ဒီလို ေခါင္းစဥ္တပ္ေတာ့ လြန္တယ္လို႕ တခ်ိဳ႕ကထင္ၾကလိမ့္မယ္၊ ဒါေပမည့္ က်ေနာ္တို႕ရဲ့ မိခင္ျမစ္မၾကီး ဧရာဝတီဟာစစ္အုပ္စုရဲ့ အလိုေတာ္ရိ ဘိန္းဘုရင္ ေလာ္စစ္ဟန္ ရဲ့ ေအးရွားေဝါလ္ကုမၸဏီနဲ႕တရုတ္ကုမၸဏီမ်ားရဲ့ စက္ယနၴယားၾကီးေတြနဲ႕တူးဆြ တိုက္ခိုက္မႈေအာက္မွာ အျပင္းအထန္နာက်င္ေနရပါျပီ၊ ကိုခင္ဝမ္းရဲ့ "မဟာ သဘာဝရွင္"၊ ကိုထူးအိမ္သင္ရဲ့ "ရာဇဝင္မ်ားရဲ့ သတို႕သမီး"၊ က်ေနာ္တို႕ အားလုံးရဲ့ မိခင္ ဧရာဝတီ ဟာ မခ်စ္မႏွစ္သက္ေသာသူမ်ားရဲ့ အႏိုင္က်င့္မႈကို စတင္ခံစားေနရပါျပီ၊ ဧရာဝတီ ကို အခ်ိန္မီ ကယ္တင္ႏိုင္ၾကဖို႕၊ အင္နဲ႕ အားနဲ႕ အကာအကြယ္ေပးႏိုင္ၾကဖို႕ ဒီစာတမ္းကို ေရးပါတယ္၊
(၁)
ဇြန္လ ၉ ရက္ေန႕က စျပီး ျမန္မာစစ္အုပ္စု ရဲ့ ေျမာက္ပိုင္းတိုင္းစစ္ဌာနခ်ဳပ္လက္ေအာက္ခံတပ္ေတြက ကခ်င္ျပည္နယ္အတြင္းမွာရွိတဲ့ ကခ်င္လြတ္ေျမာက္ေရးတပ္မေတာ္ရဲ့ အေျခစိုက္စခန္းေတြကို စတင္တိုက္ခိုက္တာ အားလုံး သိၾကျပီးျဖစ္မွာပါ၊ အစပိုင္းမွာ ျပင္းျပင္းထန္ထန္စစ္ပြဲေတြ ဆက္တိုက္ျဖစ္ပြါးခဲ့ျပီး ဒီကေန႕အထိလဲ ႏွစ္ဖက္အပစ္အခတ္ရပ္စဲေရး ေဆြးေႏြးေနၾကတယ္ ဆိုေပမည့္ စစ္ပြဲငယ္ေတြ ၾကိဳၾကားၾကိဳၾကား ျဖစ္ေပၚေနဆဲပါ၊ ဗမာစစ္တပ္ နဲ႕ ကခ်င္စစ္တပ္ ႏွစ္ဖက္စလုံးမွာ အက်အဆုံးေတြ၊ ဒဏ္ရာရသူေတြအေျမာက္အမ်ား ရွိခဲ့ပါတယ္၊ ပိုျပီး ဆုံးရွုံးနစ္နာရတာကေတာ့ ကခ်င္ျပည္သူေတြပါ၊ ဗမာစစ္တပ္ရဲ့ အႏိုင္က်င့္မႈ၊ လုယက္မႈ၊ အဓမၼေပၚတာဆြဲမႈေတြေၾကာင္႕ေသာင္းနဲ႕ခ်ီတဲ့ ျပည္သူေတြ ေနရပ္ေဒသကို စြန္႕ခြါထြက္ေျပးၾကရပါတယ္၊ တရုတ္-ျမန္မာ နယ္စပ္က ေကအိုင္ေအ ဌာနခ်ဳပ္ရွိရာ လိုင္ဇာ မွာခိုလံႈေနၾကတာ ဒုကၡသည္ဦးေရ ၁၄၀၀၀ ေက်ာ္ရွိပါတယ္၊
ေထာင္ေပါင္းမ်ားစြာကေတာ့ တရုပ္ႏိုင္ငံထဲ ဝင္ေျပးၾကျပီး ေဆြမ်ိဳး၊ မိတ္ေဆြမ်ားထံ ခိုလႈံေနၾကရပါတယ္၊ တခ်ိဳ႕က နယ္စပ္ကို မေျပးပဲ အထက္ဖက္က ဗန္းေမာ္၊ ဝိုင္းေမာ္ျမိဳ႕ေတြက ခရစ္ယန္ဘုရားေက်ာင္းေတြ၊ ဗုဒၶဘာသာဘုန္းေတာ္ၾကီးေက်ာင္းေတြမွာ ခိုလႈံေနၾကရပါတယ္၊ မေျပးႏိုင္သူေတြကေတာ့ ကခ်င္တပ္ကို ေထာက္ခံသူမ်ားအျဖစ္ ဗမာစစ္တပ္က ဖမ္းဆီး ညွင္းပန္းႏွိပ္စက္တာ၊ သတ္ျဖတ္တာ ခံၾကရပါတယ္၊ ထိုင္းႏိုင္ငံအေျခစိုက္ ကခ်င္အမ်ိဳးသမီးအဖြဲ႕အစည္းရဲ့ သတင္းပို႕ခ်က္အရ ကခ်င္အမ်ိဳးသမီး အနည္းဆုံး ၁၈ ေယာက္ေလာက္ဟာ ဗမာစစ္သားေတြရဲ့ အုပ္စုလိုက္မုဒိန္းက်င့္တာခံၾကရျပီး တခ်ိဳ႕မိန္းကေလးေတြကို စစ္သားေတြက မုဒိန္းက်င့္ျပီးတာနဲ႕ သတ္ပစ္လိုက္ၾကတယ္လို႕ ၾကားသိရပါတယ္၊
ဒီစစ္ပြဲေတြ စတာနဲ႕ ၁၇ႏွစ္ေက်ာ္တည္ရွိခဲ့တဲ့ အပစ္အခတ္ရပ္စဲေရးကို တဘက္သတ္ခ်ိဳးေဖာက္တာက ျမန္မာစစ္အုပ္စုဘက္ကပါ၊ အဓိက ရည္ရြယ္ခ်က္ကေတာ့ တပိန္ျမစ္ကို ဆည္ဖို႕ဟန္႕တားျပီး ေရအားလွ်ပ္စစ္ထုတ္ယူဖို႕လုပ္ေနတဲ့ ျမန္မာစစ္အုပ္စုနဲ႕ တရုပ္အစိုးရ ကုမၸဏီမ်ားရဲ့ ပူးေပါင္းစီမံကိန္းေတြက ကခ်င္တပ္မ်ားထိန္းခ်ဳပ္ရာေဒသအတြင္းမွာ က်ေရာက္ေနလို႕ အဲဒီေဒသအတြင္းကေန ကခ်င္တပ္မ်ားကို ေမာင္းထုတ္ဖို႕လုပ္တဲ့ စစ္ဆင္ေရးပါ၊ အခုေတာ့ ႏွစ္ဖက္အပစ္အခတ္ရပ္စဲေရး ေဆြးေႏြးပြဲေတြ စတင္ေနပါျပီ၊ ျမန္မာႏိုင္ငံတြင္းက ျပည္သူမ်ားသာမက တကမ႓ာလုံးက အစိုးရေတြ၊ ျပည္သူေတြကပါ အပစ္အခတ္ရပ္စဲျပီး ႏိုင္ငံေရးျပႆနာေတြကို ျငိမ္းခ်မ္းစြာ ေျဖရွင္းၾကဖို႕ ေတာင္းဆိုေနၾကတာပါ၊ ဒါေပမည့္ အားလုံးေမွ်ာ္လင့္သလို စစ္ပြဲေတြအဆုံးသတ္ျပီး ထာဝရတည္တန္႕တဲ့ ျငိမ္းခ်မ္းေရးရဖို႕ဆိုတာ အလွမ္းေဝးလြန္းလွပါတယ္၊ ျမန္မာစစ္အုပ္စုနဲ႕ တရုပ္အစိုးရရဲ့ ေကာက္က်စ္စဥ္းလဲတဲ့ မတရားမႈေတြ မရပ္သ၍ က်ေနာ္တို႕ ျမန္မာႏိုင္ငံဟာ ျငိမ္းခ်မ္းႏိုင္မွာ မဟုတ္ပါ၊
(၂)
ျမန္မာစစ္အုပ္စုကို တရုတ္စိုးရက စီးပြါးေရး၊ ႏိုင္ငံေရး၊ ဘက္ေပါင္းစံုက ေထာက္ခံအားေပးေနခဲ့တာ ၁၉၈၉ ခုႏွစ္ကတည္းကပါ၊ လူ႕အခြင့္အေရးခ်ိဳးေဖာက္မႈ၊ ႏိုင္ငံေတာ္အာဏာကို မတရားသျဖင့္ အၾကမ္းဖက္ရယူထားမႈေတြေၾကာင့္ ႏိုင္ငံတကာမိသားစုၾကီးက ပစ္တင္ ရွုံ႕ခ်ေနတဲ့ ျမန္မာစစ္အုပ္စုကို ႏိုင္ငံတကာအေရးယူမႈေတြ မလုပ္ႏိုင္ေအာင္ တရုတ္အစိုးရက ကုလသမဂၢလံုျခံုေရးေကာင္စီမွာ၊ အေထြေထြညီလာခံမွာ၊ လူ႕အခြင့္အေရးေကာင္စီမွာ အျမဲတမ္းအကာအကြယ္ေပးေန႐ံုတင္မက ျမန္မာစစ္အုပ္စုအတြက္လိုအပ္တဲ့ လက္နက္ခဲယမ္းေတြ၊ စစ္ေလယဥ္ေတြ၊အေျမာက္ေတြ၊ တင့္ကားေတြ ကိုလဲ အလိုရွိသေလာက္ေလွ်ာ႕ေစ်းနဲ႕ တမ်ိဳး၊ အေႂကြးစံနစ္နဲ႕ တဖံု ေထာက္ပံ့ေရာင္းခ်ေပးေနတာပါ၊ အတိုးမဲ့ေခ်းေငြေတြ၊ အတိုးနည္းေခ်းေငြေတြ ထုတ္ေပး၊ စီးပြါးေရးပူးေပါင္းေဆာင္ရြက္မႈေတြ လုပ္ျပီး ျမန္မာစစ္အုပ္စုကို တရုတ္အစိုးရက က်ားကန္ေပးေနတာပါ၊ အဲဒီလို အကူအညီေပးမႈ ေတြအတြက္ ျမန္မာစစ္အုပ္စုက တရုတ္အစိုးရကို ရက္ရက္ေလ်ာေလ်ာ ျပန္ေပးေနရတာလဲအမ်ားၾကီးပါ၊
အထင္ရွားဆုံးကေတာ့ ျမန္မာႏိုင္ငံတြင္းကို ယူနန္ျပည္နယ္က တရုတ္ေတြ လြယ္လြယ္ကူကူနဲ႕ ဝင္ေရာက္အေျခခ်ခြင့္ရျပီး အာဏာပိုင္ေတြရဲ့ အထူးအခြင့္အေရးေပးမႈနဲ႕ စီးပြါးေရးလုပ္ငန္းမ်ားကို အျပိဳင္အဆိုင္မဲ့လုပ္ခြင့္ရျပီး ျမန္မာႏိုင္ငံရဲ့ စီးပြါးေရးကိုၾကီးၾကီးမားမား ခ်ယ္လွယ္ႏိုင္ေနတာပါပဲ၊ မနၲေလးလို ျမန္မာ့မင္းေနျပည္ေတာ္ေဟာင္း နဲ႕ ျမန္မာႏိုင္ငံရဲ့ ဒုတိယအၾကီးဆုံးျမိဳ႕ေတာ္ၾကီးဟာ တရုတ္ျမိဳ႕ေတာ္ၾကီးလို႕ထင္ရေလာက္ေအာင္ ေဒသခံျမန္မာေတြက အေဝးကိုေရာက္ကုန္ျပီး တရုတ္စီးပြါးေရးသမားေတြက အလုံးအရင္းနဲ႕ လႊမ္းမိုးထားၾကပါျပီ၊ လား႐ိႈး၊ မူဆယ္၊ ျမစ္ၾကီးနား၊ ဗန္းေမာ္ စတဲ့ ရွမ္းျပည္နယ္၊ ကခ်င္ျပည္နယ္ျမိဳ႕ၾကီးမ်ားမွာလဲ တရုတ္လူမ်ိဳးမ်ား အလုံးအရင္းနဲ႕ ေရာက္ရွိေနထိုင္ၾကျပီး ျမန္မာႏိုင္ငံသား လက္မွတ္မ်ားကိုေတာင္ ကိုင္ေဆာင္ထားၾကျပီး ျပီးခဲ့တဲ့ေရြးေကာက္ပြဲမွာ စစ္အုပ္စုရဲ့ ၾကံ့ဖြံ႕ပါတီ ကိုမဲေပးခဲ့ၾကတာပါ၊
ျမန္မာႏိုင္ငံရဲ့ အဖိုးတန္ သယံဇာတေတြ၊ ကြၽန္းသစ္ေတြ၊ ေက်ာက္မ်က္ရတနာေတြ၊ သဘာဝဓာတ္ေငြ႕ေတြလဲ တရုတ္ကုမၸဏီမ်ားက ရွာေဖြေဖာ္ထုတ္ျပီး တရုတ္ျပည္မၾကီးကို သယ္ယူသြားေနၾကပါျပီ၊ တကယ္ေတာ့ ျမန္မာႏိုင္ငံကို တရုတ္အစိုးရက စီးပြါးေရးကိုလိုနီျပဳေနတာ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ၾကာေနပါျပီ၊ ျမန္မာစစ္ေခါင္းေဆာင္ေတြက သူတို႕အာဏာတည္ျမဲေရးအတြက္ တရုတ္အစိုးရကို ပဏၰာဆက္သ ကြၽန္ျပဳခံေနၾကတာ ၾကာပါျပီ၊ အဲဒီေလာက္ေစာ္ကားေနရတာကိုမွ မေက်နပ္ႏိုင္ေသးတဲ့ တရုတ္အစိုးရက ျမန္မာျပည္သူေတြရဲ့ အသက္ေသြးေၾကာ၊ ျမန္မာႏိုင္ငံရဲ့ အသည္းႏွလုံး၊ က်ေနာ္တို႕ခ်စ္တဲ့ ျမစ္ၾကီး ဧရာဝတီ ကို လည္ျမိဳညွစ္၊ အႏိုင္က်င့္ေနျပန္ပါျပီ၊
(၃)
၂၀၀၇ ခုႏွစ္ ေမလမွာ ျမန္မာစစ္အုပ္စုက တရုတ္အစိုးရပိုင္ China Power Investment Corporation (CPI) နဲ႕ ကခ်င္ျပည္နယ္အတြင္း၊ ေမခ၊ မလိခ နဲ႕ ဧရာဝတီျမစ္ဖ်ားမွာ ေရအားလွ်ပ္စစ္ဓာတ္ထုတ္လုပ္ေရးအတြက္ ဆည္ၾကီး (၇) ခု ေဆာက္လုပ္မည့္ သေဘာတူညီခ်က္ကို လက္မွတ္ေရးထိုးခဲ့ၾကပါတယ္၊ အဲဒီသေဘာတူညီခ်က္အရ မလိချမစ္ေပၚမွာ လိုင္းဇာဆည္၊ ေမချမစ္ေပၚမွာ ခ်ီေဘြ၊ ပရွဲ၊ လာခင္၊ ဖီေဇာ၊ နဲ႕ ေခါင္လန္ဖူး ဆည္ ၅ ခု နဲ႕ ေမခ နဲ႕ မလိခ ဆံုတဲ့ ျမစ္ဆံု၊ ဧရာဝတီျမစ္ၾကီးရဲ့အစမွာ ျမစ္ဆံုဆည္ စတဲ့ ဆည္ၾကီး (၇) ခုကို ၁၀ ႏွစ္အတြင္း ျပီးေအာင္ တည္ေဆာက္ဖို႕ပါ၊ အဲဒီ ဆည္ၾကီးမ်ား နဲ႕အတူ ေရကာတာၾကီးမ်ား၊ ေရအားလွ်ပ္စစ္ထုတ္လုပ္ေရးစက္႐ံုမ်ားလဲ ပါဝင္တည္ေဆာက္မွာျဖစ္ျပီး ဒီဆည္ၾကီး (၇) ခုကေန လွ်ပ္စစ္ဓာတ္အား တႏွစ္ကို မီဂါဝပ္ ၁၃၃၆၀ ထုတ္လုပ္ျပီး တရုတ္ျပည္ ယူနန္ေဒသကို တင္ပို႕ျဖန္႕ျဖဴးဖို႕ပါ၊
ဒါဟာျဖင့္ အစြမ္းကုန္စီးပြါးေရး တိုးတက္ေကာင္းမြန္လာတဲ့ တရုတ္ႏိုင္ငံရဲ့ တဟုန္ထိုးျမင့္မားလာတဲ့ လွ်ပ္စစ္ဓာတ္အားလိုအပ္ခ်က္ကို ျဖည့္ဆည္းဖို႕ တရုတ္အစိုးရရဲ့ ၾကိဳးစားမႈပါ၊ သူ႕ႏိုင္ငံတိုးတက္ေရးအတြက္ ဆနၵရွိတာကို အပစ္မေျပာလိုေပမည့္ ဒီ ဆည္ေဆာက္လုပ္ေရး လုပ္ငန္းေတြေၾကာင့္ က်ေနာ္တို႕ ႏိုင္ငံကျပည္သူေတြ ဆုံးရွုံးနစ္နာရမွာကို လုံးဝငဲ့ကြက္စဥ္းစားျခင္းမရွိပဲ တကိုယ္ေကာင္းစိတ္ဓာတ္နဲ႕ အႏိုင္က်င့္တာ၊ က်ေနာ္တို႕ရဲ့ ဧရာဝတီ ကို လည္မ်ိဳညွစ္တာကိုေတာ့ က်ေနာ္တို႕ အစြမ္းကုန္ရွုံ႕ခ်ၾကရမွာပါ၊
ဒီဆည္ၾကီး (၇) ခုမွာ အၾကီးဆုံးက ျမစ္ဆံုဆည္ပါ၊ တည္ေနရာက ေမခ၊ မလိခ ျမစ္ဆံုရဲ့ေအာက္ဖက္ ၂ မိုင္ခန္႕အကြာ၊ ျမစ္ၾကီးနားျမိဳ႕ရဲ့ ေျမာက္ဘက္ ၂၆မိုင္ခန္႕အကြာ၊ ဆည္ ရဲ့အတိုင္းအတာက အျမင့္ေပ ၅၀၀ (အထပ္ ၄၉ ထပ္ျမင့္တဲ့ အေဆာက္အအံုတခုေလာက္) နဲ႕ အလ်ား ေပ ၅၀၀ ရွိပါမယ္၊ ဆည္ေရကို ထိန္းသိန္းထားမည့္ ေရကာတာၾကီး (Reservoir) က စကၤာပူႏိုင္ငံ(ဧရိယာ စတုရန္းမိုင္ ၂၆၈) ထက္ႏွစ္ဆေလာက္ေတာင္ၾကီးျပီး နယူးေယာက္ျမိဳ႕ (ဧရိယာ စတုရန္းမိုင္ ၄၆၉) ေလာက္ က်ယ္တယ္လို႕ သိရပါတယ္၊ ၂၀၁၇ ခုႏွစ္မွာ ရည္ရြယ္တဲ့အတိုင္း ေဆာက္လုပ္ျပီးစီးသြားရင္ တႏွစ္ကို လွ်ပ္စစ္ဓာတ္အား ၃၆၀၀ ကေန ၆၀၀၀ မီဂါဝပ္ အထိ ထုတ္လုပ္ႏိုင္မယ္လို႕ ဆိုပါတယ္၊ ေဆာက္လုပ္ေရးကုန္က်စားရိတ္က အေမရိကန္ေဒၚလာ သန္းေပါင္း ၃၆၀၀ ျဖစ္ျပီး ဒီစီမံကိန္းကေန အဓိက အက်ိဳးျဖစ္ထြန္းမွာက ျမန္မာစစ္ေခါင္းေဆာင္မ်ား၊အထူးသျဖင့္ အရင္က ၈လုံးလို႕ေခၚျပီး အခု ၉လုံး ျဖစ္လာတဲ့ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ၾကီးေဟာင္း ဒုသမၼတ ဦးသီဟသူရ တင္ေအာင္ျမင္ဦး ၊ သူ႕ရဲ့အလိုေတာ္ရိစီးပြါးေရးလုပ္ငန္းရွင္ စတီဗင္ ေလာ (ေခၚ) ထြန္းျမင့္ႏိုင္ နဲ႕ သူ႕ရဲ့ Asia World ကုမၸဏီ နဲ႕ တရုတ္အစိုးရတို႕ပဲျဖစ္ျပီး အဓိက နစ္နာဆုံးရွုံးၾကမွာက သန္းေပါင္းမ်ားစြာေသာ ျမန္မာျပည္သူမ်ားပဲ ျဖစ္ၾကပါတယ္၊ ဒါဟာျဖင့္ တရုတ္အစိုးရက ျမန္မာစစ္အုပ္စုကို ျမန္မာျပည္သူေတြကို သတ္ျဖတ္အႏိုင္က်င့္ဖို႕ ေထာက္ပံ့ကူညီရုံတင္မကဘူး၊ သူကိုယ္တိုင္က ျမန္မာျပည္သူေတြကို တိုက္႐ိုက္ သတ္ျဖတ္အႏိုင္က်င့္ဖို႕ၾကိဳးစားတာပဲ ျဖစ္ပါတယ္၊
(၄)
တကယ္က ဒီစီမံကိန္းကို မလုပ္သင့္ေၾကာင္း ကခ်င္ျပည္သူမ်ား၊ ကခ်င္လြတ္ေျမာက္ေရးအဖြဲ႕ (ေကအိုင္အို/KIO) တို႕က ျမန္မာစစ္အုပ္စုကိုေရာ၊ တရုတ္အာဏာပိုင္မ်ားကိုပါ အၾကိမ္ၾကိမ္ေမတၱာရပ္ခံခဲ့ၾကတာပါ၊ ၂၀၀၄ ခုႏွစ္ ေဖေဖာ္ဝါရီလ ၁ရက္ေန႕မွာ ကခ်င္ျပည္နယ္ တန္ဖဲ ရြာသားမ်ားက ကခ်င္အတိုင္ပင္ခံအဖြဲ႕ထံ၊ ၂၀၀၇ ခုႏွစ္ ဇြန္လ ၁၁ရက္ေန႕ မွာ ေကအိုင္အို ဥကၠ႒က ယူနန္ျပည္နယ္ အာဏာပိုင္အဖြဲ႕ထံ၊ ၂၀၀၇ ခုႏွစ္ ဇူလိုင္လ ၆ရက္ေန႕မွာ ေကအိုင္အို ဥကၠ႒က နအဖဥကၠ႒ ဗိုလ္ခ်ဳပ္မႉးၾကီးသန္းေရႊ ထံ၊ ၂၀၀၇ ခုႏွစ္ ဇူလိုင္ ၆ရက္ေန႕မွာပဲ ကခ်င္ျပည္နယ္ တန္ဖဲ ရြာသားမ်ားက ေျမာက္ပိုင္းတိုင္းစစ္ဌာနခ်ဳပ္ တိုင္းမႉးထံ၊ ၂၀၀၉ ခု ေအာက္တိုဘာ ၂၆ရက္ေန႕မွာ ေကအိုင္အိုက ကခ်င္အတိုင္ပင္ခံအဖြဲ႕ထံ၊ ၂၀၁၀ ခုႏွစ္ မတ္လ ၁၀ ရက္ေန႕မွာ ေကအိုင္အိုက ေျမာက္ပိုင္းတိုင္းစစ္ဌာနခ်ဳပ္ တိုင္းမႉးထံ၊ စာေတြအၾကိမ္ၾကိမ္ပို႕ျပီး ဒီျမစ္ဆံုဆည္တည္ေဆာက္ေရး စီမံကိန္းကို ပယ္ဖ်က္ေပးဖို႕ ေတာင္းဆိုခဲ့၊ ကန္႕ကြက္ခဲ့ၾကတာပါ၊ ဒီႏွစ္ ၂၀၁၁ ခုႏွစ္မွာပဲ မတ္လ ၂၆ ရက္ေန႕မွာ ေကအိုင္အို ဥကၠ႒ၾကီး လေရာ္ ေဇာင္းဟရာ က တရုတ္သမၼတ နဲ႕ ကြန္ျမဴနစ္ပါတီအၾကီးအကဲ ဟူဂ်င္ေတာင္ ထံစာပို႕ျပီး ေမတၱာရပ္ခံခဲ့ပါေသးတယ္၊ ဒါေပမည့္ တရုတ္အစိုးရေရာ၊ ျမန္မာစစ္ေခါင္းေဆာင္မ်ားကပါ ကခ်င္ျပည္သူေတြရဲ့ ေတာင္းဆိုခ်က္ကို မ်က္ကြယ္ျပဳျပီး ျမစ္ဆံုဆည္တည္ေဆာက္ေရး စီမံကိန္းကို ဆက္လက္အေကာင္အထည္ေဖာ္ေနၾကဆဲပါ၊
ဒီေနရာမွာ တရုတ္အစိုးရရဲ့ ရက္စက္ယုတ္မာမႈနဲ႕ ဘယ္သူေသေသ ငေတမာျပီးေရာဆိုတဲ့ စိတ္ဓာတ္ကို အံ့ဩဖြယ္ရာ ေတြ႕ရွိရပါတယ္၊ တကယ္ေတာ့ တရုတ္နဲ႕ ျမန္မာ ႏွစ္ဖက္စလုံးက အင္ဂ်င္နီယာေတြ၊ ကြၽမ္းက်င္သူေတြ၊ သိပၸံပညာရွင္ေတြက ၂၀၀၉ ခုႏွစ္ေအာက္တိုဘာလမွာ အစီရင္ခံစာတေစာင္တင္သြင္းျပီး ျမစ္ဆံုဆည္တည္ေဆာက္ေရးကို ဖ်က္သိမ္းဖို႕ အၾကံေပးခဲ့ၾကတာပါ၊ဒီလိုပါ၊
(၅)
ျမစ္ဆံုဆည္တည္ေဆာက္ေရးနဲ႕ ပါတ္သက္ျပီး လူထုရဲ့ ကန္႕ကြက္မႈေတြရွိလာတဲ့အခါမွာ တရုတ္ နဲ႕ ျမန္မာအာဏာပိုင္မ်ားက သူတို႕ စည္းနဲ႕ ေဘာင္နဲ႕ ေဆာင္ရြက္ပါတယ္ဆိုတာျပႏိုင္ဖို႕ တရုတ္၊ျမန္မာပညာရွင္မ်ားပါဝင္တဲ့ Biodiversity And Nature Conservation Association (BANCA) အဖြဲ႕ကို ျမစ္ၾကီးနား နဲ႕ ျမစ္ဆုံေဒသတဝိုက္မွာ ပါတ္ဝန္းက်င္ထိခိုက္မႈ တိုင္းတာခ်က္ပထမအဆင့္ (The First Step of Environmental Impact Assessment/EIA) ျပဳလုပ္ဖို႕ ၂၀၀၉ ခုႏွစ္ထဲမွာ တာဝန္ေပးခဲ့ပါတယ္၊ EIA ဆိုတာက ကုလသမဂၢက ဦးေဆာင္ဖြဲ႕ထားတဲ့ မဲေခါင္ျမစ္ေကာ္မရွင္ (Mekong River Commission) က မဲေခါင္ျမစ္ဝွမ္းေဒသမွာ ေဆာက္လုပ္မည့္ ဆည္မ်ားအတြက္ မေဆာက္လုပ္ခင္ ၾကိဳတင္ေလ့လာဖို႕ သတ္မွတ္ထားတဲ့ တိုင္းတာဆန္းစစ္ခ်က္ (Assessment) ျဖစ္ျပီး အဆင့္ ၁၀ ဆင့္ရွိပါတယ္၊
တာဝန္ေပးခ်က္အရ အဲဒီအဖြဲ႕က လေပါင္းမ်ားစြာ ကြင္းဆင္း ေလ့လာသုံးသပ္မႈေတြ လုပ္ျပီး ၂၀၀၉ ခုႏွစ္ ေအာက္တိုဘာလ မွာ စာမ်က္ႏွာ ၁၀၀၀ နီးပါးရွိတဲ့ သူတို႕ရဲ့ ေတြ႕ရွိခ်က္အစီရင္ခံစာ (Environmental Impact Assessment/EIA) နဲ႕ အၾကံျပဳခ်က္ေတြ (Recommendations ) ကို တရုတ္ နဲ႕ ျမန္မာအာဏာပိုင္မ်ားထံ တင္သြင္းခဲ့ပါတယ္၊ အဲဒီအစီရင္ခံစာမွာ ဧရာဝတီျမစ္ၾကီးကို" ျမန္မာႏိုင္ငံရဲ့ အသက္ေသြးေၾကာ၊ ျပည္သူသန္းေပါင္းမ်ားစြာရဲ့ အသက္ေမြးဝမ္းေၾကာင္းနဲ႕ ခရီးသြားလာမႈအတြက္အမွီျပဳရာ၊ သန္းေပါင္း ၅၀ေက်ာ္ျပည္သူေတြ ရဲ့ ပင္မ ဆက္သြယ္ေရးလမ္းေၾကာင္းၾကီး" အျဖစ္တင္စားျပီး "ဒီျမစ္ၾကီးကို ဆည္ၾကီး (၇) ခုနဲ႕ အပိုင္းပိုင္းအျပတ္ျပတ္ျဖစ္ေအာင္လုပ္တာဟာ ျမစ္ဆံုေဒသမွာေနၾကတဲ့ ျပည္သူေတြတင္မက၊ ျမစ္ေအာက္ပိုင္း အေဝးၾကီးက၊ ျမစ္ဝကြၽန္းေပၚေဒသက ျပည္သူေတြကိုပါ အင္မတန္ၾကီးမာတဲ့ လူမႈေရး၊ စီးပြါးေရး နဲ႕ ပါတ္ဝန္းက်င္ဆိုင္ရာ အနိဌာ႐ံုေတြ သက္ေရာက္ေစလိမ့္မယ္" လို႕ ေထာက္ျပေဝဘန္ထားပါတယ္၊
ဒီအစီရင္ခံစာေရးသူေတြကပဲ "ဧရာဝတီျမစ္ဆုံ ဟာ ကခ်င္လူမ်ိဳးမ်ားရဲ့ ဂုဏ္ယူစရာပိုင္ဆိုင္မႈ၊ ယဥ္ေက်းမႈရဲ့ အသည္းႏွလုံး ျဖစ္ျပီး ဒီျမစ္ဆံုဟာ ဆည္ေဆာက္လုပ္ေရးအတြက္ လုံးဝေပ်ာက္ပ်က္သြားမွာျဖစ္လို႕ အဲဒီဆုံးရွုံးမႈၾကီးဟာျဖင့္ ကခ်င္လူမ်ိဳးမ်ားသာမက ျမန္မာျပည္သူမ်ားအားလုံးအတြက္ ေၾကာက္ခမန္းလိလိၾကီးမားတဲ့ ဝမ္းနည္းေၾကကြဲစရာၾကီးျဖစ္လိမ့္မယ္" လို႕လဲ သတိေပးထားပါတယ္၊ ေရလႊမ္းမိုးခံရမည့္ ေက်းရြာေတြ၊ ေရႊ႕ေျပာင္းေနရာခ်ရမည့္ ျပည္သူေတြ၊ အဖ်က္ဆီးခံရမည့္ သစ္ေတာၾကီးေတြ၊ ထာဝရေပ်ာက္ဆုံးသြားမည့္ သဘာဝအလွအပေတြ၊ ဆက္လက္မရွင္သန္ႏိုင္ေတာ့မည့္ ရွားပါးသစ္ပင္ေတြ၊ ပန္းေတြ နဲ႕ ေရသတၱဝါေတြ အေၾကာင္းတင္ျပသတိေပးထားသလို ဧရာဝတီျမစ္ေရစီးဆင္းမႈ ေႏွးေကြးသြားတဲ့အတြက္ေၾကာင္႕ ပင္လယ္ဘက္က ဆားငံေရေတြ ျပန္လည္စီးဝင္ျပီး ျမန္မာႏိုင္ငံရဲ့ စပါးက်ီျဖစ္တဲ့ ျမစ္ဝကြၽန္းေပၚေဒသမွာ စိုက္ပ်ိဳးေရးနဲ႕ ေရလုပ္ငန္းေတြ ပ်က္စီးၾကမည့္အေၾကာင္း ေထာက္ျပထားပါတယ္၊
ေနာက္ဆုံးမွာေတာ့ အစီရင္ခံစာေရးသာသူ ပညာရွင္မ်ားက တရုတ္၊ျမန္မာ အာဏာပိုင္မ်ားကို "ျမစ္ဆံုေရကာတာေဆာက္လုပ္ေရးစီမံကိန္းကို စြန္႕လႊတ္ဖို႕ နဲ႕ မျဖစ္မေနေဆာက္မွျဖစ္မယ္ဆိုရင္ လဲ ျမစ္ဆံုမွာ မေဆာက္ပဲ ျမစ္ဆံုရဲ့အထက္ ေမခ နဲ႕ မလိချမစ္မ်ားမွာ အေသးစား ဆည္ ႏွစ္ခုအစားထိုးေဆာက္ဖို႕” အၾကံျပဳထားပါတယ္၊
အဲဒီ ပညာရွင္မ်ားရဲ့ တာဝန္သိသိတင္ျပခ်က္ေတြကို တရုတ္၊ျမန္မာ အာဏာပိုင္မ်ားက ေဒါသတၾကီး ညင္းပယ္လိုက္ၾကပါတယ္၊ အစီရင္ခံစာကိုလဲ လူထုၾကားထဲ ေရာက္မလာေအာင္ ဖုံးကြယ္ထားၾကျပီး ေနာက္ထပ္ေဆာင္ရြက္ရမည့္ တိုင္းတာခ်က္အဆင့္ ၉ ခုကိုလဲ မေဆာင္ရြက္ေတာ့ပါ၊ အဲဒီေနာက္ေတာ့ ဘယ္သူေသေသ ငေတမာရင္ျပီးေရာဆိုတဲ့ မူဝါဒနဲ႕ ျမစ္ဆံုဆည္တည္ေဆာက္ေရး ကို အားၾကိဳးမာန္တက္ေဆာင္ရြက္ေနေတာ့တာပါ၊
ပညာရွင္မ်ားက ျမစ္ဆံုဆည္ဟာ စစ္ကိုင္းငလ်င္ျပတ္ေရြ႕ေၾကာၾကီးနဲ႕ နီးလို႕ ငလ်င္မ်ားလႈပ္ခဲ့ရင္ ျမစ္ၾကီးနားျမိဳ႕ၾကီးတျမိဳ႕လုံး စကၠန္ ၂၀ အတြင္းမွာ ေရေအာက္နစ္ျမဳတ္သြားႏိုင္တယ္လို႕လဲ သတိေပးၾကပါတယ္၊ အဲဒီအတြက္ စစ္အုပ္စုရဲ့ အေရးယူမႈက ျမစ္ၾကီးနားျမိဳ႕အေျခစိုက္ ေျမာက္ပိုင္းတိုင္းစစ္ဌာနခ်ဳပ္ကို ျမစ္ဆုံရဲ့အထက္ဖက္က ပူတာအိုျမိဳ႕ကို ေရႊ႕ေျပာင္းအေျခခ်ဖို႕အမိန္႕ထုတ္တာပါ၊ ျမစ္ၾကီးနားျမိဳ႕ေန ျပည္သူမ်ားအတြက္ေတာ့ နည္းနည္းေလးမွ စိတ္ပူပံုမရပါ၊
ဝမ္းနည္းေၾကကြဲစရာအေကာင္းဆုံးကေတာ့ ျမန္မာျပည္သူလူထုတရပ္လုံးရဲ့အက်ိဳးစီးပြါးကို တရုတ္အစိုးရက အဓမၼဖ်က္ဆီးေနတာကို ျမန္မာစစ္ေခါင္းေဆာင္မ်ားက ေက်ေက်နပ္နပ္ ခြင့္ျပဳျပီး ပူးေပါင္းကူညီေနတာပါပဲ၊ တကယ္ေတာ့ တရုတ္ အစိုးရနဲ႕ ျမန္မာစစ္ေခါင္းေဆာင္မ်ားပူးေပါင္းျပီး ျမန္မာလူထုတရပ္လုံးအေပၚ အၾကမ္းဖက္တဲ့ ရာဇဝတ္မႈၾကီး (Crimes against Humanity) က်ဴးလြန္ေနတာပါ၊
(၆)
ဒီစာကို ေဒါသနဲ႕ ေရးတာျဖစ္ေၾကာင္း ဝန္ခံပါရေစ၊ ဒါေၾကာင့္ တခ်ိဳ႕စကားလုံးေတြ ၾကမ္းတမ္းေနပါလိမ့္မယ္၊ ခြင့္လႊတ္ၾကပါ၊ ျပီးေတာ့ တရုတ္၊ ျမန္မာ လူမ်ိဳးမ်ားအခ်င္းခ်င္း မုန္းတီးဖို႕ ၊ ရန္ျဖစ္ဖို႕ လံႈ႕ေဆာ္တာလဲ မဟုတ္ရပါ၊ တရုတ္လူမ်ိဳးမ်ားအေပၚ ဘယ္လို အာဃာတမွ မရွိပါ၊ ျမန္မာႏိုင္ငံတြင္းမွာ ဘိုးစဥ္ေဘာင္ဆက္ေနထိုင္ေနၾကတဲ့ တရုတ္လူမ်ိဳးမ်ားကိုလဲ ျမန္မာႏိုင္ငံသားအခ်င္းခ်င္းမို႕ ခ်စ္ခင္ပါတယ္၊ ေဆြမ်ိဳးအရင္းအခ်ာလို သေဘာထားပါတယ္၊ ဒါေပမည့္ တရုတ္အစိုးရနဲ႕ ျမန္မာစစ္ေခါင္းေဆာင္ေတြကိုေတာ့ ျပင္းျပင္းထန္ထန္႐ံႈ႕ခ်ဖို႕ ဒီစာတမ္းကို ေရးပါတယ္၊ ျပီးေတာ့ ဧရာဝတီ ကိုကယ္တင္ၾကဖို႕ ျမန္မာႏိုင္ငံသားအေပါင္းကို ေတာင္းဆိုပါတယ္၊
ဘယ္လို ကယ္တင္ၾကမလဲ၊ က်ေနာ္တို႕ ဧရာဝတီ ကယ္တင္ေရး (SAVE THE IRRAWADDY) အမ်ိဳးသားေရး လႈပ္ရွားမႈၾကီးလုပ္ရမွာပါ၊ ျပည္တြင္းက ျပည္သူေတြက ဧရာဝတီ ျမစ္ဆံုဆည္တည္ေဆာက္ေရးကို ကန္႕ကြက္ေၾကာင္း ျမန္မာစစ္အုပ္စုကို ေတာင္းဆိုသင့္သလို ရန္ကုန္ မွာရွိတဲ့ တရုတ္သံရုံး၊ မနၲေလးမွာရွိတဲ့ တရုတ္ေကာင္စစ္ဝန္ရုံးမ်ားကို ကန္႕ကြက္စာေတြ ေပးပို႕သင့္ပါတယ္၊
ဧရာဝတီျမစ္ၾကီး အႏိုင္က်င့္ခံေနရမႈနဲ႕ ကခ်င္ျပည္နယ္ နဲ႕ ျမန္မာတႏိုင္ငံလုံးက ျပည္သူေတြ ထိခိုက္နစ္နာမည့္အေရးကို လူထုသိနားလည္ေအာင္ ရွင္းလင္းတင္ျပျပီး လူထုအင္အားနဲ႕ ဧရာဝတီကို ကာကြယ္ၾကရမွာပါ၊ ဆရာေတာ္၊ သံဃာေတာ္မ်ားကလဲ သူတို႕ရဲ့ တရားပြဲမ်ားမွာ ဧရာဝတီျမစ္ၾကီးရဲ့ အက်ိဳးေက်းဇူးကို ရည္ညႊန္းဖြဲ႕ဆိုျပီး ဧရာဝတီကို ေစာင့္ေရွာက္ကာကြယ္ဖို႕လူတိုင္းမွာတာဝန္ရွိေၾကာင္း ေဟာေျပာသင့္ပါတယ္၊ အႏုပညာရွင္မ်ားကလဲ ဧရာဝတီျမစ္ၾကီး အရင္လိုမစီးဆင္းႏိုင္ေတာ့ရင္ ျဖစ္လာမည့္အက်ိဳးဆက္ေတြကို လူထုနဲ႕ စစ္တပ္ထဲက ႏိုင္ငံခ်စ္တဲ့ စစ္ဗိုလ္၊ စစ္သားေတြသိေအာင္ သီခ်င္းေတြစပ္ဆို၊ စာတမ္းဖတ္ပြဲေတြ၊ ေဆြးေႏြးပြဲေတြ လုပ္သင့္ပါတယ္၊ အထူးသျဖင့္ ေလာဘေဇာကပ္ေနတဲ့ ျမန္မာစစ္ေခါင္းေဆာင္ေတြ၊ အလိုေတာ္ရိစီးပြါးေရးသမားေတြနဲ႕ တရုတ္ကြန္ျမဴနစ္ပါတီအစိုးရတို႕ကို ျမန္မာျပည္သူေတြဟာ ဧရာဝတီ ကို ထိရင္ မခံဘူးေဟ့ ဆိုတာကို သိေအာင္ျပသၾကဖို႕ပါ၊
ျပည္ပေရာက္ ျမန္မာႏိုင္ငံသားေတြကလဲ သက္ဆိုင္ရာႏိုင္ငံမ်ားမွာ ရွိတဲ့ တရုတ္သံရုံး၊ ေကာင္စစ္ဝန္ရုံးမ်ားေရွ႕မွာ ဆနၵျပတာ၊ ကန္႕ကြက္စာပို႕တာေတြလုပ္သင့္ပါတယ္၊ ျပီးေတာ့ သက္ဆိုင္ရာႏိုင္ငံမ်ားက အစိုးရမ်ား၊ လႊတ္ေတာ္ကိုယ္စားလွယ္မ်ားကို တရုတ္အစိုးရရဲ့ ျမန္မာျပည္သူမ်ားအေပၚ တိုက္႐ိုက္ လူ႕အခြင့္အေရးခ်ိဳးေဖာက္မႈၾကီးကို တင္ျပတိုင္တန္းသင့္ပါတယ္၊ ျပီးေတာ့ က်ေနာ္တို႕ အခု ကုလသမဂၢက ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ စစ္အုပ္စုက က်ဴးလြန္ေနတဲ့ လူသားမ်ိဳးႏြယ္စုတခုလုံးအေပၚအၾကမ္းဖက္မႈေတြကို စံုစမ္းေရးေကာ္မရွင္ဖြဲ႕ျပီး ေဖာ္ထုတ္အေရးယူဖို႕ ေတာင္းဆိုေနသလို တရုတ္အစိုးရကလဲ ျမန္မာျပည္ရဲ့ ဧရာဝတီျမစ္ၾကီးကိုအႏိုင္က်င့္ျပီး ျမန္မာျပည္သူေတြအေပၚ အၾကမ္းဖက္ေနတယ္၊ Crimes against Humanity ေတြ က်ဴးလြန္ေနတယ္ဆိုတာ တိုင္တန္းၾကရမွာပါ၊
က်ေနာ္တို႕ဘက္မွာ အဖြဲ႕အစည္းေပါင္းစံု၊ အေတြးအေခၚေပါင္းစံု နဲ႕ ရပ္တည္မႈေပါင္းစံုရွိျပီး မညီညြတ္ၾကဘူးလို႕ သတ္မွတ္ခံၾကရပါတယ္၊ နအဖစစ္အုပ္စုအေပၚ စီးပြါးေရးပိတ္ဆို႕မႈလုပ္တာကို ေထာက္ခံတဲ့လူ နဲ႕ ကန္႕ကြက္တဲ့လူ၊ စစ္အုပ္စုရဲ့ လႊတ္ေတာ္ထဲဝင္တဲ့လူနဲ႕ လႊတ္ေတာ္အျပင္မွာပဲေနတဲ့လူ၊ ႏိုင္ငံေရးကို သက္ေတာင့္သက္သာလုပ္ခ်င္တဲ့လူ နဲ႕ ေထာင္အၾကိမ္ၾကိမ္အက်ခံျပီးလုပ္တဲ့လူ၊ ပညာရွင္ဘဝေျပာင္းျပီး ေဘးကေဝဘန္တဲ့လူနဲ႕ မိုက္ခြက္ကိုင္ျပီး အသံလႊင့္တဲ့လူ၊ ကြန္ျပဴတာေရွ႕ထိုင္ျပီး အင္တာနက္နဲ႕ ေတာ္လွန္ေရးလုပ္တဲ့လူ၊ စစ္အုပ္စုနဲ႕ ပူးေပါင္းေဆာင္ရြက္ျပီး ျဖည္းျဖည္းခ်င္းေတာ့ ေျပာင္းမွာပါလို႕ ေမွ်ာ္လင့္တဲ့လူ နဲ႕ စစ္အုပ္စုရဲ့ လွည့္ဖ်ားမႈကိုမခံပဲ ပိုျပီးဖိအားေပးခ်င္တဲ့လူ၊ ႏိုင္ငံေရးကို စိတ္ကုန္သြားတဲ့လူေတြ နဲ႕ စိတ္မဝင္စားေတာ့ တဲ့လူ၊ က်ေနာ္တို႕ အားလုံး ဘယ္လိုပဲရွိခဲ့ရွိခဲ့၊ အျမင္ေတြ၊ ရပ္တည္ခ်က္ေတြ မတူခဲ့ရင္ေတာင္မွ ဒီတခါေတာ့ က်ေနာ္တို႕ ညီၾကရေအာင္ပါ၊ ဧရာဝတီ မရွိရင္ က်ေနာ္တို႕ဘဝေတြ အဓိပၸာယ္ရွိမွာ မဟုတ္ေတာ့ပါ၊ က်ေနာ္တို႕ ညီမွ အမိ ဧရာဝတီ ကို ကယ္တင္ႏိုင္၊ ကာကြယ္ႏိုင္မွာပါ၊
ဧရာဝတီ ကိုကယ္တင္ၾကပါစို႕။
ဟစ္တုိင္မွ ကူးယူေဖာ္ျပသည္။
7/15/11
အခ်ဳပ္အျခာအာဏာ တည္တံ့ခိုင္ၿမဲေရး (သို႔မဟုတ္) ဧရာဝတီ (ဂါမဏိ)
 |
| ဧရာ၀တီျမစ္သည္ ငါတုိ႔ဘ၀ ငါတုိ႔ရဲ ့အရွင္သခင္ |
ျမန္မာႏိုင္ငံလို႔ ဒီကေန႔ေခၚေနၾကတဲ့ ဧရိယာအတြင္းမွာ လြန္ခဲ့တဲ့ႏွစ္သန္း ၃၀ ေလာက္က စေပၚထြန္းခဲ့တဲ့ ဧရာဝတီကို လြန္ခဲ့တဲ့ႏွစ္ေပါင္း ၃၀၀၀ ေက်ာ္ကစၿပီး စိုက္ပ်ဳိးေရးကေန သယ္ယူပို႔ေဆာင္ေရးနဲ႔ ေသာက္ေရသံုးေရအထိ မွီခိုအား ထားခဲ့ၾကပါတယ္။ ဧရာဝတီဟာ ကမၻာမွာ ပၪၥမေျမာက္ႏံုးတင္ေျမႏုအျဖစ္ထြန္းဆံုး ျမစ္ဝကၽြန္းေပၚေဒသကိုလဲ ေပၚ ထြက္ေစခဲ့ပါတယ္။ ဧရာဝတီေၾကာင့္ တေကာင္း၊ မိုးေကာင္း၊ မိုးညႇင္း၊ ဟန္လင္း၊ အင္း၀၊ မႏၱေလး၊ ပုဂံ၊ ဗိႆႏိုး၊ သေရေခတၱရာ၊ ပုသိမ္၊ ေျမာင္းျမ၊ တြံေတး၊ ဒလ၊ ဒဂံု စတဲ့ ရွမ္း၊ ဗမာ၊ ပ်ဴ၊ မြန္ ၿမိဳ႕ျပယဥ္ေက်းမႈေတြ ထြန္းကားခဲ့ပါ တယ္။ ဒါေပမဲ့ ကိုယ္က်ဳိးရွာစစ္အာဏာရွင္အစိုးရ အဆက္ဆက္လက္ေအာက္မွာ ဧရာဝတီကို မ်က္ႏွာလႊဲေနခဲ့လို႔ ဧရာ ဝတီရဲ႕က်န္းမာေရးဟာ ယိုယြင္းက်ဆင္းလာခဲ့ရပါတယ္။
အဲဒီအေျခအေနကို ကမၻာႀကီးပူေႏြးလာမႈကပ္ႀကီးနဲ႔ ေပါင္းစပ္လိုက္တဲ့အခါ အလြန္စိုးရိမ္စရာေကာင္းတဲ့ အေနအထား ေရာက္လာပါေတာ့တယ္။ ၿပီးခဲ့တဲ့ႏွစ္ကာလေတြအတြင္းမွာ ေႏြရာသီေတြဆို ဧရာဝတီဟာ သေဘၤာသြားလို႔ ရႏိုင္ပါ့ မလားလို႔ေတာင္ စိုးရိမ္စရာျဖစ္လာခဲ့ပါတယ္။ ေရအနက္ လူတရပ္ေတာင္မရွိတာေတြ ျဖစ္လာတယ္၊ ဒါ့အျပင္ ေရ နည္းလေတြဟာလဲ ပိုမ်ား ပိုရွည္ၾကာလာ၊ ေသာင္ေတြက ပိုက်ယ္ေျပာ ပိုမ်ားျပား ပိုခိုင္မာလာပါတယ္။ အခုဆိုရင္ ဧရာဝတီထဲက ငါးဖမ္းရတာေတြက တႏွစ္ကို ၃၅% က်ဆင္းေနပါၿပီ။
ဒါေပမဲ့ အခုေတာ့ စိုးရိမ္စရာအေျခအေနကေန အသဲအသန္အေျခအေနကို ေရာက္လာပါၿပီ။ အဲဒါကေတာ့ ဧရာဝတီ ျမစ္ရဲ႕ အဖ်ားပိုင္း သို႔မဟုတ္ ေရေဝေဒသမွာ ေရကာတာႀကီး ၁၂ ခုထက္မနည္း ေဆာက္လုပ္ဖို႔ တ႐ုတ္ႏိုင္ငံကို ေရာင္း စားလိုက္တာေၾကာင့္ ျဖစ္ပါတယ္။
ဧရာဝတီရဲ႕ေရေတြကို တ႐ုတ္ႏိုင္ငံေရာင္းစားလိုက္တဲ့ ေရအားလွ်ပ္စစ္ထုတ္ ေရကာတာေတြကေတာ့ --
(၁) ဧရာဝတီျမစ္ေပၚမွာ ျမစ္ႀကီးနားေျမာက္ဖက္ မိုင္ ၂၀ အကြာက ျမစ္ဆံုေရကာတာဟာ မီဂါဝပ္ ၆၀၀၀ ထုတ္မွာျဖစ္ ၿပီး တႏွစ္ကို ေဒၚလာ သန္း ၅၀၀ နဲ႔ ေရာင္းစားထားတာ ျဖစ္ပါတယ္။
(၂) ဧရာဝတီရဲ႕ျမစ္ဖ်ားတခုျဖစ္တဲ့ မလိချမစ္ေပၚမွာ တည္မယ့္ လာဇာေရကာတာက မီဂါဝပ္ ၁၉၀၀ ထုတ္လုပ္မွာ ျဖစ္ ပါတယ္။
ဧရာဝတီရဲ႕ ေနာက္ျမစ္ဖ်ားျဖစ္တဲ့ ေမချမစ္ေပၚမွာ ေရကာတာႀကီး ၅ ခု ေဆာက္မွာျဖစ္ပါတယ္။
(၃) ေတာင္ဖက္အက်ဆံုး ခ်ီေဖြ ေရကာတာက မီဂါဝပ္ ၃၄၀၀ ထုတ္မယ္။
(၄) ပါရွီး (ေခၚ) ဝူေဆာက္ ေရကာတာက မီဂါဝပ္ ၁၈၀၀ ထုတ္မယ္။
(၅) လာကင္ (ေခၚ) ယီနန္ ေရကာတာက ၁၄၀၀ မီဂါဝပ္ထုတ္မယ္။
(၆) ဖီေဇာ ေရကာတာက ၂၀၀၀ မီဂါဝပ္ ထုတ္မယ္။
(၇) ေျမာက္ဖက္အက်ဆံုး ေခါင္လန္ဖူး ေရကာတာက ၂၇၀၀ မီဂါဝပ္ထုတ္မယ္။
ဧရာဝတီျမစ္ဖ်ားခံရာမဟုတ္ေပမဲ့ ျမစ္ညာအထက္ပိုင္းမွာ ဧရာဝတီထဲစီးဝင္တဲ့ တပိန္ျမစ္ေပၚမွာလဲ ေရကာတာ ၂ ခု နဲ႔ ပိတ္မွာျဖစ္ပါတယ္။
(၈) တပိန္-၁ ေရကာတာက မီဂါဝပ္ ၂၄၀ ထုတ္မယ္။
(၉) တပိန္-၂ ေရကာတာက မီဂါဝပ္ ၁၆၈ ထုတ္မယ္။
ဒီေရကာတာႀကီး ၉ ခုက ကခ်င္ျပည္နယ္ထဲမွာ ျဖစ္ပါတယ္။
ျမစ္ညာအထက္ပိုင္းမွာဘဲ ဧရာဝတီထဲ စီးဝင္တဲ့ ေရႊလီျမစ္ေပၚမွာလဲ ေရကာတာႀကီး ၃ ခုနဲ႔ပိတ္မွာျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေတြ ကေတာ့--
(၁၀) ေရႊလီ-၁ ေရကာတာဟာ မီဂါဝပ္ ၆၀၀ ထုတ္လုပ္ေနၿပီး တ႐ုတ္ႏိုင္ငံကို တင္ပို႔ေနၿပီျဖစ္ပါတယ္။
(၁၁) ေရႊလီ-၂ ေရကာတာက မီဂါဝပ္ ၄၆၀ ထုတ္လုပ္မွာျဖစ္ပါတယ္။
(၁၂) ေရႊလီ-၃ ေရကာတာက မီဂါဝပ္ ၃၆၀ ထုတ္လုပ္မွာျဖစ္ပါတယ္။
ဒီ ၃ ခုက ရွမ္းျပည္နယ္ေျမာက္ပိုင္းမွာျဖစ္ပါတယ္။
ဒါ့အျပင္ ဧရာဝတီေအာက္ပိုင္းအတြက္ အဓိကေရေဝျဖစ္တဲ့ ခ်င္းတြင္းျမစ္ေပၚမွာလဲ ေရကာတာႀကီး ၅ ခု ေဆာက္မွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေတြကေတာ့ စစ္ကိုင္းတိုင္းထဲမွာရွိၿပီး အိႏၵိယႏိုင္ငံကို လွ်ပ္စစ္ဓာတ္အား ျဖန္႔ျဖဴးေရာင္းခ်ေပးဖို႔ ရည္ ရြယ္ထားပါတယ္။ ဒီေရကာတာေတြရဲ႕ ပမာဏေတြကေတာ့ --
(၁၃) ထမံသီ ေရကာတာက မီဂါဝပ္ ၁၂၀၀ ထုတ္မယ္။
(၁၄) ေရႊစာေရး ေရကာတာက မီဂါဝပ္ ၆၆၀ ထြက္မယ္။
(၁၅) ေမာ္လိုက္ ေရကာတာက မီဂါဝပ္ ၄၀၀ ထြက္မယ္။
(၁၆) ဟုမၼလင္း ေရကာတာက မီဂါဝပ္ ၁၅၀ ထြက္မယ္။
(၁၇) ခ်င္းတြင္းရဲ႕ျမစ္လက္တက္ေပၚက မဏိပူရ ေရကာတာက မီဂါဝပ္ ၃၈၀ ထြက္မယ္။
ဒီေရကာတာေတြဟာ ျမန္မာျပည္သူေတြအတြက္ လွ်ပ္စစ္ဓာတ္အား ေဖာေဖာသီသီသံုးႏိုင္ဖို႔၊ ျမန္မာျပည္ စက္မႈလုပ္ ငန္းေတြ ထြန္းကားဖြံ႔ၿဖိဳးဖို႔ ရည္ရြယ္တာ မဟုတ္ဘဲ တ႐ုတ္အရင္းရွင္၊ ကုလားအရင္းရွင္ေတြအက်ဳိးအတြက္ ျဖစ္ေနပါ တယ္။
ဒါေတြကိုၾကည့္ရင္ ဧရာဝတီ-ခ်င္းတြင္းတို႔ရဲ႕ေရေတြကို ပိတ္ဆို႔လိုက္ၿပီး တ႐ုတ္နဲ႔ကုလားလက္ထဲထည့္လိုက္မယ့္ ပမာဏဟာ ေၾကာက္စရာေကာင္းေလာက္ေအာင္ ႀကီးမားေနတာ ေတြ႔ရပါတယ္။ လက္ရွိမွာေတာ့ တ႐ုတ္နဲ႔ လုပ္ငန္း ေတြက စတင္ေနၿပီျဖစ္ၿပီး အိႏၵိယနဲ႔လုပ္ငန္းေတြကေတာ့ မစႏိုင္ေသးပါဘူး။ ဒါေၾကာင့္ ဧရာဝတီကို တ႐ုတ္က စတင္ မုဒိမ္းက်င့္ေနၿပီ လို႔ ေျပာႏိုင္ပါတယ္။
ဒါေတြနဲ႔ယွဥ္ၾကည့္ရင္ ျပည္တြင္းမွာသံုးစြဲဖို႔ ေဆာက္လုပ္ထားတဲ့ ေဆာက္လုပ္ေနတဲ့ ေရအားလွ်ပ္စစ္စီမံကိန္းေတြက ကေလးကစားစရာလို ျဖစ္ေနပါတယ္။ ျပည္တြင္းမွာ အႀကီးဆံုး တည္ေဆာက္ထားတဲ့ ေရကာတာေတြက ရဲရြာ (မီဂါဝပ္ ၇၉၀)၊ ေပါင္းေလာင္း (မီဂါဝပ္ ၂၈၀)၊ ေလာပီတ-မိုးျဗဲ (မီဂါဝပ္ ၂၀၀) တို႔ေလာက္ဘဲရွိၿပီး က်န္တာေတြက မီဂါဝပ္ ၁၀၀ ေအာက္ ၅၀ ေအာက္ေတြခ်ည္း ျဖစ္ပါတယ္။ အိမ္နီးခ်င္းတိုင္းျပည္ေတြကို လွ်ပ္စစ္ဓာတ္အား ေရာင္းစား ဖို႔ရည္ရြယ္ခ်က္နဲ႔ တ႐ုတ္နယ္စပ္၊ အိႏၵိယနယ္စပ္၊ ထိုင္းနယ္စပ္တို႔မွာ ေဆာက္ေနတဲ့ ဧရာဝတီ၊ သံလြင္၊ ခ်င္းတြင္း ေရကာတာေတြကေတာ့ မီဂါဝပ္ ေထာင္ခ်ီၿပီးထြက္မယ့္ ဧရာမေရကာတာႀကီးေတြ ျဖစ္ေနပါတယ္။ အေသးဆံုးက ေတာင္ မီဂါဝပ္ရာဂဏန္းအထက္ ထြက္မယ့္ေရကာတာေတြျဖစ္ေနပါတယ္။
စစ္အုပ္စုရဲ႕ ေရကာတာေဆာက္လုပ္ေရး ရည္ရြယ္ခ်က္က အေပၚယံအားျဖင့္ေတာ့ လွ်ပ္စစ္ဓာတ္အား ထုတ္လုပ္ေရး၊ လွ်ပ္စစ္ဓာတ္အားျပည္ပတင္ပိုု႔ေရး၊ လယ္ယာေျမေတြအတြက္ ေရေပးေဝေရး လို႔ေျပာေပမဲ့ ဖံုးကြယ္ထားတဲ့ ရည္ရြယ္ ခ်က္တခုလဲ ရွိပါတယ္။ အဲဒါကေတာ့ ေတာ္လွန္ေရးအင္အားစုမ်ား အေနၾကံဳ႕ေစေရး၊ တားဆီးကန္႔သတ္ေရး ျဖစ္ပါ တယ္။ ျပည္တြင္းမွာတည္ေဆာက္တဲ့ ေရကာတာအငယ္ေတြေကာ၊ နယ္စပ္အနီးအနားမွာ တည္ေဆာက္တဲ့ ေရကာ တာႀကီးေတြပါ ဒီရည္မွန္းခ်က္ ထားပါတယ္။
ဒါ့အျပင္ အမ်ားသိၿပီးျဖစ္တဲ့ ေနာက္ကြယ္ရည္ရြယ္ခ်က္ႏွစ္ခုကေတာ့ ေရျမဳပ္ဧရိယာကသစ္ေတာေတြ ခုတ္လွဲေရာင္း စားဖို႔၊ ေရကာတာတည္ေဆာက္ေရးမွာသံုးတဲ့ ဘိလပ္ေျမ၊ သံေခ်ာင္း၊ ဒီဇယ္ဆီ စတာေတြ ေရာင္းစားၿပီး သူေဌးျဖစ္ၾက ဖို႔လဲ ျဖစ္ပါတယ္။
မဆလေခတ္မွာ ပထမဆံုးေဆာက္ခဲ့တဲ့ မိုးျဗဲဆည္ဟာ ရွမ္းျပည္ေတာင္ပိုင္း အင္းေဒသက ကြန္ျမဴနစ္ေတြနဲ႔ ပအိုဝ္း ေတာ္လွန္ေရးေတြရဲ႕ အေျခခံေဒသ ပ်က္ျပားဖို႔၊ ျမန္မာျပည္အတြင္းပိုင္းထိုးေဖာက္ေရးကို အဟန္႔အတားျဖစ္ဖို႔ ရည္ ရြယ္ခဲ့ပါတယ္။
ပဲခူးတိုင္းမွာ ေဆာက္ခဲ့တဲ့၊ ေဆာက္ေနတဲ့ ေတာင္နဝင္း ေျမာက္နဝင္း ပဲခူးေခ်ာင္း ရဲႏြယ္ ေဇာင္းတူ ကြန္ေခ်ာင္း ျဖဴးေခ်ာင္း ခေပါင္း စတဲ့ ေရကာတာေတြဟာလဲ ပဲခူး႐ိုးမမွာ ကြန္ျမဴနစ္နဲ႔ ကရင္ေတာ္လွန္ေရးသမားေတြ ျပန္အေျခမခံႏိုင္ေအာင္၊ စစ္ေတာင္းျမစ္ကူးလာၿပီး ကြင္းထဲကေန႐ိုးမေပၚ တက္ရခက္ေအာင္၊ ႐ိုးမေပၚ သြားလာရ ခက္ေအာင္၊ ႐ိုးမေပၚကေန အဓိကကြင္းေဒသေတြကို ထိုးေဖာက္ဝင္ေရာက္ရခက္ေအာင္ တည္ေဆာက္ခဲ့တာျဖစ္ပါ တယ္။
 |
| တံငါသည္တုိ ့သည္ ဧရာ၀တီကုိ မွီခုိအားထားရသည္ |
ဧရာဝတီျမစ္ဆံုနဲ႔ ေမခ-မလိချမစ္ေပၚက ေရကာတာေတြ၊ တပိန္ျမစ္ေပၚကေရကာတာေတြဟာ ကခ်င္ေတာ္လွန္ေရး ေတြရဲ႕ အေျခခံနယ္ေျမေသးၾကံဳ႕ေရးနဲ႔ ဆက္သြယ္သြားလာမႈခက္ခဲေရးကို ရည္ရြယ္သလို ေရႊလီေရကာတာေတြဟာ ကခ်င္၊ ရွမ္း နဲ႔ ပေလာင္ေတာ္လွန္ေရးေတြ ဆက္သြယ္သြားလာမႈခက္ခဲေစဖို႔၊ နယ္ေျမၾကံဳ႕သြားေစဖို႔ ျဖစ္ပါတယ္။
ဗကပ၊ ရွမ္း နဲ႔ ပေလာင္ေတာ္လွန္ေရးေတြ ေနာင္မွာ ျပန္ၿပီးေျခခ်မရေအာင္ ရွမ္းျပည္ေျမာက္ပိုင္းမွာ နမၼတူ နဲ႔ နမ့္လန္ ေရကာတာေဆာက္ဖို႔ စီမံကိန္းလဲခ်ထားပါတယ္။ အထက္သံလြင္နဲ႔ တန္႔ယန္းေရကာတာေတြဟာ ဗကပေဟာင္း ကိုးကန္႔ ဝ လက္နက္ကိုင္အဖြဲ႔ေတြနဲ႔ ရွမ္း-ကခ်င္ေတာ္လွန္ေရးေတြရွိရာ သံလြင္အေနာက္ျခမ္း အဆက္ျပတ္ေအာင္ ရည္ရြယ္ၿပီး ရွမ္းျပည္ေတာင္ပုိင္းက က်ဳိင္းေတာင္း၊ တိန္းေခ်ာင္း၊ တာဆန္း၊ နမ့္ခုတ္ (မိုင္းဆတ္) ေရကာတာေတြက ရွမ္းေတာ္လွန္ေရးေတြကို ခက္ခဲေအာင္ရည္ရြယ္တာ ျဖစ္ပါတယ္။
အထက္ေပါင္းေလာင္း နဲ႔ နန္းခ်ဳိ ေရကာတာေတြ ကေတာ့ ဗကပ၊ ပအိုဝ္း နဲ႔ ကယန္း လက္နက္ကိုင္ေတြကို ဟန္႔တားဖို႔ျဖစ္ၿပီး ကရင္နီျပည္က ရြာသစ္၊ နမ့္တဘက္၊ နမ့္ပြန္ (ေဘာလခဲ)၊ ရွားေတာ ေရကာတာေတြဟာ အပစ္ရပ္ေတြအပါအဝင္ ကရင္နီနဲ႔ ေက်ာင္းသားလက္နက္ကိုင္ ေတြကို ဟန္႔တားဖို႔ ရည္ရြယ္ခ်က္ ပါရွိပါတယ္။
ကရင္နဲ႔ ေက်ာင္းသားေတာ္လွန္ေရးအဖြဲ႔ေတြကို ပိတ္ဆို႔ဖို႔ရည္ရြယ္တဲ့ ေရကာတာေတြကေတာ့ ေသာက္ေရခပ္၊ ေရႊက်င္၊ ေဘာဂထာ၊ ယြန္းစလင္း၊ ေဒါင္းဂြင္၊ ဝဲႀကီး (ကရင္နီေတာ္လွန္ေရးကိုပါ ဟန္႔တားႏိုင္မယ္)၊ ဟတ္ႀကီး၊ ဘီးလင္း နဲ႔ တနသၤာရီေရကာတာေတြျဖစ္ပါတယ္။
ရခုိင္ျပည္မွာလဲ ရခိုင္လက္နက္ကိုင္အင္အားစုေတြကို ႀကိဳတင္ဟန္႔တားတဲ့အေနနဲ႔ စိုင္းတင္ နဲ႔ ေလးၿမိဳ႕ ေရကာတာ ေတြေဆာက္ဖို႔ စီမံကိန္းဆြဲထားပါတယ္။
"ေသာင္းက်န္းသူႏွိမ္နင္းေရး မဟာဗ်ဴဟာ" ဆိုတဲ့ စစ္ေရးအဓိကအျမင္နဲ႔ ေရေလွာင္တမံေတြ ေရကာတာေတြ ေဆာက္ သလို စစ္ေရးအျမင္နဲ႔ဘဲ နည္းပညာညံ့ ျမစ္ကူးတံတားႀကီးေတြ ေဆာက္ခဲ့တဲ့အတြက္ ဧရာဝတီ၊ သံလြင္၊ ခ်င္းတြင္း ျမစ္ေၾကာင္းပ်က္စီးမႈေတြလဲ ဘယ္ေခတ္နဲ႔မွမတူေအာင္ ျဖစ္ခဲ့ရပါတယ္။
စစ္အုပ္စုဟာ တခ်က္ခုတ္ သံုးခ်က္ျပတ္အျဖစ္ ကိုယ့္အာဏာစည္းစိမ္ျမဲေရးအတြက္ လက္နက္ကိုင္ေတာ္လွန္ေရးအဖြဲ႔ ေတြကို ပိတ္ဆို႔ကန္႔သတ္ဖို႔တင္မက တ႐ုတ္ ကုလား ယိုးဒယားတို႔သေဘာက်ေစဖို႔နဲ႔ ႏိုင္ငံျခားေငြရေစဖို႔ နယ္ျခား ေဒသေရကာတာႀကီးေတြ ေဆာက္လုပ္ခဲ့ရာမွာ ႏိုင္ငံ့အခ်ဳပ္အျခာအာဏာကို ေဘးခ်ိတ္လိုက္ပါေတာ့တယ္။ ကိုယ့္ တိုင္းျပည္က အဓိကပင္မသယံဇာတေတြကို ႏိုင္ငံျခားသားလက္ ထိုးအပ္တာေလာက္ အခ်ဳပ္အျခာအာဏာထိခိုက္တာ မရွိပါဘူး။
အခုလိုထိုးအပ္လိုက္တာဟာ ႏိုင္ငံ့အသက္ေသြးေၾကာ ဧရာဝတီျမစ္ကို ေသဒဏ္ေပးလိုက္တာနဲ႔ အတူတူ ျဖစ္ပါတယ္။
ႏိုင္ငံ့ရဲ႕ အသက္ေသြးေၾကာျမစ္မႀကီးေတြ၊ ႏိုင္ငံ့ရဲ႕ အေျခခံသယံဇာတရင္းျမစ္ေတြကိုေရာင္းစားတာ၊ ႏိုင္ငံတြင္းက အေျခခံျပည္သူလူထုေတြရဲ႕ စီးပြားေရး၊ လူမႈေရး၊ ယဥ္ေက်းမႈဘဝေတြကို ပ်က္သုဥ္းေစတာဟာ တကယ္ေတာ့ အခ်ဳပ္ အျခာအာဏာကို ေရာင္းစားတာ ဖ်က္ဆီးတာဘဲ ျဖစ္ပါတယ္။ အထြက္ေကာင္းလွတဲ့ သဘာဝဓာတ္ေငြ႔ေတြကို ျပည္ တြင္းမွာ အႀကီးအက်ယ္လိုအပ္ေနတဲ့ လွ်ပ္စစ္မီးရေရး၊ စက္မႈထြန္းကားေရးမွာ မသံုးဘဲ ၈၀% ေလာက္ကို ထိုးအပ္ လိုက္ကတည္းက အခ်ဳပ္အျခာအာဏာ ပါသြားခဲ့ၿပီျဖစ္ပါတယ္။ စစ္အာဏာရွင္ေတြ အႀကီးအက်ယ္ေအာ္ေနတဲ့ အခ်ဳပ္အျခာအာဏာတည္တံ့ခိုင္ျမဲေရး အပါအဝင္ ဒို႔တာဝန္အေရးသံုးပါး နဲ႔ မ်ဳိးခ်စ္စိတ္ဓာတ္ရွင္သန္ထက္ျမက္ေရး ဆိုတာ လိမ္လံုးညာလံုးေတြျဖစ္ေၾကာင္း လယ္ျပင္မွာဆင္သြားသလို ရွင္းလင္းလွပါတယ္။
