ABSDF ေျမာက္ပုိင္းက အစုအလိုက္အၿပဳံလုိက္လူတ္မႈ ့ ကိစၥကုိ ကာယကံရွင္ေတြက စၿပီး အေရးယူဖုိ ့အေကာင္အထည္ေဖာ္ေနပါၿပီ။
ဒီလူသတ္မွာ အဓိက ႀကိဳးကုိင္တဲ့ ေဒါက္တာႏုိင္ေအာင္ နဲ ့ ကုိေရာ္နယ္ေအာင္ႏုိင္တုိ ့ႏွစ္ဦးက မဲ့ေဆာက္မွာရွိေနတုန္းပါ။ သူတုိ ့ေတြဟာ အေမရိကန္ႏုိ္င္ငံက ခရီးသြားလာခြင့္လက္မွတ္ေတြကို ကုိင္ထားတယ္။ တစ္ေယာက္က အေမရိကန္ႏုိင္ငံကေထာက္ပံ့တဲ့ အင္တာနယူးစ္မွာ အလုပ္လုပ္ေနတယ္။ ဒီလူႏွစ္ဦးကုိ ခံခဲ့ရတဲ့ကာယကံရွင္တုိင္းက သူတုိ ့ဟာ တရားခံျဖစ္တယ္ဆုိၿပီး အေထာက္အထားေတြနဲ ့တင္ျပေနၿပီ။ ကုိေအာင္မုိး၀င္းနဲ ့ကိုထိန္လင္းတုိ ့ေတာင္ ဒီအမႈတြဲမွာ စတင္ေဖာ္ထုတ္ေနၿပီ။ သူတုိ ့ေတြဟာ တကယ္တမ္းေျပာရရင္ ျပည္ပမွာ နာမည္အေတာ္အတန္ရွိတဲ့သူေတြပဲ။
ဘန္ေကာက္က ျမန္မာသံရုံးမွာေတာင္ ေျမာက္ပုိင္းလူသတ္မႈဗြီဒီယုိအေ
ခြရွိတယ္လုိ ့သိရတယ္။ သံရုံးကလည္း ဒီကိစၥကုိ လွ်ဳိ ့၀ွက္ထားတယ္။ အဲဒိဗြီဒီယုိကုိ ၾကည့္ဖူးတဲ့လူတစ္ဦးက ဘာေျပာလဲဆုိေတာ့ လူသတ္မႈကုိ အမိန္ ့ေပးတဲ့လူထဲမွာ ကိုႏုိင္ေအာင္ပါတယ္လုိ ့ေျပာတယ္။ အမိန္ ့ေပးတာတင္မဟုတ္ဘူး၊ လူသတ္ေနတဲ့ ေနရာမွာကုိ ေဒါက္တာႏုိင္ေအာင္ရွိပါတယ္။ အဲဒိအေခြထဲမွာ ေဒါက္တာႏုိင္ေအာင္ကို သူ ေတြ ့တယ္လုိ ့ဆုိတယ္။ ထူးျခားတာက ဘာ့ေၾကာင့္ သံရုံးက ဒီအေခြကုိ အင္တာနက္မွာ မတင္တာလဲမသိဘူး။
ယေန ့အခ်ိန္ထိ ထုိင္းႏုိင္ငံမွာရွိတဲ့အတိုက္အခံေလာကမွာ ေရာ္နယ္ေအာင္ႏုိင္နဲ ့ေဒါက္တာႏုိင္ေအာင္တုိ ့ဟာ ေခါင္းေဆာင္ဆုိတဲ့ေနရာမွာရွိေနတုန္းပဲ။ သူတုိ ့ဟာသူတုိ ့ေခါင္းေဆာင္ျဖစ္ေနတာက ျပသနာမဟုတ္ဘူး။ အဓိကျပသာနာက ဒီလုိမ်ဳိးအုပ္စုနဲ ့အႏုိင္က်င့္ၿပီး သတ္ခ်င္တုိင္းသတ္ခဲ့တဲ့ ေက်ာင္းသားအရည္ၿခဳံ၊ ဒီမုိကေရစီနဲ ့လူ ့အခြင့္အရည္ၿခဳံ လူေတြကုိ လက္ရွိ ထုိင္းအေျခစိုက္အတုိက္အခံေတြက အသိအမွတ္ျပဳလက္ခံထားတဲ့ကိစၥကုိ ယေန ့ႏုိင္ငံေရးကာလမွာ ေမးခြန္းထုတ္ခ်င္တယ္။ ဘာ့ေၾကာင့္ လူ ့ေဘာင္သစ္၊ ေအဘီအက္စ္ဒီအက္ဖ္၊ အန္အယ္ဒီ စတဲ့အဖြဲ ့ေတြက အသိအမွတ္အျပဴၿပီး ဒီလူေတြနဲ ့ဖင္လုိးဖင္ခံလုပ္ေနၾကတာလဲ။ ေငြရွာေပးႏုိင္လုိ ့လား။ အထူးသျဖင့္ လူ ့ေဘာင္သစ္ဥကၠဌ ကိုေအာင္မုိးေဇာ္ဟာ ဒီကိစၥကုိ မသိတာမဟုတ္ဘူး။ သိသိႀကီးနဲ ့ FDB မွာ ပါ၀င္ပက္သက္တယ္။ ကုိသံခဲဆုိရင္ ဒီကိစၥကုိ အထူးသျဖင့္ေဖာ္ထုတ္ဖုိ ့တာ၀န္ရွိတယ္။ ဒါေပမဲ့ ဒီလူေတြ သတိၱမရွိဘူး။ ကုိယ္နဲ ့ေပါင္းတဲ့ခင္တဲ့လူေတြဆုိၿပီး မသိခ်င္ေယာင္ေဆာင္ေနခဲ့တယ္။
လူသတ္ပြဲမွာ မေသလုိ ့က်န္ခဲ့တဲ့ အမနန္းေအာင္ေထြးၾကည္ဟာ အခုလက္ရွိ မ်က္ျမင္သက္ေသအျဖစ္နဲ ့ၾသစေတ်းလ်မွာရွိတယ္။ သူ ့ရဲ ့ေစာက္ဖုတ္ကုိ မညွာမတာ ဒုတ္နဲ ့အထုိးခံရတဲ့အထိ လုပ္ခဲ့တာ ဘယ္သူလဲ။ ဒီလူေတြကေတာ့ ၈၈ ေက်ာင္းသားေခါင္းသားေခါင္းေဆာင္ဆုိတဲ့ ကုိႏုိင္ေအာင္နဲ ့ ကိုေအာင္ႏုိင္ပဲ။
