ကမၻာႀကီးပူေႏြးလာၿပီ။ အုိဇုန္းလႊာ ပါးလာၿပီ။ ဖန္လုံအိမ္ဓာတ္ေငြ ့ေၾကာင့္ ရာသီဥတုေတြ တျဖည္းျဖည္းေဖာက္ျပန္လာေနၿပီ။ သစ္ေတာေတြ တျဖည္းျဖည္း ျပဳန္းလာေနသည္။ စုိက္ပ်ဳိးလုိ႔ရတဲ့ ေျမေနရာေတြ ပ်က္ဆီးလာေနသည္။ ျမစ္ေခ်ာင္း အင္အုိင္ေတြ တိမ္ေကာလာေနသည္။ တိရဆၦန္နဲ႔အပင္ေတြ တျဖည္းျဖည္း မ်ဳိးတုန္းလာေနသည္။ ဒါက လက္ရွိ ၂၀၁၁-ကာလျဖစ္တဲ့ လက္ရွိရာစုႏွစ္မွာ ျမင္ေတြ ့ေနရတဲ့အေျခအေနပါ။
ေနာက္ထပ္ႏွစ္ေပါင္း ၁၀၀ အတြင္းမွာ ပုိၿပီးဆုိးရြားလာႏုိင္တယ္လုိ႔ သိပံပညာရွင္ေတြက တြက္ခ်က္ၿပီး ျဖစ္ေနပါတယ္။ဒီကာလကို ပုိလုိ႔အေရးႀကီးတဲ့ကာလလုိ႔ သတ္မွတ္လာေနပါၿပီ။ ဒါ့ေၾကာင့္ တကမၻာလုံးက အစုိးရေတြဟာ သဘာ၀ပတ္၀န္းက်င္ဆုိင္ရာ ပညာရပ္ေတြ၊ သုေတသနေတြ၊ ဥပေဒေတြနဲ႔ က်ေနာ္တုိ႔ ေနထုိင္ေနတဲ့ ကမၻာႀကီးကုိ ၀ုိင္းၿပီး ကာကြယ္ေနၾကပါၿပီ။ ရည္ရြယ္ကေတာ့ လက္ရွိဘ၀အတြက္တင္မဟုတ္ပါဘူး။ ေနာင္မွာေမြးလာမဲ့ က်ေနာ္တုိ႔သားေတြ၊ သမီးေတြရဲ ့ရင္ေသြးေတြအတြက္ ေနာင္ေအးစိတ္ေအးရေအာင္ဆုိၿပီး ဒီစီမံကိန္းေတြကို အေကာင္အထည္ေဖာ္ေနၾကတာျဖစ္ပါတယ္။
က်ေနာ္တုိ႔အားလုံးဟာ ကမၻာေျမေပၚက သယံဇာေတြကုိ အမွီျပဳၿပီး အသက္ရွင္ေနၾကရတယ္။ ေျမႀကီးကုိ အမွီျပဳၿပီး အပင္စိုက္ရတယ္။ အေကာင္ပေလာင္ေတြကုိ စားေသာက္ၿပီး အသက္ရွင္ရတယ္။ ဒါေတြသာ သုံးလုိ႔မရေတာ့ရင္၊ ဒါေတြကုိထိလာရင္ က်ေနာ္တုိ႔လည္းအသက္ရွင္ဖုိ႔မျဖစ္ႏိုင္ပါဘူး။ ဒါ့ေၾကာင့္ ကမၻာႀကီးကို ထိခုိက္လာႏုိင္မဲ့ အေျခအေနေတြမွန္သမွ်ကုိ ႀကိဳတင္ကာကြယ္ၾကရပါတယ္။ ဆုိးေနတဲ့အေျခအေနကုိ ေကာင္းေအာင္ ျမွင့္တင္ေနၾကပါၿပီ။
ဒီလုိကာကြယ္တဲ့ေနရာမွာ ႏုိင္ငံေတြ တစ္ခုနဲ ့တစ္ခု ပူးေပါင္းၿပီး လုပ္ၾကတယ္။ ႏုိင္ငံေတြ ဆုံေတြ ့ၿပီး ႏုိင္ငံတကာဆုိင္ရာ သေဘာတူညီခ်က္ေတြ ျပဌာန္းအတည္ျပဳၿပီး လုိက္နာၾကပါတယ္။ ဒီလုိလုပ္တဲ့ေနရာမွာ ငါ့ႏုိင္ငံနဲ႔ မဆုိင္ဘူးဆုိတဲ့အေတြးမ်ဳိးရွိလို႔မရပါဘူး။
သဘာ၀ပတ္၀န္းက်င္အေျခအေန၊ ဆုိးရြားမႈနဲ႔သက္ေရာက္မႈေတြဟာ ႏုိင္ငံတခုကေန ႏုိင္တခုဆီကို ကူးလူးျပန္႔ပြားႏုိင္တဲ့အတြက္ ႏုိင္ငံတုိင္း ပူးေဆာင္ရြက္မႈ ့မွာ ပါ၀င္ရပါတယ္။ လက္ေတြ ့ အေကာင္အထည္ေဖာ္ရပါတယ္။ ဒါက တာ၀န္တစ္ခုပါ။ ဒီလုိကာကြယ္ေဆာင္ရြက္တဲ့ေနရာမွာ အေရးႀကီးဆုံးက ျပည္သူေတြရဲ ့သဘာ၀ပတ္၀န္းက်င္နဲ႔ ဆုိင္တဲ့ ဗဟုသုတကို ပိုၿပီးျမွင့္တင္ဖုိ႔လုိပါတယ္။ သူတုိ ့ေတြဟာ ဒီေနရာမွာ အဓိက ေမာင္ႏွင္အားျဖစ္လုိ႔ပါ။ သူတုိ႔မပါပဲနဲ႔ သဘာ၀ပတ္၀န္းက်င္ဆုိင္ရာ ကာကြယ္ေစာင့္ေရွာက္ေရးလုပ္တဲ့ေနရာမွာ ေအာင္ျမင္မႈလုံး၀မရွိႏုိင္ပါဘူး။ ဒါ့ေၾကာင့္ ႏုိင္ငံေတြဟာ သူတို႔ႏုိင္ငံရဲ ့ စာသင္ေက်ာင္းေတြမွာ ပတ္၀န္က်င္ဆုိင္ရာ ပညာေရး ဘာသာရပ္တစ္ခုကို မသင္မေနရ သင္ၾကားရပါတယ္။ အထူးသျဖင့္ မႈလတန္းကေန အထက္တန္းအထိ ပတ္၀န္းက်င္ဆုိင္ရာ ဘာသာရပ္ သင္ရုိးညႊန္းတမ္းေတြကုိ အစုိးရက ဖန္တီးေပးပါတယ္။ ဒါမွ ခေလးေတြဟာ သဘာ၀ပတ္၀န္းက်င္နဲ႔ဆုိင္္တဲ့ ဗဟုသုတ နဲ ့အသိပညာ ရရွိမယ္လုိ႔ဆုိတယ္။ သူတုိ႔နားလည္ေလ ပုိၿပီး ထိန္းသိမ္းေစာင့္ေရွာက္ရေကာင္းေလပါပဲ။
ဒီလုိ ဘာသာရပ္မ်ဳိး ဗမာျပည္မွာ လုံး၀မရွိေသးပါဘူး။ လက္ရွိအေနအထားမွာ မရွိေပမဲ့ ေနာင္မွာရွိလာေအာင္ဆုိတဲ့ေစတနာနဲ႔ ဒီစာကို ေရးပါတယ္။ အားလုံးသိတဲ့အတုိင္း က်ေနာ္တုိ႔ တုိင္းျပည္ဟာ လက္မႈႏုိင္ငံအဆင့္အတန္းမွာပဲရွိပါေသးတယ္။ စက္မႈႏုိင္ငံျဖစ္ဖုိ႔ အမ်ားႀကီးလုိပါေသးတယ္။ သဘာ၀ပတ္၀န္းက်င္ ပ်က္စီးေအာင္ အဓိက လုပ္တဲ့ႏုိင္ငံေတြကေတာ့ စက္မႈႏုိင္ငံႀကီးေတြျဖစ္ပါတယ္။ ဥပမာ အေမရိကန္လုိႏုိင္ငံမ်ဳိးေတြျဖစ္ပါတယ္။ သုိ႔ေသာ္ ဒီေနရာမွာ စက္မႈႏုိင္ငံကို ကူးေျပာင္းေနတဲ့ ႏုိင္ငံေတြျဖစ္တဲ့ တရုတ္ႏုိင္ငံလုိမ်ဳိး၊ အိႏၵိယလုိႏုိင္ငံမ်ဳိးေတြက ပုိၿပီး ေၾကာက္စရာေကာင္းပါတယ္။ လူဦးေရအရမ္းထူထပ္လုိ႔ျဖစ္ပါတယ္။ တရုတ္ျပည္ရဲ ့ၿမိဳ ့ႀကီးေတြမွာ ေကာင္းကင္က တိမ္ကုိေတာင္မျမင္ရေတာ့ဘူး။ ျမင္ရတဲ့ ၿမိဳ ့ေတာ့ရွိပါတယ္။ ေကာင္းကင္မွာ တိမ္ေတြအစား Smog လို႔ေခၚတဲ့ မီးခုိေငြ ့ေတြနဲ႔ ျပည့္ေနပါတယ္။ ဒါက အင္မတန္ေၾကာင္စရာေကာင္းတဲ့ အရာပါ။ အက္ဆစ္မုိးေတြရြာႏုိင္ပါတယ္။ ေနာက္ၿပီး ေျမႀကီးေတြကလည္း အပင္စုိက္လုိ႔မရေအာင္ အက္ဆစ္ဓာတ္မ်ားမႈ ရွိေနပါတယ္။ အက္ဆစ္ဓာတ္မ်ားတဲ့ ေျမႀကီးကေနေပါက္လာတဲ့အပင္ေတြကို လူေတြစားသုံးမိရင္ အက္စစ္ေတြကုိ စားသုံးေနရတာနဲ႔ သိတ္မကြာပါဘူး။ ဒီအေျခအေနေတြက ပတ္လည္ျဖစ္ေနတဲ့ အေျခအေနပါ။
ျမန္မာႏုိင္ငံဟာ သူမ်ားႏုိင္ငံေတြနဲ႔ယွဥ္ရင္ သဘာ၀ပတ္၀န္းက်င္အေျခအေန အရမ္းမဆုိးေသးပါဘူး။ စက္မႈႏုိင္ငံႀကီးမဟုတ္ေတာ့ စက္ရုံအလုပ္ရုံကထြက္တဲ့ အဆိပ္ေငြေတြကိုလည္း အမ်ားႀကီး မစားသုံးရေသးဘူး။ သုိ႔ေသာ္ ဒီေနရာမွာ တစ္ခုေၾကာက္စရာေကာင္းတာက ႏုိင္ငံတြင္းမွာ သဘာ၀ပတ္၀န္းက်င္ဆုိင္ရာ ဥပေဒေတြ၊ ပညာရပ္ေတြ၊ အေျခခံအေဆာက္အအုံေတြ အရမ္းအားနည္းေနေတာ့ ႏုိင္ငံျခားCompany ေတြက စြန္ ့ပစ္တဲ့ အညစ္အေက်းေတြကုိ ေကာင္းေကာင္းမထိန္းႏုိင္ဘူး။ ေကာင္းေကာင္းစီမံခန္ ့ခြဲမႈ မလုပ္ႏုိင္ဘူး။ ဥပမာ မုံရြာက အုိင္ဗင္ဟုိး ကုမဏီက တူးေနတဲ့ ေၾကးတူး လုပ္ငန္းကေန ထြက္တဲ့ အညစ္အေက်းေတြကို ၾကည့္ပါ။ မုိင္းလုပ္ငန္းက အဓိက ေျမေနရာ၊ ေလထုညစ္ညမ္းမႈကို အႀကီးအက်ယ္ျဖစ္ေစတယ္။ ဒါေတြကုိ ထိထိေရာက္ေရာက္မကိုင္တြယ္ႏုိင္ေသးဘူး။ ဥပေဒရွိၿပီး အတက္ပညာအားနည္း၊ ေငြကမရွိ၊ အေျခခံအေဆာက္အအုံေတြက မျပည့္စုံရင္ေတာ့ က်ေနာ္တုိ႔ ႏုိင္ငံဟာ ဘယ္လုိမွ သဘာ၀ပတ္၀န္းက်င္ကုိ ကာကြယ္ႏုိင္မွာမဟုတ္ပါဘူး။ လူေတြက ယေန ့အခ်ိန္အထိ ေျမႀကီးနဲ႔ လက္ကို ပဲ အဓိကအသုံးျပဳၿပီး အသက္ရွင္ေနရတာဆိုေတာ့ ဒီေျမႀကီးနဲ႔ ဒီေလထုကိုသာ ထိ ရင္ေတာ့ က်ေနာ္တုိ႔ ကုိယ့္ကုိယ္သက္ေသသလုိနဲ ့တူေနပါတယ္။
ယေန ့ကာလမွာ အျခားတုိင္းျပည္ေတြဟာ သူတုိ႔ႏုိင္ငံရဲ ့သဘာ၀သယံဇာေတြျဖစ္တဲ့ ျမစ္ေခ်ာင္းအင္အုိင္ေတြကုိ မထိေစတဲ့ ဖြံ ့ၿဖိဳးတုိးတက္မႈေတြကုိ အေကာင္အထည္ေဖာ္ပါတယ္။ ထိလာမယ္ဆုိ႔ ယူဆရင္ သူတုိ႔ ဘယ္ေတာ့မွအေကာင္အထည္မေဖာ္ပါ။ ဥပမာ ၾသစေတ်းလ်ႏုိင္ငံရဲ ့သဘာ၀ပတ္၀န္းက်င္ဆုိင္ရာေစာင့္ေရွာက္မႈကို ေလ့လာၾကည့္ပါ။ သူတုိ႔ျမစ္ေတြကုိ ေရႊထက္ေတာင္ တန္ဖုိးထားပါတယ္။
ဒီေန ့ျမန္မာျပည္ဟာ ျဖစ္သလုိေစာင့္ေရွာက္ေနတဲ့ ႏုိင္ငံအဆင့္မွာပဲရွိပါေသးတယ္။ သဘာ၀ပတ္၀န္းက်င္ဆုိင္ရာ ပညာရပ္ေတြ၊ အေျခခံအေဆာက္အအုံေတြ၊ ဥေပေဒေတြ၊ ကၽြမ္းက်င္မႈ ့အတတ္ပညာေတြကုိ အေကာင္အထည္ေဖာ္က အခ်ိန္အေတာ္ယူရပါတယ္။ အလြယ္ကူဆုံးကေတာ့ စာသင္ေၾကာင္းေတြမွာ အေျခခံကာကြယ္္ ျမွင့္တင္တဲ့ ဗဟုသုတကုိ အဓိက ဦးစားေပးလုပ္ရင္ ျဖစ္ႏုိင္ပါတယ္။ ေငြေၾကးကုန္က်မႈနဲ႔ အခ်ိန္ကာလ သိတ္ၿပီး မယူရေတာ့ ျဖစ္ႏုိင္ေျခရွိပါတယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္ လက္ရွိအစုိးရအေနနဲ႔ အလြယ္ကူဆုံးျဖစ္တဲ့ မႈလတန္းကေန အထက္တန္းထိသင္တဲ့ ေက်ာင္းေတြမွာ သဘာ၀ပတ္၀န္းက်င္ဆုိင္ရာ ပညာရပ္ကုိ စတင္သင္ၾကားဖုိ႔ တုိက္တြန္းလုိက္ပါတယ္။
ဆက္ရန္-
8/13/11
8/11/11
စိန္ျမန္မာ
အစုိးရ အဆက္ဆက္က ျမန္မာႏုိင္ငံကို ေရႊျမန္္မာဆုိၿပီး တင္စားတာ တကယ္မွန္ပါတယ္။ တကယ္လည္း ျမန္မာျပည္ဟာေရႊႏုိင္ငံ တစ္ခုပါ။ ဒီေနရာမွာ လူေတြ အျငင္းပြားၾကတဲ့ အရာတစ္ခုရွိတယ္။ ဒါကေတာ့ ဗမာဆုိတဲ့စကားလုံးနဲ႔ ျမန္မာဆုိတဲ့စကားလုံး ႏွစ္ခုပဲျဖစ္ပါတယ္။ ႏုိင္ငံရဲ ့နာမည္ကုိ ဗမာလုိ ့မေခၚပဲ ျမန္မာလုိ႔ ေခၚပါဆုိတဲ့ အစုိးရရဲ ့ကတ္သီးကတ္သတ္ စိတ္ေကာက္မႈ ့ကုိလည္း ခဏခဏ သတိထားမိလုိ႔ပါ။
က်ေနာ့္အျမင္ကေတာ့ ႏွစ္လုံးတည္းနဲ႔ေဘာင္းဘီက်ပ္ေနတယ္လို ့ျမင္တယ္။ ဘယ့္ႏွယ္ဗ်ာ.....နာမည္က ခ်က္စားလို႔ ရတာမွ မဟုတ္တာ။ ႀကိဳက္သလုိသာေခၚ။ အေရးမႀကီးဘူး။ အေရးႀကီးတာက ကုိယ့္အတြက္ ကုိက္ဖို႔ အေရးႀကီးတယ္။
ေနာ္ေ၀ ႏုိင္ငံကိုလည္းၾကည့္အုံး။ လူေတြကုိၾကည့္ရတာ သနားစရာ အရမ္းေကာင္းတယ္။ သူတုိ႔ခဗ်ာ ေရခဲေသတၱာထဲမွာ ေနရတဲ့ ငါးေသတၱာလုိပဲ။ ေအးလုိက္တာလည္း ေစာက္ရမ္း။ တခါတေလ လ ဆုိတဲ့ ဟာႀကီးကလည္း အခ်ိန္မေတာ္ ထ ၿပီး လင္းလုိ႔လင္း။ ေနကလည္း အခ်ိန္မရွိ ၀င္ ခ်င္သလုိ၀င္။ မုိးလည္း ခ်ဳပ္ ခ်င္ မွ ခ်ဳပ္တယ္။ ေနပူၿပီေဟ့ဆုိရင္ သမဆုိင္မွာ ဆီေ၀သလုိမ်ဳိး လူေတြအလုအယက္ ေျပးၿပီး ေနပူစာလႈံဖို႔ တန္းစီရတယ္။ ဒီေလာက္ထိ ျဖစ္တဲ့ ႏုိင္ငံ။ ျမန္မာျပည္နဲ႔ကြာပဗ်ာ။
က်ေနာ့္အျမင္ကေတာ့ ႏွစ္လုံးတည္းနဲ႔ေဘာင္းဘီက်ပ္ေနတယ္လို ့ျမင္တယ္။ ဘယ့္ႏွယ္ဗ်ာ.....နာမည္က ခ်က္စားလို႔ ရတာမွ မဟုတ္တာ။ ႀကိဳက္သလုိသာေခၚ။ အေရးမႀကီးဘူး။ အေရးႀကီးတာက ကုိယ့္အတြက္ ကုိက္ဖို႔ အေရးႀကီးတယ္။
က်ေနာ္ေနတဲ့ႏုိင္ငံမွာ ေနပူရင္ အရမ္းပူတယ္။ေအးရင္ အရမ္းေအးတယ္။ မုိးလည္း သိတ္ၿပီးမရြာဘူး။ စပါးစုိက္ဖုိ႔မေျပာနဲ႔ မုိးနဲတာကိုႀကိဳက္တဲ့ ဂ်ဳံေတာင္စုိက္ဖို႔မလြယ္ဘူး။ ေျမႀကီးထဲမွာလည္း ဆားဓာတ္မ်ားမႈ ့(Salinity) တအားရွိေနလုိ ့ အလုပ္မျဖစ္ဘူး။ ေရကလည္းရွား။ ေျမေအာက္ေရကလည္း ငံ သလားမေမးနဲ႔။ ငံ တာတင္မကဘူး၊ နံ ပါ နံတယ္။ ၿပီးေတာ့ ျမစ္ေခ်ာင္း၊ အင္းအုိင္ ေပါသလား မေမးနဲ႔။ က်ေနာ္ေနတဲ့ ၿမိဳ ့မွာ ျဖစ္တစ္ခုပဲရွိတယ္။ ဘာမွ သုံးစားလုိ႔ မရဘူး။ သယံဇာတဆုိလုိ႔ ေျမႀကီးေအာက္က ဟာပဲရွိတယ္။ ေျမေပၚမွာေတာ့ သိတဲ့အတုိင္း။ ဒါက ၾသစေတ်းလ်ႏုိင္ငံရဲ ့အေနာက္ဘက္ အျခမ္းေဒသရဲ ့အေျခအေန။
ေနာ္ေ၀ ႏုိင္ငံကိုလည္းၾကည့္အုံး။ လူေတြကုိၾကည့္ရတာ သနားစရာ အရမ္းေကာင္းတယ္။ သူတုိ႔ခဗ်ာ ေရခဲေသတၱာထဲမွာ ေနရတဲ့ ငါးေသတၱာလုိပဲ။ ေအးလုိက္တာလည္း ေစာက္ရမ္း။ တခါတေလ လ ဆုိတဲ့ ဟာႀကီးကလည္း အခ်ိန္မေတာ္ ထ ၿပီး လင္းလုိ႔လင္း။ ေနကလည္း အခ်ိန္မရွိ ၀င္ ခ်င္သလုိ၀င္။ မုိးလည္း ခ်ဳပ္ ခ်င္ မွ ခ်ဳပ္တယ္။ ေနပူၿပီေဟ့ဆုိရင္ သမဆုိင္မွာ ဆီေ၀သလုိမ်ဳိး လူေတြအလုအယက္ ေျပးၿပီး ေနပူစာလႈံဖို႔ တန္းစီရတယ္။ ဒီေလာက္ထိ ျဖစ္တဲ့ ႏုိင္ငံ။ ျမန္မာျပည္နဲ႔ကြာပဗ်ာ။
ဒါ့ေၾကာင့္ေနာ္ေ၀ေရာက္ ေရႊျမန္မာေတြ ရႈနာ ရႈိက္ကုန္းျဖစ္တဲ့ သူကျဖစ္၊ ေဂါက္တဲ့သူက ေဂါက္၊ ေၾကာင္တဲ့သူက ေၾကာင္။ ျဖစ္ခ်င္တုိင္းျဖစ္ေနၾကတယ္။ တခ်ဳိ ့ေတာ့လည္း က်ပ္နဲနဲျပည့္ပါတယ္။ အမ်ားစုက မျပည့္ခ်င္။ မယုံရင္ေမးၾကည့္ပါ။ ဥပမာ ၁၉၉၀-ခုႏွစ္က အေရြးခံရတဲ့ အမတ္ေတြ ေနာ္ေ၀မွာ တစ္ပုံႀကီးရွိတယ္။အခုထက္ထိ သူတုိ႔ကို သူတုိ႔၊ လႊတ္ေတာ္အမတ္တဲ့ဗ်ာ။ ဒုကၡ ဗလပြ၊ အခ်စ္ ေတြ ဗလပြ နဲ႔ အမတ္ေတြပါလားလုိ႔ က်ေနာ္မေျပာခ်င္။ ဒါေပမဲ့ ဒီလုိေတာ့ ေျပာခ်င္တယ္။ ၂၀၁၁-ဗ်။ ၁၉၉၀-မဟုတ္ေတာ့ဘူး။ အားလုံးေျပာင္းေနၿပီ။
က်ေနာ့္စိတ္ထင္ ဒီလူေတြ ေနာ္ေ၀ႏုိင္ငံရဲ ့ရာသီဥတုက သူတုိ႔ရဲ ့အုံးေႏွာက္ေတြကုိ Freeze ျဖစ္ေအာင္လုပ္လုိက္တယ္လို႔ က်ေနာ္ေျပာခ်င္တယ္။ အုံးေႏွာက္ေတြ အရမ္းေအးတာမ်ားေတာ့ ခဲ သြားတာကုိ ဆုိလုိတာပါ။ ေနာ္ေ၀ စားတာကိုခံလုိက္ခံရၿပီ။
ဟုတ္ပါတယ္။ သူတုိ႔က လႊတ္ေတာ္အမတ္ေတြပါ။ လႊတ္တဲ့ေနရာမွာ အင္မတန္ေတာ္တဲ့ အမတ္ေတြပါ။
ေနာ္ေ၀ၿပီးေတာ့ အေမရိကန္ႏုိင္ငံ အလွည့္။ သူမသာ ကိုယ္အသုဘပဲ။ ရာသီဥတုနဲ႔သဘာ၀ပတ္ ၀န္းက်င္က အတူတူ။ အၿမဲတမ္းဆုိသလုိ ရမ္းကီးဟုေခၚေသာ အေမရိကန္ လူ၀ႀကီး လူေပါႀကီးေတြ ေလဆင္ႏွာေမာင္းမိလုိ ့ေသရျပန္ၿပီ။ ေျပးရျပန္ၿပီ။ ေအးတာကလည္း ေရပါခဲတဲ့အထိ။ ဒါ့ေၾကာင့္ သူတုိ႔လည္း ေနာ္ေ၀နဲ႔ သိတ္ၿပီးမကြာဘူး။ အပူေပးတဲ့စက္ကုိ အၿမဲတမ္းဖြင့္ထားရေတာ့ သူတုိ႔ကို ဒီလုိေျပာလုိႏိုင္တယ္။ မီးသဂ်ဳၤိလ္စက္ထဲမွာ အၿမဲတမ္း ေနရတဲ့ ေနာ္ေ၀နဲ႔ အေမရိကန္ႏုိင္ငံလုိ႔။
ဒါ့ေၾကာင့္ အေမရိကန္ကလူေတြ၊ အဂၤလန္ကလူေတြ၊ ေနာ္ေ၀မွာရွိတဲ့လူေတြ အားလုံးနီးပါး ပ်ဴးေၾကာင္ေၾကာင္ ျဖစ္ကုန္တာေပါ့။
အထူးသျဖင့္ ေ၀းေလ ပိုၿပီးေၾကာင္ေလပဲ။
ၾသစေတ်းလ်က လူေတြလည္း ဒီအတုိင္းပဲ။ က်ေနာ္တုိ ့ကေတာ့ ကၽြန္းေၾကာင္, ေၾကာင္တယ္လို႔ နာမည္ေပးတယ္။ ကၽြန္းႀကီးေပၚမွာ ေသာင္တင္ေနလို႔။ ဒါက ဥေရာပ၊ အေမရိက၊ နဲ႔ ၾသစေတ်းလ်ေရာက္ေရႊျမန္မာေတြ သူတုိ႔ႏုိင္ငံရဲ ့ရာသီဥတုအေနအထား သဘာ၀ပတ္၀န္္က်င္အေနအထားေတြေၾကာင့္ ရႈးေၾကာင္ေၾကာင္ ျဖစ္သြားတဲ့ ျဖစ္ရပ္တစ္ခု။
ေနာက္ၿပီး ႏုိင္ငံေတြရဲ ့ကုန္ထုတ္လုပ္မႈ ့ကုိ သတိထားၿပီး ၾကည့္ၾကည့္ပါ။ ဥပမာ အစၥေရးႏုိင္ငံကုိၾကည့္။ လက္နက္ထုတ္တဲ့ေနရာမွာေတာ့ ဘာကၽြမ္းသလဲမေမးနဲ႔။ သူ ့လက္နက္ေတြက ေစာက္ရမ္းေကာင္းတယ္။ ေစ်းႀကီးတယ္။ ဘာ့ေၾကာင့္ သူတုိ႔ ဒီလုိနာမည္ႀကီးရလဲဆုိေတာ့ဒီလုိရွိတယ္။ ႏုိင္ငံကလည္း ေသးေသး။ ေဂၚလီလုံးေလာက္ရွိတယ္။ ေရကလည္းေပါသလားမေမးနဲ႔။ ေျမၾသဇာ၊ သံယံဇာတလည္း ေပါသလားမေမးနဲ႔။ တစ္ခုမွ မရွိဘူး။ အနီးနားမွာက သူတုိ႔ကို လစ္ရင္လစ္သလုိ တီး ဖုိ ့ေခ်ာင္းေနတဲ့ ကုလားေတြခ်ည္းပဲ။ ကုလားေတြက လက္ယားေနတာကုိ ဂ်ဴးေတြသိတယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္ လက္နက္ပဲ ထုတ္တယ္။ ကာကြယ္ဖုိ ့။ ဒါက အစၥေရးႏုိင္ငံရဲ ့အဓိကစီးပြားေရး။ အဓိက ထုတ္ကုန္။ သူ ့ႏုိင္ငံမွာ ျမန္မာအစုိးရေျပာသလုိ စုိက္ပ်ဳိးေရးကို အေျခခံ၍ အျခားစီးပြားေရး ဘာျဖစ္တယ္ ညာျဖစ္တယ္ လုပ္ၾကည္ပါလား။ တခါတည္း ဂ်ဴးေတြ အသက္ကုိ ဘယ္ကထြက္ရမွန္းသိမွာမဟုတ္ဘူး။
ဂ်ပန္ႏုိင္ငံကိုၾကည့္။ ဂ်ပန္မွာ ဘာရွိလဲ။ လူပဲရွိတယ္။ အားလုံး သူမ်ားႏုိင္ငံကပဲ ၀ယ္တယ္။ သူတုိ႔ထြက္တာက တုိရိုတာနဲ ဆုိနီပဲ ရွိတယ္။ ဒါမွ အဓိက တုိက္ကတ္မထားရင္ ဂ်ပန္ေတြငတ္ေပါ့ဗ်ာ။ သယံဇာတမွ မရွိတာ။
ၾသစေတ်းလ်ကုိလည္းၾကည့္အုံး။ ေျမႀကီးေအာက္က သယံဇာတပဲ အဓိက အားကုိးစရာရွိတယ္။ ျမန္မာႏုိ္င္ငံရဲ ့အိမ္နီးခ်င္းႏုိင္ငံေတြကုိလည္းလည္း ထပ္ၿပီးေလ့လာပါအုံး။ တရုတ္၊ ကုလား၊ ထုိင္း ႏုိင္ငံေတြဟာ ျမန္မာျပည္ေလာက္သယံဇာတေပါလား။ လုံး၀ မေပါ။
စကၤာပူကုိ တစ္ကမၻာလုံးက ခ်ီးက်ဴးတယ္။ သန္႔ရွင္းတယ္။ သတ္ရပ္တယ္။ စည္းကမ္းေကာင္းတယ္ေပါ့။ နည္းပညာလည္း အားေကာင္းတယ္ဆုိၿပီ ခ်ီးက်ဴးၾကေလတယ္။ ဟုတ္လည္း ဟုတ္ပါတယ္။ သုိ႔ေသာ္ က်ေနာ္က ဒီလုိေျပာခ်င္တယ္။ စကၤာပူႏုိင္ငံရဲ ့အရြယ္အစားက က်ေနာ္တုိ႔ေနဘူးတဲ့ တပ္ထဲက စစ္သားေတြကန္တဲ့ ေဘာလုံးကြင္းေလာက္ေတာင္ မက်ယ္ေတာ့ သန္႔ရွင္းေအာင္၊ သတ္ရပ္ေအာင္၊ စည္းကမ္းရွိေအာင္လုပ္ရဖုိ႔ ဘာခက္တာမွတ္လုိ႔။ နည္းပညာမွ ေကာင္းေအာင္ မလုပ္ႏုိင္ရင္ စ-လုံးေတြ ထမင္းငတ္ေပါ့လုိ႔ေျပာရမလုိျဖစ္ေနပါၿပီ။ လူဦးေရကလည္း ဘယ္ေလာက္ရွိလုိ႔လဲ။ စစ္အစုိးရ ေပၚတာဆြဲလုိ႔တုိက္ပြဲမွာ ေသသြားတဲ့ လူဦးေရကေတာင္ စကၤာပူထက္မ်ားေသးတယ္။ က်ေနာ္သာ သမၼတျဖစ္ရင္ စကၤာပူကုိ ဒီလုိေျပာခ်င္တယ္။ Fuck Off စကၤာပူ။
ဒါ့အျပင္ ထုိင္း၊ မေလး၊ စကၤာပူ သုံးႏုိင္ငံေပါင္းမွ သူတုိ႔ သယံဇာတက ဗမာျပည္ရဲ ့အဆင္းရဲဆုံး ခ်င္းျပည္နယ္ကိုတာင္မမွီဘူး။ ခ်င္းေတြစုိက္တဲ့ မုန္႔ညင္းကုိ ႏုိင္ငံတကာကုိတင္ပုိ႔ၾကည့္။ ဂလုိဘယ္လုိက္ေဇးရွင္း (Globalization) မျဖစ္ရင္ိ ပါးလာရုိက္။ ဒီေလက္ထိစားေကာင္းတာ။ က်ေနာ္ ခ်င္းေတြဆီက အလကားေတာင္းစားဘူးေတာ့ အရသာေကာင္းေကာင္းသိတယ္။ ထားပါေတာ့ လုိရင္းကုိ မေရာက္ပဲေနအုံးမယ္။
အဂၤလိပ္ေတြက ဒီလုိေျပာတယ္။ မင္းတုိ႔ႏို္င္ငံကြာ ဒီေလာက္ အပူအေအးလည္းမွ်တယ္။ ေျမေပၚမွာေျမေအာက္ သယံဇာတလည္း တစ္ပုံႀကီး။ သူမ်ားႏုိင္ငံနဲ႔မတူတဲ့ အေျခအေန ရွိရက္သားနဲ႔ ခ်မ္းသာေအာင္မလုပ္ႏုိင္ဘူးလုိ႔ သူတုိ႔ေျပာတယ္။ က်ေနာ္က ဒီလုိျပန္ေျပာတယ္။ မင္းတုိ႔ကို အေၾကာေပးထားတာကြလုိ႔။ အစုိးရကလည္း အရမ္းေတာ္တယ္။ အေမွ်ာ္အျမင္ႀကီးတယ္။ကုိယ့္လူမ်ဳိးကို ငတ္ေအာင္လုပ္တာတယ္။ မေသမခ်င္း သတ္ေနတယ္။ ဘာျဖစ္လုိ႔လဲဆုိေတာ့ ပညာေပးခ်င္လုိ႔ပါ။ ဘ၀နာမွ က်ဳိးစားခ်င္စိတ္ရွိမွာကြ။ မ်ားမ်ားနဲ႔ျမန္ျမန္ သူမ်ားႏုိင္ငံေတြထက္သာေအာင္ လုပ္ခ်င္မွာ။ ဒါ့ေၾကာင့္ အစုိးရက ေစတနာဗလပြနဲ႔ ဗမာလူမ်ဳိးကုိ အရမ္း ငတ္ေအာင္ လုပ္ထားတာကြလုိ႔ အဂၤလိပ္ေတြကုိ ေျပာလုိက္တယ္။
က်ေနာ္တုိ႔ႏုိင္ငံဟာ တကယ္ကို သယံဇာတ၊ ရာသီဥတု၊ တုိင္းျပည္အေနအထားက တကယ့္ကုိ ေကာင္းတဲ့ႏုိင္ငံတစ္ခုပါ။ လူဦးေရနဲ႔ တုိင္းျပည္အရြယ္အစားလည္း မွ် တယ္။ ဘယ္ေနရာကိုသြားသြား ေတာထဲမွာ ျမစ္ေခ်ာင္းထဲမွာ ရွာေဖြစားေသာက္လုိ႔ရတယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္စစ္အစုိးရ ေျပာတာေပါ့။ ျမန္မာျပည္မွာ ထမင္းငတ္လုိ႔ေသတဲ့ မသာ မရွိဘူးလုိ႔။ သူပုန္ေတြဘာ့ေၾကာင့္ ေရွရွည္ စစ္တုိက္ႏုိင္လဲဆုိေတာ့ အဓိက ဗမာျပည္ရဲ ့ေတာက ထမင္းေကၽြးလို ့ပါ။ အနဲဆုံး မွ်စ္နဲ႔ ငွက္ေပ်ာအူေတာ့ ရတယ္။ ေခ်ာင္းရွိေတာ့ ငါးဖမ္း၊ ဖားဖမ္းၿပီး မီးကင္စားလုိ႔ရတယ္။ ေရခ်ဳိက ေနရာတကာရွိတယ္။ ၾသစေတ်းလ်အေနာက္ပုိင္းကို လာၾကည့္ပါ။ ေတာထဲမွာ ေရျပတ္၊ စားစရာျပတ္ရင္ ေသဖုိ႔သာျပင္ေတာ့။ ဗမာျပည္ရဲ ့ေတာထဲမွာ ဒီလုိေရျပတ္၊ ထမင္းငတ္ၿပီး ေသတဲ့သူ ဘယ္ႏွစ္ေယာက္ရွိလဲ။ အာဖရိတိုက္က ဆုိမားလီးယားေတာင္ပုိင္း၊ အီသီယုိးပီးရား၊ ဆူဒန္ စတဲ့ႏုိင္ငံေတြ ဗမာျပည္ရဲ ့ေျခဖ်ားေတာင္ မမွီဘူး။ ကပၸလီေတြ ငတ္ၿပီးေသကုန္ၾကတယ္။ ၿပီးရင္ လဒက လာၿပီးစားတာကုိ တီဗြီမွာ မျမင္ခ်င္ဆုံးပဲ။ ဒီႏုိင္ငံေတြနဲ႔ ဗမာျပည္ရဲ ့အေနအထားကုိ ယွဥ္ၾကည့္ရင္ က်ေနာ္တုိ႔လူမ်ဳိးဟာ တကယ့္ကို ကံေကာင္းတဲ့လူမ်ဳိးပါ။