တကယ္လုပ္ရမွာက သူပုန္ျပႆနာကို ႏိုင္ငံေရးအရေျဖရွင္းတာ (ေရကာတာေတြေဆာက္လို႔ သူပုန္ေတြ မထိခိုက္ တာကို မိုးျဗဲေရကာတာဝန္းက်င္က ရလလဖ-ပအိုဝ္းနီ၊ ကယန္း နဲ႔ ဗကပ သူပုန္ေတြက သက္ေသျပခဲ့ပါၿပီ)၊ တိုင္းရင္း သားေတြကို တန္းတူအခြင့္အေရး အျပည့္အဝေပးတာ၊ ျမစ္ဝွမ္းတေလွ်ာက္သစ္ေတာေတြ ထိန္းသိမ္းတာ ပ်ဳိးေထာင္ တာ၊ ျမစ္ေၾကာင္းအေနအထား မပ်က္ယြင္းေစတဲ့ ျမစ္ကူးတံတားႀကီးေတြ တည္ေဆာက္တာ၊ ျမစ္ေၾကာင္းပ်က္ အဆိပ္သင့္ေစတဲ့ ေရႊတူးမႈ ယူေရနီယမ္တူးမႈေတြကို ကန္႔သတ္ႀကီးၾကပ္တာ၊ ျမစ္ေၾကာင္းတခုလံုးကို ေခတ္မွီယႏၱရား စက္ႀကီးေတြနဲ႔ ေသာင္တူး ေသာင္ၿဖိဳပစ္တာေတြ လုပ္ရမွာျဖစ္ပါတယ္။ လွ်ပ္စစ္ဓာတ္အားအတြက္လဲ သဘာဝပတ္ဝန္း က်င္ပညာရွင္ေတြ၊ ေရကာတာပညာရွင္ေတြ၊ ေဒသခံလူထုေတြဆီက ေသေသခ်ာခ်ာ အၾကံဉာဏ္ရယူၿပီးမွ (ေလ်ာ္ ေၾကးလဲ ေလာက္ေလာက္ငွငွေပးၿပီးမွ) တည္ေဆာက္ရမွာျဖစ္ပါတယ္။
ဒါေတြကို ဗဟိုအစိုးရကဘဲ လုပ္ႏိုင္မွာျဖစ္ေပမဲ့ လက္ရွိဗဟိုအစိုးရ စစ္အာဏာရွင္ေတြကေတာ့ တိုင္းျပည့္အခ်ဳပ္အျခာ အာဏာကို ေရာင္းစားေနတာျဖစ္လို႔ အခုအခါ ကခ်င္ျပည္လြတ္လပ္ေရးအဖြဲ႔ KIO က တျပည္လံုးအက်ဳိးအတြက္ သူ ႏိုင္သေလာက္ကို လုပ္ေနပါတယ္။ အဲဒါကေတာ့ စစ္အစိုးရကို ရဲရဲႀကီးအာဏာဖီဆန္ၿပီး ခုခံေတာ္လွန္စစ္ကို ဆင္ႏႊဲ လိုက္တာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါဟာ ရာဇဝင္မ်ားရဲ႕သတို႔သမီးကို အထည္ႀကီးပ်က္မုဆိုးမ မျဖစ္ေအာင္ ကယ္တင္ဖို႔တိုက္ပြဲ ျဖစ္တဲ့အျပင္ ျပည္ေထာင္စုရဲ႕ အခ်ဳပ္အျခာအာဏာျပန္လည္ရယူေရးတိုက္ပြဲလဲ ျဖစ္ပါတယ္။
တခ်ိန္ကေတာ့ ေလာပိတ မဟာဓာတ္အားလိုင္း ျဖတ္သြားတဲ့ ကရင္နီျပည္ ရွမ္းျပည္က လူထုေတြအဖို႔ စိုင္းထီးဆိုင္ သီခ်င္းထဲကလို "ျဖတ္သာသြားတယ္ မနားတယ္" ျဖစ္ခဲ့ေပမဲ့ အခုေတာ့ ကခ်င္၊ ဗမာ၊ ရွမ္း၊ မြန္၊ ရခိုင္ စတဲ့ တႏိုင္ငံ လံုးက ျပည္သူလူထုေတြအတြက္ လွ်ပ္စစ္လိုင္းႀကိဳးေတြနဲ႔ဓာတ္ေငြ႔ပိုက္လိုင္းေတြဟာ "ျဖတ္သာသြားတယ္ မနား တယ္" ျဖစ္လာပါၿပီ။
အခ်ဳပ္အျခာအာဏာကို တည္တံ့ခိုင္ျမဲေအာင္ မလုပ္တဲ့ စစ္အစိုးရလက္ထက္မွာ ဗမာျပည္ဗဟိုခ်က္ မႏၱေလးၿမိဳ႕ေတာ္ ရဲ႕ ေျမယာအိုးအိမ္ေတြ ေနာက္တိုး'လူဝါ'မ်ားလက္ထဲေရာက္သြားတာ တဆက္တစပ္တည္း ျဖစ္လာပါတယ္။ သီေပါ မင္းလက္ထက္ ၁၈၈၄-၈၅ ခုမွာ မႏၱေလးလူဦးေရ တသိန္းနီးပါးမွာ တ႐ုတ္ဦးေရက ၇၀၀၀ ရွိခဲ့ပါတယ္။ ဒီကေန႔ မႏၱေလး လူဦးေရတသန္းမွာ တ႐ုတ္လူဦးေရက ၄ သိန္းနီးပါးရွိေနၿပီး သခင္လူတန္းစားသစ္ ျဖစ္လာပါတယ္။
အခ်ဳပ္အျခာအာဏာဆိုတာ ျဒဗ္မဲ့ မဟုတ္ပါ။ အေကာင္အထည္ရွိတဲ့ ေရ ေျမ တြင္းထြက္ နဲ႔ လူသားေတြကို ထိန္းခ်ဳပ္ တာဟာ အခ်ဳပ္အျခာအာဏာကို ထိန္းခ်ဳပ္တာျဖစ္ပါတယ္။ အခု ဒါေတြကို ဘယ္သူကထိန္းခ်ဳပ္ထားသလဲ ဆုိတာ မႏၱေလးသားေတြ သိပါတယ္၊ ကခ်င္ျပည္သားေတြ၊ ရခိုင္ျပည္သားေတြ၊ ရွမ္းျပည္သားေတြ၊ နယ္ခ်ဲ႕ဆန္႔က်င္ေရး ဖက္ဆစ္ဆန္႔က်င္ေရးအစဥ္အလာႀကီးမားတဲ့ ျမန္မာႏိုင္ငံသားေတြ သိၾကပါတယ္။
ဒါေၾကာင့္ ဒီကေန႔ဒီအခ်ိန္မွာ ဧရာဝတီကိုကယ္တင္ဖို႔ဆိုရင္ ေကအိုင္အိုရဲ႕လက္နက္ကိုင္တိုက္ပြဲကို ျပည္တြင္းျပည္ပ အားလံုးက ဝိုင္းရံပံ့ပိုးၿပီး ဧရာဝတီ၊ တပိန္၊ ေရႊလီ၊ သံလြင္၊ ခ်င္းတြင္းျမစ္ေတြေပၚက ေရကာတာစီမံကိန္းေတြကို ႐ိုက္ခ်ဳိးဖ်က္သိမ္းပစ္ရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ေကအိုင္အိုရဲ႕ ဧရာဝတီအေရးေတာ္ပံုကို တျပည္လံုးအႏွံ႔လက္နက္ကိုင္တုိက္ပြဲ ေတြ လူထုတိုက္ပြဲေတြ တပ္တြင္းပုန္ကန္မႈေတြနဲ႔ ေပါင္းစပ္ဖို႔နည္းမွတပါး အခ်ဳပ္အျခာအာဏာ တည္တံ့ခိုင္ျမဲေရး အတြက္ အျခားလမ္းမရွိပါ။
ဓာတ္ပုံမ်ားအား ယခုလင့္မွ ရယူသည္။ http://www.greatmirror.com/index.cfm?navid=273&picturesize=medium
ကုိမုိးသီးဇြန္ဘေလာ့ဂ္မွ ကူးယူေဖာ္ျပပါသည္။
7/6/11
က်ေနာ္တို႔အလုပ္အေၾကာင္း
မနက္ဖန္အလုပ္သြားရပါေတာ့မယ္။ က်ေနာ့္အလုပ္က ေရႊတူးတဲ့မုိင္းမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဌာနက Geology ပါ။ ဒီဌာနမွာ က်ေနာ္ ရွာေဖြေရးအတြက္ ေရွ ့တန္းတုိက္စစ္မႈးလုိပါပဲ။ အဂၤလိပ္လုိေခၚရင္ Exploration Field Technician လုိ႔ေခၚပါတယ္။
အိမ္ကေန အလုပ္ကုိ ေလယ်ာဥ္နဲ ့တစ္နာရီေက်ာ္ေက်ာ္ေလာက္စီးရတယ္။ ေလဆိပ္ကေန မုိင္းကုိ နာရီ၀က္ေလာက္ ဘက္စ္ကားစီးရတယ္။ မနက္ေလးနားရီတိတိမွာ အိပ္ရာထ၊ သြားတုိက္ၿပီး အထုတ္အပုိးကိုဆြဲၿပီး ေလယ်ာဥ္ကြင္းကုိ ေျပးရတယ္။
မိန္းမနဲ႔ ခေလးသုံးေယာက္က ေလဆိပ္ကုိလိုက္ပို႔တယ္။ တကၠစီငွားရင္ ပုိက္ဆံကုန္လုိ႔ ကုိယ့္အိမ္က မိိန္းမကုိ လုိက္ပုိ႔ခုိင္းပါတယ္။ ခေလးေတြလည္း အိပ္ခ်င္မႈးတူးနဲ႔ ကားေပၚမွာ သူတုိ႔အေဖကုိ လုိက္ပုိ႔တာ တမ်ိဳးေတာ့ ၾကည္ႏႈးစရာ။
မုိင္းမွာ လုပ္တဲ့လူတုိင္း အလုပ္ကိုေလယ်ာဥ္နဲ႔ သြားရေတာ့ ေလဆိပ္မွာ အလုပ္သမားေတြ ခ်ည္းပဲ။ အင္ဂ်င္နီယာ၊ သန္႔ရွင္းေရးသမား၊ မန္ေနဂ်ာ၊ ဒရုိင္ဘာစတဲ့ အလုပ္သမားေတြအားလုံးဟာ ယူနီေဖာင္းအတူတူပဲ။ ေလယ်ာဥ္အတူတူစီးတယ္။ ေနေတာ့တစ္ေယာက္တစ္ခန္း။ သူကေတာ့ မန္ေနဂ်ာမုိ႔လုိ႔ အခန္းသန္႔သန္႔နဲ႔ စပါယ္ရွယ္ခန္းေနခြင့္မရ။ ထမင္းစားလည္း အတူတူ။ ကြာတာက လစာပဲကြာတယ္။ ဒါေတာင္ အမ်ားႀကီး မကြာ။
တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္မႏွိမ္။ သူကေတာ့ သန္႔ရွင္းေရးသမားမုိ႔လုိ ့ ငါက သူ႔ထက္ပုိ ပညာတက္တယ္ဆုိတဲ့ အယူအဆလည္း မရွိ။ အျဖဴ၊ အမဲ၊ အသား၀ါေတြ ၾသစေတ်းလ်ႏုိင္ငံရဲ ့ Advanced Fair ဆုိတဲ့ ႏုိင္ငံေတာ္သီခ်င္းေအာက္မွာ ဒီလုိတရားမွ်တမႈရွိတယ္။ ဘယ္ေလာက္ေကာင္းလုိက္တဲ့ စနစ္လဲ။ ယဥ္ေက်းသိမ္ေမြ ့ေသာ၊ ေဖၚေရႊေသာ ေရႊျမန္မာျပည္နဲ ့ဆီနဲ႔ေရလုိ။ ျမန္မာျပည္မွာဆုိရင္ သူကေတာ့ မန္ေနဂ်ာမုိ႔လုိ ့ သူေဌးလုိေနေစ။ သူကေတာ့ သန္႔ရွင္းေရးသမားမုိ႔လုိ ့ တန္ရာတန္ရာေနေစဆုိၿပီးခြဲျခားမႈ ရွိေလတယ္။ ဒါမေကာင္းဘူး။
က်ေနာ့္အလုပ္က မုိင္းမွာ ၈-ရက္လုပ္ၿပီး အိမ္မွာ ၆-ရက္နားရပါတယ္။ အလုပ္သြားတဲ့ေန ့ဆုိရင္ လူက မႈန္ကုတ္ကုတ္နဲ႔။ အလုပ္ျပန္တဲ့ ေန႔ဆုိရင္ တက္ႂကြလို႔။ ဒါကလူတုိင္း။ မနက္ပုိင္း အလုပ္သြားၿပီးဆုိရင္ လူတုိင္းေလယ်ာဥ္ေပၚမွာ အသံမထြက္ၾကဘူး။ တိတ္ဆိတ္ၿပီး ေလယ်ာဥ္စီးၾကတယ္။ အိမ္ျပန္ၾကပီေဟ့ဆုိရင္ ေလယ်ာဥ္တစ္စီးလုံးဆူညံေနတာပဲ။ စကားေျပာသံ၊ တဟားဟားရယ္ေမာသံေတြနဲ႔ အရမ္းၾကည္ႏႈးစရာေကာင္းတယ္။
တခ်ိဳ ့အလုပ္သမားေတြက မယ္ဘုန္း၊ ဆစ္ဒနီကေန၊ က်ေနာ္တုိ႔ေနတဲ့ၿမိဳ ့ကုိ ေလးငါးနာရီေလာက္ ေလယ်ာဥ္စီးၿပီးလာတယ္။ Perth ကေန မုိင္းကုိ တစ္နာရီေက်ာ္ေလာက္စီးရတယ္။ ဆုိေတာ့ သူတုိ႔အလုပ္သြားအလုပ္ျပန္က ခရီးသြားတာနဲ႔ပင္ အခ်ိန္ကုန္ေနၿပီ။ တခ်ဳိ ့အလုပ္သမားေတြက ဖလစ္ပိုင္၊ တခ်ဳိ ့က ဘာလီမွာေနၾကတယ္။ ႏွစ္ပတ္ကုိ မုိင္းမွာ အလုပ္လုပ္တယ္။ တစ္ပတ္ကုိ သူတုိ႔ေနတဲ့အိမ္ျဖစ္တဲ့ ဖလစ္ပုိင္ နဲ႔ အင္ဒုိနီးရွားႏုိင္ငံ ဘာလီကၽြန္းမွာ အပန္းေျဖၾကတယ္။ သူတုိ႔ကမွ တကယ္မုိက္တယ္။ ေလယ်ာဥ္ခကုိ အလုပ္ကေပးတယ္။ ဘယ္ေလာက္ အဆင္ေျပလုိက္လဲ။
အလုပ္ထဲမွာ ႏုိင္ငံျခားသားမုိ႔ ႏွိမ္တာမရွိ။ အလုပ္ပုိခုိင္းတာမရွိ။ ေခါင္းပုံျဖတ္တာမရွိ။ တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ေလးေလးစားစား။ လုပ္ငန္းခြင္မွာ စည္းကမ္းေဖာက္တဲ့လူ အလုပ္ျပဳတ္။ Safety လို႔ေခၚတဲ့ လုပ္ငန္းခြင္လုံၿခဳံေရးကို အထူးအေလးေပးတယ္။ ညက ေသာက္ထားတဲ့ အရက္အရွိန္ကုိ မနက္မုိးလင္းရင္စစ္ၿပီ။ သုံးည အဆင့္ရွိရင္ အလုပ္လုပ္ပါ။ မရွိရင္ မလာပါနဲ႔။ မိရင္ေတာ့ တခါတည္း အလုပ္ျဖဳတ္တယ္။ စစ္တဲ့သူက အခ်င္းခ်င္းသိလုိ႔၊ ခင္မင္ရင္းႏွီးလုိ႔ ခြင့္လႊတ္တယ္မရွိ။ စည္းကမ္းက စည္းကမ္းပဲ။ ဘယ္သူမွ မလိမ္ရဲဘူး။ လိမ္လုိ႔ေပၚသြားရင္ တသက္လုံးဒီအလုပ္ကို လုပ္ခြင့္မရေတာ့။ မွတ္တမ္းပါသြားၿပီ။ Reference မေကာင္း။ စည္းကမ္းက ေကာင္း၊ စနစ္ကေကာင္းေတာ့ အလုပ္ျဖစ္တယ္။ အလုပ္သမား၊ အလုပ္ရွင္ ႏွစ္ဦးႏွစ္ဘက္အက်ဳိးရွိေစတယ္။
အလုပ္ထဲမွာ လူမ်ဳိးေပါင္းစုံ။ တရုတ္၊ ကုလား၊ ေတာင္အာဖရိက၊ ဂ်ပန္၊ အဂၤလန္၊ ဖလစ္ပင္း...အေတာ္စုံတယ္။ ဒီေလာက္လူေတြမ်ဳိးစုံ၊ ယဥ္ေက်းမႈမ်ဳိးစုံ၊ ဘာသာစကားမ်ဳိးစုံ၊ အက်င့္ မ်ဳိးစုံကုိ ဘာနဲ႔ထိန္းလို႔ ဒီေလာက္ေတာင္ တည္ၿငိမ္ၿပီး တုိးတက္ေနတာလဲဆုိေတာ့ အဓိက တရားမွ်တမႈနဲ႔စည္းကမ္းရွိလုိ႔ပါ။ အဂၤလိပ္ေတြက အေတာ္ေလးကုိ ေလးစားစရာေကာင္းတဲ့ လူမ်ဳိးေတြလုိ ့က်ေနာ္ေတာ့ထင္တယ္။ သေဘာမတူလည္းေနပါ။ သူတုိ႔ေတြဟာ စည္းကမ္းရွိတယ္။ စနစ္ရွိတယ္။ စကားတည္တယ္။ ဥပေဒကုိ ေလးစားၾကတယ္။ က်ေနာ္တုိ ့ဗမာေတြနဲ႔ေတာ့ အေတာ္ကြာတယ္။
အလုပ္ထဲမွာ တခါတေလ ကုိယ့္အထက္လူႀကီးနဲ႔စကားမ်ားရင္ေတာင္ သူမွားရင္ ျပန္ၿပီးေတာင္းပန္တယ္။ အမွားကုိ ျပင္တယ္။ ဗမာဆုိရင္ ဘာရမလဲ။ မင္းက ခေလးပဲ။ ငါေျပာသလုိေန ငါလုပ္သလုိမလုပ္နဲ႔။ ရုပ္ရုပ္လုပ္ရင္ အလုပ္ျဖဳတ္မယ္။ ငါက မင္းထက္အာဏာပိုရွိတယ္။ ဒါနဲ႔ပဲ က်ေနာ္တုိ႔ ယဥ္ေက်းမႈ ့ေၾကာင့္ မေျပာရဲမဆိုရဲနဲ႔ တုိးတက္သင့္သေလာက္ မတုိးတက္ဘူးလို႔ ေကာက္ခ်က္ဆြဲမယ္။
တခ်ဳိ ့ဗမာေတြေျပာတယ္။ အဂၤလိပ္ေတြက ငါတုိ ့ႏုိင္ငံကုိ ကုိလုိနီလုပ္ခဲ့လုိ႔ ဒီေကာင္ေတြကုိမုန္းရမယ္။ ဒီေကာင္ေတြဟာ သူမ်ားႏုိင္ငံကုိ အလကားအႏွိမ္က်င့္ခ်င္တဲ့စိတ္ရွိတယ္။ အဂၤလိပ္ယဥ္ေက်းမႈက မေကာင္းဘူး။ ဗမာယဥ္ေက်းမႈကသာ သူတုိ႔ထက္ျမင့္ျမတ္တယ္လုိ႔ ဆင္ေျခေပးၾကတယ္။ ဒီလုိထင္ေနတဲ့လူေတြဟာ သူတုိ႔နဲ႔အတူတူတြဲၿပီး မေနဘူး၊ မလုပ္ဘူးေတာ့ ႏြားကို ကေရကရာ ေကၽြးသလုိမ်ဳိးျဖစ္ေနမလားပဲ။ ဘယ္လူမ်ဳိးမွာမဆုိ ေကာင္းတာရွိတယ္။ ဆုိးတာရွိတယ္။ ဟုိးအရင္တုန္းက ျဖစ္ခဲ့တဲ့ ကိစၥေတြကုိ ဒီေန႔မွာ အရည္မရ အဖတ္မရ စျမဳပ္ျပန္ေနရင္ ေရွ ့ဆက္အလုပ္မျဖစ္။ ကုိယ္ပဲေနာက္ၾကက်န္ခဲ့တယ္။ သူတုိ႔ဆီက ေကာင္းတာကုိ ယူ။ မေကာင္းတာကုိ ပယ္ေပါ့။ အလကားေန ဘာမွသူမ်ားလူမ်ဳိးေတြကုိ သြားၿပီး ႏွိမ္စရာလည္းမလုိဘူး။ အထင္ႀကီးစရာလည္း မလုိဘူး။
က်ေနာ္ အထက္မွာေျပာသလုိ မုိင္းမွာ အလုပ္လုပ္ၾကတဲ့လူေတြတုိင္း ယူနီေဖာင္းတူတူ၊ ေနပုံစားပုံ သြားပုံအတူတူ။ ခြဲျခားမႈမရွိ။ တရားမွ်တမႈရွိစတဲ့ အတုယူစရာေကာင္းတဲ့ဟာကို အထင္ႀကီးရမယ္။ ဒါေတြမွ အထင္မႀကီး အတုမယူဘူးဆုိရင္ ဘာကုိအတုသြားယူၾကမလဲ။ ဒါေတြက တုိးတက္ႏုိင္တယ္၊ လူ႔အဖြဲ႔အစည္းကုိ တည္ၿငိမ္ေစတယ္၊ ရင္ၾကားေစ့ေရးျဖစ္ေစတယ္ဆုိရင္ အတုကုိ ယူသင့္တယ္။ ဒါမွ က်ေနာ္တုိ႔လူမ်ဳိးေတြတုိးတက္မွာေပါ့။
သူတုိ႔ဆီက မေကာင္းတဲ့အတုေတြျဖစ္တဲ့ ရည္စားမၿမဲ၊ မိန္းမမၿမဲတဲ့ အျပဳအမႈေတာ့ မယူသင့္ပါဘူး။ တခ်ဳိ ့ေတာ့ၿမဲပါတယ္။ အမ်ားအားျဖင့္ သိတ္ၿပီး တန္ဖုိးမထားၾကလုိ႔ပါ။ ဒါေတာ့ က်ေနာ္မႀကိဳက္ဘူး။ ဥပမာ TV Video ေတြမွာ လိင္ဆက္ဆံတဲ့ဟာေတြ၊ နမ္းတဲ့ဟာေတြက မေကာင္းဘူး။ ခေလးေတြကုိ ပ်က္စီးေစတယ္။ ဒါမ်ဳိးေတြၾကေတာ့ က်ေနာ္တုိ႔အတုမယူသင့္ဘူးေပါ့။
စာေရးဆရာေတြေရးတာ ရွိေသးတယ္။ ေကာ္လံျပာ( Blue Color) နဲ႔ ေကာ္လံျဖဴ (White Color) ဆုိတဲ့ ကိစၥကုိလည္း သတိထားမိလုိ႔ပါ။ ေကာ္လံျဖဴဆုိရင္ ပညာတက္ေတာ့ေပါ့။ ေကာ္လံျပာဆုိရင္ အလုပ္ၾကမ္းသမားေပါ့။ အလုပ္ၾကမ္းသမားဆုိရင္ ငတုံးဆုိၿပီး ဗမာေတြ အထင္မႀကီးခ်င္ဘူး။ က်ေနာ္ မုိင္းမွာေတြ႔တယ္။ အားလုံးေကာ္လံျပာေတြခ်ည္းပဲ။ ပညာရွင္ေပါင္းစုံရွိတယ္။ သူတုိ ့လည္း ေကာ္လံျပာပဲ၀တ္ရတယ္။ သန္႔ရွင္းေရးသမား၊ ပန္ကန္ေဆးတဲ့လူလည္း ေကာလံျပာပဲ။ မည္သူ ့ရင္ဘတ္မွာမွ သူကေတာ့ မန္ေနဂ်ာျဖစ္ပါတယ္ဆုိတဲ့ တံဆိပ္ကုိမကတ္ထားဘူး။ နာမည္ပဲ ထုိးထားတယ္။ ဘာ့ေၾကာင့္ ဒီလုိလုပ္ရလဲဆုိေတာ့ Team Work ကုိဦးစားေပးလုိ႔ပဲ။ တစ္ေယာက္တစ္ေယာက္ခြဲျခားဆက္ဆံမႈမရွိေအာင္လုပ္ထားတယ္လုိ႔ ယူဆရတယ္။
အလုပ္ထဲမွာ ပညာ ဆုိတာကုိလည္းေတြးမိတယ္။ သန္႔ရွင္းေရးသမားလည္း How to clean ဆုိတဲ့ ပညာကုိတက္တယ္။ Geologists ေတြကလည္း How to find an ore body ကုိသိတယ္။ မုိင္းနင္းအင္ဂ်င္နီယာကလည္း How to manage an underground mining ကုိ သိတယ္။ Electrician ကလည္း မီးကုိ ဘယ္လုိျပင္ရလဲဆုိတာ သိတယ္။ ဆုိလုိခ်င္တာက သူ ့ရဲ ့ကုိယ္ပိုင္နယ္မွာ သူကၽြမ္းတယ္။ သူ႔ပညာနဲ႔သူပဲ။ မီးျပင္သမားက မုိင္းတခုလုံးသန္႔ရွင္းေရးကို မလုပ္တက္။ ကုိယ့္ပညာနဲ႔ ကုိယ္ပဲဆုိေတာ့ ဗမာေတြေျပာေနၾက ပညာတက္ဆုိတာ ဘာလဲ။ ဒီလူကေတာ့ ပညာတက္မုိ႔ ငါ့ထက္ပုိသိတယ္လုိ႔ တလြဲဆံေကာင္းၾကေလတယ္။ ပညာရပ္ေတြက အမ်ားႀကီးပါ။ လူတစ္ဦးက အားလုံးေသာ ပညာကုိမတက္ႏုိင္ပါ။ ႏုိင္ငံေရးသမားက ႏုိင္ငံေရးပဲ နားလည္မွာေပါ့။ ဒါ့ေတာင္ ျမန္မာ့ႏုိင္ငံေရး၊ ထုိင္းႏုိင္ငံေရး၊ ၾသစေတ်းလ်ႏုိ္င္ငံေရးရွိေသးတယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္ ငါကေတာ့ စက္ရုံအလုုပ္သမားမုိ႔၊ သူကေတာ့ အုိင္တီပညာရွင္မုိ႔လုိ ့ ပုိၿပီး ငါ့ထက္ျမင့္ျမတ္တယ္ဆုိတဲ့ အေတြးမ်ဳိး၊ ခံစားခ်က္မ်ဳိးမရွိၾကပါနဲ႔။ ကုိယ့္ပညာနဲ႔ကုိယ္ပါပဲ။
ေနာက္အပတ္ျပန္ဆုံၾကတာေပါ့။ ျမန္မာေတြ အေတြးအေခၚျမင့္မားၾကပါေစ။
အိမ္ကေန အလုပ္ကုိ ေလယ်ာဥ္နဲ ့တစ္နာရီေက်ာ္ေက်ာ္ေလာက္စီးရတယ္။ ေလဆိပ္ကေန မုိင္းကုိ နာရီ၀က္ေလာက္ ဘက္စ္ကားစီးရတယ္။ မနက္ေလးနားရီတိတိမွာ အိပ္ရာထ၊ သြားတုိက္ၿပီး အထုတ္အပုိးကိုဆြဲၿပီး ေလယ်ာဥ္ကြင္းကုိ ေျပးရတယ္။
မိန္းမနဲ႔ ခေလးသုံးေယာက္က ေလဆိပ္ကုိလိုက္ပို႔တယ္။ တကၠစီငွားရင္ ပုိက္ဆံကုန္လုိ႔ ကုိယ့္အိမ္က မိိန္းမကုိ လုိက္ပုိ႔ခုိင္းပါတယ္။ ခေလးေတြလည္း အိပ္ခ်င္မႈးတူးနဲ႔ ကားေပၚမွာ သူတုိ႔အေဖကုိ လုိက္ပုိ႔တာ တမ်ိဳးေတာ့ ၾကည္ႏႈးစရာ။
မုိင္းမွာ လုပ္တဲ့လူတုိင္း အလုပ္ကိုေလယ်ာဥ္နဲ႔ သြားရေတာ့ ေလဆိပ္မွာ အလုပ္သမားေတြ ခ်ည္းပဲ။ အင္ဂ်င္နီယာ၊ သန္႔ရွင္းေရးသမား၊ မန္ေနဂ်ာ၊ ဒရုိင္ဘာစတဲ့ အလုပ္သမားေတြအားလုံးဟာ ယူနီေဖာင္းအတူတူပဲ။ ေလယ်ာဥ္အတူတူစီးတယ္။ ေနေတာ့တစ္ေယာက္တစ္ခန္း။ သူကေတာ့ မန္ေနဂ်ာမုိ႔လုိ႔ အခန္းသန္႔သန္႔နဲ႔ စပါယ္ရွယ္ခန္းေနခြင့္မရ။ ထမင္းစားလည္း အတူတူ။ ကြာတာက လစာပဲကြာတယ္။ ဒါေတာင္ အမ်ားႀကီး မကြာ။
တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္မႏွိမ္။ သူကေတာ့ သန္႔ရွင္းေရးသမားမုိ႔လုိ ့ ငါက သူ႔ထက္ပုိ ပညာတက္တယ္ဆုိတဲ့ အယူအဆလည္း မရွိ။ အျဖဴ၊ အမဲ၊ အသား၀ါေတြ ၾသစေတ်းလ်ႏုိင္ငံရဲ ့ Advanced Fair ဆုိတဲ့ ႏုိင္ငံေတာ္သီခ်င္းေအာက္မွာ ဒီလုိတရားမွ်တမႈရွိတယ္။ ဘယ္ေလာက္ေကာင္းလုိက္တဲ့ စနစ္လဲ။ ယဥ္ေက်းသိမ္ေမြ ့ေသာ၊ ေဖၚေရႊေသာ ေရႊျမန္မာျပည္နဲ ့ဆီနဲ႔ေရလုိ။ ျမန္မာျပည္မွာဆုိရင္ သူကေတာ့ မန္ေနဂ်ာမုိ႔လုိ ့ သူေဌးလုိေနေစ။ သူကေတာ့ သန္႔ရွင္းေရးသမားမုိ႔လုိ ့ တန္ရာတန္ရာေနေစဆုိၿပီးခြဲျခားမႈ ရွိေလတယ္။ ဒါမေကာင္းဘူး။
က်ေနာ့္အလုပ္က မုိင္းမွာ ၈-ရက္လုပ္ၿပီး အိမ္မွာ ၆-ရက္နားရပါတယ္။ အလုပ္သြားတဲ့ေန ့ဆုိရင္ လူက မႈန္ကုတ္ကုတ္နဲ႔။ အလုပ္ျပန္တဲ့ ေန႔ဆုိရင္ တက္ႂကြလို႔။ ဒါကလူတုိင္း။ မနက္ပုိင္း အလုပ္သြားၿပီးဆုိရင္ လူတုိင္းေလယ်ာဥ္ေပၚမွာ အသံမထြက္ၾကဘူး။ တိတ္ဆိတ္ၿပီး ေလယ်ာဥ္စီးၾကတယ္။ အိမ္ျပန္ၾကပီေဟ့ဆုိရင္ ေလယ်ာဥ္တစ္စီးလုံးဆူညံေနတာပဲ။ စကားေျပာသံ၊ တဟားဟားရယ္ေမာသံေတြနဲ႔ အရမ္းၾကည္ႏႈးစရာေကာင္းတယ္။
တခ်ိဳ ့အလုပ္သမားေတြက မယ္ဘုန္း၊ ဆစ္ဒနီကေန၊ က်ေနာ္တုိ႔ေနတဲ့ၿမိဳ ့ကုိ ေလးငါးနာရီေလာက္ ေလယ်ာဥ္စီးၿပီးလာတယ္။ Perth ကေန မုိင္းကုိ တစ္နာရီေက်ာ္ေလာက္စီးရတယ္။ ဆုိေတာ့ သူတုိ႔အလုပ္သြားအလုပ္ျပန္က ခရီးသြားတာနဲ႔ပင္ အခ်ိန္ကုန္ေနၿပီ။ တခ်ဳိ ့အလုပ္သမားေတြက ဖလစ္ပိုင္၊ တခ်ဳိ ့က ဘာလီမွာေနၾကတယ္။ ႏွစ္ပတ္ကုိ မုိင္းမွာ အလုပ္လုပ္တယ္။ တစ္ပတ္ကုိ သူတုိ႔ေနတဲ့အိမ္ျဖစ္တဲ့ ဖလစ္ပုိင္ နဲ႔ အင္ဒုိနီးရွားႏုိင္ငံ ဘာလီကၽြန္းမွာ အပန္းေျဖၾကတယ္။ သူတုိ႔ကမွ တကယ္မုိက္တယ္။ ေလယ်ာဥ္ခကုိ အလုပ္ကေပးတယ္။ ဘယ္ေလာက္ အဆင္ေျပလုိက္လဲ။
အလုပ္ထဲမွာ ႏုိင္ငံျခားသားမုိ႔ ႏွိမ္တာမရွိ။ အလုပ္ပုိခုိင္းတာမရွိ။ ေခါင္းပုံျဖတ္တာမရွိ။ တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ေလးေလးစားစား။ လုပ္ငန္းခြင္မွာ စည္းကမ္းေဖာက္တဲ့လူ အလုပ္ျပဳတ္။ Safety လို႔ေခၚတဲ့ လုပ္ငန္းခြင္လုံၿခဳံေရးကို အထူးအေလးေပးတယ္။ ညက ေသာက္ထားတဲ့ အရက္အရွိန္ကုိ မနက္မုိးလင္းရင္စစ္ၿပီ။ သုံးည အဆင့္ရွိရင္ အလုပ္လုပ္ပါ။ မရွိရင္ မလာပါနဲ႔။ မိရင္ေတာ့ တခါတည္း အလုပ္ျဖဳတ္တယ္။ စစ္တဲ့သူက အခ်င္းခ်င္းသိလုိ႔၊ ခင္မင္ရင္းႏွီးလုိ႔ ခြင့္လႊတ္တယ္မရွိ။ စည္းကမ္းက စည္းကမ္းပဲ။ ဘယ္သူမွ မလိမ္ရဲဘူး။ လိမ္လုိ႔ေပၚသြားရင္ တသက္လုံးဒီအလုပ္ကို လုပ္ခြင့္မရေတာ့။ မွတ္တမ္းပါသြားၿပီ။ Reference မေကာင္း။ စည္းကမ္းက ေကာင္း၊ စနစ္ကေကာင္းေတာ့ အလုပ္ျဖစ္တယ္။ အလုပ္သမား၊ အလုပ္ရွင္ ႏွစ္ဦးႏွစ္ဘက္အက်ဳိးရွိေစတယ္။
အလုပ္ထဲမွာ လူမ်ဳိးေပါင္းစုံ။ တရုတ္၊ ကုလား၊ ေတာင္အာဖရိက၊ ဂ်ပန္၊ အဂၤလန္၊ ဖလစ္ပင္း...အေတာ္စုံတယ္။ ဒီေလာက္လူေတြမ်ဳိးစုံ၊ ယဥ္ေက်းမႈမ်ဳိးစုံ၊ ဘာသာစကားမ်ဳိးစုံ၊ အက်င့္ မ်ဳိးစုံကုိ ဘာနဲ႔ထိန္းလို႔ ဒီေလာက္ေတာင္ တည္ၿငိမ္ၿပီး တုိးတက္ေနတာလဲဆုိေတာ့ အဓိက တရားမွ်တမႈနဲ႔စည္းကမ္းရွိလုိ႔ပါ။ အဂၤလိပ္ေတြက အေတာ္ေလးကုိ ေလးစားစရာေကာင္းတဲ့ လူမ်ဳိးေတြလုိ ့က်ေနာ္ေတာ့ထင္တယ္။ သေဘာမတူလည္းေနပါ။ သူတုိ႔ေတြဟာ စည္းကမ္းရွိတယ္။ စနစ္ရွိတယ္။ စကားတည္တယ္။ ဥပေဒကုိ ေလးစားၾကတယ္။ က်ေနာ္တုိ ့ဗမာေတြနဲ႔ေတာ့ အေတာ္ကြာတယ္။
အလုပ္ထဲမွာ တခါတေလ ကုိယ့္အထက္လူႀကီးနဲ႔စကားမ်ားရင္ေတာင္ သူမွားရင္ ျပန္ၿပီးေတာင္းပန္တယ္။ အမွားကုိ ျပင္တယ္။ ဗမာဆုိရင္ ဘာရမလဲ။ မင္းက ခေလးပဲ။ ငါေျပာသလုိေန ငါလုပ္သလုိမလုပ္နဲ႔။ ရုပ္ရုပ္လုပ္ရင္ အလုပ္ျဖဳတ္မယ္။ ငါက မင္းထက္အာဏာပိုရွိတယ္။ ဒါနဲ႔ပဲ က်ေနာ္တုိ႔ ယဥ္ေက်းမႈ ့ေၾကာင့္ မေျပာရဲမဆိုရဲနဲ႔ တုိးတက္သင့္သေလာက္ မတုိးတက္ဘူးလို႔ ေကာက္ခ်က္ဆြဲမယ္။
တခ်ဳိ ့ဗမာေတြေျပာတယ္။ အဂၤလိပ္ေတြက ငါတုိ ့ႏုိင္ငံကုိ ကုိလုိနီလုပ္ခဲ့လုိ႔ ဒီေကာင္ေတြကုိမုန္းရမယ္။ ဒီေကာင္ေတြဟာ သူမ်ားႏုိင္ငံကုိ အလကားအႏွိမ္က်င့္ခ်င္တဲ့စိတ္ရွိတယ္။ အဂၤလိပ္ယဥ္ေက်းမႈက မေကာင္းဘူး။ ဗမာယဥ္ေက်းမႈကသာ သူတုိ႔ထက္ျမင့္ျမတ္တယ္လုိ႔ ဆင္ေျခေပးၾကတယ္။ ဒီလုိထင္ေနတဲ့လူေတြဟာ သူတုိ႔နဲ႔အတူတူတြဲၿပီး မေနဘူး၊ မလုပ္ဘူးေတာ့ ႏြားကို ကေရကရာ ေကၽြးသလုိမ်ဳိးျဖစ္ေနမလားပဲ။ ဘယ္လူမ်ဳိးမွာမဆုိ ေကာင္းတာရွိတယ္။ ဆုိးတာရွိတယ္။ ဟုိးအရင္တုန္းက ျဖစ္ခဲ့တဲ့ ကိစၥေတြကုိ ဒီေန႔မွာ အရည္မရ အဖတ္မရ စျမဳပ္ျပန္ေနရင္ ေရွ ့ဆက္အလုပ္မျဖစ္။ ကုိယ္ပဲေနာက္ၾကက်န္ခဲ့တယ္။ သူတုိ႔ဆီက ေကာင္းတာကုိ ယူ။ မေကာင္းတာကုိ ပယ္ေပါ့။ အလကားေန ဘာမွသူမ်ားလူမ်ဳိးေတြကုိ သြားၿပီး ႏွိမ္စရာလည္းမလုိဘူး။ အထင္ႀကီးစရာလည္း မလုိဘူး။
က်ေနာ္ အထက္မွာေျပာသလုိ မုိင္းမွာ အလုပ္လုပ္ၾကတဲ့လူေတြတုိင္း ယူနီေဖာင္းတူတူ၊ ေနပုံစားပုံ သြားပုံအတူတူ။ ခြဲျခားမႈမရွိ။ တရားမွ်တမႈရွိစတဲ့ အတုယူစရာေကာင္းတဲ့ဟာကို အထင္ႀကီးရမယ္။ ဒါေတြမွ အထင္မႀကီး အတုမယူဘူးဆုိရင္ ဘာကုိအတုသြားယူၾကမလဲ။ ဒါေတြက တုိးတက္ႏုိင္တယ္၊ လူ႔အဖြဲ႔အစည္းကုိ တည္ၿငိမ္ေစတယ္၊ ရင္ၾကားေစ့ေရးျဖစ္ေစတယ္ဆုိရင္ အတုကုိ ယူသင့္တယ္။ ဒါမွ က်ေနာ္တုိ႔လူမ်ဳိးေတြတုိးတက္မွာေပါ့။
သူတုိ႔ဆီက မေကာင္းတဲ့အတုေတြျဖစ္တဲ့ ရည္စားမၿမဲ၊ မိန္းမမၿမဲတဲ့ အျပဳအမႈေတာ့ မယူသင့္ပါဘူး။ တခ်ဳိ ့ေတာ့ၿမဲပါတယ္။ အမ်ားအားျဖင့္ သိတ္ၿပီး တန္ဖုိးမထားၾကလုိ႔ပါ။ ဒါေတာ့ က်ေနာ္မႀကိဳက္ဘူး။ ဥပမာ TV Video ေတြမွာ လိင္ဆက္ဆံတဲ့ဟာေတြ၊ နမ္းတဲ့ဟာေတြက မေကာင္းဘူး။ ခေလးေတြကုိ ပ်က္စီးေစတယ္။ ဒါမ်ဳိးေတြၾကေတာ့ က်ေနာ္တုိ႔အတုမယူသင့္ဘူးေပါ့။
စာေရးဆရာေတြေရးတာ ရွိေသးတယ္။ ေကာ္လံျပာ( Blue Color) နဲ႔ ေကာ္လံျဖဴ (White Color) ဆုိတဲ့ ကိစၥကုိလည္း သတိထားမိလုိ႔ပါ။ ေကာ္လံျဖဴဆုိရင္ ပညာတက္ေတာ့ေပါ့။ ေကာ္လံျပာဆုိရင္ အလုပ္ၾကမ္းသမားေပါ့။ အလုပ္ၾကမ္းသမားဆုိရင္ ငတုံးဆုိၿပီး ဗမာေတြ အထင္မႀကီးခ်င္ဘူး။ က်ေနာ္ မုိင္းမွာေတြ႔တယ္။ အားလုံးေကာ္လံျပာေတြခ်ည္းပဲ။ ပညာရွင္ေပါင္းစုံရွိတယ္။ သူတုိ ့လည္း ေကာ္လံျပာပဲ၀တ္ရတယ္။ သန္႔ရွင္းေရးသမား၊ ပန္ကန္ေဆးတဲ့လူလည္း ေကာလံျပာပဲ။ မည္သူ ့ရင္ဘတ္မွာမွ သူကေတာ့ မန္ေနဂ်ာျဖစ္ပါတယ္ဆုိတဲ့ တံဆိပ္ကုိမကတ္ထားဘူး။ နာမည္ပဲ ထုိးထားတယ္။ ဘာ့ေၾကာင့္ ဒီလုိလုပ္ရလဲဆုိေတာ့ Team Work ကုိဦးစားေပးလုိ႔ပဲ။ တစ္ေယာက္တစ္ေယာက္ခြဲျခားဆက္ဆံမႈမရွိေအာင္လုပ္ထားတယ္လုိ႔ ယူဆရတယ္။
အလုပ္ထဲမွာ ပညာ ဆုိတာကုိလည္းေတြးမိတယ္။ သန္႔ရွင္းေရးသမားလည္း How to clean ဆုိတဲ့ ပညာကုိတက္တယ္။ Geologists ေတြကလည္း How to find an ore body ကုိသိတယ္။ မုိင္းနင္းအင္ဂ်င္နီယာကလည္း How to manage an underground mining ကုိ သိတယ္။ Electrician ကလည္း မီးကုိ ဘယ္လုိျပင္ရလဲဆုိတာ သိတယ္။ ဆုိလုိခ်င္တာက သူ ့ရဲ ့ကုိယ္ပိုင္နယ္မွာ သူကၽြမ္းတယ္။ သူ႔ပညာနဲ႔သူပဲ။ မီးျပင္သမားက မုိင္းတခုလုံးသန္႔ရွင္းေရးကို မလုပ္တက္။ ကုိယ့္ပညာနဲ႔ ကုိယ္ပဲဆုိေတာ့ ဗမာေတြေျပာေနၾက ပညာတက္ဆုိတာ ဘာလဲ။ ဒီလူကေတာ့ ပညာတက္မုိ႔ ငါ့ထက္ပုိသိတယ္လုိ႔ တလြဲဆံေကာင္းၾကေလတယ္။ ပညာရပ္ေတြက အမ်ားႀကီးပါ။ လူတစ္ဦးက အားလုံးေသာ ပညာကုိမတက္ႏုိင္ပါ။ ႏုိင္ငံေရးသမားက ႏုိင္ငံေရးပဲ နားလည္မွာေပါ့။ ဒါ့ေတာင္ ျမန္မာ့ႏုိင္ငံေရး၊ ထုိင္းႏုိင္ငံေရး၊ ၾသစေတ်းလ်ႏုိ္င္ငံေရးရွိေသးတယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္ ငါကေတာ့ စက္ရုံအလုုပ္သမားမုိ႔၊ သူကေတာ့ အုိင္တီပညာရွင္မုိ႔လုိ ့ ပုိၿပီး ငါ့ထက္ျမင့္ျမတ္တယ္ဆုိတဲ့ အေတြးမ်ဳိး၊ ခံစားခ်က္မ်ဳိးမရွိၾကပါနဲ႔။ ကုိယ့္ပညာနဲ႔ကုိယ္ပါပဲ။
ေနာက္အပတ္ျပန္ဆုံၾကတာေပါ့။ ျမန္မာေတြ အေတြးအေခၚျမင့္မားၾကပါေစ။
7/5/11
စစ္သားမ်ားသုိ႔
ျပည္တြင္းစစ္ကုိ အဆုံးသတ္ဖုိ႔အတြက္ တုိင္းရင္းသူပုန္ေတြအားလုံး UN မွာလက္နက္ခ်ရင္ မေကာင္းဘူးလား။ သူတုိ႔ရဲ ့လုံၿခဳံေရးကုိ ႏုိင္ငံတကာတပ္ေတြက တာ၀န္ယူေပး။ ျမန္မာစစ္တပ္က သူပုန္ေတြရဲ ့နယ္ေျမကုိက်ဴးေက်ာ္ရင္ ႏုိင္ငံတကာတပ္ေတြက ျပန္တုိက္ေပး။ ဒါဆုိရင္ အဲဒိနယ္ေျမေတြမွာ ေနတဲ့ျပည္သူေတြ ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္းနဲ႔ လုပ္ကုိင္စားေသာက္လုိ႔ရႏုိင္တယ္။
အုပ္ခ်ဳပ္ေရးကုိ ႏုိင္ငံတကာတပ္ေတြနဲ႔ သူပုန္ေတြပူးေပါင္းၿပီးအုပ္ခ်ဳပ္။ စီးပြားေရးလုပ္ငန္းေတြတည္ေထာင္။ ဒီလုိျဖစ္လာခဲ့ရင္ ျမန္မာအစုိးရက အကြက္ေလးတစ္ကြက္ထဲမွာပဲ ျဖစ္ေနလိမ့္မယ္။ သူတုိ႔လည္း ျပန္တုိက္ရဲမွာမဟုတ္။ ဒီပုံစံ နဲ႔ ျပည္တြင္းၿငိမ္းခ်မ္ေရး မရႏုိင္ဘူးလား။ စစ္အစုိးရလက္ေအာက္မွာ နယ္ျခားလဲမေစာင့္ခ်င္၊ လက္နက္လည္း မခ်ခ်င္တဲ့အဆုံး UN ရဲ ့လက္ေအာက္မွာ အားလုံးလက္နက္ခ်လုိက္ရင္ေကာင္းမလားလုိ႔။
ဒီေခတ္မွာ ႏုိ္င္ငံေတာ္ကုိ ကာကြယ္ခ်င္လုိ႔ဆုိၿပီး ၀င္တဲ့ စစ္သားေတြရွားပါတယ္။ စစ္တုိက္တာ အရမ္း၀ါသနာပါလုိ႔ ၀င္တဲ့သူလည္းမရွိဘူး။ လစာေကာင္းလို႔ စစ္ထဲ၀င္တဲ့သူလည္းမရွိ။
အခုျမင္ေတြ႔ေနရတဲ့ ျမန္မာစစ္တပ္ဟာ အတင္းအဓမၼစုေဆာင္းၿပီး စစ္ေထာင္ခ်ထားသလုိျဖစ္ေနတဲ့တပ္ပါ။ ထြက္ခ်င္တဲ့့သူေတြတစ္ပုံႀကီးျဖစ္ေနၿပီ။ အရင္တုန္းက ျပန္တမ္း၀င္အရာရွိတစ္ေယာက္ဟာ ထြက္ေျပးဖို႔ခပ္ရွားရွားပဲ။ ဒီေခတ္မွာေတာ့ စစ္တပ္ကထြက္ေျပးတဲ့ စစ္ေျပးအရာရွိေတြက အေရအတြက္အေတာ္မ်ားေနၿပီ။ အရာရွိေတာင္ ဒီလုိျဖစ္ေနတယ္ဆုိရင္ ရဲေဘာ္ကေတာ့ သိတဲ့အတုိင္းပဲ။
ဘယ္စစ္သားမွ စစ္တပ္ထဲမွာ မေပ်ာ္ေတာ့ဘူးလုိ႔ထင္ပါတယ္။ တခ်ဳိ ့ေတာ့ ဂြင္ေကာင္းေနတဲ့ စစ္သားကေတာ့ စစ္တပ္ထဲကေန မထြက္ခ်င္ပါ။ ျမန္မာစစ္ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေတြဟာ ဘယ္ေလာက္ထိ လူ႔ေတြအႏုိင္က်င့္လည္းဆုိရင္ ကုိယ့္စစ္သားေတာင္ မခ်န္ဘူး။
မယုံရင္ေလ့လာၾကည့္ပါ။ ျပည္သူဆုိတာကေတာ့ မေျပာပါနဲ႔။ စစ္တပ္ကုိ အတင္းအဓမၼသြင္းတယ္။ ထြက္ေျပးရင္ေထာင္ခ်တယ္။ က်ေနာ့္အေဖစစ္တပ္က ထြက္ဖုိ႔အတြက္ ေထာင္တစ္ႏွစ္က်ခံရတယ္။ ႏွစ္ေပါင္းသုံးဆယ္လုပ္လုိ႔ ဘာရလဲဆုိေတာ့ ဘာမွမရ။ ပင္စင္မရ၊ ဂေရဂ်ဴတီမရ။ နစ္နာေၾကးမရ။
တခ်ဳိ ့စစ္သားေတြအရမ္းထြက္ခ်င္ၾကတယ္။ ထြက္ျပန္ရင္လည္း အျပင္မွာ မိသားစုေတြနဲ႔ ဘယ္လုိေနထုိင္စားေသာက္ရမလဲ။ အတက္ပညာရွိလားဆုိေတာ့ မရွိ။ အိမ္မရွိ၊ ယာမရွိ။ အေတာ္သနားစရာေကာင္းတယ္။ ဒီၾကားထဲ အသက္ပါရင္းရတယ္။ တုိုက္ပြဲထဲမွာ ေခြးေသ၀က္ေသ အေသခံရတယ္။
အေကာင္ႀကီးေတြရဲ ့သားသမီးၾကေတာ့ စစ္ထဲသြင္းဖုိ႔ေနေနသာသာ ဖူးဖူးေတာင္မႈတ္ထားေသး။ အေစာင့္အေရွာက္နဲ႔ ဘယ္ကုိသြားသြား ထားေပးၾကတယ္။ ေငြကုိ အလွ်ံပယ္သုံးျဖဳန္းေပ်ာ္ပါးႏုိင္တယ္။ သူတုိ႔သားသမီးၾကေတာ့ သိတက္လုိက္တာ။
သူမ်ားသားသမီးၾကေတာ့ ေခြေသ၀က္ေသ ေသလည္းဂရုမစုိက္။ ေက်ာင္းသားအရြယ္ကုိလည္း စစ္ထဲသြင္းလုိ႔သြင္း။ အေတာ့္ကုိ လူ႔စိတ္ကင္းမဲ့ၾကေလတယ္။
ဒီလုိအာဏာရွင္ျဖစ္လာေအာင္ ပ့ံပုိးေပးတဲ့လူေတြထဲမွာ ေအာက္ေျခက ဖားယားၿပီး မိမိေကာင္းစားရင္ၿပီးေရာဆုိတဲ့ လူ စိတ္ကင္းမဲ့တဲ့ လူေတြကပုိဆုိးေသးတယ္။ အထက္ကေပးတဲ့အာဏာကနဲနဲ သူတုိ႔အာဏာျပတာက မ်ားမ်ား။ ဒါက ဘာ့ေၾကာင့္ျဖစ္လဲဆုိေတာ့ ဗဟုသုတနဲ႔အသိညာဏ္ကင္းမဲ့တာကုိ ျပတယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္အာဏာရွင္ျဖစ္ေနတာေပါ့။ ေနျပည္ေတာ္မွာရွိတဲ့ ထိပ္သီးလူတစ္စုက လက္ခ်ဳိးေရလုိ႔ရတယ္။ ဒီလူအနဲစုက တစ္တုိင္းျပည္လုံးကုိ ေနျပည္ေတာ္ကေန အုပ္ခ်ဳပ္ႏုိင္တာက ဘာ့ေၾကာင့္လဲဆုိေတာ့ ရွင္းေနတာပဲ။ အာဏာရွင္ကုိ ပံ့ပုိးေပးေနတဲ့လူေတြေၾကာင့္ အာဏာရွင္ဟာ ေနျပည္ေတာ္ကေန ျမန္မာျပည္တျပည္လုံးေကာ၊ ႏုိင္ငံျခားတုိင္းျပည္ေတြက ျမန္မာသံရုံးေတြအထိ လက္လွမ္းမွီေအာင္အုပ္ခ်ဳပ္ႏုိင္ခဲ့တယ္။
ဘယ္ေလာက္ထိအာဏာရွင္က စုန္းေတြလုိျပဳစားႏုိင္လဲဆုိရင္ ႏုိင္ငံျခားမွာေနတဲ့ဗမာအမ်ားစုကုိေတာင္ ရႈးေၾကာင္ေၾကာင္ျဖစ္ေစတယ္။ သူတုိ႔နဲ႔ေ၀းတာေတာင္ ေနျပည္ေတာ္က အာဏာရွင္က ၿငိဳျငင္မွာ ျပန္ရင္အဖမ္းခံရမွာကုိေၾကာက္ၾကတယ္။ မိသားစု၀င္ေတြထိခုိက္မွာကိုေၾကာက္ၾကတယ္။ စီးပြားပ်က္မွာကုိေၾကာက္ၾကတယ္။ အာဏာရွင္မေကာင္းဘူးဆုိတာကုိလည္းသိတယ္။ ဆန္႔က်င္ဖုိ႔လည္းမလုပ္ရဲဘူး။ တခ်ဳိ ့ေတြက ပညာတက္တဲ့လူေတြ။ ပညာဆိုတာက ျပဳစားတက္တဲ့ပညာေတြကုိေျပာတာမဟုတ္။ ေဆးကုတဲ့ပညာ၊ လမ္းေတြတံတားေတြေဆာက္တက္တဲ့ ပညာေပါ့။ ဒီလူေတြက ပိုၿပီးေတာင္ေၾကာက္တယ္။ ဆုိလုိခ်င္တာကေတာ့ ပညာအသိနဲနဲရွိေလ ေတြးၿပီးေၾကာက္တယ္ေလပဲ။ အာဏာရွင္စနစ္ႀကီးထြားေအာင္ လုပ္တဲ့ေနရာမွာ ေအာက္ေျခက ဖားယားၿပီးေမွ်ာက္ေပးတဲ့လူမ်ားလုိ႔ ႀကီးထြားလာတာပဲလုိ႔ ေကာက္ခ်က္ခ်ႏုိင္တယ္။
တကယ္လုိ႔သာ သူတုိ႔ကုိ ေထာက္ခံမဲ့သူ၊ ပံ့ပုိးေပးမဲ့သူမရွိဘူးဆုိရင္ ဘယ္အာဏာရွင္က သက္ဆုိးရွည္မလဲ။ ၀ါရွင္တန္က ဒု-သံအမတ္ႀကီး ဦးေက်ာ္၀င္းအပါအ၀င္ ဗုိလ္မႈး ေအာင္လင္းထြတ္၊ ဗုိလ္မႈးစုိင္းသိန္း၀င္းလုိမ်ဳိး တကယ္စြန္႔လႊတ္ခဲ့တဲ့လူေတြသာ မ်ားလာရင္ က်ေနာ္တုိ႔မျမင္ခ်င္တဲ့ အာဏာရွင္စနစ္ကို ျမန္ျမန္နိဂုံးခ်ဳပ္ပစ္လုိက္ႏုိင္ပါလိ့မယ္။ ဒီေနရာမွာ စြန္႔ရဲတဲ့သတၱိ္က အထူးလုိအပ္ပါတယ္။ ဒီလုိျဖစ္ဖုိ႔အတြက္ လုပ္ ယူရပါလိမ့္မယ္။ သူ႔အလုိလုိေတာ့ ျဖစ္လာမွာမဟုတ္ပါ။
စစ္သားျဖစ္ၿပီး စစ္သားစိတ္ရွိသင့္ပါတယ္။ စစ္သားစိတ္ဆုိတာ ျပတ္သားတဲ့စိတ္ကုိေျပာတာပါ။ စစ္သားျဖစ္ၿပီး စစ္ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေတြေကာင္းစားဖို႔၊ သူတုိ႔အမ်ဳိးေတြခ်မ္းသာဖို႔အတြက္ ကၽြန္လုပ္တာေတာ့မေကာင္းဘူး။ ေမြးဖြားလာမဲ့ မိမိသားေတြသမီးေတြအထိ အက်ဳိးဆက္ကသက္ေရာက္မႈ ့ႀကီးပါတယ္။ အားလုံးစဥ္းစားဖုိ႔ပါ။
အုပ္ခ်ဳပ္ေရးကုိ ႏုိင္ငံတကာတပ္ေတြနဲ႔ သူပုန္ေတြပူးေပါင္းၿပီးအုပ္ခ်ဳပ္။ စီးပြားေရးလုပ္ငန္းေတြတည္ေထာင္။ ဒီလုိျဖစ္လာခဲ့ရင္ ျမန္မာအစုိးရက အကြက္ေလးတစ္ကြက္ထဲမွာပဲ ျဖစ္ေနလိမ့္မယ္။ သူတုိ႔လည္း ျပန္တုိက္ရဲမွာမဟုတ္။ ဒီပုံစံ နဲ႔ ျပည္တြင္းၿငိမ္းခ်မ္ေရး မရႏုိင္ဘူးလား။ စစ္အစုိးရလက္ေအာက္မွာ နယ္ျခားလဲမေစာင့္ခ်င္၊ လက္နက္လည္း မခ်ခ်င္တဲ့အဆုံး UN ရဲ ့လက္ေအာက္မွာ အားလုံးလက္နက္ခ်လုိက္ရင္ေကာင္းမလားလုိ႔။
ဒီေခတ္မွာ ႏုိ္င္ငံေတာ္ကုိ ကာကြယ္ခ်င္လုိ႔ဆုိၿပီး ၀င္တဲ့ စစ္သားေတြရွားပါတယ္။ စစ္တုိက္တာ အရမ္း၀ါသနာပါလုိ႔ ၀င္တဲ့သူလည္းမရွိဘူး။ လစာေကာင္းလို႔ စစ္ထဲ၀င္တဲ့သူလည္းမရွိ။
အခုျမင္ေတြ႔ေနရတဲ့ ျမန္မာစစ္တပ္ဟာ အတင္းအဓမၼစုေဆာင္းၿပီး စစ္ေထာင္ခ်ထားသလုိျဖစ္ေနတဲ့တပ္ပါ။ ထြက္ခ်င္တဲ့့သူေတြတစ္ပုံႀကီးျဖစ္ေနၿပီ။ အရင္တုန္းက ျပန္တမ္း၀င္အရာရွိတစ္ေယာက္ဟာ ထြက္ေျပးဖို႔ခပ္ရွားရွားပဲ။ ဒီေခတ္မွာေတာ့ စစ္တပ္ကထြက္ေျပးတဲ့ စစ္ေျပးအရာရွိေတြက အေရအတြက္အေတာ္မ်ားေနၿပီ။ အရာရွိေတာင္ ဒီလုိျဖစ္ေနတယ္ဆုိရင္ ရဲေဘာ္ကေတာ့ သိတဲ့အတုိင္းပဲ။
ဘယ္စစ္သားမွ စစ္တပ္ထဲမွာ မေပ်ာ္ေတာ့ဘူးလုိ႔ထင္ပါတယ္။ တခ်ဳိ ့ေတာ့ ဂြင္ေကာင္းေနတဲ့ စစ္သားကေတာ့ စစ္တပ္ထဲကေန မထြက္ခ်င္ပါ။ ျမန္မာစစ္ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေတြဟာ ဘယ္ေလာက္ထိ လူ႔ေတြအႏုိင္က်င့္လည္းဆုိရင္ ကုိယ့္စစ္သားေတာင္ မခ်န္ဘူး။
မယုံရင္ေလ့လာၾကည့္ပါ။ ျပည္သူဆုိတာကေတာ့ မေျပာပါနဲ႔။ စစ္တပ္ကုိ အတင္းအဓမၼသြင္းတယ္။ ထြက္ေျပးရင္ေထာင္ခ်တယ္။ က်ေနာ့္အေဖစစ္တပ္က ထြက္ဖုိ႔အတြက္ ေထာင္တစ္ႏွစ္က်ခံရတယ္။ ႏွစ္ေပါင္းသုံးဆယ္လုပ္လုိ႔ ဘာရလဲဆုိေတာ့ ဘာမွမရ။ ပင္စင္မရ၊ ဂေရဂ်ဴတီမရ။ နစ္နာေၾကးမရ။
တခ်ဳိ ့စစ္သားေတြအရမ္းထြက္ခ်င္ၾကတယ္။ ထြက္ျပန္ရင္လည္း အျပင္မွာ မိသားစုေတြနဲ႔ ဘယ္လုိေနထုိင္စားေသာက္ရမလဲ။ အတက္ပညာရွိလားဆုိေတာ့ မရွိ။ အိမ္မရွိ၊ ယာမရွိ။ အေတာ္သနားစရာေကာင္းတယ္။ ဒီၾကားထဲ အသက္ပါရင္းရတယ္။ တုိုက္ပြဲထဲမွာ ေခြးေသ၀က္ေသ အေသခံရတယ္။
အေကာင္ႀကီးေတြရဲ ့သားသမီးၾကေတာ့ စစ္ထဲသြင္းဖုိ႔ေနေနသာသာ ဖူးဖူးေတာင္မႈတ္ထားေသး။ အေစာင့္အေရွာက္နဲ႔ ဘယ္ကုိသြားသြား ထားေပးၾကတယ္။ ေငြကုိ အလွ်ံပယ္သုံးျဖဳန္းေပ်ာ္ပါးႏုိင္တယ္။ သူတုိ႔သားသမီးၾကေတာ့ သိတက္လုိက္တာ။
သူမ်ားသားသမီးၾကေတာ့ ေခြေသ၀က္ေသ ေသလည္းဂရုမစုိက္။ ေက်ာင္းသားအရြယ္ကုိလည္း စစ္ထဲသြင္းလုိ႔သြင္း။ အေတာ့္ကုိ လူ႔စိတ္ကင္းမဲ့ၾကေလတယ္။
ဒီလုိအာဏာရွင္ျဖစ္လာေအာင္ ပ့ံပုိးေပးတဲ့လူေတြထဲမွာ ေအာက္ေျခက ဖားယားၿပီး မိမိေကာင္းစားရင္ၿပီးေရာဆုိတဲ့ လူ စိတ္ကင္းမဲ့တဲ့ လူေတြကပုိဆုိးေသးတယ္။ အထက္ကေပးတဲ့အာဏာကနဲနဲ သူတုိ႔အာဏာျပတာက မ်ားမ်ား။ ဒါက ဘာ့ေၾကာင့္ျဖစ္လဲဆုိေတာ့ ဗဟုသုတနဲ႔အသိညာဏ္ကင္းမဲ့တာကုိ ျပတယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္အာဏာရွင္ျဖစ္ေနတာေပါ့။ ေနျပည္ေတာ္မွာရွိတဲ့ ထိပ္သီးလူတစ္စုက လက္ခ်ဳိးေရလုိ႔ရတယ္။ ဒီလူအနဲစုက တစ္တုိင္းျပည္လုံးကုိ ေနျပည္ေတာ္ကေန အုပ္ခ်ဳပ္ႏုိင္တာက ဘာ့ေၾကာင့္လဲဆုိေတာ့ ရွင္းေနတာပဲ။ အာဏာရွင္ကုိ ပံ့ပုိးေပးေနတဲ့လူေတြေၾကာင့္ အာဏာရွင္ဟာ ေနျပည္ေတာ္ကေန ျမန္မာျပည္တျပည္လုံးေကာ၊ ႏုိင္ငံျခားတုိင္းျပည္ေတြက ျမန္မာသံရုံးေတြအထိ လက္လွမ္းမွီေအာင္အုပ္ခ်ဳပ္ႏုိင္ခဲ့တယ္။
ဘယ္ေလာက္ထိအာဏာရွင္က စုန္းေတြလုိျပဳစားႏုိင္လဲဆုိရင္ ႏုိင္ငံျခားမွာေနတဲ့ဗမာအမ်ားစုကုိေတာင္ ရႈးေၾကာင္ေၾကာင္ျဖစ္ေစတယ္။ သူတုိ႔နဲ႔ေ၀းတာေတာင္ ေနျပည္ေတာ္က အာဏာရွင္က ၿငိဳျငင္မွာ ျပန္ရင္အဖမ္းခံရမွာကုိေၾကာက္ၾကတယ္။ မိသားစု၀င္ေတြထိခုိက္မွာကိုေၾကာက္ၾကတယ္။ စီးပြားပ်က္မွာကုိေၾကာက္ၾကတယ္။ အာဏာရွင္မေကာင္းဘူးဆုိတာကုိလည္းသိတယ္။ ဆန္႔က်င္ဖုိ႔လည္းမလုပ္ရဲဘူး။ တခ်ဳိ ့ေတြက ပညာတက္တဲ့လူေတြ။ ပညာဆိုတာက ျပဳစားတက္တဲ့ပညာေတြကုိေျပာတာမဟုတ္။ ေဆးကုတဲ့ပညာ၊ လမ္းေတြတံတားေတြေဆာက္တက္တဲ့ ပညာေပါ့။ ဒီလူေတြက ပိုၿပီးေတာင္ေၾကာက္တယ္။ ဆုိလုိခ်င္တာကေတာ့ ပညာအသိနဲနဲရွိေလ ေတြးၿပီးေၾကာက္တယ္ေလပဲ။ အာဏာရွင္စနစ္ႀကီးထြားေအာင္ လုပ္တဲ့ေနရာမွာ ေအာက္ေျခက ဖားယားၿပီးေမွ်ာက္ေပးတဲ့လူမ်ားလုိ႔ ႀကီးထြားလာတာပဲလုိ႔ ေကာက္ခ်က္ခ်ႏုိင္တယ္။
တကယ္လုိ႔သာ သူတုိ႔ကုိ ေထာက္ခံမဲ့သူ၊ ပံ့ပုိးေပးမဲ့သူမရွိဘူးဆုိရင္ ဘယ္အာဏာရွင္က သက္ဆုိးရွည္မလဲ။ ၀ါရွင္တန္က ဒု-သံအမတ္ႀကီး ဦးေက်ာ္၀င္းအပါအ၀င္ ဗုိလ္မႈး ေအာင္လင္းထြတ္၊ ဗုိလ္မႈးစုိင္းသိန္း၀င္းလုိမ်ဳိး တကယ္စြန္႔လႊတ္ခဲ့တဲ့လူေတြသာ မ်ားလာရင္ က်ေနာ္တုိ႔မျမင္ခ်င္တဲ့ အာဏာရွင္စနစ္ကို ျမန္ျမန္နိဂုံးခ်ဳပ္ပစ္လုိက္ႏုိင္ပါလိ့မယ္။ ဒီေနရာမွာ စြန္႔ရဲတဲ့သတၱိ္က အထူးလုိအပ္ပါတယ္။ ဒီလုိျဖစ္ဖုိ႔အတြက္ လုပ္ ယူရပါလိမ့္မယ္။ သူ႔အလုိလုိေတာ့ ျဖစ္လာမွာမဟုတ္ပါ။
စစ္သားျဖစ္ၿပီး စစ္သားစိတ္ရွိသင့္ပါတယ္။ စစ္သားစိတ္ဆုိတာ ျပတ္သားတဲ့စိတ္ကုိေျပာတာပါ။ စစ္သားျဖစ္ၿပီး စစ္ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေတြေကာင္းစားဖို႔၊ သူတုိ႔အမ်ဳိးေတြခ်မ္းသာဖို႔အတြက္ ကၽြန္လုပ္တာေတာ့မေကာင္းဘူး။ ေမြးဖြားလာမဲ့ မိမိသားေတြသမီးေတြအထိ အက်ဳိးဆက္ကသက္ေရာက္မႈ ့ႀကီးပါတယ္။ အားလုံးစဥ္းစားဖုိ႔ပါ။
မယုံၾကနဲ႔....