ဒီအမႈ ့မွန္ေပၚဖုိ ့အတြက္ ေတာ္လွန္ေရးမွာ ပါခဲ့တဲ့လူတုိင္း အမွန္တရားကုိ ခ်စ္တဲ့သူတုိင္း ကူညီဖုိ ့အေရးႀကီးတယ္။ တာ၀န္ရွိတယ္လုိ ့က်ေနာ္ေတာ့ ယုံၾကည္တယ္။ ကိုေအာင္မ်ဳိးမင္း နဲ ့ကုိႏုိင္ေအာင္တုိ ့ဟာ ဖင္လုိးဖင္ခံေနတဲ့လူေတြဆုိတာ က်ေနာ္သိတယ္။ ဒါေပမဲ့ ရာဇ၀တ္မႈမွာေတာ့ ဒီလုိဆက္ဆံေရးမ်ဴိး မရွိသင့္ဘူး။ ရွိေနတယ္ဆုိရင္ အားေပးတဲ့လူျဖစ္တယ္။ ကိုထူးခ်စ္နဲ ့က်ေနာ္လည္း အေတာ္ရင္းႏွီးပါတယ္။ ဘာ့ေၾကာင့္ ကုိထူးခ်စ္နဲ ့ကုိေအာင္မ်ဴိးမင္းတုိ ့ဒီကိစၥမွာ ေရငုံႏႈတ္ပိတ္ေနတာလဲ။ တကယ္လုိ ့အမ်ဳိးသားသင့္ျမတ္ေရး နဲ ့ လူ ့အခြင့္အေရးကိုလုပ္ေနတဲ့လူေတြဆုိရင္ ဒီကိစၥမွာ ၀ုိင္းၿပီး ပူးေပါင္းေဆာင္ရြက္သင့္တယ္။ ကုိထိန္းလင္း၊ ကိုေအာင္မုိး၀င္းတုိ ့ဦးေဆာင္ၿပီးဖြဲ ့ထားတဲ့ အမႈမွန္ေပၚေပါက္ေရးအဖြဲ ့ကူညီသင့္တယ္။ ဒီအဖြဲ ့က ခံခဲ့ရတဲ့ကာယကံရွင္ေတြ အခ်က္အလက္ေတြနဲ ့တရားစြဲႏုိင္ေအာင္လုိ ့လုပ္ထားတဲ့အဖြဲ ့ျဖစ္တယ္။
က်ေနာ့္မွာ အုိင္ဒီယာတစ္ခုရွိတယ္။ ဒါကေတာ့ အဓိကလူသတ္မႈမွာ အမိန္ ့ေပးတဲ့လူႏွစ္ဦးက ကိုႏုိင္ေအာင္နဲ ့ကိုေအာင္ႏုိင္ျဖစ္တယ္။ သူတုိ ့က ထုိင္းမွာလက္ရွိေနတယ္။ ထုိင္းမွာ လူ ့အခြင့္အေရးေကာ္မတီဆုိတာရွိတယ္။ ဒီေကာ္မတီမွာ တုိင္ၾကားလုိ ့ရတယ္။ အခ်က္အလက္လုံေလာက္ရင္ သူတုိ ့ႏွစ္ဦးကို ထုိင္းအစုိးရက ဖမ္းလိမ့္မယ္။
ေနာက္တစ္ခုက ႏုိင္ငံတကာနဲ ့ပက္သက္တယ္။ ဖင္လန္ႏုိင္ငံမွာ ႏုိင္ငံတကာလူ ့အခြင့္အေရးေကာ္မရွင္ဆုိတာ ရွိတယ္။ အဲဒိမွာလည္း ခံခဲ့ရတဲ့ကာယကံရွင္ေတြအမႈဖြင့္တုိင္ၾကားႏုိင္တယ္။ ဥပမာ ကိုထိန္လင္းရဲ ့ထြက္ဆုိခ်က္၊ နန္ေအာင္ေထြးၾကည္ရဲ ့ထြက္ဆုိခ်က္နဲ ့ေတာင္ ဖမ္းဆီးဖုိ ့လုံေလာက္္တယ္။ အျခားလူေတြကပါ ထပ္ၿပီး ထြက္ဆုိခ်က္ေပးရင္ ကိုႏုိင္ေအာင္နဲ ့ကိုေအာင္ႏုိင္တုိ ့ေျပးမလြတ္ပါဘူး။
၀န္ႀကီးဦးေအာင္မင္းနဲ ့Personal ေဆြးေႏြးတယ္ဆုိတဲ့ ကိုႏုိင္ေအာင္မွာ အႀကံအစဥ္တခုရွိပုံရတယ္။ ဒါကေတာ့ အစိုးရရဲ ့လက္ေအာက္မွာ ခြန္ဆာလုိ မ်ဳိးလက္နက္ခ်မဲ့ပုံစံျဖစ္တယ္။ ဒါဆုိရင္နအဖရဲ ့အကာကြယ္ကို သူရလိမ့္မယ္။ ေသေဘးကေန လြတ္မယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္ သူ ့ပါးစပ္က ပါစြန္နယ္ေတြ ့ပါတယ္လုိ ့ေျပာေနတယ္။ အဖြဲ ့အစည္းတစ္ခုရဲ ့ေခါင္းေဆာင္ တပ္ေပါင္းစုရဲ ့ေခါင္းေဆာင္တစ္ဦးဟာ ဒီလုိ ႏုိ္င္ငံေရးအခင္းအက်င္းမွာ ပါစြန္နယ္ေတြ ့စရာလား။ က်ေနာ့္ေခါင္းထဲမွာ မရွင္းတဲ့ေမးခြန္းပါ။