စပါးစုိက္မလား၊ ဂ်ဳံစုိက္မလား။ ႀကိဳက္တဲ့အရာစုိက္ အကုန္ေပါက္တယ္။ ဘယ္ေလာက္ထိ အပင္စုိက္တာျဖစ္လဲဆုိရင္ ဘိန္းပါ အားအားယားယား ထ ၿပီးေပါက္ေသးဗ်ာ။ ဘိန္းပါရႈလုိ႔ရတဲ့ ဗမာေတြ။ ဘယ္ေလာက္ကံေကာင္းလဲ။ ႏုိင္ငံျခားမွာ ဘိန္းရႈႏုိင္တဲ့ လူေတြက တကယ့္သူေဌးႀကီးေတြ။ ဆင္းရဲသားေတြ ဘိန္းမရႈႏုိင္။ ထုိင္းေတြကိုလည္းၾကည့္အုံး။ ဘိန္းမေျပာနဲ႔ ျမင္းေဆးေတာင္ေကာင္းေကာင္းမရႈႏုိင္လုိ႔ ေကာ္ရႈ ရတဲ့ဘ၀။ ဒါ့ေၾကာင့္ က်ေနာ္ေျပာတာေပါ့ ကံေကာင္းတဲ့ဗမာေတြလုိ႔။
ဒါ့အျပင္ ေရနံ၊ သဘာ၀ ဓာတ္ေငြ ့၊ ေရႊေတြအျပင္ ပုရစ္ေတာင္ ထြက္ေသးဗ်ာ။ ဘာလုိေသးလဲ ဗမာျပည္ရယ္။
လုိတာကေတာ့ အားလုံးသိတဲ့အတုိင္း အုံးေႏွာက္ေတြက က်ပ္ျပည့္ဖုိ႔လုိတယ္။ ပညာတက္ဖုိ႔လုိတယ္။ အေခ်ာင္စားခ်င္တဲ့စိတ္ကုိ ေဖ်ာက္ဖုိ႔လုိတယ္။ အဓိကလူေတြရဲ ့အက်င့္ေတြကုိ ျပင္ႏုိင္ရင္ က်ေနာ္တုိ႔တုိင္းျပည္ ေရႊျဖစ္ၿပီ။
ဘာ့ေၾကာင့္တုိင္းျပည္က ခ်မ္းသာၿပီး၊ လူေတြက ဆင္းရဲလဲဆုိေတာ့ ခုနက ေျပာတဲ့ မေကာင္းတဲ့ ေစာက္က်င့္ေတြရွိေနလုိ႔ပဲ။ ဘာ့ေၾကာင့္အဲဒိအက်င့္ေတြရွိေနလဲဆုိေတာ့ အဓိက ဗမာျပည္ဟာ သူမ်ားတုိင္းျပည္နဲ႔မတူတဲ့ ေရခံေျမခံ ေတြရွိေနလုိ႔ပါ။ ဒါေတြေၾကာင့္ လူေတြပ်က္စီးကုန္တယ္လို႔ က်ေနာ္ေတာ့ ေျပာခ်င္တယ္။
ၾသစေတ်းလ်ႏုိင္ငံရဲ ့ဌာေနတုိင္းရင္းသားကုိ ျမန္မာေတြက ေမ်ာက္ကုလားလို႔ေခၚတယ္။ သူတုိ႔မ်က္ႏွာက ေမ်ာက္မ်က္ႏွာလုိပဲ။ အသားကလည္း မဲ တူးၿပီး နက္ေနတာပဲ။ ကုလားနဲ႔ အေတာ္တူတယ္။ အဓိကတူတာက အိႏိၵယကုလားေတြနဲ႔ အေတာ္တူတယ္။ ဒီေမ်ာက္ကုလားေတြက အလုပ္မလုပ္လဲ ထမင္း၀တယ္။ အရက္၀တယ္။ အစုိးရက သူတုိ႔ႏုိင္ငံဆုိေတာ့အစစအရာအရာ သူမ်ားထက္ပုိေပးတယ္။ ပုိၿပီး ဂရုစုိက္တယ္။ သူတုိ ့တင္မဟုတ္ဘူး သူတုိ႔ေမြးထားတဲ့ေခြးေတြကုိ ေထာက္ပံ့ေၾကးေပးရတယ္။ အမဲလုိက္ေခြးဆုိၿပီး ပုိက္ဆံေတာင္းလို႔ရတယ္။ ဒီလုိ အစားေခ်ာင္ အေနေခ်ာင္ေတာ့ သူတုိ႔ပ်က္စီးလာတယ္။ အလုပ္မရွိေတာ့ ေဆးရႈ၊ အရက္ေသာက္ ရန္ျဖစ္ ခုိးဆုိးလုယက္နဲ႔ သူတုိ႔ဘ၀ေတြ နိဂုံးခ်ဳပ္ရတယ္။ အလကားေန ဗိုက္ျပည့္တယ္ဆုိေတာ့ လူေတြရဲ ့စိတ္ဓာတ္ေတြပ်က္စီးလာတယ္။ ဒါက အမ်ားစု။ အနဲစုေတာ့ေကာင္းပါတယ္။ မယုံရင္ ၾသစီမွာ လာၾကည့္ပါ။
ဒီျဖစ္ရပ္ကလည္း က်ေနာ္တုိ႔တုိင္းျပည္နဲ႔သိတ္ၿပီးမကြာဘူး။ ဗမာျပည္လည္း သယံဇာတေပါေတာ့ သူမ်ားတုိင္းျပည္ကလူေတြလုိ အမ်ားႀကီးက်ဳိးစားစရာမလုိဘူး။ အထူးသျဖင့္ အလကားေန ဘ၀င္ျမင့္ခ်င္တဲ့စိတ္ကရွိေနတယ္။
ႏုိင္ငံျခားမွာသာ ကၽြန္ခံေနၾကရတယ္။ စိတ္ဓာတ္က မေလွ်ာ့။ မာန္က မခ်။ ဗမာကပဲ တကယ္ေကာင္းသလုိမ်ဳိး။ ထုိင္းမွာေနတဲ့ဗမာေတြလည္း အိမ္ေဖာ္သာလုပ္ေနေပမဲ့ စိတ္ဓာတ္က ဒီလုိမ်ဳိး။ ဦးေအာင္ေဇယ်က ထုိင္းကုိ ၀ါးရင္းတုတ္နဲ႔ ရုိက္ၿပီး သိမ္းခဲ့တာကြတဲ့။ လက္ေတြ ့မွာသူတုိ႔ ဖင္ခ်ခံေနရတာကို ေမ့ေနတယ္။ အဲဒိေလာက္ တလြဲေတြးၾကတဲ့ဗမာ။
ေနာက္ဆုံးေတာ့ ဒီလုိနိဂုံးခ်ဳပ္ခ်င္တယ္။ တုိင္းျပည္က ခ်မ္းသာတယ္။ ခ်မ္းသာေတာ့ လူေတြပ်က္စီးတယ္။ ကုေဋရွစ္ဆယ္ သူေဌးသားလုိ အလိုက္လိုက္ခံ ပညာမဲ့ေတာ့ ကုန္းေကာက္စရာမရွိတဲ့ ဘ၀ကုိ ေနာက္ဆုံးေရာက္ရတယ္။ အခုေရႊျမန္မာေတြရဲ ့အေျခအေနက ကုေဋရွစ္ဆယ္သူေဌးသားလုိ ျဖစ္ေပမဲ့ ကုေဋေလးဆယ္ေလာက္ပဲကုန္ေသးတယ္။ က်န္တဲ့ေလးဆယ္နဲ႔ပညာတက္ေအာင္သင္၊ မေကာင္းတဲ့ေစာက္က်င့္ကုိ ခ်က္ခ်င္းျပင္လုိက္ရင္ ပြဲက ၿပီးၿပီ။ ဒါဆုိရင္ က်ေနာ္တုိ႔ႏုိင္ငံဟာ ေရႊျမန္မာတင္မဟုတ္ဘူး စိန္ျမန္မာလုိ႔ပါ ေခၚလုိ႔ရတယ္။
ေနာက္ၿပီး ႏုိင္ငံေတြရဲ ့ကုန္ထုတ္လုပ္မႈ ့ကုိ သတိထားၿပီး ၾကည့္ၾကည့္ပါ။ ဥပမာ အစၥေရးႏုိင္ငံကုိၾကည့္။ လက္နက္ထုတ္တဲ့ေနရာမွာေတာ့ ဘာကၽြမ္းသလဲမေမးနဲ႔။ သူ ့လက္နက္ေတြက ေစာက္ရမ္းေကာင္းတယ္။ ေစ်းႀကီးတယ္။ ဘာ့ေၾကာင့္ သူတုိ႔ ဒီလုိနာမည္ႀကီးရလဲဆုိေတာ့ဒီလုိရွိတယ္။ ႏုိင္ငံကလည္း ေသးေသး။ ေဂၚလီလုံးေလာက္ရွိတယ္။ ေရကလည္းေပါသလားမေမးနဲ႔။ ေျမၾသဇာ၊ သံယံဇာတလည္း ေပါသလားမေမးနဲ႔။ တစ္ခုမွ မရွိဘူး။ အနီးနားမွာက သူတုိ႔ကို လစ္ရင္လစ္သလုိ တီး ဖုိ ့ေခ်ာင္းေနတဲ့ ကုလားေတြခ်ည္းပဲ။ ကုလားေတြက လက္ယားေနတာကုိ ဂ်ဴးေတြသိတယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္ လက္နက္ပဲ ထုတ္တယ္။ ကာကြယ္ဖုိ ့။ ဒါက အစၥေရးႏုိင္ငံရဲ ့အဓိကစီးပြားေရး။ အဓိက ထုတ္ကုန္။ သူ ့ႏုိင္ငံမွာ ျမန္မာအစုိးရေျပာသလုိ စုိက္ပ်ဳိးေရးကို အေျခခံ၍ အျခားစီးပြားေရး ဘာျဖစ္တယ္ ညာျဖစ္တယ္ လုပ္ၾကည္ပါလား။ တခါတည္း ဂ်ဴးေတြ အသက္ကုိ ဘယ္ကထြက္ရမွန္းသိမွာမဟုတ္ဘူး။
ဂ်ပန္ႏုိင္ငံကိုၾကည့္။ ဂ်ပန္မွာ ဘာရွိလဲ။ လူပဲရွိတယ္။ အားလုံး သူမ်ားႏုိင္ငံကပဲ ၀ယ္တယ္။ သူတုိ႔ထြက္တာက တုိရိုတာနဲ ဆုိနီပဲ ရွိတယ္။ ဒါမွ အဓိက တုိက္ကတ္မထားရင္ ဂ်ပန္ေတြငတ္ေပါ့ဗ်ာ။ သယံဇာတမွ မရွိတာ။
ၾသစေတ်းလ်ကုိလည္းၾကည့္အုံး။ ေျမႀကီးေအာက္က သယံဇာတပဲ အဓိက အားကုိးစရာရွိတယ္။ ျမန္မာႏုိ္င္ငံရဲ ့အိမ္နီးခ်င္းႏုိင္ငံေတြကုိလည္းလည္း ထပ္ၿပီးေလ့လာပါအုံး။ တရုတ္၊ ကုလား၊ ထုိင္း ႏုိင္ငံေတြဟာ ျမန္မာျပည္ေလာက္သယံဇာတေပါလား။ လုံး၀ မေပါ။
စကၤာပူကုိ တစ္ကမၻာလုံးက ခ်ီးက်ဴးတယ္။ သန္႔ရွင္းတယ္။ သတ္ရပ္တယ္။ စည္းကမ္းေကာင္းတယ္ေပါ့။ နည္းပညာလည္း အားေကာင္းတယ္ဆုိၿပီ ခ်ီးက်ဴးၾကေလတယ္။ ဟုတ္လည္း ဟုတ္ပါတယ္။ သုိ႔ေသာ္ က်ေနာ္က ဒီလုိေျပာခ်င္တယ္။ စကၤာပူႏုိင္ငံရဲ ့အရြယ္အစားက က်ေနာ္တုိ႔ေနဘူးတဲ့ တပ္ထဲက စစ္သားေတြကန္တဲ့ ေဘာလုံးကြင္းေလာက္ေတာင္ မက်ယ္ေတာ့ သန္႔ရွင္းေအာင္၊ သတ္ရပ္ေအာင္၊ စည္းကမ္းရွိေအာင္လုပ္ရဖုိ႔ ဘာခက္တာမွတ္လုိ႔။ နည္းပညာမွ ေကာင္းေအာင္ မလုပ္ႏုိင္ရင္ စ-လုံးေတြ ထမင္းငတ္ေပါ့လုိ႔ေျပာရမလုိျဖစ္ေနပါၿပီ။ လူဦးေရကလည္း ဘယ္ေလာက္ရွိလုိ႔လဲ။ စစ္အစုိးရ ေပၚတာဆြဲလုိ႔တုိက္ပြဲမွာ ေသသြားတဲ့ လူဦးေရကေတာင္ စကၤာပူထက္မ်ားေသးတယ္။ က်ေနာ္သာ သမၼတျဖစ္ရင္ စကၤာပူကုိ ဒီလုိေျပာခ်င္တယ္။ Fuck Off စကၤာပူ။
ဒါ့အျပင္ ထုိင္း၊ မေလး၊ စကၤာပူ သုံးႏုိင္ငံေပါင္းမွ သူတုိ႔ သယံဇာတက ဗမာျပည္ရဲ ့အဆင္းရဲဆုံး ခ်င္းျပည္နယ္ကိုတာင္မမွီဘူး။ ခ်င္းေတြစုိက္တဲ့ မုန္႔ညင္းကုိ ႏုိင္ငံတကာကုိတင္ပုိ႔ၾကည့္။ ဂလုိဘယ္လုိက္ေဇးရွင္း (Globalization) မျဖစ္ရင္ိ ပါးလာရုိက္။ ဒီေလက္ထိစားေကာင္းတာ။ က်ေနာ္ ခ်င္းေတြဆီက အလကားေတာင္းစားဘူးေတာ့ အရသာေကာင္းေကာင္းသိတယ္။ ထားပါေတာ့ လုိရင္းကုိ မေရာက္ပဲေနအုံးမယ္။
အဂၤလိပ္ေတြက ဒီလုိေျပာတယ္။ မင္းတုိ႔ႏို္င္ငံကြာ ဒီေလာက္ အပူအေအးလည္းမွ်တယ္။ ေျမေပၚမွာေျမေအာက္ သယံဇာတလည္း တစ္ပုံႀကီး။ သူမ်ားႏုိင္ငံနဲ႔မတူတဲ့ အေျခအေန ရွိရက္သားနဲ႔ ခ်မ္းသာေအာင္မလုပ္ႏုိင္ဘူးလုိ႔ သူတုိ႔ေျပာတယ္။ က်ေနာ္က ဒီလုိျပန္ေျပာတယ္။ မင္းတုိ႔ကို အေၾကာေပးထားတာကြလုိ႔။ အစုိးရကလည္း အရမ္းေတာ္တယ္။ အေမွ်ာ္အျမင္ႀကီးတယ္။ကုိယ့္လူမ်ဳိးကို ငတ္ေအာင္လုပ္တာတယ္။ မေသမခ်င္း သတ္ေနတယ္။ ဘာျဖစ္လုိ႔လဲဆုိေတာ့ ပညာေပးခ်င္လုိ႔ပါ။ ဘ၀နာမွ က်ဳိးစားခ်င္စိတ္ရွိမွာကြ။ မ်ားမ်ားနဲ႔ျမန္ျမန္ သူမ်ားႏုိင္ငံေတြထက္သာေအာင္ လုပ္ခ်င္မွာ။ ဒါ့ေၾကာင့္ အစုိးရက ေစတနာဗလပြနဲ႔ ဗမာလူမ်ဳိးကုိ အရမ္း ငတ္ေအာင္ လုပ္ထားတာကြလုိ႔ အဂၤလိပ္ေတြကုိ ေျပာလုိက္တယ္။
က်ေနာ္တုိ႔ႏုိင္ငံဟာ တကယ္ကို သယံဇာတ၊ ရာသီဥတု၊ တုိင္းျပည္အေနအထားက တကယ့္ကုိ ေကာင္းတဲ့ႏုိင္ငံတစ္ခုပါ။ လူဦးေရနဲ႔ တုိင္းျပည္အရြယ္အစားလည္း မွ် တယ္။ ဘယ္ေနရာကိုသြားသြား ေတာထဲမွာ ျမစ္ေခ်ာင္းထဲမွာ ရွာေဖြစားေသာက္လုိ႔ရတယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္စစ္အစုိးရ ေျပာတာေပါ့။ ျမန္မာျပည္မွာ ထမင္းငတ္လုိ႔ေသတဲ့ မသာ မရွိဘူးလုိ႔။ သူပုန္ေတြဘာ့ေၾကာင့္ ေရွရွည္ စစ္တုိက္ႏုိင္လဲဆုိေတာ့ အဓိက ဗမာျပည္ရဲ ့ေတာက ထမင္းေကၽြးလို ့ပါ။ အနဲဆုံး မွ်စ္နဲ႔ ငွက္ေပ်ာအူေတာ့ ရတယ္။ ေခ်ာင္းရွိေတာ့ ငါးဖမ္း၊ ဖားဖမ္းၿပီး မီးကင္စားလုိ႔ရတယ္။ ေရခ်ဳိက ေနရာတကာရွိတယ္။ ၾသစေတ်းလ်အေနာက္ပုိင္းကို လာၾကည့္ပါ။ ေတာထဲမွာ ေရျပတ္၊ စားစရာျပတ္ရင္ ေသဖုိ႔သာျပင္ေတာ့။ ဗမာျပည္ရဲ ့ေတာထဲမွာ ဒီလုိေရျပတ္၊ ထမင္းငတ္ၿပီး ေသတဲ့သူ ဘယ္ႏွစ္ေယာက္ရွိလဲ။ အာဖရိတိုက္က ဆုိမားလီးယားေတာင္ပုိင္း၊ အီသီယုိးပီးရား၊ ဆူဒန္ စတဲ့ႏုိင္ငံေတြ ဗမာျပည္ရဲ ့ေျခဖ်ားေတာင္ မမွီဘူး။ ကပၸလီေတြ ငတ္ၿပီးေသကုန္ၾကတယ္။ ၿပီးရင္ လဒက လာၿပီးစားတာကုိ တီဗြီမွာ မျမင္ခ်င္ဆုံးပဲ။ ဒီႏုိင္ငံေတြနဲ႔ ဗမာျပည္ရဲ ့အေနအထားကုိ ယွဥ္ၾကည့္ရင္ က်ေနာ္တုိ႔လူမ်ဳိးဟာ တကယ့္ကို ကံေကာင္းတဲ့လူမ်ဳိးပါ။
စပါးစုိက္မလား၊ ဂ်ဳံစုိက္မလား။ ႀကိဳက္တဲ့အရာစုိက္ အကုန္ေပါက္တယ္။ ဘယ္ေလာက္ထိ အပင္စုိက္တာျဖစ္လဲဆုိရင္ ဘိန္းပါ အားအားယားယား ထ ၿပီးေပါက္ေသးဗ်ာ။ ဘိန္းပါရႈလုိ႔ရတဲ့ ဗမာေတြ။ ဘယ္ေလာက္ကံေကာင္းလဲ။ ႏုိင္ငံျခားမွာ ဘိန္းရႈႏုိင္တဲ့ လူေတြက တကယ့္သူေဌးႀကီးေတြ။ ဆင္းရဲသားေတြ ဘိန္းမရႈႏုိင္။ ထုိင္းေတြကိုလည္းၾကည့္အုံး။ ဘိန္းမေျပာနဲ႔ ျမင္းေဆးေတာင္ေကာင္းေကာင္းမရႈႏုိင္လုိ႔ ေကာ္ရႈ ရတဲ့ဘ၀။ ဒါ့ေၾကာင့္ က်ေနာ္ေျပာတာေပါ့ ကံေကာင္းတဲ့ဗမာေတြလုိ႔။
ဒါ့အျပင္ ေရနံ၊ သဘာ၀ ဓာတ္ေငြ ့၊ ေရႊေတြအျပင္ ပုရစ္ေတာင္ ထြက္ေသးဗ်ာ။ ဘာလုိေသးလဲ ဗမာျပည္ရယ္။
လုိတာကေတာ့ အားလုံးသိတဲ့အတုိင္း အုံးေႏွာက္ေတြက က်ပ္ျပည့္ဖုိ႔လုိတယ္။ ပညာတက္ဖုိ႔လုိတယ္။ အေခ်ာင္စားခ်င္တဲ့စိတ္ကုိ ေဖ်ာက္ဖုိ႔လုိတယ္။ အဓိကလူေတြရဲ ့အက်င့္ေတြကုိ ျပင္ႏုိင္ရင္ က်ေနာ္တုိ႔တုိင္းျပည္ ေရႊျဖစ္ၿပီ။
ဘာ့ေၾကာင့္တုိင္းျပည္က ခ်မ္းသာၿပီး၊ လူေတြက ဆင္းရဲလဲဆုိေတာ့ ခုနက ေျပာတဲ့ မေကာင္းတဲ့ ေစာက္က်င့္ေတြရွိေနလုိ႔ပဲ။ ဘာ့ေၾကာင့္အဲဒိအက်င့္ေတြရွိေနလဲဆုိေတာ့ အဓိက ဗမာျပည္ဟာ သူမ်ားတုိင္းျပည္နဲ႔မတူတဲ့ ေရခံေျမခံ ေတြရွိေနလုိ႔ပါ။ ဒါေတြေၾကာင့္ လူေတြပ်က္စီးကုန္တယ္လို႔ က်ေနာ္ေတာ့ ေျပာခ်င္တယ္။
ၾသစေတ်းလ်ႏုိင္ငံရဲ ့ဌာေနတုိင္းရင္းသားကုိ ျမန္မာေတြက ေမ်ာက္ကုလားလို႔ေခၚတယ္။ သူတုိ႔မ်က္ႏွာက ေမ်ာက္မ်က္ႏွာလုိပဲ။ အသားကလည္း မဲ တူးၿပီး နက္ေနတာပဲ။ ကုလားနဲ႔ အေတာ္တူတယ္။ အဓိကတူတာက အိႏိၵယကုလားေတြနဲ႔ အေတာ္တူတယ္။ ဒီေမ်ာက္ကုလားေတြက အလုပ္မလုပ္လဲ ထမင္း၀တယ္။ အရက္၀တယ္။ အစုိးရက သူတုိ႔ႏုိင္ငံဆုိေတာ့အစစအရာအရာ သူမ်ားထက္ပုိေပးတယ္။ ပုိၿပီး ဂရုစုိက္တယ္။ သူတုိ ့တင္မဟုတ္ဘူး သူတုိ႔ေမြးထားတဲ့ေခြးေတြကုိ ေထာက္ပံ့ေၾကးေပးရတယ္။ အမဲလုိက္ေခြးဆုိၿပီး ပုိက္ဆံေတာင္းလို႔ရတယ္။ ဒီလုိ အစားေခ်ာင္ အေနေခ်ာင္ေတာ့ သူတုိ႔ပ်က္စီးလာတယ္။ အလုပ္မရွိေတာ့ ေဆးရႈ၊ အရက္ေသာက္ ရန္ျဖစ္ ခုိးဆုိးလုယက္နဲ႔ သူတုိ႔ဘ၀ေတြ နိဂုံးခ်ဳပ္ရတယ္။ အလကားေန ဗိုက္ျပည့္တယ္ဆုိေတာ့ လူေတြရဲ ့စိတ္ဓာတ္ေတြပ်က္စီးလာတယ္။ ဒါက အမ်ားစု။ အနဲစုေတာ့ေကာင္းပါတယ္။ မယုံရင္ ၾသစီမွာ လာၾကည့္ပါ။
ဒီျဖစ္ရပ္ကလည္း က်ေနာ္တုိ႔တုိင္းျပည္နဲ႔သိတ္ၿပီးမကြာဘူး။ ဗမာျပည္လည္း သယံဇာတေပါေတာ့ သူမ်ားတုိင္းျပည္ကလူေတြလုိ အမ်ားႀကီးက်ဳိးစားစရာမလုိဘူး။ အထူးသျဖင့္ အလကားေန ဘ၀င္ျမင့္ခ်င္တဲ့စိတ္ကရွိေနတယ္။
ႏုိင္ငံျခားမွာသာ ကၽြန္ခံေနၾကရတယ္။ စိတ္ဓာတ္က မေလွ်ာ့။ မာန္က မခ်။ ဗမာကပဲ တကယ္ေကာင္းသလုိမ်ဳိး။ ထုိင္းမွာေနတဲ့ဗမာေတြလည္း အိမ္ေဖာ္သာလုပ္ေနေပမဲ့ စိတ္ဓာတ္က ဒီလုိမ်ဳိး။ ဦးေအာင္ေဇယ်က ထုိင္းကုိ ၀ါးရင္းတုတ္နဲ႔ ရုိက္ၿပီး သိမ္းခဲ့တာကြတဲ့။ လက္ေတြ ့မွာသူတုိ႔ ဖင္ခ်ခံေနရတာကို ေမ့ေနတယ္။ အဲဒိေလာက္ တလြဲေတြးၾကတဲ့ဗမာ။
ေနာက္ဆုံးေတာ့ ဒီလုိနိဂုံးခ်ဳပ္ခ်င္တယ္။ တုိင္းျပည္က ခ်မ္းသာတယ္။ ခ်မ္းသာေတာ့ လူေတြပ်က္စီးတယ္။ ကုေဋရွစ္ဆယ္ သူေဌးသားလုိ အလိုက္လိုက္ခံ ပညာမဲ့ေတာ့ ကုန္းေကာက္စရာမရွိတဲ့ ဘ၀ကုိ ေနာက္ဆုံးေရာက္ရတယ္။ အခုေရႊျမန္မာေတြရဲ ့အေျခအေနက ကုေဋရွစ္ဆယ္သူေဌးသားလုိ ျဖစ္ေပမဲ့ ကုေဋေလးဆယ္ေလာက္ပဲကုန္ေသးတယ္။ က်န္တဲ့ေလးဆယ္နဲ႔ပညာတက္ေအာင္သင္၊ မေကာင္းတဲ့ေစာက္က်င့္ကုိ ခ်က္ခ်င္းျပင္လုိက္ရင္ ပြဲက ၿပီးၿပီ။ ဒါဆုိရင္ က်ေနာ္တုိ႔ႏုိင္ငံဟာ ေရႊျမန္မာတင္မဟုတ္ဘူး စိန္ျမန္မာလုိ႔ပါ ေခၚလုိ႔ရတယ္။
8/7/11
လက္နက္ခ်ခ်င္တယ္
လက္နက္ခ်ခ်င္တယ္ဆုိတဲ့ က်ေနာ့္အေတြးကုိ လာမဲ့အပတ္မွာ တင္ျပခ်င္ပါတယ္။ သေဘာမတူတဲ့လူမ်ားမယ္လို ့ယူဆပါတယ္။ သုိ ့ေသာ္ စဥ္းစားမိတာကုိ လွ်ိဴ ့ဝွက္မထားခ်င္ပါ။ ဘာ့ေၾကာင့္လက္နက္ခ် ခ်င္တာလဲဆုိေတာ့...ဗကပ နဲ ့ ျပည္ခ်စ္လို ျပည္ပမွာ တစ္သက္လုံးေသာင္တင္ေနမွာကို စုိး၇ိမ္လုိ ့ပါ။ အစုိး၇လည္း အတုိက္အခံ လက္နက္ကုိင္အဖြဲ ့ စတဲ့ အဖြဲ ့ေတြကုိ အပ်က္မတုိက္ႏုိင္ပါ။ အတုိက္အခံေကာ လက္နက္ကုိင္အဖြဲ ့ေတြေကာ အစုိး၇က အပ်က္မလုပ္ႏုိင္ပါဘူး။ ဘယ္သူမွ ျပတ္ျပတ္သားမလုပ္ႏုိင္တာ ႏွစ္ေပါင္းအေတာ္ၾကာေနၿပီ။ က်ေနာ္ကေတာ့ ျပည္ပမွာ ေန၇တာ အ၇မ္းစိတ္ပ်က္ေနၿပီ။ ျပည္တြင္းမွာ ဝင္ ၿပီး အစိုး၇ခင္းေပးတဲ့ ႏုိင္ငံေ၇း လမ္းစဥ္အတုိင္း ေလွ်ာက္ဖုိ ့စဥ္းစားေနတယ္။ ဆုိလုိခ်က္က က်ေနာ္လက္နက္ခ် ခ်င္ေနၿပီ။ မလုပ္ခင္ အားလုံးကုိ ႀကိဴတင္အသိေပးပါတယ္။ သူမ်ားေတြလုိ ခုိေၾကာင္ခုိးဝွက္နဲ ့ေတာ့ ၇န္ကုန္ကုိ မျပန္ပါဘူး။ လက္ေတြ ့ေတာ့ အေကာင္အထည္မေဖာ္၇ေသးပါ။ စဥ္းစားခ်က္ကုိ တင္ျပေနတာပါ။ သေဘာတူတဲ့သူ၇ွိ၇င္ က်ေနာ့္ကို ဆက္သြယ္ပါ။ ျပည္ပမွာေတာ့ အသက္ႀကီးၿပီး မေသခ်င္ဘူး။ ဒီအတုိင္းသာ ဆက္သြားေန၇င္ က်ေနာ္တုိ ့ဘယ္ေတာ့မွ အိမ္ျပန္၇မွာလဲ။
8/5/11
လူ့ေဘာင္ခ်စ္ဘုန္းေက်ာ္မွ အပတ္စဥ္တင္ဆက္ေနသည့္ ေဒါ္ေအာင္ဆန္းစုၾကည္ႏွင့္ ျပည္သူမ်ား အေမးအေျဖ
အစုိး၇က အၿမဲတမ္း ေဒါ္စုက အျဖဴကုိ ယူလုိ ့ဆိုၿပီး အျပစ္ျမင္တယ္။ သူတို ့ဒီလုိေမးတယ္။ ဘာ့ေၾကာင့္ ယူ ၇တာလဲေပါ့။ ဒီေမးခြန္းကုိ ေဒါ္စု အလုပ္မအားလုိ ့က်ေနာ္ပဲ ေျဖပါ့မယ္။ ဟဲ့...အေကာင္၇ဲ ့အ၇င္တုန္းက ႏုိင္ငံျခားမွာ ဒီေလာက္ ဒုကသည္မမ်ားဘူးဟဲ့...။ ေနာက္ၿပီး ေဒါ္စုက ျပတ္ျပတ္သားသား မေျပာဘူးေပါ့။ ျပည္တြင္းျပည္ပက အတုိက္အခံေတြ အားမ၇တဲ့အသံ။ ဒီေမးခြန္းနဲ ့ပက္သက္ၿပီး က်ေနာ္ေမာင္ဘုန္းေက်ာ္ပဲ အားေနလုိ ့ထပ္ၿပီးေျဖပါအုံးမယ္။ ဟဲ့အေကာင္..ဘယ္တုန္းက ငါ ျပတ္ျပတ္သားသားလုပ္ဘူးလုိ ့လဲ...။
8/3/11
က်ေနာ္ ဆရာမဟုတ္ပါ
က်ေနာ္ကားေမာင္းသင္ပါတယ္။ ၾသစေတ်းလ်ႏုိင္ငံက လုိင္းစင္ရ ယဥ္ေမာင္းသင္ေပးသူတစ္ဦးလည္း ျဖစ္ပါတယ္။ အဂၤလိပ္ေခၚရင္ Driving Instructor ေပါ့။ လုိင္စင္ရဖို႔အတြက္ ဘာလုပ္ရလဲဆုိတာကုိ မသိေသးတဲ့သူေတြကုိ သိေအာင္ရွယ္ေပးခ်င္တယ္။
ပထမဆုံး ယဥ္ေမာင္းလုိင္စင္ သုံးႏွစ္သက္တန္းျပည့္ရတယ္။ ျပည့္တာနဲ႔ Driving Instructor လုိင္စင္ ေလွ်ာက္လုိ႔ရတယ္။ ဒီလုိင္စင္ကုိ ရဖုိ႔အတြက္ အရည္အခ်င္း သတ္မွတ္ေတြက ဒီလုိပါ။
သင္တန္း တက္ရင္ တက္၊ မတက္ခ်င္ဘူးဆုိရင္ ကားေမာင္းသင္ေပးတဲ့ အရည္အခ်င္းစစ္ စာေမးပြဲ (Assessment) ၀င္ ေျဖရပါတယ္။
သင္တန္းက ႏွစ္ပတ္ၾကာတယ္။ သင္တန္းမွာ ကားေမာင္းသင္ေပးသူတစ္ဦးအေနနဲ႔ ရွိသင့္တဲ့ အရည္အခ်င္းကုိ သင္ေပးပါတယ္။ ကုိယ္ပုိင္စီးပြားေရးလုပ္တာဆုိေတာ့ ေငြေၾကးအထာအသုိ၊ ကုန္က်သုံးစြဲမႈ အခ်က္အလက္ ထိန္းသိမ္းနည္း၊ သင္ၾကားမႈ လုိအပ္ခ်က္ စတဲ့ အရာေတြကုိ သင္ရတယ္။ ၿပီးရင္ေတာ့ စာေတြ ့လက္ေတြ ့ေျဖဆုိတယ္။ ေအာင္မွ သင္တန္းက လက္မွတ္ထုတ္ေပးပါတယ္။ မေအာင္ရင္ ျပန္ေလ့က်င့္ေပါ့။ က်ေနာ္သုံးခါ ေလာက္ေျဖယူရတယ္။ ေနာက္ဆုံး ဆရာက မ်က္စိေနာက္လုိ႔ အေအာင္ေပးပါတယ္။ ဒီေလာက္အရည္အခ်င္းရွိတဲ့လူပါ။ ဒါက သင္တန္းလက္မွတ္ ယူနည္း။
လက္မွတ္မယူခ်င္ရင္ တျခားနည္းလမ္းရွိတယ္။ လုိင္စင္ရုံးမွာ Driving Instructor လုိင္စင္ရဖို႔ လက္ေတြ႔ေျဖဆုိရတယ္။ ဒီနည္လမ္းက အင္မတန္ခက္ခဲတယ္။ ဘယ္လုိ ေျဖရလဲဆုိတာကုိ မသိရင္ ေတာ္ရုံနဲ႔ မေအာင္ေတာ့ လုိင္စင္မရဘူးေပါ့။ လူအေတာ္မ်ားမ်ားကေတာ့ ဒီနည္းလမ္းကုိ မလုိက္ၾကဘူး။ သင္တန္းပဲတက္ပါတယ္။ သင္တန္းဆင္းလက္မွတ္ရွိတဲ့သူေတြက တစ္ႏွစ္တခါ ျပန္ေျဖစရာမလုိပဲ တစ္သက္လုံး သင္ၾကားခြင့္ဆုိတဲ့ အခြင့္အေရးကို ရပါတယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္ လူေတြက သင္တန္းပဲ တက္တယ္။ သင္တန္းနာမည္က Certificate III in Motor Vehicle Driving Instruction ျဖစ္ပါတယ္။ ျမန္မာလုိေတာ့ ဘယ္လုိျပန္ရမလဲမသိဘူး။
ဒါ့အျပင္ က်န္းမာေရးေဆးစစ္ခ်က္ ေအာင္ရပါတယ္။ ဆရာ၀န္ဆီကေန သင္ေပးမဲ့လူတစ္ဦအေနနဲ႔ အုံးေႏွာက္ေကာင္းမေကာင္း၊ ကိုယ္လက္အဂၤါသန္စြမ္းမႈ ရွိမရွိဆိုတဲ့ လက္မွတ္ကို ယူရပါတယ္။ ဒါကို Medical Certificate လို႔ေခၚတယ္။ ၿပီးေတာ့ Working With Children ဆုိတဲ့ လက္မွတ္ကိုလည္း အစုိးရဆီကေန ယူရပါတယ္။ ဒီလက္မွတ္ယူရတဲ့ ရည္ရြယ္ကေတာ့ အေသးစိတ္မသိပါ။ စိတ္ထင္ေတာ့ သင္ေပးသူ ဘုန္းေက်ာ္သည္ အသက္ (၁၈) ႏွစ္ေအာက္ခေလးေတြကို သင္ၾကားႏုိင္ခြင့္ ရွိမရွိကုိ စစ္တာပါ။ ဥပမာ ရာဇ၀တ္မႈေပါ့။ က်ေနာ္သာ ခေလးေတြကုိ ေပါက္ကရလုပ္ခဲ့တဲ့ သမုိင္းရွိရင္ လုိင္စင္မရပါ။ ေနာက္လုိင္စင္တစ္ခုကေတာ့ Traffic Infringement လုိ ့ေခၚတယ္။ ကုိယ့္ရဲ ့ကားေမာင္းတဲ့ သမုိင္းတေလွ်ာက္ကုိ စစ္တဲ့လက္မွတ္ပါ။ ဥပမာ က်ေနာ့္က ကားကုိမႈးၿပီးေမာင္းတာတုိ႔၊ ခဏခဏ ကားတုိက္တာတုိ႔ ျဖစ္ခဲ့ရင္ လုိင္စင္မရပါ။ ဆုိေတာ့ အက်င့္စာရိတၱ၊ က်န္းမာေရး၊ ယဥ္ေမာင္းတဲ့ သမုိင္းအေထာက္အထားေကာင္းမွ Driving Instructor လုိင္စင္ထုတ္ေပးပါတယ္။