တေန႔ေတာ့ လူ႔ေဘာင္သစ္ဒီမုိကရက္တစ္ပါတီ ဥကၠဌဟုေခၚေသာ ကုိေအာင္မုိးေဇာ္ကုိ ဖုန္းဆက္ျဖစ္တယ္။ သူက မင္းနဲ႔ငါ ဘာမွ စကားေျပာစရာမရွိဘူးတဲ့။ သိတ္ေကာင္းတဲ့ ဥကၠဌ။ ေတာ္လွန္ေရးသမား။ အမ်ဳိးသားသင့္ျမတ္ေရးအတြက္ လုပ္ေနတဲ့ႏုိင္ငံေရးသမားတစ္ေယာက္။ ပါတီေခါင္းေဆာင္။
ရန္သူေတာင္ စကားေျပာၿပီး ေျဖရွင္းရမွာမဟုတ္ဘူးလား။ ဘာ့ေၾကာင့္သူက စကားမေျပာခ်င္လဲဆုိေတာ့ သူတုိ႔ကုိ က်ေနာ္က အားရပါးရေ၀ဖန္လို႔ပါ။ သူတုိ႔အထင္ ေစာ္ကားတယ္ေပါ့။ ဘာကုိေစာ္ကားတာလဲမသိ။
သူတုိ႔ေကာင္းေၾကာင္း ခ်ီးက်ဴးတုန္းက အဆီရစ္ေနတဲ့အသံနဲ႔ ငွဲငွဲဆုိၿပီး ၿပဳံးလုိ႔။ ဒီေကာင္ ဘုန္းေက်ာ္းမဆုိးဘူး။ အခု ပါတီရဲ ့ေခါင္းေဆာင္မႈကို အင္တာနက္ကေန ေ၀ဖန္ေတာ့ ဒီေကာင္လူ႔ေဘာင္သစ္က မဟုတ္ဘူးတဲ့။ စကားေျပာစရာမရွိဘူးတဲ့ဗ်ာ။ေကာင္းေရာ။
လူ႔ေဘာင္သစ္ပါတီ၀င္ ဟုတ္မဟုတ္ဆုိတာကုိ စာရြက္နဲ႔ သက္ေသျပလုိ႔ရတာမဟုတ္။ ရင္ထဲမွာ ေခါင္းထဲမွာ ရွိေနရင္ၿပီးတာပဲ။ ေတာ္တာ္ဆုိးတဲ့လူေတြ။ ဘယ္လုိႏုိင္ငံေရးေခါင္းေဆာင္ျဖစ္မွာလဲ။ က်ေနာ္ကလည္း က်ေနာ္ ပါးစပ္ကလည္း အၿငိမ္မေန။ မႈးလာရင္ ပုိဆုိးတယ္။ လူႀကီးလည္း လူႀကီးမွန္းမသိ။
က်ေနာ္ေတြးမိတာက လူေတြဟာ အေတာ့္ကုိ ကုိယ့္ဘက္ကုိယ္ယက္ၾကတယ္လုိ႔ထင္တယ္။ အတၱႀကီးၾကတယ္။ သူတုိ႔မေကာင္းဘူးလုိ႔ေ၀ဖန္ရင္အနည္းဆုံး မ်က္ႏွာေတာ့မဲ့ၾကတယ္။ ဒါက ထုံးစံ။ ႏုိင္ငံေရးသမားေတြဆုိရင္ ဒါမ်ဳိးမျဖစ္သင့္ဘူး။ ေျပလည္ရာေျပလည္ေၾကာင္း ျပန္ေျပာသင့္တယ္။ သူမ်ားဆဲတာကုိ ခံႏုိင္ရည္ရွိေအာင္ ေလ့က်င့္သင့္တယ္။ ေခါင္းေဆာင္လုပ္ခ်င္သူမ်ားကုိေျပာတာပါ။
တခါက ၾသစေတ်းလ်၀န္ႀကီးခ်ဳပ္ ဂၽြန္ေဟာ၀က္ မဲရႈံးေတာ့ သူက က်ေနာ္တုိ႔ရႈံးပါၿပီ။ ႏုိင္တဲ့သူ ကယ္ဗင္ကုိ ေလးစားပါေၾကာင္း စင္ေပၚကေန ေထာက္ခံသူေတြကုိ ေျပာေနတဲ့အခ်ိန္မွာ လူတစ္ေယာက္က သူ႔အေရွ ့ကေန ခင္ဗ်ားေတာ္ၿပီ ဆင္းေတာ့။ အာဏာယူထားတာ ၾကာၿပီ။ ခင္ဗ်ားရႈံးတာ ေကာင္းတယ္...ဆုိၿပီး ေအာ္ႀကီးဟစ္က်ယ္နဲ႔ ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္ကုိ ဆဲေနတာ...။ ဒီအခ်ိန္မွာ ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္ဂၽြန္ေဟာ၀က္ဘ္က တခြန္းပဲေျပာတယ္။ Thanks for your support တဲ့။ ဘယ္ေလာက္ ခံႏုိင္ရည္ရွိတဲ့ ႏုိင္ငံေရးသမားလည္း။ သူ ဒီလုိေျပာေတာ့ အားလုံးက ၀ုိင္းရယ္ၾကတယ္။ အမွန္မွန္က ဂၽြန္ေဟာ၀က္က ရုပ္တည္ႀကီးရြဲ ့လုိက္တာ။ သူ ့ကုိဆဲတဲ့လူလည္း ၿပဳံးစိစိနဲ႔ျဖစ္သြားတယ္။ ဘယ္ေလာက္ခ်စ္စရာေကာင္းတဲ့ ႏုိင္ငံေရးယဥ္ေက်းမႈလဲ။
က်ေနာ္တုိ႔ ဗမာေတြဟာ ႏုိင္ငံေရးနဲ႔ပက္သက္ရင္ သိတ္ၿပီးမရင့္က်က္ေသးဘူးလုိ႔ထင္တယ္။ အထူးသျဖင့္ ျမန္မာ့ယဥ္ေက်းမႈျဖစ္တဲ့ ႀကီးသူနဲ႔ ငယ္သူဆက္ဆံေရး၊ လူလူခ်င္းဆက္ဆံေရးစတဲ့ ယဥ္ေက်းမႈေတြဟာ တခါတေလ အပိတ္ယဥ္ေက်းမႈျဖစ္ေနလားလုိ႔။ ခ်ီးက်ဴးရင္ အရမ္းသေဘာၾကတယ္။ ကဲ့ရဲ ့ရင္ အရမ္းစိတ္ဆုိးၾကတယ္။ ေ၀ဖန္တာကုိလည္း ခံႏုိင္ရည္မရွိၾကဘူး။ အာဏာရွင္ စိတ္ဓာတ္မ်ဳိးက လူတုိင္းမွာရွိေနတုန္းပဲ။ ဒါေတြကုိ ျပင္ႏုိင္ရင္ သိတ္ေကာင္းမယ္။ က်ေနာ္လည္းအတူတူပဲ။
အလုပ္လုပ္ေနရင္းနဲ႔ ေတြးမိတာ တစ္ခုရွိတယ္။ အဂၤလိပ္ေတြ သုိးသားစားၾကတယ္။ သုိးေမႊးကို အ၀တ္အစားလုပ္၀တ္တယ္။ အဂၤလိပ္ေတြလုိ ဗမာေတြလည္း ႏြားကုိခုိင္းတယ္။ အမဲသားစားတယ္။ ႏြားသေရကုိ လွည္းမွာေတာင္ ခ်ည္လုိက္ေသးတယ္။ အသုံး၀င္လုိက္တဲ့ျဖစ္ခ်င္း။ တိရဆၦန္ကုိ လူက အႏုိင္က်င့္တယ္။ လူေတြက လူသားမစားၾကဘူး။ လူအရည္ခြံကုိ အ၀တ္အစား လုပ္လုိ႔မရဘူး။ လူေတြက လုပ္ခြင့္မေပးဘူး။ ဖမ္းတယ္။ ဆီးတယ္။ ေထာင္ခ်မယ္။ လူကို လူထိရင္ လူကနာတယ္။ သူမ်ားကို ထိေတာ့ ေကာင္းၾကတယ္။ ေတြးေနတာပါ။ ဘယ္ေတာ့မွေတာ့ ျဖစ္လာမွမဟုတ္ပါဘူး။ ဒါ့ေၾကာင့္ လူေတြဟာ အေတာ့္ကို ကုိယ့္ဘက္ကုိယ္ယက္ၾကပါတယ္။ ကမၻာမီးေလာင္ သားေကာင္ခ်နင္းဆုိတဲ့ စကားပုံက အားအားယားယားေပၚလာတာမဟုတ္ပါ။ ကမၻာႀကီးသာ မီးေလာင္ၾကည့္ ကုိယ့္သားသမီးေတာင္ ခ် နင္းၿပီး ကုိယ္လႊတ္ရုန္းႏုိင္တယ္လို႔ ဥပမာေပးပုံရတယ္။ အတၱရွိပုံမ်ား လူပီသပါေပတယ္။
စြန္႔လႊတ္အနစ္နာခံပါတယ္ဆုိတဲ့ မည္သည့္ႏုိ္င္ငံေရးသမား၊ အစုိးရက အႀကီးအကဲဟုေခၚေသာ လူႀကီးမ်ားကုိလည္း အထင္ေတြစြတ္ၿပီး မႀကီးဖုိ႔လုိပါတယ္။ သူတုိ႔လည္း သူတုိ႔အက်ဳိးစီးပြားရွိပါတယ္။ သူတုိ႔အက်ဳိးကသာလွ်င္ အဓိကပါ။ က်န္တာက ဒုတိယလုိက္ပါတယ္။ ဥပမာ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကိုၾကည့္ပါ။ ႏုိ္င္ငံေရးရည္ရြယ္ခ်က္ေကာင္းပါတယ္။ စြန္႔လႊတ္ေနပါတယ္။ သူမ ဘာေၾကာင့္ ဒီလုိလုပ္ရလဲဆုိတဲ့ အက်ဳိးစီးပြားကုိ မိမိဘာသာေတြးၾကည့္ပါ။ ေထာင္ထဲက ကုိမင္းကုိႏုိင္တုိ႔အုပ္စု။ နာေရးကူညီမႈအသင္းကုိ ေထာင္တဲ့ ဦးေက်ာ္သူ။ သီတဂူဆရာေတာ္ စတဲ့လူတုိင္းကုိ ေတြးၾကည့္ပါ။ လုိခ်င္တာ တစ္ခု (သုိ ့) အက်ဳိးစီးပြားကို ေမွ်ာ္ကုိးလုိ႔ သူတုိ႔ လုပ္ေနပါတယ္။ ျမတ္စြာဘုရားေတာင္ ဘုရားျဖစ္ခ်င္လုိ႔ တရားေလ့က်င့္ပါတယ္။ ထြက္ရေပါက္ ပုဂၢိဳလ္ေတြမျဖစ္ခင္မွာ ဘာလုပ္ရပါသလဲ။ ဆုိလုိခ်င္တာက လူတုိင္းမွာ အတၱရွိပါတယ္။ မိမိအတြက္ အက်ဳိးစီးပြားမရွိပဲ ဘာမွမလုပ္ပါ။
လူတစ္ဦးေပၚ လူတစ္စုေပၚမွာ ဘယ္ေတာ့အႂကြင္းမဲ့မယုံသင့္ပါ။ ဘာ့ေၾကာင့္ဒီလုိေျပာလဲဆုိေတာ့ ယုံမိရင္ ကုိယ္ပဲခံရပါတယ္။ အဓိက စနစ္တစ္ခုကုိ ထင္သာျမင္သာရွိေအာင္ က်ဳိးစားဖုိ ့ျဖစ္ပါတယ္။ ႏုိင္ငံေရးစနစ္၊ စီးပြားေရးစနစ္ေတြကစလုိ႔ ရုတ္စြအဆုံး ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းမွာ အလွဴေငြကုိလက္ခံၿပီး သုံးစြဲတဲ့စနစ္ေတြကိုပါ ပြင့္ပြင့္လင္းလင္းျဖစ္ေအာင္ လုပ္ၾကရင္ ဘယ္ေတာ့မွ လူေတြအခ်င္းခ်င္းအထင္လြဲတာ၊ ရန္ျဖစ္တာ မရွိႏုိင္ပါဘူး။ အဓိက လိမ္လို႔မရတဲ့ စနစ္ေပါ့။ ကြန္ျပဴတာသုံးသင့္ရင္လည္း သုံးရပါတယ္။
က်ေနာ့္စဥ္းစားခ်က္ေတြကုိ တင္ျပေနတာပါ။ မွန္ရင္လည္းမွန္မယ္။ မွားရင္လည္းမွားမယ္။ ေတြးၾကည့္ၾကဖုိ႔ပါ။ က်ေနာ္ ဘယ္သူ ့ကုိမယုံပါဘူး။
ရန္သူေတာင္ စကားေျပာၿပီး ေျဖရွင္းရမွာမဟုတ္ဘူးလား။ ဘာ့ေၾကာင့္သူက စကားမေျပာခ်င္လဲဆုိေတာ့ သူတုိ႔ကုိ က်ေနာ္က အားရပါးရေ၀ဖန္လို႔ပါ။ သူတုိ႔အထင္ ေစာ္ကားတယ္ေပါ့။ ဘာကုိေစာ္ကားတာလဲမသိ။
သူတုိ႔ေကာင္းေၾကာင္း ခ်ီးက်ဴးတုန္းက အဆီရစ္ေနတဲ့အသံနဲ႔ ငွဲငွဲဆုိၿပီး ၿပဳံးလုိ႔။ ဒီေကာင္ ဘုန္းေက်ာ္းမဆုိးဘူး။ အခု ပါတီရဲ ့ေခါင္းေဆာင္မႈကို အင္တာနက္ကေန ေ၀ဖန္ေတာ့ ဒီေကာင္လူ႔ေဘာင္သစ္က မဟုတ္ဘူးတဲ့။ စကားေျပာစရာမရွိဘူးတဲ့ဗ်ာ။ေကာင္းေရာ။
လူ႔ေဘာင္သစ္ပါတီ၀င္ ဟုတ္မဟုတ္ဆုိတာကုိ စာရြက္နဲ႔ သက္ေသျပလုိ႔ရတာမဟုတ္။ ရင္ထဲမွာ ေခါင္းထဲမွာ ရွိေနရင္ၿပီးတာပဲ။ ေတာ္တာ္ဆုိးတဲ့လူေတြ။ ဘယ္လုိႏုိင္ငံေရးေခါင္းေဆာင္ျဖစ္မွာလဲ။ က်ေနာ္ကလည္း က်ေနာ္ ပါးစပ္ကလည္း အၿငိမ္မေန။ မႈးလာရင္ ပုိဆုိးတယ္။ လူႀကီးလည္း လူႀကီးမွန္းမသိ။
က်ေနာ္ေတြးမိတာက လူေတြဟာ အေတာ့္ကုိ ကုိယ့္ဘက္ကုိယ္ယက္ၾကတယ္လုိ႔ထင္တယ္။ အတၱႀကီးၾကတယ္။ သူတုိ႔မေကာင္းဘူးလုိ႔ေ၀ဖန္ရင္အနည္းဆုံး မ်က္ႏွာေတာ့မဲ့ၾကတယ္။ ဒါက ထုံးစံ။ ႏုိင္ငံေရးသမားေတြဆုိရင္ ဒါမ်ဳိးမျဖစ္သင့္ဘူး။ ေျပလည္ရာေျပလည္ေၾကာင္း ျပန္ေျပာသင့္တယ္။ သူမ်ားဆဲတာကုိ ခံႏုိင္ရည္ရွိေအာင္ ေလ့က်င့္သင့္တယ္။ ေခါင္းေဆာင္လုပ္ခ်င္သူမ်ားကုိေျပာတာပါ။
တခါက ၾသစေတ်းလ်၀န္ႀကီးခ်ဳပ္ ဂၽြန္ေဟာ၀က္ မဲရႈံးေတာ့ သူက က်ေနာ္တုိ႔ရႈံးပါၿပီ။ ႏုိင္တဲ့သူ ကယ္ဗင္ကုိ ေလးစားပါေၾကာင္း စင္ေပၚကေန ေထာက္ခံသူေတြကုိ ေျပာေနတဲ့အခ်ိန္မွာ လူတစ္ေယာက္က သူ႔အေရွ ့ကေန ခင္ဗ်ားေတာ္ၿပီ ဆင္းေတာ့။ အာဏာယူထားတာ ၾကာၿပီ။ ခင္ဗ်ားရႈံးတာ ေကာင္းတယ္...ဆုိၿပီး ေအာ္ႀကီးဟစ္က်ယ္နဲ႔ ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္ကုိ ဆဲေနတာ...။ ဒီအခ်ိန္မွာ ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္ဂၽြန္ေဟာ၀က္ဘ္က တခြန္းပဲေျပာတယ္။ Thanks for your support တဲ့။ ဘယ္ေလာက္ ခံႏုိင္ရည္ရွိတဲ့ ႏုိင္ငံေရးသမားလည္း။ သူ ဒီလုိေျပာေတာ့ အားလုံးက ၀ုိင္းရယ္ၾကတယ္။ အမွန္မွန္က ဂၽြန္ေဟာ၀က္က ရုပ္တည္ႀကီးရြဲ ့လုိက္တာ။ သူ ့ကုိဆဲတဲ့လူလည္း ၿပဳံးစိစိနဲ႔ျဖစ္သြားတယ္။ ဘယ္ေလာက္ခ်စ္စရာေကာင္းတဲ့ ႏုိင္ငံေရးယဥ္ေက်းမႈလဲ။
က်ေနာ္တုိ႔ ဗမာေတြဟာ ႏုိင္ငံေရးနဲ႔ပက္သက္ရင္ သိတ္ၿပီးမရင့္က်က္ေသးဘူးလုိ႔ထင္တယ္။ အထူးသျဖင့္ ျမန္မာ့ယဥ္ေက်းမႈျဖစ္တဲ့ ႀကီးသူနဲ႔ ငယ္သူဆက္ဆံေရး၊ လူလူခ်င္းဆက္ဆံေရးစတဲ့ ယဥ္ေက်းမႈေတြဟာ တခါတေလ အပိတ္ယဥ္ေက်းမႈျဖစ္ေနလားလုိ႔။ ခ်ီးက်ဴးရင္ အရမ္းသေဘာၾကတယ္။ ကဲ့ရဲ ့ရင္ အရမ္းစိတ္ဆုိးၾကတယ္။ ေ၀ဖန္တာကုိလည္း ခံႏုိင္ရည္မရွိၾကဘူး။ အာဏာရွင္ စိတ္ဓာတ္မ်ဳိးက လူတုိင္းမွာရွိေနတုန္းပဲ။ ဒါေတြကုိ ျပင္ႏုိင္ရင္ သိတ္ေကာင္းမယ္။ က်ေနာ္လည္းအတူတူပဲ။
အလုပ္လုပ္ေနရင္းနဲ႔ ေတြးမိတာ တစ္ခုရွိတယ္။ အဂၤလိပ္ေတြ သုိးသားစားၾကတယ္။ သုိးေမႊးကို အ၀တ္အစားလုပ္၀တ္တယ္။ အဂၤလိပ္ေတြလုိ ဗမာေတြလည္း ႏြားကုိခုိင္းတယ္။ အမဲသားစားတယ္။ ႏြားသေရကုိ လွည္းမွာေတာင္ ခ်ည္လုိက္ေသးတယ္။ အသုံး၀င္လုိက္တဲ့ျဖစ္ခ်င္း။ တိရဆၦန္ကုိ လူက အႏုိင္က်င့္တယ္။ လူေတြက လူသားမစားၾကဘူး။ လူအရည္ခြံကုိ အ၀တ္အစား လုပ္လုိ႔မရဘူး။ လူေတြက လုပ္ခြင့္မေပးဘူး။ ဖမ္းတယ္။ ဆီးတယ္။ ေထာင္ခ်မယ္။ လူကို လူထိရင္ လူကနာတယ္။ သူမ်ားကို ထိေတာ့ ေကာင္းၾကတယ္။ ေတြးေနတာပါ။ ဘယ္ေတာ့မွေတာ့ ျဖစ္လာမွမဟုတ္ပါဘူး။ ဒါ့ေၾကာင့္ လူေတြဟာ အေတာ့္ကို ကုိယ့္ဘက္ကုိယ္ယက္ၾကပါတယ္။ ကမၻာမီးေလာင္ သားေကာင္ခ်နင္းဆုိတဲ့ စကားပုံက အားအားယားယားေပၚလာတာမဟုတ္ပါ။ ကမၻာႀကီးသာ မီးေလာင္ၾကည့္ ကုိယ့္သားသမီးေတာင္ ခ် နင္းၿပီး ကုိယ္လႊတ္ရုန္းႏုိင္တယ္လို႔ ဥပမာေပးပုံရတယ္။ အတၱရွိပုံမ်ား လူပီသပါေပတယ္။
စြန္႔လႊတ္အနစ္နာခံပါတယ္ဆုိတဲ့ မည္သည့္ႏုိ္င္ငံေရးသမား၊ အစုိးရက အႀကီးအကဲဟုေခၚေသာ လူႀကီးမ်ားကုိလည္း အထင္ေတြစြတ္ၿပီး မႀကီးဖုိ႔လုိပါတယ္။ သူတုိ႔လည္း သူတုိ႔အက်ဳိးစီးပြားရွိပါတယ္။ သူတုိ႔အက်ဳိးကသာလွ်င္ အဓိကပါ။ က်န္တာက ဒုတိယလုိက္ပါတယ္။ ဥပမာ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကိုၾကည့္ပါ။ ႏုိ္င္ငံေရးရည္ရြယ္ခ်က္ေကာင္းပါတယ္။ စြန္႔လႊတ္ေနပါတယ္။ သူမ ဘာေၾကာင့္ ဒီလုိလုပ္ရလဲဆုိတဲ့ အက်ဳိးစီးပြားကုိ မိမိဘာသာေတြးၾကည့္ပါ။ ေထာင္ထဲက ကုိမင္းကုိႏုိင္တုိ႔အုပ္စု။ နာေရးကူညီမႈအသင္းကုိ ေထာင္တဲ့ ဦးေက်ာ္သူ။ သီတဂူဆရာေတာ္ စတဲ့လူတုိင္းကုိ ေတြးၾကည့္ပါ။ လုိခ်င္တာ တစ္ခု (သုိ ့) အက်ဳိးစီးပြားကို ေမွ်ာ္ကုိးလုိ႔ သူတုိ႔ လုပ္ေနပါတယ္။ ျမတ္စြာဘုရားေတာင္ ဘုရားျဖစ္ခ်င္လုိ႔ တရားေလ့က်င့္ပါတယ္။ ထြက္ရေပါက္ ပုဂၢိဳလ္ေတြမျဖစ္ခင္မွာ ဘာလုပ္ရပါသလဲ။ ဆုိလုိခ်င္တာက လူတုိင္းမွာ အတၱရွိပါတယ္။ မိမိအတြက္ အက်ဳိးစီးပြားမရွိပဲ ဘာမွမလုပ္ပါ။
လူတစ္ဦးေပၚ လူတစ္စုေပၚမွာ ဘယ္ေတာ့အႂကြင္းမဲ့မယုံသင့္ပါ။ ဘာ့ေၾကာင့္ဒီလုိေျပာလဲဆုိေတာ့ ယုံမိရင္ ကုိယ္ပဲခံရပါတယ္။ အဓိက စနစ္တစ္ခုကုိ ထင္သာျမင္သာရွိေအာင္ က်ဳိးစားဖုိ ့ျဖစ္ပါတယ္။ ႏုိင္ငံေရးစနစ္၊ စီးပြားေရးစနစ္ေတြကစလုိ႔ ရုတ္စြအဆုံး ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းမွာ အလွဴေငြကုိလက္ခံၿပီး သုံးစြဲတဲ့စနစ္ေတြကိုပါ ပြင့္ပြင့္လင္းလင္းျဖစ္ေအာင္ လုပ္ၾကရင္ ဘယ္ေတာ့မွ လူေတြအခ်င္းခ်င္းအထင္လြဲတာ၊ ရန္ျဖစ္တာ မရွိႏုိင္ပါဘူး။ အဓိက လိမ္လို႔မရတဲ့ စနစ္ေပါ့။ ကြန္ျပဴတာသုံးသင့္ရင္လည္း သုံးရပါတယ္။
က်ေနာ့္စဥ္းစားခ်က္ေတြကုိ တင္ျပေနတာပါ။ မွန္ရင္လည္းမွန္မယ္။ မွားရင္လည္းမွားမယ္။ ေတြးၾကည့္ၾကဖုိ႔ပါ။ က်ေနာ္ ဘယ္သူ ့ကုိမယုံပါဘူး။
7/4/11
My creative thinking
ေက်ာင္းေျပာင္းေတာ့ ေက်ာင္းက ေမးတယ္။ မင္းက ၾသစီႏုိင္ငံသားလားတဲ့။ ရက္စ္ လုိ႔က်ေနာ္ေျဖခဲ့တယ္။ က်ေနာ္ လြန္ခဲ့တဲ့ ၂၀၀၇-ကတည္းက ၾသစီႏုိင္ငံသားခံယူခဲ့ပါတယ္လုိ႔ေျပာခဲ့တယ္။ ဒါဆုိရင္ မင္းကုိ ၾသစီႏုိင္ငံသားအျဖစ္ အသိအမွတ္ျပဳတဲ့ လက္မွတ္ယူလာခဲ့ဆုိေတာ့ ေခါင္းစားၿပီ။
စည္းကမ္းအေတာ္ရွိတဲ့က်ေနာ္ လက္မွတ္ကုိ ဘယ္မွာထားမွန္းမသိ။ ၾသစီပက္စ္ပို႔လည္းေပ်ာက္ေနတယ္။ ဒါမွ ဒုကၡ။ Immigration ကုိ ျပန္ေတာင္းရၿပီ။ ေငြ ၇၀-ေလာက္ထပ္ၿပီးကုန္တယ္။ စာတုိက္ကေန သူတုိ႔ပုိ႔လာခဲ့တယ္။ ဒီမွာတင္ က်ေနာ္အေတြးတစ္ခုရတယ္။
လူေျပာမ်ားတဲ့ Creative Thinking ေပါ့။ ၾသစီႏုိင္ငံသားအျဖစ္ အသိအမွတ္ျပဳေၾကာင္းက စာရြက္ေလးပဲရွိတယ္။ ဒီစာရြက္က အထားမေကာင္းရင္ ေပ်ာက္တက္တယ္။ ဒီေတာ့ လူတုိင္းရဲ ့ကိုယ္ေပၚမွာ ႏြားေတြလုိ တံဆိပ္ရုိက္သလုိ သံအပူနဲ ့ This is an Australian Citizen ဆုိၿပီး ရုိက္ထားရင္ မေကာင္းဘူးလားလုိ႔။ ဒီလုိေျပာေတာ့ မိန္းမကအားရပါးရ ရယ္တယ္။
ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းမွာ ၀ါဆုိသကၤန္းကပ္ေတာ့ သြားလည္တယ္။ မုန္ ့ဟင္းခါး၊ အုန္းႏုိ ့ေခါက္ဆြဲ၊ မုန္႔ကၽြဲသဲ နဲ႔ ဧည့္ခံတယ္။ အလကားရေတာ့ အသားကုန္စြပ္ၿပီး၀ါးတယ္။ ျမန္မာေတြကို သတိထားမိတယ္။ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းမွာ လူငယ္ေတြမေတြ႔။ အသက္ႀကီးတဲ့လူေတြခ်ည္းပဲ။ ရုပ္လည္းမေခ်ာ။ ေတြ႔ရတာ မလန္းဘူးျဖစ္ေနတယ္။ တခ်ဳိ ့က အသက္ႀကီးေပမဲ့ မပ်က္စီးေသးဘူး။ ၾကည့္ေကာင္းတုန္း။ သူငယ္ခ်င္းျဖစ္သူ ABSDF က ရဲေဘာ္တစ္ေယာက္မွာ ခေလး တစ္ႏွစ္သားေလးရွိတယ္။ သူတုိ႔မိသားစုလည္း လာတယ္။
ေဘးက လူက ေဟ့ေကာင္ မင္းခေလးၾကည့္အုံးေပ်ာက္သြားအုံးမယ္လုိ႔ေျပာေတာ့ သူကေျပာတယ္။ ေပ်ာက္ေတာ့ ေနာက္တစ္ေယာက္ ထပ္ၿပီးလုပ္ရတာေပါ့။ ခေလးလုပ္တာ ဘာခက္တာမွတ္လုိ႔။ သူဒီလုိေျပာေတာ့ က်ေနာ္က ထပ္ၿပီးျဖည့္ေျပာေပးတယ္။ ခေလးတစ္ေယာက္လုပ္ရတာ အမ်ားဆုံးၾကာ နာရီ၀က္ပဲ...ဆုိေတာ့ အားလုံး၀ုိင္းရယ္ၾကတယ္။ ေမးတဲ့သူက ခေလးမရွိတဲ့ အသက္ ၄၇-ႏွစ္အရြယ္လူပ်ဳိႀကီး။
အသက္ ၇၀-အရြယ္ လူႀကီးတစ္ေယာက္က ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းမွာေတြ႔ေတာ့ က်ေနာ့္ကုိဆုံးမတယ္။ ဘယ္လုိေန ဘယ္လုိထုိင္ေပါ့။ သူက ေစတနာနဲ႔။ အရမ္းရုိးသားပြင့္လင္းတဲ့ ေတာသားႀကီး။ ၈၈-ခုႏွစ္မွာ သူလည္း လူငယ္ေတြနဲ႔ ေရာေရာင္ၿပီး အုတ္ေပ်ာ္လုပ္တဲ့လူ။
လူၾကားထဲမွာဆုိေတာ့ သူလည္း လူအထင္ႀကီးေအာင္း အားရပါးရ နားခ်တာေပါ့။ လူငယ္ေတြက လူႀကီးဆုိေတာ့ တေလးတစားနားေထာင္းတယ္။ က်ေနာ့္အလွည့္ေရာက္ေတာ့ ေဟ့..ဒီအဘကုိ က်ေနာ္ မုိးက်ေရႊကိုယ္နဲ႔ေဒါက္တာခ်က္ႀကီးျပေတာ့ အဘလည္း မေနႏုိင္။ အသားကုန္ၾကည့္တယ္လုိ႔ေျပာေတာ့ အားလုံးအားရးပါးရယ္ၾကတယ္။ မင္းကြာ ႀကံႀကံဖန္ဖန္လူႀကီးကုိ ဖ်က္ဆီးရတယ္လုိ႔ ေဘးက လူက၀င္ၿပီး မွတ္ခ်က္ေပးတယ္။ အဘလည္း ၿပဳံးစိစိနဲ႔ၿမဳံးမိတဲ့ငါးလုိ။
ဆက္ရန္-
စည္းကမ္းအေတာ္ရွိတဲ့က်ေနာ္ လက္မွတ္ကုိ ဘယ္မွာထားမွန္းမသိ။ ၾသစီပက္စ္ပို႔လည္းေပ်ာက္ေနတယ္။ ဒါမွ ဒုကၡ။ Immigration ကုိ ျပန္ေတာင္းရၿပီ။ ေငြ ၇၀-ေလာက္ထပ္ၿပီးကုန္တယ္။ စာတုိက္ကေန သူတုိ႔ပုိ႔လာခဲ့တယ္။ ဒီမွာတင္ က်ေနာ္အေတြးတစ္ခုရတယ္။
လူေျပာမ်ားတဲ့ Creative Thinking ေပါ့။ ၾသစီႏုိင္ငံသားအျဖစ္ အသိအမွတ္ျပဳေၾကာင္းက စာရြက္ေလးပဲရွိတယ္။ ဒီစာရြက္က အထားမေကာင္းရင္ ေပ်ာက္တက္တယ္။ ဒီေတာ့ လူတုိင္းရဲ ့ကိုယ္ေပၚမွာ ႏြားေတြလုိ တံဆိပ္ရုိက္သလုိ သံအပူနဲ ့ This is an Australian Citizen ဆုိၿပီး ရုိက္ထားရင္ မေကာင္းဘူးလားလုိ႔။ ဒီလုိေျပာေတာ့ မိန္းမကအားရပါးရ ရယ္တယ္။
ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းမွာ ၀ါဆုိသကၤန္းကပ္ေတာ့ သြားလည္တယ္။ မုန္ ့ဟင္းခါး၊ အုန္းႏုိ ့ေခါက္ဆြဲ၊ မုန္႔ကၽြဲသဲ နဲ႔ ဧည့္ခံတယ္။ အလကားရေတာ့ အသားကုန္စြပ္ၿပီး၀ါးတယ္။ ျမန္မာေတြကို သတိထားမိတယ္။ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းမွာ လူငယ္ေတြမေတြ႔။ အသက္ႀကီးတဲ့လူေတြခ်ည္းပဲ။ ရုပ္လည္းမေခ်ာ။ ေတြ႔ရတာ မလန္းဘူးျဖစ္ေနတယ္။ တခ်ဳိ ့က အသက္ႀကီးေပမဲ့ မပ်က္စီးေသးဘူး။ ၾကည့္ေကာင္းတုန္း။ သူငယ္ခ်င္းျဖစ္သူ ABSDF က ရဲေဘာ္တစ္ေယာက္မွာ ခေလး တစ္ႏွစ္သားေလးရွိတယ္။ သူတုိ႔မိသားစုလည္း လာတယ္။
ေဘးက လူက ေဟ့ေကာင္ မင္းခေလးၾကည့္အုံးေပ်ာက္သြားအုံးမယ္လုိ႔ေျပာေတာ့ သူကေျပာတယ္။ ေပ်ာက္ေတာ့ ေနာက္တစ္ေယာက္ ထပ္ၿပီးလုပ္ရတာေပါ့။ ခေလးလုပ္တာ ဘာခက္တာမွတ္လုိ႔။ သူဒီလုိေျပာေတာ့ က်ေနာ္က ထပ္ၿပီးျဖည့္ေျပာေပးတယ္။ ခေလးတစ္ေယာက္လုပ္ရတာ အမ်ားဆုံးၾကာ နာရီ၀က္ပဲ...ဆုိေတာ့ အားလုံး၀ုိင္းရယ္ၾကတယ္။ ေမးတဲ့သူက ခေလးမရွိတဲ့ အသက္ ၄၇-ႏွစ္အရြယ္လူပ်ဳိႀကီး။
အသက္ ၇၀-အရြယ္ လူႀကီးတစ္ေယာက္က ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းမွာေတြ႔ေတာ့ က်ေနာ့္ကုိဆုံးမတယ္။ ဘယ္လုိေန ဘယ္လုိထုိင္ေပါ့။ သူက ေစတနာနဲ႔။ အရမ္းရုိးသားပြင့္လင္းတဲ့ ေတာသားႀကီး။ ၈၈-ခုႏွစ္မွာ သူလည္း လူငယ္ေတြနဲ႔ ေရာေရာင္ၿပီး အုတ္ေပ်ာ္လုပ္တဲ့လူ။
လူၾကားထဲမွာဆုိေတာ့ သူလည္း လူအထင္ႀကီးေအာင္း အားရပါးရ နားခ်တာေပါ့။ လူငယ္ေတြက လူႀကီးဆုိေတာ့ တေလးတစားနားေထာင္းတယ္။ က်ေနာ့္အလွည့္ေရာက္ေတာ့ ေဟ့..ဒီအဘကုိ က်ေနာ္ မုိးက်ေရႊကိုယ္နဲ႔ေဒါက္တာခ်က္ႀကီးျပေတာ့ အဘလည္း မေနႏုိင္။ အသားကုန္ၾကည့္တယ္လုိ႔ေျပာေတာ့ အားလုံးအားရးပါးရယ္ၾကတယ္။ မင္းကြာ ႀကံႀကံဖန္ဖန္လူႀကီးကုိ ဖ်က္ဆီးရတယ္လုိ႔ ေဘးက လူက၀င္ၿပီး မွတ္ခ်က္ေပးတယ္။ အဘလည္း ၿပဳံးစိစိနဲ႔ၿမဳံးမိတဲ့ငါးလုိ။
ဆက္ရန္-
သံအမတ္ႀကီး ဦးေက်ာ္၀င္းကုိ ဂုဏ္ျပဳပါ
နယ္ျခားေစာင့္တပ္ႏွင့္အေ၀မတည့္မႈမ်ား
နယ္ျခားေစာင့္တပ္ျဖစ္တဲ့ DKBA ျပန္တုိက္တာ ဘာ့ေၾကာင့္လဲဆုိေတာ့ အဓိက အေ၀မတည့္လို ့ပါ။ ႏုိ္င္ငံေရးေတာင္းဆုိခ်က္ေတြကုိ ခဏေဘးဖယ္ထားပါ။ ဥပမာ ဗုိလ္မႈးခ်ဳပ္ ႏုတ္ခမ္းေမြးကုိ အေရွ ့ေတာင္တုိင္းတုိင္းမႈးေနရာကုိသာ ေပးၾကည့္ပါ။ သူနယ္ျခားကုိ အိပ္ၿပီးေတာင့္ေစာင့္အုံးမယ္။
အခုေတာ့ သူ ့ကုိ ရာထူးႀကီးႀကီးမေပးေတာ့ သူလဲျပန္တုိက္ၿပီေပါ့။ သူကလည္း သူ ့လက္ေအာက္မွာ ေထာင္ခ်ီတဲ့စစ္သားေတြရွိေနေတာ့ သုံးေလးရာေလာက္ကုိင္ရတဲ့ ဗုိလ္မႈးအဆင့္ရွိ တပ္မႈးေတာ့ မျဖစ္ခ်င္။ ဒုံရင္းျဖစ္တဲ့ ဗုိလ္မႈးခ်ဳပ္ႏုတ္ခမ္းေမြးပဲျဖစ္ခ်င္တာေပါ့။ ဒါက လူ႔သဘာ၀။
လူဆုိတာ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ မိမိအက်ဳိးစီးပြားကုိသာဦးစားေပးပါတယ္။ ဘယ္ေလာက္ပဲ ႏုိ္င္ငံေရးေတြေျပာပါေစ၊ ေနာက္ဆုံးေတာ့ မိမိအာဏာနဲ႔ လုပ္ပုိင္ခြင့္အေပၚမွာသာ အားလုံးအေျခခံၿပီး စဥ္းစားဆုံးျဖတ္ေလ့ရွိပါတယ္။
ဒါကႏုိင္ငံေရးေလာကကုိေျပာတာပါ။ ေတာ္လွန္ေရးေလာကလည္း ဒီအတုိင္းပါပဲ။ ဒီေကဘီေအကုိေျပာသာ ေျပာရတာ မ်က္ခုံးခပ္လႈပ္လႈပ္။ ေမာင္ေက်ာ္က သိပ္ၿပီးလမ္းယူတာမဟုတ္ဘူး။ မထင္ရင္မထင္သလုိ လုပ္တာ။ က်ေနာ္ေတာ့ ခပ္ေၾကာက္ေၾကာက္။ က်ေနာ့္အိမ္ေဘးမွာ ေမာင္ေက်ာ္ေတြတစ္ပုံႀကီးရွိတယ္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ဖထီးရာ စိတ္မဆုိးနဲ ့ေပါ့။
ဒီေကဘီေအနဲ႔ ABSDF တြဲၿပီးတုိက္ေတာ့ ဒီလုိသံေ၀ဂရမိတယ္။ နယ္ျခားမေစာင္ခင္ကာလမွ ေအဘီအက္စ္ဒီအက္ဖ္ကိုလည္း ဒီေကဘီေအ ဖုတ္ေလတဲ့ငပိရွိေလတယ္လုိ႔ေတာင္မထင္။ သူတုိ ့ေကာင္းစားေနၿပီဆုိေတာ့ ေမ့ေနတယ္။ အခု ျပန္တုိက္ေတာ့မွ ေပါင္းၿပီးတုိက္ၾကတယ္။ က်ေနာ္က ABSDF ကုိ ေတာ့ သိတ္ၿပီးမေၾကာက္ဘူး။ သူတုိ႔စိတ္ဆုိးလည္း ခဏ။ အရက္တစ္၀ုိင္းေလာက္ျပန္တုိက္ၿပီး ေခ်ာ့လုိက္ရင္ သူတုိ႔စိတ္ဆုိးေျပတယ္။ ကိုယ့္အခ်င္းခ်င္းဆုိေတာ့။ ထားပါေတာ့ ဆက္ၿပီး ထင္တာျမင္တာကုိ စြတ္ၿပီးေျပာပါအုံးမယ္။ ဟုတ္ရင္လည္းဟုတ္မယ္။ မဟုတ္တာလည္း ျဖစ္မယ္။ စဥ္းစားၾကည့္ဖုိ႔ပါ။
နအဖက သူပုန္ေတြကုိ တန္ရာတန္ရာပဲေပးပါတယ္။ ဘယ္လုိတန္ရာတန္ရာလဲဆုိေတာ့ ေကာက္ရုိးေျခေထာက္ျမတ္ေျခေထာက္ကုိ ဘယ္ညာဘယ္ညာဆုိတဲ့ရာထူးႀကီးႀကီးေပးလုိ႔မျဖစ္ႏုိင္ပါ။ ျပန္တမ္း၀င္အရာရွိတစ္ေယာက္ျဖစ္ဖုိ႔အတြက္ မလြယ္လွပါ။ DSA ေျဖဖုိ႔အတြက္ (၁၀) တန္းေတာ့ေအာင္ရပါတယ္။ သုံးေလးႏွစ္ စစ္တကၠသုိလ္မွာ ႏြားလုိရုန္းရပါတယ္။ စီနီယာက ဂ်ဴနီယာကုိ ပါးရုိက္တာခံရပါတယ္။ စစ္တကၠသုိလ္တက္ဖုိ႔ဆုိတာက အုိနာက်ဳိးကန္းမရပါ။ က်န္းမာသန္စြမ္းၿပီး က်ပ္ျပည့္တဲ့အုံးေႏွာက္ျဖစ္ရပါတယ္။ ဒါက ဗုိလ္ျဖစ္ဖုိ႔အတြက္။ ရဲေဘာ္ေတြေတာင္ တစ္ၾကပ္ႀကီးအဆင့္ထိ ရဖုိ႔အတြက္ (၁၀) ႏွစ္ေလာက္ ဆရာသမားေတြရဲ႕ ကၽြန္လုပ္ရပါတယ္။ မွင္နီရွိရင္ ရာထူးမရပါ။ ဒါက ဗုိလ္ေကာ၊ ေအာက္ေျခအဆင့္ရာထူးတုိးေပးတဲ့ေနရာမွာ အဓိက သုံးတဲ့ဟာ။ အျပစ္ရွိမရွိ။ အက်င့္ေကာင္းမေကာင္း။ ဗုိလ္မႈးႀကီးေလာက္အဆင့္ရွိရင္ေတာ့ အက်င့္ေကာင္းစရာမလုိေတာ့ပါဘူး။ ေအာက္ေျခကေတာ့အက်င့္ေကာင္းရပါတယ္။ ဒါက နအဖ ထုံးစံ။ တပ္ၾကပ္ႀကီးကေန ဒု-အရာခံဗုိလ္ျဖစ္ဖုိ႔အတြက္ဆုိရင္ သင္တန္းသုံးလေလာက္အနည္းဆုံးတက္ရေသးတယ္။ ေျပာရရင္ေတာ့ ရာထူးတစ္ခါတုိးခါနီးရင္ သင္တန္းတခါတက္ရပါတယ္။ စစ္သားဘ၀မွာ တက္ရတဲ့သင္တန္းေတြက အမ်ားႀကီးပါ။
သူပုန္ေလာက ဗိုလ္ေတြကုိ ျပန္ၾကည့္ပါ။ နအဖလုိ စနစ္တက်သင္တန္းမရွိ။ ဗုိလ္သင္တန္းေကာင္းေကာင္းမျဖစ္။ လုပ္သက္နဲ႔ စာနဲနဲတက္ရင္ ဗုိလ္ျဖစ္ၿပီ။ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ႀကီးေစာဗုိလ္ျမကုိ ၾကည့္ပါ။ ေလးတန္းေတာင္ ေအာင္ရဲ႕ လား။ SSA က ဗိုလ္မႈးႀကီးယြက္စစ္ကိုၾကည့္ပါ။ (၁၀) တန္းဆုိတာ ဂ်ဳိနဲ႔လားတဲ့။ ဒါက သူပုန္ဘက္က အမ်ားစုပါ။
ဒီေတာ့နအဖက မင္းတုိ႔သူပုန္ေတြကြာ နယ္ျခားေလာက္မွာပဲ အေပါက္ေစာင့္ပါကြာ။ ဗုိလ္မႈးေလာက္ပဲယူ။ ဒါေတာင္ နအဖက သေဘာေကာင္းလုိ႔။ က်ေနာ္သာဆုိရင္ ေပးကုိမေပးဘူး။ ေကာက္ရုိးေျခေထာက္ျမတ္ေျခေထာက္ ဗုိလ္မႈး နဲ႔ DSA ဆင္း ဗုိလ္မႈးတစ္ေယာက္ယွဥ္ၾကည့္ပါ။ ေအဘီအက္စ္ဒီအက္ဖ္ရဲ ့စစ္ဦးစီးခ်ဳပ္ ဘယ္ႏွစ္ခါစစ္တုိက္ဘူးလဲေမးၾကည့္ပါ။ ဥကၠဌကုိသံခဲ၊ ေဖာက္မယ္ခြဲမယ္ ခ်မယ္ႏွပ္မယ္ဆုိတဲ့ ကုိမုိးသီးဇြန္ဘယ္ႏွစ္ခါ ေပ်ာက္ၾကားပစ္ဘူးလဲ ေမးၾကည့္ပါ။
ဒီေတာ့ နအဖက ဟုိနဲနဲဒီနဲနဲေပးတာကို ငါတုိ႔က်ေတာ့ ရာထူးႀကီးႀကီးမေပးဘူး။ ေနရာခ်န္ထားတယ္။ လုပ္ပုိင္ခြင့္နဲတယ္။ ဘာညာဆုိၿပီ ျပန္ခ်ပါေလေရာ။ ခုိင္တဲ့သူကေတာ့ မခ်ေတာ့ဘူး။ ေငြရွိသြားၿပီ။ မိသားစုေတြေကာင္းစားသြားၿပီ။ ဘာလုပ္မလဲ ေတာ္လွန္ေရး။ ကခ်င္၊ ကရင္၊ မြန္ စေသာသူပုန္ေတြက ေခါင္းေဆာင္အမ်ားစုကုိၾကည့္ပါ။ အပစ္ရပ္ၿပီး အျပတ္ရစ္ေနလုိက္တာ ခုိင္မွခုိင္။ အဆီတ၀င္း၀င္းနဲ႔။ ကရင္တစ္က်ပ္ဗမာတစ္က်ပ္လည္း မသိခ်င္။ အခုဟာက တစ္က်ပ္ေခတ္မဟုတ္ေတာ့ဘူး။ ေထာင္တန္အနဲဆုံး။ ကရင္တစ္ေထာင္ ဗမာတစ္ေထာင္ပဲ။ ၾသစီမွာဆုိရင္ပုိဆုိးေပါ့။ ၂၀၁၁-သည္ ဂလုိဘယ္လုိက္ေဇးရွင္းနဲ႔ ေစ်းကြက္စီးပြားအၿပိဳင္ေခတ္ဆုိေတာ့ အပစ္ရပ္ေတြ အျပတ္ရစ္တာ မဆန္းပါ။
ဒါေတာင္အပစ္ရပ္ပဲရွိေသးတယ္။ ေကအန္ယူက ဖဒုိသမီး ရန္ကုန္တကၠသုိလ္ႀကီးကုိတက္ဖို ့အတြက္ ရန္ကုန္မွာေနတယ္။ သူေဌးလုိပဲတဲ့။ အေဖဖဒုိက ပိုက္ဆံပုံမွန္ပုိ႔ေပးတယ္။ ဘယ္က ေငြရလဲ။ ဒီလုိလူမ်ဳိးေတြ အမ်ားႀကီးပါ။ မယုံရင္ စုံစမ္းၾကည့္။ မြန္ျပည္သစ္ပါတီက ဂိတ္မႈး၊ ေထာလုိက္တာ အရမ္းပဲ။ ဂိတ္မႈးဆုိရင္ မြန္မေလးက အရမ္းသေဘာၾက။ ကရင္ဂိတ္မွဴးလည္း အတူတူ။ က်ေနာ္ေတာင္ ဂိတ္မႈးအရမ္းျဖစ္ခ်င္တယ္။
ဘုရားသုံးဆူ၊ ေရး ကားလမ္းတစ္ေလွ်ာက္မွာ အခြန္ေကာက္တဲ့ဂိတ္ေတြရွိတယ္။ နအဖ၊ မြန္ျပည္သစ္၊ ေကအန္ယူ၊ ဟုိခြဲထြက္၊ ဒီခြဲထြက္ အဖြဲ႔ေတြလာသမွ်လူ၊ လာသမွ်ကား၊ စီးပြားေရးသမားမခ်န္ အခြန္ေကာက္တယ္။ ၾသစေတ်းလ်မွာလုိ အခြန္ေကာက္ၿပီးလမ္းျပင္ တံတားျပင္တယ္မွတ္လား။ တခုမွ မလုပ္ဘူး။ လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ေပါင္းသုံးဆယ္ေလာက္က ကားလမ္းဟုေခၚေသာ ကတ္တရာမရွိ ့ေက်ာက္မရွိတဲ့လမ္းဟာ အခုထိဒီအတုိင္းပဲ။ ရသမွ်အခြန္ ဂိတ္မႈးတစ္၀က္ အထက္တစ္၀က္နဲ ့တင္ၿပီးေလတယ္။ ကြန္ျပဴတာနဲ ့လုိက္စစ္လုိ ့ရတာမဟုတ္။ စနစ္တက် Tax Return လည္းလုပ္လုိ႔မရ။ ဒါက သူပုန္ေတြအခြန္ေကာက္နည္း။ ဘယ္သူေတြထိလဲဆုိေတာ့ ထုိင္းမွာသြားၿပီးကၽြန္ခံၾကရတဲ့ဗမာေတြဟာ သူတုိ႔ဌာေနျဖစ္တဲ့ မုဒုံ၊ ေရးစတဲ့ဘက္ကုိျပန္ရင္ထိၿပီ။
လမ္းစရိတ္အနည္းဆုံးျမန္မာေငြငါးေသာင္းမပါရင္မေလာက္ဘူး။ကားလမ္းကလည္း ျခားရဟတ္စီးရသလုိ မႈးေနာက္ေနေအာင္စီးရတယ္။ အသက္ပါရင္းရတဲ့ကားလမ္း။ အဲဒိလမ္းမွာ အခြန္ေကာက္ဂိတ္ေတြအမ်ားဆုံး။ သူတုိ႔က လမ္းလည္းမျပင္တက္၊ အခြန္ေတာ့ေကာက္တက္ၾကရဲ႕ ။ ဒါက အခြန္ေကာက္နည္းတစ္ခု။
လူတုိင္းဟာ ကုိယ္ေကာင္းစားေနၿပီဆုိရင္ စြန္႔လႊတ္ဖုိ႔၀န္ေလးၾကတယ္။ အတုိက္အခံနဲ႔ေပါင္းတဲ့ ျမန္မာစစ္ေခါင္းေဆာင္ေတြကုိ သတိထားၿပီးၾကည့္ၾကည့္ပါ။ ကာကြယ္ေရးဦးစီးခ်ဳပ္ေဟာင္းျဖစ္တဲ့ သူရဦးတင္ဦးဟာ သူျပဳတ္ေတာ့မွ အတုိက္အခံျဖစ္တယ္။ မျပဳတ္တုန္းက အတုိက္အခံဆုိတာ ဘယ္လုိလဲဟင္လုိ႔ေတာင္ေမးရလုိျဖစ္ေနၿပီ။ ဒု-ဗုိလ္မႈးႀကီးေအးျမင့္။ ဗုိလ္မႈးႀကီးစိန္ျမ။ ဗုိလ္မႈး ေအာင္လင္းထြတ္၊ ဗုိ္လ္မႈးစုိင္းသိန္း၀င္း။ အားလုံးေလ့လာၾကည့္ပါ။ ဗုိ္လ္မႈးႀကီးအဆင့္ထက္ရွိသူေတြဟာ ျပဳတ္ေတာ့မွ အတုိက္အခံျဖစ္တယ္။ ဗုိလ္မႈးအဆင့္ေလာက္ပဲ ထူးထူးျခားျခား အတုိက္အခံနဲ႔ပူးေပါင္းတယ္။ ဘယ္ဗုိ္လ္မႈးႀကီးေတြ၊ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေတြဟာ ရာထူးရွိ၊ လုပ္ပုိင္ခြင့္ရွိေနရဲ ့သားနဲ႔ အတိုက္အခံနဲ႔လာၿပီးပူးေပါင္းၾကလဲ။ လုပ္ၾကရင္ ေႏြေခါင္ေခါင္း ႏွင္းပါက်ေနအုံးမယ္။ လုံး၀မရွိပါ။ မျဖစ္ႏုိင္ပါ။ ဒါ့ေၾကာင့္လူေတြဟာ ေကာင္းစားေနတဲ့အခ်ိန္မွာ စြန္႔လႊတ္ဖုိ႔ အင္မတန္ခက္ခဲပါတယ္။ ဘာမွမရွိတဲ့လူေတြကေတာ့ စြန္႔လႊတ္ရဲပါတယ္။
ဗုိလ္မႈးႀကီးေစာခ်စ္သူ ခ်မ္းသာသြားၿပီ။ ဒါ့ေၾကာင့္ ျပန္မတုိက္ခ်င္။ ဘာလုပ္မလဲ အဆီရစ္ေနမွာေပါ့။ စစ္တုိ္ကရတာ အိပ္ေရးပ်က္တယ္။ ဗုိလ္ႏုတ္ခမ္းေမြးရတာနဲေတာ့ ျပန္တုိက္ပါတယ္။ ျပန္တုိက္ရင္ သူ ့အတြက္ပုိၿပီးကိုက္တယ္။ သူလုပ္ရပ္နဲ႔ သူ ့ေရြးခ်ယ္မႈဟာ သူ႔အတြက္မွန္ပါတယ္။ တျခားသူေတြအတြက္ေတာ့ မွားရင္လည္းမွားေပါ့။ မတက္ႏုိင္။