ကိုထူးခ်စ္နဲ ့ကိုေအာင္မ်ဳိးမင္းတုိ ့မွာ အထက္ကေျပာတဲ့ လူ ့အခြင့္ေရးမွတ္တမ္းတင္တာ၊ တရားစြဲတာ၊ ခ်န္နယ္ေတြကို သိတဲ့ကၽြမ္းတဲ့အဖြဲ ့အစည္းနဲ ့လူႀကီးေတြျဖစ္တယ္ဆုိတာကုိ အားလုံးသိတယ္။ ဂုဏ္သိကၡာရွိတဲ့အဖြဲ ့အစည္း လူပုဂၢိဳလ္ေတြျဖစ္တယ္ဆုိရင္ ေျမာက္ပုိင္းလူသတ္မႈကုိလုပ္တာဘယ္သူလဲ၊ လုပ္တဲ့သူကိုအေရးယူဖုိ ့အတြက္ တာ၀န္ရွိတယ္ဆုိတာကုိ က်ေနာ္ေျပာခ်င္တယ္။ စစ္အစုိးရၾကေတာ့ လူ ့အခြင့္အေရးခ်ဴိးေဖာက္တယ္ဆုိၿပီး တစ္ခ်ိန္လုံး ရႈံ ခ်တယ္။ ကုိယ့္ထဲလူေတြ အုပ္စုဖြဲ ့လူသတ္မုဒိမ္းက်င့္တာကုိၾကေတာ့ လက္ပုိက္ၾကည့္ေနတဲ့လူေတြဟာ ဘယ္လုိ လူမ်ဳိးေတြလဲဆုိတာကုိေတြးၾကည့္ပါ။
ဆုိေတာ့...က်ေနာ္တုိ ့ဟာ ဒီကိစၥမွာ ပါ၀င္ဖို ့တာ၀န္ရွိတယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္၀ုိင္းၿပီးကူညီေပးပါ။
12/25/11
အေခ်ာင္သမား အယ္ဒီတာေတြ
က်ေနာ္တို ့ႏုိင္င္ငံက အယ္ဒီတာေတြ အေခ်ာင္သမားေတြမ်ားေနၿပီလုိ ့က်ေနာ္ေျပာခ်င္တယ္။ ဘာ့ေၾကာင့္ ဒီစကားကုိ က်ေနာ္ေျပာရလဲဆုိေတာ့ မခံႏုိင္ေတာ့လုိ ့ပါ။
အားလုံးသိတဲ့အတုိင္း က်ေနာ္ဟာ စာေရးကၽြမ္းက်င္တဲ့သူေတာ့ မဟုတ္ဘူး။ ၀ါသနာပါလုိ ့စာေရးတယ္။ ကုိယ့္ႏွလုံးသားနဲ ့အုံးေႏွာက္ကုိ အသုံးျပဳၿပီး စာေတြေရးတယ္။ ေရးၿပီးရင္ နာမည္ရေနတဲ့ မီဒီယာေတြကုိ ပုိ ့ျဖစ္တယ္။ ကုိယ့္မွာလည္း ဘေလာ့ဂ္တစ္ခုရွိတယ္။ ဒါေပမဲ့ ကုိယ့္ဘေလာ့ဂ္က နာမည္ႀကီးတဲ့ဟာ မဟုတ္ေတာ့ စာဖတ္သူတုိင္း ကုိယ့္အေရးအသားကုိ ဖတ္ႏုိင္မွာမထင္လုိ ့နာမည္ႀကီး ၀က္ဆုိက္ဒ္ေတြ လူဖတ္မ်ားတဲ့၀က္ဘ္ဆိုက္ေတြ ့ကုိ ပုိ ့ျဖစ္ပါတယ္။
အယ္ဒီတာေတြက ကုိယ့္စာမႈကို ေရြးတဲ့အခါရွိသလုိ မေရြးတဲ့အခါလည္း ရွိိတယ္။ အထူးသျဖင့္ မေရြးတာမ်ားပါတယ္။ စာမႈေရြးၿပီး ေဖာ္ျပရင္ေတာင္ ပိုက္ဆံေပးဖုိ ့ေနေနသာသာ ခ်ီးက်ဴးစကားေလးေတာင္ အယ္ဒီတာဆီက ျပန္မလာတာ မ်ားတယ္။ မ်ားတာမဟုတ္ဘူး ရွိကုိမရွိတာပါ။
က်ေနာ္ျဖစ္ေစခ်င္တာက ဘယ္ေနရာမွာ ဘာလုိေနလုိ ့၊ စာအေရးအသားညံ့လုိ၊ အေၾကာင္းအရာမေကာင္းလုိ ့ဆုိၿပီး အေၾကာင္းၾကားစာေလးေရးရင္ေတာင္ ေက်နပ္ႏုိင္ေသးတယ္။ အခုေတာ့ စားၿပီးနားမလည္ အေခ်ာင္သမားအယ္ဒီတာေတြလုိပဲ။
ကုိယ္ကေတာ့ မရလဲေနပါေစ၊ ကုိယ္ေရးထားတဲ့စာကို သူတုိ ့၀က္ဘ္ဆုိက္နဲ ့ဂ်ာနယ္မွာ ေဖာ္ျပခြင့္ရရင္ပဲ အေတာ္ေလးကုိ ေက်နပ္ေနၿပီ။ ဒါက စာေရးတဲ့သူတုိင္းရဲ ့ခံစားခ်က္ျဖစ္မယ္လုိ ့ယူဆတယ္။
က်ေနာ္ဟာစာေရးစားတဲ့လူလည္းမဟုတ္ဘူး။ က်ေနာ့္မွာ အလုပ္အကိုင္ေကာင္းေကာင္းရွိတယ္။ အယ္ဒီတာေတာင္ ကုိယ္တုိင္ငွားၿပီး မေလးရွားမွာ ဂ်ာနယ္တစ္ခုေတာင္ထုတ္ခဲ့ဘူးတယ္။
စာေရးဆရာေတြရဲ ့စာမႈကို ေငြေပးၿပီးေတာင္းခဲ့ဘူးတယ္။
စာေရးသူ၊ စာဖတ္သူ၊ အယ္ဒီတာေတြမွာ အျပန္အလွန္ အက်ိဳးခံစားခြင့္ အသိအမွတ္ျပဳမႈ ေလးစားသမႈရွိရမယ္လုိ ့က်ေနာ္ယူဆတယ္။