လုိင္စင္ရတာနဲ႔ ကားေမာင္းသင္လုိ႔ရတယ္။ သုိ႔ေသာ္ ကုိယ့္ရဲ ့ကားမွာ Dual Control လုိ႔ေခၚတဲ့ ႏွစ္ဘက္ ထိန္းခ်ဳပ္တဲ့ စနစ္ရွိမွ သင္ခြင့္ရွိတယ္။ ဒါက ဘာလဲဆုိေတာ့ ဘရိတ္ႏွစ္ခု၊ ဂီရာႏွစ္ခု၊ ကလတ္ႏွစ္ခုကုိ ကားထဲမွာထည့္တဲ့အရာပါ။ သင္တဲ့သူေကာ သင္ေပးတဲ့သူေကာ အတြက္ျဖစ္တယ္။ တခုခုျဖစ္ရင္ သင္ေပးသူက ထိန္းလုိ႔ရေအာင္ပါ။
လြန္ခဲ့တဲ့ ၂၀၀၇-ကတည္းက က်ေနာ္ကားေမာင္းသင္တယ္။ လူမ်ဳိးစုံကုိ သင္ေပးပါတယ္။ တစ္နာရီကုိ ေဒၚလာ (၄၀) ယူပါတယ္။ အခုေတာ့ ၿပိဳင္ဆုိင္တာမ်ားလုိ႔ (၃၅) ေဒၚလာနဲ႔ ေလွ်ာ့ခ်ပါတယ္။ တျခား အဂၤလိပ္ေတြကေတာ့ တစ္နာရီကုိ (၅၇) ေဒၚလာယူတယ္။ ဆုိေတာ့ က်ေနာ္က ေစ်းအရမ္းေပါတာေပါ့။
က်ေနာ္ ဒီအလုပ္ကုိ မႀကိဳက္ပါ။ အၿမဲတမ္း ပူေလာင္ေနလုိ႔။ ဗမာေတြကို သနားလုိ႔ ေစ်းေလွ်ာ့ပါတယ္။ သုိ႔ေသာ္ သူတုိ႔က တန္ဖုိးကုိနားမလည္ဘူး။ ေနာက္ၿပီး သူတုိ႔က တျခားႏုိင္ငံသားေတြနဲ႔ စာရင္ အရမ္းေၾကာက္တယ္။ အုံးေႏွာက္မေကာင္းဘူး။ အထူးသျဖင့္ အသက္ ေလးဆယ္ေက်ာ္တဲ့ လူေတြ။ လူငယ္ေတြကေတာ့ မဆုိးဘူး။ မိန္းမေတြက ပိုၿပီးဆုိးတယ္။ တျခားႏုိင္ငံသားေတြကုိသင္ရတာ အေတာ္လြယ္တယ္။ သိတ္ၿပီးမေၾကာက္ဘူး။
ဒါ့ေၾကာင့္ က်ေနာ္ တျခားအလုပ္ေျပာင္းပါတယ္။ အခုေတာ့ စိတ္ကူးေပါက္မွပဲသင္ေတာ့တယ္။ အမွန္မွန္က က်ေနာ္ ေက်ာင္းတက္ရင္းနဲ႔ ဒီအလုပ္ကုိ လုပ္တာပါ။ အရမ္းကုိ ၀ါသနာပါလုိ႔မဟုတ္ပါ။ Cash ဆုိတဲ့ ေငြရေအာင္လုပ္တဲ့သေဘာ။ ကုိယ္လုပ္တာကုိ ေတြ႔ၿပီး သူမ်ားေတြေလွ်ာက္လုပ္တာ အခုဆုိရင္ Perth ၿမိဳ ့မွာ ဗမာ Driving Instructor ၁၅-ေယာက္ေလာက္ရွိၿပီ။ ဒါ့ေၾကာင့္ က်ေနာ္ေျပာတာေပါ့။ ဗမာေတြဟာ သူမ်ားခင္းၿပီးသားလမ္းကို ေလွ်ာက္တယ္လုိ႔။
ေနာက္ဆုံးေတာ့ က်ေနာ္စဥ္းစားၿပီ။ က်ေနာ္ဘယ္ေတာ့မွ ဒီလုိ အုတ္ေရာေရာ ေက်ာက္ေရာေရာ မလုပ္ခ်င္ဘူး။ ဒါ့ေၾကာင့္ က်ေနာ္ အလုပ္ထြက္ၿပီး အရင္အလုပ္ေဟာင္းျဖစ္တဲ့ Exploration Field Technician အျဖစ္နဲ႔ မုိင္းကို ျပန္သြားပါတယ္။ ဒီအလုပ္ကလည္း ေျပာရရင္ Geologist ခုိင္းသမွ်ေတာ့ မဟုတ္ေတာ့ဘူး၊ သူလုပ္ခ်င္တာကုိ ကုိယ္က အေကာင္အထည္ေဖာ္ေပးရတဲ့အလုပ္ပါ။ တစ္သက္လုံး ဒီအလုပ္ကုိ က်ေနာ္မလုပ္ပါ။ ဒါ့ေၾကာင့္ က်ေနာ္တကၠသုိလ္ ဆက္တက္ပါတယ္။ ဘာသာရပ္ကေတာ့ Environmental Science ပါ။ မိသားစုကတစ္ဘက္နဲ႔ဆုိေတာ့ ဘယ္ေတာ့မွ ၿပီးမလဲမသိဘူး။ က်ေနာ့္ရည္မွန္းခ်က္က ေဒါက္တာ ဘုန္းေက်ာ္ျဖစ္ခ်င္တာပါ။ ဒီဘာသာရပ္ကုိဘာ့ေၾကာင့္ယူရတာလဲဆုိေတာ့ ဗမာျပည္မွာ ဒီဘာသာရပ္မရွိလို႔။ ထင္တာပဲေနာ္။ မွားရင္လဲ မွားမယ္။ ၿပီးေတာ့ ဗမာျပည္ရဲ ့သဘာ၀ပတ္၀န္းက်င္အေျခအေန အရမ္းဆုိးရြားေနလုိ႔။ ေနာင္ႏွစ္ေပါင္း ၂၀-ေလာက္ၾကရင္ က်ေနာ္လည္း ပေရာ္ဖတ္စာ ေဒါက္တာ လူ႔ေဘာင္ခ်စ္ ဘုန္းေက်ာ္မျဖစ္ႏုိင္ဘူးလုိ႔ ဘယ္သူေျပာမလဲ။ အခုေတာ့ မုိင္းမွာ ညစ္ပတ္ေပက်ံၿပီး လုပ္အုံးေပါ့ ဘုန္းေက်ာ္ရာလို႔ ေျပာရမလုိျဖစ္ေနၿပီ။
Driving Instructor လုပ္ေတာ့ က်ေနာ့္တပည့္ေတြက က်ေနာ့္ကုိ ဆရာလုိေခၚပါတယ္။ အသက္ ၆၅-ေလာက္ရွိတဲ့ ဗမာေတြကလည္း က်ေနာ့္ကုိဆရာေပါ့။ သူတုိ႔ကို သင္ေပးလုိ႔ ဆရာ ေခၚတာကိုေတာ့ အသိအမွတ္ျပဳပါတယ္။ သုိ႔ေသာ္ က်ေနာ္ သူတုိ႔ဒီလုိေခၚရင္ အရမ္းဖင္တြန္႔သြားတယ္။ ကုိယ့္ကိုယ္မလုံဘူး။ ဒါ့ေၾကာင့္ သူတုိ႔ကုိ က်ေနာ္ေျပာတယ္။ က်ေနာ့္ကုိ ဆရာလို႔မေခၚပါနဲ႔။ က်ေနာ့္မွာ ဆရာလုိ႔ေခၚထိုက္တဲ့ သီလ၊ သမာဓိစတဲ့ ဘာညာသာရကာေတြ မရွိဘူးလုိ႔ သူတုိ႔ကိုေျပာျဖစ္တယ္။ သို႔ေသာ္လည္း သူတုိ႔ က်ေနာ့္ကုိ ဆရာလုိ႔ေခၚတုန္း။ က်ေနာ္ လူၾကားထဲေရာက္ရင္ ဆရာလို႔ေခၚခံရမွာ အရမ္းေၾကာက္တယ္။ က်ေနာ္ ဒီေလာက္ ေပါက္ကရလုပ္တဲ့ေကာင္ပဲ။
ေနာက္ၿပီး ႏုိင္ငံေရးမွာလည္း က်ေနာ္က အေတာ့္ကုိ ေစာက္ရမ္းေ၀ဖန္ အႀကံေပးေတာ့ က်ေနာ့္ကုိ လူတခ်ဳိ ့ကတင္မဟုတ္ဘူး၊ အမ်ားစုက ဆရာ ဘုန္းေက်ာ္လို႔ေနာက္ၾကတယ္။ က်ေနာ္တုိ႔ၿမိဳ ့က စီးပြားေရးပညာရွင္ အသက္ ၇၀-ေက်ာ္ ေဒါက္တာမ်ဳိးညြန္႔နဲ႔ စကားေျပာတုိင္းလည္း ဆရာေလးလုိ႔ သူကေနာက္တယ္။ ဂ်ီေတာ့မွာ ေတြ႔တုိင္းလူတုိင္းကလည္း ႏုတ္ဆက္တုိင္း သူတုိ႔က ဒီလုိတုန္ ့ျပန္တယ္။ ေျပာ ဆရာ...တဲ့။ ေဖ့စ္ဘြတ္မွာ က်ေနာ္ေရးတဲ့စာေတြကုိ ကူးၿပီးတင္ျပေနတဲ့ ဆုိကေရးတီဆုိတဲ့လူကလည္း က်ေနာ့္ကို စာေရးဆရာတဲ့ဗ်ာ။ က်ေနာ္ ဘေလာ့ဂ္ေရးေနတာပါ။ က်ေနာ္ ဆရာမဟုတ္ရပါ။ က်ေနာ္ ကားေမာင္းသင္ပါတယ္။ က်ေနာ္ Driving Instructor တစ္ေယာက္ပါ။ က်ေနာ္ မုိင္းအလုပ္သမား တစ္ေယာက္ပါ။ က်ေနာ္ ႏုိင္ငံေရးကို စိတ္၀င္စားသူ တစ္ေယာက္ပါ။ က်ေနာ္လုံး၀ လုံး၀ကုိ ဆရာမဟုတ္ရပါ။ ဆရာျဖစ္ဖုိ႔အတြက္ ေစတနာ၊ ၀ါသနာ၊ အနစ္နာ ေတြအျပင္ ဘာညာအီစီကလီေတြလည္း အမ်ားႀကီးလုိတယ္လုိေတာ့ က်ေနာ္ခံယူပါတယ္။ ဆုိေတာ့ က်ေနာ့္ကုိ ဆရာလုိ႔ မေခၚပါနဲ႔ဗ်ာ။ သုိ႔ေသာ္ ဆရာလုပ္တာေတာ့ ၀ါသနာပါတယ္...ဟဲ...ဟဲ...။ က်ေနာ့္မိသားစုမွာ က်ေနာ္က အကိုႀကီးဆုိေတာ့ဗ်ာ။ ျဖစ္တက္ပါတယ္။
ပထမဆုံး ယဥ္ေမာင္းလုိင္စင္ သုံးႏွစ္သက္တန္းျပည့္ရတယ္။ ျပည့္တာနဲ႔ Driving Instructor လုိင္စင္ ေလွ်ာက္လုိ႔ရတယ္။ ဒီလုိင္စင္ကုိ ရဖုိ႔အတြက္ အရည္အခ်င္း သတ္မွတ္ေတြက ဒီလုိပါ။
သင္တန္း တက္ရင္ တက္၊ မတက္ခ်င္ဘူးဆုိရင္ ကားေမာင္းသင္ေပးတဲ့ အရည္အခ်င္းစစ္ စာေမးပြဲ (Assessment) ၀င္ ေျဖရပါတယ္။
သင္တန္းက ႏွစ္ပတ္ၾကာတယ္။ သင္တန္းမွာ ကားေမာင္းသင္ေပးသူတစ္ဦးအေနနဲ႔ ရွိသင့္တဲ့ အရည္အခ်င္းကုိ သင္ေပးပါတယ္။ ကုိယ္ပုိင္စီးပြားေရးလုပ္တာဆုိေတာ့ ေငြေၾကးအထာအသုိ၊ ကုန္က်သုံးစြဲမႈ အခ်က္အလက္ ထိန္းသိမ္းနည္း၊ သင္ၾကားမႈ လုိအပ္ခ်က္ စတဲ့ အရာေတြကုိ သင္ရတယ္။ ၿပီးရင္ေတာ့ စာေတြ ့လက္ေတြ ့ေျဖဆုိတယ္။ ေအာင္မွ သင္တန္းက လက္မွတ္ထုတ္ေပးပါတယ္။ မေအာင္ရင္ ျပန္ေလ့က်င့္ေပါ့။ က်ေနာ္သုံးခါ ေလာက္ေျဖယူရတယ္။ ေနာက္ဆုံး ဆရာက မ်က္စိေနာက္လုိ႔ အေအာင္ေပးပါတယ္။ ဒီေလာက္အရည္အခ်င္းရွိတဲ့လူပါ။ ဒါက သင္တန္းလက္မွတ္ ယူနည္း။
လက္မွတ္မယူခ်င္ရင္ တျခားနည္းလမ္းရွိတယ္။ လုိင္စင္ရုံးမွာ Driving Instructor လုိင္စင္ရဖို႔ လက္ေတြ႔ေျဖဆုိရတယ္။ ဒီနည္လမ္းက အင္မတန္ခက္ခဲတယ္။ ဘယ္လုိ ေျဖရလဲဆုိတာကုိ မသိရင္ ေတာ္ရုံနဲ႔ မေအာင္ေတာ့ လုိင္စင္မရဘူးေပါ့။ လူအေတာ္မ်ားမ်ားကေတာ့ ဒီနည္းလမ္းကုိ မလုိက္ၾကဘူး။ သင္တန္းပဲတက္ပါတယ္။ သင္တန္းဆင္းလက္မွတ္ရွိတဲ့သူေတြက တစ္ႏွစ္တခါ ျပန္ေျဖစရာမလုိပဲ တစ္သက္လုံး သင္ၾကားခြင့္ဆုိတဲ့ အခြင့္အေရးကို ရပါတယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္ လူေတြက သင္တန္းပဲ တက္တယ္။ သင္တန္းနာမည္က Certificate III in Motor Vehicle Driving Instruction ျဖစ္ပါတယ္။ ျမန္မာလုိေတာ့ ဘယ္လုိျပန္ရမလဲမသိဘူး။
ဒါ့အျပင္ က်န္းမာေရးေဆးစစ္ခ်က္ ေအာင္ရပါတယ္။ ဆရာ၀န္ဆီကေန သင္ေပးမဲ့လူတစ္ဦအေနနဲ႔ အုံးေႏွာက္ေကာင္းမေကာင္း၊ ကိုယ္လက္အဂၤါသန္စြမ္းမႈ ရွိမရွိဆိုတဲ့ လက္မွတ္ကို ယူရပါတယ္။ ဒါကို Medical Certificate လို႔ေခၚတယ္။ ၿပီးေတာ့ Working With Children ဆုိတဲ့ လက္မွတ္ကိုလည္း အစုိးရဆီကေန ယူရပါတယ္။ ဒီလက္မွတ္ယူရတဲ့ ရည္ရြယ္ကေတာ့ အေသးစိတ္မသိပါ။ စိတ္ထင္ေတာ့ သင္ေပးသူ ဘုန္းေက်ာ္သည္ အသက္ (၁၈) ႏွစ္ေအာက္ခေလးေတြကို သင္ၾကားႏုိင္ခြင့္ ရွိမရွိကုိ စစ္တာပါ။ ဥပမာ ရာဇ၀တ္မႈေပါ့။ က်ေနာ္သာ ခေလးေတြကုိ ေပါက္ကရလုပ္ခဲ့တဲ့ သမုိင္းရွိရင္ လုိင္စင္မရပါ။ ေနာက္လုိင္စင္တစ္ခုကေတာ့ Traffic Infringement လုိ ့ေခၚတယ္။ ကုိယ့္ရဲ ့ကားေမာင္းတဲ့ သမုိင္းတေလွ်ာက္ကုိ စစ္တဲ့လက္မွတ္ပါ။ ဥပမာ က်ေနာ့္က ကားကုိမႈးၿပီးေမာင္းတာတုိ႔၊ ခဏခဏ ကားတုိက္တာတုိ႔ ျဖစ္ခဲ့ရင္ လုိင္စင္မရပါ။ ဆုိေတာ့ အက်င့္စာရိတၱ၊ က်န္းမာေရး၊ ယဥ္ေမာင္းတဲ့ သမုိင္းအေထာက္အထားေကာင္းမွ Driving Instructor လုိင္စင္ထုတ္ေပးပါတယ္။
လုိင္စင္ရတာနဲ႔ ကားေမာင္းသင္လုိ႔ရတယ္။ သုိ႔ေသာ္ ကုိယ့္ရဲ ့ကားမွာ Dual Control လုိ႔ေခၚတဲ့ ႏွစ္ဘက္ ထိန္းခ်ဳပ္တဲ့ စနစ္ရွိမွ သင္ခြင့္ရွိတယ္။ ဒါက ဘာလဲဆုိေတာ့ ဘရိတ္ႏွစ္ခု၊ ဂီရာႏွစ္ခု၊ ကလတ္ႏွစ္ခုကုိ ကားထဲမွာထည့္တဲ့အရာပါ။ သင္တဲ့သူေကာ သင္ေပးတဲ့သူေကာ အတြက္ျဖစ္တယ္။ တခုခုျဖစ္ရင္ သင္ေပးသူက ထိန္းလုိ႔ရေအာင္ပါ။
လြန္ခဲ့တဲ့ ၂၀၀၇-ကတည္းက က်ေနာ္ကားေမာင္းသင္တယ္။ လူမ်ဳိးစုံကုိ သင္ေပးပါတယ္။ တစ္နာရီကုိ ေဒၚလာ (၄၀) ယူပါတယ္။ အခုေတာ့ ၿပိဳင္ဆုိင္တာမ်ားလုိ႔ (၃၅) ေဒၚလာနဲ႔ ေလွ်ာ့ခ်ပါတယ္။ တျခား အဂၤလိပ္ေတြကေတာ့ တစ္နာရီကုိ (၅၇) ေဒၚလာယူတယ္။ ဆုိေတာ့ က်ေနာ္က ေစ်းအရမ္းေပါတာေပါ့။
က်ေနာ္ ဒီအလုပ္ကုိ မႀကိဳက္ပါ။ အၿမဲတမ္း ပူေလာင္ေနလုိ႔။ ဗမာေတြကို သနားလုိ႔ ေစ်းေလွ်ာ့ပါတယ္။ သုိ႔ေသာ္ သူတုိ႔က တန္ဖုိးကုိနားမလည္ဘူး။ ေနာက္ၿပီး သူတုိ႔က တျခားႏုိင္ငံသားေတြနဲ႔ စာရင္ အရမ္းေၾကာက္တယ္။ အုံးေႏွာက္မေကာင္းဘူး။ အထူးသျဖင့္ အသက္ ေလးဆယ္ေက်ာ္တဲ့ လူေတြ။ လူငယ္ေတြကေတာ့ မဆုိးဘူး။ မိန္းမေတြက ပိုၿပီးဆုိးတယ္။ တျခားႏုိင္ငံသားေတြကုိသင္ရတာ အေတာ္လြယ္တယ္။ သိတ္ၿပီးမေၾကာက္ဘူး။
ဒါ့ေၾကာင့္ က်ေနာ္ တျခားအလုပ္ေျပာင္းပါတယ္။ အခုေတာ့ စိတ္ကူးေပါက္မွပဲသင္ေတာ့တယ္။ အမွန္မွန္က က်ေနာ္ ေက်ာင္းတက္ရင္းနဲ႔ ဒီအလုပ္ကုိ လုပ္တာပါ။ အရမ္းကုိ ၀ါသနာပါလုိ႔မဟုတ္ပါ။ Cash ဆုိတဲ့ ေငြရေအာင္လုပ္တဲ့သေဘာ။ ကုိယ္လုပ္တာကုိ ေတြ႔ၿပီး သူမ်ားေတြေလွ်ာက္လုပ္တာ အခုဆုိရင္ Perth ၿမိဳ ့မွာ ဗမာ Driving Instructor ၁၅-ေယာက္ေလာက္ရွိၿပီ။ ဒါ့ေၾကာင့္ က်ေနာ္ေျပာတာေပါ့။ ဗမာေတြဟာ သူမ်ားခင္းၿပီးသားလမ္းကို ေလွ်ာက္တယ္လုိ႔။
ေနာက္ဆုံးေတာ့ က်ေနာ္စဥ္းစားၿပီ။ က်ေနာ္ဘယ္ေတာ့မွ ဒီလုိ အုတ္ေရာေရာ ေက်ာက္ေရာေရာ မလုပ္ခ်င္ဘူး။ ဒါ့ေၾကာင့္ က်ေနာ္ အလုပ္ထြက္ၿပီး အရင္အလုပ္ေဟာင္းျဖစ္တဲ့ Exploration Field Technician အျဖစ္နဲ႔ မုိင္းကို ျပန္သြားပါတယ္။ ဒီအလုပ္ကလည္း ေျပာရရင္ Geologist ခုိင္းသမွ်ေတာ့ မဟုတ္ေတာ့ဘူး၊ သူလုပ္ခ်င္တာကုိ ကုိယ္က အေကာင္အထည္ေဖာ္ေပးရတဲ့အလုပ္ပါ။ တစ္သက္လုံး ဒီအလုပ္ကုိ က်ေနာ္မလုပ္ပါ။ ဒါ့ေၾကာင့္ က်ေနာ္တကၠသုိလ္ ဆက္တက္ပါတယ္။ ဘာသာရပ္ကေတာ့ Environmental Science ပါ။ မိသားစုကတစ္ဘက္နဲ႔ဆုိေတာ့ ဘယ္ေတာ့မွ ၿပီးမလဲမသိဘူး။ က်ေနာ့္ရည္မွန္းခ်က္က ေဒါက္တာ ဘုန္းေက်ာ္ျဖစ္ခ်င္တာပါ။ ဒီဘာသာရပ္ကုိဘာ့ေၾကာင့္ယူရတာလဲဆုိေတာ့ ဗမာျပည္မွာ ဒီဘာသာရပ္မရွိလို႔။ ထင္တာပဲေနာ္။ မွားရင္လဲ မွားမယ္။ ၿပီးေတာ့ ဗမာျပည္ရဲ ့သဘာ၀ပတ္၀န္းက်င္အေျခအေန အရမ္းဆုိးရြားေနလုိ႔။ ေနာင္ႏွစ္ေပါင္း ၂၀-ေလာက္ၾကရင္ က်ေနာ္လည္း ပေရာ္ဖတ္စာ ေဒါက္တာ လူ႔ေဘာင္ခ်စ္ ဘုန္းေက်ာ္မျဖစ္ႏုိင္ဘူးလုိ႔ ဘယ္သူေျပာမလဲ။ အခုေတာ့ မုိင္းမွာ ညစ္ပတ္ေပက်ံၿပီး လုပ္အုံးေပါ့ ဘုန္းေက်ာ္ရာလို႔ ေျပာရမလုိျဖစ္ေနၿပီ။
Driving Instructor လုပ္ေတာ့ က်ေနာ့္တပည့္ေတြက က်ေနာ့္ကုိ ဆရာလုိေခၚပါတယ္။ အသက္ ၆၅-ေလာက္ရွိတဲ့ ဗမာေတြကလည္း က်ေနာ့္ကုိဆရာေပါ့။ သူတုိ႔ကို သင္ေပးလုိ႔ ဆရာ ေခၚတာကိုေတာ့ အသိအမွတ္ျပဳပါတယ္။ သုိ႔ေသာ္ က်ေနာ္ သူတုိ႔ဒီလုိေခၚရင္ အရမ္းဖင္တြန္႔သြားတယ္။ ကုိယ့္ကိုယ္မလုံဘူး။ ဒါ့ေၾကာင့္ သူတုိ႔ကုိ က်ေနာ္ေျပာတယ္။ က်ေနာ့္ကုိ ဆရာလို႔မေခၚပါနဲ႔။ က်ေနာ့္မွာ ဆရာလုိ႔ေခၚထိုက္တဲ့ သီလ၊ သမာဓိစတဲ့ ဘာညာသာရကာေတြ မရွိဘူးလုိ႔ သူတုိ႔ကိုေျပာျဖစ္တယ္။ သို႔ေသာ္လည္း သူတုိ႔ က်ေနာ့္ကုိ ဆရာလုိ႔ေခၚတုန္း။ က်ေနာ္ လူၾကားထဲေရာက္ရင္ ဆရာလို႔ေခၚခံရမွာ အရမ္းေၾကာက္တယ္။ က်ေနာ္ ဒီေလာက္ ေပါက္ကရလုပ္တဲ့ေကာင္ပဲ။
ေနာက္ၿပီး ႏုိင္ငံေရးမွာလည္း က်ေနာ္က အေတာ့္ကုိ ေစာက္ရမ္းေ၀ဖန္ အႀကံေပးေတာ့ က်ေနာ့္ကုိ လူတခ်ဳိ ့ကတင္မဟုတ္ဘူး၊ အမ်ားစုက ဆရာ ဘုန္းေက်ာ္လို႔ေနာက္ၾကတယ္။ က်ေနာ္တုိ႔ၿမိဳ ့က စီးပြားေရးပညာရွင္ အသက္ ၇၀-ေက်ာ္ ေဒါက္တာမ်ဳိးညြန္႔နဲ႔ စကားေျပာတုိင္းလည္း ဆရာေလးလုိ႔ သူကေနာက္တယ္။ ဂ်ီေတာ့မွာ ေတြ႔တုိင္းလူတုိင္းကလည္း ႏုတ္ဆက္တုိင္း သူတုိ႔က ဒီလုိတုန္ ့ျပန္တယ္။ ေျပာ ဆရာ...တဲ့။ ေဖ့စ္ဘြတ္မွာ က်ေနာ္ေရးတဲ့စာေတြကုိ ကူးၿပီးတင္ျပေနတဲ့ ဆုိကေရးတီဆုိတဲ့လူကလည္း က်ေနာ့္ကို စာေရးဆရာတဲ့ဗ်ာ။ က်ေနာ္ ဘေလာ့ဂ္ေရးေနတာပါ။ က်ေနာ္ ဆရာမဟုတ္ရပါ။ က်ေနာ္ ကားေမာင္းသင္ပါတယ္။ က်ေနာ္ Driving Instructor တစ္ေယာက္ပါ။ က်ေနာ္ မုိင္းအလုပ္သမား တစ္ေယာက္ပါ။ က်ေနာ္ ႏုိင္ငံေရးကို စိတ္၀င္စားသူ တစ္ေယာက္ပါ။ က်ေနာ္လုံး၀ လုံး၀ကုိ ဆရာမဟုတ္ရပါ။ ဆရာျဖစ္ဖုိ႔အတြက္ ေစတနာ၊ ၀ါသနာ၊ အနစ္နာ ေတြအျပင္ ဘာညာအီစီကလီေတြလည္း အမ်ားႀကီးလုိတယ္လုိေတာ့ က်ေနာ္ခံယူပါတယ္။ ဆုိေတာ့ က်ေနာ့္ကုိ ဆရာလုိ႔ မေခၚပါနဲ႔ဗ်ာ။ သုိ႔ေသာ္ ဆရာလုပ္တာေတာ့ ၀ါသနာပါတယ္...ဟဲ...ဟဲ...။ က်ေနာ့္မိသားစုမွာ က်ေနာ္က အကိုႀကီးဆုိေတာ့ဗ်ာ။ ျဖစ္တက္ပါတယ္။
ေျပာလုိ႔မရရင္ ခြဲသာ ခြဲ
ဗုံးခြဲပါလုိ႔ ေျပာတာပါ။ ဧရာ၀တီ ျမစ္ဆုံဆည္ ကိစၥကုိ ဒီေလာက္ေျပာေနတာေတာင္ မရပ္ဘူးဆုိရင္ နည္းလမ္းတစ္ခုပဲရွိပါေတာ့တယ္။ ဒီနည္းလမ္းကေတာ့ ျမစ္ဆုံဆည္ ေဆာက္လုပ္ေရးအတြက္ တာ၀န္ယူထားတဲ့ လူပုဂၢိဳလ္ ႏွင့္ အေဆာက္အဦး စတဲ့ အရာေတြကုိ တုိက္ခုိက္ ဖ်က္ဆီးဖုိ ့ပဲ ရွိပါေတာ့တယ္။
အရင္တုန္းကလည္း လုပ္ခဲ့ဘူးပါတယ္။ သိတ္ၿပီး မထိေရာက္ဘူး။ မေၾကာက္တဲ့အျပင္ ဆက္ၿပီး ေဆာက္လုပ္ေနတာက ကခ်င္အဖြဲ႔ကုိ ေဘာ ပဲလုိ႔ တရုတ္ Company ေတြနဲ႔ ျမန္မာ Company ေတြက ေျပာသလုိပဲ။ အဓိကေတာ့ လဥ တစ္လုံးပဲ ရွိတဲ့ ဦးသိန္းစိန္ေခါင္းေဆာင္ေသာ က်ပ္မျပည့္တဲ့ အစုိးရမွာ တာ၀န္ရွိပါတယ္။ ဒီ ကိစၥကုိ ေရငံုႏုတ္ပိတ္ ေနတဲ့ လူေတြထဲမွာ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္လည္းပါတယ္။
သူဘာမွ ဒီကိစၥကုိ မေျပာေသးဘူး။ ဘာျဖစ္လုိ႔လဲ။
စီးပြားေရးသမားေတြကုိ အထူးသတိထား
ႏုိင္ငံျခားမွ မဲရဖုိ႔အတြက္ ႏုိင္ငံေရးသမားေတြက စီးပြားေရးသမားႀကီးေတြရဲ ့ေထာက္ခံခ်က္ကုိ ရေအာင္စည္းရုံးတယ္။ သူေဌးႀကီးေတြ အားေပးေထာက္ခံမွ ပါတီရံပုံေငြမ်ားမ်ားရမယ္။ ဒါဆုိရင္ မဲ ႏုိင္ေအာင္ ေငြမ်ားမ်ားသုံးလုိ႔ရတယ္။ ႏုိင္ငံေရးသမားတုိင္းက ဘီလွ်ံနာ သူေဌးႀကီးေတြရဲ ့ၾသဇာအာဏာကို မလြန္ဆန္ႏုိင္ဘူး။ ဒါက အျဖစ္မွန္။
ဒီေနရာမွာ ျမန္မာျပည္က အနားမယူပဲ အေနာက္က ၾကပ္ ေပးေနတဲ့ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ႀကီးသန္းေရႊအေၾကာင္းကုိ နဲနဲျဖည့္ေျပာခ်င္ပါတယ္။ လြတ္လပ္ေရး ည တစ္ညမွာ ျမန္မာျပည္က ထိပ္တန္းသူေဌးႀကီးေတြကုိ ဖိတ္တာေတြ႔ရတယ္။ ဒါက စည္းရုံးေရး။ ႀကံ့ဖြတ္အတြက္ ရံပုံေငြမ်ားမ်ား ရ ႏုိင္ေအာင္လုိ႔။ ဒါ့အျပင္ ႀကံ့ခုိင္ဖြံ ့ၿဖိဳးေရးရဲ ့အမတ္ေတြ ထဲမွာ ေဇကမၻာဦးခင္ေရႊတုိ႔လုိမ်ဳိး ေခတ္ပ်က္ ဘူဇြာႀကီးေတြလည္း ရွိပါတယ္။သူတုိ႔က ေငြေပးတယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္ ဟုိလူေတြ အာဏာရတယ္။ သူတုိ႔အာဏာရေတာ့ ေငြေပးတဲ့လူရဲ ့မ်က္ႏွာကုိ ျပန္ၾကည့္ရတယ္။
ႏုိင္ငံေရးသမားေတြ၊ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေတြနဲ႔တည့္ေအာင္ ေပါင္းႏုိင္ေလ သူတုိ႔အတြက္ ပုိ ကိုက္ေလပဲ။ ဒါ့ေၾကာင့္ စီးပြားေရးသမားေတြမွန္သမွ် အာဏာရွင္နဲ႔ ေပါင္းပါတယ္။ အျပန္အလွန္အက်ဳိးရွိပါတယ္။ အခုျမစ္ဆုံဆည္ဆည္စီမံကိန္းမွာ သူေဌးႀကီးေတြရဲ ့အက်ဳိးစီးပြားအရမ္းမ်ားပါတယ္။ ဒါ့အျပင္ မျမင္ရႏုိ္င္တဲ့ ခုံေအာက္က လာဘ္ထုိးနည္းေတြလည္း ရွိမယ္ဆုိတာ ခန္႔မွန္းၾကည့္ပါ။
လက္ရွိ ထိပ္သီးေခါင္းႀကီးေတြ အျမတ္မရရင္ သူတုိ႔အတြက္ မကို္က္ရင္ ဒီစီမံကိန္းကုိ အေကာင္အထည္မေဖာ္ပါ။
ဘယ္အစုိးရပဲ တက္တက္ စီးပြားေရးသမားေတြကေတာ့ တည့္ေအာင္ေပါင္းမွာပဲ။ ဖားမွာပဲ။ ၁၀၀၀ ရင္းၿပီး တစ္သိန္းရေအာင္ ႀကံမွာပဲ။ အဓိက ျမန္မာျပည္မွာ ေၾကာက္စရာေကာင္းတာက ဒီလုိစရုိက္ပဲဆုိတာကုိ လုံး၀မေမ့ပါနဲ႔။
ဒါ့ေၾကာင့္ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း ရုပ္ရွင္ၾကည့္တုန္းက တစ္မတ္ တန္းမွာ ၾကည့္တာေပါ့။ သူလည္း လူပဲ။ အနည္းဆုံး ဆုိဖာခုံေလးနဲ႔ အဲယားကြန္းပါတဲ့ အထူးတန္းမွာ ၾကည့္ခ်င္တာေပါ့။ ဒါေပမဲ့ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းက ရုပ္ရွင္ပို္င္ရွင္ရဲ ့ဂြင္ကို ႀကိဳျမင္ေတာ့ တစ္မတ္တန္းမွာပဲၾကည့္တယ္။
ဒီျဖစ္စဥ္နဲ႔ လက္ရွိဗုိလ္ခ်ဳပ္ႀကီးေတြျဖစ္စဥ္က ဆီနဲ႔ေရလုိ။ အမ်ားႀကီးကြာတယ္။
ေနာက္ၿပီး လက္ရွိ ပူပူေႏြးေႏြး ပါလီမန္ထဲမွာ အမတ္ထျဖစ္တဲ့လူေတြ၊ ေနရာရတဲ့ ႏုိင္ငံေရးသမားေတြလည္း အထူးသတိထားရမွာက ဒီကိစၥပဲ။