ဆုိေတာ့ဗ်ာ ဗုိလ္မႈးႏုတ္ခမ္ေမြးအပါအ၀င္ အာလုံးေသာ လူတုိင္းဟာ အေ၀မတည့္ရင္ ရန္ျဖစ္ၾကတဲ့ထုံးစံရွိတယ္။ ဒါကုိ တရားမွ်တမႈ ့မဲ့တယ္လုိ႔ ေခၚပါတယ္။ ဘုိလုိေခၚရင္ Fair ေပါ့။ ဖဲရားမျဖစ္ရင္ လူ႔ေလာကႀကီး ၿငိမ္းခ်မ္းေရးမရႏုိင္။ ဘာေတြကုိဘယ္လုိပဲေျပာေျပာ ကုိယ္ေသသြားရင္ ဘာမွမရႏုိင္ပါ။ သုိ႔ေသာ္ ကုိယ့္သားသမီးေတာ့ ေကာင္းစားတာေပါ့။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ဗမာအခ်င္းခ်င္း ဆက္ၿပီးသတ္ၾကပါ။ အားလုံးေသးသြားလည္းေအးတာပဲ။
မေလးရွားမွာ Lankawi ကၽြန္းဆုိတာရွိတယ္။ သခင္မက ေယာက်္ားမရွိတုန္း ေဖာက္ျပန္တယ္ဆုိၿပီး ပတ္၀န္းက်င္ကစြပ္စြဲၿပီးသတ္ခဲ့တယ္။ မေသခင္မွာ သခင္မက က်ိန္ခဲ့တယ္။ ဘယ္လုိက်ိန္ခဲ့လဲဆုိေတာ့ ငါ့ကုိမဟုတ္တန္းတရားေတြနဲ႔စြပ္စြဲခဲ့တဲ့ ဒီကၽြန္းသူကၽြန္သားေတြ ေဆြခုႏွစ္ဆက္၊ မ်ဴိးခုႏွစ္ဆက္ စစ္ပြဲေတြျဖစ္ၿပီး ဒုကၡေရာက္ရပါေစဆုိၿပီးက်ိန္ခဲ့တာ တကယ္ျဖစ္သြားခဲ့တယ္။ ေနာက္ဆုံးၾကမွ ျပန္ၿပီးတည္ၿငိမ္သြားခဲ့တယ္။ ေဆြခုႏွစ္ဆက္ၿပီးတဲ့အခ်ိန္ ၁၉၄၀-ပတ္၀န္းက်င္ေလာက္ၾကမွ ၿငိမ္းခ်မ္းသြားတယ္။ အခုလည္း ျမန္မာျပည္ဟာ ထုိင္းကုိ ခဏခဏေစာ္ကားခဲ့လုိ႔ ထုိင္းမွာကၽြန္ခံၾကရတယ္။ ထုိင္းေတြ က်ိန္ခဲ့တာ ဗမာေတြခံၾကရလားမသိ။ ေဆြခုႏွစ္ဆက္ မ်ဳိးခုႏွစ္ဆက္ ဘယ္ေတာ့မွ ၿပီးမွာလဲ။ တေန ့ေတာ့ၿပီးမယ္ထင္တာပဲ။ အထက္ကေျပာသလုိ ဘာဘဲျဖစ္ျဖစ္ ဗမာအခ်င္းခ်င္း ဆက္ၿပီးသတ္ၾကပါ။
အခုေတာ့ သူ ့ကုိ ရာထူးႀကီးႀကီးမေပးေတာ့ သူလဲျပန္တုိက္ၿပီေပါ့။ သူကလည္း သူ ့လက္ေအာက္မွာ ေထာင္ခ်ီတဲ့စစ္သားေတြရွိေနေတာ့ သုံးေလးရာေလာက္ကုိင္ရတဲ့ ဗုိလ္မႈးအဆင့္ရွိ တပ္မႈးေတာ့ မျဖစ္ခ်င္။ ဒုံရင္းျဖစ္တဲ့ ဗုိလ္မႈးခ်ဳပ္ႏုတ္ခမ္းေမြးပဲျဖစ္ခ်င္တာေပါ့။ ဒါက လူ႔သဘာ၀။
လူဆုိတာ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ မိမိအက်ဳိးစီးပြားကုိသာဦးစားေပးပါတယ္။ ဘယ္ေလာက္ပဲ ႏုိ္င္ငံေရးေတြေျပာပါေစ၊ ေနာက္ဆုံးေတာ့ မိမိအာဏာနဲ႔ လုပ္ပုိင္ခြင့္အေပၚမွာသာ အားလုံးအေျခခံၿပီး စဥ္းစားဆုံးျဖတ္ေလ့ရွိပါတယ္။
ဒါကႏုိင္ငံေရးေလာကကုိေျပာတာပါ။ ေတာ္လွန္ေရးေလာကလည္း ဒီအတုိင္းပါပဲ။ ဒီေကဘီေအကုိေျပာသာ ေျပာရတာ မ်က္ခုံးခပ္လႈပ္လႈပ္။ ေမာင္ေက်ာ္က သိပ္ၿပီးလမ္းယူတာမဟုတ္ဘူး။ မထင္ရင္မထင္သလုိ လုပ္တာ။ က်ေနာ္ေတာ့ ခပ္ေၾကာက္ေၾကာက္။ က်ေနာ့္အိမ္ေဘးမွာ ေမာင္ေက်ာ္ေတြတစ္ပုံႀကီးရွိတယ္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ဖထီးရာ စိတ္မဆုိးနဲ ့ေပါ့။
ဒီေကဘီေအနဲ႔ ABSDF တြဲၿပီးတုိက္ေတာ့ ဒီလုိသံေ၀ဂရမိတယ္။ နယ္ျခားမေစာင္ခင္ကာလမွ ေအဘီအက္စ္ဒီအက္ဖ္ကိုလည္း ဒီေကဘီေအ ဖုတ္ေလတဲ့ငပိရွိေလတယ္လုိ႔ေတာင္မထင္။ သူတုိ ့ေကာင္းစားေနၿပီဆုိေတာ့ ေမ့ေနတယ္။ အခု ျပန္တုိက္ေတာ့မွ ေပါင္းၿပီးတုိက္ၾကတယ္။ က်ေနာ္က ABSDF ကုိ ေတာ့ သိတ္ၿပီးမေၾကာက္ဘူး။ သူတုိ႔စိတ္ဆုိးလည္း ခဏ။ အရက္တစ္၀ုိင္းေလာက္ျပန္တုိက္ၿပီး ေခ်ာ့လုိက္ရင္ သူတုိ႔စိတ္ဆုိးေျပတယ္။ ကိုယ့္အခ်င္းခ်င္းဆုိေတာ့။ ထားပါေတာ့ ဆက္ၿပီး ထင္တာျမင္တာကုိ စြတ္ၿပီးေျပာပါအုံးမယ္။ ဟုတ္ရင္လည္းဟုတ္မယ္။ မဟုတ္တာလည္း ျဖစ္မယ္။ စဥ္းစားၾကည့္ဖုိ႔ပါ။
နအဖက သူပုန္ေတြကုိ တန္ရာတန္ရာပဲေပးပါတယ္။ ဘယ္လုိတန္ရာတန္ရာလဲဆုိေတာ့ ေကာက္ရုိးေျခေထာက္ျမတ္ေျခေထာက္ကုိ ဘယ္ညာဘယ္ညာဆုိတဲ့ရာထူးႀကီးႀကီးေပးလုိ႔မျဖစ္ႏုိင္ပါ။ ျပန္တမ္း၀င္အရာရွိတစ္ေယာက္ျဖစ္ဖုိ႔အတြက္ မလြယ္လွပါ။ DSA ေျဖဖုိ႔အတြက္ (၁၀) တန္းေတာ့ေအာင္ရပါတယ္။ သုံးေလးႏွစ္ စစ္တကၠသုိလ္မွာ ႏြားလုိရုန္းရပါတယ္။ စီနီယာက ဂ်ဴနီယာကုိ ပါးရုိက္တာခံရပါတယ္။ စစ္တကၠသုိလ္တက္ဖုိ႔ဆုိတာက အုိနာက်ဳိးကန္းမရပါ။ က်န္းမာသန္စြမ္းၿပီး က်ပ္ျပည့္တဲ့အုံးေႏွာက္ျဖစ္ရပါတယ္။ ဒါက ဗုိလ္ျဖစ္ဖုိ႔အတြက္။ ရဲေဘာ္ေတြေတာင္ တစ္ၾကပ္ႀကီးအဆင့္ထိ ရဖုိ႔အတြက္ (၁၀) ႏွစ္ေလာက္ ဆရာသမားေတြရဲ႕ ကၽြန္လုပ္ရပါတယ္။ မွင္နီရွိရင္ ရာထူးမရပါ။ ဒါက ဗုိလ္ေကာ၊ ေအာက္ေျခအဆင့္ရာထူးတုိးေပးတဲ့ေနရာမွာ အဓိက သုံးတဲ့ဟာ။ အျပစ္ရွိမရွိ။ အက်င့္ေကာင္းမေကာင္း။ ဗုိလ္မႈးႀကီးေလာက္အဆင့္ရွိရင္ေတာ့ အက်င့္ေကာင္းစရာမလုိေတာ့ပါဘူး။ ေအာက္ေျခကေတာ့အက်င့္ေကာင္းရပါတယ္။ ဒါက နအဖ ထုံးစံ။ တပ္ၾကပ္ႀကီးကေန ဒု-အရာခံဗုိလ္ျဖစ္ဖုိ႔အတြက္ဆုိရင္ သင္တန္းသုံးလေလာက္အနည္းဆုံးတက္ရေသးတယ္။ ေျပာရရင္ေတာ့ ရာထူးတစ္ခါတုိးခါနီးရင္ သင္တန္းတခါတက္ရပါတယ္။ စစ္သားဘ၀မွာ တက္ရတဲ့သင္တန္းေတြက အမ်ားႀကီးပါ။
သူပုန္ေလာက ဗိုလ္ေတြကုိ ျပန္ၾကည့္ပါ။ နအဖလုိ စနစ္တက်သင္တန္းမရွိ။ ဗုိလ္သင္တန္းေကာင္းေကာင္းမျဖစ္။ လုပ္သက္နဲ႔ စာနဲနဲတက္ရင္ ဗုိလ္ျဖစ္ၿပီ။ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ႀကီးေစာဗုိလ္ျမကုိ ၾကည့္ပါ။ ေလးတန္းေတာင္ ေအာင္ရဲ႕ လား။ SSA က ဗိုလ္မႈးႀကီးယြက္စစ္ကိုၾကည့္ပါ။ (၁၀) တန္းဆုိတာ ဂ်ဳိနဲ႔လားတဲ့။ ဒါက သူပုန္ဘက္က အမ်ားစုပါ။
ဒီေတာ့နအဖက မင္းတုိ႔သူပုန္ေတြကြာ နယ္ျခားေလာက္မွာပဲ အေပါက္ေစာင့္ပါကြာ။ ဗုိလ္မႈးေလာက္ပဲယူ။ ဒါေတာင္ နအဖက သေဘာေကာင္းလုိ႔။ က်ေနာ္သာဆုိရင္ ေပးကုိမေပးဘူး။ ေကာက္ရုိးေျခေထာက္ျမတ္ေျခေထာက္ ဗုိလ္မႈး နဲ႔ DSA ဆင္း ဗုိလ္မႈးတစ္ေယာက္ယွဥ္ၾကည့္ပါ။ ေအဘီအက္စ္ဒီအက္ဖ္ရဲ ့စစ္ဦးစီးခ်ဳပ္ ဘယ္ႏွစ္ခါစစ္တုိက္ဘူးလဲေမးၾကည့္ပါ။ ဥကၠဌကုိသံခဲ၊ ေဖာက္မယ္ခြဲမယ္ ခ်မယ္ႏွပ္မယ္ဆုိတဲ့ ကုိမုိးသီးဇြန္ဘယ္ႏွစ္ခါ ေပ်ာက္ၾကားပစ္ဘူးလဲ ေမးၾကည့္ပါ။
ဒီေတာ့ နအဖက ဟုိနဲနဲဒီနဲနဲေပးတာကို ငါတုိ႔က်ေတာ့ ရာထူးႀကီးႀကီးမေပးဘူး။ ေနရာခ်န္ထားတယ္။ လုပ္ပုိင္ခြင့္နဲတယ္။ ဘာညာဆုိၿပီ ျပန္ခ်ပါေလေရာ။ ခုိင္တဲ့သူကေတာ့ မခ်ေတာ့ဘူး။ ေငြရွိသြားၿပီ။ မိသားစုေတြေကာင္းစားသြားၿပီ။ ဘာလုပ္မလဲ ေတာ္လွန္ေရး။ ကခ်င္၊ ကရင္၊ မြန္ စေသာသူပုန္ေတြက ေခါင္းေဆာင္အမ်ားစုကုိၾကည့္ပါ။ အပစ္ရပ္ၿပီး အျပတ္ရစ္ေနလုိက္တာ ခုိင္မွခုိင္။ အဆီတ၀င္း၀င္းနဲ႔။ ကရင္တစ္က်ပ္ဗမာတစ္က်ပ္လည္း မသိခ်င္။ အခုဟာက တစ္က်ပ္ေခတ္မဟုတ္ေတာ့ဘူး။ ေထာင္တန္အနဲဆုံး။ ကရင္တစ္ေထာင္ ဗမာတစ္ေထာင္ပဲ။ ၾသစီမွာဆုိရင္ပုိဆုိးေပါ့။ ၂၀၁၁-သည္ ဂလုိဘယ္လုိက္ေဇးရွင္းနဲ႔ ေစ်းကြက္စီးပြားအၿပိဳင္ေခတ္ဆုိေတာ့ အပစ္ရပ္ေတြ အျပတ္ရစ္တာ မဆန္းပါ။
ဒါေတာင္အပစ္ရပ္ပဲရွိေသးတယ္။ ေကအန္ယူက ဖဒုိသမီး ရန္ကုန္တကၠသုိလ္ႀကီးကုိတက္ဖို ့အတြက္ ရန္ကုန္မွာေနတယ္။ သူေဌးလုိပဲတဲ့။ အေဖဖဒုိက ပိုက္ဆံပုံမွန္ပုိ႔ေပးတယ္။ ဘယ္က ေငြရလဲ။ ဒီလုိလူမ်ဳိးေတြ အမ်ားႀကီးပါ။ မယုံရင္ စုံစမ္းၾကည့္။ မြန္ျပည္သစ္ပါတီက ဂိတ္မႈး၊ ေထာလုိက္တာ အရမ္းပဲ။ ဂိတ္မႈးဆုိရင္ မြန္မေလးက အရမ္းသေဘာၾက။ ကရင္ဂိတ္မွဴးလည္း အတူတူ။ က်ေနာ္ေတာင္ ဂိတ္မႈးအရမ္းျဖစ္ခ်င္တယ္။
ဘုရားသုံးဆူ၊ ေရး ကားလမ္းတစ္ေလွ်ာက္မွာ အခြန္ေကာက္တဲ့ဂိတ္ေတြရွိတယ္။ နအဖ၊ မြန္ျပည္သစ္၊ ေကအန္ယူ၊ ဟုိခြဲထြက္၊ ဒီခြဲထြက္ အဖြဲ႔ေတြလာသမွ်လူ၊ လာသမွ်ကား၊ စီးပြားေရးသမားမခ်န္ အခြန္ေကာက္တယ္။ ၾသစေတ်းလ်မွာလုိ အခြန္ေကာက္ၿပီးလမ္းျပင္ တံတားျပင္တယ္မွတ္လား။ တခုမွ မလုပ္ဘူး။ လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ေပါင္းသုံးဆယ္ေလာက္က ကားလမ္းဟုေခၚေသာ ကတ္တရာမရွိ ့ေက်ာက္မရွိတဲ့လမ္းဟာ အခုထိဒီအတုိင္းပဲ။ ရသမွ်အခြန္ ဂိတ္မႈးတစ္၀က္ အထက္တစ္၀က္နဲ ့တင္ၿပီးေလတယ္။ ကြန္ျပဴတာနဲ ့လုိက္စစ္လုိ ့ရတာမဟုတ္။ စနစ္တက် Tax Return လည္းလုပ္လုိ႔မရ။ ဒါက သူပုန္ေတြအခြန္ေကာက္နည္း။ ဘယ္သူေတြထိလဲဆုိေတာ့ ထုိင္းမွာသြားၿပီးကၽြန္ခံၾကရတဲ့ဗမာေတြဟာ သူတုိ႔ဌာေနျဖစ္တဲ့ မုဒုံ၊ ေရးစတဲ့ဘက္ကုိျပန္ရင္ထိၿပီ။
လမ္းစရိတ္အနည္းဆုံးျမန္မာေငြငါးေသာင္းမပါရင္မေလာက္ဘူး။ကားလမ္းကလည္း ျခားရဟတ္စီးရသလုိ မႈးေနာက္ေနေအာင္စီးရတယ္။ အသက္ပါရင္းရတဲ့ကားလမ္း။ အဲဒိလမ္းမွာ အခြန္ေကာက္ဂိတ္ေတြအမ်ားဆုံး။ သူတုိ႔က လမ္းလည္းမျပင္တက္၊ အခြန္ေတာ့ေကာက္တက္ၾကရဲ႕ ။ ဒါက အခြန္ေကာက္နည္းတစ္ခု။
လူတုိင္းဟာ ကုိယ္ေကာင္းစားေနၿပီဆုိရင္ စြန္႔လႊတ္ဖုိ႔၀န္ေလးၾကတယ္။ အတုိက္အခံနဲ႔ေပါင္းတဲ့ ျမန္မာစစ္ေခါင္းေဆာင္ေတြကုိ သတိထားၿပီးၾကည့္ၾကည့္ပါ။ ကာကြယ္ေရးဦးစီးခ်ဳပ္ေဟာင္းျဖစ္တဲ့ သူရဦးတင္ဦးဟာ သူျပဳတ္ေတာ့မွ အတုိက္အခံျဖစ္တယ္။ မျပဳတ္တုန္းက အတုိက္အခံဆုိတာ ဘယ္လုိလဲဟင္လုိ႔ေတာင္ေမးရလုိျဖစ္ေနၿပီ။ ဒု-ဗုိလ္မႈးႀကီးေအးျမင့္။ ဗုိလ္မႈးႀကီးစိန္ျမ။ ဗုိလ္မႈး ေအာင္လင္းထြတ္၊ ဗုိ္လ္မႈးစုိင္းသိန္း၀င္း။ အားလုံးေလ့လာၾကည့္ပါ။ ဗုိ္လ္မႈးႀကီးအဆင့္ထက္ရွိသူေတြဟာ ျပဳတ္ေတာ့မွ အတုိက္အခံျဖစ္တယ္။ ဗုိလ္မႈးအဆင့္ေလာက္ပဲ ထူးထူးျခားျခား အတုိက္အခံနဲ႔ပူးေပါင္းတယ္။ ဘယ္ဗုိ္လ္မႈးႀကီးေတြ၊ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေတြဟာ ရာထူးရွိ၊ လုပ္ပုိင္ခြင့္ရွိေနရဲ ့သားနဲ႔ အတိုက္အခံနဲ႔လာၿပီးပူးေပါင္းၾကလဲ။ လုပ္ၾကရင္ ေႏြေခါင္ေခါင္း ႏွင္းပါက်ေနအုံးမယ္။ လုံး၀မရွိပါ။ မျဖစ္ႏုိင္ပါ။ ဒါ့ေၾကာင့္လူေတြဟာ ေကာင္းစားေနတဲ့အခ်ိန္မွာ စြန္႔လႊတ္ဖုိ႔ အင္မတန္ခက္ခဲပါတယ္။ ဘာမွမရွိတဲ့လူေတြကေတာ့ စြန္႔လႊတ္ရဲပါတယ္။
ဗုိလ္မႈးႀကီးေစာခ်စ္သူ ခ်မ္းသာသြားၿပီ။ ဒါ့ေၾကာင့္ ျပန္မတုိက္ခ်င္။ ဘာလုပ္မလဲ အဆီရစ္ေနမွာေပါ့။ စစ္တုိ္ကရတာ အိပ္ေရးပ်က္တယ္။ ဗုိလ္ႏုတ္ခမ္းေမြးရတာနဲေတာ့ ျပန္တုိက္ပါတယ္။ ျပန္တုိက္ရင္ သူ ့အတြက္ပုိၿပီးကိုက္တယ္။ သူလုပ္ရပ္နဲ႔ သူ ့ေရြးခ်ယ္မႈဟာ သူ႔အတြက္မွန္ပါတယ္။ တျခားသူေတြအတြက္ေတာ့ မွားရင္လည္းမွားေပါ့။ မတက္ႏုိင္။
ဆုိေတာ့ဗ်ာ ဗုိလ္မႈးႏုတ္ခမ္ေမြးအပါအ၀င္ အာလုံးေသာ လူတုိင္းဟာ အေ၀မတည့္ရင္ ရန္ျဖစ္ၾကတဲ့ထုံးစံရွိတယ္။ ဒါကုိ တရားမွ်တမႈ ့မဲ့တယ္လုိ႔ ေခၚပါတယ္။ ဘုိလုိေခၚရင္ Fair ေပါ့။ ဖဲရားမျဖစ္ရင္ လူ႔ေလာကႀကီး ၿငိမ္းခ်မ္းေရးမရႏုိင္။ ဘာေတြကုိဘယ္လုိပဲေျပာေျပာ ကုိယ္ေသသြားရင္ ဘာမွမရႏုိင္ပါ။ သုိ႔ေသာ္ ကုိယ့္သားသမီးေတာ့ ေကာင္းစားတာေပါ့။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ဗမာအခ်င္းခ်င္း ဆက္ၿပီးသတ္ၾကပါ။ အားလုံးေသးသြားလည္းေအးတာပဲ။
မေလးရွားမွာ Lankawi ကၽြန္းဆုိတာရွိတယ္။ သခင္မက ေယာက်္ားမရွိတုန္း ေဖာက္ျပန္တယ္ဆုိၿပီး ပတ္၀န္းက်င္ကစြပ္စြဲၿပီးသတ္ခဲ့တယ္။ မေသခင္မွာ သခင္မက က်ိန္ခဲ့တယ္။ ဘယ္လုိက်ိန္ခဲ့လဲဆုိေတာ့ ငါ့ကုိမဟုတ္တန္းတရားေတြနဲ႔စြပ္စြဲခဲ့တဲ့ ဒီကၽြန္းသူကၽြန္သားေတြ ေဆြခုႏွစ္ဆက္၊ မ်ဴိးခုႏွစ္ဆက္ စစ္ပြဲေတြျဖစ္ၿပီး ဒုကၡေရာက္ရပါေစဆုိၿပီးက်ိန္ခဲ့တာ တကယ္ျဖစ္သြားခဲ့တယ္။ ေနာက္ဆုံးၾကမွ ျပန္ၿပီးတည္ၿငိမ္သြားခဲ့တယ္။ ေဆြခုႏွစ္ဆက္ၿပီးတဲ့အခ်ိန္ ၁၉၄၀-ပတ္၀န္းက်င္ေလာက္ၾကမွ ၿငိမ္းခ်မ္းသြားတယ္။ အခုလည္း ျမန္မာျပည္ဟာ ထုိင္းကုိ ခဏခဏေစာ္ကားခဲ့လုိ႔ ထုိင္းမွာကၽြန္ခံၾကရတယ္။ ထုိင္းေတြ က်ိန္ခဲ့တာ ဗမာေတြခံၾကရလားမသိ။ ေဆြခုႏွစ္ဆက္ မ်ဳိးခုႏွစ္ဆက္ ဘယ္ေတာ့မွ ၿပီးမွာလဲ။ တေန ့ေတာ့ၿပီးမယ္ထင္တာပဲ။ အထက္ကေျပာသလုိ ဘာဘဲျဖစ္ျဖစ္ ဗမာအခ်င္းခ်င္း ဆက္ၿပီးသတ္ၾကပါ။
7/3/11
ပိတ္ေလငတ္ေလမုိ ့ဖြင့္ေပးၾကပါ
ဆင္းရဲႏြမ္းပါတဲ့ စစ္သားမိသားစုက ေပါက္ဖြားလာတဲ့လူတစ္ေယာက္ပါ။ မဲ့ေဆာက္က သုိးေမြးထုိးစက္ရုံမွာ လုပ္တဲ့ အလုပ္သမားတစ္ေယာက္အျဖစ္လုပ္ခဲ့ဘူးတယ္။ စက္ရုံမွာလုပ္ရင္း ထမင္းငတ္ခဲ့ဘူးတဲ့လူေပါ့။ စက္ရုံမွာလုပ္တုန္းက သူငယ္ခ်င္းေတြမရွိအတူ၊ ရွိအတူ။ အ၀တ္အစားဆုိလည္း တစ္ေယာက္ဟာကုိ တစ္ေယာက္က ယူၿပီး၀တ္ရတဲ့အထိ ခ်မ္းသာဘူးတယ္။ အစားအေသာက္ဆုိတာကလည္း မေသရုံတမယ္။ အသက္ရွင္ရရုံေလးေပါ့။ စက္ရုံပုိင္ရွင္က အလုပ္ပုံမွန္မေပးႏုိင္။ အလုပ္ကမရွိ။ ေငြကမရ။
ရန္ကုန္က ထြက္လာတုန္းက ေမွ်ာ့္လင့္ခ်က္ႀကီးႀကီးနဲ႔။ ပုိက္ဆံရရင္ မိဘေတြကို ျပန္ၿပီးေပးႏုိင္မယ္။ ကိုယ္လဲေကာင္းေကာင္းမြန္မြန္လုိခ်င္တဲ့ဟာကို ၀ယ္ႏုိင္မယ္ေပါ့။ ဒီလုိမ်ဳိးထင္ခဲ့တာ။ မဲ့ေဆာက္ေရာက္ေတာ့ သိတဲ့အတုိင္း ဟုိ ့လူ႔ေၾကာက္ရ၊ ဒိလူ ့ကိုေၾကာက္ရ၊ ထုိင္းရဲကိုေၾကာက္ရနဲ႔။ လူက အေတာ္ႀကီးကုိအႏွိမ္ခံရတယ္။ စက္ရုံက လုံၿခဳံေရးေတြေတာင္ေၾကာက္ရတဲ့ တရားမ၀င္ထုိင္းႏုိင္ငံေရာက္ ကၽြန္ေပါ့ဗ်ာ။
ဒီေတာ့ သူငယ္ခ်င္းေတာ့ တုိင္ပင္ၾကတယ္။ ဒီလုိေတာ့ ငါတုိ႔ဘ၀ကို အဆုံးမခံႏုိင္ဘူး။ ငါတုိ႔ စစ္တိုက္မယ္။ သူပုန္လုပ္မယ္။ အစုိးရကုိ ျပန္ခ်မယ္ဆုိၿပီး သူပုန္ျဖစ္သြားတယ္။ တခ်ိဳ ့သူငယ္ခ်င္းေတြကေတာ့ လမ္းစရိတ္ရွာၿပီး ရန္ကုန္ကုိျပန္ၾကတယ္။ အခုဒီေကာင္ေတြ အလုပ္မရွိလုိ႔ ငတ္ေနၾကပီ။
သူမ်ားေတြေတာ့ထင္မယ္။ ဒီေကာင္ေတြ ထမင္းငတ္လုိ႔ သူပုန္လုပ္ၾကတယ္ေပါ့။ အမွန္မွန္က သူတုိ႔ေျပာတာလည္း တစ္စိတ္တစ္ပုိင္းမွန္ပါတယ္။ ျပည္တြင္းမွာလည္း အလုပ္က သိတဲ့အတုိင္း၊ ျပည္ပထြက္ေတာ့လည္း မဲ့ေဆာက္မွာ မေသရုံတမယ္။ ဒီေတာ့ေပါက္တဲ့နဖူး မထူးဘူးဆုိၿပီး ဆုံးျဖတ္ခဲ့တယ္။ ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ သူပုန္က ပုိၿပီးငတ္ရတယ္။ အသက္ပါရင္းရတယ္။ လစာလည္းမရဘူး။
ရန္ကုန္မွာတုန္းက ေတြ႔ခဲ့အလုပ္သမားအေတြ႔အႀကဳံ၊ မဲ့ေဆာက္အလုပ္သမားဘ၀၊ ၾသစီအလုပ္သမားဘ၀ကုိ ႏႈိင္းယွဥ္ၿပီး ဒီစာကုိေရးလုိက္ပါတယ္။ အလုပ္ထဲကေန ေရးရတာဆုိေတာ့ မတ္တပ္ရပ္ၿပီး ခုိးေရးပါတယ္။ Supervisor မသိိေအာင္။ ေဘာပင္မေတြ ့လုိ႔ ခဲတံနဲ ့ေရးပါတယ္။ အိမ္ေရာက္မွ ကြန္ျပဴတာနဲ႔ျပန္ရုိက္ရပါတယ္။ အဓိကအေၾကာင္းအရာကေတာ့ စီးပြားေရးပိတ္ဆုိ႔ထားလို႔ ေအာက္ေျခအလုပ္သမားေတြပုိၿပီး ဒုကၡေရာက္ရတယ္ဆုိတဲ့အေၾကာင္းပါ။ က်ေနာ္တုိ႔လုိ အလုပ္သမားေတြကုိ ပုိၿပီး ထမင္းငတ္ေစတယ္။ သေဘာတူတဲ့သူရွိရင္လည္းရွိမယ္။ မတူတဲ့သူရွိရင္လည္း ရွိမယ္။ တူတူမတူတူ ဖတ္ၾကည့္ၾကေပါ့။
၉၇-ေလာက္မွာ စီးပြားေရးပိတ္ဆုိ႔မႈ စ,ပါတယ္။ ၉၉-ေလာက္မွာ က်ေနာ္တုိ႔ လူငယ္ေတြမဲ့ေဆာက္မွာ စုပုံကုန္ၿပီ။ ရန္ကုန္မွာ အဆင္မေျပေတာ့ဘူး။ စက္ရုံေတြတစ္ရုံၿပီး တစ္ရုံပိတ္ေတာ့ အလုပ္ရွာရတာ ခက္ကုန္ၿပီ။ တခ်ဳိ ့ေတြေတာ့ မေလးရွားကုိ ေရာက္ကုန္ၿပီ။ အရမ္းမြဲတဲ့ က်ေနာ္တုိ႔လုိလူေတြကေတာ့ မဲ့ေဆာက္ကုိလာေပါ့။ ရန္ကုန္မွာဆက္ေနရင္လည္း ဘာမွထူးမွာမဟုတ္ဘူးဆုိေတာ့ ျပည္ပထြက္တာအေကာင္းဆုံး။ ဒါနဲ႔ပဲ က်ေနာ္တုိ႔ေတြ ထုိင္း၊ မေလးရွား၊ စကၤာပူတုိ႔ကုိ ထြက္ၾကရပါတယ္။ ျပည္တြင္းမွာသာ အလုပ္ေကာင္းေကာင္းရွိၾကည့္ ဘယ္သူမွ အမိေျမက ခြာၾကမွာမဟုတ္ဘူး။
က်ေနာ္တုိ႔လုိ ဘ၀မ်ဳိး၊ သူငယ္ခ်င္းေတြ၊ ေဆြမ်ဳိးေတြထပ္ၿပီး ရင္မဆုိင္ေစခ်င္ေတာ့ပါ။ သူတုိ႔အားလုံးက ခ်မ္းသာတဲ့မိသားစုက မဟုတ္ေတာ့ အလုပ္မရွိရင္ အရမ္းဒုကၡေရာက္ရပါတယ္။ စီးပြားေရးပိတ္ဆုိ ့မႈလုပ္ပါလုိ႔ ေျပာတဲ့လူေတြအားလုံးက စီးပြားေရးအဆင္ေျပတယ္။ ထမင္းနပ္မွန္ေအာင္ စားရတယ္။ အဓိက ထိတာက က်ေနာ္တုိ႔လုိ ေအာက္ေျခအလုပ္သမားေတြပါပဲ။ လုပ္ပါလုိ႔ေျပာတဲ့လူေတြက ပါးစပ္ဖ်ားေလးလႈပ္ရုံပဲ။ တကယ္လက္ေတြ ့ရင္ထဲမွာ မခ်ိေအာင္ခံစားရတဲ့လူေတြ ဘယ္သူေတြလည္းဆုိတာ စဥ္းစားၾကည့္ပါ။ အလုပ္သမားေတြအခ်င္းခ်င္းပုိၿပီး နားလည္ခံစားႏုိင္ပါတယ္။
စီးပြားေရးပိတ္ဆုိမႈ ့ဆုိတာဘာလဲ
အဓိကေတာ့ အစုိးရရဲ ့လုပ္ရပ္အမွားေတြကုိ ဆန္႔က်င္တဲ့အေနနဲ႔ ခ်မ္းသာတဲ့ႏုိင္ငံေတြက စီးပြားေရးပူးေပါင္းေဆာင္ရြက္မႈ မလုပ္တာကုိဆုိလုိပါတယ္။ က်ေနာ္နားလည္တဲ့ ဟာပါ။ ပိတ္ဆုိ ့မႈမွာ အဓိကႏွစ္မ်ဳိးရွိတယ္။ နံပါတ္တစ္က ျမန္မာျပည္မွာ ရင္းႏွီးျမဳပ္ႏွံမႈမလုပ္ေရး။ နံပါတ္ (၂) က ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေတြရဲ ့ပုိင္ဆုိင္မႈေတြကို ပိတ္ေရး။ သူတုိ႔ကုိ အ၀င္မခံေရး။ သူတုိ႔အျပင္ အစုိးရကုိ ကူညီေနတဲ့ အထင္ကရစီးပြားေရးလုပ္ငန္းရွင္ေတြ၊ လူေတြကုိိလည္း အေမရိကန္၊ ၾသစီ၊ အဂၤလန္စတဲ့ႏုိင္ငံေတြရဲ ့ ဘဏ္ေတြက ေငြေၾကးစီးဆင္းမႈေတြ မလုပ္ႏုိင္ေအာင္ပိတ္ထားပါတယ္။ ဒါကအၾကမ္းဖ်င္းပါ။ အဓိကေဆြးေႏြးခ်င္တာက စီးပြားေရးပိတ္ဆုိ ့တာဟာ တုိက္ရုိက္ျဖစ္ေစ၊ သြယ္၀ုိက္၍ျဖစ္ေစ အစိုးရကုိထိေအာင္လုပ္ဖုိ႔အတြက္ပါ။ အစုိးရေျပာင္းသြားေအာင္တုိက္တဲ့ တုိက္နည္းတစ္ခုလုိ႔နားလည္ႏုိင္ပါတယ္။
အခုဆုိရင္ ႏွစ္ေပါင္း ၂၀-နီးပါး ကပ္ေနၿပီ။ အစုိးရးေျပာင္းလားဆုိေတာ့လည္း မေျပာင္း။ ဒီေတာ့ က်ေနာ္တုိ႔ ျပန္ၿပီး သုံးသပ္သင့္တာက စီးပြားေရးပိတ္ဆုိ ့ထားတာ အဓိက ဘယ္သူေတြကုိ ထိေစတာလဲဆုိတာပါ။
ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေတြ နဲ႔ အဓိက စီးပြားေရးသမားေတြကုိ ထိေတာ့ထိမယ္။ သူတုိ ့က ေအာက္ေျခအလုပ္သမားေတြေလာက္ မထိႏုိင္ဘူး။ သူတုိ႔မွာက အထုပ္ႀကီးႀကီးနဲ ့အာဏာရွိေတာ့ ထမင္းမငတ္ပါဘူး။
ပတ္လည္ထိ
NLD အဖြဲ႔၀င္ေတြအမ်ားစု ဆင္းရဲတဲ့သူေတြ။ စက္ရုံအလုပ္ရုံမွာလုပ္ၾကတဲ့သူေတြ။ သူတို႔အလုပ္မရွိေတာ့ သူတုိ႔ကုိ မွီခုိေနတဲ့ ႏုိင္ငံေရးအက်ဥ္းသားေတြပါ ထမင္းငတ္ရတယ္။ ဒါကုိ ပတ္လည္ထိတယ္လုိ႔ေခၚမယ္။ ျပည္သူက အလုပ္မရွိေတာ့၊ အစုိးရကုိကို အခြန္မေပးႏုိင္ဘူး၊ သူပုန္ကိုလည္းအခြန္မေပးႏုိင္။ ဒါနဲ႔ သူပုန္လည္း စီးပြားက်ပ္တာေပါ့။
ရင္းႏွီးျမဳပ္ႏွံမႈေတြထြက္ေတာ့ ဒလ၀မ္ကစလုိ႔ မန္ေနဂ်ာအထိ အလုပ္ျပဳတ္ရတယ္။ ဥပမာ ေထာက္ႀကံ့နားက ပက္စီစက္ရုံထြက္ေတာ့ အလုပ္သမားေတြအေတာ္ဒုကၡေရာက္ရတယ္။ သူတုိ႔ကုိ မွီခုိေနတဲ့သားေတြသမီးေတြ၊ ထမင္းနပ္မမွန္ခ်င္ေတာ့ဘူး။ အေဖေတြ ဆုိက္ကားနင္းတဲ့လူကနင္း။ ကူညီထမ္းတဲ့လူကထမ္း။ ဒီလုိျဖစ္ကုန္တယ္။ သူတို႔ေတြ ဒီလုိျဖစ္ေနတာကုိ စီးပြားေရးပိတ္ဆုိ ့မႈ လုပ္တဲ့လူေတြ၊ ေတာင္းဆုိတဲ့လူေတြ၊ အစုိးရကလူေတြ ဘာမ်ားျပန္ၿပီး လုပ္ေပးႏုိင္ခဲ့လဲ။ Alternative employment ျပန္ေပးႏုိင္လားဆုိေတာ့လည္း မေပးႏုိင္။ ပိတ္ရင္ၿပီးတာပဲ ဆုိၿပီး မစားရတဲ့အမဲ သဲနဲ ့ပတ္ၾကတယ္။ ႏုိင္ငံေရးအဖြဲ႔အစည္းေတြျဖစ္တဲ့ NLD ဟာ အလုပ္ျပဳတ္လုိ႔အလုပ္သမားေတြကုိ အလုပ္ေပးႏုိင္လားဆုိလည္း မေပးႏုိင္။ အစုိးရလည္း သိတဲ့အတုိင္း အလုပ္မရွိတဲ့လူေတြကုိ စစ္ထဲသြင္းဖုိ႔ေလာက္ ေပၚတာဖမ္းဖုိ႔ေလာက္ေခ်ာင္းေနတာ။ ဒါနဲ ့အာဏာရွင္စနစ္က ပုိၿပီးႀကီးလာတယ္။ စီးပြားေရးပိတ္ဆုိ႔တာက အာဏာရွင္စနစ္ ခ်ိနဲ႔ေစေအာင္။ အခုၾကေတာ့ တရား၀င္အာဏာရွင္ေတာင္ ျဖစ္လာေသးတယ္။
အေမရိကန္အပါအ၀င္ခ်မ္းသာတဲ့ႏုိင္ငံေတြက ပိတ္ပိတ္မပိတ္ပိတ္ သူတုိ႔အတြက္ အက်ဳိးသိတ္ၿပီးမရွိဘူး။ ျမန္မာျပည္မွာရွိတဲ့ သူတုိ႔ရင္းႏွီးျမဳပ္ႏွံမႈက အာဖဂန္မွာသုံးတဲ့စစ္အသုံးစရိတ္ေလာက္ေတာင္မရွိဘူး။
ရင္းႏွီးျမဳႏွံမႈ၊ ကမၻာလွည့္ခရီးသြားလာေရးလုပ္ငန္းေတြ မလာေတာ့ဘာျဖစ္လဲ။ ကုိယ္ပဲ အလုပ္မရျဖစ္ကုန္တယ္။ ခ်မ္းသာတဲ့ႏုိင္ငံေတြက ဗမာျပည္မရွိလည္းဘာမွမျဖစ္။ ကမၻာပတ္ၿပီး စီးပြားေရးလုပ္၊ အလည္အပတ္သြားေနၾကတာဆုိေတာ့ သူတို႔မွာ တျခားေရြးခ်ယ္စရာ ပလန္ရွိၿပီးသား။
သူမ်ားႏုိင္ငံေတြဟာ သူတုိ႔ႏုိင္ငံမွာ လာၿပီးရင္းႏွီးျမဳပ္ႏွံမႈ လုပ္ပါဆုိၿပီးအမ်ဳိးမ်ဳိး စည္းရုံးေနတဲ့အခ်ိန္မွာ ျမန္မာျပည္ကေတာ့မုိက္တယ္။ ပိတ္ထားကြာတဲ့။ မဆလေခတ္ကလည္း ပိတ္ထားလုိ႔ လူေတြ မ်က္စိပိတ္၊ နားပိတ္ျဖစ္တယ္။ နအဖေခတ္၊ ႀကံ့ဖြတ္ေခတ္မွာလည္း ပိတ္ထားေတာ့ပုိဆုိးကုန္တယ္။ နဂုိကတည္းက ဘာမွမရွိတဲ့တုိင္းျပည္ဟာ ပုိၿပီးဘာမွမရွိတဲ့ စုတ္ျပတ္သတ္ေနတဲ့တုိင္းျပည္ျဖစ္သြားတယ္။ ဒါေတြဟာ ဘယ္သူေတြမွာ တာ၀န္ရွိလဲဆုိေတာ့ အားလုံးမွာတာ၀န္ရွိတယ္။ အဓိကရွိတာကေတာ့ အစုိးရအဆက္ဆက္ေပါ့။ သူပုန္ေတြမွာလည္း တာ၀န္ရွိတယ္။ ႏုိင္ငံေရးအဖြဲ႔အစည္းေတြမွာလည္းတာ၀န္ရွိတယ္။
ဖြင့္ေပးၾကည့္
ပိတ္ထားေတာ့ ဘယ္သူေတြလာၾကလဲ။ တရုတ္လာတယ္။ ကုလားလာတယ္။ ထုိင္း၀င္တယ္။ စကၤာပူလာမွာ။ ဒီေလာက္ပဲရွိတယ္။ အာရွသားေတြဟာအာရွသားပီပီ အႏုိင္က်င့္ခ်င္တဲ့စိတ္၊ ေခါင္းပုံျဖတ္ခ်င္တဲ့စိတ္၊ စည္းကမ္းမလုိက္နာတဲ့စိတ္ေတြရွိတယ္။ေျပာရရင္အာဏာရွင္စိတ္ဓာတ္မ်ဳိးရွိတယ္။ ဥပမာ ေလာေလာဆယ္ ရခုိင္ဘက္မွာေရနက္ဆိပ္ကမ္းေဆာက္တယ္။ ပညာရွင္ေတြက တရုတ္၊ မေလး၊ ကုလားေတြကုိငွားတယ္။ ဒီလူေတြက အေနာက္ႏုိင္ငံ Company ႀကီးေတြလုိ Safety လုိ႔ေခၚတဲ့ လုပ္ငန္းခြင္လုံၿခဳံမႈ၊ သဘာ၀ပတ္၀န္းက်င္ေစာင့္ေရွာက္မႈ၊ လုပ္ခလစာ၊ နည္းပညာ အားနည္းတယ္။ ပိတ္ထားတဲ့အခါၾကေတာ့ သူတုိ႔ပဲ ၀င္လုပ္တယ္။ Competition လို႔ေခၚတဲ့ၿပိဳင္ဆုိင္မႈမရွိ။ သူတုိ႔ပဲရတယ္။ ဘယ္သူေတြနစ္နာလဲဆုိေတာ့ ျမန္မာျပည္သားနဲ႔ ျမန္မာျပည္ပဲနစ္နာတယ္။ တကယ္လုိ႔သာ အေနာက္ႏုိင္ငံ Company ေတြသာလုပ္ၾကည့္ သူတုိ႔ထက္သာတဲ့လစာ၊ နည္းပညာ၊ လုပ္ငန္းခြင္လုံၿခဳံမႈ ပုိၿပီးေကာင္းႏုိင္တယ္။ ပုိၿပီး Competition ရွိေတာ့ အခြင့္အလမ္းသာႏုိင္တယ္။
ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေတြကုိ Blacklists ထဲထည့္တာ မေအာင္ျမင္
ဗမာေတြ အတုလုပ္တာ၊ လိမ္တာ၊ အႀကံအဖန္လုပ္တဲ့ေနရာမွာ ဒီေလာက္ေတာ္တာကုိ မသိဘူးလား။ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေတြ၊ စီးပြားေရးသမားေတြကို Blacklist လုပ္ၾကတယ္။ ႏုိင္ငံျခားကုိ မသြားႏုိင္ေရး။ သူတုိ႔သားသမီးေတြကို ႏုိင္ငံႀကီးေတြဆီသြားလုိ႔မရေအာင္လုပ္ၾကတယ္။ ပုိက္ဆံရွိတဲ့လူေတြဟာ Passport စာအုပ္ ေလးငါးေျခာက္အုပ္နဲ႔ ကမၻာပတ္ေနတာ မသိလုိ႔လား။ သူတုိ႔ကုိမေျပာနဲ႔အုံး။ မေလးရွားက က်ေနာ့္သူငယ္ခ်င္းေတာင္ Passport သုံးအုပ္နဲ႔။ နာမည္သုံးခုနဲ႔။ ဒါေတြကုိ မသိခ်င္ေယာင္ေဆာင္တာလားမသိ။
ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေတြရဲ ့သားသမီးေတြ နာမည္အတုေတြနဲ႔ ႏုိင္ငံျခားမွာ ေက်ာင္းတက္ေနတာတပုံႀကီးရွိႏုိင္တယ္။ ပိတ္ဆုိ ့တဲ့ႏုိင္ငံေတြကလည္း သူတုိ႔ကိစၥမဟုတ္ေတာ့ ဘယ္ေထာက္လွမ္းေရးကမွ အလုပ္ရႈပ္ခံၿပီး မစုံစမ္းဘူး။ ဥပမာ ၾသစီမွာ ဗုိလ္မႈးခ်ဳပ္ဇင္ေယာ္သမီးကိုမိတယ္။ ဘယ္သူမိတာလဲ။ ကုိယ့္ဗမာအခ်င္းခ်င္းပဲ ဖမ္းေပးတာပဲမဟုတ္ဘူးလား။ ဒါေတာင္ ေကာင္မေလးက ပါးစပ္မလုံလို႔ေပါက္သြားတာပါ။ ဒါ့အျပင္စီးပြားေရးသမားေတြ နည္းလမ္းအမ်ဳိးမ်ဳိးနဲ႔ ေငြမဲကုိ ေငြျဖဴလုပ္ေနတာ မသိၾကဘူးလား။ ဟြန္ဒီေငြလဲြစနစ္က အားအားယားယားေပၚလာတာမဟုတ္။ အဓိကေျပာခ်င္တာက ဘယ္လုိနည္းနဲ႔ပဲပိတ္ပိတ္ အေပါက္ကရွိၿပီးသား။
ျမန္မာျပည္က ေက်ာက္ျမတ္ရတနာကုိ အေမရိကန္ကမ၀ယ္ဘူး။ ဥပမာေျပာတာပါ။ သူတုိ႔မ၀ယ္လည္း ကိစၥမရွိဘူး။ ၀ယ္တဲ့ႏုိင္ငံေတြတပုံႀကီးရွိတယ္။ ေငြေၾကးစီးဆင္းမႈ မလုပ္ႏုိင္ေအာင္ပိတ္မယ္။ မပူနဲ႔ လုပ္ေပးတဲ့ပြဲစားေတြ၊ ဘဏ္ေတြရွိတယ္။ ႏုိင္ငံေတြရွိတယ္။ ဆုိေတာ့ဗ်ာ စီးပြားေရးပိတ္ဆုိ႔မႈ ့ဆုိတာ ဘာလဲ။
၁၅-ႏွစ္တာ ကာလအတြင္းမွာ စီးပြားေရးပိတ္တာ ဘာရလဲ။ ေနာက္ဆုံး ျမန္မာ ၆-သန္းေလာက္ ျပည္ပမွာ အလုပ္ထြက္လုပ္ရတယ္။ ဒါပဲအဖတ္တင္တယ္။ တုိင္းျပည္ထဲက ပညာတက္ေတြ ျပည္ပထြက္လာရတယ္။ ဒါလည္းေကာင္းပါတယ္။ သုိ႔ေသာ္ ျဖစ္ႏုိင္ရင္ ကုိယ့္တုိင္းျပည္မွာ လုပ္ေတာ့ ပုိၿပီးတုိးတက္ႏုိင္တာေပါ့။ ေနာက္ထပ္ပိတ္အုံးမယ္ဆုိရင္ ေနာက္ထပ္ေျခာက္သန္းထြက္လာအုံးမယ္ထင္တယ္။ အဲဒိလူေတြကုိ ထပ္ၿပီးျပည္ပမွာ ကၽြန္ခံခုိင္းသလုိျဖစ္ေနအုံးမယ္။ တကယ္လုိ႔ ထပ္ၿပီးစီးပြားေရးပိတ္ဆုိ ့ထားရင္။
ပိတ္ဆုိ႔မႈ ့ကုိ အခုခ်က္ခ်င္းဖြင့္လုိ႔ခ်က္ခ်င္း ရင္းႏွီးျမဳပ္ႏွံမႈေတြ၀င္လာတာလည္းမဟုတ္။ တလအတြင္း Company ႀကီးေတြေရာက္လာ၊ သုံးလအတြင္းႀကီးပြားသြားတာလည္းမဟုတ္။ ႏုိင္ငံျခားက ေျခာက္သန္းေလာက္လည္း ျပန္လာၿပီး အလုပ္လုပ္မွာလည္း မဟုတ္။ အေျခခံေကာင္းေတြမရွိပဲ ဘယ္သူမွ ျပန္လာမွာဟုတ္ဘူး။ ဘယ္ေလာက္ပဲတုိင္းျပည္ကုိ ခ်စ္ပါတယ္ေျပာေျပာ ဘယ္သူမွ ထမင္းေတာ့ အငတ္မေနႏုိင္ဘူး။
လူေတြလည္းေမာလွၿပီ။ လုပ္စရာရွိတာကုိ ျမန္ျမန္လုပ္တာအေကာင္းဆုံးပဲ။ တကယ္လုိ႔ပိတ္ဆုိ႔မႈကို ဖြင့္ေပးလုိက္ရင္ လူေတြတစ္စုံတစ္ခုေတာ့ ပြင့္သြားႏုိင္တယ္။ အလုပ္သမားေတြ အလုပ္ရမယ္။ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေတြပုိၿပီးခုိးႏုိင္လိမ့္မယ္လုိ႔မေတြးနဲ ့အုံး။ အခုပုံစံက ၁၀၀-ရွိရင္ ၁၀၀-လုံးခိုးေနတယ္။ အရုိးအရင္းေတာင္ ခုိးေနသလုိျဖစ္ေနတယ္။ တကယ္လုိ႔သာ အရုိးေကာအသားေကာ ရွိရင္ ျပည္သူေတြအရုိးေလးေတာ့ကုိက္ရႏုိင္တယ္။ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေတြလည္း ျပည္ပထြက္ၿပီးေလ့လာရင္ ဒိထက္ပုိၿပီး ေခါင္းမာတာပိုၿပီးေလွ်ာ့သြားႏုိင္တယ္။ အခုၾကေတာ့ ေခြးကိုေဂ်ာင္ပိတ္ၿပီးရုိက္ေတာ့ ျပန္ၿပီးအကိုက္ခံရသလုိျဖစ္ေနၿပီ။
အစုိးရကလည္း စီးပြားေရးပိတ္ဆုိ႔မႈကို ဖြင့္ေပးေအာင္က်ဳိးစားေနတဲ့လူေတြအားလုံးကုိ ကိုယ္ထိလက္ေရာက္ကူညီသင့္တယ္။ လူတုိင္းက နီးစပ္ရာအစုိးရေတြ၊ သံရုံးေတြကို ခ်ည္းကပ္လုိ႔ရတယ္။ ဆႏၵျပလည္းရတယ္။ စာေပးလည္းရတယ္။ ျပည္တြင္းမွာလည္း ဒီအတုိင္းပဲလုပ္လုိ႔ရတယ္။ ျဖစ္ႏုိင္ရင္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္အိမ္ေရွ ့နဲ႔ NLD ရုံးခ်ဳပ္အေရွ ့မွာ လူစုၿပီး ဆႏၵျပၾကေစခ်င္တယ္။ ပိတ္ဆုိ႔မႈကိုဖြင့္ဖုိ႔ ေဒၚစုႏွင့္ NLD ေျပာေပးပါလုိ႔။
က်ေနာ့္ရဲ ့Contribution ကေတာ့ ဒီေလာက္ပါပဲ။ လုပ္တာမလုပ္တာကေတာ့ ခင္ဗ်ားတို႔အပုိင္းပါ။ ေနာက္ဆုံးေျပာခ်င္တာက ဖြင့္ေပးၾကပါ။ ထပ္ၿပီးပိတ္ရင္ ထပ္ၿပီးငတ္ၾကအုံးမွာ။
ရန္ကုန္က ထြက္လာတုန္းက ေမွ်ာ့္လင့္ခ်က္ႀကီးႀကီးနဲ႔။ ပုိက္ဆံရရင္ မိဘေတြကို ျပန္ၿပီးေပးႏုိင္မယ္။ ကိုယ္လဲေကာင္းေကာင္းမြန္မြန္လုိခ်င္တဲ့ဟာကို ၀ယ္ႏုိင္မယ္ေပါ့။ ဒီလုိမ်ဳိးထင္ခဲ့တာ။ မဲ့ေဆာက္ေရာက္ေတာ့ သိတဲ့အတုိင္း ဟုိ ့လူ႔ေၾကာက္ရ၊ ဒိလူ ့ကိုေၾကာက္ရ၊ ထုိင္းရဲကိုေၾကာက္ရနဲ႔။ လူက အေတာ္ႀကီးကုိအႏွိမ္ခံရတယ္။ စက္ရုံက လုံၿခဳံေရးေတြေတာင္ေၾကာက္ရတဲ့ တရားမ၀င္ထုိင္းႏုိင္ငံေရာက္ ကၽြန္ေပါ့ဗ်ာ။
ဒီေတာ့ သူငယ္ခ်င္းေတာ့ တုိင္ပင္ၾကတယ္။ ဒီလုိေတာ့ ငါတုိ႔ဘ၀ကို အဆုံးမခံႏုိင္ဘူး။ ငါတုိ႔ စစ္တိုက္မယ္။ သူပုန္လုပ္မယ္။ အစုိးရကုိ ျပန္ခ်မယ္ဆုိၿပီး သူပုန္ျဖစ္သြားတယ္။ တခ်ိဳ ့သူငယ္ခ်င္းေတြကေတာ့ လမ္းစရိတ္ရွာၿပီး ရန္ကုန္ကုိျပန္ၾကတယ္။ အခုဒီေကာင္ေတြ အလုပ္မရွိလုိ႔ ငတ္ေနၾကပီ။