စာေရးတယ္ဆုိတာ ကိုယ့္ရင္ထဲမွျပည့္ေနတဲ့ခံစားခ်က္ေတြကုိ တျခားသူေတြသိေအာင္ေျပာျပတာဆုိၿပီ က်ေနာ္ခံယူထားတယ္။ ဒါေပမဲ့ ကုိယ္ကအပင္ပန္းခံ ေရးထားတဲ့စာမႈကို ႏွမလုိးအယ္ဒီတာေတြက မခန္ ့ေလးစားလုပ္တာကို ေစာက္ရမ္းတင္းတယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္ ဒီစာကုိေရးတာပါ။
တစ္ခါတုန္းက က်ေနာ္ ဟစ္တုိင္စာမ်က္ႏွာကုိ က်ေနာ့္စာမႈကို ပုိ ့ျဖစ္တယ္။ ဟစ္တုိင္ဆုိတာက စာမႈေပါင္းစုံကို ျဖစ္သလုိတင္ျဖစ္သလုိလုပ္ထားတဲ့ ၀က္ဆုိက္ဒ္ျဖစ္ေပမဲ့ နာမည္အေတာ္အတန္ရတဲ့ ၀က္ဆုိက္လုိ ့ေျပာလုိ ့ရတယ္။ အယ္ဒီတာလုပ္သူက က်ေနာ့္ဆီက ခြင့္ျပဳခ်က္မေတာင္းပဲ က်ေနာ္ေရးထားတာမဟုတ္တဲ့ စာပုိ္ဒ္တစ္ခုကုိ က်ေနာ္စာမႈထဲ ထုိးထည့္ၿပီး တင္လုိက္တယ္။ က်ေနာ္က ျပန္ဖတ္ၾကည့္ၿပီး ဒီစာပိုဒ္ကုိ ျဖဳတ္ေပးပါဆုိေတာ့ မသိခ်င္ေယာင္ေဆာင္ေနခဲ့တယ္။ ဆုိေတာ့ အယ္ဒီတာလုပ္တဲ့လူက နားမလည္ပဲ အယ္ဒီလုပ္တာေကာင္းသလား။
ေနာက္ၿပီးေတာ့ မုိးမခမွာ အၿမဲတမ္းစာေရးေနတဲ့ ကုိမ်ဳိးျမင့္လည္း ဒီလုိ အေတြ ့အႀကဳံကို ရခဲ့တယ္။ အယ္ဒီတာလုပ္သူေမာင္ရစ္က ေဆာင္းပါးေခါင္းစဥ္ကုိ ခြင့္ျပဳခ်က္မေတာင္းပဲ ေျပာင္းလိုက္တယ္။ စာေရးသူကုိမ်ဳိးျမင့္ခ်ဳိေရးတဲ့ေခါင္းစဥ္က "သာမန္အခ်ိန္မွာ သာမန္ျပည္သူျဖစ္ခ်င္သူ" လုိ ့ေရးခဲ့တယ္။ မုိးမခ အယ္ဒီတာေမာင္ရစ္က "စစ္မႈထမ္းဥပေဒျဖင့္တိုုင္းျပည္ကိုုစစ္ကၽြန္ျပဳေတာ့မည္" ဆုိၿပီး ေခါင္းစဥ္တစ္ခုလုံးေျပာင္းလိုက္ေတာ့ အပင္ပန္းခံၿပီးေရးထားတဲ့ ကုိမ်ဳိးျမင့္ခ်ဳိဘယ္ေလာက္ေဒါသထြက္မလဲဆုိတာ စဥ္းစားၾကည့္ပါ။ စာေရးတယ္ဆုိတာ စာဖတ္တာထက္ အရမ္းပင္ပန္းတယ္ဆုိတာကို အယ္ဒီတာေတြသိဖုိ ့ေကာင္းတယ္။ မသိလုိ ့မဟုတ္ဘူးထင္တာပဲ။
သူမ်ားဆီက အေခ်ာင္ယူၿပီး နာမည္ရေနတဲ့ေဒါက္တာလြဏ္းေဆြဆုိရင္လည္း ကာတြန္းကုိေစာငိုေရးထားတဲ့ ကာတြန္းတစ္ပုဒ္ကူးၿပီး သူ ့ဆီမွာတင္တယ္။ တင္တဲ့အခါရုိးရိုးသားသားမတင္ဘူး။ နာမည္ပါေျပာင္းၿပီးတင္တယ္။ ခြင့္ျပဳခ်က္လည္းေတာင္းတာမဟုတ္။
ဒါေတြကုိၾကည့္ရင္ အယ္ဒီတာလုပ္သူေတြဟာ စာေရးသူေတြကို ေစာ္ကားေနသလုိပဲ။ သူတုိ ့ပဲတက္။ သူတုိ ့ပဲသိသလုိမ်ဳိး။
မဇၨိမက ညီအစ္ကုိ အယ္ဒီတာ။ ဧရာ၀တီက ညီအစ္ကုိအယ္ဒီတာေတြကိုလည္းၾကည့္အုံး။ သူတုိ ့ကုိ ဘယ္သူက ဒီရာထူးေပးလဲမသိဘူး။
ႏုိင္ငံျခားတုိင္းျပည္ေတြမွာ အယ္ဒီတာတစ္ေယာက္ျဖစ္ဖုိ ့အတြက္ လြယ္တာမဟုတ္ဘူး။ ျမန္မာျပည္ကလူေတြကေတာ့ အေတာ္လြယ္ပါတယ္။