လူတုိင္းက ဖာတာ ရားတာကိုေတာ့ အေတာ္သေဘာၾကတယ္။ က်ေနာ္လည္း ႀကိဳက္တယ္။ ကုိယ့္ကုိယ္ေခ်ေခ်ငံငံနဲ႔ ေမွ်ာက္ေပးရင္လည္း အရမ္းသေဘာၾကတယ္။ ပုိက္ဆံရွိလည္း လက္ေဆာင္မ်ားမ်ားေပး၊ ေငြေပးလည္း အရမ္းလုိခ်င္တယ္။ ျဖစ္ႏုိင္ရင္ မိန္းမ သုံးေလးေယာက္ေတာင္ တၿပိဳင္တည္းရရင္ လုိခ်င္တယ္။ ဒါက လူ႔စိတ္ကုိေျပာတာ။ က်ေနာ့္စိတ္။ ဒါေပမဲ့ လူ မွာ ထိန္းခ်ဳပ္ရမဲ့ စည္းကမ္းရွိတယ္။ ဘုန္းႀကီးစကားနဲ႔ေျပာရင္ လူမွာလည္း ၀ိနည္းရွိတယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းဟာ အတက္ႏုိင္ဆုံး ထိန္းသြားခဲ့တယ္။ သူလည္း တခါတေလ ဖာ ခ် ခ်င္မွာပဲ။ ေပါက္ကရလုပ္ခ်င္မွာပဲ။ လူပဲဟာ။ သုိ႔ေသာ္ သူက ေခါင္းေဆာင္ဆုိေတာ့ မလုပ္ခဲ့ဘူး။ ထားေတာ့။ ေျပာခ်င္တာ ဆက္ေျပာအုံးမယ္။
အဓိက ႏုိင္ငံေရးကို ဖ်က္ဆီးတဲ့အထဲမွာ စီးပြားေရးသမားေတြ ထိပ္ဆုံးကပါတဲ့ဆုိတဲ့ အယူအဆကုိ က်ေနာ္လက္ခံတယ္။ ဒီလူေတြဟာ အမ်က္မ်ားမ်ားရေနေတာ့ လက္ရွိျပဳျပင္ေျပာင္းလဲမႈေတြကုိ လုိခ်င္မွာမဟုတ္ဘူး။ ရွိတဲ့လူလည္း ရွိႏုိင္မွာပါ။ နဲပါတယ္။
ဒါ့ေၾကာင့္ အာဏာရွိတဲ့လူေတြကုိ အေနာက္ကေန တြန္းအားေပးတာရွိပါတယ္။ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းလုိ စိတ္ဓာတ္မ်ဳိး လက္ရွိစစ္ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေတြ၊ ႏုိင္ငံေရးသမားေတြ အထူးသတိထားဖုိ႔ ၊ ရွိဖုိ႔လုိပါတယ္။ လက္ေတြ႔က်င့္ဖုိလုိပါတယ္။
ကခ်င္ေတြ သတၱိမရွိပါဘူးကြာ
ကခ်င္လြတ္ေျမာက္ေရးအဖြဲ႔က ေခါင္းေဆာင္ေတြ လုပ္စရာအလုပ္တစ္ခုပဲရွိေတာ့တယ္။ ျပတ္ျပတ္သားသား လုပ္ဖုိ႔လုိအပ္ေနၿပီ။ ကခ်င္သံ၀ဲ၀ဲနဲ႔ ေရဒီယုိမွာ အာ တာေလာက္ေတာ့ အပ်င္းေတာင္မေျပဘူး။ နအဖအတြက္ေျပာတာပါ။
ဒီလူေတြက အထက္မွာေျပာသလုိ သူေဌးႀကီးေတြနဲ႔ေပါင္းၿပီး ဧရာ၀တီႀကီးကုိ ေရာင္းၿပီးေနၿပီ။
ဒီေတာ့ ေနာက္ဆုံးအေနနဲ႔ ရပ္မလားမရပ္ဘူးလား။ မရပ္ဘူးဆုိရင္ေတာ့ လုပ္စရာတစ္ခုပဲရွိေတာ့တယ္လုိ႔ ကခ်င္သံနဲ႔ ေျပာရေတာ့မယ္။ ဗုံးသာ မ်ားမ်ားခြဲေတာ့။ ခင္ဗ်ားတုိ႔ ကခ်င္ေတြမွ မကယ္ရင္ ေအာက္ပုိင္းကလူေတြ ငတ္ဖုိ႔ပဲရွိေတာ့တယ္။ က်ေနာ္သိပါတယ္။ ကခ်င္ေတြ အရမ္း လက္ယားေနတာ။ လုပ္စမ္းပါ။ ဗုံးလုပ္တာ ဘာခတ္တာ မွတ္လို႔။ အမ်ားဆုံး ဓာတ္ေျမၾသဇာ ငါးအိတ္ေလာက္ဆုိရင္ ဧရာ၀တီျမစ္ဆုံဆည္ စီမံကိန္းပ်က္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ သိတဲ့အတုိင္း ကခ်င္ေတြ ေခါင္ရည္ေသာက္၊ ဓားႀကီးကုိင္ၿပီး က ခုန္ဖုိ႔ေလာက္ပဲ ရတယ္။
အရင္တုန္းကလည္း လုပ္ခဲ့ဘူးပါတယ္။ သိတ္ၿပီး မထိေရာက္ဘူး။ မေၾကာက္တဲ့အျပင္ ဆက္ၿပီး ေဆာက္လုပ္ေနတာက ကခ်င္အဖြဲ႔ကုိ ေဘာ ပဲလုိ႔ တရုတ္ Company ေတြနဲ႔ ျမန္မာ Company ေတြက ေျပာသလုိပဲ။ အဓိကေတာ့ လဥ တစ္လုံးပဲ ရွိတဲ့ ဦးသိန္းစိန္ေခါင္းေဆာင္ေသာ က်ပ္မျပည့္တဲ့ အစုိးရမွာ တာ၀န္ရွိပါတယ္။ ဒီ ကိစၥကုိ ေရငံုႏုတ္ပိတ္ ေနတဲ့ လူေတြထဲမွာ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္လည္းပါတယ္။
သူဘာမွ ဒီကိစၥကုိ မေျပာေသးဘူး။ ဘာျဖစ္လုိ႔လဲ။
စီးပြားေရးသမားေတြကုိ အထူးသတိထား
ႏုိင္ငံျခားမွ မဲရဖုိ႔အတြက္ ႏုိင္ငံေရးသမားေတြက စီးပြားေရးသမားႀကီးေတြရဲ ့ေထာက္ခံခ်က္ကုိ ရေအာင္စည္းရုံးတယ္။ သူေဌးႀကီးေတြ အားေပးေထာက္ခံမွ ပါတီရံပုံေငြမ်ားမ်ားရမယ္။ ဒါဆုိရင္ မဲ ႏုိင္ေအာင္ ေငြမ်ားမ်ားသုံးလုိ႔ရတယ္။ ႏုိင္ငံေရးသမားတုိင္းက ဘီလွ်ံနာ သူေဌးႀကီးေတြရဲ ့ၾသဇာအာဏာကို မလြန္ဆန္ႏုိင္ဘူး။ ဒါက အျဖစ္မွန္။
ဒီေနရာမွာ ျမန္မာျပည္က အနားမယူပဲ အေနာက္က ၾကပ္ ေပးေနတဲ့ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ႀကီးသန္းေရႊအေၾကာင္းကုိ နဲနဲျဖည့္ေျပာခ်င္ပါတယ္။ လြတ္လပ္ေရး ည တစ္ညမွာ ျမန္မာျပည္က ထိပ္တန္းသူေဌးႀကီးေတြကုိ ဖိတ္တာေတြ႔ရတယ္။ ဒါက စည္းရုံးေရး။ ႀကံ့ဖြတ္အတြက္ ရံပုံေငြမ်ားမ်ား ရ ႏုိင္ေအာင္လုိ႔။ ဒါ့အျပင္ ႀကံ့ခုိင္ဖြံ ့ၿဖိဳးေရးရဲ ့အမတ္ေတြ ထဲမွာ ေဇကမၻာဦးခင္ေရႊတုိ႔လုိမ်ဳိး ေခတ္ပ်က္ ဘူဇြာႀကီးေတြလည္း ရွိပါတယ္။သူတုိ႔က ေငြေပးတယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္ ဟုိလူေတြ အာဏာရတယ္။ သူတုိ႔အာဏာရေတာ့ ေငြေပးတဲ့လူရဲ ့မ်က္ႏွာကုိ ျပန္ၾကည့္ရတယ္။
ႏုိင္ငံေရးသမားေတြ၊ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေတြနဲ႔တည့္ေအာင္ ေပါင္းႏုိင္ေလ သူတုိ႔အတြက္ ပုိ ကိုက္ေလပဲ။ ဒါ့ေၾကာင့္ စီးပြားေရးသမားေတြမွန္သမွ် အာဏာရွင္နဲ႔ ေပါင္းပါတယ္။ အျပန္အလွန္အက်ဳိးရွိပါတယ္။ အခုျမစ္ဆုံဆည္ဆည္စီမံကိန္းမွာ သူေဌးႀကီးေတြရဲ ့အက်ဳိးစီးပြားအရမ္းမ်ားပါတယ္။ ဒါ့အျပင္ မျမင္ရႏုိ္င္တဲ့ ခုံေအာက္က လာဘ္ထုိးနည္းေတြလည္း ရွိမယ္ဆုိတာ ခန္႔မွန္းၾကည့္ပါ။
လက္ရွိ ထိပ္သီးေခါင္းႀကီးေတြ အျမတ္မရရင္ သူတုိ႔အတြက္ မကို္က္ရင္ ဒီစီမံကိန္းကုိ အေကာင္အထည္မေဖာ္ပါ။
ဘယ္အစုိးရပဲ တက္တက္ စီးပြားေရးသမားေတြကေတာ့ တည့္ေအာင္ေပါင္းမွာပဲ။ ဖားမွာပဲ။ ၁၀၀၀ ရင္းၿပီး တစ္သိန္းရေအာင္ ႀကံမွာပဲ။ အဓိက ျမန္မာျပည္မွာ ေၾကာက္စရာေကာင္းတာက ဒီလုိစရုိက္ပဲဆုိတာကုိ လုံး၀မေမ့ပါနဲ႔။
ဒါ့ေၾကာင့္ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း ရုပ္ရွင္ၾကည့္တုန္းက တစ္မတ္ တန္းမွာ ၾကည့္တာေပါ့။ သူလည္း လူပဲ။ အနည္းဆုံး ဆုိဖာခုံေလးနဲ႔ အဲယားကြန္းပါတဲ့ အထူးတန္းမွာ ၾကည့္ခ်င္တာေပါ့။ ဒါေပမဲ့ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းက ရုပ္ရွင္ပို္င္ရွင္ရဲ ့ဂြင္ကို ႀကိဳျမင္ေတာ့ တစ္မတ္တန္းမွာပဲၾကည့္တယ္။
ဒီျဖစ္စဥ္နဲ႔ လက္ရွိဗုိလ္ခ်ဳပ္ႀကီးေတြျဖစ္စဥ္က ဆီနဲ႔ေရလုိ။ အမ်ားႀကီးကြာတယ္။
ေနာက္ၿပီး လက္ရွိ ပူပူေႏြးေႏြး ပါလီမန္ထဲမွာ အမတ္ထျဖစ္တဲ့လူေတြ၊ ေနရာရတဲ့ ႏုိင္ငံေရးသမားေတြလည္း အထူးသတိထားရမွာက ဒီကိစၥပဲ။
လူတုိင္းက ဖာတာ ရားတာကိုေတာ့ အေတာ္သေဘာၾကတယ္။ က်ေနာ္လည္း ႀကိဳက္တယ္။ ကုိယ့္ကုိယ္ေခ်ေခ်ငံငံနဲ႔ ေမွ်ာက္ေပးရင္လည္း အရမ္းသေဘာၾကတယ္။ ပုိက္ဆံရွိလည္း လက္ေဆာင္မ်ားမ်ားေပး၊ ေငြေပးလည္း အရမ္းလုိခ်င္တယ္။ ျဖစ္ႏုိင္ရင္ မိန္းမ သုံးေလးေယာက္ေတာင္ တၿပိဳင္တည္းရရင္ လုိခ်င္တယ္။ ဒါက လူ႔စိတ္ကုိေျပာတာ။ က်ေနာ့္စိတ္။ ဒါေပမဲ့ လူ မွာ ထိန္းခ်ဳပ္ရမဲ့ စည္းကမ္းရွိတယ္။ ဘုန္းႀကီးစကားနဲ႔ေျပာရင္ လူမွာလည္း ၀ိနည္းရွိတယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းဟာ အတက္ႏုိင္ဆုံး ထိန္းသြားခဲ့တယ္။ သူလည္း တခါတေလ ဖာ ခ် ခ်င္မွာပဲ။ ေပါက္ကရလုပ္ခ်င္မွာပဲ။ လူပဲဟာ။ သုိ႔ေသာ္ သူက ေခါင္းေဆာင္ဆုိေတာ့ မလုပ္ခဲ့ဘူး။ ထားေတာ့။ ေျပာခ်င္တာ ဆက္ေျပာအုံးမယ္။
အဓိက ႏုိင္ငံေရးကို ဖ်က္ဆီးတဲ့အထဲမွာ စီးပြားေရးသမားေတြ ထိပ္ဆုံးကပါတဲ့ဆုိတဲ့ အယူအဆကုိ က်ေနာ္လက္ခံတယ္။ ဒီလူေတြဟာ အမ်က္မ်ားမ်ားရေနေတာ့ လက္ရွိျပဳျပင္ေျပာင္းလဲမႈေတြကုိ လုိခ်င္မွာမဟုတ္ဘူး။ ရွိတဲ့လူလည္း ရွိႏုိင္မွာပါ။ နဲပါတယ္။
ဒါ့ေၾကာင့္ အာဏာရွိတဲ့လူေတြကုိ အေနာက္ကေန တြန္းအားေပးတာရွိပါတယ္။ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းလုိ စိတ္ဓာတ္မ်ဳိး လက္ရွိစစ္ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေတြ၊ ႏုိင္ငံေရးသမားေတြ အထူးသတိထားဖုိ႔ ၊ ရွိဖုိ႔လုိပါတယ္။ လက္ေတြ႔က်င့္ဖုိလုိပါတယ္။
ကခ်င္ေတြ သတၱိမရွိပါဘူးကြာ
ကခ်င္လြတ္ေျမာက္ေရးအဖြဲ႔က ေခါင္းေဆာင္ေတြ လုပ္စရာအလုပ္တစ္ခုပဲရွိေတာ့တယ္။ ျပတ္ျပတ္သားသား လုပ္ဖုိ႔လုိအပ္ေနၿပီ။ ကခ်င္သံ၀ဲ၀ဲနဲ႔ ေရဒီယုိမွာ အာ တာေလာက္ေတာ့ အပ်င္းေတာင္မေျပဘူး။ နအဖအတြက္ေျပာတာပါ။
ဒီလူေတြက အထက္မွာေျပာသလုိ သူေဌးႀကီးေတြနဲ႔ေပါင္းၿပီး ဧရာ၀တီႀကီးကုိ ေရာင္းၿပီးေနၿပီ။
ဒီေတာ့ ေနာက္ဆုံးအေနနဲ႔ ရပ္မလားမရပ္ဘူးလား။ မရပ္ဘူးဆုိရင္ေတာ့ လုပ္စရာတစ္ခုပဲရွိေတာ့တယ္လုိ႔ ကခ်င္သံနဲ႔ ေျပာရေတာ့မယ္။ ဗုံးသာ မ်ားမ်ားခြဲေတာ့။ ခင္ဗ်ားတုိ႔ ကခ်င္ေတြမွ မကယ္ရင္ ေအာက္ပုိင္းကလူေတြ ငတ္ဖုိ႔ပဲရွိေတာ့တယ္။ က်ေနာ္သိပါတယ္။ ကခ်င္ေတြ အရမ္း လက္ယားေနတာ။ လုပ္စမ္းပါ။ ဗုံးလုပ္တာ ဘာခတ္တာ မွတ္လို႔။ အမ်ားဆုံး ဓာတ္ေျမၾသဇာ ငါးအိတ္ေလာက္ဆုိရင္ ဧရာ၀တီျမစ္ဆုံဆည္ စီမံကိန္းပ်က္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ သိတဲ့အတုိင္း ကခ်င္ေတြ ေခါင္ရည္ေသာက္၊ ဓားႀကီးကုိင္ၿပီး က ခုန္ဖုိ႔ေလာက္ပဲ ရတယ္။
8/2/11
စိတ္ပ်က္တယ္
ခုိင္းမွ လုပ္တယ္ဆုိတာ ႏြားဗ်
ၾသစေတ်းလ်ႏုိင္ငံမွာ သတိထားမိတာ တစ္ခုရွိတယ္။ အိမ္ေဖာ္ ထားတဲ့ အရာပါ။ ၾသစေတ်းလ်ေတြ ပို္က္ဆံခ်မ္းသာတာေတာင္ အိမ္ေဖာ္မထားဘူး။ ဘာ့ေၾကာင့္လဲဆုိေတာ့ အစုိးရက တရားဥပေဒနဲ႔ ျပဌာန္းတားျမစ္ထားတယ္လုိ႔ ယူဆရပါတယ္။ ဟုိတုန္းကေတာ့ အိမ္ေဖာ္ဆုိတာက ရွိပါတယ္။ အခုေနာက္ပိုင္း လူ႔အခြင့္အေရးကုိ ဦးစားေပးလာတာနဲ႔အမွ် ဒီကိစၥလည္း ေပ်ာက္သြားတယ္လုိ ယူဆမိတယ္။
ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ အိမ္ေဖာ္ထားတဲ့ ကိစၥကုိေတာ့ က်ေနာ္မႀကိဳက္ဘူး။
အိမ္ေဖာ္ဆုိတာက ကၽြန္ ပဲ။ ဒီစနစ္ကို အာရွႏုိင္ငံေတြမွာ အမ်ားဆုံးေတြ ့ရတယ္။ ထုိင္း၊ မေလး၊ စကၤာပူ စတဲ့ အာရွႏုိင္ငံေတြဟာ အိမ္ေဖာ္ထားတာကုိ အရမ္းသေဘာၾကတယ္။ အိမ္ေဖာ္ရွိမွ ေခတ္မီွသလုိပဲ။ စကၤာပူက စစ္သားတစ္ေယာက္ သင္္တန္းသြားတဲ့အခါမွာ သူ ့အိမ္ေဖာ္က သူ ့ရဲ ့ေက်ာပုိးအိတ္ကုိလြယ္ၿပီး လိုက္ပုိ႔ေပးရတယ္။ ဒီဓာတ္ပုံကုိ အင္တာနက္မွာ ေတြ ့ဘူးတယ္။ ျမန္မာျပည္လည္း ဒီအတုိင္းပဲ။ ပိုက္ဆံေလးရွိတာက ႏွစ္ျပားတစ္ပဲ အိမ္ေဖာ္နဲ႔ဘာနဲ႔။ ဘယ္ေလာက္ အႏွိမ္က်င့္ခ်င္တဲ့ စိတ္လဲ။
အိမ္ေဖာ္လုပ္တဲ့ လူေတြက တကယ့္မရွိဆင္းရဲ တဲ့ လူေတြ။ အသက္ငယ္ငယ္ေလးေတြမ်ားတယ္။ တခ်ဳိ ့ဆုိရင္ အိမ္ေဖာ္ကုိ ေျခေတာ္တင္ရတာနဲ႔ ဘာနဲ႔။ ဘယ္ေလာက္ မိုက္ရုိင္းတဲ့ ဗမာေတြလဲ။ ဘယ္သူမွ အိမ္ေဖာ္မလုပ္ခ်င္ၾကဘူးလုိ႔ထင္တယ္။ ဒါေပမဲ့ အေျခအေနက ငတ္တဲ့ အေျခအေန ျဖစ္ေနေတာ့ မလုပ္ခ်င္တဲ့ အိမ္ေဖာ္ကုိ လုပ္ရတယ္လုိ ့ ထင္တယ္။ ျဖစ္ႏုိင္ရင္ အိမ္ေဖာ္ထားတဲ့ ခြင့္ျပဳခ်က္ကုိ တားျမစ္ေစခ်င္တယ္။ ဒါက ထမင္းစားကၽြန္ခံတဲ့ အလုပ္ပဲ။ ခိုင္းတဲ့ လူေတြကလည္း ခုိင္းေကာင္းေတာ့ ဘာ ေစာက္သံမွ မထြက္ၾကဘူး။
လူ ့အခြင့္အေရးေလးစားလုိက္နာပါတဲ့ဆုိတဲ့ လူေတြရဲ ့အိမ္မွာ ခင္ဗ်ားတုိ႔ သတိထားၿပီးၾကည့္ၾကည့္။ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ရဲ ့အိမ္။ ႏုိင္ငံေရးသမားႀကီးေတြရဲ ့အိမ္။ စစ္ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေတြရဲ ့အိမ္။ ဘုန္ႀကီးေတြရဲ ့ဘုန္းႀကီးေက်ာင္း။ အိမ္ေဖာ္နဲ႔ ခုိင္းေစနဲ႔။ ဒါလား ယဥ္ေက်းတဲ့ ဗမာဓေလ့ ထုံးစံ။ ဘာလဲ ယဥ္ေက်းမႈ။ ေနာက္ဆုံးေျပာခ်င္တာက အိမ္ေဖာ္ထားတဲ့လူေတြမွန္သမွ် ကၽြန္သခင္ေတြပဲ။
အေခ်ာင္လုိခ်င္တဲ့ ဗမာေတြ
ၾသစေတ်းလ်ႏိုင္ငံကို လာဖုိ႔အတြက္ ဒုကၡသည္ေတြ အၿပိဳင္အဆုိင္ေလွ်ာက္ၾကတယ္။ ဒုကၡသည္ စခန္းထဲမွာ ေနတုန္းက စုတ္ျပတ္သတ္ေအာင္ ဘ၀ကုိနာက်င္ေနေအာင္ ေနခဲ့ဘူးတဲ့လူေတြရွိတယ္။ ျပည္တြင္းက လူေတြလည္း ဒီအတုိင္းပဲ။ သူတုိ႔က တခါတေလ က်ေနာ့္ကိုေမးတယ္။ ၾသစေတ်းလ်မွာ ဘယ္လုိေထာက္ပ့ံေၾကးေပးလဲတဲ့။ ေက်ာင္းတက္ရင္ ပိုက္ဆံေပးတယ္လုိ႔ၾကားတယ္။ ေဆးကုတာ အခမဲ့။ ေက်ာင္းတက္ရင္ အခမဲ့။ ခေလးေမြးရင္ အခမဲ့လုိ႔ ၾကားတယ္။ ဒါက သူတုိ႔ေမးတဲ့ ေမးခြန္း။ ထူးျခားတာက ၾသစေတ်းလ်ေရာက္ရင္ အလုပ္ကုိ ဘယ္လုိက်ဳိးက်ဳိးစားစား၊ ပညာကုိ က်ဳိးက်ဳိးစားစား သင္မယ္၊ လုပ္မယ္ဆုိတဲ့ ေျပာဆုိခ်က္ကုိ မၾကားရဘူး။
ဘယ္လုိအေခ်ာင္စားလုိ႔ရမလဲဆိုတာကိုပဲ သိခ်င္ၾကတယ္။ ဒါက ဘာကုိျပလဲဆုိရင္ ဗမာေတြဟာ အေတာ္ေလးကုိ အေခ်ာင္လုိုက္ခ်င္တဲ့စိတ္၊ ပ်င္းတဲ့ စိတ္၊ သူမ်ားဆီက အလကားရရင္ အသားကုန္ မ်ဳိခ်င္တဲ့ စိတ္ရွိတာကုိ ျပတယ္။ ဒါက အင္မတန္ကုိ စိတ္ဓာတ္ေအာက္တန္းက်တယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္ ဗမာျပည္နဲ႔ ဗမာလူမ်ဳိးက ဘယ္ေနရာေရာက္ေရာက္ သူမ်ားေတြနဲ ့ယွဥ္ရင္ ေအာက္ဆုံးမွာပဲ။ လုုပ္စမ္းပါ။ ငါတုိ႔ က်ဳိးစားမယ္။ အပင္ပန္းခံမယ္။ အလုပ္လုပ္မယ္။ သူမ်ားဆီက ဟာကုိ မေတာင္းစားဘူးကြာ။ ဒီလုိစိတ္မ်ဳိးရွိရမွာေပ့ါ။ ဒါေပမဲ့ သိတဲ့အတုိင္းပဲ။ အေခ်ာင္ပဲလုိက္ခ်င္ေနတယ္။
သူမ်ားေရာင္တုိင္း ေလွ်ာက္လုပ္တာ ဗမာ
က်ေနာ္ လြန္ခဲ့တဲ့ သုံးေလးႏွစ္က ကားေမာင္းသင္တယ္။ ဒီေန႔အထိ အားတဲ့အခ်ိန္ဆုိရင္ သင္တုန္း။ အရင္တုန္းက က်ေနာ္တုိ႔ၿမိဳ ့မွာ ကားေမာင္းသင္ေပးတဲ့ဗမာဆုိလုိ႔ ကရင္ တစ္ေယာက္နဲ႔ က်ေနာ္ပဲရွိတယ္။ အခုေတာ့ လူေတြအေတာ္မ်ားမ်ားသင္ၾကပီ။ သူမ်ားက ကားေမာင္းသင္ၿပီေဟ့ဆုိရင္ သူတုိ႔လည္း လုိက္သင္ၾကပီ။ သူမ်ားက ေစ်းဆုိင္ဖြင့္ၿပီဆုိရင္ သူတုိ႔လည္း လုိက္ၿပီးဖြင့္ၾကတယ္။
သူမ်ားက လင္ ေတြအမ်ားႀကီး ယူၿပီေဟ့ဆုိရင္ သူတုိလည္း လုိုက္ၿပီး ယူၾကမလားမသိဘူး။ ဘယ္လုိဗမာေတြလည္း မသိဘူး။ ဒါက ဘာကုိ ျပလဲဆုိေတာ့ ဗမာေတြဟာ တီထြင္ ဖန္တီးတဲ့ အုံးေႏွာက္မရွိတာကို ျပတယ္။ သူမ်ားေတြ ခင္း ၿပီးသာ လမ္းကုိ အေခ်ာင္လုိက္ခ်င္တာကို ျပတယ္။ ကုိယ္ကုိယ္တုိင္ ေဖာက္ထြက္ က်ဳိးစား၊ စြန္႔လႊတ္မယ္ဆုိတဲ့ စိတ္ဓာတ္မရွိတာကို ထပ္ၿပီးျပတယ္။ ျပတာ ေျပာရင္ ၿပီးမွာမဟုတ္ေတာ့ဘူး။ တုံး လုိက္တဲ့ ဗမာ။
ျပင္ ၾက၊ ကုိယ္တုိင္မျပင္ရင္ သူမ်ားျပင္လိမ့္မယ္
ငတ္ ျပတ္ စုတ္ျပတ္သတ္ေနတုန္းက မ်က္ႏွာကတမ်ဳိး။ နဲနဲေကာင္းစားရင္ သူေတာင္းစားေတြ ဟုိဟာ ေတာင္တယ္။ နဲနဲေလး အဆင္မေျပနဲ႔။ ေျပာရင္ ေစာက္ၾကြားလုပ္ဖုိ႔ေလာက္ပဲ ရွိတဲ့ ဗမာ။ ျပည္ပမွာ အလုပ္ထြက္လုပ္ရတဲ့ လူေတြအရမ္းသနားဖုိ႔ေကာင္းတယ္။ သူတုိ႔ခင္ဗ်ာ အိမ္နဲ႔ေ၀း၊ မိဘနဲ႔ေ၀းၿပီး တျခားႏုိင္ငံမွာ ကၽြန္ခံရတယ္။ အိပ္ခန္းေသးေသးေလးထဲမွာ လူေလးငါးေယာက္စုၿပဳံေနထုိင္ၿပီး အလုပ္လုပ္ရတယ္။ ႏုိင္ငံျခားသားေတြ ႏွိမ္တာကိုလည္း ခံရေသးတယ္။
ရတဲ့ လစာကုိ ျပည္တြင္းက မိဘ၊ ေဆြမ်ိဳး၊ သားသမီးေတြ စားဖုိ႔အတြက္ ပုိ႔ ေပးရတယ္။ ျပည္တြင္းက လူေတြက ဒါေတြကုိ နားမလည္သလုိပဲ။ ႏုိင္ငံျခားမွာေနတုိင္း အဆင္ေျပတာ မဟုတ္ဘူး။ ႏုိင္ငံျခားမွာ ထြက္ၿပီး အလုပ္လုပ္တဲ့ လူ ပုိ႔ေပးတဲ့ ပုိက္ဆံေတြကုိ ႏွစ္လုံးထီထုိးလုိက္၊ သုံးျဖဳန္းခ်င္သလုိ သုံး။ လူ အေရွ ့မွာ ၾကြား။ သိတ္ၿပီး လူ ပါး ၀ သလုိပဲ။ ဒါ့ေၾကာင့္ တခါတေလ ဗမာေတြ အကုန္လုံးကုိ အငတ္ထားတာပဲ ေကာင္းတယ္လို႔ ေတြးမိတယ္။
ၾသစေတ်းလ်ႏုိင္ငံမွာ သတိထားမိတာ တစ္ခုရွိတယ္။ အိမ္ေဖာ္ ထားတဲ့ အရာပါ။ ၾသစေတ်းလ်ေတြ ပို္က္ဆံခ်မ္းသာတာေတာင္ အိမ္ေဖာ္မထားဘူး။ ဘာ့ေၾကာင့္လဲဆုိေတာ့ အစုိးရက တရားဥပေဒနဲ႔ ျပဌာန္းတားျမစ္ထားတယ္လုိ႔ ယူဆရပါတယ္။ ဟုိတုန္းကေတာ့ အိမ္ေဖာ္ဆုိတာက ရွိပါတယ္။ အခုေနာက္ပိုင္း လူ႔အခြင့္အေရးကုိ ဦးစားေပးလာတာနဲ႔အမွ် ဒီကိစၥလည္း ေပ်ာက္သြားတယ္လုိ ယူဆမိတယ္။
ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ အိမ္ေဖာ္ထားတဲ့ ကိစၥကုိေတာ့ က်ေနာ္မႀကိဳက္ဘူး။
အိမ္ေဖာ္ဆုိတာက ကၽြန္ ပဲ။ ဒီစနစ္ကို အာရွႏုိင္ငံေတြမွာ အမ်ားဆုံးေတြ ့ရတယ္။ ထုိင္း၊ မေလး၊ စကၤာပူ စတဲ့ အာရွႏုိင္ငံေတြဟာ အိမ္ေဖာ္ထားတာကုိ အရမ္းသေဘာၾကတယ္။ အိမ္ေဖာ္ရွိမွ ေခတ္မီွသလုိပဲ။ စကၤာပူက စစ္သားတစ္ေယာက္ သင္္တန္းသြားတဲ့အခါမွာ သူ ့အိမ္ေဖာ္က သူ ့ရဲ ့ေက်ာပုိးအိတ္ကုိလြယ္ၿပီး လိုက္ပုိ႔ေပးရတယ္။ ဒီဓာတ္ပုံကုိ အင္တာနက္မွာ ေတြ ့ဘူးတယ္။ ျမန္မာျပည္လည္း ဒီအတုိင္းပဲ။ ပိုက္ဆံေလးရွိတာက ႏွစ္ျပားတစ္ပဲ အိမ္ေဖာ္နဲ႔ဘာနဲ႔။ ဘယ္ေလာက္ အႏွိမ္က်င့္ခ်င္တဲ့ စိတ္လဲ။
အိမ္ေဖာ္လုပ္တဲ့ လူေတြက တကယ့္မရွိဆင္းရဲ တဲ့ လူေတြ။ အသက္ငယ္ငယ္ေလးေတြမ်ားတယ္။ တခ်ဳိ ့ဆုိရင္ အိမ္ေဖာ္ကုိ ေျခေတာ္တင္ရတာနဲ႔ ဘာနဲ႔။ ဘယ္ေလာက္ မိုက္ရုိင္းတဲ့ ဗမာေတြလဲ။ ဘယ္သူမွ အိမ္ေဖာ္မလုပ္ခ်င္ၾကဘူးလုိ႔ထင္တယ္။ ဒါေပမဲ့ အေျခအေနက ငတ္တဲ့ အေျခအေန ျဖစ္ေနေတာ့ မလုပ္ခ်င္တဲ့ အိမ္ေဖာ္ကုိ လုပ္ရတယ္လုိ ့ ထင္တယ္။ ျဖစ္ႏုိင္ရင္ အိမ္ေဖာ္ထားတဲ့ ခြင့္ျပဳခ်က္ကုိ တားျမစ္ေစခ်င္တယ္။ ဒါက ထမင္းစားကၽြန္ခံတဲ့ အလုပ္ပဲ။ ခိုင္းတဲ့ လူေတြကလည္း ခုိင္းေကာင္းေတာ့ ဘာ ေစာက္သံမွ မထြက္ၾကဘူး။
လူ ့အခြင့္အေရးေလးစားလုိက္နာပါတဲ့ဆုိတဲ့ လူေတြရဲ ့အိမ္မွာ ခင္ဗ်ားတုိ႔ သတိထားၿပီးၾကည့္ၾကည့္။ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ရဲ ့အိမ္။ ႏုိင္ငံေရးသမားႀကီးေတြရဲ ့အိမ္။ စစ္ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေတြရဲ ့အိမ္။ ဘုန္ႀကီးေတြရဲ ့ဘုန္းႀကီးေက်ာင္း။ အိမ္ေဖာ္နဲ႔ ခုိင္းေစနဲ႔။ ဒါလား ယဥ္ေက်းတဲ့ ဗမာဓေလ့ ထုံးစံ။ ဘာလဲ ယဥ္ေက်းမႈ။ ေနာက္ဆုံးေျပာခ်င္တာက အိမ္ေဖာ္ထားတဲ့လူေတြမွန္သမွ် ကၽြန္သခင္ေတြပဲ။
အေခ်ာင္လုိခ်င္တဲ့ ဗမာေတြ
ၾသစေတ်းလ်ႏိုင္ငံကို လာဖုိ႔အတြက္ ဒုကၡသည္ေတြ အၿပိဳင္အဆုိင္ေလွ်ာက္ၾကတယ္။ ဒုကၡသည္ စခန္းထဲမွာ ေနတုန္းက စုတ္ျပတ္သတ္ေအာင္ ဘ၀ကုိနာက်င္ေနေအာင္ ေနခဲ့ဘူးတဲ့လူေတြရွိတယ္။ ျပည္တြင္းက လူေတြလည္း ဒီအတုိင္းပဲ။ သူတုိ႔က တခါတေလ က်ေနာ့္ကိုေမးတယ္။ ၾသစေတ်းလ်မွာ ဘယ္လုိေထာက္ပ့ံေၾကးေပးလဲတဲ့။ ေက်ာင္းတက္ရင္ ပိုက္ဆံေပးတယ္လုိ႔ၾကားတယ္။ ေဆးကုတာ အခမဲ့။ ေက်ာင္းတက္ရင္ အခမဲ့။ ခေလးေမြးရင္ အခမဲ့လုိ႔ ၾကားတယ္။ ဒါက သူတုိ႔ေမးတဲ့ ေမးခြန္း။ ထူးျခားတာက ၾသစေတ်းလ်ေရာက္ရင္ အလုပ္ကုိ ဘယ္လုိက်ဳိးက်ဳိးစားစား၊ ပညာကုိ က်ဳိးက်ဳိးစားစား သင္မယ္၊ လုပ္မယ္ဆုိတဲ့ ေျပာဆုိခ်က္ကုိ မၾကားရဘူး။