သူမ်ားေတြေတာ့ထင္မယ္။ ဒီေကာင္ေတြ ထမင္းငတ္လုိ႔ သူပုန္လုပ္ၾကတယ္ေပါ့။ အမွန္မွန္က သူတုိ႔ေျပာတာလည္း တစ္စိတ္တစ္ပုိင္းမွန္ပါတယ္။ ျပည္တြင္းမွာလည္း အလုပ္က သိတဲ့အတုိင္း၊ ျပည္ပထြက္ေတာ့လည္း မဲ့ေဆာက္မွာ မေသရုံတမယ္။ ဒီေတာ့ေပါက္တဲ့နဖူး မထူးဘူးဆုိၿပီး ဆုံးျဖတ္ခဲ့တယ္။ ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ သူပုန္က ပုိၿပီးငတ္ရတယ္။ အသက္ပါရင္းရတယ္။ လစာလည္းမရဘူး။
ရန္ကုန္မွာတုန္းက ေတြ႔ခဲ့အလုပ္သမားအေတြ႔အႀကဳံ၊ မဲ့ေဆာက္အလုပ္သမားဘ၀၊ ၾသစီအလုပ္သမားဘ၀ကုိ ႏႈိင္းယွဥ္ၿပီး ဒီစာကုိေရးလုိက္ပါတယ္။ အလုပ္ထဲကေန ေရးရတာဆုိေတာ့ မတ္တပ္ရပ္ၿပီး ခုိးေရးပါတယ္။ Supervisor မသိိေအာင္။ ေဘာပင္မေတြ ့လုိ႔ ခဲတံနဲ ့ေရးပါတယ္။ အိမ္ေရာက္မွ ကြန္ျပဴတာနဲ႔ျပန္ရုိက္ရပါတယ္။ အဓိကအေၾကာင္းအရာကေတာ့ စီးပြားေရးပိတ္ဆုိ႔ထားလို႔ ေအာက္ေျခအလုပ္သမားေတြပုိၿပီး ဒုကၡေရာက္ရတယ္ဆုိတဲ့အေၾကာင္းပါ။ က်ေနာ္တုိ႔လုိ အလုပ္သမားေတြကုိ ပုိၿပီး ထမင္းငတ္ေစတယ္။ သေဘာတူတဲ့သူရွိရင္လည္းရွိမယ္။ မတူတဲ့သူရွိရင္လည္း ရွိမယ္။ တူတူမတူတူ ဖတ္ၾကည့္ၾကေပါ့။
၉၇-ေလာက္မွာ စီးပြားေရးပိတ္ဆုိ႔မႈ စ,ပါတယ္။ ၉၉-ေလာက္မွာ က်ေနာ္တုိ႔ လူငယ္ေတြမဲ့ေဆာက္မွာ စုပုံကုန္ၿပီ။ ရန္ကုန္မွာ အဆင္မေျပေတာ့ဘူး။ စက္ရုံေတြတစ္ရုံၿပီး တစ္ရုံပိတ္ေတာ့ အလုပ္ရွာရတာ ခက္ကုန္ၿပီ။ တခ်ဳိ ့ေတြေတာ့ မေလးရွားကုိ ေရာက္ကုန္ၿပီ။ အရမ္းမြဲတဲ့ က်ေနာ္တုိ႔လုိလူေတြကေတာ့ မဲ့ေဆာက္ကုိလာေပါ့။ ရန္ကုန္မွာဆက္ေနရင္လည္း ဘာမွထူးမွာမဟုတ္ဘူးဆုိေတာ့ ျပည္ပထြက္တာအေကာင္းဆုံး။ ဒါနဲ႔ပဲ က်ေနာ္တုိ႔ေတြ ထုိင္း၊ မေလးရွား၊ စကၤာပူတုိ႔ကုိ ထြက္ၾကရပါတယ္။ ျပည္တြင္းမွာသာ အလုပ္ေကာင္းေကာင္းရွိၾကည့္ ဘယ္သူမွ အမိေျမက ခြာၾကမွာမဟုတ္ဘူး။
က်ေနာ္တုိ႔လုိ ဘ၀မ်ဳိး၊ သူငယ္ခ်င္းေတြ၊ ေဆြမ်ဳိးေတြထပ္ၿပီး ရင္မဆုိင္ေစခ်င္ေတာ့ပါ။ သူတုိ႔အားလုံးက ခ်မ္းသာတဲ့မိသားစုက မဟုတ္ေတာ့ အလုပ္မရွိရင္ အရမ္းဒုကၡေရာက္ရပါတယ္။ စီးပြားေရးပိတ္ဆုိ ့မႈလုပ္ပါလုိ႔ ေျပာတဲ့လူေတြအားလုံးက စီးပြားေရးအဆင္ေျပတယ္။ ထမင္းနပ္မွန္ေအာင္ စားရတယ္။ အဓိက ထိတာက က်ေနာ္တုိ႔လုိ ေအာက္ေျခအလုပ္သမားေတြပါပဲ။ လုပ္ပါလုိ႔ေျပာတဲ့လူေတြက ပါးစပ္ဖ်ားေလးလႈပ္ရုံပဲ။ တကယ္လက္ေတြ ့ရင္ထဲမွာ မခ်ိေအာင္ခံစားရတဲ့လူေတြ ဘယ္သူေတြလည္းဆုိတာ စဥ္းစားၾကည့္ပါ။ အလုပ္သမားေတြအခ်င္းခ်င္းပုိၿပီး နားလည္ခံစားႏုိင္ပါတယ္။
စီးပြားေရးပိတ္ဆုိမႈ ့ဆုိတာဘာလဲ
အဓိကေတာ့ အစုိးရရဲ ့လုပ္ရပ္အမွားေတြကုိ ဆန္႔က်င္တဲ့အေနနဲ႔ ခ်မ္းသာတဲ့ႏုိင္ငံေတြက စီးပြားေရးပူးေပါင္းေဆာင္ရြက္မႈ မလုပ္တာကုိဆုိလုိပါတယ္။ က်ေနာ္နားလည္တဲ့ ဟာပါ။ ပိတ္ဆုိ ့မႈမွာ အဓိကႏွစ္မ်ဳိးရွိတယ္။ နံပါတ္တစ္က ျမန္မာျပည္မွာ ရင္းႏွီးျမဳပ္ႏွံမႈမလုပ္ေရး။ နံပါတ္ (၂) က ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေတြရဲ ့ပုိင္ဆုိင္မႈေတြကို ပိတ္ေရး။ သူတုိ႔ကုိ အ၀င္မခံေရး။ သူတုိ႔အျပင္ အစုိးရကုိ ကူညီေနတဲ့ အထင္ကရစီးပြားေရးလုပ္ငန္းရွင္ေတြ၊ လူေတြကုိိလည္း အေမရိကန္၊ ၾသစီ၊ အဂၤလန္စတဲ့ႏုိင္ငံေတြရဲ ့ ဘဏ္ေတြက ေငြေၾကးစီးဆင္းမႈေတြ မလုပ္ႏုိင္ေအာင္ပိတ္ထားပါတယ္။ ဒါကအၾကမ္းဖ်င္းပါ။ အဓိကေဆြးေႏြးခ်င္တာက စီးပြားေရးပိတ္ဆုိ ့တာဟာ တုိက္ရုိက္ျဖစ္ေစ၊ သြယ္၀ုိက္၍ျဖစ္ေစ အစိုးရကုိထိေအာင္လုပ္ဖုိ႔အတြက္ပါ။ အစုိးရေျပာင္းသြားေအာင္တုိက္တဲ့ တုိက္နည္းတစ္ခုလုိ႔နားလည္ႏုိင္ပါတယ္။
အခုဆုိရင္ ႏွစ္ေပါင္း ၂၀-နီးပါး ကပ္ေနၿပီ။ အစုိးရးေျပာင္းလားဆုိေတာ့လည္း မေျပာင္း။ ဒီေတာ့ က်ေနာ္တုိ႔ ျပန္ၿပီး သုံးသပ္သင့္တာက စီးပြားေရးပိတ္ဆုိ ့ထားတာ အဓိက ဘယ္သူေတြကုိ ထိေစတာလဲဆုိတာပါ။
ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေတြ နဲ႔ အဓိက စီးပြားေရးသမားေတြကုိ ထိေတာ့ထိမယ္။ သူတုိ ့က ေအာက္ေျခအလုပ္သမားေတြေလာက္ မထိႏုိင္ဘူး။ သူတုိ႔မွာက အထုပ္ႀကီးႀကီးနဲ ့အာဏာရွိေတာ့ ထမင္းမငတ္ပါဘူး။
ပတ္လည္ထိ
NLD အဖြဲ႔၀င္ေတြအမ်ားစု ဆင္းရဲတဲ့သူေတြ။ စက္ရုံအလုပ္ရုံမွာလုပ္ၾကတဲ့သူေတြ။ သူတို႔အလုပ္မရွိေတာ့ သူတုိ႔ကုိ မွီခုိေနတဲ့ ႏုိင္ငံေရးအက်ဥ္းသားေတြပါ ထမင္းငတ္ရတယ္။ ဒါကုိ ပတ္လည္ထိတယ္လုိ႔ေခၚမယ္။ ျပည္သူက အလုပ္မရွိေတာ့၊ အစုိးရကုိကို အခြန္မေပးႏုိင္ဘူး၊ သူပုန္ကိုလည္းအခြန္မေပးႏုိင္။ ဒါနဲ႔ သူပုန္လည္း စီးပြားက်ပ္တာေပါ့။
ရင္းႏွီးျမဳပ္ႏွံမႈေတြထြက္ေတာ့ ဒလ၀မ္ကစလုိ႔ မန္ေနဂ်ာအထိ အလုပ္ျပဳတ္ရတယ္။ ဥပမာ ေထာက္ႀကံ့နားက ပက္စီစက္ရုံထြက္ေတာ့ အလုပ္သမားေတြအေတာ္ဒုကၡေရာက္ရတယ္။ သူတုိ႔ကုိ မွီခုိေနတဲ့သားေတြသမီးေတြ၊ ထမင္းနပ္မမွန္ခ်င္ေတာ့ဘူး။ အေဖေတြ ဆုိက္ကားနင္းတဲ့လူကနင္း။ ကူညီထမ္းတဲ့လူကထမ္း။ ဒီလုိျဖစ္ကုန္တယ္။ သူတို႔ေတြ ဒီလုိျဖစ္ေနတာကုိ စီးပြားေရးပိတ္ဆုိ ့မႈ လုပ္တဲ့လူေတြ၊ ေတာင္းဆုိတဲ့လူေတြ၊ အစုိးရကလူေတြ ဘာမ်ားျပန္ၿပီး လုပ္ေပးႏုိင္ခဲ့လဲ။ Alternative employment ျပန္ေပးႏုိင္လားဆုိေတာ့လည္း မေပးႏုိင္။ ပိတ္ရင္ၿပီးတာပဲ ဆုိၿပီး မစားရတဲ့အမဲ သဲနဲ ့ပတ္ၾကတယ္။ ႏုိင္ငံေရးအဖြဲ႔အစည္းေတြျဖစ္တဲ့ NLD ဟာ အလုပ္ျပဳတ္လုိ႔အလုပ္သမားေတြကုိ အလုပ္ေပးႏုိင္လားဆုိလည္း မေပးႏုိင္။ အစုိးရလည္း သိတဲ့အတုိင္း အလုပ္မရွိတဲ့လူေတြကုိ စစ္ထဲသြင္းဖုိ႔ေလာက္ ေပၚတာဖမ္းဖုိ႔ေလာက္ေခ်ာင္းေနတာ။ ဒါနဲ ့အာဏာရွင္စနစ္က ပုိၿပီးႀကီးလာတယ္။ စီးပြားေရးပိတ္ဆုိ႔တာက အာဏာရွင္စနစ္ ခ်ိနဲ႔ေစေအာင္။ အခုၾကေတာ့ တရား၀င္အာဏာရွင္ေတာင္ ျဖစ္လာေသးတယ္။
အေမရိကန္အပါအ၀င္ခ်မ္းသာတဲ့ႏုိင္ငံေတြက ပိတ္ပိတ္မပိတ္ပိတ္ သူတုိ႔အတြက္ အက်ဳိးသိတ္ၿပီးမရွိဘူး။ ျမန္မာျပည္မွာရွိတဲ့ သူတုိ႔ရင္းႏွီးျမဳပ္ႏွံမႈက အာဖဂန္မွာသုံးတဲ့စစ္အသုံးစရိတ္ေလာက္ေတာင္မရွိဘူး။
ရင္းႏွီးျမဳႏွံမႈ၊ ကမၻာလွည့္ခရီးသြားလာေရးလုပ္ငန္းေတြ မလာေတာ့ဘာျဖစ္လဲ။ ကုိယ္ပဲ အလုပ္မရျဖစ္ကုန္တယ္။ ခ်မ္းသာတဲ့ႏုိင္ငံေတြက ဗမာျပည္မရွိလည္းဘာမွမျဖစ္။ ကမၻာပတ္ၿပီး စီးပြားေရးလုပ္၊ အလည္အပတ္သြားေနၾကတာဆုိေတာ့ သူတို႔မွာ တျခားေရြးခ်ယ္စရာ ပလန္ရွိၿပီးသား။
သူမ်ားႏုိင္ငံေတြဟာ သူတုိ႔ႏုိင္ငံမွာ လာၿပီးရင္းႏွီးျမဳပ္ႏွံမႈ လုပ္ပါဆုိၿပီးအမ်ဳိးမ်ဳိး စည္းရုံးေနတဲ့အခ်ိန္မွာ ျမန္မာျပည္ကေတာ့မုိက္တယ္။ ပိတ္ထားကြာတဲ့။ မဆလေခတ္ကလည္း ပိတ္ထားလုိ႔ လူေတြ မ်က္စိပိတ္၊ နားပိတ္ျဖစ္တယ္။ နအဖေခတ္၊ ႀကံ့ဖြတ္ေခတ္မွာလည္း ပိတ္ထားေတာ့ပုိဆုိးကုန္တယ္။ နဂုိကတည္းက ဘာမွမရွိတဲ့တုိင္းျပည္ဟာ ပုိၿပီးဘာမွမရွိတဲ့ စုတ္ျပတ္သတ္ေနတဲ့တုိင္းျပည္ျဖစ္သြားတယ္။ ဒါေတြဟာ ဘယ္သူေတြမွာ တာ၀န္ရွိလဲဆုိေတာ့ အားလုံးမွာတာ၀န္ရွိတယ္။ အဓိကရွိတာကေတာ့ အစုိးရအဆက္ဆက္ေပါ့။ သူပုန္ေတြမွာလည္း တာ၀န္ရွိတယ္။ ႏုိင္ငံေရးအဖြဲ႔အစည္းေတြမွာလည္းတာ၀န္ရွိတယ္။
ဖြင့္ေပးၾကည့္
ပိတ္ထားေတာ့ ဘယ္သူေတြလာၾကလဲ။ တရုတ္လာတယ္။ ကုလားလာတယ္။ ထုိင္း၀င္တယ္။ စကၤာပူလာမွာ။ ဒီေလာက္ပဲရွိတယ္။ အာရွသားေတြဟာအာရွသားပီပီ အႏုိင္က်င့္ခ်င္တဲ့စိတ္၊ ေခါင္းပုံျဖတ္ခ်င္တဲ့စိတ္၊ စည္းကမ္းမလုိက္နာတဲ့စိတ္ေတြရွိတယ္။ေျပာရရင္အာဏာရွင္စိတ္ဓာတ္မ်ဳိးရွိတယ္။ ဥပမာ ေလာေလာဆယ္ ရခုိင္ဘက္မွာေရနက္ဆိပ္ကမ္းေဆာက္တယ္။ ပညာရွင္ေတြက တရုတ္၊ မေလး၊ ကုလားေတြကုိငွားတယ္။ ဒီလူေတြက အေနာက္ႏုိင္ငံ Company ႀကီးေတြလုိ Safety လုိ႔ေခၚတဲ့ လုပ္ငန္းခြင္လုံၿခဳံမႈ၊ သဘာ၀ပတ္၀န္းက်င္ေစာင့္ေရွာက္မႈ၊ လုပ္ခလစာ၊ နည္းပညာ အားနည္းတယ္။ ပိတ္ထားတဲ့အခါၾကေတာ့ သူတုိ႔ပဲ ၀င္လုပ္တယ္။ Competition လို႔ေခၚတဲ့ၿပိဳင္ဆုိင္မႈမရွိ။ သူတုိ႔ပဲရတယ္။ ဘယ္သူေတြနစ္နာလဲဆုိေတာ့ ျမန္မာျပည္သားနဲ႔ ျမန္မာျပည္ပဲနစ္နာတယ္။ တကယ္လုိ႔သာ အေနာက္ႏုိင္ငံ Company ေတြသာလုပ္ၾကည့္ သူတုိ႔ထက္သာတဲ့လစာ၊ နည္းပညာ၊ လုပ္ငန္းခြင္လုံၿခဳံမႈ ပုိၿပီးေကာင္းႏုိင္တယ္။ ပုိၿပီး Competition ရွိေတာ့ အခြင့္အလမ္းသာႏုိင္တယ္။
ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေတြကုိ Blacklists ထဲထည့္တာ မေအာင္ျမင္
ဗမာေတြ အတုလုပ္တာ၊ လိမ္တာ၊ အႀကံအဖန္လုပ္တဲ့ေနရာမွာ ဒီေလာက္ေတာ္တာကုိ မသိဘူးလား။ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေတြ၊ စီးပြားေရးသမားေတြကို Blacklist လုပ္ၾကတယ္။ ႏုိင္ငံျခားကုိ မသြားႏုိင္ေရး။ သူတုိ႔သားသမီးေတြကို ႏုိင္ငံႀကီးေတြဆီသြားလုိ႔မရေအာင္လုပ္ၾကတယ္။ ပုိက္ဆံရွိတဲ့လူေတြဟာ Passport စာအုပ္ ေလးငါးေျခာက္အုပ္နဲ႔ ကမၻာပတ္ေနတာ မသိလုိ႔လား။ သူတုိ႔ကုိမေျပာနဲ႔အုံး။ မေလးရွားက က်ေနာ့္သူငယ္ခ်င္းေတာင္ Passport သုံးအုပ္နဲ႔။ နာမည္သုံးခုနဲ႔။ ဒါေတြကုိ မသိခ်င္ေယာင္ေဆာင္တာလားမသိ။
ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေတြရဲ ့သားသမီးေတြ နာမည္အတုေတြနဲ႔ ႏုိင္ငံျခားမွာ ေက်ာင္းတက္ေနတာတပုံႀကီးရွိႏုိင္တယ္။ ပိတ္ဆုိ ့တဲ့ႏုိင္ငံေတြကလည္း သူတုိ႔ကိစၥမဟုတ္ေတာ့ ဘယ္ေထာက္လွမ္းေရးကမွ အလုပ္ရႈပ္ခံၿပီး မစုံစမ္းဘူး။ ဥပမာ ၾသစီမွာ ဗုိလ္မႈးခ်ဳပ္ဇင္ေယာ္သမီးကိုမိတယ္။ ဘယ္သူမိတာလဲ။ ကုိယ့္ဗမာအခ်င္းခ်င္းပဲ ဖမ္းေပးတာပဲမဟုတ္ဘူးလား။ ဒါေတာင္ ေကာင္မေလးက ပါးစပ္မလုံလို႔ေပါက္သြားတာပါ။ ဒါ့အျပင္စီးပြားေရးသမားေတြ နည္းလမ္းအမ်ဳိးမ်ဳိးနဲ႔ ေငြမဲကုိ ေငြျဖဴလုပ္ေနတာ မသိၾကဘူးလား။ ဟြန္ဒီေငြလဲြစနစ္က အားအားယားယားေပၚလာတာမဟုတ္။ အဓိကေျပာခ်င္တာက ဘယ္လုိနည္းနဲ႔ပဲပိတ္ပိတ္ အေပါက္ကရွိၿပီးသား။
ျမန္မာျပည္က ေက်ာက္ျမတ္ရတနာကုိ အေမရိကန္ကမ၀ယ္ဘူး။ ဥပမာေျပာတာပါ။ သူတုိ႔မ၀ယ္လည္း ကိစၥမရွိဘူး။ ၀ယ္တဲ့ႏုိင္ငံေတြတပုံႀကီးရွိတယ္။ ေငြေၾကးစီးဆင္းမႈ မလုပ္ႏုိင္ေအာင္ပိတ္မယ္။ မပူနဲ႔ လုပ္ေပးတဲ့ပြဲစားေတြ၊ ဘဏ္ေတြရွိတယ္။ ႏုိင္ငံေတြရွိတယ္။ ဆုိေတာ့ဗ်ာ စီးပြားေရးပိတ္ဆုိ႔မႈ ့ဆုိတာ ဘာလဲ။
၁၅-ႏွစ္တာ ကာလအတြင္းမွာ စီးပြားေရးပိတ္တာ ဘာရလဲ။ ေနာက္ဆုံး ျမန္မာ ၆-သန္းေလာက္ ျပည္ပမွာ အလုပ္ထြက္လုပ္ရတယ္။ ဒါပဲအဖတ္တင္တယ္။ တုိင္းျပည္ထဲက ပညာတက္ေတြ ျပည္ပထြက္လာရတယ္။ ဒါလည္းေကာင္းပါတယ္။ သုိ႔ေသာ္ ျဖစ္ႏုိင္ရင္ ကုိယ့္တုိင္းျပည္မွာ လုပ္ေတာ့ ပုိၿပီးတုိးတက္ႏုိင္တာေပါ့။ ေနာက္ထပ္ပိတ္အုံးမယ္ဆုိရင္ ေနာက္ထပ္ေျခာက္သန္းထြက္လာအုံးမယ္ထင္တယ္။ အဲဒိလူေတြကုိ ထပ္ၿပီးျပည္ပမွာ ကၽြန္ခံခုိင္းသလုိျဖစ္ေနအုံးမယ္။ တကယ္လုိ႔ ထပ္ၿပီးစီးပြားေရးပိတ္ဆုိ ့ထားရင္။
ပိတ္ဆုိ႔မႈ ့ကုိ အခုခ်က္ခ်င္းဖြင့္လုိ႔ခ်က္ခ်င္း ရင္းႏွီးျမဳပ္ႏွံမႈေတြ၀င္လာတာလည္းမဟုတ္။ တလအတြင္း Company ႀကီးေတြေရာက္လာ၊ သုံးလအတြင္းႀကီးပြားသြားတာလည္းမဟုတ္။ ႏုိင္ငံျခားက ေျခာက္သန္းေလာက္လည္း ျပန္လာၿပီး အလုပ္လုပ္မွာလည္း မဟုတ္။ အေျခခံေကာင္းေတြမရွိပဲ ဘယ္သူမွ ျပန္လာမွာဟုတ္ဘူး။ ဘယ္ေလာက္ပဲတုိင္းျပည္ကုိ ခ်စ္ပါတယ္ေျပာေျပာ ဘယ္သူမွ ထမင္းေတာ့ အငတ္မေနႏုိင္ဘူး။
လူေတြလည္းေမာလွၿပီ။ လုပ္စရာရွိတာကုိ ျမန္ျမန္လုပ္တာအေကာင္းဆုံးပဲ။ တကယ္လုိ႔ပိတ္ဆုိ႔မႈကို ဖြင့္ေပးလုိက္ရင္ လူေတြတစ္စုံတစ္ခုေတာ့ ပြင့္သြားႏုိင္တယ္။ အလုပ္သမားေတြ အလုပ္ရမယ္။ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေတြပုိၿပီးခုိးႏုိင္လိမ့္မယ္လုိ႔မေတြးနဲ ့အုံး။ အခုပုံစံက ၁၀၀-ရွိရင္ ၁၀၀-လုံးခိုးေနတယ္။ အရုိးအရင္းေတာင္ ခုိးေနသလုိျဖစ္ေနတယ္။ တကယ္လုိ႔သာ အရုိးေကာအသားေကာ ရွိရင္ ျပည္သူေတြအရုိးေလးေတာ့ကုိက္ရႏုိင္တယ္။ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေတြလည္း ျပည္ပထြက္ၿပီးေလ့လာရင္ ဒိထက္ပုိၿပီး ေခါင္းမာတာပိုၿပီးေလွ်ာ့သြားႏုိင္တယ္။ အခုၾကေတာ့ ေခြးကိုေဂ်ာင္ပိတ္ၿပီးရုိက္ေတာ့ ျပန္ၿပီးအကိုက္ခံရသလုိျဖစ္ေနၿပီ။
အစုိးရကလည္း စီးပြားေရးပိတ္ဆုိ႔မႈကို ဖြင့္ေပးေအာင္က်ဳိးစားေနတဲ့လူေတြအားလုံးကုိ ကိုယ္ထိလက္ေရာက္ကူညီသင့္တယ္။ လူတုိင္းက နီးစပ္ရာအစုိးရေတြ၊ သံရုံးေတြကို ခ်ည္းကပ္လုိ႔ရတယ္။ ဆႏၵျပလည္းရတယ္။ စာေပးလည္းရတယ္။ ျပည္တြင္းမွာလည္း ဒီအတုိင္းပဲလုပ္လုိ႔ရတယ္။ ျဖစ္ႏုိင္ရင္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္အိမ္ေရွ ့နဲ႔ NLD ရုံးခ်ဳပ္အေရွ ့မွာ လူစုၿပီး ဆႏၵျပၾကေစခ်င္တယ္။ ပိတ္ဆုိ႔မႈကိုဖြင့္ဖုိ႔ ေဒၚစုႏွင့္ NLD ေျပာေပးပါလုိ႔။
က်ေနာ့္ရဲ ့Contribution ကေတာ့ ဒီေလာက္ပါပဲ။ လုပ္တာမလုပ္တာကေတာ့ ခင္ဗ်ားတို႔အပုိင္းပါ။ ေနာက္ဆုံးေျပာခ်င္တာက ဖြင့္ေပးၾကပါ။ ထပ္ၿပီးပိတ္ရင္ ထပ္ၿပီးငတ္ၾကအုံးမွာ။
7/2/11
ကုိေန၀င္း
က်ေနာ့္ဘေလာဂ္မွာ မဆဲဖုိ႔ ၾကင္နာေအးခ်မ္းစြာေျပာလာတဲ့ အေမရိကန္ျပည္ေထာင္စုေန ကုိေန၀င္းကိုဂုဏ္ျပဳတဲ့အေနနဲ ့ဒီစာကုိေရးပါတယ္။ သူ ့ကုိေတြ ့တုန္းက ႏုိ႔ဘုိးဒုကၡသည္ စခန္းထဲမွာျဖစ္ပါတယ္။ အသားျဖဴျဖဴ လူေကာင္ႀကီးႀကီးနဲ ့ကုိေန၀င္းဟာ အေတာ့္ကုိေအးခ်မ္းတဲ့ မ်က္ႏွာရွိတယ္။
သေဘာေကာင္းတယ္။ စိတ္ထားျဖဴစင္တယ္။ ေလာဘမႀကီးဘူး။ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ေနတက္တဲ့လူတစ္ေယာက္ပါ။ ၁၉၈၈-ခုႏွစ္မွာ ေက်ာင္းသားေတြေတာခုိေတာ့ သူလဲေရာေရာင္ၿပီး သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ ေတာထဲကိုလုိက္ခဲ့တယ္။ ၁၀-တန္းေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္ျဖစ္တဲ့ ကုိေန၀င္း၊ သူ႔အေဖရဲမႈးႀကီးကုိ ဖီလာဆန္႔က်င္လုပ္ၿပီး မုဒုံနယ္ကေန KNU နယ္ေျမထဲကို ေသနတ္ကုိင္ဖို႔ေရာက္ခဲ့တယ္။ ABSDF အဖြဲ႔၀င္အျဖစ္ ဆန္ႀကိဳးကုိလြယ္၊ ငွက္ေပ်ာအူစားၿပီး AK47 ကို ရင္၀ယ္ပိုက္ခဲ့တဲ့ လူတစ္ေယာက္ပါလုိ႔ မွတ္သားဘူးတယ္။
၉၉-ခုႏွစ္မွာ သူ႔ကုိေတြ ့ေတာ့ သမီးေလးေနျခည္ဇာလႈိင္က လသားအရြယ္ေလး။ ခ်စ္ဇနီး မမႈက KNU က ေဆးမႈး။ ေတာ္လွန္ေရးစိတ္ဓာတ္တကယ္ျပည့္၀တဲ့ မိန္းမသားတစ္ေယာက္။ ေတာထဲမွာေမြး၊ ေတာထဲမွာႀကီး၊ ေကအန္ယူေက်ာင္းမွာ ၁၀-တန္းေအာင္ၿပီး ေဆးမႈးလုပ္ရင္းနဲ႔ ကုိေန၀င္းနဲ႔ ေနာက္ေၾကာင္းပါတယ္။ ဗုိလ္ေနလုိ႔ခ်စ္စႏုိး ေခၚခံရတဲ့ကိုေန၀င္းက ဓာတ္ခြဲခန္းမွာ ငွက္ဖ်ားပုိးရွိမရွိ စမ္းသပ္ရတဲ့ လူ။ ဒုကၡသည္စခန္းက ေဆးရုံးမွာ အလုပ္လုပ္တယ္။ လစာက ထုိင္းဘတ္ေငြ ေျခာက္ရာ၊ ခုႏွစ္ရာပဲရတယ္။ လြန္ခဲ့တဲ့ ၁၃-ႏွစ္ေလာက္က။
သူက ဗမာဆုိေတာ့ မမႈရဲ ့အသုိင္းအ၀ိုင္းက သေဘာမတူ။ ဗမာဆုိရင္ေတာထဲက ကရင္အမ်ားစုက မၾကည္ဘူး။ အေတာ္ဆုိးတဲ့ ဗမာဆုိၿပီး သူတုိ႔ေခါင္းထဲမွာရွိတယ္။ လူသတ္တယ္။ ရြာကိုမီးရႈိ ့တယ္။ သူတို႔ေတာင္ယာတဲေတြကုိဖ်က္ဆီးတဲ့ ဗမာေတြဆုိၿပီး ကရင္ေတြက ေျပာတယ္။ ဗမာကုိ ကရင္လုိ ပေရာ္လုိ႔ေခၚတယ္။ ေတာထဲက ကရင္ေတြက ပေရာ္ဆုိရင္အေတာ္ရြံတယ္။ ဒီအသုိင္းအ၀ုိင္းမွာ ႀကီးလာတဲ့ မမႈက ပေရာ္ကို အေတာ္ခ်စ္လုိ႔ ကုိေန၀င္းနဲ႔ညားေလတယ္ေပါ့။
ဒုကၡသည္စခန္းဆုိတာ မီးမရွိေတာ့ ညဖက္ဆုိရင္ ေမွာင္ေနတာေပါ့။ ေမွာင္ေသာညတစ္ညမွာ ကုိေန၀င္းက မမႈကုိ ဥ လိုက္တာ မမႈဂုံးေထာက္သြားတယ္။ သူတုိ႔မဂၤလာေဆာင္ေတာ့ မမႈ ဗုိက္ေဖာင္းေဖာင္းနဲ႔။ ဒီလုိမ်ဳိး ပေရာ္ကုိေန၀င္းက သြက္တယ္။
ခေလး လသားေလးကုိ ထားၿပီး ကုိေန၀င္းေရွ ့တန္းထြက္တယ္။ ေျခာက္လေလာက္ၾကာတယ္။ ေကာ့ကရိတ္ဘက္မွာ ပတ္ၿပီး ထမင္းခ်က္စားတယ္။ အရက္ေသာက္တယ္။ ရြာသားေတြကုိ စြတ္ၿပီးတရားေဟာတယ္။ ဒါက ကုိေန၀င္းရဲ ့ေရွ ့တန္းမွာလုပ္ရတဲ့အလုပ္။ မိန္းမကုိသတိရၿပီဆုိရင္ ပုခတ္ေပၚကေန စိတ္ကူးေတြယဥ္တာကလြဲလုိ ့ သူ ့ခဗ်ာ သနားစရာ။
က်ေနာ္က သူတုိ႔အိမ္မွာေနတယ္။ တခါတေလ သူမ်ားအိမ္မွာလုိက္ၿပီး အိပ္တယ္။ ေသာက္တယ္။ ပြားတယ္။ အလုပ္က ဒါပဲရွိတယ္။ ဒုကၡသည္စခန္းက အိမ္ဆုိတာကလည္း တုိက္အိမ္မဟုတ္။ အဲယားကြန္းမရွိ။ ရွိတာက သက္ကယ္မုိး၊ ၀ါးထရံကာ၊ ၀ါးခင္း။ အကုန္လုံးက သဘာ၀နဲ႔ညီညြတ္တယ္။
၀ါးနံ ့သင္းသင္းနဲ႔ အိမ္ေရွ ့က ေဒါနေတာင္တန္းႀကီးကုိ ၾကည့္ၿပီး အရက္ေသာက္ရတဲ့အရသာက ဘာနဲ႔မွမလဲႏုိင္။ အိမ္ေရွ ့က ၀ါးရံတာမွာ စုထုိင္ၿပီး၊ ဂစ္တာအစုတ္ကုိတီး။ သီခ်င္းဆုိၿပီး အေပ်ာ္ရွာရတယ္။ ဖေယာင္းတုိင္မီးနဲ႔ ဆုိေတာ့ အေတာ္ေလးကုိ ေအးခ်မ္းလွတယ္။ တည္ၿငိမ္လွတယ္။ ဒါက ကုိေန၀င္းတုိ႔ရဲ ့မဟာအိမ္ေတာ္ႀကီး။ အိမ္ထဲမွာ TV ေရခဲေသတၱာ အ၀တ္ေလွ်ာ္စက္ရွိလားဆုိေတာ့ တစ္ခုမွမရွိ။ ရွိတာက အ၀တ္အစားအစုတ္ေတြကုိထည့္ဖုိ႔အတြက္ ယုိးဒယားလုပ္ ေကာ္ျခင္းႀကီးႏွစ္ခုပဲရွိတယ္။ ဒီအတုိင္းေနရလုိ ့ကုိေန၀င္းတုိ႔ ဇနီးေမာင္ႏွံ အားငယ္တာ၊ စိတ္ဓာတ္က်တာ၊ ရွက္တာ မရွိ။ တခ်ိန္လုံး ေကြးေနေအာင္ ေပ်ာ္ၾကတယ္။ ပတ္၀န္းက်င္က လူေတြကလည္း ကုိယ့္ထက္ခ်မ္းသာတဲ့လူေတြဆုိေတာ့ မနာလုိတာ ၿပိဳင္တာဆုိင္တာမရွိ။ အားလုံးက ကုိယ့္ထက္မြဲတဲ့သူေတြခ်ည္းပဲဆုိေတာ့ သနားစရာ။
က်ေနာ္တုိ႔ ရပ္ကြက္နံပါတ္က (၁) ။ ရက္ကြက္ (၁) မွာ ေနတဲ့လူေတြအမ်ားစုက သူပုန္ေတြ။ ေကအန္ယူလူႀကီးေတြ။ က်ေနာ္တုိ႔ ေနတဲ့ေတာင္ကုန္းမွာ လူ႔ေဘာင္သစ္အဖြဲ ့၊ NLD-LA နဲ႔ ABSDF တုိ ့ရွိတယ္။ ေရွ ့တန္းဆင္းရင္ အဲဒိကေနဆင္းတယ္။ ေရွ ့တန္းက ျပန္လာရင္ အဲဒိမွာနားတယ္။ မႈးလာရင္ ရန္ျဖစ္တယ္မရွိ။ အားလုံးေပ်ာ္ေပ်ာ္ပါးပါး။ တခါတေလ ေဆးေျခာက္ရႈတယ္။ မ၀ယ္ရဘူး။ အားလုံးအလကားရတယ္။
တအိမ္က ထမင္းမရွိရင္ အျခားအိမ္မွာတက္စားလုိ႔ရတယ္။ ေတာင္းစားလုိ႔ရတယ္။ ရွက္စရာမလုိ။ ဒါ့ေၾကာင့္ က်ေနာ္တုိ႔ သူပုန္ေတြအေတာင္းအစား အရမ္း၀ါသနာပါတယ္။ မေတာင္းတတ္ရင္ ငတ္ေပါ့။ ေတာင္းဖုိ႔အတြက္ဆုိရင္္ မ်က္ႏွာကၿဖီးေနတာပဲ။ ဒီေလာက္ေတာင္ အရွက္မရွိတာ။
အၿမဲတမ္း ကုလားပဲနဲ႔ ဟင္းႏုႏြယ္၊ ငါးေသတၱာနဲ႔သေဘၤာသီး။ ငါးပိေထာင္း။ မနက္ ကိုးနာရီဆုိရင္ ထမင္းစားၿပီးပီ။ ထမင္းၾကမ္းလဲဒါပဲ။ ေန ့လည္စာလည္း ဒါပဲ။ မုန္ ့ပဲသေရစာ ၀ယ္မစားႏုိင္။ ညေနေသာက္ဖုိ႔အတြက္ စုထားရတဲ့သေဘာ။ မမႈက ငါးပိေထာင္း ပေရာ္ဖတ္ရွင္နယ္။ စပါယ္ရွယ္လစ္။ အရမ္းေတာ္တယ္။ ကမၻာေပၚမွာ စားဖူးတဲ့ ငါးပိေထာင္းေတြထဲမွာ အေကာင္းဆုံးက မမႈရဲ ့ငါးပိေထာင္း။ ဒါ့ေၾကာင့္ ကုိေန၀င္း ၀ ဖီးေနတာေပါ့။ ဒီေလာက္ေတာင္ ကၽြမ္းတယ္။ တကၠသုိလ္မွာ Bachelor of Ngapihtaung ဘြဲ ့ရသလားေတာင္ထင္ရတယ္။ ငါးမိနစ္အတြင္း လွ်ာလည္ႏုိင္တဲ့ ကရင္ငါးပိေထာင္းကုိ ေထာင္းႏုိင္တယ္။
ငါးပိေထာင္းပဲကၽြမ္းတယ္ထင္လား။ ကရင္လုိအေခၚ တာလေပါဆုိတဲ့ ၀က္စာလုိမ်ဳိး အစားအစာကုိလည္း အေတာ္ကၽြမ္းတယ္။ ဆီမပါ၊ က်န္းမာေရးနဲ႔ ညီညြတ္တဲ့ ကရင္ဟင္းဆုိေတာ့ မုိက္တယ္။ က်ေနာ္က အေတာ္ႀကိဳက္တယ္။
သူတုိ႔လင္မယားက ရန္မျဖစ္သေလာက္ပဲ။ ပိုက္ဆံတစ္က်ပ္ရွိရင္ သူမ်ားေတြကုိ တစ္၀က္ခြဲေပးခ်င္တဲ့စိတ္ရွိေတာ့ သူတို ့အိမ္မွာ ပုိက္ဆံရွိတယ္လုိ႔ကိုမရွိဘူး။ ဒီေလာက္ထိ ရဲေဘာ္ရဲဘက္စိတ္ရွိတယ္။ က်ေနာ့္သားအႀကီးေကာင္ကုိ မမႈပဲ ၾကည့္ရႈ ့ေစာင့္ေရွာက္၊ ခ်ီး ႀကဳံးေပးခဲ့တဲ့အတြက္ အထူးပင္ေက်းဇူးတင္ရွိပါတယ္။ အမွတ္တမဲ့ကေန အမွတ္တရေတြကုိ ျပန္ေျပာပါရေစအုံး။
တညေန သူတုိ႔အိမ္မွာ က်ေနာ္အိပ္မလို ့လုပ္တုန္း။ ကုိေန၀င္းက တင္းၿပီး ဒီလုိေျပာတယ္။
" မင္းကြာ အလုိက္ကန္းဆုိးကို မသိဘူး။ တျခားအိမ္မွာသြားအိပ္ေတာ့"
ဒီလုိေျပာေတာ့ က်ေနာ္တင္းတာေပါ့။ ေနာက္မွ စဥ္းစားၾကည့္ေတာ့ ဒီလုိကုိး။ သူတုိ႔အိမ္က ၀ါးၾကမ္းေတြနဲ ့ဆုိေတာ့ ဟုိဟာလုပ္ရင္ မလြတ္လပ္ဘူး။ အသံၾကားရတယ္။ သူတုိ႔လြတ္လြတ္လပ္လပ္လုပ္ခ်င္လို႔ က်ေနာ့္ကုိ ေမာင္းထုတ္တာ။ က်ေနာ္လည္း ရွိစုမဲ့စု ေစာင္နဲ႔ေခါင္းအုံးအစုတ္ေလးသယ္ၿပီး ကုတ္ေခ်ာင္းကုတ္ေခ်ာင္းနဲ႔ သူမ်ားအိမ္မွာ သြားအိပ္ရပါေတာ့တယ္။
စိတ္ႀကီးပဲ ကုိေန၀င္းကလည္း။ ျဖည္းျဖည္းေျပာလည္း ကုိးပါပဲ။
ဒီေလာက္ေတာင္ ရုိးသားတဲ့ လူ။
သေဘာေကာင္းတယ္။ စိတ္ထားျဖဴစင္တယ္။ ေလာဘမႀကီးဘူး။ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ေနတက္တဲ့လူတစ္ေယာက္ပါ။ ၁၉၈၈-ခုႏွစ္မွာ ေက်ာင္းသားေတြေတာခုိေတာ့ သူလဲေရာေရာင္ၿပီး သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ ေတာထဲကိုလုိက္ခဲ့တယ္။ ၁၀-တန္းေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္ျဖစ္တဲ့ ကုိေန၀င္း၊ သူ႔အေဖရဲမႈးႀကီးကုိ ဖီလာဆန္႔က်င္လုပ္ၿပီး မုဒုံနယ္ကေန KNU နယ္ေျမထဲကို ေသနတ္ကုိင္ဖို႔ေရာက္ခဲ့တယ္။ ABSDF အဖြဲ႔၀င္အျဖစ္ ဆန္ႀကိဳးကုိလြယ္၊ ငွက္ေပ်ာအူစားၿပီး AK47 ကို ရင္၀ယ္ပိုက္ခဲ့တဲ့ လူတစ္ေယာက္ပါလုိ႔ မွတ္သားဘူးတယ္။
၉၉-ခုႏွစ္မွာ သူ႔ကုိေတြ ့ေတာ့ သမီးေလးေနျခည္ဇာလႈိင္က လသားအရြယ္ေလး။ ခ်စ္ဇနီး မမႈက KNU က ေဆးမႈး။ ေတာ္လွန္ေရးစိတ္ဓာတ္တကယ္ျပည့္၀တဲ့ မိန္းမသားတစ္ေယာက္။ ေတာထဲမွာေမြး၊ ေတာထဲမွာႀကီး၊ ေကအန္ယူေက်ာင္းမွာ ၁၀-တန္းေအာင္ၿပီး ေဆးမႈးလုပ္ရင္းနဲ႔ ကုိေန၀င္းနဲ႔ ေနာက္ေၾကာင္းပါတယ္။ ဗုိလ္ေနလုိ႔ခ်စ္စႏုိး ေခၚခံရတဲ့ကိုေန၀င္းက ဓာတ္ခြဲခန္းမွာ ငွက္ဖ်ားပုိးရွိမရွိ စမ္းသပ္ရတဲ့ လူ။ ဒုကၡသည္စခန္းက ေဆးရုံးမွာ အလုပ္လုပ္တယ္။ လစာက ထုိင္းဘတ္ေငြ ေျခာက္ရာ၊ ခုႏွစ္ရာပဲရတယ္။ လြန္ခဲ့တဲ့ ၁၃-ႏွစ္ေလာက္က။
သူက ဗမာဆုိေတာ့ မမႈရဲ ့အသုိင္းအ၀ိုင္းက သေဘာမတူ။ ဗမာဆုိရင္ေတာထဲက ကရင္အမ်ားစုက မၾကည္ဘူး။ အေတာ္ဆုိးတဲ့ ဗမာဆုိၿပီး သူတုိ႔ေခါင္းထဲမွာရွိတယ္။ လူသတ္တယ္။ ရြာကိုမီးရႈိ ့တယ္။ သူတို႔ေတာင္ယာတဲေတြကုိဖ်က္ဆီးတဲ့ ဗမာေတြဆုိၿပီး ကရင္ေတြက ေျပာတယ္။ ဗမာကုိ ကရင္လုိ ပေရာ္လုိ႔ေခၚတယ္။ ေတာထဲက ကရင္ေတြက ပေရာ္ဆုိရင္အေတာ္ရြံတယ္။ ဒီအသုိင္းအ၀ုိင္းမွာ ႀကီးလာတဲ့ မမႈက ပေရာ္ကို အေတာ္ခ်စ္လုိ႔ ကုိေန၀င္းနဲ႔ညားေလတယ္ေပါ့။
ဒုကၡသည္စခန္းဆုိတာ မီးမရွိေတာ့ ညဖက္ဆုိရင္ ေမွာင္ေနတာေပါ့။ ေမွာင္ေသာညတစ္ညမွာ ကုိေန၀င္းက မမႈကုိ ဥ လိုက္တာ မမႈဂုံးေထာက္သြားတယ္။ သူတုိ႔မဂၤလာေဆာင္ေတာ့ မမႈ ဗုိက္ေဖာင္းေဖာင္းနဲ႔။ ဒီလုိမ်ဳိး ပေရာ္ကုိေန၀င္းက သြက္တယ္။
ခေလး လသားေလးကုိ ထားၿပီး ကုိေန၀င္းေရွ ့တန္းထြက္တယ္။ ေျခာက္လေလာက္ၾကာတယ္။ ေကာ့ကရိတ္ဘက္မွာ ပတ္ၿပီး ထမင္းခ်က္စားတယ္။ အရက္ေသာက္တယ္။ ရြာသားေတြကုိ စြတ္ၿပီးတရားေဟာတယ္။ ဒါက ကုိေန၀င္းရဲ ့ေရွ ့တန္းမွာလုပ္ရတဲ့အလုပ္။ မိန္းမကုိသတိရၿပီဆုိရင္ ပုခတ္ေပၚကေန စိတ္ကူးေတြယဥ္တာကလြဲလုိ ့ သူ ့ခဗ်ာ သနားစရာ။
က်ေနာ္က သူတုိ႔အိမ္မွာေနတယ္။ တခါတေလ သူမ်ားအိမ္မွာလုိက္ၿပီး အိပ္တယ္။ ေသာက္တယ္။ ပြားတယ္။ အလုပ္က ဒါပဲရွိတယ္။ ဒုကၡသည္စခန္းက အိမ္ဆုိတာကလည္း တုိက္အိမ္မဟုတ္။ အဲယားကြန္းမရွိ။ ရွိတာက သက္ကယ္မုိး၊ ၀ါးထရံကာ၊ ၀ါးခင္း။ အကုန္လုံးက သဘာ၀နဲ႔ညီညြတ္တယ္။
၀ါးနံ ့သင္းသင္းနဲ႔ အိမ္ေရွ ့က ေဒါနေတာင္တန္းႀကီးကုိ ၾကည့္ၿပီး အရက္ေသာက္ရတဲ့အရသာက ဘာနဲ႔မွမလဲႏုိင္။ အိမ္ေရွ ့က ၀ါးရံတာမွာ စုထုိင္ၿပီး၊ ဂစ္တာအစုတ္ကုိတီး။ သီခ်င္းဆုိၿပီး အေပ်ာ္ရွာရတယ္။ ဖေယာင္းတုိင္မီးနဲ႔ ဆုိေတာ့ အေတာ္ေလးကုိ ေအးခ်မ္းလွတယ္။ တည္ၿငိမ္လွတယ္။ ဒါက ကုိေန၀င္းတုိ႔ရဲ ့မဟာအိမ္ေတာ္ႀကီး။ အိမ္ထဲမွာ TV ေရခဲေသတၱာ အ၀တ္ေလွ်ာ္စက္ရွိလားဆုိေတာ့ တစ္ခုမွမရွိ။ ရွိတာက အ၀တ္အစားအစုတ္ေတြကုိထည့္ဖုိ႔အတြက္ ယုိးဒယားလုပ္ ေကာ္ျခင္းႀကီးႏွစ္ခုပဲရွိတယ္။ ဒီအတုိင္းေနရလုိ ့ကုိေန၀င္းတုိ႔ ဇနီးေမာင္ႏွံ အားငယ္တာ၊ စိတ္ဓာတ္က်တာ၊ ရွက္တာ မရွိ။ တခ်ိန္လုံး ေကြးေနေအာင္ ေပ်ာ္ၾကတယ္။ ပတ္၀န္းက်င္က လူေတြကလည္း ကုိယ့္ထက္ခ်မ္းသာတဲ့လူေတြဆုိေတာ့ မနာလုိတာ ၿပိဳင္တာဆုိင္တာမရွိ။ အားလုံးက ကုိယ့္ထက္မြဲတဲ့သူေတြခ်ည္းပဲဆုိေတာ့ သနားစရာ။
က်ေနာ္တုိ႔ ရပ္ကြက္နံပါတ္က (၁) ။ ရက္ကြက္ (၁) မွာ ေနတဲ့လူေတြအမ်ားစုက သူပုန္ေတြ။ ေကအန္ယူလူႀကီးေတြ။ က်ေနာ္တုိ႔ ေနတဲ့ေတာင္ကုန္းမွာ လူ႔ေဘာင္သစ္အဖြဲ ့၊ NLD-LA နဲ႔ ABSDF တုိ ့ရွိတယ္။ ေရွ ့တန္းဆင္းရင္ အဲဒိကေနဆင္းတယ္။ ေရွ ့တန္းက ျပန္လာရင္ အဲဒိမွာနားတယ္။ မႈးလာရင္ ရန္ျဖစ္တယ္မရွိ။ အားလုံးေပ်ာ္ေပ်ာ္ပါးပါး။ တခါတေလ ေဆးေျခာက္ရႈတယ္။ မ၀ယ္ရဘူး။ အားလုံးအလကားရတယ္။
တအိမ္က ထမင္းမရွိရင္ အျခားအိမ္မွာတက္စားလုိ႔ရတယ္။ ေတာင္းစားလုိ႔ရတယ္။ ရွက္စရာမလုိ။ ဒါ့ေၾကာင့္ က်ေနာ္တုိ႔ သူပုန္ေတြအေတာင္းအစား အရမ္း၀ါသနာပါတယ္။ မေတာင္းတတ္ရင္ ငတ္ေပါ့။ ေတာင္းဖုိ႔အတြက္ဆုိရင္္ မ်က္ႏွာကၿဖီးေနတာပဲ။ ဒီေလာက္ေတာင္ အရွက္မရွိတာ။
အၿမဲတမ္း ကုလားပဲနဲ႔ ဟင္းႏုႏြယ္၊ ငါးေသတၱာနဲ႔သေဘၤာသီး။ ငါးပိေထာင္း။ မနက္ ကိုးနာရီဆုိရင္ ထမင္းစားၿပီးပီ။ ထမင္းၾကမ္းလဲဒါပဲ။ ေန ့လည္စာလည္း ဒါပဲ။ မုန္ ့ပဲသေရစာ ၀ယ္မစားႏုိင္။ ညေနေသာက္ဖုိ႔အတြက္ စုထားရတဲ့သေဘာ။ မမႈက ငါးပိေထာင္း ပေရာ္ဖတ္ရွင္နယ္။ စပါယ္ရွယ္လစ္။ အရမ္းေတာ္တယ္။ ကမၻာေပၚမွာ စားဖူးတဲ့ ငါးပိေထာင္းေတြထဲမွာ အေကာင္းဆုံးက မမႈရဲ ့ငါးပိေထာင္း။ ဒါ့ေၾကာင့္ ကုိေန၀င္း ၀ ဖီးေနတာေပါ့။ ဒီေလာက္ေတာင္ ကၽြမ္းတယ္။ တကၠသုိလ္မွာ Bachelor of Ngapihtaung ဘြဲ ့ရသလားေတာင္ထင္ရတယ္။ ငါးမိနစ္အတြင္း လွ်ာလည္ႏုိင္တဲ့ ကရင္ငါးပိေထာင္းကုိ ေထာင္းႏုိင္တယ္။
ငါးပိေထာင္းပဲကၽြမ္းတယ္ထင္လား။ ကရင္လုိအေခၚ တာလေပါဆုိတဲ့ ၀က္စာလုိမ်ဳိး အစားအစာကုိလည္း အေတာ္ကၽြမ္းတယ္။ ဆီမပါ၊ က်န္းမာေရးနဲ႔ ညီညြတ္တဲ့ ကရင္ဟင္းဆုိေတာ့ မုိက္တယ္။ က်ေနာ္က အေတာ္ႀကိဳက္တယ္။
သူတုိ႔လင္မယားက ရန္မျဖစ္သေလာက္ပဲ။ ပိုက္ဆံတစ္က်ပ္ရွိရင္ သူမ်ားေတြကုိ တစ္၀က္ခြဲေပးခ်င္တဲ့စိတ္ရွိေတာ့ သူတို ့အိမ္မွာ ပုိက္ဆံရွိတယ္လုိ႔ကိုမရွိဘူး။ ဒီေလာက္ထိ ရဲေဘာ္ရဲဘက္စိတ္ရွိတယ္။ က်ေနာ့္သားအႀကီးေကာင္ကုိ မမႈပဲ ၾကည့္ရႈ ့ေစာင့္ေရွာက္၊ ခ်ီး ႀကဳံးေပးခဲ့တဲ့အတြက္ အထူးပင္ေက်းဇူးတင္ရွိပါတယ္။ အမွတ္တမဲ့ကေန အမွတ္တရေတြကုိ ျပန္ေျပာပါရေစအုံး။
တညေန သူတုိ႔အိမ္မွာ က်ေနာ္အိပ္မလို ့လုပ္တုန္း။ ကုိေန၀င္းက တင္းၿပီး ဒီလုိေျပာတယ္။
" မင္းကြာ အလုိက္ကန္းဆုိးကို မသိဘူး။ တျခားအိမ္မွာသြားအိပ္ေတာ့"
ဒီလုိေျပာေတာ့ က်ေနာ္တင္းတာေပါ့။ ေနာက္မွ စဥ္းစားၾကည့္ေတာ့ ဒီလုိကုိး။ သူတုိ႔အိမ္က ၀ါးၾကမ္းေတြနဲ ့ဆုိေတာ့ ဟုိဟာလုပ္ရင္ မလြတ္လပ္ဘူး။ အသံၾကားရတယ္။ သူတုိ႔လြတ္လြတ္လပ္လပ္လုပ္ခ်င္လို႔ က်ေနာ့္ကုိ ေမာင္းထုတ္တာ။ က်ေနာ္လည္း ရွိစုမဲ့စု ေစာင္နဲ႔ေခါင္းအုံးအစုတ္ေလးသယ္ၿပီး ကုတ္ေခ်ာင္းကုတ္ေခ်ာင္းနဲ႔ သူမ်ားအိမ္မွာ သြားအိပ္ရပါေတာ့တယ္။
စိတ္ႀကီးပဲ ကုိေန၀င္းကလည္း။ ျဖည္းျဖည္းေျပာလည္း ကုိးပါပဲ။
ဒီေလာက္ေတာင္ ရုိးသားတဲ့ လူ။
7/1/11
ဘယ္ Issue က အေရးႀကီးလဲ....