ျပည္ပမွာ ၀က္ဆုိက္ဒ္ေတြမႈိလုိေပါက္ေနတယ္။ ဒီထဲမွာ အတုိက္အခံေတြထဲက သတင္းမီဒီယာ၀က္ဘ္ဆို္က္ေတြကုိ က်ေနာ္ေျပာခ်င္တယ္။ ဥပမာ ေဒါက္တာလြဏ္းေဆြ၊ မုိးမခ၊ ဟစ္တုိင္၊ ေန ့သစ္၊ ေမာကၡ၊ လူထုအသံ၊ စတဲ့ မီဒီယာေတြတစ္ပုံႀကီးပါ။ သူတုိ ့ေတြကုိ စာမႈပုိ ့တုိင္း ေရြးခ်င္မွေရြးတယ္။ ေရြးၿပီးရင္လည္း ပုိက္ဆံေပးတယ္မထင္နဲ ့။ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ဆုိတဲ့စကားက လြဲရင္ ဘာမွ အရည္မရအဖတ္မရ ေက်းဇူးမ်ိဳးေတာင္သူတုိ ့ဆီက ျပန္ရတယ္မထင္နဲ ့။
စာေရးသူေတြရဲ ့စာေတြကုိ စာဖတ္ပရိတ္သတ္ေတြက သူတုိ ့၀က္ဆုိက္မွာလာၿပီး စာဖတ္ၾကတယ္။ ၿပီးရင္ သူတုိ ့ပဲ နာမည္ရတယ္။ ကုန္ကုန္ေျပာရရင္ အလွဴေငြနဲ ့ေၾကာ္ျငာခေတာင္ ရေသးတယ္။ စာေရးသူခင္ဗ်ာ သူေရးထားတဲ့စာေလးကုိ ဖတ္ၿပီး ပီတိျဖစ္တာကလြဲလုိ ့လီးေတာင္မေတာင္ႏုိင္ဘူး။
စာမႈပို ့ရင္လည္း ဟုိစာေၾကာင္းျဖဳတ္၊ ဒီစာေၾကာင္းျဖဳတ္နဲ ့။ သူတုိ ့ႀကိဳက္တဲ့စာမႈဆုိရင္တင္တယ္။ မႀကိဳက္ရင္ မတင္ဘူး။ မေရြးရင္လည္း ဘာ့ေၾကာင့္မေရြးတာလဲဆုိတာကုိေတာ့ စာေရးသူေတြကုိ ျပန္ၿပီးအေၾကာင္းျပန္သင့္တယ္။ အခုေတာ့ ငါးလုိးမသား အယ္ဒီတာေတြေစာက္အရည္အခ်င္းမရွိပဲ အယ္ဒီတာလုပ္တာေကာင္းသလား။
အယ္ဒီတာေတြက ဘာေျပာလဲဆုိေတာ့ ကုိယ့္ထမင္းကုိယ္စားၿပီး ဂ်ီးေတာ္ႏြားေက်ာင္းေနရတာဆုိၿပီး သူတုိ ့ကုိယ္သူတုိ ့ ကယ္တင္ရွင္ေလသံေျပာၾကတယ္။ ဆုိေတာ့ က်ေနာ္က ဒီလုိေျပာခ်င္တယ္။ ေဟ့....ႏွမေစာင္းအေခ်ာင္သမားအယ္ဒီတာေတြ မင္းတုိ ့ကုိ ဘယ္သူက အတင္းေက်ာင္းခုိင္းေနလုိ ့လဲကြ...။
အားလုံးသိတဲ့အတုိင္း က်ေနာ္ဟာ စာေရးကၽြမ္းက်င္တဲ့သူေတာ့ မဟုတ္ဘူး။ ၀ါသနာပါလုိ ့စာေရးတယ္။ ကုိယ့္ႏွလုံးသားနဲ ့အုံးေႏွာက္ကုိ အသုံးျပဳၿပီး စာေတြေရးတယ္။ ေရးၿပီးရင္ နာမည္ရေနတဲ့ မီဒီယာေတြကုိ ပုိ ့ျဖစ္တယ္။ ကုိယ့္မွာလည္း ဘေလာ့ဂ္တစ္ခုရွိတယ္။ ဒါေပမဲ့ ကုိယ့္ဘေလာ့ဂ္က နာမည္ႀကီးတဲ့ဟာ မဟုတ္ေတာ့ စာဖတ္သူတုိင္း ကုိယ့္အေရးအသားကုိ ဖတ္ႏုိင္မွာမထင္လုိ ့နာမည္ႀကီး ၀က္ဆုိက္ဒ္ေတြ လူဖတ္မ်ားတဲ့၀က္ဘ္ဆိုက္ေတြ ့ကုိ ပုိ ့ျဖစ္ပါတယ္။
အယ္ဒီတာေတြက ကုိယ့္စာမႈကို ေရြးတဲ့အခါရွိသလုိ မေရြးတဲ့အခါလည္း ရွိိတယ္။ အထူးသျဖင့္ မေရြးတာမ်ားပါတယ္။ စာမႈေရြးၿပီး ေဖာ္ျပရင္ေတာင္ ပိုက္ဆံေပးဖုိ ့ေနေနသာသာ ခ်ီးက်ဴးစကားေလးေတာင္ အယ္ဒီတာဆီက ျပန္မလာတာ မ်ားတယ္။ မ်ားတာမဟုတ္ဘူး ရွိကုိမရွိတာပါ။
က်ေနာ္ျဖစ္ေစခ်င္တာက ဘယ္ေနရာမွာ ဘာလုိေနလုိ ့၊ စာအေရးအသားညံ့လုိ၊ အေၾကာင္းအရာမေကာင္းလုိ ့ဆုိၿပီး အေၾကာင္းၾကားစာေလးေရးရင္ေတာင္ ေက်နပ္ႏုိင္ေသးတယ္။ အခုေတာ့ စားၿပီးနားမလည္ အေခ်ာင္သမားအယ္ဒီတာေတြလုိပဲ။
ကုိယ္ကေတာ့ မရလဲေနပါေစ၊ ကုိယ္ေရးထားတဲ့စာကို သူတုိ ့၀က္ဘ္ဆုိက္နဲ ့ဂ်ာနယ္မွာ ေဖာ္ျပခြင့္ရရင္ပဲ အေတာ္ေလးကုိ ေက်နပ္ေနၿပီ။ ဒါက စာေရးတဲ့သူတုိင္းရဲ ့ခံစားခ်က္ျဖစ္မယ္လုိ ့ယူဆတယ္။