ဘယ္လုိအေခ်ာင္စားလုိ႔ရမလဲဆိုတာကိုပဲ သိခ်င္ၾကတယ္။ ဒါက ဘာကုိျပလဲဆုိရင္ ဗမာေတြဟာ အေတာ္ေလးကုိ အေခ်ာင္လုိုက္ခ်င္တဲ့စိတ္၊ ပ်င္းတဲ့ စိတ္၊ သူမ်ားဆီက အလကားရရင္ အသားကုန္ မ်ဳိခ်င္တဲ့ စိတ္ရွိတာကုိ ျပတယ္။ ဒါက အင္မတန္ကုိ စိတ္ဓာတ္ေအာက္တန္းက်တယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္ ဗမာျပည္နဲ႔ ဗမာလူမ်ဳိးက ဘယ္ေနရာေရာက္ေရာက္ သူမ်ားေတြနဲ ့ယွဥ္ရင္ ေအာက္ဆုံးမွာပဲ။ လုုပ္စမ္းပါ။ ငါတုိ႔ က်ဳိးစားမယ္။ အပင္ပန္းခံမယ္။ အလုပ္လုပ္မယ္။ သူမ်ားဆီက ဟာကုိ မေတာင္းစားဘူးကြာ။ ဒီလုိစိတ္မ်ဳိးရွိရမွာေပ့ါ။ ဒါေပမဲ့ သိတဲ့အတုိင္းပဲ။ အေခ်ာင္ပဲလုိက္ခ်င္ေနတယ္။
သူမ်ားေရာင္တုိင္း ေလွ်ာက္လုပ္တာ ဗမာ
က်ေနာ္ လြန္ခဲ့တဲ့ သုံးေလးႏွစ္က ကားေမာင္းသင္တယ္။ ဒီေန႔အထိ အားတဲ့အခ်ိန္ဆုိရင္ သင္တုန္း။ အရင္တုန္းက က်ေနာ္တုိ႔ၿမိဳ ့မွာ ကားေမာင္းသင္ေပးတဲ့ဗမာဆုိလုိ႔ ကရင္ တစ္ေယာက္နဲ႔ က်ေနာ္ပဲရွိတယ္။ အခုေတာ့ လူေတြအေတာ္မ်ားမ်ားသင္ၾကပီ။ သူမ်ားက ကားေမာင္းသင္ၿပီေဟ့ဆုိရင္ သူတုိ႔လည္း လုိက္သင္ၾကပီ။ သူမ်ားက ေစ်းဆုိင္ဖြင့္ၿပီဆုိရင္ သူတုိ႔လည္း လုိက္ၿပီးဖြင့္ၾကတယ္။
သူမ်ားက လင္ ေတြအမ်ားႀကီး ယူၿပီေဟ့ဆုိရင္ သူတုိလည္း လုိုက္ၿပီး ယူၾကမလားမသိဘူး။ ဘယ္လုိဗမာေတြလည္း မသိဘူး။ ဒါက ဘာကုိ ျပလဲဆုိေတာ့ ဗမာေတြဟာ တီထြင္ ဖန္တီးတဲ့ အုံးေႏွာက္မရွိတာကို ျပတယ္။ သူမ်ားေတြ ခင္း ၿပီးသာ လမ္းကုိ အေခ်ာင္လုိက္ခ်င္တာကို ျပတယ္။ ကုိယ္ကုိယ္တုိင္ ေဖာက္ထြက္ က်ဳိးစား၊ စြန္႔လႊတ္မယ္ဆုိတဲ့ စိတ္ဓာတ္မရွိတာကို ထပ္ၿပီးျပတယ္။ ျပတာ ေျပာရင္ ၿပီးမွာမဟုတ္ေတာ့ဘူး။ တုံး လုိက္တဲ့ ဗမာ။
ျပင္ ၾက၊ ကုိယ္တုိင္မျပင္ရင္ သူမ်ားျပင္လိမ့္မယ္
ငတ္ ျပတ္ စုတ္ျပတ္သတ္ေနတုန္းက မ်က္ႏွာကတမ်ဳိး။ နဲနဲေကာင္းစားရင္ သူေတာင္းစားေတြ ဟုိဟာ ေတာင္တယ္။ နဲနဲေလး အဆင္မေျပနဲ႔။ ေျပာရင္ ေစာက္ၾကြားလုပ္ဖုိ႔ေလာက္ပဲ ရွိတဲ့ ဗမာ။ ျပည္ပမွာ အလုပ္ထြက္လုပ္ရတဲ့ လူေတြအရမ္းသနားဖုိ႔ေကာင္းတယ္။ သူတုိ႔ခင္ဗ်ာ အိမ္နဲ႔ေ၀း၊ မိဘနဲ႔ေ၀းၿပီး တျခားႏုိင္ငံမွာ ကၽြန္ခံရတယ္။ အိပ္ခန္းေသးေသးေလးထဲမွာ လူေလးငါးေယာက္စုၿပဳံေနထုိင္ၿပီး အလုပ္လုပ္ရတယ္။ ႏုိင္ငံျခားသားေတြ ႏွိမ္တာကိုလည္း ခံရေသးတယ္။
ရတဲ့ လစာကုိ ျပည္တြင္းက မိဘ၊ ေဆြမ်ိဳး၊ သားသမီးေတြ စားဖုိ႔အတြက္ ပုိ႔ ေပးရတယ္။ ျပည္တြင္းက လူေတြက ဒါေတြကုိ နားမလည္သလုိပဲ။ ႏုိင္ငံျခားမွာေနတုိင္း အဆင္ေျပတာ မဟုတ္ဘူး။ ႏုိင္ငံျခားမွာ ထြက္ၿပီး အလုပ္လုပ္တဲ့ လူ ပုိ႔ေပးတဲ့ ပုိက္ဆံေတြကုိ ႏွစ္လုံးထီထုိးလုိက္၊ သုံးျဖဳန္းခ်င္သလုိ သုံး။ လူ အေရွ ့မွာ ၾကြား။ သိတ္ၿပီး လူ ပါး ၀ သလုိပဲ။ ဒါ့ေၾကာင့္ တခါတေလ ဗမာေတြ အကုန္လုံးကုိ အငတ္ထားတာပဲ ေကာင္းတယ္လို႔ ေတြးမိတယ္။
7/31/11
ကိုေမာင္ဦး
လူကပုပု။
လူ ပုၿပီး စိတ္ရွည္တယ္မွတ္လား။ အရမ္းတုိတယ္။
မိန္းမျဖစ္သူ မသႏၱာက ဆရာမ။ ဆရာမဆုိေတာ့ ဆရာလုပ္တာ ၀ါသနာပါတာေပါ့။ မႈလ တန္းလား အလယ္တန္းလား မသိဘူး။ သူက ဆရာမ လုပ္တယ္။
ကုိေမာင္ဦးက လူေတြစုိးရိမ္ေနတဲ့ ဧရာ၀တီျမစ္ေဘးနားမွာ ေနတဲ့ လူေတြထဲက လူတစ္ဦး။ ေညာင္တုန္းသားလုိ႔ ေခၚႏုိင္တယ္။ ေဒါသ အရမ္းႀကီးတယ္။ မဟုတ္မခံ စိတ္ရွိတယ္။ အလကားေန ေပ်ာ္တက္တဲ့လူ။
သူက က်ေနာ့္တပ္မႈး။ က်ေနာ့္ကုိ ငါးမိနစ္အတြင္း ေရွ ့တန္းစစ္မ်က္ႏွာျပင္မွာ ေအေက ၄၇ ပစ္နည္းကုိ သင္ေပးခဲ့တယ္။ သင္တဲ့အခ်ိန္က မြန္နဲ႔ကရင္နယ္စပ္ ၀င္ေရာ္ေခ်ာင္းေဘးမွာ။ ပတ္လည္မွာ နအဖ စစ္တပ္ေတြ ရွိတယ္။
ေသနတ္ကို ဒီလုိကုိင္၊ ဒီလုိပစ္။ ဒီလုိ သန္႔ရွင္းေရးလုပ္မွ ပစ္လုိ႔ရတယ္။ သူေျပာမွ က်ေနာ္လည္းသိတယ္။ ေသနတ္က တစ္ခ်က္ပစ္ရင္ တစ္ေထာင္ပဲထြက္တယ္။ အၿမဲတန္း လီးပဲ ဆုိတဲ့ စကားလည္းေျပာတယ္။ သူ ့ရဲေဘာ္ေတြကုိ ေသမွာစုိးလုိ႔။
ကရင္ျပည္နယ္၊ ေကာ့ကရိတ္ၿမိဳ ့နယ္က ရြာတစ္ရြာေပါ့။ နာမည္က ႏွစ္အိမ္ရြာလုိ႔ေခၚတယ္။ ၉-ေလးလုံးကာလမွာ ဘတ္ေပါင္းစုံ စစ္ဆင္ေရစၿပီ။ က်ေနာ္တုိ႔က လက္နက္ကုိင္ စစ္သား။ ျပည္တြင္းကအဖြဲ႔က လူထုအုံၾကြေရး။ ျပည္ပက လူေတြက စြတ္ၿပီး အာ ေပါ့။ တုိက္ပြဲနည္းနာကုိေျပာတာပါ။ တၿပိဳင္တည္း ၉-ေလးလုံးမွာ ခ် ၾကတာေပါ့။
တစ္ခုေသာ ညတစ္ညမွာ ကင္းေစာင့္ၿပီး ျပန္လာတဲ့ က်ေနာ္ အသားကုန္အိပ္တာေပါ့။ အိပ္တဲ့ အိမ္က ကရင္အိမ္။ ႏွစ္အိမ္ရြာလုိ႔ ေခၚတဲ့ ရြာမွာျဖစ္တယ္။
ကုိေမာင္ဦးလက္ထဲမွာ စကားေျပာစက္၊ ေအေက ၄၇၊ ေပ်ာက္ၾကားယူနီေဖာင္းကုိ ၀တ္ၿပီး က်ေနာ္တုိ႔ အိပ္ေနတဲ့ေနရာကို သူေရာက္လာပါတယ္။
ေဟ့ေကာင္ေတြ ထ ထ...အခု ဘန္ေကာက္ျမန္မာသံရုံးကုိ ၀င္ၿပီး ဆီးေနၿပီ...ဆုိၿပီး အားရ၀မ္းသာေျပာတယ္။ သူ ့ကုိၾကည့္ရတာ အေတာ္ေလးကုိ အားရွိေနပုံ။ က်ေနာ္လည္း ဘာသိမလဲ။ ဆီးလည္း ဆီးေပါ့။ ကုိယ္နဲ႔ ဘာဆုိင္တာ မွတ္လုိ႔။ သူေျပာၿပီး ထြက္သြားတယ္။ ဒီေလာက္ထိ ျဖစ္တဲ့လူ။
က်ေနာ္တုိ႔ အိမ္ရွင္ေတြက ၿခံစုိက္တယ္။ ရာဘာနဲ႔အျခားသီးပင္စားပင္ေတြစိုိက္တယ္။
က်ေနာ္တုိ႔က သူတုိ႔အိမ္မွာတည္းေတာ့ သူတုိ႔အတြက္ စားဖုိ႔ ထမင္းခ်က္ေပးတယ္။ ခ်က္ၿပီးရင္ ဦးဦးဖ်ားဖ်ား ကုိေမာင္ဦးက သူတုိ႔အတြက္ ဖယ္ေပးတယ္။ သူကေတာ့ ေျပာတယ္။ ဒါစည္းရုံးေရးေပါ့။ အမွန္မွန္က က်ေနာ္တုိ ့ ေက်းဇူးဆပ္တာပါ။ သူတုိအိမ္မွာေနၿပီး သူတုိ႔ ေက်းဇူးကုိ တုန္႔ျပန္တဲ့အရာပါ။ ဒါကုိ ကုိေမာင္ဦးက တပ္မႈးဆုိေတာ့ အၿမဲတန္းလုပ္ေပးတယ္။
တစ္္ေန႔ ကုိေမာင္ဦး မႈးတယ္။ သူက မႈးရင္ လမ္းမယူဘူး။ အရႈးလုိပဲ။ မိန္းမနဲ႔ ခေလးကိုထားၿပီး စစ္မ်က္ႏွာျပင္မွာ စစ္တုိ္က္ဆုိေတာ့ သူလည္း ေဂါက္ပါတယ္။ တစ္ဘက္က တပ္မႈးဆုိတဲ့ တာ၀န္ကုိလည္း သူက ယူထားတာကုိး။ က်ေနာ္ကေတာ့ သူ ့ကုိ အၿမဲတမ္း ၾကပ္ ေပးပါတယ္။ အားေပးပါတယ္။ ကူေပးပါတယ္။ ဒါကုိ ေတာ္လွန္ေရးမွာ ကြန္ျမဴနစ္ေတြသုံးတဲ့ အတုိင္း လုိက္ပါမႈ အားေကာင္းတယ္ေပါ့။
သူရဲ ့ေတာ္လွန္ေရးစိတ္ဓာတ္။ ရန္ငါရွင္းမႈ ့က တကယ္အားေကာင္းပါတယ္။ က်ေနာ္နဲ႔ေတာ့ သူက ညီအစ္ကုိလုိ။ အရမ္းခ်စ္စရာေကာင္းတဲ့ လူ ့ေဂါက္။
ယေန႔အထိ သူက အေမရိကန္ျပည္ေထာင္စုမွာ ေနတာေတာင္ သူ ့စိတ္က ေတာထဲကို အၿမဲတန္းျပန္ေရာက္တဲ့အတုိင္းပဲ။ ဒါက ဘာကုိျပလဲဆုိရင္ က်ေနာ္တုိ႔ တုိင္းျပည္နဲ႔ လူထုကုိ အရမ္းခ်စ္ပါတယ္။ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးလုိခ်င္ပါတယ္။ ျဖစ္ႏုိင္ရင္ က်ေနာ္တုိ႔ ဗုံးမခြဲခ်င္ပါဘူး။
လူ ပုၿပီး စိတ္ရွည္တယ္မွတ္လား။ အရမ္းတုိတယ္။
မိန္းမျဖစ္သူ မသႏၱာက ဆရာမ။ ဆရာမဆုိေတာ့ ဆရာလုပ္တာ ၀ါသနာပါတာေပါ့။ မႈလ တန္းလား အလယ္တန္းလား မသိဘူး။ သူက ဆရာမ လုပ္တယ္။
ကုိေမာင္ဦးက လူေတြစုိးရိမ္ေနတဲ့ ဧရာ၀တီျမစ္ေဘးနားမွာ ေနတဲ့ လူေတြထဲက လူတစ္ဦး။ ေညာင္တုန္းသားလုိ႔ ေခၚႏုိင္တယ္။ ေဒါသ အရမ္းႀကီးတယ္။ မဟုတ္မခံ စိတ္ရွိတယ္။ အလကားေန ေပ်ာ္တက္တဲ့လူ။
သူက က်ေနာ့္တပ္မႈး။ က်ေနာ့္ကုိ ငါးမိနစ္အတြင္း ေရွ ့တန္းစစ္မ်က္ႏွာျပင္မွာ ေအေက ၄၇ ပစ္နည္းကုိ သင္ေပးခဲ့တယ္။ သင္တဲ့အခ်ိန္က မြန္နဲ႔ကရင္နယ္စပ္ ၀င္ေရာ္ေခ်ာင္းေဘးမွာ။ ပတ္လည္မွာ နအဖ စစ္တပ္ေတြ ရွိတယ္။
ေသနတ္ကို ဒီလုိကုိင္၊ ဒီလုိပစ္။ ဒီလုိ သန္႔ရွင္းေရးလုပ္မွ ပစ္လုိ႔ရတယ္။ သူေျပာမွ က်ေနာ္လည္းသိတယ္။ ေသနတ္က တစ္ခ်က္ပစ္ရင္ တစ္ေထာင္ပဲထြက္တယ္။ အၿမဲတန္း လီးပဲ ဆုိတဲ့ စကားလည္းေျပာတယ္။ သူ ့ရဲေဘာ္ေတြကုိ ေသမွာစုိးလုိ႔။
ကရင္ျပည္နယ္၊ ေကာ့ကရိတ္ၿမိဳ ့နယ္က ရြာတစ္ရြာေပါ့။ နာမည္က ႏွစ္အိမ္ရြာလုိ႔ေခၚတယ္။ ၉-ေလးလုံးကာလမွာ ဘတ္ေပါင္းစုံ စစ္ဆင္ေရစၿပီ။ က်ေနာ္တုိ႔က လက္နက္ကုိင္ စစ္သား။ ျပည္တြင္းကအဖြဲ႔က လူထုအုံၾကြေရး။ ျပည္ပက လူေတြက စြတ္ၿပီး အာ ေပါ့။ တုိက္ပြဲနည္းနာကုိေျပာတာပါ။ တၿပိဳင္တည္း ၉-ေလးလုံးမွာ ခ် ၾကတာေပါ့။
တစ္ခုေသာ ညတစ္ညမွာ ကင္းေစာင့္ၿပီး ျပန္လာတဲ့ က်ေနာ္ အသားကုန္အိပ္တာေပါ့။ အိပ္တဲ့ အိမ္က ကရင္အိမ္။ ႏွစ္အိမ္ရြာလုိ႔ ေခၚတဲ့ ရြာမွာျဖစ္တယ္။
ကုိေမာင္ဦးလက္ထဲမွာ စကားေျပာစက္၊ ေအေက ၄၇၊ ေပ်ာက္ၾကားယူနီေဖာင္းကုိ ၀တ္ၿပီး က်ေနာ္တုိ႔ အိပ္ေနတဲ့ေနရာကို သူေရာက္လာပါတယ္။
ေဟ့ေကာင္ေတြ ထ ထ...အခု ဘန္ေကာက္ျမန္မာသံရုံးကုိ ၀င္ၿပီး ဆီးေနၿပီ...ဆုိၿပီး အားရ၀မ္းသာေျပာတယ္။ သူ ့ကုိၾကည့္ရတာ အေတာ္ေလးကုိ အားရွိေနပုံ။ က်ေနာ္လည္း ဘာသိမလဲ။ ဆီးလည္း ဆီးေပါ့။ ကုိယ္နဲ႔ ဘာဆုိင္တာ မွတ္လုိ႔။ သူေျပာၿပီး ထြက္သြားတယ္။ ဒီေလာက္ထိ ျဖစ္တဲ့လူ။
က်ေနာ္တုိ႔ အိမ္ရွင္ေတြက ၿခံစုိက္တယ္။ ရာဘာနဲ႔အျခားသီးပင္စားပင္ေတြစိုိက္တယ္။
က်ေနာ္တုိ႔က သူတုိ႔အိမ္မွာတည္းေတာ့ သူတုိ႔အတြက္ စားဖုိ႔ ထမင္းခ်က္ေပးတယ္။ ခ်က္ၿပီးရင္ ဦးဦးဖ်ားဖ်ား ကုိေမာင္ဦးက သူတုိ႔အတြက္ ဖယ္ေပးတယ္။ သူကေတာ့ ေျပာတယ္။ ဒါစည္းရုံးေရးေပါ့။ အမွန္မွန္က က်ေနာ္တုိ ့ ေက်းဇူးဆပ္တာပါ။ သူတုိအိမ္မွာေနၿပီး သူတုိ႔ ေက်းဇူးကုိ တုန္႔ျပန္တဲ့အရာပါ။ ဒါကုိ ကုိေမာင္ဦးက တပ္မႈးဆုိေတာ့ အၿမဲတန္းလုပ္ေပးတယ္။
တစ္္ေန႔ ကုိေမာင္ဦး မႈးတယ္။ သူက မႈးရင္ လမ္းမယူဘူး။ အရႈးလုိပဲ။ မိန္းမနဲ႔ ခေလးကိုထားၿပီး စစ္မ်က္ႏွာျပင္မွာ စစ္တုိ္က္ဆုိေတာ့ သူလည္း ေဂါက္ပါတယ္။ တစ္ဘက္က တပ္မႈးဆုိတဲ့ တာ၀န္ကုိလည္း သူက ယူထားတာကုိး။ က်ေနာ္ကေတာ့ သူ ့ကုိ အၿမဲတမ္း ၾကပ္ ေပးပါတယ္။ အားေပးပါတယ္။ ကူေပးပါတယ္။ ဒါကုိ ေတာ္လွန္ေရးမွာ ကြန္ျမဴနစ္ေတြသုံးတဲ့ အတုိင္း လုိက္ပါမႈ အားေကာင္းတယ္ေပါ့။
သူရဲ ့ေတာ္လွန္ေရးစိတ္ဓာတ္။ ရန္ငါရွင္းမႈ ့က တကယ္အားေကာင္းပါတယ္။ က်ေနာ္နဲ႔ေတာ့ သူက ညီအစ္ကုိလုိ။ အရမ္းခ်စ္စရာေကာင္းတဲ့ လူ ့ေဂါက္။
ယေန႔အထိ သူက အေမရိကန္ျပည္ေထာင္စုမွာ ေနတာေတာင္ သူ ့စိတ္က ေတာထဲကို အၿမဲတန္းျပန္ေရာက္တဲ့အတုိင္းပဲ။ ဒါက ဘာကုိျပလဲဆုိရင္ က်ေနာ္တုိ႔ တုိင္းျပည္နဲ႔ လူထုကုိ အရမ္းခ်စ္ပါတယ္။ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးလုိခ်င္ပါတယ္။ ျဖစ္ႏုိင္ရင္ က်ေနာ္တုိ႔ ဗုံးမခြဲခ်င္ပါဘူး။
7/30/11
ေစာက္ခ်ဳိးေတြ ျပင္၊ ဒါပဲ
နာမည္ႀကီး၏ လစာႏႈံးထားမ်ား
ၾသစေတ်းလ် ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္က တစ္ရက္ကုိ ၁၄၁၈ ေဒၚလာ ရပါတယ္။ အေမရိကန္ သမၼတက တစ္ရက္ကုိ ၆၄၇၇ ေဒၚလာ ရေတာ့ ၾသစေတ်းလ်၀န္ႀကီးခ်ဳပ္ထက္ ပုိမ်ားပါတယ္။
သူတုိ ့က ႏုိင္ငံေရးသမားေတြဆုိေတာ့ လစာမ်ားမ်ားပုိေပးရပါတယ္။ အထင္ကရ ေခါင္းေဆာင္ေတြလည္း ျဖစ္တယ္ဆုိေတာ့။ ႏုိင္ငံေရးသမားေတြထက္ပုိမ်ားတဲ့ လစာကုိ ဘယ္သူကရလဲ။
အဂၤလန္ ဘုရင္မႀကီးရဲ ့ေယာက်္ားျဖစ္သူ ခ်ားစ္က တစ္ရက္ ၉၇၄၅၅ ေဒၚလာ ရတယ္။
ဒီေငြေတြကုိဘယ္သူေတြက ေပးတာလဲ။ ေနာက္ဆုံးေတာ့ ျပည္သူေတြရဲ ့အခြန္ေငြေတြဆီကပဲ ေပးရပါတယ္။ ဒါ့အျပင္ တျခားခံစားခြင့္ေတြလည္း ရွိပါတယ္ေသးတယ္။ သမၼေတြထဲမွာ အနဲဆုံးလစာ ရတဲ့သူကေတာ့ ဇင္ဘာေဘြက သမၼတ မႈကာဘီ ျဖစ္ပါတယ္။ တစ္ရက္ကုိ ၆၇-ေဒၚလာပဲရပါတယ္။ က်ေနာ့္ထက္ေတာင္ နဲေသးတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူက က်ေနာ့္ထက္ပုိၿပီး ခ်မ္းသာေလတယ္။ ဒီလုိ လစာနဲနဲရတဲ့သူက ဘာ့ေၾကာင့္အရမ္းခ်မ္းသာတဲ့ လူ ျဖစ္ေနတာလဲ။ အေျဖကေတာ့ ခုိး လုိ႔ပါ။
ျမန္မာႏုိ္င္ငံက ဗုိလ္ခ်ဳပ္ႀကီးေတြ၊ သမၼေတြရဲ ့ လစာက အမ်ားဆုံးတစ္ရက္ကုိ ေဒၚလာ ၃၀၊ ၄၀ ေတာင္ မေက်ာ္ပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ ဒီလူေတြအရမ္းခ်မ္းသာၾကပါတယ္။ ဘာ့ေၾကာင့္ ခ်မ္းသာလဲဆုိေတာ့ အေျဖက ရုိးရုိးေလးပါ။ အသားကုန္ ခုိး လို႔ပါ။ လစာနဲနဲ ရေလ၊ မ်ားမ်ားခုိးေလ။
ႏုိင္ငံေရးေခါင္းေဆာင္ တစ္ဦးျဖစ္တဲ့ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ရဲ ့လစာက တစ္ရက္ကုိ ဘယ္ေလာက္ရလဲ။ သူက လစာမရွိပဲ ဘာနဲ႔ ထမင္းစားလဲ။ ေမးခ်င္လုိ႔ပါ။ မသိလုိ႔ပါ။
စလစ္ဘရစ္တီဆုိတာ ဘာလဲ
Celebrity လုိ႔ေျပာရင္ နာမည္ႀကီးေနတဲ့ ရုပ္ရွင္မင္းသား မင္းသမီးေတြကုိ အဓိကေခၚတယ္။ ဒီေနရာမွာ ႏုိင္ငံေရးသမားေတြကုိလည္း Celebrity လုိ႔ေခၚႏုိင္ပါတယ္။ အေမရိကန္ သမၼတ လည္း စလစ္ဘရစ္တီျဖစ္ပါတယ္။ ျမန္မာျပည္က ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္လည္း ကမၻာ့အလည္မွာ စလစ္ဘရစ္တီျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ျမန္မာျပည္က နာမည္ႀကီးၿပီး လူႀကိဳက္နဲေနတဲ့ ႏုိ္င္ငံေတာ္အႀကီးအကဲမ်ားကုိေတာ့ စလစ္ဘရစ္တီ စာရင္းထဲ ထည့္လုိ႔မရပါ။ သူတုိ႔ကုိေတာ့ နာမည္ႀကီး သူခုိးစာရင္း၊ လူဆုိးစာရင္းထဲမွာေတာ့ ထည့္ပါတယ္။ တာလီဘန္အဖြ႔ဲလိုမ်ဳိးနဲ႔ တန္းတူ ထားလို႔ရပါတယ္။
နာမည္ႀကီးေတြကို ထမင္းေကၽြးတဲ့လူ
ႏုိင္ငံေတာ္ ေခါင္းေဆာင္ေတြ၊ ဘုရင္ေတြကို ဘယ္သူေတြ ထမင္းေကၽြးလဲလုိ ႔ေမး ရင္ ျပည္သူေတြ ကပဲ ေပးရ၊ ေကၽြးရပါတယ္။ ဒီလူေတြက ဖန္တီးရွင္ေတြမဟုတ္ေတာ့ ဥစၥာဓနေတြကုိ ဥံဳဖြ ဆိုၿပီး မန္းလုိ႔မရပါ။ ဆုိေတာ့ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေတြ၊ ဘုရင္ေတြ၊ ႏုိင္ငံေရးေခါင္းေဆာင္ေတြကုိ ျပည္သူေတြကပဲ ေထာက္ပံ့ေပးရတယ္။
ျပည္သူက ေကၽြးတဲ့ထမင္းကုိစားၿပီး ျပည္သူလူထုရဲ ့အက်ဳိးကုိ ေဆာင္ရြက္တဲ့ ဘုရင္ေတြ၊ ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္ေတြ၊ သမၼတေတြ ကမၻာေပၚမွာအမ်ားႀကီးပါ။ သူတုိ႔က သိတယ္။ ဘယ္လုိ သိလဲဆုိေတာ့ ငါတုိ႔ဟာ ငါတုိ႔ျပည္သူေတြရဲ ့အခြန္ေငြေတြနဲ႔ အဆမတန္မ်ားတဲ့ လစာေတြကုိယူထားတဲ့သူေတြျဖစ္ပါတယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္ ငါတုိ႔က ပုိၿပီးသူတုိ႔အေပၚတာ၀န္ရွိတယ္။ သူတုိ႔ေကၽြးတဲ့ ထမင္းကိုစားၿပီး သူတုိ႔ေကာင္းက်ဳိးကုိ ေဆာင္ရြက္မယ္ဆုိတဲ့ စိတ္မ်ိဳးရွိတယ္။ ဒါ့အျပင္ ျပည္သူက သူတုိ႔ကို ထိန္းေက်ာင္း လုိ႔ရတဲ့ စနစ္နဲ႔ဗဟုသုတလည္းရွိေတာ့ ႏုိင္ငံေတာ္အႀကီးအကဲေတြ ေပါက္ကရလုပ္လုိ ့မရဘူး။ သုိ ့ေသာ္ ျမန္မာျပည္က ႏုိင္ငံေတာ္အႀကီးအကဲဆုိသူမ်ား၊ အာဏာပုိင္မ်ားဟာ သူတုိ႔လုပ္စာကုိ ျပည္သူေတြ ထုိင္စားေနတဲ့ အေပါက္မ်ဳိးနဲ႔ ျပည္သူေတြကုိ ေစာ္ကားၾကေလတယ္။
အာဏာရွင္ဆုိတာလည္း ဒါပဲ
ဘုန္းႀကီးေတြလည္း အာဏာရွင္ပဲ။ ဘယ္လုိအာဏာရွင္လုပ္လဲဆုိေတာ့ ဒီလုိပါ။ ေက်ာင္းထုိင္ဆရာေတာ္ေျပာတာကုိ နားေထာင္ရတယ္။ ျပန္ေျပာရင္ ငရဲႀကီးတယ္။ ကုိယ့္ထက္ ၀ါႀကီးတဲ့ ဘုန္းႀကီးေျပာသမွ် တင္ပါ့ ဘုရား လုပ္ရတယ္။ ဘုန္းႀကီးေျပာရင္ လူေတြက ႏုိ္း ဆုိၿပီး မဆန္ ့က်င္ရဲဘူး။ ဘုန္းႀကီးေတြ အာဏာရွင္လုပ္တဲ့အေၾကာင္းကုိ ဘုန္းႀကီးေတြပဲ ပုိသိပါတယ္။
ေနာက္တစ္ခုက ဘုန္းႀကီးေတြကုိ ဘယ္သူက ထမင္းေကၽြး တာလဲ။ ျပည္သူပဲ ေကၽြးပါတယ္။ ျပည္သူတစ္ေယာက္က ဘုန္းႀကီးတစ္ပါးကုိ အလွဴေငြ တစ္က်ပ္လွဴတယ္။ အလွဴခံတုန္းက ေက်ာင္းေဆာက္ဖုိ႔ဆုိၿပီး အလွဴခံတယ္။ ၿပီးေတာ့ ဒီဘုန္းႀကီးက ေက်ာင္းတစ္ေက်ာင္းကုိ သူ ့နာမည္နဲ႔ အလွဴေငြျပန္ထည့္တယ္။ တကယ္ဆုိရင္ လွဴဒါန္းသူအားလုံးရဲ ့နာမည္ကုိ ထည့္သင့္တာေပါ့။ အခုၾကေတာ့ သူကပဲ သူ၀င္ေငြနဲ႔ လွဴသလုိမ်ဳိး နာမည္ေကာင္းယူတယ္။ ဒါမေကာင္းဘူး။
ဗမာျပည္မွာ ဘုန္းႀကီးေတြ တအားမ်ားတယ္။ ဘုန္းႀကီးေတြမ်ားတာ မေကာင္းဘူး။ ကုန္ထုတ္လုပ္မႈ က်ဆင္းေစတယ္။ ဘုန္းႀကီးဆုိတာက စက္ရုံက အလုပ္သမားလုိ၊ လယ္သမားလုိ အလုပ္လုပ္လုိ႔မရေတာ့ ကုန္ထြက္မရွိဘူး။ ပါးစပ္ေပါက္ တုိးတာပဲရွိတယ္။ စစ္သား ေလးသိန္း၊ ဘုန္းႀကီးေလးသိန္း ကိုတင္ေကၽြးရတဲ့ ျပည္သူေတြရဲ ့စရိတ္ကုိ တြက္ၾကည့္ရင္ သိႏုိင္တယ္။ ဒီရွစ္သိန္းက ကုိယ့္စပါးကုိယ္စိုက္ စားရင္ေတာ့ေကာင္းတာေပါ့။ အခုၾကေတာ့ သိတဲ့အတုိင္းပဲ။
အထက္မွာေျပာသလုိ ၀န္းႀကီးခ်ဳပ္ေတြ၊ ဘုရင္ေတြ၊ ျမန္မာျပည္ကႏုိ္င္ငံေတာ္အႀကီးအကဲေတြအပါအ၀င္ အားလုံးေသာ ေခါင္းေဆာင္ႀကီးေတြကုိ ထမင္းေကၽြးရတဲ့ ျပည္သူ ့ရဲ ့၀န္ ဘယ္ေလာက္ႀကီးလဲဆုိတာကုိ သေဘာက္ဖုိ႔လုိပါတယ္။ ေက်းဇူးသိတတ္ဖုိ႔လုိပါတယ္။ ျပည္သူေတြရဲ ့ထမင္းေတြကုိ ဒီလူေတြရဲ ့လည္ေခ်ာင္းထဲမွာ ေျခမနဲ႔ ကေလာ္ထုတ္ရင္ေတာင္ အေတာင့္လုိက္ထြက္လာႏုိင္တယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္ ထမင္းေကၽြးတဲ့လူကုိ ေခ်ေခ်ငံငံ ဆက္ဆံသင့္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ျမန္မာျပည္ကေတာ့ ဒီလုိ မဆက္ဆံတဲ့အျပင္ သူတုိ႔က ျပည္သူကုိ ထမင္းေကၽြးရတဲ့ပုံစံနဲ႔ သူတုိ ့ ေစာက္ခြက္ေတြက မာ, ေနတာပဲ။ ဒါ့ေၾကာင့္ ေစာက္ခ်ဳိးေတြ ျပင္။ ဒါပဲ။
ရည္ညႊန္း။ ။ http://mywage.org.au/main/celebrity-pay/politician-pay
ၾသစေတ်းလ် ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္က တစ္ရက္ကုိ ၁၄၁၈ ေဒၚလာ ရပါတယ္။ အေမရိကန္ သမၼတက တစ္ရက္ကုိ ၆၄၇၇ ေဒၚလာ ရေတာ့ ၾသစေတ်းလ်၀န္ႀကီးခ်ဳပ္ထက္ ပုိမ်ားပါတယ္။
သူတုိ ့က ႏုိင္ငံေရးသမားေတြဆုိေတာ့ လစာမ်ားမ်ားပုိေပးရပါတယ္။ အထင္ကရ ေခါင္းေဆာင္ေတြလည္း ျဖစ္တယ္ဆုိေတာ့။ ႏုိင္ငံေရးသမားေတြထက္ပုိမ်ားတဲ့ လစာကုိ ဘယ္သူကရလဲ။
အဂၤလန္ ဘုရင္မႀကီးရဲ ့ေယာက်္ားျဖစ္သူ ခ်ားစ္က တစ္ရက္ ၉၇၄၅၅ ေဒၚလာ ရတယ္။