လက္ရွိႏုိင္ငံေရးကာလမွ အေရးႀကီးဆုံးကိစၥက ဘာလဲ။ ဘယ္ Issue က အေရးႀကီးတာလဲ။
နယ္ျခားေစာင့္ေတြ ျပန္ခ်တဲ့ကိစၥက အေရးႀကီးလား။ ေဒၚစုနဲ ့NLD ကုိ ႏုိင္ငံေရးဆက္လုပ္ရင္ တီး, မယ္ဆုိတဲ့ ကိစၥက အေရးႀကီးလား။ ဒီႏွစ္ခုမွာ အေရးႀကီးဆုံးကေတာ့ NLD နဲ႔ ေဒၚစုကုိ ျပည္ထဲေရးက သတိေပးတဲ့ကိစၥပဲ။
အေရးႀကီးတဲ့ Issue ကုိ အေရးတႀကီး ကုိင္တြယ္ၾကဖုိ႔အတြက္ ဒီစာကုိေရးပါတယ္။ ေျပာရရင္ေတာ့ မေနႏုိင္လုိ ့ပါ။ အတုိက္အခံဘက္က တခ်ဳိ ့ေၾကျငာခ်က္ေတြကိုေတြ ့ပါတယ္။ ဥပမာ လူ႔ေဘာင္သစ္က ေၾကျငာခ်က္လုိမ်ဳိး။ Initiate ေကာင္းတယ္လုိ႔ေျပာခ်င္ပါတယ္။ သုိ႔ေသာ္ ေယဘုယ်ဆန္တဲ့ ေရွးရုိးအစဥ္အလာကိုမေက်ာ္ႏုိင္တဲ့ ေၾကာ္ျငာခ်က္မ်ဳိးျဖစ္တာေတာ့ အားမရပါ။ ဥပမာ ေဒၚစုကို ၀န္းရံပါ၊ ေထာက္ခံပါ၊ နအဖကုိ ရႈတ္ခ်ပါတယ္...ဆုိတဲ့အစဥ္အလာေတြျဖစ္ပါတယ္။
ဘာ့ေၾကာင့္ ျပည္ထဲေရးသတိေပးစာက အေရးႀကီးလဲဆုိေတာ့ လုပ္ရင္ဖမ္းမယ္ဆုိတဲ့ ပုံစံမ်ဳိးကုိ ႀကိဳတင္ျမင္ေနရလုိ႔ပါ။ သူတုိ႔က ဘယ္သူ ့ကုိမွ ဂရုစုိက္တာမဟုတ္ေတာ့ ဖမ္းမွာေသခ်ာပါတယ္။ ေဒၚစုခရီးထြက္တာနဲ႔ ဖမ္းဆီး၊ အိမ္ထဲျပန္ထည့္မယ္လုိ႔ထင္တယ္။ ေဒၚစုကိုဖမ္းလုိက္ရင္ NLD လည္း၊ ေျခေထာက္ရုိက္ခ်ဳိးထားသလုိ ျဖစ္ေနတာကို နအဖသိပါတယ္။
ေဒၚစုအေနနဲ႔ေၾကျငာၿပီးသားအလုပ္ကုိ ဆက္ကိုလုပ္ရပါလိမ့္မယ္။ ခရီးထြက္ၿပီးမွ လူထုတရားပြဲမလုပ္ရင္ ေဒၚစုအေနနဲ႔ ႏိုင္ငံေရးလုပ္ေနပါတယ္လုိ႔ ဘယ္လုိေျပာမလဲ။ အရည္မရအဖတ္မရ ရန္ကုန္တစ္၀ိုက္မွာ ဟုိလူနဲ႔ေတြ႔ ဒီလူနဲ႔ေတြ ့တာက မေကာင္းဘူးလုိ႔ေျပာေနတာမဟုတ္ပါ။ ေကာင္းပါတယ္။ တကယ္ မထိေရာက္တဲ့ လုပ္ငန္းေတြဆုိတာကုိ နားလည္ေစခ်င္ပါတယ္။ တကယ္ထိေရာက္တဲ့ လုပ္ငန္းကေတာ့ ဒီပဲယင္းတုန္းကလုိ လူထုတရားပြဲနဲ႔ လူထုကို ဒီလုိေျပာမဲ့ေန႔ကုိ ရင္တမမနဲ႔ ေမွ်ာ္လင့္ေနပါတယ္။
" က်မနဲ႔ NLD က ေခါင္းေဆာင္ေတြ ဒီေန႔ကစၿပီး လမ္မေပၚမွာ အစုိးရကုိဆႏၵျပမယ္။ က်မတုိ႔ေရွ ့ကေန ဦးေဆာင္ၿပီး ခ်ီတက္မယ္။ လူထုကလည္းလုိက္ၿပီးအားေပးပါ။ အဓိက က်မတုိ႔ေတာင္းဆုိခ်က္ကေတာ့ ျပည္တြင္းၿငိမ္းခ်မ္းေရးအတြက္ ေတြ႔ဆုံေဆြးေႏြးပါ။ ဒီရက္ဒီရက္အတြင္းမေဆြးေႏြးဘူးဆုိရင္ အစုိးရယႏၱယားရပ္ဆုိင္းတဲ့အထိ ဆႏၵျပရပါလိမ့္မယ္" ဆုိတဲ့...ျပတ္ျပတ္သားသား ႏုိင္ငံေရးဦးေဆာင္မႈကို က်ေနာ္ေတာ့လုိခ်င္တယ္။ ဘာ့ေၾကာင့္လုိခ်င္လဲဆုိေတာ့.....ႏုိင္ငံေရးက အီေနလုိ႔ပဲ။ ၾကာေနလုိ႔ပါ။ လမ္းေပၚထြက္ၿငိမ္းခ်မ္းစြာ ဆႏၵျပတာက ေဒၚစုေျပာတဲ့ အၾကမ္းမဖတ္တဲ့လမ္းစဥ္ပဲျဖစ္ပါတယ္။ အေရွ ့အလယ္ပုိင္းက ျဖစ္ရပ္ေတြကို အတုယူသင့္ပါတယ္။
ခရီးထြက္ၿပီးတရားေဟာတာနဲ႔ ဖမ္းမယ္လုိ႔ထင္တယ္။ ေဒၚစုကို မဖမ္းႏုိင္ေအာင္၊ လူထုေတြအားတက္လာေအာင္ ႏုိးဆြရမယ္လုိ႔ ယူဆတယ္။ ျပည္တြင္းျပည္ပ ကိုယ္ထိလက္ေရာက္ မလုပ္ႏုိင္သူေတြ ေလ နဲ႔ အားေပးၾကပါ။ အထူးသျဖင့္ မီဒီယာေတြ၊ ဒီေနရာမွာ ပုိၿပီးအေရးႀကီးပါတယ္။ အထက္ကေျပာသလုိ ဘယ္ Issue က အေရးႀကီးတာလဲ။ အေရးႀကီးတဲ့ အိတ္ရႈးကို ဦးစားေပးေဖၚျပၾကပါ။
ႏုိင္ငံေရးအဖြဲ႔ အစည္း၊ အတုိက္အခံအဖြဲ႔အစည္းေတြ၊ တုိင္းရင္းသားလက္နက္ကုိင္ေတြ ဒီကိစၥအတြက္ေၾကျငာခ်က္ေတြ လုပ္ငန္းစဥ္ေတြ လုပ္ေပးၾကပါ။ ကုိယ္ထိလက္ေရာက္ ၀ုိင္းၿပီးကူညီၾကပါ။
က်ေနာ္စုိးရိမ္တာက ေဒၚစုနဲ႔ NLD ေခါင္းေဆာင္တခ်ဳိ ့ကုိဖမ္းၿပီး အိမ္အက်ယ္ခ်ဳပ္ခ်လုိက္ရင္ ႏုိင္ငံေရးအရွိအဟုန္ျမင့္ေနတာကုိ ခ်ဳိးခ်လုိက္သလုိျဖစ္လိ့မ္မယ္။ အခုအခ်ိန္က ေဒၚစု အျပင္မွာရွိေနတယ္။ သူရွိေနလုိ႔ ႏုိင္ငံေရးလႈပ္ရွားမႈ ျပန္ၿပီးတက္ၾကြလာတယ္။ သူျပန္၀င္သြားရင္ ျပန္ၿပီး က် သြားပါလိမ့္မယ္။ နအဖက တစ္ခါဖမ္းရင္ တစ္ပတ္ႏွစ္ပတ္မဟုတ္ဘူးဆုိတာ အားလုံးသေဘာေပါက္ေစခ်င္ပါတယ္။ အသက္ေတြလည္း ႀကီးလာၾကပီ။ အခ်ိန္က သိတ္ၿပီးမရွိေတာ့ဘူး။
ဒီေတာ့ က်ေနာ္ေတာ့ ေဒၚစုခရီးထြက္ၿပီး လူထုကို လမ္းေပၚထြက္ေအာင္ တရားေဟာပါလုိ႔ ေျပာခ်င္ပါတယ္။ နအဖနဲ႔ ထိပ္တိုက္ေတြ ့ၿပီး ျပတ္ျပတ္သားသား လုပ္ပါလုိ႔ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကို ေမတၱာရပ္ခံပါတယ္။ ဒီကိစၥကုိ အားေပးဖုိ႔ လူတုိင္းမွာ တာ၀န္ရွိပါတယ္။
နယ္ျခားေစာင့္ေတြ ျပန္ခ်တဲ့ကိစၥက အေရးႀကီးလား။ ေဒၚစုနဲ ့NLD ကုိ ႏုိင္ငံေရးဆက္လုပ္ရင္ တီး, မယ္ဆုိတဲ့ ကိစၥက အေရးႀကီးလား။ ဒီႏွစ္ခုမွာ အေရးႀကီးဆုံးကေတာ့ NLD နဲ႔ ေဒၚစုကုိ ျပည္ထဲေရးက သတိေပးတဲ့ကိစၥပဲ။
အေရးႀကီးတဲ့ Issue ကုိ အေရးတႀကီး ကုိင္တြယ္ၾကဖုိ႔အတြက္ ဒီစာကုိေရးပါတယ္။ ေျပာရရင္ေတာ့ မေနႏုိင္လုိ ့ပါ။ အတုိက္အခံဘက္က တခ်ဳိ ့ေၾကျငာခ်က္ေတြကိုေတြ ့ပါတယ္။ ဥပမာ လူ႔ေဘာင္သစ္က ေၾကျငာခ်က္လုိမ်ဳိး။ Initiate ေကာင္းတယ္လုိ႔ေျပာခ်င္ပါတယ္။ သုိ႔ေသာ္ ေယဘုယ်ဆန္တဲ့ ေရွးရုိးအစဥ္အလာကိုမေက်ာ္ႏုိင္တဲ့ ေၾကာ္ျငာခ်က္မ်ဳိးျဖစ္တာေတာ့ အားမရပါ။ ဥပမာ ေဒၚစုကို ၀န္းရံပါ၊ ေထာက္ခံပါ၊ နအဖကုိ ရႈတ္ခ်ပါတယ္...ဆုိတဲ့အစဥ္အလာေတြျဖစ္ပါတယ္။
ဘာ့ေၾကာင့္ ျပည္ထဲေရးသတိေပးစာက အေရးႀကီးလဲဆုိေတာ့ လုပ္ရင္ဖမ္းမယ္ဆုိတဲ့ ပုံစံမ်ဳိးကုိ ႀကိဳတင္ျမင္ေနရလုိ႔ပါ။ သူတုိ႔က ဘယ္သူ ့ကုိမွ ဂရုစုိက္တာမဟုတ္ေတာ့ ဖမ္းမွာေသခ်ာပါတယ္။ ေဒၚစုခရီးထြက္တာနဲ႔ ဖမ္းဆီး၊ အိမ္ထဲျပန္ထည့္မယ္လုိ႔ထင္တယ္။ ေဒၚစုကိုဖမ္းလုိက္ရင္ NLD လည္း၊ ေျခေထာက္ရုိက္ခ်ဳိးထားသလုိ ျဖစ္ေနတာကို နအဖသိပါတယ္။
ေဒၚစုအေနနဲ႔ေၾကျငာၿပီးသားအလုပ္ကုိ ဆက္ကိုလုပ္ရပါလိမ့္မယ္။ ခရီးထြက္ၿပီးမွ လူထုတရားပြဲမလုပ္ရင္ ေဒၚစုအေနနဲ႔ ႏိုင္ငံေရးလုပ္ေနပါတယ္လုိ႔ ဘယ္လုိေျပာမလဲ။ အရည္မရအဖတ္မရ ရန္ကုန္တစ္၀ိုက္မွာ ဟုိလူနဲ႔ေတြ႔ ဒီလူနဲ႔ေတြ ့တာက မေကာင္းဘူးလုိ႔ေျပာေနတာမဟုတ္ပါ။ ေကာင္းပါတယ္။ တကယ္ မထိေရာက္တဲ့ လုပ္ငန္းေတြဆုိတာကုိ နားလည္ေစခ်င္ပါတယ္။ တကယ္ထိေရာက္တဲ့ လုပ္ငန္းကေတာ့ ဒီပဲယင္းတုန္းကလုိ လူထုတရားပြဲနဲ႔ လူထုကို ဒီလုိေျပာမဲ့ေန႔ကုိ ရင္တမမနဲ႔ ေမွ်ာ္လင့္ေနပါတယ္။
" က်မနဲ႔ NLD က ေခါင္းေဆာင္ေတြ ဒီေန႔ကစၿပီး လမ္မေပၚမွာ အစုိးရကုိဆႏၵျပမယ္။ က်မတုိ႔ေရွ ့ကေန ဦးေဆာင္ၿပီး ခ်ီတက္မယ္။ လူထုကလည္းလုိက္ၿပီးအားေပးပါ။ အဓိက က်မတုိ႔ေတာင္းဆုိခ်က္ကေတာ့ ျပည္တြင္းၿငိမ္းခ်မ္းေရးအတြက္ ေတြ႔ဆုံေဆြးေႏြးပါ။ ဒီရက္ဒီရက္အတြင္းမေဆြးေႏြးဘူးဆုိရင္ အစုိးရယႏၱယားရပ္ဆုိင္းတဲ့အထိ ဆႏၵျပရပါလိမ့္မယ္" ဆုိတဲ့...ျပတ္ျပတ္သားသား ႏုိင္ငံေရးဦးေဆာင္မႈကို က်ေနာ္ေတာ့လုိခ်င္တယ္။ ဘာ့ေၾကာင့္လုိခ်င္လဲဆုိေတာ့.....ႏုိင္ငံေရးက အီေနလုိ႔ပဲ။ ၾကာေနလုိ႔ပါ။ လမ္းေပၚထြက္ၿငိမ္းခ်မ္းစြာ ဆႏၵျပတာက ေဒၚစုေျပာတဲ့ အၾကမ္းမဖတ္တဲ့လမ္းစဥ္ပဲျဖစ္ပါတယ္။ အေရွ ့အလယ္ပုိင္းက ျဖစ္ရပ္ေတြကို အတုယူသင့္ပါတယ္။
ခရီးထြက္ၿပီးတရားေဟာတာနဲ႔ ဖမ္းမယ္လုိ႔ထင္တယ္။ ေဒၚစုကို မဖမ္းႏုိင္ေအာင္၊ လူထုေတြအားတက္လာေအာင္ ႏုိးဆြရမယ္လုိ႔ ယူဆတယ္။ ျပည္တြင္းျပည္ပ ကိုယ္ထိလက္ေရာက္ မလုပ္ႏုိင္သူေတြ ေလ နဲ႔ အားေပးၾကပါ။ အထူးသျဖင့္ မီဒီယာေတြ၊ ဒီေနရာမွာ ပုိၿပီးအေရးႀကီးပါတယ္။ အထက္ကေျပာသလုိ ဘယ္ Issue က အေရးႀကီးတာလဲ။ အေရးႀကီးတဲ့ အိတ္ရႈးကို ဦးစားေပးေဖၚျပၾကပါ။
ႏုိင္ငံေရးအဖြဲ႔ အစည္း၊ အတုိက္အခံအဖြဲ႔အစည္းေတြ၊ တုိင္းရင္းသားလက္နက္ကုိင္ေတြ ဒီကိစၥအတြက္ေၾကျငာခ်က္ေတြ လုပ္ငန္းစဥ္ေတြ လုပ္ေပးၾကပါ။ ကုိယ္ထိလက္ေရာက္ ၀ုိင္းၿပီးကူညီၾကပါ။
က်ေနာ္စုိးရိမ္တာက ေဒၚစုနဲ႔ NLD ေခါင္းေဆာင္တခ်ဳိ ့ကုိဖမ္းၿပီး အိမ္အက်ယ္ခ်ဳပ္ခ်လုိက္ရင္ ႏုိင္ငံေရးအရွိအဟုန္ျမင့္ေနတာကုိ ခ်ဳိးခ်လုိက္သလုိျဖစ္လိ့မ္မယ္။ အခုအခ်ိန္က ေဒၚစု အျပင္မွာရွိေနတယ္။ သူရွိေနလုိ႔ ႏုိင္ငံေရးလႈပ္ရွားမႈ ျပန္ၿပီးတက္ၾကြလာတယ္။ သူျပန္၀င္သြားရင္ ျပန္ၿပီး က် သြားပါလိမ့္မယ္။ နအဖက တစ္ခါဖမ္းရင္ တစ္ပတ္ႏွစ္ပတ္မဟုတ္ဘူးဆုိတာ အားလုံးသေဘာေပါက္ေစခ်င္ပါတယ္။ အသက္ေတြလည္း ႀကီးလာၾကပီ။ အခ်ိန္က သိတ္ၿပီးမရွိေတာ့ဘူး။
ဒီေတာ့ က်ေနာ္ေတာ့ ေဒၚစုခရီးထြက္ၿပီး လူထုကို လမ္းေပၚထြက္ေအာင္ တရားေဟာပါလုိ႔ ေျပာခ်င္ပါတယ္။ နအဖနဲ႔ ထိပ္တိုက္ေတြ ့ၿပီး ျပတ္ျပတ္သားသား လုပ္ပါလုိ႔ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကို ေမတၱာရပ္ခံပါတယ္။ ဒီကိစၥကုိ အားေပးဖုိ႔ လူတုိင္းမွာ တာ၀န္ရွိပါတယ္။
6/29/11
ေဒါ္စုခ၇ီးထြက္မဲ့ဟာက ေနာက္ဆုံးပိတ္ အိတ္နဲ ့လြယ္တာမ်ဴိးျဖစ္ေစခ်င္ပီ။
ဦးေက်ာ္သူက ဘုန္းႀကီးနဲ ့ယွဥ္ၿပီး သတိလက္လြတ္ထုိင္မိတာ ျဖစ္မွာပါ။ ဒါကုိပုံႀကီးေတာ့ မခ်ဲ ့သင့္ပါဘူး။ ဦးေက်ာ္သူကုိ နအဖက သိတ္ၿပီး ၾကည္တာမဟုတ္ဘူး။ ဒါကုိအေၾကာင္းျပၿပီး ေထာင္ထဲ ဖမ္းထည့္လုိက္အုံးမယ္။ အ၇မ္းအ၇မ္းမလုပ္ၾကနဲ ့ေဟ့။ တစ္လက္စတည္း ေဒါ္စုခ၇ီးထြက္မဲ့ဟာက ေနာက္ဆုံးပိတ္ အိတ္နဲ ့လြယ္တာမ်ဴိးျဖစ္ေစခ်င္ပီ။ ျပည္ထဲေ၇းကလည္း ပါတီကို မဖ်က္၇င္ ဖမ္းၿပီးေထာင္ထဲထည့္မဲ့ပုံပဲ။ အခုခ၇ီးစဥ္မွာ လူနဲနဲဆူတာနဲ ့ဖမ္းဖုိ ့အခြင့္အလမ္း၇သြားႏုိင္တယ္။ အေၾကာင္းျပခ်က္ေပါ့။ ဥပေဒကုိ မလုိက္နာလုိ ့ ဘာညာဆုိၿပီး ဖမ္းႏုိင္တယ္။ ဒီတစ္ခါဖမ္းၿပီးထည့္၇င္ ေဒါ္စုဘဝ နိ၈ုံးခ်ဴပ္ၿပီ။ အသက္က ၆၆-ဆုိေတာ့။ နအဖက သိတဲ့အတုိင္း တစ္ခါဖမ္း၇င္ အနည္းဆုံး ငါးႏွစ္ပဲ။ ၇ဝ-ေက်ာ္၇င္ေတာ့ သိတဲ့အတုိင္း ေခါင္းက သိတ္ၿပီးေကာင္းတာမဟုတ္ဘူး။ ဒလုိင္းလာမားေတာင္ အနားယူးသြားၿပီ။ အသက္ ၇၃-လား ဘာလားမသိ။ အခုခ၇ီးစဥ္မွာေတာ့ ေဒါ္စုအေနနဲ ့ လူထုကုိ လမ္းေပါ္တက္ေအာင္ ျပတ္ျပတ္သားသား တ၇ားေဟာသင့္ၿပီ။ အခ်ိန္သိတ္ၿပီးမ၇ွိေတာ့ဘူး။ ဒီတစ္ခါမွ မေအာင္ျမင္၇င္ အန္အယ္ဒီလည္း ပ်က္ၿပီဆုိတာ မေမ့ၾကပါနဲ ့။ က်ေနာ္တုိ ့အားကုိးပါတယ္ ေဒါ္ေအာင္ဆန္းစုၾကည္။ လူထုက ျပတ္ျပတ္သားသား ေျပာမဲ့ေန ့ ဦးေဆာင္မဲ့ေန ့ကုိ ေမွ်ာ္ေနပါတယ္။ အန္အယ္ဒီက ေခါင္းေဆာင္ေတြမွန္သမွ် လမ္းမေပါ္မွာ ဦးေဆာင္ၿပီး လုပ္၇င္ လူထုက အေနာက္က လုိက္မွာ ေသခ်ာပါတယ္။ ဘဘတုိ ့လမ္းမေလွ်ာက္ႏုိင္လည္း တြန္းလွည္းနဲ ့ပုိ ့မဲ့လူ ဆုိက္ကားနင္းေပးမဲ့လူေတြတပုံႀကီး ၇ွိပါတယ္။ အြန္လိုင္းေပါ္ကေ၇း၇လုိ ့ဒီေလာက္ပါပဲ။ ခင္မင္စြာျဖင့္ ဘုန္းေက်ာ္။
From Inside Burma
ဒီေန႕ ၂၇.၆.၂၀၁၁ မႏၱေလးျမိဳ႕ မဟာေအာင္ေျမ ေက်ာက္မ်က္ေစ်းထဲမွာ
ျဖစ္ပြားခဲ႔တာပါ။ ေက်ာက္ပြဲစားတစ္ေယာက္ကုိ လည္ပင္းညစ္ျပီး
၀ုိင္းထုိးတာပါ။ အျဖစ္အပ်က္က ဒီလုိပါ
ကုိေမာင္ (အမည္လြဲ)က အဲဒီ တရုတ္ေတြဆီမွာ ေက်ာက္ျပခဲ႔ပါတယ္
ၾကိဳက္ေစ်းမရလုိ႕ ျဖဳတ္ခဲ႔ပါတယ္။ေနာက္၀ယ္လက္ တစ္ေယာက္ကုိ ျပေတာ႕
ပုိေပးလုိ႕ ေရာင္းလုိက္ပါတယ္။အဲဒါကုိ မေက်နပ္လုိ႕ သူတုိ႕ထုိင္တဲ႔
အခန္းေရွ႕ ျဖတ္သြားေတာ႕ အခန္းထဲကုိ ေခၚျပီးေတာ႕ တစ္ေယာက္က လည္ပင္းညစ္ျပီး
က်န္ေလးေယာက္က ၀ုိင္းထုိးတာပါ။ အဲဒါကုိ မေက်နပ္တဲ႔ အတြက္ ေဘးမွာ ရွိတဲ႔
ျမန္မာေတြက အခန္းထဲ၀င္ျပီးေတာ႕ ျပန္ရိုက္ပါတယ္ ဖန္ခြက္ ေတြနဲ႔
၀င္ရိုက္လုိ႕ တရုတ္ႏွစ္ ေယာက္ကေတာ႕ ေတာ္ေတာ္ေလး ဒဏ္ရာရသြားပါတယ္။
အခန္းပုိင္ရွင္က အခန္းတံခါး ေတြ အပိတ္္ျမန္သြားလို႕ သက္သာ
သြားတာပါ။အခန္းတံခါးပိတ္သြားေတာ႕ ေက်ာက္ခဲေတြ နဲ႔ ဆက္ထုပါတယ္။
မိနစ္ပုိင္းအတြင္း မွာ ေက်ာက္၀ုိင္းတစ္၀ုိင္းလုံးနီးပါးေရာက္လာပါတယ္။
အခန္းကုိ ၀ုိင္းထားတဲ႔ လူအုပ္ၾကီးက ေတာ္ေတာ္ မ်ားပါတယ္။၄၀၀
ေက်ာ္ေလာက္ရွိမယ္ထင္တယ္။ ခဏေနတာ႕ ရဲေတြေရာက္လာပါ တယ္။ရဲေတြ ၀င္တားပါတယ္
မရပါဘူး။
ျမိဳ႕နယ္မွဴး ကုိယ္တုိင္လုိ္က္လာတာပါ မရပါဘူး။ေနာက္ ေတာ႕
ရဲမင္းၾကီးေ၇ာက္လာပါတယ္လုိ႕ ေျပာပါတယ္ လူေတြကြယ္ေနလုိ႕ မျမင္လုိက္၇ပါဘူး။
ေနာက္ေတာ႕ ရဲေတြက ကားေတြ နဲ႕ ထပ္ေရာက္လာျပီး တရုတ္ေတြကုိ
ေခၚထုတ္သြားပါတယ္ တရုတ္ တစ္ေယာက္ကုိ ရဲေလးေယာက္က ဒုိင္းနဲ႕ကာျပီး
ေခၚထုတ္သြားပါတယ္ တစ္စီးကုိ ႏွစ္ေယာက္တင္သြားတာပါ။ အဲခ်ိန္မွာ
ႏုိင္ငံေတာ္ သီခ်င္းကုိဆုိပါတယ္ ျပီးေတာ႕ ျမန္မာေတြ ေခါင္းငုံမခံဘူးကြ
ဆုိျပီးေတာ႕ ခဲနဲ႕ ထပ္ထုပါတယ္ ရဲေတြ လုိက္ေတာ႕ လူအုပ္ခြဲပါတယ္ ျပီးေတာ႕
လူျပန္စုပါတယ္။ ေနာက္ေတာ႕ သူတုိ႕ေတြကုိ ေခၚထုတ္သြားႏုိင္ပါတယ္။
ရဲေတြေခၚထုတ္သြားျပီးေတာ႕ အရွိန္မေသ ေသး တဲ႔ လူအုပ္ၾကီး အခန္းကုိ
ဖ်က္ဆီးလိုက္ပါတယ္။ အျဖစ္အပ်က္ က ၄ နာရီေက်ာ္
ၾကာပါတယ္။ေန႔လည္တစ္နာရီေက်ာ္တဲ့အထိ လူအုပ္မကြဲေသးပါဘူး။
အေပၚမွာေျပာျပခဲ႔တာေတြက သိေစခ်င္ယုံပါ....
ကၽြန္ေတာ္ေျပာခ်င္တာက အခုလိုအဓိကရုဏ္း ျဖစ္ရတဲ့အေၾကာင္းရင္းေတြကိုပါ......
လြန္ခဲ႕တဲ႕ ၄ ႏွစ္က ၀ိုင္းထဲမွာ တရုတ္ေတြ မရွိဘူး။ ေနာက္ပုိင္း တရုတ္ေတြ
ေရာက္လာပါတယ္။ သူတုိ႕ ေရာက္စက ထုိင္စရာအခန္းေတာင္ မရွိပါဘူး။ သူတုိ႕ကုိ
ေရာင္းတဲ့လူလဲမရွိပါဘူး။ သူတုိ႕ကပစၥည္းတန္းဖုိးထက္
ေစ်းပုိေပးျပီး၀ယ္လာပါတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ျမန္မာ
လူမ်ိဳးုတို႕ထုံးစံအတုိင္း သူတုိ႕အခန္းထဲကုိေခၚထုိင္ခုိင္းပါတယ္။ပထမေတာ့
အခန္းပုိင္ရွင္ေတြ ကတရုတ္ေတြ၀ယ္ရင္ ေရာင္းတဲ႔လူဆီက မုန္႕ဖုိးဆုိျပီးေတာ႕
ေတာင္းပါတယ္။ေနာက္ပုိင္းမွာ ကၽြန္ေတာ္ မွတ္မိသေလာက္ေတာ့ တရုတ္ေတြ
ေရာက္ျပီး ၇လေလာက္အၾကာမွာ ျမန္မာ ၀ယ္လက္ေတြ မရွိသေလာက္ ရွားသြားပါျပီ။
တရုတ္ေတြ ေစ်းေပးရင္ တန္ဖုိးေလွ်ာ႕ျပီးေပးလာပါတယ္။ အခန္းပုိင္ရွင္ေတြက
သူတုိ႕အခန္းက တရုတ္က ေက်ာက္၀ယ္ရင္ ေရာင္းရေငြရဲ႕ ၂% ျဖတ္လာပါတယ္။
ျဖတ္ယုံတင္မကဘူး တရုတ္ေတြက ကလိမ္ကက်စ္လုပ္၇င္
ေခါင္းေရွာင္ပါတယ္။တရုတ္ေတြက ေစ်းေပးလုိ႕ ပြဲစားက ေက်ာက္အပ္ထားျပီး
ပုိင္ရွင္ကုိသြားေမး ပုိင္ရွင္က ေ၇ာင္းဆုိေတာ႕ ပြဲစားက
ပစၥည္းအပ္ျပီဆုိေတာ့မွ တရုတ္ေတြ က ေက်ာက္ကုိမယူေတာ့တာေတြ
လုပ္လာပါတယ္။အဲဒါ ခဏခဏ ျပသာနာ ျဖစ္လာပါတယ္။အဲလုိေတြေၾကာင္႕ လြန္ခဲ႔တဲ႔
တစ္ႏွစ္ခြဲက ပြဲစားတစ္ေယာက ္ ေထာင္တစ္ႏွစ္က်သြားပါတယ္။ ျပီးခဲ႕အပတ္က
ပြဲစား တစ္ေယာက္ က ေက်ာက္ေတြသြားျပေတာ႕ ျမန္မာေငြ မပါလုိ႕ တရုတ္ေငြ ၂၀၀၀၀
ေပးပါတယ္ ပြဲစားက ပစၥည္းအပ္ေတာ့ မယူေတာ့ပါဘူး။ပထမက နစ္နာေၾကး ျမန္မာေငြ
၂၀၀၀၀ ဘဲေပးပါတယ္ ေနာက္အက်ိဳးေဆာင္ေကာ္မတီက ၾကား၀င္ ညိွေပးလို႔
၂သိန္းခြဲနဲ႔ ျပီးသြားတာပါ။
အခုလုိ ျဖစ္လာေတာ႕ တရုတ္ေတြ အကုန္ျပန္ေျပးသြားပါတယ္ ။၀ုိင္းထဲမွာ
၀ယ္မယ့္လူမရွိေတာ႕ပါဘူး။ေက်ာက္သမားေတြ ဘာဆက္လုပ္၇မွာလဲ။ သူတုိ႕အေပၚမွာဘဲ
မီခုိရမွာလား။
သူတုိ႕ မရွိရင္ ဆက္လုပ္လုိ႕မရေတာ႕ဘူးလား။အခု ေလာေလာဆယ္ေတာ့ သူတုိ႕မရွိရင္
လုပ္လုိ႕ မရပါဘူး။ အရင္တုန္းကေတာ့ထုိင္းဝယ္လက္ေတြရွိပါေသးတယ္။
ကၽြန္ေတာ္တို႔ဟာ ကိုယ္ပိုင္တဲ့ေျမမွာ ကိုယ္ပိုင္တဲ့ပစၥည္းကို
ကုိယ့္စိတ္ၾကိဳက္ေရာင္းခ်လို႔မရတာ ျဖစ္သင့္ပါသလား။ ကၽြန္ေတာ့္တို႔ဆီမွာ
ဝယ္တဲ့သူ သူတို႔ပဲရိွတယ္ဆိုျပီး လုပ္ခ်င္သလိုလုပ္ေနတာကို
ျငိမ္ခံေနသင့္ပါသလား။ ျမန္မာနိုင္ငံက ထြက္တဲ့ေက်ာက္မ်က္ရတနာေတြကို ဝယ္တာ
တရုတ္ပဲျဖစ္ေနတဲ့ကိစၥမ်ိဴးမွာ ဘယ္သူ႔ေတြမွာ တာဝန္ရိွပါသလဲ။
ပိတ္ဆို႔ခံထားရတဲ့ နုိင္ငံလား?? ပိတ္ဆို႔တဲ့ နိုင္ငံမွာလား?? ၾကာရင္
ျမန္မာလူမ်ိဴးေတြပိုင္တဲ့ ျမန္မာနုိင္ငံဆိုတာ ေပ်ာက္သြားနိုင္ပါတယ္။
အခုအခ်ိန္မွာ အစိုးရေရာ ျပည္သူေတြေရာ စီးပြားေရးသမားေတြေရာ
အားလံုးပူးေပါင္းျပီး အေျဖရွာျပီး ျပဳျပင္သင့္ပါျပီခင္ဗ်ာ….
Thanks for sender
ျဖစ္ပြားခဲ႔တာပါ။ ေက်ာက္ပြဲစားတစ္ေယာက္ကုိ လည္ပင္းညစ္ျပီး
၀ုိင္းထုိးတာပါ။ အျဖစ္အပ်က္က ဒီလုိပါ
ကုိေမာင္ (အမည္လြဲ)က အဲဒီ တရုတ္ေတြဆီမွာ ေက်ာက္ျပခဲ႔ပါတယ္
ၾကိဳက္ေစ်းမရလုိ႕ ျဖဳတ္ခဲ႔ပါတယ္။ေနာက္၀ယ္လက္ တစ္ေယာက္ကုိ ျပေတာ႕
ပုိေပးလုိ႕ ေရာင္းလုိက္ပါတယ္။အဲဒါကုိ မေက်နပ္လုိ႕ သူတုိ႕ထုိင္တဲ႔
အခန္းေရွ႕ ျဖတ္သြားေတာ႕ အခန္းထဲကုိ ေခၚျပီးေတာ႕ တစ္ေယာက္က လည္ပင္းညစ္ျပီး
က်န္ေလးေယာက္က ၀ုိင္းထုိးတာပါ။ အဲဒါကုိ မေက်နပ္တဲ႔ အတြက္ ေဘးမွာ ရွိတဲ႔
ျမန္မာေတြက အခန္းထဲ၀င္ျပီးေတာ႕ ျပန္ရိုက္ပါတယ္ ဖန္ခြက္ ေတြနဲ႔
၀င္ရိုက္လုိ႕ တရုတ္ႏွစ္ ေယာက္ကေတာ႕ ေတာ္ေတာ္ေလး ဒဏ္ရာရသြားပါတယ္။
အခန္းပုိင္ရွင္က အခန္းတံခါး ေတြ အပိတ္္ျမန္သြားလို႕ သက္သာ
သြားတာပါ။အခန္းတံခါးပိတ္သြားေတာ႕ ေက်ာက္ခဲေတြ နဲ႔ ဆက္ထုပါတယ္။
မိနစ္ပုိင္းအတြင္း မွာ ေက်ာက္၀ုိင္းတစ္၀ုိင္းလုံးနီးပါးေရာက္လာပါတယ္။
အခန္းကုိ ၀ုိင္းထားတဲ႔ လူအုပ္ၾကီးက ေတာ္ေတာ္ မ်ားပါတယ္။၄၀၀
ေက်ာ္ေလာက္ရွိမယ္ထင္တယ္။ ခဏေနတာ႕ ရဲေတြေရာက္လာပါ တယ္။ရဲေတြ ၀င္တားပါတယ္
မရပါဘူး။
ျမိဳ႕နယ္မွဴး ကုိယ္တုိင္လုိ္က္လာတာပါ မရပါဘူး။ေနာက္ ေတာ႕
ရဲမင္းၾကီးေ၇ာက္လာပါတယ္လုိ႕ ေျပာပါတယ္ လူေတြကြယ္ေနလုိ႕ မျမင္လုိက္၇ပါဘူး။
ေနာက္ေတာ႕ ရဲေတြက ကားေတြ နဲ႕ ထပ္ေရာက္လာျပီး တရုတ္ေတြကုိ
ေခၚထုတ္သြားပါတယ္ တရုတ္ တစ္ေယာက္ကုိ ရဲေလးေယာက္က ဒုိင္းနဲ႕ကာျပီး
ေခၚထုတ္သြားပါတယ္ တစ္စီးကုိ ႏွစ္ေယာက္တင္သြားတာပါ။ အဲခ်ိန္မွာ
ႏုိင္ငံေတာ္ သီခ်င္းကုိဆုိပါတယ္ ျပီးေတာ႕ ျမန္မာေတြ ေခါင္းငုံမခံဘူးကြ
ဆုိျပီးေတာ႕ ခဲနဲ႕ ထပ္ထုပါတယ္ ရဲေတြ လုိက္ေတာ႕ လူအုပ္ခြဲပါတယ္ ျပီးေတာ႕
လူျပန္စုပါတယ္။ ေနာက္ေတာ႕ သူတုိ႕ေတြကုိ ေခၚထုတ္သြားႏုိင္ပါတယ္။
ရဲေတြေခၚထုတ္သြားျပီးေတာ႕ အရွိန္မေသ ေသး တဲ႔ လူအုပ္ၾကီး အခန္းကုိ
ဖ်က္ဆီးလိုက္ပါတယ္။ အျဖစ္အပ်က္ က ၄ နာရီေက်ာ္
ၾကာပါတယ္။ေန႔လည္တစ္နာရီေက်ာ္တဲ့အထိ လူအုပ္မကြဲေသးပါဘူး။
အေပၚမွာေျပာျပခဲ႔တာေတြက သိေစခ်င္ယုံပါ....
ကၽြန္ေတာ္ေျပာခ်င္တာက အခုလိုအဓိကရုဏ္း ျဖစ္ရတဲ့အေၾကာင္းရင္းေတြကိုပါ......
လြန္ခဲ႕တဲ႕ ၄ ႏွစ္က ၀ိုင္းထဲမွာ တရုတ္ေတြ မရွိဘူး။ ေနာက္ပုိင္း တရုတ္ေတြ
ေရာက္လာပါတယ္။ သူတုိ႕ ေရာက္စက ထုိင္စရာအခန္းေတာင္ မရွိပါဘူး။ သူတုိ႕ကုိ
ေရာင္းတဲ့လူလဲမရွိပါဘူး။ သူတုိ႕ကပစၥည္းတန္းဖုိးထက္
ေစ်းပုိေပးျပီး၀ယ္လာပါတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ျမန္မာ
လူမ်ိဳးုတို႕ထုံးစံအတုိင္း သူတုိ႕အခန္းထဲကုိေခၚထုိင္ခုိင္းပါတယ္။ပထမေတာ့
အခန္းပုိင္ရွင္ေတြ ကတရုတ္ေတြ၀ယ္ရင္ ေရာင္းတဲ႔လူဆီက မုန္႕ဖုိးဆုိျပီးေတာ႕
ေတာင္းပါတယ္။ေနာက္ပုိင္းမွာ ကၽြန္ေတာ္ မွတ္မိသေလာက္ေတာ့ တရုတ္ေတြ
ေရာက္ျပီး ၇လေလာက္အၾကာမွာ ျမန္မာ ၀ယ္လက္ေတြ မရွိသေလာက္ ရွားသြားပါျပီ။
တရုတ္ေတြ ေစ်းေပးရင္ တန္ဖုိးေလွ်ာ႕ျပီးေပးလာပါတယ္။ အခန္းပုိင္ရွင္ေတြက
သူတုိ႕အခန္းက တရုတ္က ေက်ာက္၀ယ္ရင္ ေရာင္းရေငြရဲ႕ ၂% ျဖတ္လာပါတယ္။
ျဖတ္ယုံတင္မကဘူး တရုတ္ေတြက ကလိမ္ကက်စ္လုပ္၇င္
ေခါင္းေရွာင္ပါတယ္။တရုတ္ေတြက ေစ်းေပးလုိ႕ ပြဲစားက ေက်ာက္အပ္ထားျပီး
ပုိင္ရွင္ကုိသြားေမး ပုိင္ရွင္က ေ၇ာင္းဆုိေတာ႕ ပြဲစားက
ပစၥည္းအပ္ျပီဆုိေတာ့မွ တရုတ္ေတြ က ေက်ာက္ကုိမယူေတာ့တာေတြ
လုပ္လာပါတယ္။အဲဒါ ခဏခဏ ျပသာနာ ျဖစ္လာပါတယ္။အဲလုိေတြေၾကာင္႕ လြန္ခဲ႔တဲ႔
တစ္ႏွစ္ခြဲက ပြဲစားတစ္ေယာက ္ ေထာင္တစ္ႏွစ္က်သြားပါတယ္။ ျပီးခဲ႕အပတ္က
ပြဲစား တစ္ေယာက္ က ေက်ာက္ေတြသြားျပေတာ႕ ျမန္မာေငြ မပါလုိ႕ တရုတ္ေငြ ၂၀၀၀၀
ေပးပါတယ္ ပြဲစားက ပစၥည္းအပ္ေတာ့ မယူေတာ့ပါဘူး။ပထမက နစ္နာေၾကး ျမန္မာေငြ
၂၀၀၀၀ ဘဲေပးပါတယ္ ေနာက္အက်ိဳးေဆာင္ေကာ္မတီက ၾကား၀င္ ညိွေပးလို႔
၂သိန္းခြဲနဲ႔ ျပီးသြားတာပါ။
အခုလုိ ျဖစ္လာေတာ႕ တရုတ္ေတြ အကုန္ျပန္ေျပးသြားပါတယ္ ။၀ုိင္းထဲမွာ
၀ယ္မယ့္လူမရွိေတာ႕ပါဘူး။ေက်ာက္သမားေတြ ဘာဆက္လုပ္၇မွာလဲ။ သူတုိ႕အေပၚမွာဘဲ
မီခုိရမွာလား။
သူတုိ႕ မရွိရင္ ဆက္လုပ္လုိ႕မရေတာ႕ဘူးလား။အခု ေလာေလာဆယ္ေတာ့ သူတုိ႕မရွိရင္
လုပ္လုိ႕ မရပါဘူး။ အရင္တုန္းကေတာ့ထုိင္းဝယ္လက္ေတြရွိပါေသးတယ္။
ကၽြန္ေတာ္တို႔ဟာ ကိုယ္ပိုင္တဲ့ေျမမွာ ကိုယ္ပိုင္တဲ့ပစၥည္းကို
ကုိယ့္စိတ္ၾကိဳက္ေရာင္းခ်လို႔မရတာ ျဖစ္သင့္ပါသလား။ ကၽြန္ေတာ့္တို႔ဆီမွာ
ဝယ္တဲ့သူ သူတို႔ပဲရိွတယ္ဆိုျပီး လုပ္ခ်င္သလိုလုပ္ေနတာကို
ျငိမ္ခံေနသင့္ပါသလား။ ျမန္မာနိုင္ငံက ထြက္တဲ့ေက်ာက္မ်က္ရတနာေတြကို ဝယ္တာ
တရုတ္ပဲျဖစ္ေနတဲ့ကိစၥမ်ိဴးမွာ ဘယ္သူ႔ေတြမွာ တာဝန္ရိွပါသလဲ။
ပိတ္ဆို႔ခံထားရတဲ့ နုိင္ငံလား?? ပိတ္ဆို႔တဲ့ နိုင္ငံမွာလား?? ၾကာရင္
ျမန္မာလူမ်ိဴးေတြပိုင္တဲ့ ျမန္မာနုိင္ငံဆိုတာ ေပ်ာက္သြားနိုင္ပါတယ္။
အခုအခ်ိန္မွာ အစိုးရေရာ ျပည္သူေတြေရာ စီးပြားေရးသမားေတြေရာ
အားလံုးပူးေပါင္းျပီး အေျဖရွာျပီး ျပဳျပင္သင့္ပါျပီခင္ဗ်ာ….
Thanks for sender
6/27/11
Many Apologies to ALL
-ီးပဲ နအဖေကာ အတိုက္အခံေကာ ဆုိတဲ့စာနဲ ့ပက္သက္ၿပီး တုန္ ့ျပန္မွဴ ့အမ်ဴိးမ်ဴိး ၾကားခဲ့ဖတ္ခဲ့ ၇ပါတယ္။ လူအမ်ားကေတာ့ အေတာ္၇ုိင္းတယ္လုိ ့ေျပာပါတယ္။ အ၇က္မွဴးၿပီးေ၇းလုိ ့ ဒီလိုျဖစ္သြားခဲ့ တာကုိေတာင္းပန္ပါတယ္။ အႏူးအညြတ္ကုိေတာင္းပန္ပါတယ္။ ေနာက္ေနာင္ ဒီလုိမဆဲေတာ့ပါဘူးလုိ ့ စာဖတ္သူအားလုံးအား အသိေပးပါသည္။ တခါတေလေတာ့လည္း ဒီလုိျဖစ္တက္ပါတယ္။ လူ ့သဘာဝေလ။ ဒီလုိေတာင္းပန္ျဖစ္လာေအာင္ ေစ့ေဆာ္ေပးတဲ့ အေမ၇ိကန္ျပည္ေထာင္စုေန ကိုေနဝင္း (ABSDF ႏွင့္ လူ ့ေဘာင္သစ္ပါတီဝင္) အားအထူးပင္ေက်းဇူးတင္၇ွိပါေၾကာင္း မွတ္တမ္းတင္ပါသည္။ ခြင့္လြတ္ၾကေပါ့ဗ်ာ။
6/25/11
ေနာက္အပတ္ေဖာ္ျပမည့္ ေဆာင္းပါးမ်ား-
၁။ ပိတ္ေလ ငတ္ေလမုိ ့ ဖြင့္ေပးၾကပါ။
6/22/11
Phone Kyaw's Statement
နယ္စပ္ကုိ လာရင္ ေခါင္းျဖတ္မယ္ဆုိတဲ့လူမ်ားခင္ဗ်ား။ ဘယ္ေတာ့မွ နယ္စပ္ကုိ လာမွာ မဟုတ္ဘူးကြ..။
နယ္စပ္တစ္ခုတည္း လည္စရာရွိတာမဟုတ္ဘူး။ ကုိယ့္အႏၱရာယ္ကုိ ကုိယ္ေရွာင္တာအေကာင္းဆုံးပဲ။ မင္းတုိ႔လည္း ၾသစေတ်းလ်ေရာက္ရင္ ငါ့ဆီလာလည္ၾကပါ။
မင္းတို႔ကုိ ပတ္ပတ္ႏွပ္ႏွပ္ေ၀ဖန္လို႔ မႀကိဳက္ဘူးဆုိရင္ ငါ့ေရးတဲ့စာေတြကုိ လာမဖတ္ၾကနဲ႔။ ႏုိင္ငံေရးဆုိတာ အျမင္တူခ်င္မွ တူမွာေပါ့။ ယဥ္ေက်းခ်င္မွ ယဥ္ေက်းမွေပါ့။ ဆဲတာကုိ မႀကိဳက္ရင္ အဆဲမခံရႏုိင္ေအာင္ေနရတယ္။
စီးပြားေရး ပိတ္ဆုိ႔မႈ ့ကို လုပ္တဲ့ေကာင္ေတြအားလုံးက ထမင္းကုိ ေကာင္းေကာင္းမြန္မြန္စားရတယ္။ ပိုက္ဆံရွိတယ္။ ႏုိင္ငံျခားမွာ အမ်ားစု။ အခု ခံရတာက ငါတုိ႔လုိ႔ ႏုိင္ငံျခားကေကာင္ေတြမဟုတ္ဘူး။ ျပည္တြင္းက ငါတုိ႔အမ်ိဳးေတြ သူငယ္ခ်င္းအေပါင္းအသင္းေတြကြ။ NLD ကုိၾကည့္...ဒီလူေတြထဲမွာလည္ စီးပြားေရးပိတ္ဆုိ႔တာေၾကာင့္ ခံရတဲ့လူေတြတပုံႀကီးရွိတယ္။
ကိုယ္မွားတာကို မ်က္စိပိတ္ၿပီး ျငင္းေနတာေတာ့ မေကာင္းဘူးေပါ့။ မင္းသားမလုပ္ရလုိ႔ ပတ္မႀကီးထုိးေဖာက္ၾက သလုိမ်ဳိးျဖစ္ေနတယ္။
သတ္မယ္ျဖတ္မယ္ဆုိတဲ့ေကာင္ေတြ သတိထားဖုိ႔က မင္းတုိ႔ သတိၱရွိရင္ ငါ့လုိနာမည္တပ္ၿပီးေရး။ မင္းတုိ႔ပဲ အရင္ေသမလား ငါပဲ ေသမလားဆုိေတာ့ ေစာင့္ၾကည့္ၾကတာေပါ့။
တခ်ဳိ ့လူေတြက ယဥ္ယဥ္ေက်းေက်းေျပာရင္ သိတ္ၿပီး နား၀င္ခ်င္တာမဟုတ္ဘူး။ ရြယ္တူခ်င္းဆဲရင္ လည္း သိတ္ၿပီနာတာမဟုတ္ဘူး။ ငယ္တဲ့သူက ႀကီးတဲ့သူကို ဆဲၿပီးဆုိရင္ အရမ္းနာတယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္ ဆဲ ေနတာပဲ။ က်ေနာ္ဟာ ဗုဒဘာသာ၀င္တစ္ေယာက္ပါ။
ငရဲႀကီးမွာေတာ့ေၾကာက္တယ္။ အျပင္မွာ ဘယ္ေတာ့မွႀကီးတဲ့လူကို မဆဲခဲ့ဘူး။ သူထုိးရင္ေတာင္ခံခဲ့တယ္။ ျပန္မလုပ္ဘူး။ ဒီေလာက္ယဥ္ေက်းတဲ့လူပါ။
ဒါေပမဲ့ အခုဟာက ႏုိင္ငံေရးျဖစ္ေနတယ္။ ႏုိင္ငံေရးသမားေတြဟာ တုိင္းျပည္ကုိ အဓိက ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲေရးလုပ္မဲ့လူေတြျဖစ္တယ္။ ဒီလူေတြကုိေတာ့ ဆဲသင့္ရင္ဆဲရတယ္။ ထုိးသင့္ရင္ထုိးရတယ္။
၈၈၈၈ ေမးဂရုက ထုတ္ေပးပါလို႔ေျပာတဲ့လူေတြထဲမွာ လူ႔ေဘာင္သစ္က အတြင္းေရးမႈ ခင္ေမာင္တင့္ဆုိတဲ့ ကြန္ျမဴနစ္တစ္ေကာင္ပါတယ္။ ဒီေကာင္က ေက်ာ္စြာေမာ္လုပ္လုိက္။ တူေမာင္ညိဳလုပ္လိုက္။ တခ်ိန္လုံး ကုိယ့္နာမည္ေတာင္ကုိယ္ မေဖာ္ရဲဘူး။ ဒါလားႏုိင္ငံေရးသမား။
ဒီလုိ ခုိးေၾကာင္ခုိး၀ွက္လူေတြမ်ားေနလို႔ တုိင္းျပည္က ဒီလုိျဖစ္ေနတာပဲ။
အခု ဘုန္းေက်ာ္ဆဲတာကုိ အေတာ္နာၾကတယ္။
က်ေနာ္ေလးစားရတဲ့ ကုိေအာင္သူၿငိမ္းေတာင္ က်ေနာ့္ကို ျပန္ၿပီ ဆဲၿပီ။ ဒါမ်ဳိးျဖစ္ရမွာ။ ပြင့္ပြင့္လင္းလင္းေပါ့။
ေပၚတင္ ပါးစပ္နဲ႔ ခ်တာ ကုန္က်စရိတ္မရွိဘူး။ လက္နဲ႔ဆုိရင္ ကုန္က်စရိတ္ရွိတယ္။
မနက္ဖန္အလုပ္သြားမယ္။ တစ္ပတ္တိတိ စာမေရးႏုိင္ပါ။ မဆဲႏုိင္ပါ။
အားလုံးနားလည္ဖုိ႔က လူမုိက္သိတ္ၿပီးမလုပ္ခ်င္ပါနဲ႔။ အုပ္စုနဲ႔ ဂန္မက်ယ္ပါနဲ႔။ ဒါက လူေပါေတြရဲ ့အလုပ္ျဖစ္တယ္။
ငါက ႏုိင္ငံေရးသမားလုိ႔ ငါ့ကုိငါ ဘယ္ေတာ့မွ မေျပာခဲ့ဘူး။
ဒါ့ေၾကာင့္ ႏုိင္ငံေရးသမားေတြကို ေျပာေနတာျဖစ္တယ္။ ဆဲေနတာျဖစ္တယ္။ မုန္းလုိ႔မဟုတ္ဘူး။ ခင္ဗ်ားတုိ႔ကုိ က်ေနာ္နာမည္နဲ႔ အတိအက်ျပာမယ္။ ဘုန္းေက်ာ္ ဘာ့ေၾကာင့္ ဒီလုိရုိင္းရလဲဆုိတာ။ RFA က ကုိေဇာ္မုိးေက်ာ္၊ ABSDF ဗဟုိေကာ္မတီေဟာင္း ကိုပိန္၊ ၾသစေတ်းလ်က ABSDF ရဲေဘာ္ေဟာင္း ကိုထူးေက်ာ္၊ ကိုထူးခ်စ္တုိ႔ က်ေနာ့္ရဲ ့မိဘေတြေတာင္ပါတဲ့ ဆဲနည္းနဲ႔ ေပၚတင္ဆဲခဲ့ဘူးတယ္။ ဒီလူေတြအားလုံးက က်ေနာ့္လူရင္းေတြပဲ။ ကိုထူးခ်စ္ကေတာ့ ခ်စ္ဆဲေလးေပါ့။ ဆဲတာကို သူတုိ႔ပဲ သင္ေပးခဲ့တယ္။ ရုိင္းေအာင္သူတုိ႔ပဲ လုပ္ခဲ့တယ္။ ဒါေတာင္ ကိုယ့္ေရွ ့မွာ မဆဲတဲ့လူေတြတစ္ပုံႀကီးရွိေသးတယ္။ ဒီလူေတြက လူႀကီးေတြပါ။ ခေလးေတြမဟုတ္ပါဘူး။ သက္ေရာက္မႈတုိင္းမွာ တန္ျပန္သက္ေရာက္မႈရွိတယ္။ သတိထားၿပီးေနၾကပါ။ ဘုန္းေက်ာ္ဆုိတဲ့လူက ဘယ္ေတာ့မွ သူမ်ားကို အရင္မလုပ္ခဲ့ဘူး။
လူထုနဲ႔ ႏုိင္ငံေရးကို ခုတုံးလုပ္ၿပီး ထမင္းစားေနတဲ့ေကာင္ေတြ သတိထားဖုိ႔က မိမိကုိယ္ကုိယ္ မလိမ္ၾကပါနဲ႔။ ရန္သူလုိ႔သေဘာမထားၾကပါနဲ႔။ ခြင့္လႊတ္တဲ့စိတ္ေမြးပါ။ ေ၀ဖန္တယ္ဆိုတာ ဆဲတာလည္း ပါေကာင္းပါမယ္။ အဓိက ကုိယ္မွန္ေနရင္ နာစရာအေၾကာင္းမရွိဘူး။ နာတဲ့လူေတြကေတာ့ အနာေပၚဒုတ္ၾကလုိ႔ ျဖစ္မယ္။
--
Thanks for sending!!!
Phone Kyaw
နယ္စပ္တစ္ခုတည္း လည္စရာရွိတာမဟုတ္ဘူး။ ကုိယ့္အႏၱရာယ္ကုိ ကုိယ္ေရွာင္တာအေကာင္းဆုံးပဲ။ မင္းတုိ႔လည္း ၾသစေတ်းလ်ေရာက္ရင္ ငါ့ဆီလာလည္ၾကပါ။
မင္းတို႔ကုိ ပတ္ပတ္ႏွပ္ႏွပ္ေ၀ဖန္လို႔ မႀကိဳက္ဘူးဆုိရင္ ငါ့ေရးတဲ့စာေတြကုိ လာမဖတ္ၾကနဲ႔။ ႏုိင္ငံေရးဆုိတာ အျမင္တူခ်င္မွ တူမွာေပါ့။ ယဥ္ေက်းခ်င္မွ ယဥ္ေက်းမွေပါ့။ ဆဲတာကုိ မႀကိဳက္ရင္ အဆဲမခံရႏုိင္ေအာင္ေနရတယ္။
စီးပြားေရး ပိတ္ဆုိ႔မႈ ့ကို လုပ္တဲ့ေကာင္ေတြအားလုံးက ထမင္းကုိ ေကာင္းေကာင္းမြန္မြန္စားရတယ္။ ပိုက္ဆံရွိတယ္။ ႏုိင္ငံျခားမွာ အမ်ားစု။ အခု ခံရတာက ငါတုိ႔လုိ႔ ႏုိင္ငံျခားကေကာင္ေတြမဟုတ္ဘူး။ ျပည္တြင္းက ငါတုိ႔အမ်ိဳးေတြ သူငယ္ခ်င္းအေပါင္းအသင္းေတြကြ။ NLD ကုိၾကည့္...ဒီလူေတြထဲမွာလည္ စီးပြားေရးပိတ္ဆုိ႔တာေၾကာင့္ ခံရတဲ့လူေတြတပုံႀကီးရွိတယ္။
ကိုယ္မွားတာကို မ်က္စိပိတ္ၿပီး ျငင္းေနတာေတာ့ မေကာင္းဘူးေပါ့။ မင္းသားမလုပ္ရလုိ႔ ပတ္မႀကီးထုိးေဖာက္ၾက သလုိမ်ဳိးျဖစ္ေနတယ္။
သတ္မယ္ျဖတ္မယ္ဆုိတဲ့ေကာင္ေတြ သတိထားဖုိ႔က မင္းတုိ႔ သတိၱရွိရင္ ငါ့လုိနာမည္တပ္ၿပီးေရး။ မင္းတုိ႔ပဲ အရင္ေသမလား ငါပဲ ေသမလားဆုိေတာ့ ေစာင့္ၾကည့္ၾကတာေပါ့။
တခ်ဳိ ့လူေတြက ယဥ္ယဥ္ေက်းေက်းေျပာရင္ သိတ္ၿပီး နား၀င္ခ်င္တာမဟုတ္ဘူး။ ရြယ္တူခ်င္းဆဲရင္ လည္း သိတ္ၿပီနာတာမဟုတ္ဘူး။ ငယ္တဲ့သူက ႀကီးတဲ့သူကို ဆဲၿပီးဆုိရင္ အရမ္းနာတယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္ ဆဲ ေနတာပဲ။ က်ေနာ္ဟာ ဗုဒဘာသာ၀င္တစ္ေယာက္ပါ။
ငရဲႀကီးမွာေတာ့ေၾကာက္တယ္။ အျပင္မွာ ဘယ္ေတာ့မွႀကီးတဲ့လူကို မဆဲခဲ့ဘူး။ သူထုိးရင္ေတာင္ခံခဲ့တယ္။ ျပန္မလုပ္ဘူး။ ဒီေလာက္ယဥ္ေက်းတဲ့လူပါ။
ဒါေပမဲ့ အခုဟာက ႏုိင္ငံေရးျဖစ္ေနတယ္။ ႏုိင္ငံေရးသမားေတြဟာ တုိင္းျပည္ကုိ အဓိက ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲေရးလုပ္မဲ့လူေတြျဖစ္တယ္။ ဒီလူေတြကုိေတာ့ ဆဲသင့္ရင္ဆဲရတယ္။ ထုိးသင့္ရင္ထုိးရတယ္။
၈၈၈၈ ေမးဂရုက ထုတ္ေပးပါလို႔ေျပာတဲ့လူေတြထဲမွာ လူ႔ေဘာင္သစ္က အတြင္းေရးမႈ ခင္ေမာင္တင့္ဆုိတဲ့ ကြန္ျမဴနစ္တစ္ေကာင္ပါတယ္။ ဒီေကာင္က ေက်ာ္စြာေမာ္လုပ္လုိက္။ တူေမာင္ညိဳလုပ္လိုက္။ တခ်ိန္လုံး ကုိယ့္နာမည္ေတာင္ကုိယ္ မေဖာ္ရဲဘူး။ ဒါလားႏုိင္ငံေရးသမား။
ဒီလုိ ခုိးေၾကာင္ခုိး၀ွက္လူေတြမ်ားေနလို႔ တုိင္းျပည္က ဒီလုိျဖစ္ေနတာပဲ။
အခု ဘုန္းေက်ာ္ဆဲတာကုိ အေတာ္နာၾကတယ္။
က်ေနာ္ေလးစားရတဲ့ ကုိေအာင္သူၿငိမ္းေတာင္ က်ေနာ့္ကို ျပန္ၿပီ ဆဲၿပီ။ ဒါမ်ဳိးျဖစ္ရမွာ။ ပြင့္ပြင့္လင္းလင္းေပါ့။
ေပၚတင္ ပါးစပ္နဲ႔ ခ်တာ ကုန္က်စရိတ္မရွိဘူး။ လက္နဲ႔ဆုိရင္ ကုန္က်စရိတ္ရွိတယ္။
မနက္ဖန္အလုပ္သြားမယ္။ တစ္ပတ္တိတိ စာမေရးႏုိင္ပါ။ မဆဲႏုိင္ပါ။
အားလုံးနားလည္ဖုိ႔က လူမုိက္သိတ္ၿပီးမလုပ္ခ်င္ပါနဲ႔။ အုပ္စုနဲ႔ ဂန္မက်ယ္ပါနဲ႔။ ဒါက လူေပါေတြရဲ ့အလုပ္ျဖစ္တယ္။
ငါက ႏုိင္ငံေရးသမားလုိ႔ ငါ့ကုိငါ ဘယ္ေတာ့မွ မေျပာခဲ့ဘူး။
ဒါ့ေၾကာင့္ ႏုိင္ငံေရးသမားေတြကို ေျပာေနတာျဖစ္တယ္။ ဆဲေနတာျဖစ္တယ္။ မုန္းလုိ႔မဟုတ္ဘူး။ ခင္ဗ်ားတုိ႔ကုိ က်ေနာ္နာမည္နဲ႔ အတိအက်ျပာမယ္။ ဘုန္းေက်ာ္ ဘာ့ေၾကာင့္ ဒီလုိရုိင္းရလဲဆုိတာ။ RFA က ကုိေဇာ္မုိးေက်ာ္၊ ABSDF ဗဟုိေကာ္မတီေဟာင္း ကိုပိန္၊ ၾသစေတ်းလ်က ABSDF ရဲေဘာ္ေဟာင္း ကိုထူးေက်ာ္၊ ကိုထူးခ်စ္တုိ႔ က်ေနာ့္ရဲ ့မိဘေတြေတာင္ပါတဲ့ ဆဲနည္းနဲ႔ ေပၚတင္ဆဲခဲ့ဘူးတယ္။ ဒီလူေတြအားလုံးက က်ေနာ့္လူရင္းေတြပဲ။ ကိုထူးခ်စ္ကေတာ့ ခ်စ္ဆဲေလးေပါ့။ ဆဲတာကို သူတုိ႔ပဲ သင္ေပးခဲ့တယ္။ ရုိင္းေအာင္သူတုိ႔ပဲ လုပ္ခဲ့တယ္။ ဒါေတာင္ ကိုယ့္ေရွ ့မွာ မဆဲတဲ့လူေတြတစ္ပုံႀကီးရွိေသးတယ္။ ဒီလူေတြက လူႀကီးေတြပါ။ ခေလးေတြမဟုတ္ပါဘူး။ သက္ေရာက္မႈတုိင္းမွာ တန္ျပန္သက္ေရာက္မႈရွိတယ္။ သတိထားၿပီးေနၾကပါ။ ဘုန္းေက်ာ္ဆုိတဲ့လူက ဘယ္ေတာ့မွ သူမ်ားကို အရင္မလုပ္ခဲ့ဘူး။
လူထုနဲ႔ ႏုိင္ငံေရးကို ခုတုံးလုပ္ၿပီး ထမင္းစားေနတဲ့ေကာင္ေတြ သတိထားဖုိ႔က မိမိကုိယ္ကုိယ္ မလိမ္ၾကပါနဲ႔။ ရန္သူလုိ႔သေဘာမထားၾကပါနဲ႔။ ခြင့္လႊတ္တဲ့စိတ္ေမြးပါ။ ေ၀ဖန္တယ္ဆိုတာ ဆဲတာလည္း ပါေကာင္းပါမယ္။ အဓိက ကုိယ္မွန္ေနရင္ နာစရာအေၾကာင္းမရွိဘူး။ နာတဲ့လူေတြကေတာ့ အနာေပၚဒုတ္ၾကလုိ႔ ျဖစ္မယ္။
--
Thanks for sending!!!