က်ေနာ္ဟာစာေရးစားတဲ့လူလည္းမဟုတ္ဘူး။ က်ေနာ့္မွာ အလုပ္အကိုင္ေကာင္းေကာင္းရွိတယ္။ အယ္ဒီတာေတာင္ ကုိယ္တုိင္ငွားၿပီး မေလးရွားမွာ ဂ်ာနယ္တစ္ခုေတာင္ထုတ္ခဲ့ဘူးတယ္။
စာေရးဆရာေတြရဲ ့စာမႈကို ေငြေပးၿပီးေတာင္းခဲ့ဘူးတယ္။
စာေရးသူ၊ စာဖတ္သူ၊ အယ္ဒီတာေတြမွာ အျပန္အလွန္ အက်ိဳးခံစားခြင့္ အသိအမွတ္ျပဳမႈ ေလးစားသမႈရွိရမယ္လုိ ့က်ေနာ္ယူဆတယ္။
စာေရးတယ္ဆုိတာ ကိုယ့္ရင္ထဲမွျပည့္ေနတဲ့ခံစားခ်က္ေတြကုိ တျခားသူေတြသိေအာင္ေျပာျပတာဆုိၿပီ က်ေနာ္ခံယူထားတယ္။ ဒါေပမဲ့ ကုိယ္ကအပင္ပန္းခံ ေရးထားတဲ့စာမႈကို ႏွမလုိးအယ္ဒီတာေတြက မခန္ ့ေလးစားလုပ္တာကို ေစာက္ရမ္းတင္းတယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္ ဒီစာကုိေရးတာပါ။
တစ္ခါတုန္းက က်ေနာ္ ဟစ္တုိင္စာမ်က္ႏွာကုိ က်ေနာ့္စာမႈကို ပုိ ့ျဖစ္တယ္။ ဟစ္တုိင္ဆုိတာက စာမႈေပါင္းစုံကို ျဖစ္သလုိတင္ျဖစ္သလုိလုပ္ထားတဲ့ ၀က္ဆုိက္ဒ္ျဖစ္ေပမဲ့ နာမည္အေတာ္အတန္ရတဲ့ ၀က္ဆုိက္လုိ ့ေျပာလုိ ့ရတယ္။ အယ္ဒီတာလုပ္သူက က်ေနာ့္ဆီက ခြင့္ျပဳခ်က္မေတာင္းပဲ က်ေနာ္ေရးထားတာမဟုတ္တဲ့ စာပုိ္ဒ္တစ္ခုကုိ က်ေနာ္စာမႈထဲ ထုိးထည့္ၿပီး တင္လုိက္တယ္။ က်ေနာ္က ျပန္ဖတ္ၾကည့္ၿပီး ဒီစာပိုဒ္ကုိ ျဖဳတ္ေပးပါဆုိေတာ့ မသိခ်င္ေယာင္ေဆာင္ေနခဲ့တယ္။ ဆုိေတာ့ အယ္ဒီတာလုပ္တဲ့လူက နားမလည္ပဲ အယ္ဒီလုပ္တာေကာင္းသလား။
ေနာက္ၿပီးေတာ့ မုိးမခမွာ အၿမဲတမ္းစာေရးေနတဲ့ ကုိမ်ဳိးျမင့္လည္း ဒီလုိ အေတြ ့အႀကဳံကို ရခဲ့တယ္။ အယ္ဒီတာလုပ္သူေမာင္ရစ္က ေဆာင္းပါးေခါင္းစဥ္ကုိ ခြင့္ျပဳခ်က္မေတာင္းပဲ ေျပာင္းလိုက္တယ္။ စာေရးသူကုိမ်ဳိးျမင့္ခ်ဳိေရးတဲ့ေခါင္းစဥ္က "သာမန္အခ်ိန္မွာ သာမန္ျပည္သူျဖစ္ခ်င္သူ" လုိ ့ေရးခဲ့တယ္။ မုိးမခ အယ္ဒီတာေမာင္ရစ္က "စစ္မႈထမ္းဥပေဒျဖင့္တိုုင္းျပည္ကိုုစစ္ကၽြန္ျပဳေတာ့မည္" ဆုိၿပီး ေခါင္းစဥ္တစ္ခုလုံးေျပာင္းလိုက္ေတာ့ အပင္ပန္းခံၿပီးေရးထားတဲ့ ကုိမ်ဳိးျမင့္ခ်ဳိဘယ္ေလာက္ေဒါသထြက္မလဲဆုိတာ စဥ္းစားၾကည့္ပါ။ စာေရးတယ္ဆုိတာ စာဖတ္တာထက္ အရမ္းပင္ပန္းတယ္ဆုိတာကို အယ္ဒီတာေတြသိဖုိ ့ေကာင္းတယ္။ မသိလုိ ့မဟုတ္ဘူးထင္တာပဲ။
သူမ်ားဆီက အေခ်ာင္ယူၿပီး နာမည္ရေနတဲ့ေဒါက္တာလြဏ္းေဆြဆုိရင္လည္း ကာတြန္းကုိေစာငိုေရးထားတဲ့ ကာတြန္းတစ္ပုဒ္ကူးၿပီး သူ ့ဆီမွာတင္တယ္။ တင္တဲ့အခါရုိးရိုးသားသားမတင္ဘူး။ နာမည္ပါေျပာင္းၿပီးတင္တယ္။ ခြင့္ျပဳခ်က္လည္းေတာင္းတာမဟုတ္။
ဒါေတြကုိၾကည့္ရင္ အယ္ဒီတာလုပ္သူေတြဟာ စာေရးသူေတြကို ေစာ္ကားေနသလုိပဲ။ သူတုိ ့ပဲတက္။ သူတုိ ့ပဲသိသလုိမ်ဳိး။
မဇၨိမက ညီအစ္ကုိ အယ္ဒီတာ။ ဧရာ၀တီက ညီအစ္ကုိအယ္ဒီတာေတြကိုလည္းၾကည့္အုံး။ သူတုိ ့ကုိ ဘယ္သူက ဒီရာထူးေပးလဲမသိဘူး။