ဒီေငြေတြကုိဘယ္သူေတြက ေပးတာလဲ။ ေနာက္ဆုံးေတာ့ ျပည္သူေတြရဲ ့အခြန္ေငြေတြဆီကပဲ ေပးရပါတယ္။ ဒါ့အျပင္ တျခားခံစားခြင့္ေတြလည္း ရွိပါတယ္ေသးတယ္။ သမၼေတြထဲမွာ အနဲဆုံးလစာ ရတဲ့သူကေတာ့ ဇင္ဘာေဘြက သမၼတ မႈကာဘီ ျဖစ္ပါတယ္။ တစ္ရက္ကုိ ၆၇-ေဒၚလာပဲရပါတယ္။ က်ေနာ့္ထက္ေတာင္ နဲေသးတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူက က်ေနာ့္ထက္ပုိၿပီး ခ်မ္းသာေလတယ္။ ဒီလုိ လစာနဲနဲရတဲ့သူက ဘာ့ေၾကာင့္အရမ္းခ်မ္းသာတဲ့ လူ ျဖစ္ေနတာလဲ။ အေျဖကေတာ့ ခုိး လုိ႔ပါ။
ျမန္မာႏုိ္င္ငံက ဗုိလ္ခ်ဳပ္ႀကီးေတြ၊ သမၼေတြရဲ ့ လစာက အမ်ားဆုံးတစ္ရက္ကုိ ေဒၚလာ ၃၀၊ ၄၀ ေတာင္ မေက်ာ္ပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ ဒီလူေတြအရမ္းခ်မ္းသာၾကပါတယ္။ ဘာ့ေၾကာင့္ ခ်မ္းသာလဲဆုိေတာ့ အေျဖက ရုိးရုိးေလးပါ။ အသားကုန္ ခုိး လို႔ပါ။ လစာနဲနဲ ရေလ၊ မ်ားမ်ားခုိးေလ။
ႏုိင္ငံေရးေခါင္းေဆာင္ တစ္ဦးျဖစ္တဲ့ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ရဲ ့လစာက တစ္ရက္ကုိ ဘယ္ေလာက္ရလဲ။ သူက လစာမရွိပဲ ဘာနဲ႔ ထမင္းစားလဲ။ ေမးခ်င္လုိ႔ပါ။ မသိလုိ႔ပါ။
စလစ္ဘရစ္တီဆုိတာ ဘာလဲ
Celebrity လုိ႔ေျပာရင္ နာမည္ႀကီးေနတဲ့ ရုပ္ရွင္မင္းသား မင္းသမီးေတြကုိ အဓိကေခၚတယ္။ ဒီေနရာမွာ ႏုိင္ငံေရးသမားေတြကုိလည္း Celebrity လုိ႔ေခၚႏုိင္ပါတယ္။ အေမရိကန္ သမၼတ လည္း စလစ္ဘရစ္တီျဖစ္ပါတယ္။ ျမန္မာျပည္က ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္လည္း ကမၻာ့အလည္မွာ စလစ္ဘရစ္တီျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ျမန္မာျပည္က နာမည္ႀကီးၿပီး လူႀကိဳက္နဲေနတဲ့ ႏုိ္င္ငံေတာ္အႀကီးအကဲမ်ားကုိေတာ့ စလစ္ဘရစ္တီ စာရင္းထဲ ထည့္လုိ႔မရပါ။ သူတုိ႔ကုိေတာ့ နာမည္ႀကီး သူခုိးစာရင္း၊ လူဆုိးစာရင္းထဲမွာေတာ့ ထည့္ပါတယ္။ တာလီဘန္အဖြ႔ဲလိုမ်ဳိးနဲ႔ တန္းတူ ထားလို႔ရပါတယ္။
နာမည္ႀကီးေတြကို ထမင္းေကၽြးတဲ့လူ
ႏုိင္ငံေတာ္ ေခါင္းေဆာင္ေတြ၊ ဘုရင္ေတြကို ဘယ္သူေတြ ထမင္းေကၽြးလဲလုိ ႔ေမး ရင္ ျပည္သူေတြ ကပဲ ေပးရ၊ ေကၽြးရပါတယ္။ ဒီလူေတြက ဖန္တီးရွင္ေတြမဟုတ္ေတာ့ ဥစၥာဓနေတြကုိ ဥံဳဖြ ဆိုၿပီး မန္းလုိ႔မရပါ။ ဆုိေတာ့ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေတြ၊ ဘုရင္ေတြ၊ ႏုိင္ငံေရးေခါင္းေဆာင္ေတြကုိ ျပည္သူေတြကပဲ ေထာက္ပံ့ေပးရတယ္။
ျပည္သူက ေကၽြးတဲ့ထမင္းကုိစားၿပီး ျပည္သူလူထုရဲ ့အက်ဳိးကုိ ေဆာင္ရြက္တဲ့ ဘုရင္ေတြ၊ ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္ေတြ၊ သမၼတေတြ ကမၻာေပၚမွာအမ်ားႀကီးပါ။ သူတုိ႔က သိတယ္။ ဘယ္လုိ သိလဲဆုိေတာ့ ငါတုိ႔ဟာ ငါတုိ႔ျပည္သူေတြရဲ ့အခြန္ေငြေတြနဲ႔ အဆမတန္မ်ားတဲ့ လစာေတြကုိယူထားတဲ့သူေတြျဖစ္ပါတယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္ ငါတုိ႔က ပုိၿပီးသူတုိ႔အေပၚတာ၀န္ရွိတယ္။ သူတုိ႔ေကၽြးတဲ့ ထမင္းကိုစားၿပီး သူတုိ႔ေကာင္းက်ဳိးကုိ ေဆာင္ရြက္မယ္ဆုိတဲ့ စိတ္မ်ိဳးရွိတယ္။ ဒါ့အျပင္ ျပည္သူက သူတုိ႔ကို ထိန္းေက်ာင္း လုိ႔ရတဲ့ စနစ္နဲ႔ဗဟုသုတလည္းရွိေတာ့ ႏုိင္ငံေတာ္အႀကီးအကဲေတြ ေပါက္ကရလုပ္လုိ ့မရဘူး။ သုိ ့ေသာ္ ျမန္မာျပည္က ႏုိင္ငံေတာ္အႀကီးအကဲဆုိသူမ်ား၊ အာဏာပုိင္မ်ားဟာ သူတုိ႔လုပ္စာကုိ ျပည္သူေတြ ထုိင္စားေနတဲ့ အေပါက္မ်ဳိးနဲ႔ ျပည္သူေတြကုိ ေစာ္ကားၾကေလတယ္။
အာဏာရွင္ဆုိတာလည္း ဒါပဲ
ဘုန္းႀကီးေတြလည္း အာဏာရွင္ပဲ။ ဘယ္လုိအာဏာရွင္လုပ္လဲဆုိေတာ့ ဒီလုိပါ။ ေက်ာင္းထုိင္ဆရာေတာ္ေျပာတာကုိ နားေထာင္ရတယ္။ ျပန္ေျပာရင္ ငရဲႀကီးတယ္။ ကုိယ့္ထက္ ၀ါႀကီးတဲ့ ဘုန္းႀကီးေျပာသမွ် တင္ပါ့ ဘုရား လုပ္ရတယ္။ ဘုန္းႀကီးေျပာရင္ လူေတြက ႏုိ္း ဆုိၿပီး မဆန္ ့က်င္ရဲဘူး။ ဘုန္းႀကီးေတြ အာဏာရွင္လုပ္တဲ့အေၾကာင္းကုိ ဘုန္းႀကီးေတြပဲ ပုိသိပါတယ္။
ေနာက္တစ္ခုက ဘုန္းႀကီးေတြကုိ ဘယ္သူက ထမင္းေကၽြး တာလဲ။ ျပည္သူပဲ ေကၽြးပါတယ္။ ျပည္သူတစ္ေယာက္က ဘုန္းႀကီးတစ္ပါးကုိ အလွဴေငြ တစ္က်ပ္လွဴတယ္။ အလွဴခံတုန္းက ေက်ာင္းေဆာက္ဖုိ႔ဆုိၿပီး အလွဴခံတယ္။ ၿပီးေတာ့ ဒီဘုန္းႀကီးက ေက်ာင္းတစ္ေက်ာင္းကုိ သူ ့နာမည္နဲ႔ အလွဴေငြျပန္ထည့္တယ္။ တကယ္ဆုိရင္ လွဴဒါန္းသူအားလုံးရဲ ့နာမည္ကုိ ထည့္သင့္တာေပါ့။ အခုၾကေတာ့ သူကပဲ သူ၀င္ေငြနဲ႔ လွဴသလုိမ်ဳိး နာမည္ေကာင္းယူတယ္။ ဒါမေကာင္းဘူး။
ဗမာျပည္မွာ ဘုန္းႀကီးေတြ တအားမ်ားတယ္။ ဘုန္းႀကီးေတြမ်ားတာ မေကာင္းဘူး။ ကုန္ထုတ္လုပ္မႈ က်ဆင္းေစတယ္။ ဘုန္းႀကီးဆုိတာက စက္ရုံက အလုပ္သမားလုိ၊ လယ္သမားလုိ အလုပ္လုပ္လုိ႔မရေတာ့ ကုန္ထြက္မရွိဘူး။ ပါးစပ္ေပါက္ တုိးတာပဲရွိတယ္။ စစ္သား ေလးသိန္း၊ ဘုန္းႀကီးေလးသိန္း ကိုတင္ေကၽြးရတဲ့ ျပည္သူေတြရဲ ့စရိတ္ကုိ တြက္ၾကည့္ရင္ သိႏုိင္တယ္။ ဒီရွစ္သိန္းက ကုိယ့္စပါးကုိယ္စိုက္ စားရင္ေတာ့ေကာင္းတာေပါ့။ အခုၾကေတာ့ သိတဲ့အတုိင္းပဲ။
အထက္မွာေျပာသလုိ ၀န္းႀကီးခ်ဳပ္ေတြ၊ ဘုရင္ေတြ၊ ျမန္မာျပည္ကႏုိ္င္ငံေတာ္အႀကီးအကဲေတြအပါအ၀င္ အားလုံးေသာ ေခါင္းေဆာင္ႀကီးေတြကုိ ထမင္းေကၽြးရတဲ့ ျပည္သူ ့ရဲ ့၀န္ ဘယ္ေလာက္ႀကီးလဲဆုိတာကုိ သေဘာက္ဖုိ႔လုိပါတယ္။ ေက်းဇူးသိတတ္ဖုိ႔လုိပါတယ္။ ျပည္သူေတြရဲ ့ထမင္းေတြကုိ ဒီလူေတြရဲ ့လည္ေခ်ာင္းထဲမွာ ေျခမနဲ႔ ကေလာ္ထုတ္ရင္ေတာင္ အေတာင့္လုိက္ထြက္လာႏုိင္တယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္ ထမင္းေကၽြးတဲ့လူကုိ ေခ်ေခ်ငံငံ ဆက္ဆံသင့္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ျမန္မာျပည္ကေတာ့ ဒီလုိ မဆက္ဆံတဲ့အျပင္ သူတုိ႔က ျပည္သူကုိ ထမင္းေကၽြးရတဲ့ပုံစံနဲ႔ သူတုိ ့ ေစာက္ခြက္ေတြက မာ, ေနတာပဲ။ ဒါ့ေၾကာင့္ ေစာက္ခ်ဳိးေတြ ျပင္။ ဒါပဲ။
ရည္ညႊန္း။ ။ http://mywage.org.au/main/celebrity-pay/politician-pay
7/29/11
လက္ပစ္ဗုံး
 |
| လက္ပစ္ဗုံး |
ပါတီ၀င္ေတြရဲ ့မိသားစုေတြဟာ အိမ္ငွားၿပီးေနၾကတယ္။ တစ္အိမ္မွာ မိသားစု သုံးေလးစု စုေပါင္းၿပီး ေနၾကတယ္။ ေငြမတက္ႏုိင္လုိ ့ပါ။ က်ေနာ္တုိ ့ေနတဲ့အိမ္မွာ မိသားစုေလးစုရွိတယ္။ အိမ္က ႏွစ္ထပ္တိုက္အိမ္။ NCUB လုိ ့ေခၚတဲ့တပ္ေပါင္းစုဌာနခ်ဳပ္ရုံးရဲ ့ေလးအိမ္ေက်ာ္မွာ က်ေနာ္တုိ႔ အိမ္ရွိေလေတာ့ လုံၿခဳံေရးသတိအၿမဲရွိပါတယ္။
ကုိရဲ (အေမရိက)၊ ကုိေန၀င္း (အေမရိက)၊ ကုိ၀ဏ (အေမရိက)၊ ကုိအံ့ေဇာ္ (ေနာ္ေ၀) နဲ႔ က်ေနာ္တုိ႔ မိသားစုေတြ အဲဒိအိမ္မွာ စုေပါင္းၿပီး ေနၾကတယ္။ က်ပ္က်ပ္တည္းတည္းေနရတဲ့ ဘ၀ပါ။ ထမင္းခ်က္ရင္ တစ္ေယာက္တစ္လွည့္၊ ေစ်း၀ယ္ရင္လည္း တစ္ေယာက္တစ္လွည့္။ ေငြကုိင္တဲ့သူကေတာ့ ပါးစပ္နဲနဲစုိေလတယ္ေပါ့။ ထားပါေတာ့။ အားလုံးက ၁၀၉-၁၁၀ ဆုိေတာ့ အေတာ္ေပ်ာ္ၾကတယ္။ ဒါက က်ေနာ္တုိ႔ရဲ ့အိမ္။
အိမ္ေဘးမွာ ေခ်ာင္းေသးေသးလည္းရွိတယ္။ အိမ္ေရွ ့မွာက ေခ်ာင္းေသးေသးလုိျဖတ္ဖုိ႔အတြက္ တံတားေသးေသးေလးရွိတယ္။ ငါးေပေလာက္ပဲက်ယ္တဲ့ သစ္သားတံတားေလးပါ။ အဲဒိ အနီအနားတစ္၀ုိက္မွာ အိမ္ကခေလးေတြကစားၾကတယ္။
အိမ္က ရွိတဲ့လူေတြအေၾကာင္းကုိ နဲနဲ မိတ္ဆက္ေပးအုံးမယ္။
ကုိေန၀င္းဆုိတဲ့ လူက လူပ်င္း။ ဘာမွ စိတ္မ၀င္စားဘူး။ သူ ့မိန္းမ မမႈ ကလည္း အုတ္ေပ်ာ္။ ဟုိအုတ္အုတ္ ဒီအုတ္အုတ္နဲ႔ ေပ်ာ္ေနတဲ့လူ။
ကုိ၀ဏဆုိတဲ့ လူက လက္၀ါးတစ္ျခမ္းပ်က္ေနတဲ့လူ။ လက္ပစ္ဗုံးကုိ အားအားယားယား ကလိရင္း ဖ်ဴ ့စ္ ထ, ေပါက္လုိ႔ လက္၀ါးတစ္ျခမ္း အဖ်က္ခံရ သူပုန္အုိ အရက္သမားႀကီး။ အသက္က (၅၀) နီးပါးရွိေနၿပီ။ အခုထိ အေမရိကန္ ျပည္ေထာင္စုမွာ အၿငိမ္းစားယူၿပီး လန္းေနတုန္း။
ကုိအံ့ေဇာ္ဆုိတဲ့ လူကေထာင္ထြက္။ ေထာင္ထြက္ဆုိၿပီး အထင္မေသးနဲ႔။ မုိက္လို ့ေထာင္က်တာ မဟုတ္။ ႀကိဳက္လုိ႔ေထာင္က်တာ။ သူ ့အိမ္မွာ ေဆးေျခာက္မိလုိ႔ဆုိၿပီး ျမန္မာအစုိးရက သူ ့ကို ႏွစ္ရွည္ေထာင္ခ်ခဲ့တယ္။ သူတုိ႔အေျပာကေတာ့ ေထာက္လွမ္းေရးေတြ အကြက္ဆင္ၿပီး ဖမ္းတယ္ေပါ့။ အမွန္မွန္က သူကလည္း ရႈ တာကုိး။ ကုိအံ့ေဇာ္က ၈၈-မ်ဳိးဆက္ ႏုိင္ငံေရးသမား။ လုံး၀ကုိမာတဲ့ သံေခ်ာင္းႏုိ္င္ငံေရးသမား။ ေတာ္လွန္ေရးသမား။ ေထာင္ကထြက္ေတာ့၊ ထပ္ဖမ္းမွာေၾကာက္လုိ႔ဆုိၿပီး မဲ့ေဆာက္က လူ႔ေဘာင္သစ္ဌာနခ်ဳပ္ကုိေရာက္လာတဲ့လူ။ က်ေနာ္တုိ႔နဲ႔ ေရစက္ႀကဳံေလတယ္ေပါ့။ ႏုိင္ငံျခားကုိ အတူထြက္တဲ့အထိ ဘန္ေကာက္က အက်ဥ္းေထာင္ထဲမွာ သူတုိ႔မိသားစုနဲ႔ အတူေနခဲ့ရေသးတယ္။ က်ေနာ္က ၾသစေတ်းလ်။ သူက ေနာ္ေ၀။ သူလည္း စာေရးတယ္။ အရက္ဖုိးရဖုိ႔အတြက္ ေခတ္ၿပိဳင္မွာ ေဆာင္းပါးေရးတဲ့လူ။ အခုေတာ့ ေနာ္ေ၀မွာ အရက္ဖုိးမ်ားမ်ားရေတာ့ ေဆာင္းပါးေတာင္မေရးေတာ့ဘူး။
တေန႔မွာ အိမ္ေရွ ့တံတားနားမွာ ကစားေနတဲ့ ကုိ၀ဏရဲ ့သမီးက လက္ပစ္ဗုံးတစ္လုံးေတြ ့တယ္။ သူေတြ ့ေတာ့ အိမ္ကလူႀကီးေတြကုိ သူပုန္သားသမီးပီပီ အလွ်င္အျမန္ သတင္းပို႔ေလတယ္။ လက္ပစ္ဗုံးက တံတားေအာက္က ေခ်ာင္းထဲမွာေရၾကည္ေနေတာ့ ေကာင္းေကာင္းျမင္ရတယ္။ ခေလးမေလး သတင္းပုိ႔ေတာ့ ေတာ္လွန္ေရးသတိ၊ ရန္သူသတိ အၿမဲရွိတဲ့ ကုိ၀ဏက မႈးေၾကာင္မႈးေၾကာင္နဲ႔ ခ်က္ခ်င္းအိမ္က တယ္လီဖုန္းကုိ ေကာက္ကုိင္ၿပီး ပါတီဌာနခ်ဳပ္က ပါတီေရးရာညြန္ၾကားေရးမႈးခ်ဳပ္ ကုိေအာင္ကုိ (အေမရိက) ထံကို ဆက္လက္သတင္းပုိ႔ေလတယ္။
" လက္ပစ္ဗုံးတစ္လုံးေတြ ့ေၾကာင္း၊ အရြယ္အစားက လိေမၼာ္သီးအရြယ္ရွိေၾကာင္း၊ အိမ္ေရွ ့က ေခ်ာင္းထဲမွာ ရွိသျဖင့္ ထေပါက္လွ်င္ အကုန္လုံးမသာျဖစ္ႏုိင္ေၾကာင္း " သူရဲ ့စုိးရိမ္ခ်က္ကို တင္ျပေလတယ္။
ဒီမွာတင္ ခ်က္ဆုိ နားခြက္က မီးေတာက္တဲ့ ပါတီေရးရာညႊန္ၾကားေရးမႈးခ်ဳပ္က လုိအပ္သလုိ စီစဥ္ညႊန္ၾကားေလတယ္။ ပါတီမွာ ထုိင္းေထာက္လွမ္းေရးကုိနဲ႔ ဆက္ဆံဖုိ႔အတြက္ တာ၀န္ေပးထားတဲ့ ငပုေက်ာ္စြာ၀င္း (အေမရိက) ဆီကုိ ကုိေအာင္ကုိက ခ်က္ခ်င္း အမိန္ ့ေပးတယ္။
" အျမန္ဆက္လုပ္။ ခ်က္ခ်င္းေဆာင္ရြက္။ ဒါပဲ"
ေစာ္နဲ႔ ဇိမ္ယူေနတဲ့ ငပုေက်ာ္စြာလည္း ခ်က္ခ်င္း မဲ့ေဆာက္က ထုိင္းေထာက္လွမ္းေရးကုိ ဖုန္းဆက္ၿပီး "ဆပ္၀ါဒီ ခပ္ ဖိ"၊ ဘာညာဆုိၿပီး ငေထာက္ေတြကို ရႊီးေလတယ္။ ေက်ာ္စြာ၀င္းဆုိတာက က်ေနာ္နဲ ့အတူတူ သူပုန္လုပ္ၾကတဲ့ ငယ္ေပါင္းေဘာ္ဒါႀကီးေပါ့။ ထုိင္းစကားကုိ အေတာ္ကၽြမ္းေတာ့ သူ ့ကုိပါတီက ထုိင္းေထာက္လွမ္းေရးနဲ႔ ပါတီၾကားမွာ ဆက္ဆံဖုိ႔အတြက္ ဆက္ဆံေရးအရာရွိအျဖစ္ ခန္႔ထားခံရတဲ့ လူ ေပါ့။ လစာေတာ့ မရဘူး။
သူကလည္း နဲနဲဆုိ မ်ားမ်ားပုိေျပာတတ္တဲ့ အက်င့္ရွိေတာ့ ထုိင္းေထာက္လွမ္းေရးေတြကုိ အားရပါးရ ၾကပ္, တယ္ေပါ့ဗ်ာ။ ဗုံးေတြ ့တဲ့ ေနရာက NCUB ဌာနခ်ဳပ္၊ NUGB ရုံးတုိနဲ႔ နီးတဲ့ ေနရာဆုိေတာ့။
မဲ့ေဆာက္ ႏုိင္ငံေရးရပ္ကြက္က သိတဲ့အတုိင္း။ သတင္းတစ္ခုထြက္ၿပီဆုိရင္ အားလုံးသိတယ္။ မီဒီယာေတြကလည္း စိတ္၀င္တစား ေစာင့္ၾကည့္တာခံရတဲ့လက္ပစ္ဗုံး။ သတင္းက မဲ့ေဆာက္တၿမိဳ ့လုံးကုိ ျပန္႔သြားၿပီ။
"လက္ပစ္ဗုံးတစ္လုံးကို လူ႔ေဘာင္သစ္အဖြဲ႔၀င္ေတြရဲ ့အိမ္နားမွာ ေတြ႔လုိ႔တဲ့"
သန္းတုတ္ၿပီး အတင္းေျပာသလုိ တဆင့္ၿပီးတဆင့္ ေပါက္ေလတယ္။ နအဖ ေထာက္လွမ္ေရးေတြကမ်ား တမင္တကာ လုပ္ႀကံတယ္လုိ႔ဆုိၿပီး ထင္ေၾကးေပးတဲ့လူကေပးတယ္။
နာရီ၀က္ေလာက္ ၾကာေတာ့ ဆုိင္ကယ္ဖြတ္ခ်က္ဖြတ္ခ်က္နဲ႔ ေသနတ္အတုိကုိ ခါးခ်ိတ္ၿပီး ထုိင္းေထာက္လွမ္းေရးနဲ႔ ေက်ာ္စြာ၀င္းတုိ႔ ေရာက္လာၾကတယ္။ ေခ်ာင္းထဲက လက္ပစ္ဗုံးကုိ လာၾကည့္တယ္။ ၾကည့္သာၾကည့္သြားတယ္။ ဘယ္သူမွ ေရေျမာင္းထဲကို ဆင္းၿပီး မဆယ္ရဲၾကဘူး။
ထုိင္းေထာက္လွမ္းေရးက မဆယ္ရဲေတာ့ သူကပဲ ဆက္ၿပီး မဲ့ေဆာက္က ထုိင္းစစ္တပ္ကုိ လွမ္းၿပီးအေၾကာင္းၾကားတယ္။ ထုိင္းစကားနဲ႔ သူတုိ႔ေျပာေတာ့ က်ေနာ္နားမလည္ဘူး။ ဒီလုိေျပာတယ္လုိ႔ေတာ့ ခန္႔မွန္းမိတယ္။
" လက္ပစ္ဗုံးေတြ ့ရွိ။ ေရေျမာင္းထဲမွာျဖစ္။ အနီးအနားမွာ သူပုန္အိမ္ေတြရွိ။ အျမန္လာၾကည့္"
ဒီအခ်ိန္မွာ အိမ္ေရွ ့မွာ လူေတြစုရုံးစုရုံးနဲ႔ ေရေျမာင္းထဲက လက္ပစ္ဗုံးကုိ ငုံ ့ငုံ ့ၿပီး ၾကည့္ေနၾကတယ္။ အားလုံးက ရင္တမမနဲ႔။ ဗမာေတြရဲ ့ထုံးစံအတုိင္း ထင္ျမင္ခ်က္ေတြနဲ ့အတူ အာ တာပဲရတယ္။ ဘယ္သူမွ လက္ေတြ ့ဆင္းၿပီး မဆယ္ရဲၾကဘူး။
နာရီ၀က္ေလာက္ၾကာေတာ့ ထုိင္းစစ္တပ္က မုိင္းရွာတဲ့စစ္သားေတြေရာက္လာၾကတယ္။ အရာရွိတစ္ေယာက္နဲ႔ ရဲေဘာ္ေလးေယာက္ အဖြဲ ့ေလးေပါ့။ ထုိင္းစစ္တပ္က စစ္ကားနဲ႔ အတူ မုိင္းရွာတဲ့ကိရိယာ ယူလာၾကတယ္။ ဘယ္မွာလဲ လက္ပစ္ဗုံး။ ၀ုိင္းၾကည့္ေနတဲ့လူေတြကလည္း အမ်ားႀကီးဆုိေတာ့ မုိင္းရွာတဲ့အဖြဲ ့ကလည္း ပဲ မ်ားမ်ား။ စစ္သာမတုိက္ရဲတာ လူ အေရွ ့မွာေတာ့ ဟန္တျပျပနဲ႔ ဟန္ပဲရွိတဲ့ ထုိင္းစစ္သားေတြပါလား။ ဘယ္သူမွ ေခ်ာင္းထဲကို ဆင္းၿပီး လက္ပစ္ဗုံးကုိ မေကာက္ရဲဘူး။ ျမန္မာစစ္သားသာဆုိရင္ အရာရွိ အမိန္ ့ေပးတာနဲ႔ ဘာမွမစဥ္းစားပဲ ဆင္းၿပီးေကာက္မယ္လုိ႔ ေတြးမိတယ္။
သူတို႔ ျပင္ဆင္ေနတုန္း လက္ပစ္ဗုံးကုိ ကလိလုိ႔ လက္ျပတ္ေနတဲ့ ကုိ၀ဏက အိမ္ေရွ ့၀ရံတာကေန မိန္ ့မိန္ႀကီးနဲ႔ "မစမ္းရင္" ေဆးေပါ့လိပ္အတုိကုိ ဖြာၿပီး ထုိင္ၾကည့္ေလတယ္။ သူ႔ေခါင္းထဲမွာလည္း တခါေသဘူး ပ်ဥ္ဘုိးနားလည္တယ္ဆုိတဲ့ အေတြးမ်ဳိးရွိေလမလားပဲ။ ငါသာဆင္းၿပီးဆယ္ရင္ ေနာက္ထပ္ လက္တစ္ဘက္ထပ္ၿပီး ပ်က္လိမ့္အုံးမယ္ထင္တယ္။ အသာေလးၿငိမ္ေနမွ...........ဆုိတဲ့အေတြးမ်ဳိးေပါ့။
ႏုိင္ငံေရးအက်ဥ္းသားေဟာင္း ေထာင္ထြက္၊ စာေရးဆရာ ကုိအံ့ေဇာ္က အနီးနားမွာ ကပ္ၿပီး စပ္စုေလတယ္။ လက္ပစ္ဗုံးဆုိတာ ဘယ္လုိဟာလဲ။
" ကုိအံ့ေဇာ္.....အကုိက လူ႔ေဘာင္သစ္ရဲ ့ဗဟုိေကာ္မတီ၀င္ တစ္ေယာက္ပဲဆုိေတာ့ အကုိပဲ လက္ပစ္ဗုံးကုိ ဆင္းၿပီးေကာက္ေလ" လုိ႔ ေနာက္ေတာ့....သူက ဒီလုိျပန္ေျပာတယ္။
" အာ...မင္းကလဲ" ဆုိၿပီး အိမ္ထဲကို စပ္ၿဖဲၿဖဲနဲ႔ တန္းေျပးေလေတာ့တယ္။ က်ေနာ္ေျပာတာ မမွန္ဘူးလား။ သူက ေခါင္းေဆာင္။ က်ေနာ္ကရဲေဘာ္ေလ။ ေခါင္းေဆာင္ဆုိေတာ့ ေရွ ့က ရဲရဲ၀့ံ၀ံ့ ဦးေဆာင္ရမွာေပါ့။ ဟုတ္ဘူးလား။
မုိင္းရွာတဲ့ ကိရိယာနဲ႔ ထုိင္းစစ္သားေတြ ပထမဦးဆုံး စမ္းသပ္တာ မရဘူး။ တီ...တီ....တီ....ဆုိတဲ့ အသံမျမည္ဘူး။ ဒီအခ်ိန္မွာ ေရကလည္းေနာက္ေနေတာ့ လက္ပစ္ဗုံးကုိ မျမင္ရဘူး။ ေရၾကည္တုန္းကေတာ့ ေကာင္းေကာင္းေတြ ့ရတယ္။ မုိင္းရွာတဲ့ဟာႀကီးနဲ႔ မရေတာ့ ထုိင္းစစ္သားေတြက ေရပုံးနဲ႔ ေပါက္တူး ေတာင္းတယ္။ က်ေနာ္တုိ႔အိမ္က ေရပုံး အစုတ္နဲ႔ အရုိးက်ဳိးေနတဲ့ ေပါက္တူးကုိ သြားယူၿပီး သူတုိ႔ကိုေပးလုိက္တယ္။
ဒီမွာတင္ ထုိင္းစစ္သားေတြ ငါးပတ္ၾကပီ။ ေခ်ာင္းကုိ တားတမံေတြ ပိတ္။ ရြံ ့ဗြက္ေတြေပႀကံ၊ ေခၽြးတရႊဲရႊဲနဲ႔ ေခ်ာင္းထဲကေရကုိ ခပ္ထုတ္ၾကေလတယ္။ က်ေနာ္လည္း ၀င္ၿပီး ကူေပါ့ဗ်ာ။ လက္ပစ္ဗုံး ရွိတဲ့ေနရာကိုေတာ့ အမွတ္အသားလုပ္ထားတယ္။ အဲဒိေနရာကုိ မသြားရဲဘူး။ ထ ၿပီးကြဲရင္ အားလုံးေသကုန္မွာဆုိေတာ့။
တစ္နာရီေလာက္ ငါးပတ္ၾကရင္း အားလုံးေမွ်ာ္လင့္ေတာင္းတေနတဲ့ လက္ပစ္ဗုံးႀကီးကုိ ေတြ ့ပါၿပီ။ ေတြ ့ေတာ့ခ်က္ခ်င္း ဘယ္သူမွမေကာက္ရဲဘူး။ ငါးပတ္ၿပီး ႀကီးလာတဲ့ က်ေနာ္ ငါက်ီးနဲ႔ ငါးေမြထုိး ကို ဗြက္ထဲမွာ စမ္းသလုိ ျဖည္းျဖည္းခ်င္း အဆူးမဆူးေအာင္ စမ္းၾကည့္တယ္။ လက္ပစ္ဗုံးက သံနဲ႔လုပ္ထားတဲ့ လက္ပစ္ဗုံးမွ မဟုတ္တာ။ ဆယ္ၿပီး ကုန္းေပၚကုိ ပစ္တင္ေပးလုိက္ေတာ့ လူေတြအားလုံး ရွဲ က နဲ။ ကြဲမွာေၾကာက္လုိ႔ထင္တယ္။ သူတုိ႔ကိုင္ၾကည့္ေတာ့မွ လက္ပစ္ဗုံးက သႀကၤန္မွာ ေရထည့္ၿပီး ကစားတဲ့ လက္ပစ္ဗုံးျဖစ္ေနတယ္။ ဒီမွာတင္ အားလုံး၀ုိင္းရယ္ၾကေလတယ္။ ထုိင္းစစ္သားေတြက "ခ်စ္ဖုိင္" ဆုိၿပီး ဆဲပါေလေရာ။
ဒါ့ေၾကာင့္ မုိင္းရွာတဲ့ ကိရိယာနဲ႔ ရွာတာ မေတြ ့တာကုိး။
ေနာက္ဆုံးေတာ့ အရမ္းေတာ္တဲ့ ထုိင္းေထာက္လွမ္းေရး၊ မုိင္းရွာကၽြမ္းတဲ့ ထုိင္းစစ္တပ္၊ စစ္ေရးသတိအၿမဲရွိတဲ့ သူပုန္ေတြအားလုံး ကုိ၀ဏရဲ ့ေလးႏွစ္အရြယ္ သမီးေလး ၾကပ္, တာကုိ ခံလုိက္ရေလသတည္း။
ခ်စ္ဖုိင္=ဆဲျခင္း (ထုိင္းစကား)
ဆပ္၀ါဒီခပ္= မဂၤလာပါ (ထုိင္းစကား)
ဖိ = အကုိ (ထုိင္းစကား)
7/26/11
နအဖ နဲ ့ေဒါ္စု သတင္းစာ၇ွင္းလင္းပြဲက ၈၇င္းနစ္စာအုပ္ထဲမွာေတာင္ မွတ္တမ္းတင္လုိ ့၇တယ္
တစ္နာ၇ီၾကာ ေတြ ့ဆုံ။ သတင္းစာ ၇ွင္းလင္းပြဲလုပ္။ ေမးခြန္းသုံးခု ေမးခြင့္၇။ ဒီေန ့အလုပ္ထဲမွာ အျဖဴေတြက ေျပာတယ္။ နအဖ နဲ ့ေဒါ္စု သတင္းစာ၇ွင္းလင္းပြဲက ၈၇င္းနစ္စာအုပ္ထဲမွာေတာင္ မွတ္တမ္းတင္လုိ ့၇တယ္တဲ့ဗ်ာ။ ေမးခြန္းသုံးခုဆုိေတာ့။ အ၇င္တုန္းက ေတြ ့ဆုံပြဲေတြမွာ ဒီလုိ သတင္းစာ၇ွင္းလင္းပြဲ မလုပ္တာေတာ့ အေတာ္ထူးျခားပါတယ္။ တစုံတ၇ာေတာ့ အဆင္ေျပႏုိင္မယ္လုိ ့ယူဆပါတယ္။ သုိ ့ေသာ္ တဘက္ကလည္း ဒီလုိ ေတြးမိတယ္။ ဒါလား နအဖ ေပးတဲ့ ေတြ ့ဆုံးေဆြးေႏြးေ၇း။ ဒါလား ေဒါ္စုေတာင္းေနတဲ့ ေတြ ့ဆုံပြဲ။ ဘာေတြေျပာလဲဆုိတာလည္း အေသးစိတ္မသိ၇။ ေဒါ္စုၾကည့္၇တာ လက္ပုိက္ၿပီးေတာ့ ခန္ ့ခန္ ့ႀကီးနဲ ့။ ဆ၇ာမႀကီး အထာလား။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ မေပ်ာ္၇ြင္တဲ့ပုံ။ ဦးေအာင္ၾကည္ၾကည့္၇တာ အေတာ္ ေပ်ာ္ေနတဲ့ပုံ။ သူက ၈န္တူလားဗ်။ မ်က္ႏွာက အေျခာက္လို။ ေနပါအုံး။ ေတြ ့ဆုံလာတာက ဦးခင္ညြန္ ့ ၇ွိစဥ္ကတည္းက။ တခါမွ တခါမွ မျဖစ္။ အ၇ည္အခ်င္း၇ွိတဲ့ အတိုက္အခံေခါင္းေဆာင္ဆုိ၇င္ အဆင္ေျပေအာင္ ညွိႏူိင္းႏုိင္၇မယ္လုိ ့ က်ေနာ္ေတာ့ ယုံၾကည္တယ္။ အခုေတာ့ ေတြ ့တာပဲ အဖတ္တင္။ မီဒီယာမွာ ပါ။ ဒါေလာက္ပါပဲလား အေမစု၇ယ္။ ျပည္သူေတြကေတာ့ ဆင္၇ဲ ့ဟုိဟာကို ေခြး ေမွ်ာ္၇သလုိ ျဖစ္ေနၿပီ။ လည္ပင္ ၇ွည္တာပဲ အဖတ္တင္တယ္။ အဆင္ေျပပါေစလုိ ့ဆုေတာင္းပါတယ္။ ဘယ္သူမွ သာေစနာေစမ၇ွိပဲ စုတ္ျပတ္သတ္ေနတဲ့ တုိင္းျပည္နဲ ့လူထုကုိ ပဲ အဒိက ငဲ့ ၾကပါလုိ ့ေျပာခ်င္ပါတယ္။ အြန္လုိင္းကေနေ၇းလုိ ့ ကေပါက္တိကေပါက္ခ်ာျဖစ္ေနပါတယ္။ ေမာင္ဘုန္းေက်ာ္