Phone Kyaw
6/21/11
လီးပဲ နအဖေကာ အတုိက္အခံေကာ
မူးေနတုန္း ဒီစာကုိေရးတယ္။ မူးလုိ႔ ဒီေကာင့္ကုိ အရႈးလုိ႔ သတ္မွတ္ခ်င္ရင္ သတ္မွတ္။ က်ေနာ္ေတာ့ ေစာက္ဂရုမစုိက္။ ဒါက က်ေနာ္ စိတ္။
အခုေရးမွာက စီးပြားေရး ပိတ္ဆုိ႔မႈ ့အေၾကာင္း။
လြန္ခဲ့တဲ့ ၁၂-ႏွစ္ေလာက္က က်ေနာ့္ကုိ အဂၤလိပ္စာသင္ေပးတဲ့ ကေနဒါ ဆရာမက စီးပြားေရးပိတ္ဆုိ႔မႈနဲ႔ ပက္သက္ၿပီး ေမးတယ္။ ေဟ့...ဘုန္းေက်ာ္ Could you tell me about Sanction? သူေမးတာက စီးပြားေရးပိတ္ဆုိ႔မႈ ့ကုိ ဘယ္လုိျမင္လဲေပါ့။ က်ေနာ္က ျပန္ေျပာတယ္။ ေပါက္ကရ။ ကုိယ္လဲ အတိအက်မသိဘူး။ အခု အသက္ႀကီးလာၿပီဆုိေတာ့ သိတာကို ရွယ္ေပးရအုံးမယ္။
စီးပြားေရးပိတ္ဆုိ႔မႈ ေကာင္းလားဆုိးလားဆုိေတာ့...ဒီလုိေျပာရပါလိမ့္မယ္။
ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေတြက သူတုိ႔မွာ ငတ္စရာအေၾကာင္းကုိ မရွိဘူး။ ေနရာရွိတယ္။ လုပ္ပုိင္ခြင့္ရွိတယ္။ ႀကိဳက္သလုိ ထမင္းကုိ ရွာစားလုိ႔ရတယ္။ ဒါက အစုိးရအပုိင္း။
က်ေနာ့္ကုိ ၈၈-မ်ဳိးဆက္တစ္ဦးကေျပာတယ္။ ဘုန္းေက်ာ္...မင္းစဥ္းစားၾကည့္...ရန္ကုန္မွာ စက္ရုံေတြ ျပန္ရုပ္ေတာ့ အလုပ္သမားေတြ အလုပ္လက္မဲ့ျဖစ္ကုန္တယ္။ ၿပီးေတာ့ ထုိင္းတုိ႔ မေလးရွားကို ေရာက္ကုန္တယ္။ ဖာေတြျဖစ္ကုန္တယ္။ ဒီေစာ္ေလးေတြက အမ်ဳိးေကာင္းသားသမီးေတြ။ အနဲဆုံး လက္ဖြဲ႔ေကာင္းေကာင္းနဲ႔ မဂၤလာေဆာင္လို႔ရတဲ့ လူေတြ။ အခုေတာ့ ေပါေခ်ာင္ေကာင္း အရည္မရ အဖတ္မရ ဖင္ခံၾကရတယ္။ စက္ရုံေတြသာ ရွိၾကည့္...သူတုိ ့ထုိင္းမွာ လာၿပီး ထုိင္းရဲေတြရဲ ့မယားငယ္လုပ္စရာအေၾကာင္းမရွိဘူးလို႔ သူကေျပာတယ္။
စီးပြားေရးပိတ္ဆုိ႔ထိလား မထိလားၾကည့္။ နအဖက ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေတြနဲ႔ပက္သက္ၿပီးေျပာတာပါ။ မထိလုိ႔ ဦးသန္းေရႊသမီး တင့္ေတာင္းတင့္တယ္ မဂၤလာေဆာင္ရတယ္။ ဦးေတဇ ေထာတယ္။ ဦးေဇာ္ေဇာ္ဟာ ပတ္ၿပီး ဖာ ခ်လုိ႔ရတယ္။ ဒါလား စီးပြားေရး ပိတ္ဆုိ႔မႈ ့က နအဖဗုိလ္ခ်ဳပ္ေတြကို ထိတဲ့အရာလား။
ေနာက္ဆုံး စက္ရုံမအလုပ္ရုံေတြ ထြက္ေတာ့...ဒါေတြကုိ မွွီခုိၿပီး အသက္ရွင္ရတဲ့ ေအာက္ေျခလူတန္းစားေတြဟာ တန္ဖုိးမရွိတဲ့ ဖာ ေတြျဖစ္ကုန္တယ္။ ခင္ဗ်ားတို႔ ထုိင္းနဲ႔ မေလးရွားမွာ ရွိတဲ့ အလုပ္သမားေတြကိုသြားၿပီးေမးၾကည့္။ သူတုိ႔က ႀကီးႀကီးက်ယ္က်ယ္ေတာ့ ေျပာမွာမဟုတ္ဘူး။
ျမန္မာျပည္မွာ အလုပ္မွ မေကာင္းတာလုိ႔ေျဖလိမ့္မယ္။ ဒါလား စီးပြားေရးပိတ္ဆုိ႔မႈ ့က နအဖစစ္ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေတြကုိ ကံဆုိးေစတာလား။
လီးပဲ။
ႏုိင္ငံေရးသမားေၾကာင္ေတာင္ေတာင္ေတြ သတိထားရမွာက ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေတြက အလကားေန ခ်မ္းသာၿပီးသားပဲ။ အဓိက ခံရတာက က်ေနာ္တုိ႔ပဲ။
ဆုိေတာ့ တစ္ခုပဲလုပ္စရာရွိတယ္။ ခင္ဗ်ားတို ့ စီးပြားေရးပိတ္ဆုိ႔မႈ ့ကို ျပန္ဖြင့္ေအာင္ လုပ္ေပးပါလုိ႔ မေျပာခ်င္ဘူး။ ခင္ဗ်ားတုိ႔ ဖြင့္ေပးတုိင္း ႏုိင္ငံျခားက လုပ္ခ်င္မွ လုပ္မွာ။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ေဒၚစုနဲ႔ NLD ႀကိဳက္တဲ့လမ္းကိုေရြးပါ။
အဓိက လူေတြ၀ုိင္းၿပီး အာမွ ႏုိင္ငံျခားကလည္း စီးပြားေရးပိတ္ဆုိ႔မႈကို ရုပ္လိမ့္မယ္။ လက္ရွိ နအဖရဲ ့လမ္းစဥ္ကုိလည္း က်ေနာ္မႀကိဳက္ဘူး။ အတုိက္အခံရဲ ့လမ္းစဥ္ကုိ က်ေနာ္ အားမရဘူး။ ဆုိေတာ့ ကိုယ့္ဘက္က ေစာက္တလြဲ ေတြးတာကုိ ေလွ်ာ့သင့္ၿပီ။
ခင္ဗ်ားတို႔ စဥ္းစားၾကည့္။ စီးပြားေရး ပိတ္ဆုိ႔မႈလုပ္တယ္ဆုိတာ နအဖကုိထိေစတယ္ေပါ့။ ဒါကုိႏုိင္ငံေရး ပါတီႀကီးေတြလုပ္ၾကတယ္။ ေထာင္ထဲမွာ လက္ရွိ ငပိနဲ႔ၿမိဳေနရတဲ့ ကုိမင္းကုိႏုိင္တုိ႔က အစ ဒီအတုိင္းပဲရွိေနတယ္။
ျပည္ပက သူမ်ားေရာင္ရင္ ေလွ်ာက္ၿပီး ေရာင္တဲ့ လူေတြလည္း ဒီအတုိင္းပဲ။ ေတြးၾကည့္ၾကပါအုံး။
နံရံေလးဘက္ၾကားမွာ အေနၾကာတဲ့လူေတြဟာ ဘယ္လုိလုပ္ၿပီး အျပင္က လူေတြကုိ ဗဟုသုတရွိအုံးမွာလဲ။ ဂ်ီးေတာ့ေတာင္ ဂ်ဳိနဲ႔လားလုိ႔ ေမးရတဲ့ လူေတြျဖစ္ေနၿပီ။ သူတုိ႔ကို ႏွိမ္ေနတာ မဟုတ္ဘူး။ ဒီအတုိင္းျဖစ္ေနတာကို ဒီအတုိင္းပဲ ယူဆဖုိ႔ ေျပာေနတာျဖစ္တယ္။
နအဖက လည္းသိတဲ့အတုိင္း။ ေစာက္ရႈးေတြ။ သူတုိ႔လုပ္ရင္ အကုန္လုံးျဖစ္တယ္။ လက္ရွိမွာ အာဏာရွိေတာ့ ေစာက္ဖင္ေခါင္းက်ယ္တယ္။ သူတုိ႔ကုိ ထိမွ ဘယ္သူေတြ ဘယ္၀ါေတြျဖစ္တယ္ဆုိတာကုိ ေစာက္ရွက္မရွိေျပာတယ္။ ဦးေအာင္လင္းထြတ္ကုိ နမႈနာၾကည့္။ ဦးတင္ဦးကို အတုယူ။ အဓိက ခံ/ရတာက ခင္ဗ်ားတို႔ က်ေနာ္တုိ႔ ျပည္သူေတြပဲ။ ဒါကို ေဒၚစုလည္း သိတယ္။ ဦးသိန္းစိန္လည္းသိတယ္။ ဦးသန္းေရႊလည္း သိတယ္။ ယုတ္စြအဆုံး စာမတက္တဲ့ က်ေနာ့္အေဖ တပ္ၾကပ္ႀကီးေတာင္ သိတယ္။
ငါးလုိမသားမ်ား နအေဖေကာ၊ ႏိုင္ငံေရးသမားေတြေကာ၊ ေတာ္လွန္ေရးသမားေတြေကာ၊ တုိင္းရင္းသားလက္ႏုိင္ကိုင္အဖြဲ႔အစည္းေတြေကာ.... လီးပဲလုိ႔ေပၚတင္ဆဲမယ္။ မင္းတို႔ ေစာက္တလြဲလုပ္လုိ႔ ငါတုိ႔တုိင္းျပည္ ငတ္ရတာ။
ေအး...ဘယ္ေတာ့မွ ခြင့္မလႊတ္ဘူး။ အထူးသျဖင့္ အသက္ႀကီးၿပီး လီးမႀကီးတဲ့လူႀကီးေကာ ေစာက္ဖုတ္မႀကီးတဲ့ ဟုိဟာေတြကို ေျပာမယ္။ ေျဖရွင္းခ်င္ရင္ လြယ္လြယ္ေပးပဲ။ ႏုိင္ငံေရးဆုိတာ လြယ္လြယ္ေလးပဲ။ မုန္ ့ဟင္းခါး ခ်က္တာေတာင္ သူ႔ထက္ပုိခက္ေသးတယ္။
လီးပဲ..ငါလုိးမသား ျမန္မာေတြ။ ဗမာေတြ။ ဆက္ၿပီး လုပ္ၾက။
အခုေရးမွာက စီးပြားေရး ပိတ္ဆုိ႔မႈ ့အေၾကာင္း။
လြန္ခဲ့တဲ့ ၁၂-ႏွစ္ေလာက္က က်ေနာ့္ကုိ အဂၤလိပ္စာသင္ေပးတဲ့ ကေနဒါ ဆရာမက စီးပြားေရးပိတ္ဆုိ႔မႈနဲ႔ ပက္သက္ၿပီး ေမးတယ္။ ေဟ့...ဘုန္းေက်ာ္ Could you tell me about Sanction? သူေမးတာက စီးပြားေရးပိတ္ဆုိ႔မႈ ့ကုိ ဘယ္လုိျမင္လဲေပါ့။ က်ေနာ္က ျပန္ေျပာတယ္။ ေပါက္ကရ။ ကုိယ္လဲ အတိအက်မသိဘူး။ အခု အသက္ႀကီးလာၿပီဆုိေတာ့ သိတာကို ရွယ္ေပးရအုံးမယ္။
စီးပြားေရးပိတ္ဆုိ႔မႈ ေကာင္းလားဆုိးလားဆုိေတာ့...ဒီလုိေျပာရပါလိမ့္မယ္။
ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေတြက သူတုိ႔မွာ ငတ္စရာအေၾကာင္းကုိ မရွိဘူး။ ေနရာရွိတယ္။ လုပ္ပုိင္ခြင့္ရွိတယ္။ ႀကိဳက္သလုိ ထမင္းကုိ ရွာစားလုိ႔ရတယ္။ ဒါက အစုိးရအပုိင္း။
က်ေနာ့္ကုိ ၈၈-မ်ဳိးဆက္တစ္ဦးကေျပာတယ္။ ဘုန္းေက်ာ္...မင္းစဥ္းစားၾကည့္...ရန္ကုန္မွာ စက္ရုံေတြ ျပန္ရုပ္ေတာ့ အလုပ္သမားေတြ အလုပ္လက္မဲ့ျဖစ္ကုန္တယ္။ ၿပီးေတာ့ ထုိင္းတုိ႔ မေလးရွားကို ေရာက္ကုန္တယ္။ ဖာေတြျဖစ္ကုန္တယ္။ ဒီေစာ္ေလးေတြက အမ်ဳိးေကာင္းသားသမီးေတြ။ အနဲဆုံး လက္ဖြဲ႔ေကာင္းေကာင္းနဲ႔ မဂၤလာေဆာင္လို႔ရတဲ့ လူေတြ။ အခုေတာ့ ေပါေခ်ာင္ေကာင္း အရည္မရ အဖတ္မရ ဖင္ခံၾကရတယ္။ စက္ရုံေတြသာ ရွိၾကည့္...သူတုိ ့ထုိင္းမွာ လာၿပီး ထုိင္းရဲေတြရဲ ့မယားငယ္လုပ္စရာအေၾကာင္းမရွိဘူးလို႔ သူကေျပာတယ္။
စီးပြားေရးပိတ္ဆုိ႔ထိလား မထိလားၾကည့္။ နအဖက ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေတြနဲ႔ပက္သက္ၿပီးေျပာတာပါ။ မထိလုိ႔ ဦးသန္းေရႊသမီး တင့္ေတာင္းတင့္တယ္ မဂၤလာေဆာင္ရတယ္။ ဦးေတဇ ေထာတယ္။ ဦးေဇာ္ေဇာ္ဟာ ပတ္ၿပီး ဖာ ခ်လုိ႔ရတယ္။ ဒါလား စီးပြားေရး ပိတ္ဆုိ႔မႈ ့က နအဖဗုိလ္ခ်ဳပ္ေတြကို ထိတဲ့အရာလား။
ေနာက္ဆုံး စက္ရုံမအလုပ္ရုံေတြ ထြက္ေတာ့...ဒါေတြကုိ မွွီခုိၿပီး အသက္ရွင္ရတဲ့ ေအာက္ေျခလူတန္းစားေတြဟာ တန္ဖုိးမရွိတဲ့ ဖာ ေတြျဖစ္ကုန္တယ္။ ခင္ဗ်ားတို႔ ထုိင္းနဲ႔ မေလးရွားမွာ ရွိတဲ့ အလုပ္သမားေတြကိုသြားၿပီးေမးၾကည့္။ သူတုိ႔က ႀကီးႀကီးက်ယ္က်ယ္ေတာ့ ေျပာမွာမဟုတ္ဘူး။
ျမန္မာျပည္မွာ အလုပ္မွ မေကာင္းတာလုိ႔ေျဖလိမ့္မယ္။ ဒါလား စီးပြားေရးပိတ္ဆုိ႔မႈ ့က နအဖစစ္ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေတြကုိ ကံဆုိးေစတာလား။
လီးပဲ။
ႏုိင္ငံေရးသမားေၾကာင္ေတာင္ေတာင္ေတြ သတိထားရမွာက ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေတြက အလကားေန ခ်မ္းသာၿပီးသားပဲ။ အဓိက ခံရတာက က်ေနာ္တုိ႔ပဲ။
ဆုိေတာ့ တစ္ခုပဲလုပ္စရာရွိတယ္။ ခင္ဗ်ားတို ့ စီးပြားေရးပိတ္ဆုိ႔မႈ ့ကို ျပန္ဖြင့္ေအာင္ လုပ္ေပးပါလုိ႔ မေျပာခ်င္ဘူး။ ခင္ဗ်ားတုိ႔ ဖြင့္ေပးတုိင္း ႏုိင္ငံျခားက လုပ္ခ်င္မွ လုပ္မွာ။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ေဒၚစုနဲ႔ NLD ႀကိဳက္တဲ့လမ္းကိုေရြးပါ။
အဓိက လူေတြ၀ုိင္းၿပီး အာမွ ႏုိင္ငံျခားကလည္း စီးပြားေရးပိတ္ဆုိ႔မႈကို ရုပ္လိမ့္မယ္။ လက္ရွိ နအဖရဲ ့လမ္းစဥ္ကုိလည္း က်ေနာ္မႀကိဳက္ဘူး။ အတုိက္အခံရဲ ့လမ္းစဥ္ကုိ က်ေနာ္ အားမရဘူး။ ဆုိေတာ့ ကိုယ့္ဘက္က ေစာက္တလြဲ ေတြးတာကုိ ေလွ်ာ့သင့္ၿပီ။
ခင္ဗ်ားတို႔ စဥ္းစားၾကည့္။ စီးပြားေရး ပိတ္ဆုိ႔မႈလုပ္တယ္ဆုိတာ နအဖကုိထိေစတယ္ေပါ့။ ဒါကုိႏုိင္ငံေရး ပါတီႀကီးေတြလုပ္ၾကတယ္။ ေထာင္ထဲမွာ လက္ရွိ ငပိနဲ႔ၿမိဳေနရတဲ့ ကုိမင္းကုိႏုိင္တုိ႔က အစ ဒီအတုိင္းပဲရွိေနတယ္။
ျပည္ပက သူမ်ားေရာင္ရင္ ေလွ်ာက္ၿပီး ေရာင္တဲ့ လူေတြလည္း ဒီအတုိင္းပဲ။ ေတြးၾကည့္ၾကပါအုံး။
နံရံေလးဘက္ၾကားမွာ အေနၾကာတဲ့လူေတြဟာ ဘယ္လုိလုပ္ၿပီး အျပင္က လူေတြကုိ ဗဟုသုတရွိအုံးမွာလဲ။ ဂ်ီးေတာ့ေတာင္ ဂ်ဳိနဲ႔လားလုိ႔ ေမးရတဲ့ လူေတြျဖစ္ေနၿပီ။ သူတုိ႔ကို ႏွိမ္ေနတာ မဟုတ္ဘူး။ ဒီအတုိင္းျဖစ္ေနတာကို ဒီအတုိင္းပဲ ယူဆဖုိ႔ ေျပာေနတာျဖစ္တယ္။
နအဖက လည္းသိတဲ့အတုိင္း။ ေစာက္ရႈးေတြ။ သူတုိ႔လုပ္ရင္ အကုန္လုံးျဖစ္တယ္။ လက္ရွိမွာ အာဏာရွိေတာ့ ေစာက္ဖင္ေခါင္းက်ယ္တယ္။ သူတုိ႔ကုိ ထိမွ ဘယ္သူေတြ ဘယ္၀ါေတြျဖစ္တယ္ဆုိတာကုိ ေစာက္ရွက္မရွိေျပာတယ္။ ဦးေအာင္လင္းထြတ္ကုိ နမႈနာၾကည့္။ ဦးတင္ဦးကို အတုယူ။ အဓိက ခံ/ရတာက ခင္ဗ်ားတို႔ က်ေနာ္တုိ႔ ျပည္သူေတြပဲ။ ဒါကို ေဒၚစုလည္း သိတယ္။ ဦးသိန္းစိန္လည္းသိတယ္။ ဦးသန္းေရႊလည္း သိတယ္။ ယုတ္စြအဆုံး စာမတက္တဲ့ က်ေနာ့္အေဖ တပ္ၾကပ္ႀကီးေတာင္ သိတယ္။
ငါးလုိမသားမ်ား နအေဖေကာ၊ ႏိုင္ငံေရးသမားေတြေကာ၊ ေတာ္လွန္ေရးသမားေတြေကာ၊ တုိင္းရင္းသားလက္ႏုိင္ကိုင္အဖြဲ႔အစည္းေတြေကာ.... လီးပဲလုိ႔ေပၚတင္ဆဲမယ္။ မင္းတို႔ ေစာက္တလြဲလုပ္လုိ႔ ငါတုိ႔တုိင္းျပည္ ငတ္ရတာ။
ေအး...ဘယ္ေတာ့မွ ခြင့္မလႊတ္ဘူး။ အထူးသျဖင့္ အသက္ႀကီးၿပီး လီးမႀကီးတဲ့လူႀကီးေကာ ေစာက္ဖုတ္မႀကီးတဲ့ ဟုိဟာေတြကို ေျပာမယ္။ ေျဖရွင္းခ်င္ရင္ လြယ္လြယ္ေပးပဲ။ ႏုိင္ငံေရးဆုိတာ လြယ္လြယ္ေလးပဲ။ မုန္ ့ဟင္းခါး ခ်က္တာေတာင္ သူ႔ထက္ပုိခက္ေသးတယ္။
လီးပဲ..ငါလုိးမသား ျမန္မာေတြ။ ဗမာေတြ။ ဆက္ၿပီး လုပ္ၾက။
ဘီဘီစီက ဦးေမာင္ေမာင္သန္းသုိ႔
၂၀-ရက္ေန႔ ညပုိင္း ဘီဘီစီကေန ့ ဘာ့ေၾကာင့္ဒုကၡသည္ေတြ ထုိင္းမွာ ခုိလႈံေနရလဲဆုိတာနဲ႔ပက္သက္ၿပီး ထုိင္းနယ္စပ္က ဒုကၡသည္၊ မေလးရွားက ခ်င္းဒုကၡသည္ေတြကုိ ေမးျမန္းသြားခဲ့တာရွိတယ္။ ဒီေနရာမွာ ထူးျခားခ်က္က တတိယႏုိင္ငံကိုထြက္ခ်င္လုိ႔ ဒုကၡသည္အျဖစ္ လိမ္ၿပီးေလွ်ာက္တာကုိေတာ့ ဘီဘီက ဦးေမာင္ေမာင္သန္းက မေမးဘူး။
သိရက္နဲ႔ မေမးတာလုိ႔ က်ေနာ္ေတာ့ထင္တယ္။ အင္တာဗ်ဴးခံရတဲ့လူေတြကလည္း ဘာေတြေလွ်ာက္ၿပီးေျပာေနလဲ မသိဘူး။ ႏုိင္ငံေရးလုပ္လုိ႔ထြက္ေျပးလာတဲ့လူက လက္ခ်ဳိးေရလုိ႔ရတယ္။ ခ်င္းေတြကို ႏွိပ္စက္လုိ႔ ဘုရားေက်ာင္းကုိ မီးရႈိ ့လုိ႔ လူမ်ဳိးေရးအႏွိင္က်င့္ခံရလုိ႔ဆုိၿပီး ခ်င္းျပည္နယ္ကေနထြက္ေျပးလာရတဲ့ဒုကၡသည္ေတြဆုိတာကလည္း လံၾကဳပ္ႀကီးဗ်ာ။
ကိုယ့္ဟာကိုယ္ ငတ္လုိ႔၊ ႏုိင္ငံျခားထြက္ခ်င္လို႔ဆုိၿပီး ေပၚတင္မေျပာၾကဘူး။
တခါတေလ ဘီဘီစီက သိသိႀကီး ေရွာင္ကြင္းၿပီး လံၾကဳပ္လုပ္တာေတာ့မေကာင္းဘူး။
ႏုိ ့ဘုိးဒုကၡသည္စခန္းထဲမွာ က်ေနာ့္အေဖနဲ႔အေမရွိတယ္။ သူတုိ႔ဘာႏုိင္ငံေရးမလုပ္ဘူး။ သားေတြသမီးေတြနဲ႔ အတူေနခ်င္လို႔၊ ၾသစေတ်းလ်လာခ်င္လုိ႔ ဒုကၡသည္စခန္းထဲမွာ ၀င္ေနတယ္။ ၾကာလာရင္ ၾသစီကို ေရာက္လာလိမ့္မယ္။ က်ေနာ့္လုိပဲ ကန္႔ထဲမွာ ၾသစေတ်းလ်က လူေတြ သူတုိ႔အမ်ဳိးေတြကို ေခၚၿပီး ေနခုိင္းတယ္။ ၾသစေတ်းလ်ကို လာဖုိ႔အတြက္။ ဘာႏုိင္ငံေရးမွမလုပ္ဘူး။ စစ္တပ္လည္း အႏုိင္မက်င့္ဘူး။ စစ္သားေတာင္ ပါေသး။ ဒီလုိရွိတယ္ ဦးေမာင္ေမာင္သန္း။ ဘက္ႏွစ္ဘက္သုံးဘတ္ကို တင္ျပၾကေစခ်င္တယ္။ အခုၾကေတာ့ ေပၚတင္ လိမ္သလုိျဖစ္ေနတယ္။
သိရက္နဲ႔ မေမးတာလုိ႔ က်ေနာ္ေတာ့ထင္တယ္။ အင္တာဗ်ဴးခံရတဲ့လူေတြကလည္း ဘာေတြေလွ်ာက္ၿပီးေျပာေနလဲ မသိဘူး။ ႏုိင္ငံေရးလုပ္လုိ႔ထြက္ေျပးလာတဲ့လူက လက္ခ်ဳိးေရလုိ႔ရတယ္။ ခ်င္းေတြကို ႏွိပ္စက္လုိ႔ ဘုရားေက်ာင္းကုိ မီးရႈိ ့လုိ႔ လူမ်ဳိးေရးအႏွိင္က်င့္ခံရလုိ႔ဆုိၿပီး ခ်င္းျပည္နယ္ကေနထြက္ေျပးလာရတဲ့ဒုကၡသည္ေတြဆုိတာကလည္း လံၾကဳပ္ႀကီးဗ်ာ။
ကိုယ့္ဟာကိုယ္ ငတ္လုိ႔၊ ႏုိင္ငံျခားထြက္ခ်င္လို႔ဆုိၿပီး ေပၚတင္မေျပာၾကဘူး။
တခါတေလ ဘီဘီစီက သိသိႀကီး ေရွာင္ကြင္းၿပီး လံၾကဳပ္လုပ္တာေတာ့မေကာင္းဘူး။
ႏုိ ့ဘုိးဒုကၡသည္စခန္းထဲမွာ က်ေနာ့္အေဖနဲ႔အေမရွိတယ္။ သူတုိ႔ဘာႏုိင္ငံေရးမလုပ္ဘူး။ သားေတြသမီးေတြနဲ႔ အတူေနခ်င္လို႔၊ ၾသစေတ်းလ်လာခ်င္လုိ႔ ဒုကၡသည္စခန္းထဲမွာ ၀င္ေနတယ္။ ၾကာလာရင္ ၾသစီကို ေရာက္လာလိမ့္မယ္။ က်ေနာ့္လုိပဲ ကန္႔ထဲမွာ ၾသစေတ်းလ်က လူေတြ သူတုိ႔အမ်ဳိးေတြကို ေခၚၿပီး ေနခုိင္းတယ္။ ၾသစေတ်းလ်ကို လာဖုိ႔အတြက္။ ဘာႏုိင္ငံေရးမွမလုပ္ဘူး။ စစ္တပ္လည္း အႏုိင္မက်င့္ဘူး။ စစ္သားေတာင္ ပါေသး။ ဒီလုိရွိတယ္ ဦးေမာင္ေမာင္သန္း။ ဘက္ႏွစ္ဘက္သုံးဘတ္ကို တင္ျပၾကေစခ်င္တယ္။ အခုၾကေတာ့ ေပၚတင္ လိမ္သလုိျဖစ္ေနတယ္။
6/20/11
ႏုိင္ငံေရးဆုိတာ လန္း ေလ ေကာင္းေလပဲ
ကမၻာေပၚမွာ အသက္အႀကီးဆုံးအတိုက္အခံကုိ ျပပါဆုိရင္ ျမန္မာျပည္က NLD ကုိျပရပါလိမ့္မယ္။ အစုိးရက အာဏာရွင္လုပ္ေတာ့ အစုိးရကုိ အားရပါးရ ေ၀ဖန္ၾကတယ္။ ကိုယ့္ဘက္က မွားေနတဲ့ဟာကုိ ေ၀ဖန္ၿပီဆုိရင္ ဒီေကာင္ အေတာ္ေစာ္ကားတယ္လုိ႔ ေျပာၾကတယ္။ ေ၀ဖန္တဲ့အခါမွာ ဒဲ့ဒုိးေ၀ဖန္တာ အေကာင္းဆုံးပဲလုိ႔ က်ေနာ္က သတ္မွတ္တယ္။ ေလဖန္းဒန္းစီးတဲ့ တုန္႔ျပန္ခ်က္ေတြကို တခါတေလၾကားရတယ္။ ဒါေတြကေတာ့ မင္းက ဘာလုပ္ေနတာလဲ။ မင္းလာလုပ္ပါလားဆုိတဲ့ ေလဖန္းဒန္းစီးတဲ့အရာေတြကုိ ႏုိင္ငံေရးေလာကမွာ အေတြ ့ရအမ်ားဆုံး။
ဒါကုိ က်ေနာ္က က်ပ္မျပည့္တဲ့ ႏုိင္ငံေရးငေၾကာင္ေတြလုိ႔ သတ္မွတ္တယ္။
အခုေတာ့ ဆက္ၿပီးေ၀ဖန္ပါအုံးမယ္။ အထက္ကေျပာသလုိ NLD ရဲ ့ေခါင္းေဆာင္မႈအပုိင္းကုိ ၾကည့္ပါ။ အသက္အရြယ္ေတြအေတာ္ႀကီးကို အုိမင္းေနၾကၿပီ။ ဒီေလာက္အရြယ္အထိ ဒီလုိလုပ္ငန္းေတြကို အားတက္သေရာလုပ္ေနတာကုိေတာ့ ေလးစားပါတယ္။ သုိ႔ေသာ္ အလုပ္မျဖစ္ယုံတင္မကဘူး၊ အားတက္စရာလည္း မရွိဘူး။ အေမရိကန္ သမၼတကိုၾကည့္ပါ။ အဂၤလန္၀န္ႀကီးခ်ဳပ္ကုိၾကည့္ပါ။ အနည္းဆုံး အိမ္နီးခ်င္းထုိင္းႏုိင္ငံက ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္ကုိ ၾကည့္ပါ။ ရုပ္ရည္နဲ႔ လုပ္ရည္ကိုင္ရည္က ျမန္မာျပည္က NLD ထက္အမ်ားႀကီးကြာတယ္။
ဘဘဦး၀င္းတင္ကိုၾကည့္ပါ။ ဘဘဦးတင္ဦးကိုၾကည့္ပါ။ ေရေတာင္ ေထာင္းေသာက္ရမဲ့အရြယ္ႀကီးျဖစ္ေနၿပီ။ ဒီလုိအေနအထားေတြက တစ္ေယာက္တေလဆုိရင္ေတာ့ ေကာင္းပါတယ္။ အခုဟာက NLD ရဲ ့ေခါင္းေဆာင္မႈထဲမွာ ဒီလုိအုိမင္းေနတဲ့လူႀကီးေတြက အမ်ားႀကီးျဖစ္ေနတယ္။ သူတုိ႔ေတြကုိ နာယကလုိမ်ဳိး၊ အႀကံေပးလုိမ်ဳိးထားလုိ႔ မရဘူးလားမသိ။ ေဒၚစုကပဲ အငယ္ဆုံးလုိမ်ဳိးျဖစ္ေနတယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္ အမ်ဳိးသားဒီမုိကေရစီအဖြဲ႔ခ်ဳပ္က ႏွစ္ေပါင္း ၂၀-ေက်ာ္ၾကာတဲ့အထိ အိစိ အိစိျဖစ္ေနတာလုိ႔ သုံးသပ္ႏုိင္တယ္။ ရွင္းရွင္းေျပာရရင္ အလုပ္မျဖစ္ဘူး။ လူလတ္ပုိင္းေတြနဲ႔အစားထုိးဖုိ႔လည္း အစီအစဥ္မရွိဘူးထင္တယ္။ ညီလာခံလုပ္ဖုိ႔လည္း အစီအစဥ္မရွိ။ ေခါင္းေဆာင္သစ္ေတြကို အစားထုိးဖုိ႔လည္းမလုပ္။ ဒီအတုိင္းပဲဆက္ၿပီးသြားေနၾကမွလားမသိ။
ႏုိင္ငံေရးမွာ စည္းရုံးေရးသည္ အဓိက။ လူေတြကုိစည္းရုံးတဲ့အခါမွာ လူေတြအားတက္ေအာင္၊ ေသြးၾကြလာေအာင္ ေျပာဆုိစည္းရုံးရတယ္။ အခု NLD က ဦး၀င္းတင္၊ ဦးတင္ဦးစတဲ့လူေတြကိုၾကည့္ရတာ စိတ္ဓာတ္တက္ၾကြစရာမေၾကာင္းကုိမရွိဘူး။ ေျပာရရင္ေတာ့ မလန္းဘူးေပါ့။ ဦး၀င္းတင္ခင္ဗ်ာ အက်ၤီကလည္း မုိးျပာေရာင္တစ္ထည္ပဲရွိလားမသိ။ ႏုိင္ငံျခားက အတုိက္အခံေတြရဲ ့လူပုံစံကုိ ၾကည့္ရတာ အေတာ္ေကာင္းတယ္။ ငယ္တယ္။ ကၽြတက္တယ္။ မိန္႔ခြန္းေျပာရင္ေတာင္ အသံကို ျမွင့္တင္ၿပီးေျပာတယ္။ ျပတ္သားတယ္။ က်ေနာ္တုိ႔ တုိင္းျပည္ရဲ ့ျပည္ပမီဒီယာမွာအင္တာဗ်ဴးေတြကုိ သတိထားၿပီး နားေထာင္မိတယ္။ဘဘ ဦး၀င္းတင္တုိ႔၊ ဘဘဦးတင္ဦးတုိ႔ ဗ်ဴးတဲ့အသံေတြက အားတက္စရာမရွိ။ အသံက တုန္တုန္နဲ႔။
ေျပာရရင္ေတာ့ NLD ကုိ ညီလာခံေခၚၿပီး ေခါင္းေဆာင္အသစ္ေတြေရြးေစခ်င္တယ္။ ဘဘတုိ႔ရယ္ အသက္ႀကီးၿပီးဆုိေတာ့ တရားေလးဘာေလးထုိင္ၿပီး၊ လုိအပ္မွ အႀကံေပးလုပ္ေပးပါ။ ငယ္ရြယ္တဲ့ လူေတြကုိ ေရြးခ်ယ္ၿပီး ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကို ၀န္းရံေစခ်င္တယ္။ ဒါမွ ေဒၚစုအလုပ္လုပ္ရတာ ပုိၿပီးထိေရာက္မွာေပါ့။ စစ္အစုိးရၾကေတာ့ အာဏာကုိ ရာသက္ပန္ယူထားတယ္လုိ႔ဆုိၿပီေ၀ဖန္ၾကတယ္။ ကိုယ္ၾကေတာ့ ႏွစ္ေပါင္း ၂၀-ေက်ာ္လည္း အာဏာယူထားတုန္း။ ကိုယ့္မ်က္ႏွာလည္း ကုိယ္ျပန္ၾကည့္ၾကပါအုံးဗ်ာ။
အခု ေဒၚစု ခရီးထြက္မယ္။ ေကာင္းတယ္။ ေဒၚစု ခရီးထြက္သလုိ ဦး၀င္းတင္တို႔ ဦးတင္ဦးတုိ႔ ဘယ္လုိလုပ္ၿပီး လုိက္ႏုိင္ေတာ့မွာလဲ။ အမွန္မွန္ဆုိရင္ အားလုံးတစ္စုတစ္စည္းတည္း အင္နဲ႔အားနဲ႔ စည္းရုံးေရး လုပ္သင့္္တယ္။
အသက္အရြယ္ကိုေထာက္ၿပီး စိတ္သြားတုိင္းကုိယ္မပါဘူးျဖစ္ေနတာ့ ဘယ္လုိလုပ္ၿပီး အလုပ္ျဖစ္ေတာ့မွာလဲဗ်ာ။ NLD အာဏာရရင္ေတာင္ ဘယ္လုိအုပ္ခ်ဳပ္မလဲ။ ျပည္တြင္းထဲမွာ ပိတ္မိေနတဲ့ လူေတြဟာ စာေတြ႔ေရဒီယုိအေတြ႔ေလာက္နဲ႔ ဘယ္လုိလုပ္ၿပီး စီမံခန္႔ခြဲမလဲ။သူမ်ားႏုိင္ငံက ေခါင္းေဆာင္ေတြဆုိရင္ ကမၻာပတ္ၿပီး ေလ့လာတယ္။ သင္ယူတယ္။ အသစ္အသစ္ေတြကုိ လက္ခံတယ္။
ငယ္တဲ့အခါၾကေတာ့ လုပ္ႏုိင္တယ္။ က်ေနာ္တုိ႔ အတုိက္အခံေတြက ေထာင္ထဲမွာ ငပိနဲ႔ညားလုိက္၊ အထုခံလုိက္နဲ႔ ေခါင္းေတြလည္း သိတ္ၿပီးက်ပ္မျပည့္ခ်င္ေတာ့ဘူး။ ႏွလုံးသားမွာလည္း ဒဏ္ရာေတြ၊ နာက်ဥ္းမႈေတြနဲ႔။ ဒီလုိျဖစ္ေနတဲ့ ႏုိင္ငံေရးသမားေတြအမ်ားႀကီး။ စာရင္းသာမတင္ျပႏုိင္တာ။ ဒီလုိဟာေတြကလည္း ႏုိင္ငံေရးပိတ္ဆုိ ့မႈျဖစ္ေစတဲ့အေၾကာင္းအရာပဲ။ တခါတေလ စစ္အစုိးရကိုခ်ည္း အျပစ္ပုံခ်လုိ႔ မရဘူး။ ကုိယ့္ဘက္က အားနည္းခ်က္ကိုလည္း ၾကည့္သင့္တယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္ အတုိက္အခံေခါင္းေဆာင္ေတြကုိ ႏုိင္ငံျခားကို ပုံမွန္ထြက္ၿပီး ေလ့လာသင့္တယ္။ အျပင္ကေန ၾကည့္ေတာ့ ပုိၿပီးျမင္ရတယ္။ အထဲထဲမွာပဲဆုိေတာ့ ဒါနဲ႔ပဲလုံးလည္ခ်ာလည္လုိက္ေနတယ္။ ျဖစ္ႏုိင္ရင္ တစ္ႏွစ္တစ္ခါေလာက္ Holiday ထြက္သင့္တယ္။ စိတ္လန္းကိုယ္လန္းျဖစ္ေအာင္ ၀ုိင္ေလး ဘီယာေလးခ်သင့္တယ္။ စိတ္ထြက္ေပါက္မရွိရင္ စဥ္းစားရတာက်ပ္တယ္။ အေတြးသစ္အျမင္သစ္မထြက္ဘူး...ဘဘတုိ႔ရဲ ့။ အခုေတာ့ က်ေနာ္တုိ႔တုိင္းျပည္က ႏုိင္ငံေရးသမားေတြက စိတ္ထြက္ေပါက္မရွိေတာ့ ႏွလုံးသားမွာ ဒဏ္ရာ၊ ေခါင္းက ဒဏ္ရာေတြ တေထာႀကီးနဲ႔ျဖစ္ေနၿပီ။ ျဖစ္ႏုိင္ရင္ Night Club ပါ ေသာၾကာေနညတုိင္းသြားသင့္တယ္။ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပါးပါး Dance လုပ္ၾကေပါ့။ မရီနဲ႔ဆရာ။ ဒါေတြက တကယ္လုိအပ္တယ္။
တခ်ဳိ ့ေတြေျပာၾကတယ္။ ရန္သူကိုရန္သူလုိပဲဆက္ဆံရမယ္တဲ့။ ဒီလုိအသုံးအႏႈံးကိုက မွားေနတယ္။ ဘယ္သူနဲ႔မဆုိ တည့္ေအာင္ေပါင္းသင့္တယ္။ နအဖက စစ္ဗုိလ္ေတြလည္း ျမန္မာျပည္သားေတြပဲ။ က်ေနာ့္ရဲ ့စာဖတ္ပရိတ္သက္ေတြထဲမွာ ရုရွက စစ္ဗုိလ္ေတြရွိတယ္။ က်ေနာ္နဲ႔သူတုိ႔ အျပန္အလွန္စကားေျပာၾကတယ္။ သူတုိ႔လည္း ေကာင္းေကာင္းမြန္မြန္ပဲေျပာတယ္။ သူတုိ႔ထင္ျမင္ခ်က္ကုိ သူတုိ႔တင္ျပတယ္။ က်ေနာ္လည္း က်ေနာ့္ထင္ျမင္ခ်က္ကို တင္ျပတယ္။ ဖလွယ္တယ္။ ဒီလုိမ်ားမ်ားေျပာမွ ညွိလုိ႔ႏႈိင္းလို႔ ရမယ္လုိ႔ထင္တယ္။ အေပးအယူမရွိပဲနဲ ့ဘယ္အရာမွ မေအာင္ျမင္ဘူး။ ႏုိင္ငံေရးဆုိရင္ ပိုဆုိးေပါ့။ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္နဲ႔ NLD ရဲ ့အဓိကျပသနာက နအဖလုိခ်င္တဲ့အရာကုိ မေပးႏုိင္လုိ႔ ေတြ႔ဆုံေဆြးေႏြးေရး မရတာပဲ။ ေဒၚစုကိုသာသူတုိ႔ အသိအမွတ္မျပဳရင္ ရွင္းထုတ္လိုက္တာၾကာပီ။ အသိအမွတ္ျပဳလုိ႔ယေန႔အခ်ိန္ထိ အသက္ရွင္ခြင့္ ဆက္ေပးေနတာေပါ့။ အတုိက္အခံရွိမွ နအဖလည္း ႏုိင္ငံေရးကစားလုိ႔ ရမယ္လို႔ စစ္ဗိုလ္တစ္ေယာက္က မွတ္ခ်က္ေပးဘူးတယ္။ ဆုိေတာ့ က်ေနာ္တုိ႔ဘက္ကလည္း သူတုိ႔ဘာလုိခ်င္လဲသိရင္ ေပးကိုေပးႏုိင္ရမယ္။ သူတုိ႔က အာဏာရွိတဲ့အခါၾကေတာ့ ပုိၿပီးမာန္တက္တာေပါ့။ တခါတေလ ေအာက္က်ဳိ ့သင့္ရင္ ေအာက္က်ိဳ ့ရမယ္။ လူ႔ေအာက္က်ဳိ ့လုိ႔ လူပိၿပီးမေသပါဘူး။ အဓိက ေျပလည္ဖုိ ့ပဲ။
တခ်ဳိ ့ေတြ ေျပာေသးတယ္။ နအဖစစ္ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေတြက အုံးေႏွာက္မရွိဘူးတဲ့။ စစ္လည္းမတုိက္ဘူးပဲ ေခါင္းေဆာင္လုပ္ေနတယ္ဆုိတာလည္းပါတယ္။ က်ေနာ္တုိ႔ ကိုယ့္ဘက္အျခမ္းက ေခါင္းေဆာင္ေတြကုိလည္းျပန္ၾကည့္ပါအုံး။ သူပုန္ေခါင္းေဆာင္လုပ္ၿပီး ဘယ္ႏွစ္ခါစစ္တုိက္ခဲ့ဘူးလဲ။ အမ်ားစုက ဒီအတုိင္းပဲျဖစ္ေနတာ။ က်ေနာ္ကေတာ့ ထင္တယ္။ကိုယ့္ဘက္အျခမ္းက ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲေရးတစ္စုံတစ္ရာ မလုပ္ပဲဘယ္ေတာ့မွ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးရမွာ မဟုတ္ဘူး။
ေနာက္ၿပီး အထင္ႀကီးစရာ၊ အားက်စရာ၊ မရွိပဲနဲ႔ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးမရႏုိင္ဘူး။ ႏုိင္ငံေရးသမားေတြကုိ သတိထားၿပီး ၾကည့္မိတယ္။ စိတ္ထားေလးေတာ့ ေကာင္းရွာပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ အထင္ႀကီးစရာမရွိဘူး။ အမ်ားစုကုိ ခင္ဗ်ားတုိ႔ျပန္ၾကည့္။ ေငြေရးေၾကးေရး ခ်မ္းသာလား။ ပညာတက္လား။ အားလုံးနီးပါး ငမြဲေတြခ်ည္းပဲ။ လူေတြရဲ ့ထုံးစံက အထင္ႀကီးစရာမရွိပဲနဲ႔ လာၿပီးေပါင္းမွာမဟုတ္ဘူး။
ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကုိ ဘာလုိ႔လူေတြအထင္ႀကီးလဲ။ သူဘာ့ေၾကာင့္ လူေတြက ေခါင္းေဆာင္အျဖစ္ထားၾကလဲ။ ရွင္းေနတာပဲ။ အဓိက ေဒၚစုဟာ ဗုိလ္ခ်ဳပ္သမီးျဖစ္တယ္။ ဘုိလုိေကာင္းေကာင္းမြန္မြန္လႊတ္ႏုိင္တယ္။ ပညာတက္တယ္။ အာတာလည္းေကာင္းတယ္။ ေငြလည္းရွိပါတယ္။ ဆုိေတာ့ လူေတြအထင္ႀကီးတယ္။ ေထာင္က်ခံၿပီး အနစ္နာခံပါဆုိတဲ့ ႏုိင္ငံေရးသမားငေၾကာင္ေတြသတိထားရမွာက ၀ မရွိပဲ ၀ိ မျဖစ္ဘူးဆုိတဲ့ဟာပဲ။ ေလနဲ႔ေတာ့ အလုပ္မျဖစ္ဘူး။
က်ေနာ့္အလုပ္ထဲမွာ အျဖဴေတြေဒၚစုကို သိတယ္။ လူတုိင္းသိတယ္။ ဘာ့ေၾကာင့္ သူ ့ကုိသိလဲဆုိေတာ့ ေဒၚစုရဲ ့ေယာက်္ားက အျဖဴဆုိေတာ့ သူတုိ႔အခ်င္းခ်င္းစာနာတယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္ ေဒၚစုႏုိင္ငံတကာမွာ တုိးေပါက္သြားတယ္။ ေဒၚစုသာ ျမန္မာယူၾကည့္။ ဒီေလာက္ထိျဖစ္ခ်င္မွ ျဖစ္မွာ။ တခါေလာက္ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည့္ကုိေမးခ်င္တယ္။ ေလာေလာဆယ္ ေဒၚစုကို ဘယ္သူထမင္းေကၽြးလဲလုိ႔။ ဘယ္က ေငြရလဲမသိဘူး။
ဂ်ပန္မ တစ္ေယာက္က ေဒၚစုအေၾကာင္းေရးထားတဲ့စာကို ဖတ္ၾကည့္မိတယ္။ အရင္တုန္းက သူတုိ႔အိမ္စီးပြားေရး အဆင္မေျပဘူးလုိ႔ေရးထားတယ္။ ဒါက ႏုိင္ငံျခားမွာေနတုန္းက။ ကိုယ့္ထမင္းကိုယ္ခ်က္စားရတယ္။ ကိုယ့္အ၀တ္ကုိ ကုိယ္ေလွ်ာ္၀တ္ရတယ္။ ယုတ္စြအဆုံး ကုိယ့္အိမ္သာကို ကုိယ္ေဆးရတယ္။ ႏုိင္ငံျခားမွာ အေတာ္အေနၾကာခဲ့တယ္လုိ႔ေျပာႏုိင္တယ္။ ႏုိင္ငံျခားက လူေတြကုိေမးၾကည့္။ သူလုိကုိယ္လုိပဲ ဆက္ဆံသေဘာထားတယ္။ ဘူးသီးေက်ာ္ေတာင္ ကုိယ့္ဟာကိုယ္ေက်ာ္စားရတယ္။ စားခ်င္တဲ့ မုန္ ့ဟင္းခါးကို ကိုယ့္ဟာကို ခ်က္စားရတယ္။ အခု ေဒၚစုက ျပည္တြင္းမွာဆုိေတာ့ ကိုယ္ကုိယ္တုိင္ဘာမွလုပ္စရာေတာင္မလုိဘူး။ ဘုရင္လုိ ေနရတဲ့ဘ၀။ ဘယ္ေလာက္ေနခ်င္စရာေကာင္းလဲ။
ေဘးနားမွာ ခုိင္းလို႔ရတဲ့လူေတြနဲ႔ဘာနဲ႔။ အဆင္ကုိေျပလုိ႔။ ဒီလုိအေနအထားမ်ဳိးက သာယာခ်င္စရာ။ က်ေနာ္လည္း ဒါမ်ဳိးျဖစ္ခ်င္လိုက္တာ။ ဆုိလုိခ်င္တာကေတာ့ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ဟာ လူတစ္ဦးပါ။ သာမန္အမ်ဳိးသမီးတစ္ဦးပါ။ ဘာမွ စြပ္ၿပီးအထင္ႀကီးစရာမရွိပါဘူး။ ျမန္မာေတြက နာမည္ႀကီးၿပီဆုိရင္ သိရတာနဲ႔တင္ ဂုဏ္ယူေနတယ္။ လူကုိ လူလုိပဲျမင္ၾကစမ္းပါ။
က်ေနာ္ေတြ႔ဘူးတဲ့အေၾကာင္းေျပာျပမယ္။ NLD က ႏုိင္ငံေရးသမားေတြေဒၚစုနဲ႔ဓာတ္ပုံေတြတြဲရိုက္...ၿပီးရင္ ယူအန္ေလွ်ာက္၊ ႏုိင္ငံျခားထြက္ သိတ္ၿပီးအဆင္ေျပၾကတယ္။ အေတာ္ေရာင္းေကာင္းတဲ့ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္။
အခုလဲအေတာ္ပိန္သြားၿပီ။ သူ ့ခင္ဗ်ား သနားဖုိ႔ေကာင္းတယ္။ အေတာ္အလုပ္လုပ္ရတယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္ က်ေနာ္ေျပာတာ...အသက္ႀကီးတဲ့ လူေတြမ်ားေတာ့ ဘာမွအလုပ္ကုိ မျဖစ္ဘူး။ တစ္ေယာက္တည္းပဲ ပင္ပန္းတယ္။ ေဒၚစုသာ ေနအိမ္အက်ယ္ခ်ဳပ္ျပန္ၾကၾကည့္။ ဘာမွ ျဖစ္ျဖစ္ေျမာက္ေျမာက္ လုပ္ႏုိင္မွာမဟုတ္ဘူး။ အဲဒါက ဘာကိုျပလဲဆုိေတာ့ ဘာမွသုံးစားလုိ႔မရတဲ့ လူေတြလုိ႔ျပတယ္။ ေခါင္းေဆာင္သာမရွိၾကည့္။ သြားၿပီ။ သူမ်ားႏွေခါင္းေပါက္နဲ႔ အသက္ရွင္ေနၾကတယ္။ အဲဒါ အရည္အခ်င္းရွိတဲ့ NLD လား။
ဆုိေတာ့ အုိမင္းရင့္ေရာ္ေနတဲ့ လူေတြကို အနားယူဖုိ႔တုိက္တြန္းပါတယ္။ အနားမယူခ်င္ရင္ ျဖဳတ္ခ်ၾကပါ။ ႏုိင္ငံေရးမွာေခါင္းေဆာင္ေတြ မလန္းရင္ ငယ္သားေတြလည္း လန္းမွာမဟုတ္ဘူး။ ဒါ့ေၾကာင့္ ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲေရးလုပ္ဖုိ႔ အခ်ိန္တန္ရင္တုန္းမကဘူး ေနာက္ေတာင္က်ေနပါၿပီလုိ႔ ေျပာခ်င္ပါတယ္။
ဒါကုိ က်ေနာ္က က်ပ္မျပည့္တဲ့ ႏုိင္ငံေရးငေၾကာင္ေတြလုိ႔ သတ္မွတ္တယ္။
အခုေတာ့ ဆက္ၿပီးေ၀ဖန္ပါအုံးမယ္။ အထက္ကေျပာသလုိ NLD ရဲ ့ေခါင္းေဆာင္မႈအပုိင္းကုိ ၾကည့္ပါ။ အသက္အရြယ္ေတြအေတာ္ႀကီးကို အုိမင္းေနၾကၿပီ။ ဒီေလာက္အရြယ္အထိ ဒီလုိလုပ္ငန္းေတြကို အားတက္သေရာလုပ္ေနတာကုိေတာ့ ေလးစားပါတယ္။ သုိ႔ေသာ္ အလုပ္မျဖစ္ယုံတင္မကဘူး၊ အားတက္စရာလည္း မရွိဘူး။ အေမရိကန္ သမၼတကိုၾကည့္ပါ။ အဂၤလန္၀န္ႀကီးခ်ဳပ္ကုိၾကည့္ပါ။ အနည္းဆုံး အိမ္နီးခ်င္းထုိင္းႏုိင္ငံက ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္ကုိ ၾကည့္ပါ။ ရုပ္ရည္နဲ႔ လုပ္ရည္ကိုင္ရည္က ျမန္မာျပည္က NLD ထက္အမ်ားႀကီးကြာတယ္။
ဘဘဦး၀င္းတင္ကိုၾကည့္ပါ။ ဘဘဦးတင္ဦးကိုၾကည့္ပါ။ ေရေတာင္ ေထာင္းေသာက္ရမဲ့အရြယ္ႀကီးျဖစ္ေနၿပီ။ ဒီလုိအေနအထားေတြက တစ္ေယာက္တေလဆုိရင္ေတာ့ ေကာင္းပါတယ္။ အခုဟာက NLD ရဲ ့ေခါင္းေဆာင္မႈထဲမွာ ဒီလုိအုိမင္းေနတဲ့လူႀကီးေတြက အမ်ားႀကီးျဖစ္ေနတယ္။ သူတုိ႔ေတြကုိ နာယကလုိမ်ဳိး၊ အႀကံေပးလုိမ်ဳိးထားလုိ႔ မရဘူးလားမသိ။ ေဒၚစုကပဲ အငယ္ဆုံးလုိမ်ဳိးျဖစ္ေနတယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္ အမ်ဳိးသားဒီမုိကေရစီအဖြဲ႔ခ်ဳပ္က ႏွစ္ေပါင္း ၂၀-ေက်ာ္ၾကာတဲ့အထိ အိစိ အိစိျဖစ္ေနတာလုိ႔ သုံးသပ္ႏုိင္တယ္။ ရွင္းရွင္းေျပာရရင္ အလုပ္မျဖစ္ဘူး။ လူလတ္ပုိင္းေတြနဲ႔အစားထုိးဖုိ႔လည္း အစီအစဥ္မရွိဘူးထင္တယ္။ ညီလာခံလုပ္ဖုိ႔လည္း အစီအစဥ္မရွိ။ ေခါင္းေဆာင္သစ္ေတြကို အစားထုိးဖုိ႔လည္းမလုပ္။ ဒီအတုိင္းပဲဆက္ၿပီးသြားေနၾကမွလားမသိ။
ႏုိင္ငံေရးမွာ စည္းရုံးေရးသည္ အဓိက။ လူေတြကုိစည္းရုံးတဲ့အခါမွာ လူေတြအားတက္ေအာင္၊ ေသြးၾကြလာေအာင္ ေျပာဆုိစည္းရုံးရတယ္။ အခု NLD က ဦး၀င္းတင္၊ ဦးတင္ဦးစတဲ့လူေတြကိုၾကည့္ရတာ စိတ္ဓာတ္တက္ၾကြစရာမေၾကာင္းကုိမရွိဘူး။ ေျပာရရင္ေတာ့ မလန္းဘူးေပါ့။ ဦး၀င္းတင္ခင္ဗ်ာ အက်ၤီကလည္း မုိးျပာေရာင္တစ္ထည္ပဲရွိလားမသိ။ ႏုိင္ငံျခားက အတုိက္အခံေတြရဲ ့လူပုံစံကုိ ၾကည့္ရတာ အေတာ္ေကာင္းတယ္။ ငယ္တယ္။ ကၽြတက္တယ္။ မိန္႔ခြန္းေျပာရင္ေတာင္ အသံကို ျမွင့္တင္ၿပီးေျပာတယ္။ ျပတ္သားတယ္။ က်ေနာ္တုိ႔ တုိင္းျပည္ရဲ ့ျပည္ပမီဒီယာမွာအင္တာဗ်ဴးေတြကုိ သတိထားၿပီး နားေထာင္မိတယ္။ဘဘ ဦး၀င္းတင္တုိ႔၊ ဘဘဦးတင္ဦးတုိ႔ ဗ်ဴးတဲ့အသံေတြက အားတက္စရာမရွိ။ အသံက တုန္တုန္နဲ႔။
ေျပာရရင္ေတာ့ NLD ကုိ ညီလာခံေခၚၿပီး ေခါင္းေဆာင္အသစ္ေတြေရြးေစခ်င္တယ္။ ဘဘတုိ႔ရယ္ အသက္ႀကီးၿပီးဆုိေတာ့ တရားေလးဘာေလးထုိင္ၿပီး၊ လုိအပ္မွ အႀကံေပးလုပ္ေပးပါ။ ငယ္ရြယ္တဲ့ လူေတြကုိ ေရြးခ်ယ္ၿပီး ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကို ၀န္းရံေစခ်င္တယ္။ ဒါမွ ေဒၚစုအလုပ္လုပ္ရတာ ပုိၿပီးထိေရာက္မွာေပါ့။ စစ္အစုိးရၾကေတာ့ အာဏာကုိ ရာသက္ပန္ယူထားတယ္လုိ႔ဆုိၿပီေ၀ဖန္ၾကတယ္။ ကိုယ္ၾကေတာ့ ႏွစ္ေပါင္း ၂၀-ေက်ာ္လည္း အာဏာယူထားတုန္း။ ကိုယ့္မ်က္ႏွာလည္း ကုိယ္ျပန္ၾကည့္ၾကပါအုံးဗ်ာ။
အခု ေဒၚစု ခရီးထြက္မယ္။ ေကာင္းတယ္။ ေဒၚစု ခရီးထြက္သလုိ ဦး၀င္းတင္တို႔ ဦးတင္ဦးတုိ႔ ဘယ္လုိလုပ္ၿပီး လုိက္ႏုိင္ေတာ့မွာလဲ။ အမွန္မွန္ဆုိရင္ အားလုံးတစ္စုတစ္စည္းတည္း အင္နဲ႔အားနဲ႔ စည္းရုံးေရး လုပ္သင့္္တယ္။
အသက္အရြယ္ကိုေထာက္ၿပီး စိတ္သြားတုိင္းကုိယ္မပါဘူးျဖစ္ေနတာ့ ဘယ္လုိလုပ္ၿပီး အလုပ္ျဖစ္ေတာ့မွာလဲဗ်ာ။ NLD အာဏာရရင္ေတာင္ ဘယ္လုိအုပ္ခ်ဳပ္မလဲ။ ျပည္တြင္းထဲမွာ ပိတ္မိေနတဲ့ လူေတြဟာ စာေတြ႔ေရဒီယုိအေတြ႔ေလာက္နဲ႔ ဘယ္လုိလုပ္ၿပီး စီမံခန္႔ခြဲမလဲ။သူမ်ားႏုိင္ငံက ေခါင္းေဆာင္ေတြဆုိရင္ ကမၻာပတ္ၿပီး ေလ့လာတယ္။ သင္ယူတယ္။ အသစ္အသစ္ေတြကုိ လက္ခံတယ္။
ငယ္တဲ့အခါၾကေတာ့ လုပ္ႏုိင္တယ္။ က်ေနာ္တုိ႔ အတုိက္အခံေတြက ေထာင္ထဲမွာ ငပိနဲ႔ညားလုိက္၊ အထုခံလုိက္နဲ႔ ေခါင္းေတြလည္း သိတ္ၿပီးက်ပ္မျပည့္ခ်င္ေတာ့ဘူး။ ႏွလုံးသားမွာလည္း ဒဏ္ရာေတြ၊ နာက်ဥ္းမႈေတြနဲ႔။ ဒီလုိျဖစ္ေနတဲ့ ႏုိင္ငံေရးသမားေတြအမ်ားႀကီး။ စာရင္းသာမတင္ျပႏုိင္တာ။ ဒီလုိဟာေတြကလည္း ႏုိင္ငံေရးပိတ္ဆုိ ့မႈျဖစ္ေစတဲ့အေၾကာင္းအရာပဲ။ တခါတေလ စစ္အစုိးရကိုခ်ည္း အျပစ္ပုံခ်လုိ႔ မရဘူး။ ကုိယ့္ဘက္က အားနည္းခ်က္ကိုလည္း ၾကည့္သင့္တယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္ အတုိက္အခံေခါင္းေဆာင္ေတြကုိ ႏုိင္ငံျခားကို ပုံမွန္ထြက္ၿပီး ေလ့လာသင့္တယ္။ အျပင္ကေန ၾကည့္ေတာ့ ပုိၿပီးျမင္ရတယ္။ အထဲထဲမွာပဲဆုိေတာ့ ဒါနဲ႔ပဲလုံးလည္ခ်ာလည္လုိက္ေနတယ္။ ျဖစ္ႏုိင္ရင္ တစ္ႏွစ္တစ္ခါေလာက္ Holiday ထြက္သင့္တယ္။ စိတ္လန္းကိုယ္လန္းျဖစ္ေအာင္ ၀ုိင္ေလး ဘီယာေလးခ်သင့္တယ္။ စိတ္ထြက္ေပါက္မရွိရင္ စဥ္းစားရတာက်ပ္တယ္။ အေတြးသစ္အျမင္သစ္မထြက္ဘူး...ဘဘတုိ႔ရဲ ့။ အခုေတာ့ က်ေနာ္တုိ႔တုိင္းျပည္က ႏုိင္ငံေရးသမားေတြက စိတ္ထြက္ေပါက္မရွိေတာ့ ႏွလုံးသားမွာ ဒဏ္ရာ၊ ေခါင္းက ဒဏ္ရာေတြ တေထာႀကီးနဲ႔ျဖစ္ေနၿပီ။ ျဖစ္ႏုိင္ရင္ Night Club ပါ ေသာၾကာေနညတုိင္းသြားသင့္တယ္။ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပါးပါး Dance လုပ္ၾကေပါ့။ မရီနဲ႔ဆရာ။ ဒါေတြက တကယ္လုိအပ္တယ္။