ႏုိင္ငံျခားတုိင္းျပည္ေတြမွာ အယ္ဒီတာတစ္ေယာက္ျဖစ္ဖုိ ့အတြက္ လြယ္တာမဟုတ္ဘူး။ ျမန္မာျပည္ကလူေတြကေတာ့ အေတာ္လြယ္ပါတယ္။
ျပည္ပမွာ ၀က္ဆုိက္ဒ္ေတြမႈိလုိေပါက္ေနတယ္။ ဒီထဲမွာ အတုိက္အခံေတြထဲက သတင္းမီဒီယာ၀က္ဘ္ဆို္က္ေတြကုိ က်ေနာ္ေျပာခ်င္တယ္။ ဥပမာ ေဒါက္တာလြဏ္းေဆြ၊ မုိးမခ၊ ဟစ္တုိင္၊ ေန ့သစ္၊ ေမာကၡ၊ လူထုအသံ၊ စတဲ့ မီဒီယာေတြတစ္ပုံႀကီးပါ။ သူတုိ ့ေတြကုိ စာမႈပုိ ့တုိင္း ေရြးခ်င္မွေရြးတယ္။ ေရြးၿပီးရင္လည္း ပုိက္ဆံေပးတယ္မထင္နဲ ့။ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ဆုိတဲ့စကားက လြဲရင္ ဘာမွ အရည္မရအဖတ္မရ ေက်းဇူးမ်ိဳးေတာင္သူတုိ ့ဆီက ျပန္ရတယ္မထင္နဲ ့။
စာေရးသူေတြရဲ ့စာေတြကုိ စာဖတ္ပရိတ္သတ္ေတြက သူတုိ ့၀က္ဆုိက္မွာလာၿပီး စာဖတ္ၾကတယ္။ ၿပီးရင္ သူတုိ ့ပဲ နာမည္ရတယ္။ ကုန္ကုန္ေျပာရရင္ အလွဴေငြနဲ ့ေၾကာ္ျငာခေတာင္ ရေသးတယ္။ စာေရးသူခင္ဗ်ာ သူေရးထားတဲ့စာေလးကုိ ဖတ္ၿပီး ပီတိျဖစ္တာကလြဲလုိ ့လီးေတာင္မေတာင္ႏုိင္ဘူး။
စာမႈပို ့ရင္လည္း ဟုိစာေၾကာင္းျဖဳတ္၊ ဒီစာေၾကာင္းျဖဳတ္နဲ ့။ သူတုိ ့ႀကိဳက္တဲ့စာမႈဆုိရင္တင္တယ္။ မႀကိဳက္ရင္ မတင္ဘူး။ မေရြးရင္လည္း ဘာ့ေၾကာင့္မေရြးတာလဲဆုိတာကုိေတာ့ စာေရးသူေတြကုိ ျပန္ၿပီးအေၾကာင္းျပန္သင့္တယ္။ အခုေတာ့ ငါးလုိးမသား အယ္ဒီတာေတြေစာက္အရည္အခ်င္းမရွိပဲ အယ္ဒီတာလုပ္တာေကာင္းသလား။
အယ္ဒီတာေတြက ဘာေျပာလဲဆုိေတာ့ ကုိယ့္ထမင္းကုိယ္စားၿပီး ဂ်ီးေတာ္ႏြားေက်ာင္းေနရတာဆုိၿပီး သူတုိ ့ကုိယ္သူတုိ ့ ကယ္တင္ရွင္ေလသံေျပာၾကတယ္။ ဆုိေတာ့ က်ေနာ္က ဒီလုိေျပာခ်င္တယ္။ ေဟ့....ႏွမေစာင္းအေခ်ာင္သမားအယ္ဒီတာေတြ မင္းတုိ ့ကုိ ဘယ္သူက အတင္းေက်ာင္းခုိင္းေနလုိ ့လဲကြ...။
12/24/11
ေတာနက္ထဲမွာ ဟင္းစားရွာပုံေတာ္
စခန္းထဲမွာ ေနရတာ ေလးငါးေျခာက္လရွိေနၿပီ။ တေန ့လာလည္း ေတာင္ယာတဲက ေက်ာက္ဖရုံသီး၊ ငရုတ္သီးစိမ္းနဲ ့ငပိေထာင္း။ မွ်စ္ျပဳတ္နဲ ့တုိ ့စရာ။ ဒါကုိပဲ ေန ့တုိင္းစားေနရေတာ့ အသားေလးငါးေလး စားခ်င္လာတယ္။ ေသြးက ပရုိတိန္းဓာတ္ကုိ ေတာင္းေနၿပီ။ လူကလည္း ပိန္လွီေဖ်ာ့ေလွ်ာ့ေနၿပီ။ ဒီၾကားထဲ ငွက္ဖ်ားကမိေသးတယ္။ ႏွစ္ပတ္ေလာက္ စခန္းေပၚမွာ ခ်ည္ထားတဲ့ ပုခတ္ေပၚမွာ အိပ္လိုက္ရတယ္။
ထား၀ယ္သားေဆးမႈးက ငွက္ဖ်ားေဆး အာဆင္နိတ္နဲ ့မရေတာ့လုိ ့အေၾကာထဲကုိ အာဆင္နိတ္အရည္ေတြထုိးထည့္ေပးတယ္။ ဒါနဲ ့သက္သာလာတယ္။
ကီြနီးနဲ ့က်ေနာ္မတည့္ဘူူး။ ေသြးက ဆာဖာနဲ ့ထိရင္ ယားနာေတြ အဖုအပိတ္ေတြေပါက္လာတယ္။ မ်က္ႏွာတစ္ခုလုံးပူထူၿပီး ဘယ္လုိမွ မခံစားႏုိင္ေတာ့ဘူး။ ဒါ့ေၾကာင့္ ကြီနီးအစား တရုတ္ႏုိင္ငံထုတ္ အာဆင္နိတ္ ငွက္ဖ်ားေပ်ာက္ေဆးကုိပဲ ေဆးမႈးဆီကေတာင္းတယ္။ သူကလည္း သေဘာေကာင္းတဲ့ထား၀ယ္သားျဖစ္ေတာ့ ကုိယ္အႀကိဳက္သူေပးရွာပါတယ္။ အာဆင္းနိတ္အရည္ကုိ အေၾကာထဲထုိးထည့္ေတာ့မွ ကိုယ္ေတာ္ေခ်ာ ငွက္ဖ်ားက ထြက္ေျပးေတာ့တယ္။ ဒါနဲ ့သက္သာလာတယ္ဆုိပါစုိ ့။