7/24/11
Next One
7/23/11
က်ေနာ္တို ့အေနနဲ ့ ဦးသိန္းစိန္၊ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေရႊမန္းတို ့ကိုေထာက္ခံသင့္တယ္။ မဟာမိတ္လုပ္သင့္တယ္လို ့ ျမင္ပါတယ္။
ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေရႊမန္းနဲ ့တင္ေအာင္ျမင့္ဦး သေဘာထား ကြဲလြဲေနၾကျပီ
ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးေရႊမန္းနဲ ့ တင္ေအာင္ျမင့္ဦးတို ့ အခ်င္းမ်ားေနၾကတယ္လို ့သတင္းရပါတယ္။ အစိုးရအဖြဲ ့အတြင္း အုပ္စုတိုက္ပြဲသိသိသာသာျဖစ္ေပၚေနတယ္။ ဗိ္ုလ္ခ်ဳပ္ေရႊမန္း၊ ဦးသိန္းစိန္၊ ဦးေအာင္မင္း (မီးရထား၀န္ႀကီး) တို ့က ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲမႈေတြကိုလုပ္ျခင္တယ္။ အေမရိကန္နဲ ့ ေျပလည္ေအာင္ဆက္ဆံခ်င္တယ္။ နိင္ငံေရးအက်ဥ္းသားေတြကို ျပန္လြတ္ေပးသင့္တယ္လို ့ျမင္တယ္။ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္နဲ႔ ေတြ႔ဆံုေဆြးေႏြးမႈေတြကိုလုပ္ျပီး အမ်ိဳးသားျပန္လည္သင့္ျမတ္ေရးကိုလုပ္မွ ျဖစ္မယ္လို ့ ယူဆတယ္။
တရုပ္အစိုးရကျမန္မာျပည္ကိုလြမ္းမိုးေနမႈေတြ စီးပြားေရးကို စိုးရိမ္ေနၾကတယ္။ ျမစ္ဆံုေရကာတာေဆာက္လုပ္မႈကို အႏၱရာယ္ႀကီးမားတဲ့စြန္ ့စားမႈလို ့ သူတို ့ျမင္ၾကတယ္။ သူတို ့နဲ ့ဆန္က်င္ဖက္ဂိုဏ္းက တင္ေအာင္ျမင့္ဦး၊ ေက်ာ္ဆန္း၊ ခင္ေအာင္ျမင့္၊ရဲထြန္းတို ့ျဖစ္တယ္။ က်ေနာ္တို ့အေနနဲ ့ ဦးသိန္းစိန္၊ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေရႊမန္းတို ့ကိုေထာက္ခံသင့္တယ္။ မဟာမိတ္လုပ္သင့္တယ္လို ့ ျမင္ပါတယ္။
From Mr Zon's blog
ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးေရႊမန္းနဲ ့ တင္ေအာင္ျမင့္ဦးတို ့ အခ်င္းမ်ားေနၾကတယ္လို ့သတင္းရပါတယ္။ အစိုးရအဖြဲ ့အတြင္း အုပ္စုတိုက္ပြဲသိသိသာသာျဖစ္ေပၚေနတယ္။ ဗိ္ုလ္ခ်ဳပ္ေရႊမန္း၊ ဦးသိန္းစိန္၊ ဦးေအာင္မင္း (မီးရထား၀န္ႀကီး) တို ့က ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲမႈေတြကိုလုပ္ျခင္တယ္။ အေမရိကန္နဲ ့ ေျပလည္ေအာင္ဆက္ဆံခ်င္တယ္။ နိင္ငံေရးအက်ဥ္းသားေတြကို ျပန္လြတ္ေပးသင့္တယ္လို ့ျမင္တယ္။ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္နဲ႔ ေတြ႔ဆံုေဆြးေႏြးမႈေတြကိုလုပ္ျပီး အမ်ိဳးသားျပန္လည္သင့္ျမတ္ေရးကိုလုပ္မွ ျဖစ္မယ္လို ့ ယူဆတယ္။
တရုပ္အစိုးရကျမန္မာျပည္ကိုလြမ္းမိုးေနမႈေတြ စီးပြားေရးကို စိုးရိမ္ေနၾကတယ္။ ျမစ္ဆံုေရကာတာေဆာက္လုပ္မႈကို အႏၱရာယ္ႀကီးမားတဲ့စြန္ ့စားမႈလို ့ သူတို ့ျမင္ၾကတယ္။ သူတို ့နဲ ့ဆန္က်င္ဖက္ဂိုဏ္းက တင္ေအာင္ျမင့္ဦး၊ ေက်ာ္ဆန္း၊ ခင္ေအာင္ျမင့္၊ရဲထြန္းတို ့ျဖစ္တယ္။ က်ေနာ္တို ့အေနနဲ ့ ဦးသိန္းစိန္၊ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေရႊမန္းတို ့ကိုေထာက္ခံသင့္တယ္။ မဟာမိတ္လုပ္သင့္တယ္လို ့ ျမင္ပါတယ္။
From Mr Zon's blog
ဆက္လုပ္ပါ။ ကုိထူးထူးဟန္။ အားေပးေနပါတယ္။
ဆက္လုပ္ပါ။ ကုိထူးထူးဟန္။ အားေပးေနပါတယ္။ တေန ့ေတာ့အမွန္ေပါ္လာမွာပါ။ သူမ်ားေတြ ေဝဖန္တာကုိ ေၾကာက္ေန၇င္ ဘာမွမလုပ္ျဖစ္ပါ။ ဒါ့ေၾကာင့္ သူမ်ားေတြဘာပဲေျပာေျပာ အေလးမထားပါနဲ ့။ ေလးစားလွ်က္ ဘုန္းေက်ာ္
7/19/11
စြယ္ေတာ္ႀကီး
ကုိသုိက္လုိ႔ေခၚတဲ့ လူက လူရုိးႀကီး။ သူက ABSDF တပ္ရင္း (၉) ရဲ ့ရင္းမႈး။ ၁၉၈၈-ခုႏွစ္မွာ မာစတာဘြဲ႔ကို သင္ယူေနတဲ့ေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္။ လူက လူေခ်ာ။ စကားေျပာရင္ အသံက်ယ္က်ယ္နဲ႔။
ကုိပိန္ လုိ႔ေခၚတဲ့လူက ကိုသိုက္ရဲ ့သူငယ္ခ်င္း။ အသားျဖဴျဖဴ တရုတ္စပ္။ သူက တပ္ရင္းမႈး။ ကုိသုိက္နဲ႔ကုိပိန္က ေဘာ္ဒါေတြ။ က်ေနာ္က သူတို႔ရဲ ့ပရိသတ္။ အၿမဲတမ္း ကုိပိန္ရဲ ့ေတာ္ကီေတြထဲမွာ နစ္ေမွ်ာေနသူေပါ့။ တခါတေလ ကုိပိန္က သူလည္း ေဒါက္တာပိန္ ျဖစ္ခ်င္တယ္လုိ႔ေျပာတယ္။ သူမ်ားေတြကုိ အားက်လုိ႔။ သုိ႔ေသာ္ ဘုိလုိလည္း အရမ္းကၽြမ္းတယ္ထင္လား။ ဘုန္းႀကီးေတြ တရားစာဖတ္တဲ့ေလသံနဲ႔ ဘိုလုိေျပာတက္သူ။ This is a book ဆုိရင္ သူက သစ္စ္အစ္စ္အက္ဘုတ္ခ္ လုိ႔ဆုိၿပီးဖတ္တဲ့လူ။ အခုေတာ့ အေမရိကန္မွာ ဆူရွီဆုိင္ပုိင္ရွင္အျဖစ္ သူ ့အနာဂတ္ကိုေရြးခ်ယ္ေလတယ္။ သူလည္း ၈၈-ခုႏွစ္ တကၠသုိလ္ေက်ာင္းသား။တပ္ရင္းမႈးေဟာင္းႀကီးေပါ့။
၈၈-ခုႏွစ္မွာ သူတုိ႔ႏွစ္ေယာက္က သူမ်ားေတြေတာခုိၾကေတာ့ သူတုိ႔လည္း အားၾကမခံေတာခုိၾကေလတယ္။
ကုိပိန္က ေလခၽြန္တာအရမ္းကၽြမ္းတယ္။ ေလေလးတခၽြန္ခၽြန္နဲ႔ အၿမဲတမ္းၿပဳံးေပ်ာ္ၿပီး သူမ်ားေတြကုိ ၾကပ္ တာကုိ၀ါသနာအရမ္းပါတဲ့လူ။
တေန႔ေတာ့ ကုိပိန္ရဲ ့သြားတစ္ေခ်ာင္း က်ဳိးသြားတယ္။ ကုိပိန္က က်ဳိးသြားတဲ့ သူ႔သြားကုိ ေသေသခ်ာခ်ာထုတ္ပုိးၿပီး ဘုရားစင္ေပၚမွာ တင္ထားတယ္။ ကုိသုိက္နဲ႔ကိုပိန္က အတူေနေတာ့ ဘုရားတရားကုိင္းရႈိင္းတဲ့ ကုိသုိက္လည္း ဘုရားရွစ္ခုိးေလတယ္ေပါ့။ ဒီမွာတင္ ကုိသုိက္က ေသေသခ်ာခ်ာ ထုတ္ထားတဲ့ ကုိပိန္ရဲ ့သြားကုိေတြ႔ၿပီး ဒီလုိေမးတယ္။
"ကုိပိန္ ဒီသြားက ဘယ္သူ ့ဟာလဲ" လုိ႔ဆုိၿပီး အံ့ၾသတႀကီးနဲ႔ေမးတယ္။ ဒီမွာတင္ ကုိပိန္က ဒီလုိေျပာတယ္။
"ဒါ ပုဂၢိဳလ္တစ္ပါးက စြန္႔သြားတဲ့ စြယ္ေတာ္ႀကီး" ဆုိၿပီးခပ္တည္တည္နဲ႔ ကုိသုိက္ကုိ ၾကပ္ေလတယ္။
သူမ်ားၾကပ္တာကုိ ၾကပ္မွန္းမသိတဲ့ကုိသုိက္....ကုိပိန္ရဲ ့စြယ္ေတာ္ႀကီးကုိ အားရပါးရ ဖင္မႈေထာင္ေထာင္ၿပီး ရွစ္ခုိးေလတယ္။ လုိခ်င္တဲ့ဆုကိုေတာင္းပါတယ္။ စြယ္ေတာ္ႀကီးဆုိေတာ့ ဖူးရခဲတယ္ဆုိၿပီး ကုိပိန္ကုိ ႀကိတ္ၿပီး ေက်းဇူးတင္ေလတယ္။
သုံးေလးရက္ေလာက္ၾကာေတာ့ ကုိပိန္က သူ ့သူငယ္ခ်င္းကုိ အေတာ္ေလးသနားသြားၿပီ။ အၿမဲတန္း သူ ့စြယ္ေတာ္ႀကီးကုိ ဖူးေနလုိ႔။ ဒီမွာတင္ကုိပိန္က-
"ေဟ့လူ အဲဒါ က်ေနာ့္သြားဗ်" လုိ႔ စပ္ၿဖဲၿဖဲနဲ႔ ေျပာေလတယ္။ ဒီမွာတင္ ကုိသုိက္မ်က္ႏွာနီရဲၿပီး-
"ခင္ဗ်ားဗ်ာ" ဆုိၿပီး ဆဲပါေလေရာ။
အခုေတာ့ ကုိသုိက္က ၾသစေတ်းလ်ႏုိင္ငံ ဆစ္ဒနီမွာေနၿပီး ကုိပိန္က အေမရိကန္ျပည္ေထာင္စုမွာပါ။
မွတ္ခ်က္။ ။ ခြင့္မေတာင္းပဲေရးမိတာကုိ ခြင့္လႊတ္ပါ။
ကုိပိန္ လုိ႔ေခၚတဲ့လူက ကိုသိုက္ရဲ ့သူငယ္ခ်င္း။ အသားျဖဴျဖဴ တရုတ္စပ္။ သူက တပ္ရင္းမႈး။ ကုိသုိက္နဲ႔ကုိပိန္က ေဘာ္ဒါေတြ။ က်ေနာ္က သူတို႔ရဲ ့ပရိသတ္။ အၿမဲတမ္း ကုိပိန္ရဲ ့ေတာ္ကီေတြထဲမွာ နစ္ေမွ်ာေနသူေပါ့။ တခါတေလ ကုိပိန္က သူလည္း ေဒါက္တာပိန္ ျဖစ္ခ်င္တယ္လုိ႔ေျပာတယ္။ သူမ်ားေတြကုိ အားက်လုိ႔။ သုိ႔ေသာ္ ဘုိလုိလည္း အရမ္းကၽြမ္းတယ္ထင္လား။ ဘုန္းႀကီးေတြ တရားစာဖတ္တဲ့ေလသံနဲ႔ ဘိုလုိေျပာတက္သူ။ This is a book ဆုိရင္ သူက သစ္စ္အစ္စ္အက္ဘုတ္ခ္ လုိ႔ဆုိၿပီးဖတ္တဲ့လူ။ အခုေတာ့ အေမရိကန္မွာ ဆူရွီဆုိင္ပုိင္ရွင္အျဖစ္ သူ ့အနာဂတ္ကိုေရြးခ်ယ္ေလတယ္။ သူလည္း ၈၈-ခုႏွစ္ တကၠသုိလ္ေက်ာင္းသား။တပ္ရင္းမႈးေဟာင္းႀကီးေပါ့။
၈၈-ခုႏွစ္မွာ သူတုိ႔ႏွစ္ေယာက္က သူမ်ားေတြေတာခုိၾကေတာ့ သူတုိ႔လည္း အားၾကမခံေတာခုိၾကေလတယ္။
ကုိပိန္က ေလခၽြန္တာအရမ္းကၽြမ္းတယ္။ ေလေလးတခၽြန္ခၽြန္နဲ႔ အၿမဲတမ္းၿပဳံးေပ်ာ္ၿပီး သူမ်ားေတြကုိ ၾကပ္ တာကုိ၀ါသနာအရမ္းပါတဲ့လူ။
 |
| ကုိသုိက္ ႏွင့္ ကုိပိန္ |
"ကုိပိန္ ဒီသြားက ဘယ္သူ ့ဟာလဲ" လုိ႔ဆုိၿပီး အံ့ၾသတႀကီးနဲ႔ေမးတယ္။ ဒီမွာတင္ ကုိပိန္က ဒီလုိေျပာတယ္။
"ဒါ ပုဂၢိဳလ္တစ္ပါးက စြန္႔သြားတဲ့ စြယ္ေတာ္ႀကီး" ဆုိၿပီးခပ္တည္တည္နဲ႔ ကုိသုိက္ကုိ ၾကပ္ေလတယ္။
သူမ်ားၾကပ္တာကုိ ၾကပ္မွန္းမသိတဲ့ကုိသုိက္....ကုိပိန္ရဲ ့စြယ္ေတာ္ႀကီးကုိ အားရပါးရ ဖင္မႈေထာင္ေထာင္ၿပီး ရွစ္ခုိးေလတယ္။ လုိခ်င္တဲ့ဆုကိုေတာင္းပါတယ္။ စြယ္ေတာ္ႀကီးဆုိေတာ့ ဖူးရခဲတယ္ဆုိၿပီး ကုိပိန္ကုိ ႀကိတ္ၿပီး ေက်းဇူးတင္ေလတယ္။
သုံးေလးရက္ေလာက္ၾကာေတာ့ ကုိပိန္က သူ ့သူငယ္ခ်င္းကုိ အေတာ္ေလးသနားသြားၿပီ။ အၿမဲတန္း သူ ့စြယ္ေတာ္ႀကီးကုိ ဖူးေနလုိ႔။ ဒီမွာတင္ကုိပိန္က-
"ေဟ့လူ အဲဒါ က်ေနာ့္သြားဗ်" လုိ႔ စပ္ၿဖဲၿဖဲနဲ႔ ေျပာေလတယ္။ ဒီမွာတင္ ကုိသုိက္မ်က္ႏွာနီရဲၿပီး-
"ခင္ဗ်ားဗ်ာ" ဆုိၿပီး ဆဲပါေလေရာ။
အခုေတာ့ ကုိသုိက္က ၾသစေတ်းလ်ႏုိင္ငံ ဆစ္ဒနီမွာေနၿပီး ကုိပိန္က အေမရိကန္ျပည္ေထာင္စုမွာပါ။
မွတ္ခ်က္။ ။ ခြင့္မေတာင္းပဲေရးမိတာကုိ ခြင့္လႊတ္ပါ။
အာဇာနည္ေန႔ဆုိတဲ့ အဓိပၸါယ္ကဘာလဲ???
ဦးေစာေၾကာင့္ အာဇာနည္ေန႔ျဖစ္လာတာလုိ႔ေျပာႏုိင္သလုိ၊ ဗုိလ္ခ်ဳပ္တုိ႔ မေသခဲ့ရင္လည္း အာဇာနည္ေန႔ဆုိတာ ျမန္မာ့သမုိင္းမွာရွိမွာမဟုတ္ပါဘူး...။
ေသနတ္နဲ ့အပစ္ခံရလုိ ့ေသတဲ့ ဗုိလ္ခ်ဳပ္တုိ႔လူတစ္စုကုိ အာဇာနည္လုိ႔ေခၚရင္...ဘာ့ေၾကာင့္လြတ္လပ္ေရးတုိက္ပြဲမွာ ေသခဲ့တဲ့သူေတြ၊ အသတ္ခံရတဲ့သူေတြ၊ ေခါင္းေဆာင္ေတြကုိၾကေတာ့ တခမ္းတနားအာဇာနည္ကုန္းဆုိၿပီး လုပ္ေပးခဲ့လား။ မလုပ္ေပးခဲ့ပါ။
၀န္ႀကီးခ်ဳပ္ ဦးႏုတုိ႔၊ ရဲေဘာ္သုံးက်ိပ္၀င္ေတြ၊ ဗကပက သခင္သန္းထြန္း၊ ဦးေန၀င္းစတဲ့လူေတြလည္း ရွိပါေသးတယ္။ ကရင္၊ ခ်င္း၊ မြန္ စတဲ့တုိင္းရင္းသားေခါင္းေဆာင္ႀကီးေတြလည္း လြတ္လပ္ေရးတုိက္ပြဲမွာ ပါခဲ့တယ္။ အခုဆုိရင္ ေသတဲ့လူလည္း ေသကုန္ၾကပီ။ သူတုိ႔ေသလုိ႔ အာဇာနည္ကုန္းလုပ္ေပးလား။ အာဇာနည္ေန႔လုိ႔ သတ္မွတ္ေပးလား။ ဘယ္သူက အာဇာနည္ေန႔ဆုိၿပီး သတ္မွတ္တာလဲ။
ဦးႏုအစုိးရပဲ မဟုတ္လား။ သူတုိ႔က ဗမာေတြျဖစ္တယ္။ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းနဲ႔လုပ္ေဖာ္ကုိင္ဖက္ေတြျဖစ္တယ္။ ေဘာ္ဒါေတြျဖစ္တယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္ ကုိယ့္အခ်င္းခ်င္း အမႊန္းတင္ေပးတာေကာ မျဖစ္ႏုိင္ဘူးလား။ တကယ္တန္းေျပာရရင္ အာဇာနည္ေန႔ဆုိတဲ့အရာဟာ တျခားလူေတြအတြက္ မတရားသလုိျဖစ္ေနတယ္လုိ႔ ေတြးမိတယ္။
အာဇာနည္ေန႔အစား စစ္သခ်ၤိဳင္းလုိမ်ဳိးလုပ္ၿပီး ဒီေနရာမွာ လြတ္လပ္ေရးအတြက္ တုိက္ပြဲ၀င္ခဲ့တဲ့လူတုိင္းကုိ ျမဳပ္ႏွံသင့္တယ္။ ေခါင္းေဆာင္ကစလုိ႔ အညတရရဲေဘာ္အဆုံးကို အာဇာနည္လုိ႔သတ္မွတ္သင့္တယ္။ အခုၾကေတာ့ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းတုိ႔အစည္းအေ၀းလုပ္တုန္း ပါ၀င္တဲ့လူေတြေလာက္ပဲ အာဇာနည္ျဖစ္ကုန္သလားလုိ႔ပါ။ က်ေနာ့္ရဲ ့အဘုိးေတြ ဂ်ပန္ကုိတိုက္တုန္းက BIA တပ္မွာ ထမင္းခ်က္ဘူးတယ္။ ေသနတ္တုိက္ဘူးတယ္။ သူတုိ႔လည္း တုိက္ပြဲထဲမွာ ဂ်ပန္သတ္လုိ႔ေသခဲ့တယ္။ သူတုိ႔ၾကေတာ့ အာဇာနည္မျဖစ္ဘူးဗ်ာ။ သနားပါတယ္။
ဘယ္သူကုိမွ မေစာ္ကားပါဘူး။ ေတြးေနတာပါ။
ေသနတ္နဲ ့အပစ္ခံရလုိ ့ေသတဲ့ ဗုိလ္ခ်ဳပ္တုိ႔လူတစ္စုကုိ အာဇာနည္လုိ႔ေခၚရင္...ဘာ့ေၾကာင့္လြတ္လပ္ေရးတုိက္ပြဲမွာ ေသခဲ့တဲ့သူေတြ၊ အသတ္ခံရတဲ့သူေတြ၊ ေခါင္းေဆာင္ေတြကုိၾကေတာ့ တခမ္းတနားအာဇာနည္ကုန္းဆုိၿပီး လုပ္ေပးခဲ့လား။ မလုပ္ေပးခဲ့ပါ။
၀န္ႀကီးခ်ဳပ္ ဦးႏုတုိ႔၊ ရဲေဘာ္သုံးက်ိပ္၀င္ေတြ၊ ဗကပက သခင္သန္းထြန္း၊ ဦးေန၀င္းစတဲ့လူေတြလည္း ရွိပါေသးတယ္။ ကရင္၊ ခ်င္း၊ မြန္ စတဲ့တုိင္းရင္းသားေခါင္းေဆာင္ႀကီးေတြလည္း လြတ္လပ္ေရးတုိက္ပြဲမွာ ပါခဲ့တယ္။ အခုဆုိရင္ ေသတဲ့လူလည္း ေသကုန္ၾကပီ။ သူတုိ႔ေသလုိ႔ အာဇာနည္ကုန္းလုပ္ေပးလား။ အာဇာနည္ေန႔လုိ႔ သတ္မွတ္ေပးလား။ ဘယ္သူက အာဇာနည္ေန႔ဆုိၿပီး သတ္မွတ္တာလဲ။
ဦးႏုအစုိးရပဲ မဟုတ္လား။ သူတုိ႔က ဗမာေတြျဖစ္တယ္။ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းနဲ႔လုပ္ေဖာ္ကုိင္ဖက္ေတြျဖစ္တယ္။ ေဘာ္ဒါေတြျဖစ္တယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္ ကုိယ့္အခ်င္းခ်င္း အမႊန္းတင္ေပးတာေကာ မျဖစ္ႏုိင္ဘူးလား။ တကယ္တန္းေျပာရရင္ အာဇာနည္ေန႔ဆုိတဲ့အရာဟာ တျခားလူေတြအတြက္ မတရားသလုိျဖစ္ေနတယ္လုိ႔ ေတြးမိတယ္။
အာဇာနည္ေန႔အစား စစ္သခ်ၤိဳင္းလုိမ်ဳိးလုပ္ၿပီး ဒီေနရာမွာ လြတ္လပ္ေရးအတြက္ တုိက္ပြဲ၀င္ခဲ့တဲ့လူတုိင္းကုိ ျမဳပ္ႏွံသင့္တယ္။ ေခါင္းေဆာင္ကစလုိ႔ အညတရရဲေဘာ္အဆုံးကို အာဇာနည္လုိ႔သတ္မွတ္သင့္တယ္။ အခုၾကေတာ့ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းတုိ႔အစည္းအေ၀းလုပ္တုန္း ပါ၀င္တဲ့လူေတြေလာက္ပဲ အာဇာနည္ျဖစ္ကုန္သလားလုိ႔ပါ။ က်ေနာ့္ရဲ ့အဘုိးေတြ ဂ်ပန္ကုိတိုက္တုန္းက BIA တပ္မွာ ထမင္းခ်က္ဘူးတယ္။ ေသနတ္တုိက္ဘူးတယ္။ သူတုိ႔လည္း တုိက္ပြဲထဲမွာ ဂ်ပန္သတ္လုိ႔ေသခဲ့တယ္။ သူတုိ႔ၾကေတာ့ အာဇာနည္မျဖစ္ဘူးဗ်ာ။ သနားပါတယ္။
ဘယ္သူကုိမွ မေစာ္ကားပါဘူး။ ေတြးေနတာပါ။
ကုိထူးထူးဟန္မေဂါက္ပါ
ကုိထူးထူးဟန္ကုိ သံသယနဲ႔ ေရးလာေျပာတာကုိၾကည့္ၿပီး တခါတေလ အဲဒိလုိသံသယမ်က္လုံးနဲ႔ၾကည့္တဲ့လူေတြဟာ ေခါင္းမရွိသလုိပဲ။ ဒီကိစၥက အမႈေသးေသးေလးမဟုတ္ဘူး။ အနည္းဆုံးေထာင္က်ႏုိင္တယ္။ ေဂါက္ၿပီးေျပာရင္ေတာင္ စစ္လားေဆးလားျမန္းလားနဲ႔ ဘယ္ေလာက္အလုပ္ရႈပ္တယ္မွတ္လဲ။ က်ေနာ္သာဆုိရင္ ဘာဘီက်ဴနဲ႔ဘီယာပဲ ဇိမ္ခံၿပီးေသာက္ေတာ့မယ္။ ဒီလုိေပါက္ကရကို ဘယ္ေတာ့မွမေျပာပါ။
ဒီေလာက္ အႏၱရာယ္မ်ားတဲ့ ၀န္ခံခ်က္ကုိ က်ေနာ္သာဆုိရင္ ဘယ္ေတာ့မွမေျပာပါ။ အနည္းဆုံး အလုပ္ရႈပ္တယ္။ ရဲတုိ႔ တရားရုံးတုိ႔နဲ႔ စကားေျပာရတာ အရမ္းအလုပ္ရႈပ္တယ္။ Centerlink ပုိက္ဆံစားၿပီး ၾသစီ၀ုိင္တစ္ခြက္နဲ႔ ဘာဘီက်ဴစားၿပီး ဇိမ္ပဲခံမယ္။ ဒီလုိမ်ဳိး ေပါက္တကရေတာ့မေျပာ။
နာမည္ႀကီးခ်င္ရင္ တျခားနည္းလမ္းရွိပါတယ္။ ေနာက္ၿပီး ကိုထူးထူးဟန္ ေဂါက္တာဆုိရင္ေတာ့ မတက္ႏုိင္။
ၾသစီမွာ တခ်ဳိ ့ေသာ ၈၈-ကလူေတြ မုန္ ့ရႈလိုက္၊ ဂလုလုိက္နဲ႔ ကၽြန္းေၾကာင္တာျဖစ္ကုန္တယ္။ ဒါေပမဲ့ ကုိထူးထူးဟန္ကေတာ့ ျဖစ္ပုံမေပၚပါဘူး။ ၾသစေတ်းလ်မွာ ျမန္မာေထာက္လွမ္းေရးေတြ တစ္ပုံႀကီးရွိတယ္လုိ႔ ကုိထူးထူးဟန္ေျပာပါတယ္။
သူေျပာသလုိ ေထာက္လွမ္းေရးေဟာင္းအရွိေတြရဲ ့သားေတြသမီးေတြလည္း ေျပာတာကုိ ေတြ႔ဘူးပါတယ္။ မယုံမရွိနဲ႔။ အိမ္ေရွ ့ကိုလာၿပီး ေသနတ္နဲ႔ ေတ့ ပစ္သြားႏုိင္တယ္။ က်ေနာ္ စစ္ေထာက္လွမ္းေရးတစ္ဦးနဲ႔ တစ္ရုံးတည္းေနဘူးပါတယ္။ မဲ့ေဆာက္က ရုံးမွာပါ။ သူစစ္ေထာက္လွမ္းေရးဆုိတာ မသိခဲ့ပါ။ ဒီလုိလူမ်ဳိးေတြအမ်ားႀကီး။ ဘာဘဲျဖစ္ျဖစ္ ကုိထူးထူးဟန္ရဲ ့သတိၱကုိ ခ်ီးက်ဴးပါ။
ဒီေလာက္ အႏၱရာယ္မ်ားတဲ့ ၀န္ခံခ်က္ကုိ က်ေနာ္သာဆုိရင္ ဘယ္ေတာ့မွမေျပာပါ။ အနည္းဆုံး အလုပ္ရႈပ္တယ္။ ရဲတုိ႔ တရားရုံးတုိ႔နဲ႔ စကားေျပာရတာ အရမ္းအလုပ္ရႈပ္တယ္။ Centerlink ပုိက္ဆံစားၿပီး ၾသစီ၀ုိင္တစ္ခြက္နဲ႔ ဘာဘီက်ဴစားၿပီး ဇိမ္ပဲခံမယ္။ ဒီလုိမ်ဳိး ေပါက္တကရေတာ့မေျပာ။
နာမည္ႀကီးခ်င္ရင္ တျခားနည္းလမ္းရွိပါတယ္။ ေနာက္ၿပီး ကိုထူးထူးဟန္ ေဂါက္တာဆုိရင္ေတာ့ မတက္ႏုိင္။
ၾသစီမွာ တခ်ဳိ ့ေသာ ၈၈-ကလူေတြ မုန္ ့ရႈလိုက္၊ ဂလုလုိက္နဲ႔ ကၽြန္းေၾကာင္တာျဖစ္ကုန္တယ္။ ဒါေပမဲ့ ကုိထူးထူးဟန္ကေတာ့ ျဖစ္ပုံမေပၚပါဘူး။ ၾသစေတ်းလ်မွာ ျမန္မာေထာက္လွမ္းေရးေတြ တစ္ပုံႀကီးရွိတယ္လုိ႔ ကုိထူးထူးဟန္ေျပာပါတယ္။
သူေျပာသလုိ ေထာက္လွမ္းေရးေဟာင္းအရွိေတြရဲ ့သားေတြသမီးေတြလည္း ေျပာတာကုိ ေတြ႔ဘူးပါတယ္။ မယုံမရွိနဲ႔။ အိမ္ေရွ ့ကိုလာၿပီး ေသနတ္နဲ႔ ေတ့ ပစ္သြားႏုိင္တယ္။ က်ေနာ္ စစ္ေထာက္လွမ္းေရးတစ္ဦးနဲ႔ တစ္ရုံးတည္းေနဘူးပါတယ္။ မဲ့ေဆာက္က ရုံးမွာပါ။ သူစစ္ေထာက္လွမ္းေရးဆုိတာ မသိခဲ့ပါ။ ဒီလုိလူမ်ဳိးေတြအမ်ားႀကီး။ ဘာဘဲျဖစ္ျဖစ္ ကုိထူးထူးဟန္ရဲ ့သတိၱကုိ ခ်ီးက်ဴးပါ။
7/18/11
ကုိထူးထူးဟန္
က်ေနာ္ ဒါကုိ ဖတ္ၿပီးအရမ္းအံ့ၾသသြားခဲ့တယ္။ ၀မ္းနည္းလို႔ မ်က္ရည္ေတာင္လည္မိပါတယ္။ သူ ့လုိလူမ်ဳိး ရွိေသးပါလားလုိ႔။
ကုိထူးထူးဟန္သည္ ၈၈-ခုႏွစ္တြင္ လူအေျမာက္အမ်ားကို သတ္ပစ္တယ္။ ဆႏၵျပသူမ်ားကုိ ဆုိလုိပါသည္။ အခု သူ ့အမွားကို သူ ေတာင္းပန္သည္။ ၾသစေတ်းလ်ႏုိင္ငံရဲ ့ဥပေဒအတုိင္း လုိက္နာမည္ဟု သူေျပာသည္။ က်ေနာ္သူ ့ကုိ အရမ္းေလးစားတန္ဖုိးထားမိသည္။ က်ေနာ္တက္ႏုိင္သေလာက္ သူ ့ကုိကူညီပါအုံးမယ္။
ဘာ့ေၾကာင့္ သူဒီလုိသတ္ရလဲဆုိေတာ့ အေၾကာင္းရင္းမ်ားစြာရွိႏုိင္သည္။ သူ ့ကိုေတြ႔ရင္ က်ေနာ္ေမးခ်င္ပါသည္။ အမိန္႔မေပးပဲ ဘယ္သူကမွ မသတ္ပါ။
က်ေနာ္သည္ စစ္သားမိသားစုမွ ေပါက္ဖြားလာသည္။ ေထာက္လွမ္းေရးဌာနခ်ဳပ္နားတြင္ေနသည္။ အမ်ဳိးေတြသည္ ေထာက္လွမ္းေရး ၀န္ထမ္းမ်ားျဖစ္ခဲ့သည္။
က်ေနာ္သည္ ေထာက္လွမ္းေရးေတြ ၈၈-ခုႏွစ္မွာ လူေတြကုိ သတ္ခဲ့တာကို သိခဲ့သည္။ သူတုိ႔အခ်င္းခ်င္းေျပာေနသည္ကုိ ၾကားခဲ့မွတ္ခဲ့ဘူးသည္။
ယခုလုိ ကုိထူးထူးဟန္ေျပာသည္ကုိ တခါမွမေတြ႔ဘူးပါ။ ျဖစ္ႏုိင္္လွ်င္ ကုိထူးထူးဟန္ ဘာ့ေၾကာင့္ ဒီလုိသတ္ခဲ့ရလဲဆုိတာကုိ ရွင္းရွင္းလင္းလင္းေျပာျပေပးဖုိ႔ ေတာင္းဆုိပါသည္။
---------------------
A Burmese refugee living in Australia says he committed 24 executions while working undercover for the Burmese military regime and says he was involved in at least another 100 murders.