တခ်ဳိ ့ေတြေျပာၾကတယ္။ ရန္သူကိုရန္သူလုိပဲဆက္ဆံရမယ္တဲ့။ ဒီလုိအသုံးအႏႈံးကိုက မွားေနတယ္။ ဘယ္သူနဲ႔မဆုိ တည့္ေအာင္ေပါင္းသင့္တယ္။ နအဖက စစ္ဗုိလ္ေတြလည္း ျမန္မာျပည္သားေတြပဲ။ က်ေနာ့္ရဲ ့စာဖတ္ပရိတ္သက္ေတြထဲမွာ ရုရွက စစ္ဗုိလ္ေတြရွိတယ္။ က်ေနာ္နဲ႔သူတုိ႔ အျပန္အလွန္စကားေျပာၾကတယ္။ သူတုိ႔လည္း ေကာင္းေကာင္းမြန္မြန္ပဲေျပာတယ္။ သူတုိ႔ထင္ျမင္ခ်က္ကုိ သူတုိ႔တင္ျပတယ္။ က်ေနာ္လည္း က်ေနာ့္ထင္ျမင္ခ်က္ကို တင္ျပတယ္။ ဖလွယ္တယ္။ ဒီလုိမ်ားမ်ားေျပာမွ ညွိလုိ႔ႏႈိင္းလို႔ ရမယ္လုိ႔ထင္တယ္။ အေပးအယူမရွိပဲနဲ ့ဘယ္အရာမွ မေအာင္ျမင္ဘူး။ ႏုိင္ငံေရးဆုိရင္ ပိုဆုိးေပါ့။ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္နဲ႔ NLD ရဲ ့အဓိကျပသနာက နအဖလုိခ်င္တဲ့အရာကုိ မေပးႏုိင္လုိ႔ ေတြ႔ဆုံေဆြးေႏြးေရး မရတာပဲ။ ေဒၚစုကိုသာသူတုိ႔ အသိအမွတ္မျပဳရင္ ရွင္းထုတ္လိုက္တာၾကာပီ။ အသိအမွတ္ျပဳလုိ႔ယေန႔အခ်ိန္ထိ အသက္ရွင္ခြင့္ ဆက္ေပးေနတာေပါ့။ အတုိက္အခံရွိမွ နအဖလည္း ႏုိင္ငံေရးကစားလုိ႔ ရမယ္လို႔ စစ္ဗိုလ္တစ္ေယာက္က မွတ္ခ်က္ေပးဘူးတယ္။ ဆုိေတာ့ က်ေနာ္တုိ႔ဘက္ကလည္း သူတုိ႔ဘာလုိခ်င္လဲသိရင္ ေပးကိုေပးႏုိင္ရမယ္။ သူတုိ႔က အာဏာရွိတဲ့အခါၾကေတာ့ ပုိၿပီးမာန္တက္တာေပါ့။ တခါတေလ ေအာက္က်ဳိ ့သင့္ရင္ ေအာက္က်ိဳ ့ရမယ္။ လူ႔ေအာက္က်ဳိ ့လုိ႔ လူပိၿပီးမေသပါဘူး။ အဓိက ေျပလည္ဖုိ ့ပဲ။
တခ်ဳိ ့ေတြ ေျပာေသးတယ္။ နအဖစစ္ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေတြက အုံးေႏွာက္မရွိဘူးတဲ့။ စစ္လည္းမတုိက္ဘူးပဲ ေခါင္းေဆာင္လုပ္ေနတယ္ဆုိတာလည္းပါတယ္။ က်ေနာ္တုိ႔ ကိုယ့္ဘက္အျခမ္းက ေခါင္းေဆာင္ေတြကုိလည္းျပန္ၾကည့္ပါအုံး။ သူပုန္ေခါင္းေဆာင္လုပ္ၿပီး ဘယ္ႏွစ္ခါစစ္တုိက္ခဲ့ဘူးလဲ။ အမ်ားစုက ဒီအတုိင္းပဲျဖစ္ေနတာ။ က်ေနာ္ကေတာ့ ထင္တယ္။ကိုယ့္ဘက္အျခမ္းက ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲေရးတစ္စုံတစ္ရာ မလုပ္ပဲဘယ္ေတာ့မွ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးရမွာ မဟုတ္ဘူး။
ေနာက္ၿပီး အထင္ႀကီးစရာ၊ အားက်စရာ၊ မရွိပဲနဲ႔ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးမရႏုိင္ဘူး။ ႏုိင္ငံေရးသမားေတြကုိ သတိထားၿပီး ၾကည့္မိတယ္။ စိတ္ထားေလးေတာ့ ေကာင္းရွာပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ အထင္ႀကီးစရာမရွိဘူး။ အမ်ားစုကုိ ခင္ဗ်ားတုိ႔ျပန္ၾကည့္။ ေငြေရးေၾကးေရး ခ်မ္းသာလား။ ပညာတက္လား။ အားလုံးနီးပါး ငမြဲေတြခ်ည္းပဲ။ လူေတြရဲ ့ထုံးစံက အထင္ႀကီးစရာမရွိပဲနဲ႔ လာၿပီးေပါင္းမွာမဟုတ္ဘူး။
ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကုိ ဘာလုိ႔လူေတြအထင္ႀကီးလဲ။ သူဘာ့ေၾကာင့္ လူေတြက ေခါင္းေဆာင္အျဖစ္ထားၾကလဲ။ ရွင္းေနတာပဲ။ အဓိက ေဒၚစုဟာ ဗုိလ္ခ်ဳပ္သမီးျဖစ္တယ္။ ဘုိလုိေကာင္းေကာင္းမြန္မြန္လႊတ္ႏုိင္တယ္။ ပညာတက္တယ္။ အာတာလည္းေကာင္းတယ္။ ေငြလည္းရွိပါတယ္။ ဆုိေတာ့ လူေတြအထင္ႀကီးတယ္။ ေထာင္က်ခံၿပီး အနစ္နာခံပါဆုိတဲ့ ႏုိင္ငံေရးသမားငေၾကာင္ေတြသတိထားရမွာက ၀ မရွိပဲ ၀ိ မျဖစ္ဘူးဆုိတဲ့ဟာပဲ။ ေလနဲ႔ေတာ့ အလုပ္မျဖစ္ဘူး။
က်ေနာ့္အလုပ္ထဲမွာ အျဖဴေတြေဒၚစုကို သိတယ္။ လူတုိင္းသိတယ္။ ဘာ့ေၾကာင့္ သူ ့ကုိသိလဲဆုိေတာ့ ေဒၚစုရဲ ့ေယာက်္ားက အျဖဴဆုိေတာ့ သူတုိ႔အခ်င္းခ်င္းစာနာတယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္ ေဒၚစုႏုိင္ငံတကာမွာ တုိးေပါက္သြားတယ္။ ေဒၚစုသာ ျမန္မာယူၾကည့္။ ဒီေလာက္ထိျဖစ္ခ်င္မွ ျဖစ္မွာ။ တခါေလာက္ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည့္ကုိေမးခ်င္တယ္။ ေလာေလာဆယ္ ေဒၚစုကို ဘယ္သူထမင္းေကၽြးလဲလုိ႔။ ဘယ္က ေငြရလဲမသိဘူး။
ဂ်ပန္မ တစ္ေယာက္က ေဒၚစုအေၾကာင္းေရးထားတဲ့စာကို ဖတ္ၾကည့္မိတယ္။ အရင္တုန္းက သူတုိ႔အိမ္စီးပြားေရး အဆင္မေျပဘူးလုိ႔ေရးထားတယ္။ ဒါက ႏုိင္ငံျခားမွာေနတုန္းက။ ကိုယ့္ထမင္းကိုယ္ခ်က္စားရတယ္။ ကိုယ့္အ၀တ္ကုိ ကုိယ္ေလွ်ာ္၀တ္ရတယ္။ ယုတ္စြအဆုံး ကုိယ့္အိမ္သာကို ကုိယ္ေဆးရတယ္။ ႏုိင္ငံျခားမွာ အေတာ္အေနၾကာခဲ့တယ္လုိ႔ေျပာႏုိင္တယ္။ ႏုိင္ငံျခားက လူေတြကုိေမးၾကည့္။ သူလုိကုိယ္လုိပဲ ဆက္ဆံသေဘာထားတယ္။ ဘူးသီးေက်ာ္ေတာင္ ကုိယ့္ဟာကိုယ္ေက်ာ္စားရတယ္။ စားခ်င္တဲ့ မုန္ ့ဟင္းခါးကို ကိုယ့္ဟာကို ခ်က္စားရတယ္။ အခု ေဒၚစုက ျပည္တြင္းမွာဆုိေတာ့ ကိုယ္ကုိယ္တုိင္ဘာမွလုပ္စရာေတာင္မလုိဘူး။ ဘုရင္လုိ ေနရတဲ့ဘ၀။ ဘယ္ေလာက္ေနခ်င္စရာေကာင္းလဲ။
ေဘးနားမွာ ခုိင္းလို႔ရတဲ့လူေတြနဲ႔ဘာနဲ႔။ အဆင္ကုိေျပလုိ႔။ ဒီလုိအေနအထားမ်ဳိးက သာယာခ်င္စရာ။ က်ေနာ္လည္း ဒါမ်ဳိးျဖစ္ခ်င္လိုက္တာ။ ဆုိလုိခ်င္တာကေတာ့ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ဟာ လူတစ္ဦးပါ။ သာမန္အမ်ဳိးသမီးတစ္ဦးပါ။ ဘာမွ စြပ္ၿပီးအထင္ႀကီးစရာမရွိပါဘူး။ ျမန္မာေတြက နာမည္ႀကီးၿပီဆုိရင္ သိရတာနဲ႔တင္ ဂုဏ္ယူေနတယ္။ လူကုိ လူလုိပဲျမင္ၾကစမ္းပါ။
က်ေနာ္ေတြ႔ဘူးတဲ့အေၾကာင္းေျပာျပမယ္။ NLD က ႏုိင္ငံေရးသမားေတြေဒၚစုနဲ႔ဓာတ္ပုံေတြတြဲရိုက္...ၿပီးရင္ ယူအန္ေလွ်ာက္၊ ႏုိင္ငံျခားထြက္ သိတ္ၿပီးအဆင္ေျပၾကတယ္။ အေတာ္ေရာင္းေကာင္းတဲ့ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္။
အခုလဲအေတာ္ပိန္သြားၿပီ။ သူ ့ခင္ဗ်ား သနားဖုိ႔ေကာင္းတယ္။ အေတာ္အလုပ္လုပ္ရတယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္ က်ေနာ္ေျပာတာ...အသက္ႀကီးတဲ့ လူေတြမ်ားေတာ့ ဘာမွအလုပ္ကုိ မျဖစ္ဘူး။ တစ္ေယာက္တည္းပဲ ပင္ပန္းတယ္။ ေဒၚစုသာ ေနအိမ္အက်ယ္ခ်ဳပ္ျပန္ၾကၾကည့္။ ဘာမွ ျဖစ္ျဖစ္ေျမာက္ေျမာက္ လုပ္ႏုိင္မွာမဟုတ္ဘူး။ အဲဒါက ဘာကိုျပလဲဆုိေတာ့ ဘာမွသုံးစားလုိ႔မရတဲ့ လူေတြလုိ႔ျပတယ္။ ေခါင္းေဆာင္သာမရွိၾကည့္။ သြားၿပီ။ သူမ်ားႏွေခါင္းေပါက္နဲ႔ အသက္ရွင္ေနၾကတယ္။ အဲဒါ အရည္အခ်င္းရွိတဲ့ NLD လား။
ဆုိေတာ့ အုိမင္းရင့္ေရာ္ေနတဲ့ လူေတြကို အနားယူဖုိ႔တုိက္တြန္းပါတယ္။ အနားမယူခ်င္ရင္ ျဖဳတ္ခ်ၾကပါ။ ႏုိင္ငံေရးမွာေခါင္းေဆာင္ေတြ မလန္းရင္ ငယ္သားေတြလည္း လန္းမွာမဟုတ္ဘူး။ ဒါ့ေၾကာင့္ ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲေရးလုပ္ဖုိ႔ အခ်ိန္တန္ရင္တုန္းမကဘူး ေနာက္ေတာင္က်ေနပါၿပီလုိ႔ ေျပာခ်င္ပါတယ္။
6/19/11
စႏွိက္ပါနဲ႔ပစ္တဲ့ ဘုန္းေက်ာ္
စႏွိက္ပါနဲ႔ဆုိလုိ ့ အထင္မႀကီးနဲ႔အုံး။ လူကုိပစ္တာ မဟုတ္ပါဘူး။ ဆိတ္ နဲ႔ သားပုိက္ေကာင္ကုိ ပစ္တာပါ။ ၾသစေတ်းလ်ႏိုင္ငံရဲ ့မုိင္းၿမိဳ ့ေလးတစ္ခုမွာ က်ေနာ္တုိ႔ မိသားစု ေရႊ ့ေျပာင္းေနထုိင္ခဲ့တဲ့အခ်ိန္ေပါ့။ လြန္ခဲ့တဲ့ သုံးေလးႏွစ္ေလာက္က။ ေနရာက သဲကႏၱာရလိုမ်ဳိး။ အိမ္ေျခက ငါးဆယ္ေလာက္ပဲရွိတယ္။ ၿမိဳ ့ထဲကုိ ျပန္ေျပာင္းမယ္လုပ္ေတာ့ သူငယ္ခ်င္းေတြစားဖုိ႔ ဆိတ္ ပစ္သြားမယ္ဆုိၿပီး က်ေနာ့္အိမ္ရွင္ကုိ ပူဆာတယ္။ အိမ္ရွင္က တည္ခုိခန္းပုိင္ရွင္ သူေဌး။ သူ ့မွာ ကိုယ္ပုိင္အမဲပစ္ေသနတ္ ႏွစ္လက္ရွိတယ္။ စႏွိပ္ပါမွန္ေျပာင္းေတြတပ္ထားတယ္။
ေဟ့..သူေဌး...ငါ ဆိတ္သား စားခ်င္တယ္။ မင္းရဲ ့ကားကုိ ငါ ဆီထည့္ေပးမယ္။ ငါတုိ႔ဆိတ္သြားပစ္ရေအာင္ဆုိၿပီ သူ ့ကုိေျပာေတာ။ ဂြတ္အုိင္ဒီယာ ဆုိၿပီး ေျပာတယ္။ ေရာ ့..မင္းတစ္လက္ယူ။ ငါတစ္လက္ယူမယ္။ မင္းလည္းေတာထဲမွာ ေသနတ္ကိုင္ခဲ့ေတာင္လူဆုိေတာ့ ေသနတ္ပစ္ကၽြမ္းမယ္ထင္တယ္လုိ ့မွတ္ခ်က္ေပးတယ္။ က်ေနာ္ကလည္း သိတဲ့အတုိင္း ငါ ဆုိၿပီး တျပားမွမေလွ်ာ့။ ကုိယ္ပစ္ဘူးတာက AK 47 ။ ေလးငါးေတာင့္ပဲပစ္ဘူးတယ္။ အခုေသနတ္က စႏွိက္ပါနဲ႔ဆုိေတာ့ ဘယ္လုိပစ္ရလဲမသိ။
ၾသစေတ်းလ်ႏုိင္ငံရဲ ့ Bush ထဲမွာ ဆိတ္၊ သားေပါက္ေကာင္၊ ႏြား၊ သစ္ကုလားအုပ္၊ ဖြတ္ေတြအမ်ားႀကီး။ ႀကိဳက္တဲ့ေကာင္ကုိ ႀကိဳက္သလုိသာပစ္။ သူေဌးက သူ ့ရဲ ့ေခြးႀကီးႏွစ္ေကာင္ကုိ ေကၽြးဖုိ႔ ဆိတ္လုိခ်င္တယ္။ က်ေနာ္က က်ေနာ့္သူငယ္ခ်င္းေတြ စားဖုိ႔ ဆိတ္လိုခ်င္တယ္။ ရည္ရြယ္ခ်က္က မတူ။ ကားနဲ႔ ေတာထဲကုိ ထြက္ၾကတယ္။ မထြက္ခင္ ဆီျဖည့္။ ညေနပုိင္းဆုိေတာ့ အလုပ္သမားေတြအိမ္ကုိျပန္ၾကပီ။ တစ္နာရီေလာက္ေကြ ့ပတ္ၿပီးရွာၾကည့္ေတာ့ ဆိတ္တစ္အုပ္ကုိ ေတြ႔တယ္။ ဒီမွာတင္ သူေဌးက ပစ္တယ္။ တစ္ခ်က္ကုိ တစ္ေကာင္။ ေခါင္းနဲ႔ ႏွလုံးတည့္တည့္ကုိ ထိေအာင္ပစ္ႏုိင္တဲ့သူေဌး။ ေဟ့ေကာင္...မင္းအလွည့္ဆုိၿပီး က်ေနာ့္ကိုေျပာေတာ့ က်ေနာ္လည္း ပစ္တာေပါ့။ က်ည္ဆံ ငါးေတာင့္သာ ကုန္တယ္။ တစ္ေကာင္မွ မထိဘူး။ ဒီေလာက္ၿငိမ္ေနတဲ့ ဆိတ္ကုိ ပစ္တာေတာင္ မထိ။ အဲေလာက္ေတာ္တဲ့ သူပုန္ေဟာင္း။ ဆိတ္သုံးေကာင္ရေတာ့ ဗုိက္ကုိခြဲ၊ အူေတြထုတ္၊ အေရခြံခြာ၊ ေျခေထာက္ဖ်က္ၿပီး ကားထဲကုိထည့္တယ္။
သုံးေကာင္နဲ ့မေလာက္ေသးဘူးဆုိေတာ့ ထပ္ရွာတယ္။ ဆိတ္ေတာ့မေတြ ့။ သားပုိက္ေကာင္ေတြကို ေတြ႔တယ္။သားပိုက္ေကာင္မွာက အေရာင္သုံးေလးေရာင္ေလာက္ရွိတယ္။ အနံ ့မျပင္းတဲ့ အေကာင္ကုိ ေရြးၿပီးပစ္တယ္။ ဒီေလာက္ ခုန္ဆြခုန္ဆြေကာင္ကုိ ပစ္ရတာ လက္၀င္တယ္။ သူေဌးခင္ဗ်ာ ဘယ္ေလာက္ခုန္ခုန္ တစ္ခ်က္ပစ္တစ္ေကာင္ပဲ။ က်ေနာ္ပစ္တာ တစ္ေကာင္မွ မထိ။ ဒါေတာင္စႏွိက္ပါနဲ႔ပစ္တာ။ ဒီေလာက္ေတာ္တာ။ သားပိုက္ေကာင္ သုံးေကာင္ ပစ္ၿပီးေတာ့က်ေနာ္တုိ႔ အိမ္ျပန္ၾကတယ္။ မုိးလည္းခ်ဳပ္ေနၿပီ။ ေသြးေတြကလည္း တစ္ကုိယ္လုံးေပေနၿပီ...သရဲေၾကာက္တဲ့က်ေနာ္ ၾကာၾကာမေနရဲဘူး။ မုိးကလည္း ခ်ဳပ္ေနၿပီ။ ေသြးေတြေကာ၊ အေသေကာင္ေတြေကာဆုိေတာ့ အိမ္ကုိျမန္ျမန္ျပန္ဖုိ႔ ပူဆာရတယ္။
လမ္းတစ္ေလွ်ာက္မွာ ကားတုိက္လုိ႔ေသတဲ့ သားပုိက္ေကာင္ေတြတပုံႀကီး။ ဒီေကာင္ေတြက အုံးေႏွာက္မရွိဘူး။ ကားက ၁၂၀ ေလာက္ေမာင္းတဲ့အရွိန္ဆုိေတာ့ တုိက္မိၿပီဆုိရင္ ေၾကာက္စရာေကာင္းတယ္။ ကားပါ ပိန္လိန္ကုန္တယ္။ အေကာင္ေတြကလည္း အႀကီးႀကီး။ ကားလာရင္ ကားကို ၀င္ၿပီး တိုက္တယ္။ ေသၿပီဆုိရင္ ဒီအတုိင္း လမ္းေဘးမွာ ပစ္ထားခဲ့တယ္။ Eagle လုိ႔ေခၚတဲ့ သိန္းငွက္ႀကီးေတြ လာၿပီးစားတယ္။ ငွက္ေတြကလည္း တစ္ေကာင္ကုိ ေလးငါးပိတ္သာေလာက္ရွိမယ္။
အိမ္ေရာက္ေတာ့ ႀကိဳက္တဲ့အေကာင္ကုိ ယူဆုိေတာ့ ဆိတ္ ေပါင္ ႏွစ္ေခ်ာင္းကိုပဲယူခဲ့တယ္။ က်န္တာေတာ့ သူေဌးပဲ ယူတယ္။ ေခြးေကၽြးဖုိ႔တဲ့။ အိမ္ေရာက္ေတာ့ မိန္းမနဲ ့က်ေနာ္ ခုတ္ထစ္ၿပီး ေရခဲေသတၱာထဲထည့္တယ္။ မနက္အေစာႀကီး ၿမိဳ ့ထဲကုိ ကားေမာင္းရမွာဆုိေတာ့ အိပ္ယာေစာေစာ၀င္လုိက္တယ္။
စႏိွက္ပါဆုိတဲ့ဟာႀကီးကလည္း ျမင္ကြင္းထဲမွာ အၿငိမ္မေနဘူး။ နဲနဲမွားတာနဲ႔ ပစ္မွတ္ကုိ မထိဘူး။ ဒါ့ေၾကာင့္ အခ်ိန္အေတာ္ၾကာၾကာ ေလ့က်င့္ရတယ္ထင္တယ္။
မနက္ပိုင္းၿမိဳ ့ထဲကိုေမာင္းတာ ညေနပုိင္းမုိးခ်ဳပ္ခါနီမွ ေရာက္တယ္။ သူငယ္ခ်င္းျဖစ္သူကုိ ဆိတ္ေပးေတာ့ စပါးလင္နဲ႔ခ်က္ခ်င္းသူက ခ်က္တယ္။ ဆိတ္သားက စားေကာင္းမယ္ထင္တာ။ ဘယ္ဟုတ္မလဲ ေတာထဲဆိတ္သားက အမဲသားလိုပဲ။ ဘယ္လုိမွ စားမေကာင္း။ ဓာတ္ဆီဖိုး ပိုက္ဆံနဲ႔ ပင္ပန္းတာပဲအဖတ္တင္တယ္။
ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ အေတြ ့အႀကဳံေတာ့ ရသြားတာေပါ့...
ဆက္ရန္......
ေဟ့..သူေဌး...ငါ ဆိတ္သား စားခ်င္တယ္။ မင္းရဲ ့ကားကုိ ငါ ဆီထည့္ေပးမယ္။ ငါတုိ႔ဆိတ္သြားပစ္ရေအာင္ဆုိၿပီ သူ ့ကုိေျပာေတာ။ ဂြတ္အုိင္ဒီယာ ဆုိၿပီး ေျပာတယ္။ ေရာ ့..မင္းတစ္လက္ယူ။ ငါတစ္လက္ယူမယ္။ မင္းလည္းေတာထဲမွာ ေသနတ္ကိုင္ခဲ့ေတာင္လူဆုိေတာ့ ေသနတ္ပစ္ကၽြမ္းမယ္ထင္တယ္လုိ ့မွတ္ခ်က္ေပးတယ္။ က်ေနာ္ကလည္း သိတဲ့အတုိင္း ငါ ဆုိၿပီး တျပားမွမေလွ်ာ့။ ကုိယ္ပစ္ဘူးတာက AK 47 ။ ေလးငါးေတာင့္ပဲပစ္ဘူးတယ္။ အခုေသနတ္က စႏွိက္ပါနဲ႔ဆုိေတာ့ ဘယ္လုိပစ္ရလဲမသိ။
ၾသစေတ်းလ်ႏုိင္ငံရဲ ့ Bush ထဲမွာ ဆိတ္၊ သားေပါက္ေကာင္၊ ႏြား၊ သစ္ကုလားအုပ္၊ ဖြတ္ေတြအမ်ားႀကီး။ ႀကိဳက္တဲ့ေကာင္ကုိ ႀကိဳက္သလုိသာပစ္။ သူေဌးက သူ ့ရဲ ့ေခြးႀကီးႏွစ္ေကာင္ကုိ ေကၽြးဖုိ႔ ဆိတ္လုိခ်င္တယ္။ က်ေနာ္က က်ေနာ့္သူငယ္ခ်င္းေတြ စားဖုိ႔ ဆိတ္လိုခ်င္တယ္။ ရည္ရြယ္ခ်က္က မတူ။ ကားနဲ႔ ေတာထဲကုိ ထြက္ၾကတယ္။ မထြက္ခင္ ဆီျဖည့္။ ညေနပုိင္းဆုိေတာ့ အလုပ္သမားေတြအိမ္ကုိျပန္ၾကပီ။ တစ္နာရီေလာက္ေကြ ့ပတ္ၿပီးရွာၾကည့္ေတာ့ ဆိတ္တစ္အုပ္ကုိ ေတြ႔တယ္။ ဒီမွာတင္ သူေဌးက ပစ္တယ္။ တစ္ခ်က္ကုိ တစ္ေကာင္။ ေခါင္းနဲ႔ ႏွလုံးတည့္တည့္ကုိ ထိေအာင္ပစ္ႏုိင္တဲ့သူေဌး။ ေဟ့ေကာင္...မင္းအလွည့္ဆုိၿပီး က်ေနာ့္ကိုေျပာေတာ့ က်ေနာ္လည္း ပစ္တာေပါ့။ က်ည္ဆံ ငါးေတာင့္သာ ကုန္တယ္။ တစ္ေကာင္မွ မထိဘူး။ ဒီေလာက္ၿငိမ္ေနတဲ့ ဆိတ္ကုိ ပစ္တာေတာင္ မထိ။ အဲေလာက္ေတာ္တဲ့ သူပုန္ေဟာင္း။ ဆိတ္သုံးေကာင္ရေတာ့ ဗုိက္ကုိခြဲ၊ အူေတြထုတ္၊ အေရခြံခြာ၊ ေျခေထာက္ဖ်က္ၿပီး ကားထဲကုိထည့္တယ္။
သုံးေကာင္နဲ ့မေလာက္ေသးဘူးဆုိေတာ့ ထပ္ရွာတယ္။ ဆိတ္ေတာ့မေတြ ့။ သားပုိက္ေကာင္ေတြကို ေတြ႔တယ္။သားပိုက္ေကာင္မွာက အေရာင္သုံးေလးေရာင္ေလာက္ရွိတယ္။ အနံ ့မျပင္းတဲ့ အေကာင္ကုိ ေရြးၿပီးပစ္တယ္။ ဒီေလာက္ ခုန္ဆြခုန္ဆြေကာင္ကုိ ပစ္ရတာ လက္၀င္တယ္။ သူေဌးခင္ဗ်ာ ဘယ္ေလာက္ခုန္ခုန္ တစ္ခ်က္ပစ္တစ္ေကာင္ပဲ။ က်ေနာ္ပစ္တာ တစ္ေကာင္မွ မထိ။ ဒါေတာင္စႏွိက္ပါနဲ႔ပစ္တာ။ ဒီေလာက္ေတာ္တာ။ သားပိုက္ေကာင္ သုံးေကာင္ ပစ္ၿပီးေတာ့က်ေနာ္တုိ႔ အိမ္ျပန္ၾကတယ္။ မုိးလည္းခ်ဳပ္ေနၿပီ။ ေသြးေတြကလည္း တစ္ကုိယ္လုံးေပေနၿပီ...သရဲေၾကာက္တဲ့က်ေနာ္ ၾကာၾကာမေနရဲဘူး။ မုိးကလည္း ခ်ဳပ္ေနၿပီ။ ေသြးေတြေကာ၊ အေသေကာင္ေတြေကာဆုိေတာ့ အိမ္ကုိျမန္ျမန္ျပန္ဖုိ႔ ပူဆာရတယ္။
လမ္းတစ္ေလွ်ာက္မွာ ကားတုိက္လုိ႔ေသတဲ့ သားပုိက္ေကာင္ေတြတပုံႀကီး။ ဒီေကာင္ေတြက အုံးေႏွာက္မရွိဘူး။ ကားက ၁၂၀ ေလာက္ေမာင္းတဲ့အရွိန္ဆုိေတာ့ တုိက္မိၿပီဆုိရင္ ေၾကာက္စရာေကာင္းတယ္။ ကားပါ ပိန္လိန္ကုန္တယ္။ အေကာင္ေတြကလည္း အႀကီးႀကီး။ ကားလာရင္ ကားကို ၀င္ၿပီး တိုက္တယ္။ ေသၿပီဆုိရင္ ဒီအတုိင္း လမ္းေဘးမွာ ပစ္ထားခဲ့တယ္။ Eagle လုိ႔ေခၚတဲ့ သိန္းငွက္ႀကီးေတြ လာၿပီးစားတယ္။ ငွက္ေတြကလည္း တစ္ေကာင္ကုိ ေလးငါးပိတ္သာေလာက္ရွိမယ္။
အိမ္ေရာက္ေတာ့ ႀကိဳက္တဲ့အေကာင္ကုိ ယူဆုိေတာ့ ဆိတ္ ေပါင္ ႏွစ္ေခ်ာင္းကိုပဲယူခဲ့တယ္။ က်န္တာေတာ့ သူေဌးပဲ ယူတယ္။ ေခြးေကၽြးဖုိ႔တဲ့။ အိမ္ေရာက္ေတာ့ မိန္းမနဲ ့က်ေနာ္ ခုတ္ထစ္ၿပီး ေရခဲေသတၱာထဲထည့္တယ္။ မနက္အေစာႀကီး ၿမိဳ ့ထဲကုိ ကားေမာင္းရမွာဆုိေတာ့ အိပ္ယာေစာေစာ၀င္လုိက္တယ္။
စႏိွက္ပါဆုိတဲ့ဟာႀကီးကလည္း ျမင္ကြင္းထဲမွာ အၿငိမ္မေနဘူး။ နဲနဲမွားတာနဲ႔ ပစ္မွတ္ကုိ မထိဘူး။ ဒါ့ေၾကာင့္ အခ်ိန္အေတာ္ၾကာၾကာ ေလ့က်င့္ရတယ္ထင္တယ္။
မနက္ပိုင္းၿမိဳ ့ထဲကိုေမာင္းတာ ညေနပုိင္းမုိးခ်ဳပ္ခါနီမွ ေရာက္တယ္။ သူငယ္ခ်င္းျဖစ္သူကုိ ဆိတ္ေပးေတာ့ စပါးလင္နဲ႔ခ်က္ခ်င္းသူက ခ်က္တယ္။ ဆိတ္သားက စားေကာင္းမယ္ထင္တာ။ ဘယ္ဟုတ္မလဲ ေတာထဲဆိတ္သားက အမဲသားလိုပဲ။ ဘယ္လုိမွ စားမေကာင္း။ ဓာတ္ဆီဖိုး ပိုက္ဆံနဲ႔ ပင္ပန္းတာပဲအဖတ္တင္တယ္။
ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ အေတြ ့အႀကဳံေတာ့ ရသြားတာေပါ့...
ဆက္ရန္......
6/18/11
အေဖေန႔
ရန္ကုန္တုိင္း စစ္ဌာနခ်ဳပ္ ပင္မငါးေမြးျမဴေရးစခန္းတြင္ ႏွစ္ေပါင္းအေတာ္ၾကာၾကာ ေရစက္ေမာင္းၿပီး ငါးဖမ္းသမားလုပ္ခဲ့တဲ့ က်ေနာ့္အေဖတပ္ၾကပ္ၾကပ္ႀကီးအား ယခုသီခ်င္းျဖင့္ ေက်းဇူးဆပ္ပါသည္။ အေဖဟာ က်ေနာ္တုိ႔ ေမာင္ႏွစ္မ ေလးေယာက္ကုိ တံငါသည္လုပ္ၿပီး ေကၽြးခဲ့ပါတယ္။ ေနပူမေရွာင္ မုိးရြာမေရွာင္ ေရစက္ေမာင္းခဲ့ရတယ္။ ယေန႔မွာေတာ့ က်ေနာ့္ကုိခ်စ္တဲ့ က်ေနာ့္အေဖ...က်ေနာ္ေနခဲ့ဘူးတဲ့ ဒုကၡသည္စခန္းေလးတစ္ခုမွာ မုန္႔ဟင္းခါးေရာင္းၿပီး ဘ၀ကုိ ရုိးရုိးသားသားနဲ႔ျဖတ္သန္းေနပါတယ္။ အေဖႀကီးက်န္းမာပါေစ။
ဇြန္လ(၁၉) ရက္ေန႔တြင္ၾကေရာက္မည့္ အေဖမ်ားေန႔အတြက္ ေတးလက္ေဆာင္အျဖစ္ တင္ျပလိုက္ပါတယ္။
6/17/11
ေက်းဇူးကန္းရင္ ဘ၀ပ်က္တက္တယ္
ဒီအေၾကာင္းေလးကုိ ေရးမယ္ဆုိၿပီးႀကံခဲ့တာ အခုမွေရးျဖစ္ပါတယ္။ တကယ့္အျဖစ္မွန္ပါ။
ပဲပဲ
၈-တန္း၊ ၉-တန္းႏွစ္ေလာက္မွာ ေတြ႔ခဲ့တဲ့အေတြ ့အႀကဳံေလးပါ။ က်ေနာ္တုိ႔ ေနခဲ့ဘူးတဲ့ တပ္ထဲက အေၾကာင္းေပါ့။ ရဲေဘာ္ေတြေနရတဲ့ ေနအိမ္ေလးေတြကို ေျခာက္ခန္းတြဲလုိ႔ေခၚတယ္။ ပ်ဥ္ေထာင္၊ သြတ္မုိးနဲ႔ပါ။ ပ်ဥ္ေထာင္သြပ္မုိးဆုိတာက နာမည္ပဲရွိတယ္။ တခါတေလ ၀ါး ေတြပါကူၿပီးေထာက္ထားရတဲ့အထိ ဆုိးရြားလွတဲ့ ေျခာက္ခန္းတြဲေလးေပါ့။
ႏွစ္ေပါင္း သုံးေလးဆယ္ရွိၿပီဆုိေတာ့ ပ်ဥ္လဲမေထာင္ႏုိင္ေတာ့ဘူး၊ သြပ္လဲ မမာႏုိင္ေတာ့ဘူး။ အကုန္လုံး ေပါက္ၿပဲ၊ ခ် စားခံရတဲ့ ပ်ဥ္ေထာင္အိမ္ေျခာက္ခန္းတြဲအုပ္စုအျဖစ္ အသိအမွတ္ျပဳပါတယ္။ ေျခာက္ခန္းတြဲ ေလးခုရဲ ့အလည္ေခါင္တည့္တည့္မွာ အုတ္နဲ႔ လုပ္ထားတဲ့ေရကန္ရွိတယ္။
သုံးမီတာပတ္လည္ေလာက္ရွိမယ္။ ဒီေရကန္မွာ စုေပါင္းေရခ်ဳိးေရခပ္ၾကေပါ့။ ၂၄-နာရီလုံး ေရကအၿမဲလာတယ္။ ေရျပည့္လည္း လာေနတာပဲ။ ပိတ္စရာမရွိ၊ ဒီအတုိင္းပစ္ထားတဲ့ေရကန္။ ေရညွိ၊ ေရေမွာ္၊ အညစ္အေက်းေတြလည္း အျပည့္။ ေရကန္က ေရပုိက္ေတြကလည္း ေပါက္တာမ်ားလို႔ ဖာရာေတြခ်ည္းပဲ။ လမ္းေဘးက ပလတ္စတစ္နဲ႔လည္း ေကာက္ၿပီး ဖာရတာပဲ။ လက္တေလာအဆင္ေျပေအာင္။ အဲဒိေရကန္က က်ေနာ္တုိ႔ရဲ ့တခုတည္းေသာ ေရကန္။ ေရခ်ဳိးေရခပ္ၾကတယ္။ ေရကန္နဲ႔ ေျခာက္ခန္းတြဲက ၁၀-မီတာေလာက္ပဲေ၀းတယ္။
က်ေနာ္တုိ႔အခန္းေတြက အေတာ္လုံၿခဳံတယ္။ ေဘးအခန္းက စကားေျပာရင္၊ တျခားေဘးအခန္းကၾကားရတဲ့အထိ ဒီေလာက္လုံၿခဳံတဲ့အခန္း။ ဒါ့ေၾကာင့္ရဲေဘာ္ေတြ၊ သူတုိ႔သားသမီးေတြဆုိရင္ အတင္းေျပာလုိ႔မရဘူး။ အားလုံးၾကားေနရတာဆုိေတာ့။
အခန္းတစ္ခန္းက ဘယ္လုိအခန္းလဲ၊ ဘယ္ေလာက္က်ယ္လဲဆုိတာကို ရွင္းျပမွရမယ္ထင္တယ္။ ေပ ႏွစ္ဆယ္ပတ္လည္ရွိတဲ့ အိမ္ေရွ ့ခန္း၊ ေပ ၂၀-ေလာက္ရွိတဲ့ အိပ္ခန္း။ ရွားပါးပါး ဒီႏွစ္ခန္းပဲရွိတယ္။ ကုိယ့္ေငြကုိ ကုိယ္သုံးၿပီး ႀကိဳက္သလုိသာ အခန္းဖြဲ႔ ေနေတာ့။ ဒါက က်ေနာ္တုိ႔ ေနခဲ့ဘူးတဲ့ ေျခာက္ခန္းတြဲက အခန္းတစ္ခုေပါ့။ ဒု-အရာခံဗိုလ္ကစလုိ႔ တပ္သားအထိ ဒီလုိအခန္းမ်ဳိးမွာေနရတယ္။ အရာရွိေတြကေတာ့ သီးျခားအိမ္ေလးေတြနဲ႔ေပါ့။ အရာရွိနဲ႔ ရဲေဘာ္မတူ။ အရာရွိေတြရဲ ့ဟုိဟာက ပိုႀကီးတယ္ဆုိေတာ့။ ဒီလိုမ်ဳိးခြဲျခားခံရတယ္။ ထားေတာ့။ ေျပာခ်င္တာကို ဆက္ေျပာပါရေစ။
က်ေနာ္တုိ႔က ဒါကို လုိင္းခန္းလို႔ေခၚတယ္။ အစြန္ဆုံးအခန္းမွာ က်ေနာ့္အခ်စ္ေတာ္ႀကီး ပဲပဲဆုိတဲ့ လူရွိတယ္။ သူ႔နာမည္အရင္းေတာ့မဟုတ္ဘူး။ က်ေနာ္တုိ႔ပတ္၀န္းက်င္က သူ႔ကုိ ခ်စ္စႏုိးေပးထားတဲ့နာမည္။ သူ႔ရဲ ့ နာမည္အရင္းကိုလည္း က်ေနာ္မသိဘူး။ ႏွစ္ေပါင္း ၁၈-ႏွစ္ေလာက္ သူနဲ႔အတူ ေနခဲ့တာေတာင္ မသိဘူး။ စကားေျပာလုိက္ရင္ ပဲပဲ ဆုိတ့ဲအသံကလြဲရင္ က်န္တဲ့အသံမထြက္ဘူး။ စကားမေျပာတက္တဲ့ လူတစ္ေယာက္ေပါ့။
သူက အသက္ ၃၀-အရြယ္။ လူေကာင္ကေသးေသး။ အရပ္က ေဗလု၀ ေလာက္ပဲရွိမယ္။ အ၀တ္အစား၀တ္ရင္ ေသေသသပ္သပ္၀တ္တယ္။ က်ားထုိးကစားေတာ္တယ္။ သူနဲ ့သူ႔အေမ က သူ႔ညီမအိမ္မွာ မွီလုိၿပီး ေနတယ္။ ေယာက္ဖက တပ္ၾကပ္ၾကပ္ႀကီး။
ေရကန္ေဘးမွာ သူေနေတာ့ သူ ့ရဲ ့တာ၀န္ကုိ သူသိတယ္။ေရကန္ကို တပတ္တခါသန္႔ရွင္းေရးလုပ္ေပးတယ္။ ဘယ္သူမွ သူ ့ကုိ ခုိင္းတာမဟုတ္ဘူး။ ညေနပုိင္းေက်ာင္းက က်ေနာ္ျပန္လာၿပီဆုိရင္ သူ ့အိမ္ေဘးက ျဖတ္ၿပီးမွ က်ေနာ့္အိမ္ကိုေရာက္တယ္။ ေန႔တုိင္း က်ေနာ့္အတြက္ ထမင္းရည္ကို ပဲပဲ ကသိမ္းထားေပးတယ္။ က်ေနာ္ျပန္လာၿပီဆိုရင္ သူနဲ႔က်ေနာ္ ထမင္းရည္အတူတူေသာက္ၿပီး က်ား ထုိးတယ္။ က်ေနာ္ပဲ အၿမဲရႈံးတယ္။ က်ားထုိးေဖာ္မရွိလုိ႔ က်ေနာ့္ကို ဖားတဲ့အေနနဲ႔ ထမင္းရည္တုိက္တဲ့သေဘာ။ ဒီေလာက္ထိေအာင္ သူခ်မ္းသာတာ။
သူ ့ညီမက အိမ္မွာ အခန္ ့သား။ ဘာမွမလုပ္။ ေလးႏွစ္အရြယ္ သူ ့သမီးေလးကုိေတာင္ ေကာင္းေကာင္းမထိန္းဘူး။ ငအ ျဖစ္တဲ့ ပဲပဲနဲ ့ က်န္းမာေရးခ်ဴခ်ာတဲ့ မိခင္အုိႀကီးကပဲ ထိန္းေက်ာင္းတယ္။ ပဲပဲေယာက္ဖက တပ္တြင္းရိကၡာဂုိေဒါင္ကုိင္တယ္။ ဆီကိုင္တဲ့လက္ ဆီေပတဲ့ထုံးစံရွိေတာ့ သူတုိ႔အိမ္လဲ စီးပြားေရးအဆင္ေျပပါတယ္။
တစ္ခါတေလ ပဲပဲက ထမင္းခ်က္တာ၊ အ၀တ္ေလွ်ာ္တာ ေနာက္ၾကရင္ ပဲပဲကုိ ညီမျဖစ္သူက ထမင္းမေကၽြးဘူး။ ဆဲဆဲဆုိဆုိနဲ ့အၿမဲတမ္းဆူပူႀကိမ္းေမာင္းတယ္။ သူတုိ႔အိမ္မွာ ထမင္းအုိးႏွစ္လုံးထားတယ္။ တစ္လုံးက ပဲပဲစားဖို ့ထမင္းအုိး။ ေနာက္တစ္လုံးက ညီမနဲ ့ေယာက္ျဖစ္သူတုိ႔အတြက္။ ပဲပဲအတြက္ ဆန္ကေတာ့ သိတဲ့အတုိင္း၊ တပ္တြင္းကရတဲ့ ငစိန္ဆန္။ သူတုိ႔ကေတာ့အေကာင္းစားေပါ့။ တခါတေလ ပဲပဲလည္း လစ္ရင္လစ္သလုိ ညီမနဲ႔ေယာက္ဖျဖစ္သူဆီက ပိုက္ဆံခုိးၿပီး စီးကရက္၀ယ္ေသာက္တယ္။ က်ေနာ္ကုိလည္း တုိက္တယ္ေပါ့။ ေဆးေပါ့လိပ္ဆုိရင္ သူမေသာက္။ ဒါက ပဲပဲရဲ ့ဘ၀တစ္စိတ္တစ္ပုိင္း။
ေအာင္မုိး
က်ေနာ့္ထက္ ၁၀-ႏွစ္ေလာက္ႀကီးတဲ့ေအာင္မုိးဆုိတဲ့လူလည္း ေျခာက္ခန္းတြဲမွာေနတယ္။ အေဖက ရဲေဘာ္။ အေမက ပဲျပဳပ္သည္။ သုိ႔ေသာ္သူတုိ႔ ခ်မ္းသာတယ္။ ပဲပဲက ငအ။ ေအာင္မုိးက အကန္း။ မ်က္လုံးမျမင္ဘူး။ မျမင္ေပမဲ့အရမ္းသန္ ့တယ္။ ဘယ္လုိ သန္႔ရွင္းေရးလုပ္လဲေတာ့မသိဘူး။ တအိမ္လုံးေျပာင္ေနေအာင္ တံမ်က္စီးလွည္းႏုိင္တယ္။ အုတ္ကန္ကေန အိမ္အထိ ဘယ္သူအကူမွ မပါပဲ ေရခပ္ႏုိင္တယ္။ ေအာင္မုိးမေမြးခင္တုန္းက သူတုိ႔မိသားစု အရမ္းဆင္းရဲတယ္။ ေအာင္မုိးကိုေမြးၿပီး သူတုိ႔စီးပြားျဖစ္လာေတာ့ မ်က္လုံးမျမင္တဲ့သူတုိ႔သားကို ေက်းဇူးရွင္လို႔ ဆုိၿပီး သတ္မွတ္ထားတယ္။
ပဲပဲနဲ႔ေအာင္မုိးက မတည့္အတူေန။ သူတုိ႔ၾကားမွာ က်ေနာ္ကစကားျပန္။ ပဲပဲ လက္ဟန္ေျခဟန္နဲ႔ ေျပာတာကို က်ေနာ္က ေအာင္မုိးကုိ ဘာသာျပန္ေပးရတယ္။ ေအာင္မုိးက မျမင္ဘူးဆုိေတာ့။ တခါတေလ ေအာင္မုိးပုဆုိးကိုဆြဲခၽြတ္ၿပီး ပဲပဲလုပ္တာဆုိၿပီး ၾကပ္ေပးေတာ့ ပဲပဲနဲ႔ေအာင္မုိးရန္ျဖစ္ၾကတာကုိ က်ေနာ္က သေဘာၾကတယ္။
တေန႔ေတာ့ သူတုိ႔နဲ႔ က်ေနာ္ မေမွ်ာ္လင့္ပဲကြဲသြားခဲ့တယ္။ သူတုိ႔လည္း ဟုိေရာက္ဒီေရာက္၊ က်ေနာ္လည္း ဟုိေရာက္ဒီေရာက္ ဘ၀စာမ်က္ႏွာေတြကုိ တစ္ခုၿပီးတစ္ခု လွန္ေနရတုန္း။ အခုဆုိရင္ ၁၄-ႏွစ္ေလာက္ရွိၿပီ။ သတိတရရွိလုိ႔ တပ္ထဲက ငယ္သူငယ္ခ်င္းေတြကုိ ေအာင္မုိးနဲ႔ပဲပဲအေၾကာင္းကုိ ျပန္ေမးမိတယ္။ စိတ္မေကာင္းစရာလား၊ ၀မ္းသာစရာလားေတာ့မသိဘူး။
ပဲပဲဆုံးသြားၿပီ။ သူ႔အေမက သူ ့ထက္အရင္ဆုံးတယ္။ သူ ့အေမမေသခင္မွာ သူ႔သားကုိ စိတ္မခ်ဘူးဆုိၿပီး ေျပာသြားခဲ့တယ္။ ပဲပဲရဲ ့ညီမျဖစ္သူလည္း အိမ္ေထာင္ကြဲပီး ဘ၀ပ်က္သြားတယ္။
ဒါေပမဲ့ ၀မ္းသာစရာသတင္း ၾကားရျပန္တယ္။ ေအာင္မုိးတုိ႔ မိသားစု ေရႊေပါက္ကန္ၿမိဳ ့သစ္မွာ တုိက္နဲ႔ ကားနဲ႔ ႀကီးပြားေနတယ္တဲ့။ ေၾသာ္....ေက်းဇူးသိတက္သူတုိ႔ႀကီးပြားၿပီး ေက်းဇူးကန္းသူတုိ႔ ဘ၀ပ်က္ကုန္ၾကတဲ့ လူ ့ေလာကပါလား။ ေလာကႀကီး တရားပါတယ္။ ဒီလုိပဲျဖစ္သင့္ပါတယ္။
ဒီအေၾကာင္းနဲ႔ယွဥ္ၿပီး ႏုိင္ငံေရးကုိလည္း သတိထားၿပီးၾကည့္မိတယ္။ ေက်းဇူးကန္းသူမ်ားျဖစ္တဲ့ ဦးေန၀င္းတုိ႔၊ ဦးခင္ညႊတ္တုိ႔ ဘ၀ပ်က္ခဲ့ၾကၿပီ။ ေနာက္ဘယ္သူေတြမ်ား ေလာကႀကီးရဲ ့ဒဏ္ခတ္တာကုိ ခံရမလဲမသိဘူး။ ဦးသန္းေရႊလား၊ ဦးသိန္းစိန္လား၊။ ဘယ္သူေတြလဲဆုိတာ ေစာင့္ၾကည့္တာေပါ့ဗ်ာ။ ဇာတ္လမ္းအစရွိရင္ ဇာတ္လမ္းအဆုံးေတာ့ရွိရမယ္။
ေက်းဇူးမဆပ္ရင္ေန ေက်းွဇူးမကန္းၾကပါနဲ႔။
ပဲပဲ
၈-တန္း၊ ၉-တန္းႏွစ္ေလာက္မွာ ေတြ႔ခဲ့တဲ့အေတြ ့အႀကဳံေလးပါ။ က်ေနာ္တုိ႔ ေနခဲ့ဘူးတဲ့ တပ္ထဲက အေၾကာင္းေပါ့။ ရဲေဘာ္ေတြေနရတဲ့ ေနအိမ္ေလးေတြကို ေျခာက္ခန္းတြဲလုိ႔ေခၚတယ္။ ပ်ဥ္ေထာင္၊ သြတ္မုိးနဲ႔ပါ။ ပ်ဥ္ေထာင္သြပ္မုိးဆုိတာက နာမည္ပဲရွိတယ္။ တခါတေလ ၀ါး ေတြပါကူၿပီးေထာက္ထားရတဲ့အထိ ဆုိးရြားလွတဲ့ ေျခာက္ခန္းတြဲေလးေပါ့။
ႏွစ္ေပါင္း သုံးေလးဆယ္ရွိၿပီဆုိေတာ့ ပ်ဥ္လဲမေထာင္ႏုိင္ေတာ့ဘူး၊ သြပ္လဲ မမာႏုိင္ေတာ့ဘူး။ အကုန္လုံး ေပါက္ၿပဲ၊ ခ် စားခံရတဲ့ ပ်ဥ္ေထာင္အိမ္ေျခာက္ခန္းတြဲအုပ္စုအျဖစ္ အသိအမွတ္ျပဳပါတယ္။ ေျခာက္ခန္းတြဲ ေလးခုရဲ ့အလည္ေခါင္တည့္တည့္မွာ အုတ္နဲ႔ လုပ္ထားတဲ့ေရကန္ရွိတယ္။
သုံးမီတာပတ္လည္ေလာက္ရွိမယ္။ ဒီေရကန္မွာ စုေပါင္းေရခ်ဳိးေရခပ္ၾကေပါ့။ ၂၄-နာရီလုံး ေရကအၿမဲလာတယ္။ ေရျပည့္လည္း လာေနတာပဲ။ ပိတ္စရာမရွိ၊ ဒီအတုိင္းပစ္ထားတဲ့ေရကန္။ ေရညွိ၊ ေရေမွာ္၊ အညစ္အေက်းေတြလည္း အျပည့္။ ေရကန္က ေရပုိက္ေတြကလည္း ေပါက္တာမ်ားလို႔ ဖာရာေတြခ်ည္းပဲ။ လမ္းေဘးက ပလတ္စတစ္နဲ႔လည္း ေကာက္ၿပီး ဖာရတာပဲ။ လက္တေလာအဆင္ေျပေအာင္။ အဲဒိေရကန္က က်ေနာ္တုိ႔ရဲ ့တခုတည္းေသာ ေရကန္။ ေရခ်ဳိးေရခပ္ၾကတယ္။ ေရကန္နဲ႔ ေျခာက္ခန္းတြဲက ၁၀-မီတာေလာက္ပဲေ၀းတယ္။
က်ေနာ္တုိ႔အခန္းေတြက အေတာ္လုံၿခဳံတယ္။ ေဘးအခန္းက စကားေျပာရင္၊ တျခားေဘးအခန္းကၾကားရတဲ့အထိ ဒီေလာက္လုံၿခဳံတဲ့အခန္း။ ဒါ့ေၾကာင့္ရဲေဘာ္ေတြ၊ သူတုိ႔သားသမီးေတြဆုိရင္ အတင္းေျပာလုိ႔မရဘူး။ အားလုံးၾကားေနရတာဆုိေတာ့။
အခန္းတစ္ခန္းက ဘယ္လုိအခန္းလဲ၊ ဘယ္ေလာက္က်ယ္လဲဆုိတာကို ရွင္းျပမွရမယ္ထင္တယ္။ ေပ ႏွစ္ဆယ္ပတ္လည္ရွိတဲ့ အိမ္ေရွ ့ခန္း၊ ေပ ၂၀-ေလာက္ရွိတဲ့ အိပ္ခန္း။ ရွားပါးပါး ဒီႏွစ္ခန္းပဲရွိတယ္။ ကုိယ့္ေငြကုိ ကုိယ္သုံးၿပီး ႀကိဳက္သလုိသာ အခန္းဖြဲ႔ ေနေတာ့။ ဒါက က်ေနာ္တုိ႔ ေနခဲ့ဘူးတဲ့ ေျခာက္ခန္းတြဲက အခန္းတစ္ခုေပါ့။ ဒု-အရာခံဗိုလ္ကစလုိ႔ တပ္သားအထိ ဒီလုိအခန္းမ်ဳိးမွာေနရတယ္။ အရာရွိေတြကေတာ့ သီးျခားအိမ္ေလးေတြနဲ႔ေပါ့။ အရာရွိနဲ႔ ရဲေဘာ္မတူ။ အရာရွိေတြရဲ ့ဟုိဟာက ပိုႀကီးတယ္ဆုိေတာ့။ ဒီလိုမ်ဳိးခြဲျခားခံရတယ္။ ထားေတာ့။ ေျပာခ်င္တာကို ဆက္ေျပာပါရေစ။
က်ေနာ္တုိ႔က ဒါကို လုိင္းခန္းလို႔ေခၚတယ္။ အစြန္ဆုံးအခန္းမွာ က်ေနာ့္အခ်စ္ေတာ္ႀကီး ပဲပဲဆုိတဲ့ လူရွိတယ္။ သူ႔နာမည္အရင္းေတာ့မဟုတ္ဘူး။ က်ေနာ္တုိ႔ပတ္၀န္းက်င္က သူ႔ကုိ ခ်စ္စႏုိးေပးထားတဲ့နာမည္။ သူ႔ရဲ ့ နာမည္အရင္းကိုလည္း က်ေနာ္မသိဘူး။ ႏွစ္ေပါင္း ၁၈-ႏွစ္ေလာက္ သူနဲ႔အတူ ေနခဲ့တာေတာင္ မသိဘူး။ စကားေျပာလုိက္ရင္ ပဲပဲ ဆုိတ့ဲအသံကလြဲရင္ က်န္တဲ့အသံမထြက္ဘူး။ စကားမေျပာတက္တဲ့ လူတစ္ေယာက္ေပါ့။
သူက အသက္ ၃၀-အရြယ္။ လူေကာင္ကေသးေသး။ အရပ္က ေဗလု၀ ေလာက္ပဲရွိမယ္။ အ၀တ္အစား၀တ္ရင္ ေသေသသပ္သပ္၀တ္တယ္။ က်ားထုိးကစားေတာ္တယ္။ သူနဲ ့သူ႔အေမ က သူ႔ညီမအိမ္မွာ မွီလုိၿပီး ေနတယ္။ ေယာက္ဖက တပ္ၾကပ္ၾကပ္ႀကီး။
ေရကန္ေဘးမွာ သူေနေတာ့ သူ ့ရဲ ့တာ၀န္ကုိ သူသိတယ္။ေရကန္ကို တပတ္တခါသန္႔ရွင္းေရးလုပ္ေပးတယ္။ ဘယ္သူမွ သူ ့ကုိ ခုိင္းတာမဟုတ္ဘူး။ ညေနပုိင္းေက်ာင္းက က်ေနာ္ျပန္လာၿပီဆုိရင္ သူ ့အိမ္ေဘးက ျဖတ္ၿပီးမွ က်ေနာ့္အိမ္ကိုေရာက္တယ္။ ေန႔တုိင္း က်ေနာ့္အတြက္ ထမင္းရည္ကို ပဲပဲ ကသိမ္းထားေပးတယ္။ က်ေနာ္ျပန္လာၿပီဆိုရင္ သူနဲ႔က်ေနာ္ ထမင္းရည္အတူတူေသာက္ၿပီး က်ား ထုိးတယ္။ က်ေနာ္ပဲ အၿမဲရႈံးတယ္။ က်ားထုိးေဖာ္မရွိလုိ႔ က်ေနာ့္ကို ဖားတဲ့အေနနဲ႔ ထမင္းရည္တုိက္တဲ့သေဘာ။ ဒီေလာက္ထိေအာင္ သူခ်မ္းသာတာ။
သူ ့ညီမက အိမ္မွာ အခန္ ့သား။ ဘာမွမလုပ္။ ေလးႏွစ္အရြယ္ သူ ့သမီးေလးကုိေတာင္ ေကာင္းေကာင္းမထိန္းဘူး။ ငအ ျဖစ္တဲ့ ပဲပဲနဲ ့ က်န္းမာေရးခ်ဴခ်ာတဲ့ မိခင္အုိႀကီးကပဲ ထိန္းေက်ာင္းတယ္။ ပဲပဲေယာက္ဖက တပ္တြင္းရိကၡာဂုိေဒါင္ကုိင္တယ္။ ဆီကိုင္တဲ့လက္ ဆီေပတဲ့ထုံးစံရွိေတာ့ သူတုိ႔အိမ္လဲ စီးပြားေရးအဆင္ေျပပါတယ္။
တစ္ခါတေလ ပဲပဲက ထမင္းခ်က္တာ၊ အ၀တ္ေလွ်ာ္တာ ေနာက္ၾကရင္ ပဲပဲကုိ ညီမျဖစ္သူက ထမင္းမေကၽြးဘူး။ ဆဲဆဲဆုိဆုိနဲ ့အၿမဲတမ္းဆူပူႀကိမ္းေမာင္းတယ္။ သူတုိ႔အိမ္မွာ ထမင္းအုိးႏွစ္လုံးထားတယ္။ တစ္လုံးက ပဲပဲစားဖို ့ထမင္းအုိး။ ေနာက္တစ္လုံးက ညီမနဲ ့ေယာက္ျဖစ္သူတုိ႔အတြက္။ ပဲပဲအတြက္ ဆန္ကေတာ့ သိတဲ့အတုိင္း၊ တပ္တြင္းကရတဲ့ ငစိန္ဆန္။ သူတုိ႔ကေတာ့အေကာင္းစားေပါ့။ တခါတေလ ပဲပဲလည္း လစ္ရင္လစ္သလုိ ညီမနဲ႔ေယာက္ဖျဖစ္သူဆီက ပိုက္ဆံခုိးၿပီး စီးကရက္၀ယ္ေသာက္တယ္။ က်ေနာ္ကုိလည္း တုိက္တယ္ေပါ့။ ေဆးေပါ့လိပ္ဆုိရင္ သူမေသာက္။ ဒါက ပဲပဲရဲ ့ဘ၀တစ္စိတ္တစ္ပုိင္း။
ေအာင္မုိး
က်ေနာ့္ထက္ ၁၀-ႏွစ္ေလာက္ႀကီးတဲ့ေအာင္မုိးဆုိတဲ့လူလည္း ေျခာက္ခန္းတြဲမွာေနတယ္။ အေဖက ရဲေဘာ္။ အေမက ပဲျပဳပ္သည္။ သုိ႔ေသာ္သူတုိ႔ ခ်မ္းသာတယ္။ ပဲပဲက ငအ။ ေအာင္မုိးက အကန္း။ မ်က္လုံးမျမင္ဘူး။ မျမင္ေပမဲ့အရမ္းသန္ ့တယ္။ ဘယ္လုိ သန္႔ရွင္းေရးလုပ္လဲေတာ့မသိဘူး။ တအိမ္လုံးေျပာင္ေနေအာင္ တံမ်က္စီးလွည္းႏုိင္တယ္။ အုတ္ကန္ကေန အိမ္အထိ ဘယ္သူအကူမွ မပါပဲ ေရခပ္ႏုိင္တယ္။ ေအာင္မုိးမေမြးခင္တုန္းက သူတုိ႔မိသားစု အရမ္းဆင္းရဲတယ္။ ေအာင္မုိးကိုေမြးၿပီး သူတုိ႔စီးပြားျဖစ္လာေတာ့ မ်က္လုံးမျမင္တဲ့သူတုိ႔သားကို ေက်းဇူးရွင္လို႔ ဆုိၿပီး သတ္မွတ္ထားတယ္။
ပဲပဲနဲ႔ေအာင္မုိးက မတည့္အတူေန။ သူတုိ႔ၾကားမွာ က်ေနာ္ကစကားျပန္။ ပဲပဲ လက္ဟန္ေျခဟန္နဲ႔ ေျပာတာကို က်ေနာ္က ေအာင္မုိးကုိ ဘာသာျပန္ေပးရတယ္။ ေအာင္မုိးက မျမင္ဘူးဆုိေတာ့။ တခါတေလ ေအာင္မုိးပုဆုိးကိုဆြဲခၽြတ္ၿပီး ပဲပဲလုပ္တာဆုိၿပီး ၾကပ္ေပးေတာ့ ပဲပဲနဲ႔ေအာင္မုိးရန္ျဖစ္ၾကတာကုိ က်ေနာ္က သေဘာၾကတယ္။
တေန႔ေတာ့ သူတုိ႔နဲ႔ က်ေနာ္ မေမွ်ာ္လင့္ပဲကြဲသြားခဲ့တယ္။ သူတုိ႔လည္း ဟုိေရာက္ဒီေရာက္၊ က်ေနာ္လည္း ဟုိေရာက္ဒီေရာက္ ဘ၀စာမ်က္ႏွာေတြကုိ တစ္ခုၿပီးတစ္ခု လွန္ေနရတုန္း။ အခုဆုိရင္ ၁၄-ႏွစ္ေလာက္ရွိၿပီ။ သတိတရရွိလုိ႔ တပ္ထဲက ငယ္သူငယ္ခ်င္းေတြကုိ ေအာင္မုိးနဲ႔ပဲပဲအေၾကာင္းကုိ ျပန္ေမးမိတယ္။ စိတ္မေကာင္းစရာလား၊ ၀မ္းသာစရာလားေတာ့မသိဘူး။
ပဲပဲဆုံးသြားၿပီ။ သူ႔အေမက သူ ့ထက္အရင္ဆုံးတယ္။ သူ ့အေမမေသခင္မွာ သူ႔သားကုိ စိတ္မခ်ဘူးဆုိၿပီး ေျပာသြားခဲ့တယ္။ ပဲပဲရဲ ့ညီမျဖစ္သူလည္း အိမ္ေထာင္ကြဲပီး ဘ၀ပ်က္သြားတယ္။
ဒါေပမဲ့ ၀မ္းသာစရာသတင္း ၾကားရျပန္တယ္။ ေအာင္မုိးတုိ႔ မိသားစု ေရႊေပါက္ကန္ၿမိဳ ့သစ္မွာ တုိက္နဲ႔ ကားနဲ႔ ႀကီးပြားေနတယ္တဲ့။ ေၾသာ္....ေက်းဇူးသိတက္သူတုိ႔ႀကီးပြားၿပီး ေက်းဇူးကန္းသူတုိ႔ ဘ၀ပ်က္ကုန္ၾကတဲ့ လူ ့ေလာကပါလား။ ေလာကႀကီး တရားပါတယ္။ ဒီလုိပဲျဖစ္သင့္ပါတယ္။
ဒီအေၾကာင္းနဲ႔ယွဥ္ၿပီး ႏုိင္ငံေရးကုိလည္း သတိထားၿပီးၾကည့္မိတယ္။ ေက်းဇူးကန္းသူမ်ားျဖစ္တဲ့ ဦးေန၀င္းတုိ႔၊ ဦးခင္ညႊတ္တုိ႔ ဘ၀ပ်က္ခဲ့ၾကၿပီ။ ေနာက္ဘယ္သူေတြမ်ား ေလာကႀကီးရဲ ့ဒဏ္ခတ္တာကုိ ခံရမလဲမသိဘူး။ ဦးသန္းေရႊလား၊ ဦးသိန္းစိန္လား၊။ ဘယ္သူေတြလဲဆုိတာ ေစာင့္ၾကည့္တာေပါ့ဗ်ာ။ ဇာတ္လမ္းအစရွိရင္ ဇာတ္လမ္းအဆုံးေတာ့ရွိရမယ္။
ေက်းဇူးမဆပ္ရင္ေန ေက်းွဇူးမကန္းၾကပါနဲ႔။
Subscribe to:
Posts (Atom)