Htoo Htoo Han, now an Australian citizen, says he performed the executions during the 1988 anti-government uprising that swept Burma, resulting in thousands of deaths.
Han says he worked as an undercover officer in Burmese military intelligence from 1987 until 1992, leading a group whose main role was to identify targets and kill them.
"I did it, I am a war criminal," he said.
"For so long I have lived like an animal.
"Now I want to release what I carry inside for 20 years. I want to say sorry to the mothers and fathers of the people I killed."
Han says he chose to approach the media with his story, fearing it might not be told if he went directly to authorities.
The 44-year-old father of three young children says he expects to be dealt with and is ready to turn himself over to Australian authorities.
He says he led a group that infiltrated student groups and masqueraded as protesters.
As leader of the group, he says he was also indirectly involved in at least 100 other murders.
"We destroy them ... destroy means kill," Han said.
He says he killed his victims with a bullet to the back of the head, but is aware of others who were buried alive and their bodies incinerated.
"Just bang, very quick. I don't do torture," he said.
Han has come forward because he says he can no longer live with his guilt.
An Australian citizen for more than a decade, Han says he turned his back on his former Burmese masters before coming to this country, a decision he claims resulted in an attempt on his own life.
Since arriving here he has campaigned widely in Australia against his former government, speaking in schools and using his artistic skills to focus on repression and human rights abuses around the world.
He insists he has not engaged in any criminal activity in Australia.
In 2003, SBS television made a documentary around a campaign he conducted in Australia to raise awareness of human rights abuses in Burma.
Han says he is prepared to face whatever justice he deserves, including a long jail term.
He also acknowledges he may never see his children again, but he hopes they will come to understand what he has done.
"I am prepared for this. I think my wife and kids for sure will cry a lot," he said.
"But in Burma a thousand mothers cry."
AAP
Topics: law-crime-and-justice, unrest-conflict-and-war, murder-and-manslaughter, crime, human, australia, burma
First posted July 18, 2011 13:37:07
ေပးပုိ႔သူ ကုိသိန္းလြင္(လူ႔ေဘာင္သစ္)
ဘုန္းႀကီးဆုိတာ ဘုန္းႀကီးနဲ႔တူမွေကာင္းတယ္
က်ေနာ္တုိ႔ ၿမိဳ ့မွာ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္း ေလးေက်ာင္းရွိတယ္။ ဓမၼာရုံတစ္ခုလည္းရွိေသးတယ္။ အရင္တုန္းက ဘုန္းႀကီးေက်ာင္း ႏွစ္ေက်ာင္းပဲရွိပါတယ္။ ဘုန္းႀကီးကတစ္မ်ဳိး၊ လူက တစ္မ်ဳိးနဲ႔ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းေတြအမ်ားႀကီးေပၚလာပါတယ္။ ၿမိဳ ့က ေသးေသးေလးပါ။
ေနာက္ဆုံးေပၚတဲ့ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းေတြဟာ တစ္ေက်ာင္းနဲ႔တစ္ေက်ာင္း ခဲ နဲ႔ လွမ္းထုေတာင္ မွီႏုိင္ပါတယ္။ အခုေတာ့ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းေတြ ကြဲတာနဲ႔လူေတြလည္းကြဲပါေတာ့တယ္။ အရင္တုန္းက မရွိအတူရွိအတူေနလာခဲ့တဲ့လူေတြ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းကိစၥနဲ႔ စကားမ်ားရန္ျဖစ္ၾကၿပီး မတည့္ၾကျပန္ဘူး။
ျမန္မာကလြဲရင္ အျခားေက်ာင္းေတြဟာ ခန္းနားႀကီးမားေသာ အေဆာက္အဦးႀကီးေတြပါ။ ျမန္မာေက်ာင္း ကေတာ့ ကေဘာက္တိကေဘာက္ျခာ ေက်ာင္းလုိ႔ေျပာလုိ႔ရပါတယ္။ ျမန္မာေတြဟာ ခ်မ္းသာတာမဟုတ္တဲ့အတြက္ ေက်ာင္းေသးတာကုိေတာ့ လက္ခံပါတယ္။
ျဖစ္ႏုိင္ရင္ က်ေနာ္က စုစည္းမႈနဲ႔ ညီညြတ္မႈကုိ အရမ္းအလုိရွိပါတယ္။ သူငယ္ခ်င္းေတြကုိ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းကိစၥ ေျပာျဖစ္တယ္။ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းသုံးေလးေက်ာင္းျဖစ္ေနတာ မေကာင္းဘူးလုိ႔လည္းမေျပာခ်င္ပါ။ ဘုန္းႀကီးလည္း အားလုံးေပါင္းမွာ ေလးပါးေလာက္ရွိပါတယ္။ သုံးေက်ာင္းေပါင္းရင္ေတာင္ ေလးပါးေလာက္ပဲရွိတာကုိ ဒီလိုလုပ္ရင္ မေကာင္းဘူးလားလုိ႔။
အျခားဘုန္းႀကီးေက်ာင္းေတြကို ေရာင္းၿပီးတစ္ေက်ာင္းထဲမွာ ေက်ာင္းႏွင့္တူေသာ ေက်ာင္းအႀကီးတစ္ခုကုိ ေဆာက္လုပ္ၿပီး ဘုန္းႀကီးေတြအခ်င္းခ်င္း သတင္းသုံးရင္ မေကာင္းဘူးလားလုိ႔ အႀကံေပးဘူးပါတယ္။ ဘယ္လူႀကီး ဘယ္ဘုန္းႀကီးကမွ စိတ္မ၀င္စားပါဘူး။ ဘာသာေရးလုပ္ၿပီး အတၱေတြႀကီးၾကတယ္။ သာသာနာေတာ္ျပန္႔ပြားေရးလုပ္ဖုိ႔အတြက္ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းေထာင္ထားတာပါ။ ဘုန္းႀကီးေတြ ေငြကုိ မက္ၿပီးၾသစေတ်းလ်မွာ သတင္းသုံးဖုိ႔မဟုတ္ပါ။
က်ေနာ္ မိရုိးဖလာ ဗုဒဘာသာ၀င္တစ္ဦးပါ။ ဘုန္းႀကီးကိုလည္း ရွိခုိးတက္ပါတယ္။ ေလးစားတက္ပါတယ္။ သံဃာဆုိတာကိုလည္း ၾကည္ညိဳပါတယ္။ သုိ႔ေသာ္ ခၽြင္းခ်က္ေတာ့ရွိပါတယ္။ ဘုန္းႀကီးဆုိရင္ ၀ိနည္းနဲ႔ေနတဲ့ဘုန္းႀကီး၊ တန္ခုိးမႀကီးရင္ေတာင္ ဘုန္းႀကီးစာတက္တဲ့ ဘုန္းႀကီးေတြကို ပုိၿပီးၾကည္ညိဳပါတယ္။ ဘုန္းႀကီး၀တ္ၿပီး ေငြရဖုိ႔၊ အစားေခ်ာင္ဖုိ႔အတြက္ သကၤန္းကုိခုတုံးလုပ္တာေတာ့ မႀကိဳက္ဘူး။ ဒါ့ေၾကာင့္ က်ေနာ္သည္ က်ေနာ္တုိ႔ၿမိဳ ့ကဘုန္းႀကီးေက်ာင္းကုိသြားၿပီး ဘုန္းႀကီးကုိ ကန္ေတာ့ဖုိ႔ အင္မတန္၀န္ေလးပါသည္။
ခရာဇ္ယာန္ဘာသာ၀င္ ျမန္မာလူႀကီးတစ္ေယာက္က ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းကုိ အပ်င္းေျပသြားလည္တယ္။ ေက်ာင္းထုိင္ဆရာေတာ္ျဖစ္တဲ့သူက ခရစ္ယာန္ကိုးကြယ္တဲ့လူကို ဒီလုိေျပာတယ္။ မင္းငါ့ေက်ာင္းကိုလာၿပီး ငါ့ကုိ ကန္ေတာ့ေပါ့။ ဒီမွာတင္ ဟုိလူက....မင္းလည္း လူ၊ ငါလည္း လူ ဘာလုိ႔ မင္းကုိငါက ရွစ္ခုိးရမွာလဲလုိ႔ေျပာေရာ။ ဒါက က်ေနာ္ေတြ႔ဘူးၾကားဘူးတဲ့ ၿမိဳ ့က ျဖစ္ရပ္တစ္ခုပါ။
က်ေနာ္တုိ အလုပ္လုပ္တဲ့ ၀င္ေငြဟာ တစ္ႏွစ္ကိုမွ ေဒၚလာ ႏွစ္ေသာင္းေလာက္ စုမိရင္ အေတာ္ကံေကာင္းပါ။ ဟုိေပး ဒီေပး၊ ဟုိဟာ၀ယ္ ဒါ၀ယ္နဲ႔ လစာထုတ္တာနဲ႔ကုန္ပါတယ္။ ဒါက လူတို္င္းပါ။ ႏုိင္ငံျခားမွာေနတဲ့လူတုိင္း ေငြကုိအမ်ားႀကီးမစုႏုိင္ပါ။ ေနဘူးတဲ့လူတုိင္းသိပါတယ္။ သူ ့ေငြနဲ႔သူ ့ဟာက ကြက္တိပါ။
သုိ႔ေသာ္ ဘုန္းႀကီးေတြ ေငြအေတာ္စုမိတယ္။ သူတုိ႔မွာ ဘာကုန္က်စရိတ္မွမရွိဘူး။ ဆြမ္းလည္း အခမဲ့။ ေနစရာေက်ာင္းလည္း အခမဲ့။ ေရဖုိးမီးဖုိး အခမဲ့။ အစုိးရကေပးတဲ့ ေထာက္ပ့ံေၾကးလည္းရေသးတယ္။ တကယ္လုိ႔ေက်ာင္းတက္ေနရင္ေပါ့။ ဒါ့အျပင္၊ တရားပြဲသြားရင္ အလွဴေငြ၊ ကထိန္ဆုိရင္လည္း အလွဴေငြရပါတယ္။ တစ္ႏွစ္ကုိ သုံးေလးေသာင္းေလာက္ သူတုိ႔မွာ ၀င္ေငြရွိပါတယ္။ တရားေဟာေကာင္းရင္ေကာင္းသလုိ ေထာပါတယ္။ မနာလုိလုိ႔ေျပာေနတာမဟုတ္ပါ။ ေက်ာင္းမွာက ဘုန္းႀကီး တစ္ပါးႏွစ္ပါးပဲရွိေတာ့ ေထာပါတယ္။ ဒါေတာင္ ဘုန္းႀကီးေတြဟာ ညီညီညြတ္ညြတ္နဲ႔ ျမန္မာ့ကြန္ျမဴနတီ အတြက္ ရည္ဇူးၿပီး တစ္ေက်ာင္းထဲျဖစ္ဖုိ႔အတြက္ မလုပ္ၾကဘူး။ တခါတေလ စဥ္းစားမိတာက ဘုန္းႀကီးလည္းလူပဲ။ အတၱရွိတယ္။ ေနရာလုၾကတယ္လို႔။
သူတုိ႔အခ်င္းခ်င္းကြဲေတာ့ လူေတြပါလုိက္ကြဲၾကတယ္။ ဘုန္းႀကီး၀တ္တာက ေငြရဖုိ႔မဟုတ္ပါ။ သာသနာအတြက္ျဖစ္ပါတယ္။ က်ေနာ္သည္ ဒီလုိဘုန္းႀကီးမ်ားကိုု ကန္ေတာ့ဖုိ႔အင္မတန္၀န္ေလးပါတယ္။ က်ေနာ္ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းသြားဖို႔ အင္မတန္ေၾကာက္ပါတယ္။ သာမညဆရာေတာ္လုိမ်ဳိးဘုန္းႀကီးဆုိရင္ က်ေနာ္အေတာ္ၾကည္ညိဳပါတယ္။ ကန္ေတာ့ပါတယ္။ အခုေတာ့ တခါတေလ ဘုန္းႀကီးေတြကုိၾကည့္ၿပီး အရမ္းစိတ္ပ်က္တယ္။
ၾသစေတ်းလ်ႏုိင္ငံမွာ သတင္းသုံးတဲ့ဘုန္းႀကီးဟာ အဂၤလိပ္လုိမွ အျခားသူေတြကုိ တရားမေဟာတက္ရင္ ဘယ္လုိလုပ္ၿပီးသာသနာက ျပန္ ့ပြားအုံးမွာလဲ။ အခုုေတာ့ ဘုန္းႀကီးအေတာ္မ်ားမ်ားဟာ လုံး၀ တရားမေဟာတက္ဘူး။ ဘုိလုိေျပာတာပါ။ ဗမာလုိေတာ့ ေဟာပါတယ္။ ဆုိေတာ့ ၾသစေတ်းလ်လာတာ ဘာလုပ္ဖို႔လဲ။ ေငြ ရဖုိ႔လား။ ဘုန္းႀကီး ၀တ္တာဘာလုပ္ဖုိ႔လဲ။ အစားေခ်ာင္လုိ႔လား။ ဘုန္းႀကီးအားလုံးကုိ မဆုိလုိပါဘူး။ လုပ္တဲ့ဘုန္းႀကီးေတြကုိ ေျပာေနတာပါ။ ဘာသာတရားကုိလည္ မေစာ္ကားပါဘူး။ က်ေနာ္ စိတ္ရွင္းရွင္းနဲ႔ ကုသုိလ္လုိခ်င္ပါတယ္။
ေနာက္ဆုံးေပၚတဲ့ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းေတြဟာ တစ္ေက်ာင္းနဲ႔တစ္ေက်ာင္း ခဲ နဲ႔ လွမ္းထုေတာင္ မွီႏုိင္ပါတယ္။ အခုေတာ့ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းေတြ ကြဲတာနဲ႔လူေတြလည္းကြဲပါေတာ့တယ္။ အရင္တုန္းက မရွိအတူရွိအတူေနလာခဲ့တဲ့လူေတြ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းကိစၥနဲ႔ စကားမ်ားရန္ျဖစ္ၾကၿပီး မတည့္ၾကျပန္ဘူး။
ျမန္မာကလြဲရင္ အျခားေက်ာင္းေတြဟာ ခန္းနားႀကီးမားေသာ အေဆာက္အဦးႀကီးေတြပါ။ ျမန္မာေက်ာင္း ကေတာ့ ကေဘာက္တိကေဘာက္ျခာ ေက်ာင္းလုိ႔ေျပာလုိ႔ရပါတယ္။ ျမန္မာေတြဟာ ခ်မ္းသာတာမဟုတ္တဲ့အတြက္ ေက်ာင္းေသးတာကုိေတာ့ လက္ခံပါတယ္။
ျဖစ္ႏုိင္ရင္ က်ေနာ္က စုစည္းမႈနဲ႔ ညီညြတ္မႈကုိ အရမ္းအလုိရွိပါတယ္။ သူငယ္ခ်င္းေတြကုိ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းကိစၥ ေျပာျဖစ္တယ္။ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းသုံးေလးေက်ာင္းျဖစ္ေနတာ မေကာင္းဘူးလုိ႔လည္းမေျပာခ်င္ပါ။ ဘုန္းႀကီးလည္း အားလုံးေပါင္းမွာ ေလးပါးေလာက္ရွိပါတယ္။ သုံးေက်ာင္းေပါင္းရင္ေတာင္ ေလးပါးေလာက္ပဲရွိတာကုိ ဒီလိုလုပ္ရင္ မေကာင္းဘူးလားလုိ႔။
အျခားဘုန္းႀကီးေက်ာင္းေတြကို ေရာင္းၿပီးတစ္ေက်ာင္းထဲမွာ ေက်ာင္းႏွင့္တူေသာ ေက်ာင္းအႀကီးတစ္ခုကုိ ေဆာက္လုပ္ၿပီး ဘုန္းႀကီးေတြအခ်င္းခ်င္း သတင္းသုံးရင္ မေကာင္းဘူးလားလုိ႔ အႀကံေပးဘူးပါတယ္။ ဘယ္လူႀကီး ဘယ္ဘုန္းႀကီးကမွ စိတ္မ၀င္စားပါဘူး။ ဘာသာေရးလုပ္ၿပီး အတၱေတြႀကီးၾကတယ္။ သာသာနာေတာ္ျပန္႔ပြားေရးလုပ္ဖုိ႔အတြက္ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းေထာင္ထားတာပါ။ ဘုန္းႀကီးေတြ ေငြကုိ မက္ၿပီးၾသစေတ်းလ်မွာ သတင္းသုံးဖုိ႔မဟုတ္ပါ။
က်ေနာ္ မိရုိးဖလာ ဗုဒဘာသာ၀င္တစ္ဦးပါ။ ဘုန္းႀကီးကိုလည္း ရွိခုိးတက္ပါတယ္။ ေလးစားတက္ပါတယ္။ သံဃာဆုိတာကိုလည္း ၾကည္ညိဳပါတယ္။ သုိ႔ေသာ္ ခၽြင္းခ်က္ေတာ့ရွိပါတယ္။ ဘုန္းႀကီးဆုိရင္ ၀ိနည္းနဲ႔ေနတဲ့ဘုန္းႀကီး၊ တန္ခုိးမႀကီးရင္ေတာင္ ဘုန္းႀကီးစာတက္တဲ့ ဘုန္းႀကီးေတြကို ပုိၿပီးၾကည္ညိဳပါတယ္။ ဘုန္းႀကီး၀တ္ၿပီး ေငြရဖုိ႔၊ အစားေခ်ာင္ဖုိ႔အတြက္ သကၤန္းကုိခုတုံးလုပ္တာေတာ့ မႀကိဳက္ဘူး။ ဒါ့ေၾကာင့္ က်ေနာ္သည္ က်ေနာ္တုိ႔ၿမိဳ ့ကဘုန္းႀကီးေက်ာင္းကုိသြားၿပီး ဘုန္းႀကီးကုိ ကန္ေတာ့ဖုိ႔ အင္မတန္၀န္ေလးပါသည္။
ခရာဇ္ယာန္ဘာသာ၀င္ ျမန္မာလူႀကီးတစ္ေယာက္က ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းကုိ အပ်င္းေျပသြားလည္တယ္။ ေက်ာင္းထုိင္ဆရာေတာ္ျဖစ္တဲ့သူက ခရစ္ယာန္ကိုးကြယ္တဲ့လူကို ဒီလုိေျပာတယ္။ မင္းငါ့ေက်ာင္းကိုလာၿပီး ငါ့ကုိ ကန္ေတာ့ေပါ့။ ဒီမွာတင္ ဟုိလူက....မင္းလည္း လူ၊ ငါလည္း လူ ဘာလုိ႔ မင္းကုိငါက ရွစ္ခုိးရမွာလဲလုိ႔ေျပာေရာ။ ဒါက က်ေနာ္ေတြ႔ဘူးၾကားဘူးတဲ့ ၿမိဳ ့က ျဖစ္ရပ္တစ္ခုပါ။
က်ေနာ္တုိ အလုပ္လုပ္တဲ့ ၀င္ေငြဟာ တစ္ႏွစ္ကိုမွ ေဒၚလာ ႏွစ္ေသာင္းေလာက္ စုမိရင္ အေတာ္ကံေကာင္းပါ။ ဟုိေပး ဒီေပး၊ ဟုိဟာ၀ယ္ ဒါ၀ယ္နဲ႔ လစာထုတ္တာနဲ႔ကုန္ပါတယ္။ ဒါက လူတို္င္းပါ။ ႏုိင္ငံျခားမွာေနတဲ့လူတုိင္း ေငြကုိအမ်ားႀကီးမစုႏုိင္ပါ။ ေနဘူးတဲ့လူတုိင္းသိပါတယ္။ သူ ့ေငြနဲ႔သူ ့ဟာက ကြက္တိပါ။
သုိ႔ေသာ္ ဘုန္းႀကီးေတြ ေငြအေတာ္စုမိတယ္။ သူတုိ႔မွာ ဘာကုန္က်စရိတ္မွမရွိဘူး။ ဆြမ္းလည္း အခမဲ့။ ေနစရာေက်ာင္းလည္း အခမဲ့။ ေရဖုိးမီးဖုိး အခမဲ့။ အစုိးရကေပးတဲ့ ေထာက္ပ့ံေၾကးလည္းရေသးတယ္။ တကယ္လုိ႔ေက်ာင္းတက္ေနရင္ေပါ့။ ဒါ့အျပင္၊ တရားပြဲသြားရင္ အလွဴေငြ၊ ကထိန္ဆုိရင္လည္း အလွဴေငြရပါတယ္။ တစ္ႏွစ္ကုိ သုံးေလးေသာင္းေလာက္ သူတုိ႔မွာ ၀င္ေငြရွိပါတယ္။ တရားေဟာေကာင္းရင္ေကာင္းသလုိ ေထာပါတယ္။ မနာလုိလုိ႔ေျပာေနတာမဟုတ္ပါ။ ေက်ာင္းမွာက ဘုန္းႀကီး တစ္ပါးႏွစ္ပါးပဲရွိေတာ့ ေထာပါတယ္။ ဒါေတာင္ ဘုန္းႀကီးေတြဟာ ညီညီညြတ္ညြတ္နဲ႔ ျမန္မာ့ကြန္ျမဴနတီ အတြက္ ရည္ဇူးၿပီး တစ္ေက်ာင္းထဲျဖစ္ဖုိ႔အတြက္ မလုပ္ၾကဘူး။ တခါတေလ စဥ္းစားမိတာက ဘုန္းႀကီးလည္းလူပဲ။ အတၱရွိတယ္။ ေနရာလုၾကတယ္လို႔။
သူတုိ႔အခ်င္းခ်င္းကြဲေတာ့ လူေတြပါလုိက္ကြဲၾကတယ္။ ဘုန္းႀကီး၀တ္တာက ေငြရဖုိ႔မဟုတ္ပါ။ သာသနာအတြက္ျဖစ္ပါတယ္။ က်ေနာ္သည္ ဒီလုိဘုန္းႀကီးမ်ားကိုု ကန္ေတာ့ဖုိ႔အင္မတန္၀န္ေလးပါတယ္။ က်ေနာ္ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းသြားဖို႔ အင္မတန္ေၾကာက္ပါတယ္။ သာမညဆရာေတာ္လုိမ်ဳိးဘုန္းႀကီးဆုိရင္ က်ေနာ္အေတာ္ၾကည္ညိဳပါတယ္။ ကန္ေတာ့ပါတယ္။ အခုေတာ့ တခါတေလ ဘုန္းႀကီးေတြကုိၾကည့္ၿပီး အရမ္းစိတ္ပ်က္တယ္။
ၾသစေတ်းလ်ႏုိင္ငံမွာ သတင္းသုံးတဲ့ဘုန္းႀကီးဟာ အဂၤလိပ္လုိမွ အျခားသူေတြကုိ တရားမေဟာတက္ရင္ ဘယ္လုိလုပ္ၿပီးသာသနာက ျပန္ ့ပြားအုံးမွာလဲ။ အခုုေတာ့ ဘုန္းႀကီးအေတာ္မ်ားမ်ားဟာ လုံး၀ တရားမေဟာတက္ဘူး။ ဘုိလုိေျပာတာပါ။ ဗမာလုိေတာ့ ေဟာပါတယ္။ ဆုိေတာ့ ၾသစေတ်းလ်လာတာ ဘာလုပ္ဖို႔လဲ။ ေငြ ရဖုိ႔လား။ ဘုန္းႀကီး ၀တ္တာဘာလုပ္ဖုိ႔လဲ။ အစားေခ်ာင္လုိ႔လား။ ဘုန္းႀကီးအားလုံးကုိ မဆုိလုိပါဘူး။ လုပ္တဲ့ဘုန္းႀကီးေတြကုိ ေျပာေနတာပါ။ ဘာသာတရားကုိလည္ မေစာ္ကားပါဘူး။ က်ေနာ္ စိတ္ရွင္းရွင္းနဲ႔ ကုသုိလ္လုိခ်င္ပါတယ္။
လမ္းေပၚမွာစီးတဲ့ ဧရာ၀တီ
လမ္းေပၚမွာ စီးတဲ ့ဧရာ၀တီ
က်ေနာ္ မငိုဘူးအေမ
အခန္းတံခါးေတြကို အလံုပိတ္
မီးပြင့္ေတြ အကုန္မွိတ္ျပီး
တိတ္တဆိတ္ အိပ္ခဲ့ရတဲ ့ညေတြမွာ
ငါဘာေတြ မွားခဲ ့လို ့လည္းဆိုတဲ ့ေမးခြန္းတခုနဲ ့
သက္ျပင္းေတြကို မွဳတ္ထုတ္ေနခဲ့ရတယ္။
ပထမေန ့
ေမတၱာတရားရဲ ့ပဲ ့တင္သံေတြ
လမ္းမေတြေပၚကိုလႊမ္း
သံဃာေတာ္ေတြ ခင္းေနတဲ ့လမ္းေဘးမွာ
လက္အုပ္ခ်ီ မ်က္ရည္၀ဲ
က်ေနာ္ရဲ ့ေျခေထာက္ေတြကို
ေၾကာက္စိတ္ေတြက ဆြဲထားတုန္းပဲ အေမ။
ဒုတိယေန ့
မိုးထဲ ေရထဲ ေျခဗလာနဲ ့
ေမတၱာေ၀ က်တဲ ့ပြဲမွာ
လူငယ္ေတြ ျပည္သူေတြ
ေရႊ၀ါေရာင္ စီးေၾကာင္း ေဘးက ျခံရံ
ဧရာ၀တီ အသစ္းတခု
လမ္းေပၚကို လွ်ံထြက္က်
ေမေမ ေရ အဲဒီေန ့ကေတာ့
က်ေနာ္ ကိုယ္တုိင္ ဧရာ၀တီ ျဖစ္ခဲ့ရေပါ့။
ေနာက္တေန ့ရိုးရိုးေလးပါပဲ အေမ
အေမရဲ ့အပူကို အန္တု
ေညာင္းညာကိုက္ခဲမွဳေတြကို မမွဳတဲ ့
သံဃာ့အာဇာနည္ တို ့အတြက္
အုပ္တခ်ပ္ သဲတပြင့္
က်ေနာ္ အေသအခ်ာကို ျဖစ္ခဲ့တယ္ အေမ။
ဗုဒၹဘာသာ ထြန္းကားတဲ ့ႏိုင္ငံက
ဗုဒၹဘာသာ ၀င္တေယာက္ျဖစ္တဲ ့အေမ
က်ေနာ့္ရဲ ့လုပ္ရက္ေတြ အတြက္
သာဓုေခၚ ေက်နပ္ေနမွာ ေသခ်ာပါတယ္။
က်ေနာ့္ စိတ္နဲ ့မတန္တဲ ့
အခ်ိဳ ့ေသာ သူေတြ့ရဲ ့အေၾကာင္း
အေမ့ကို စာလံုးေပါင္းျပ မေနေတာ့ပါဘူး။
အရူးတကာ့ အရူးထဲမွာမွ
အဆိုးဆံုးဆိုတဲ ့အာဏာရူး
ျပီးေတာ့ သူ ့ႏွဳတ္မွာမွ အမိန္ ့ေပးခြင့္
သူ ့လက္ေအာက္မွာက
ငရဲ နဲ ့ေတာင္ မတန္တဲ ့
မိစၧာေတြ
သူတို ့ရဲ ့လက္ထဲမွာက လူသတ္လက္နက္
ေမေမေရ
ဒီႏိုင္ငံရဲ ့အနာဂါတ္ သူတို ့လက္ထဲကို
ဘယ္လိုစိတ္နဲ က်ေနာ္တို ့့အပ္ရမလည္း။
ေမေမေရ
ရိုက္ႏွက္ခံ ဒဏ္ရာဗလာပြနဲ ့
ျပန္လြန္ေတာ္ မူခဲ့ၾကရွာတဲ ့
သံဃာေတာ္အခ်ိဳ ့ရဲ ့၀ိဥာဥ္ေတြ
က်ေနာ့္ကုိ လာစကားေျပာေနတယ္။
(အေရွ ့အရပ္ ရွိေသာ အနႏၱ စၾကာဝဠာအနႏၱ သတၱ၀ါတို ့
ေဘးရန္ခပ္သိမ္း ျငိမ္းခ်မ္းၾကပါေစ။ ေဒါသ ခပ္သိမ္းျငိမ္းၾကပါေစ။
ဆင္းရဲခပ္သိမ္း ျငိမ္းၾကပါေစ။ ႏွလံုးစိတ္၀မ္း ေအးခ်မ္းၾကပါေစ။ )
ငါတို ့ေမတၱာတရားဆိုတဲ ့အလင္းနဲ ့
ျငိမ္းခ်မ္းျခင္းကို ထြန္းညွိခဲ့ၾကတယ္တဲ ့
ဟုတ္တယ္အေမ
အားလံုးဟာ တကယ့္ကို ျငိမ္းျငိမ္းခ်မ္းခ်မ္းပါပဲ
ဒိုင္းေတြကို နံပါတ္တုတ္နဲ ့တဒုန္းဒုန္းတီးျပီး
ညာသံေပး ခ်ီတက္လာသံေတြ
မ်က္ရည္ယိုဗံုးခြဲသံေတြ
ေသနတ္ပစ္သံေတြ
ေအာ္ဟစ္ ဆဲဆိုသံေတြ
ေနာက္…. ၾကိမ္းေမာင္းရိုက္ႏွက္သံေတြ
အဲဒီအသံေတြ ေရာက္မလာခင္အခ်ိ္န္ထိ
တႏို္င္ငံလံုးဟာ သံဃာေတာ္ေတြရဲ ့
ေမတၱာတရားေတြနဲ ့ျငိမ္းခ်မ္းျခင္းအတိ
ျပီးေနခဲ့ပါတယ္ အေမ။
ေမေမေရ
မိစၧာတို ့ရဲ ့က်ည္တေတာင့္ကို ႏွလံုးသားထဲ
ထုိးေဖာက္၀င္ေရာက္ခြင့္ ျပဳလုိက္ရတဲ ့
ေက်ာင္းသား တေယာက္ရဲ ့၀ိဥာဥ္က
က်ေနာ္ ့ကို စကားေတြ လာေျပာတယ္။
(သံဃာေတာ္ေတြကို က်ေနာ္ ရွစ္ခိုးတယ္။
သံဃာေတာ္ေတြ လုိအပ္သမွ်ကို က်ေနာ္ လွဴဒါန္းတယ္။
သံဃာေတာ္ေတြနဲ ့အတူ သတၱ၀ါေတြ အားလံုးကို
က်ေနာ္ ေမတၱာပို ့တယ္။
က်ေနာ္ ဘာအမွားမွ မလုပ္ခဲ့ပါဘူး။
က်ေနာ္ အျဖဴစင္ဆံုး စိတ္တခုနဲ ့
အလုပ္သင့္ဆံုး အလုပ္တခုကိုပဲ လုပ္ခဲ့တာပါတ)ဲ့ ။
ဟုတ္တယ္ အေမ။
ေက်ာင္းသားေတြ၊ြလူငယ္ေတြ၊ျပည္သူေတြ၊
သံဃာေတာ္ေတြ ေဖာက္တဲ ့လမ္းေနာက္ကို
ေပ်ာ္လို ့ေလွ်ာက္လိုက္ေနတာ မဟုတ္ပါဘူး။
အမ်ိဳးဘာသာ သာသနာကို နားလည္လို ့
အမွန္နဲ ့အမွားဆုိတာကို ခြဲျခားတတ္လို ့
အမွန္တရားဘက္က ရပ္တည္ ရမယ္ဆိုတဲ ့အသိရွိခဲ့လို ့
ေနာက္ျပီး တတ္ႏိုင္တဲ ့အားေလးတခုနဲ ့နိစၧဓူ၀ ဘ၀ေတြထဲက
ျဖစ္ျဖစ္ေနတဲ ့မျဖစ္သင့္တာေတြကို ေလ်ာ့ပစ္ႏိုင္ဖို ့
သိတ္မေသခ်ာတဲ ့ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေလး မစို ့မပို ့္နဲ ့
လမ္းေပၚကို ထြက္ခဲ့ၾကတာပါ။
အမွားအယြင္းဆိုတာနဲ ့ေ၀းတဲ ့
အျဖဴေရာင္ လူငယ္ေလးေတြဆိုတဲ ့ရင္ဘတ္ကို
အနီေရာင္ေသြးေတြလႊမ္းေအာင္ပစ္ခတ္
သူတို ့ေတြ လုပ္ရက္ခဲ့ၾကတယ္ အေမ။
ေမေမေရ
အဲဒီေတာ္လွန္ေရးမွာ
ဘုရားရင္ျပင္ေတာ္ေတြက အစ
စစ္ေျမျပင္ျဖစ္ခဲ့ရတယ္။
သံဃာေတာ္ေတြရဲ ့ေသြးက စလို ့
ေက်ာင္းသားလူငယ္ေတြရဲ ့ေသြးအဆံုး
မိစၧာေတြ ျမိန္ေရ ယွက္ေရ ေသာက္သံုးခဲ့ၾကတယ္။
ေမေမေရ
အေျပာင္းအလဲတခုအတြက္
အသက္၀ိဥာဥ္ေတြ စေတးဖို ့လိုအပ္တယ္တဲ့။
ျငိမ္းခ်မ္းျခင္းအတြက္ တရားမွ်တမွဳအတြက္၊ အမွန္တရားအတြက္
ဒီထက္ပိုျပီး ဘယ္ေလာက္ထိေတာင္
ထပ္ေပးဆပ္ရအံုးမွာလည္းဆိုတဲ ့အေမး။
ေျဖႏိုင္သူေတြကို ေမးၾကည့္ေပးပါအံုး ေမေမ။
မိုးေပၚေထာင္ေဖာက္ဖုိ ့မဟုတ္တဲ ့ေသနတ္ေတြ
အလွျပထားတာ မဟုတ္တဲ ့၀ါးရင္းတုတ္ေတြ
အဲဒါေတြ ထားလိုက္ပါ ေမေမ။
ေသခ်ာတာ တခုက ေတာ့
ဘယ္ေလာက္ သတ္သတ္
ဘယ္ေလာက္ေသေသ
လမ္းေပၚက ဧရာ၀တီဟာ
က်ေနာ္တို ့ရဲ ့ ရင္ဘတ္ထဲမွာ
ထာ၀ရ စီးဆင္းေနအံုးမယ္ ဆိုတာပါ။
ကဗ်ာရြတ္ဆုိမႈ - ေနဘုန္းလတ္
ပုိ ့သူ ကုိေသာမစ္ (ဘာလီ)
Subscribe to:
Posts (Atom)