ငွက္ဖ်ားနလံထေတြအားလုံး အဖ်ားေပ်ာက္တဲ့ေနကစၿပီး အစားအစာကုိ အရမ္းေတာင့္တတယ္။ ေတြ ့ကရာ စားခ်င္တဲ့စိတ္ရွိတယ္လုိ ့ေျပာလုိ ့ရတယ္။ ကုိယ့္ဘ၀က စားေတာ့စားခ်င္တယ္။ စားဖုိ ့အတြက္ စခန္းထဲမွာ ဘာမွ မယ္မယ္ရရမရွိဘူး။ ရွိတာက ေက်ာက္ဖရုံသီးနဲ ့မွ်စ္ပဲရွိတယ္။ ဒီအစားအစာေတြနဲ ့ဘယ္လုိမွ အဟာရမျဖစ္ႏုိင္ဘူး။ အသားငါးကုိ အရမ္းစားခ်င္လာတယ္။ ဒါနဲ ့ သူငယ္ခ်င္းတစ္စုေတာပစ္ထြက္ၾကမယ္ဆုိၿပီး စီစဥ္ၾကတယ္။ စခန္းမႈးကုိ သတင္းပုိ ့ၿပီး ခြင့္ျပဳခ်က္ယူရတယ္။ သူက ခြင့္မျပဳရင္ သြားလုိ ့မရဘူးဆုိေတာ့။ ဒီအခ်ိန္မွာ ရန္သူ ့သတင္းကလည္း ေအးေနတဲ့အခ်ိန္။ ဆုိေတာ့ သိတ္ၿပီး ပူပင္စရာမရွိဘူး။
စခန္းမွာ အင္အားအားလုံးေပါင္းရင္ သုံးဆယ္ေလာက္ေတာ့ရွိတယ္။ စခန္းကို ေတာင္ထိပ္နားမွာ ကပ္ၿပီးတည္ထားတယ္။ ေနေရာင္ေတာင္ မျမင္ရဘူး။ ရဲေဘာ္ေတြအားလုံး ၀ါးနဲ ့သက္ကယ္ေတြကုိ ကုိယ္တုိင္လုပ္ၿပီး တည္ထားတဲ့စခန္းေလးျဖစ္ပါတယ္။ စခန္းတည္တဲ့ေနရာမွာ ရန္ကုန္သားေတြက အသုံးမ၀င္ဘူး။ ဘာ့ေၾကာင့္လဲဆုိေတာ့ လက္ေၾကာမတင္ဘူး။ ႏွီးမဖ်ာတက္ဘူး။ ၀ါးလည္းခုတ္တက္လားဆုိေတာ့ ဓားေတာင္ေျဖာင့္ေအာင္ မကုိင္တက္ဘူး။ ထား၀ယ္သားေတြကေတာ့ အေတာ္ကၽြမ္းတယ္။ သူတုိ ့ပဲ ဦးေဆာင္ဦးရြက္ျပဳၿပီး လုပ္ၾကတယ္။ ကုိယ္က အေနာက္က သူတုိ ့ခုိင္းတာကုိ လုပ္ေပါ့။
ေတာပစ္ထြက္ရင္ အနဲဆုံးသုံးေလးရက္ၾကာတယ္။ လုိအပ္တဲ့ ေသနတ္ကုိယူတယ္။ ေသနတ္ကလည္း ေကာင္းအုံးမွ။ ဒါ့ေၾကာင့္ ေသနတ္ေကာင္းေကာင္းကုိ ေရြးယူရတယ္။ ေအေက ၄၇ ကေမွ်ာက္ပစ္ရင္ အသုံးမ၀င္ဘူး။ အမ္(၁၆) ေတာ့အေတာ္အသုံး၀င္တယ္။ ဒါနဲ ့အမ္ (၁၆) ႏွစ္လက္ နဲ ့ေအေက ႏွစ္လက္ကုိ ထမ္းၿပီး သူငယ္ခ်င္းေလးေယာက္ ဟင္းစားရွာထြက္ၾကတယ္။
ေတာလည္တဲ့အခါမွာ အေရးႀကီးဆုံးက လမ္းျပသမား။ သူက ေမွ်ာက္ရွိတဲ့ေနရာ၊ ဖားရွိတဲ့ေနရာ၊ ငါးရွိတဲ့ေနရာကို သိတဲ့သူျဖစ္ရမယ္။ မုဆုိးလုပ္တဲ့သက္တမ္းရင့္တဲ့သူျဖစ္ရမယ္။ ဆုိေတာ့ ဒီလုိမုဆုိးကုိ ရေအာင္က်ေနာ္တုိ ့ေတာမထြက္ခင္ အရင္ရွာရပါတယ္။
ကံေကာင္းခ်င္ေတာ့ စခန္းနားက ရြာမွာ အသက္ (၃၀) အရြယ္ ကရင္တစ္ေယာက္ရွိတယ္။ သူက ေတာပုန္းေသနတ္နဲ ့အမဲလိုက္ၿပီး မိသားစုကုိ ရွာေဖြေကၽြးေနတဲ့လူဆုိေတာ့ သူ ့မွာ အေတြ ့အႀကဳံေကာင္းေကာင္းရွိႏုိင္မယ္ဆုိၿပီး သူ ့ဆီကေန အကူအညီေတာင္းတယ္။
ေ၀းးးးးးေမာင္ေက်ာ္ က်ေနာ္တုိ ့ေတာလည္ထြက္ရေအာင္လုိ ့ေမးေတာ့ ခ်က္ခ်င္းပဲ
ဘယ္ေန ့သြားခ်င္လဲဆုိၿပီး အေျဖေပးတယ္။
"မနက္ဖန္သြားမယ္"
မနက္အေစာႀကီး သူကစခန္းထဲကုိ ေရာက္လာတယ္။ သူလာတဲ့အခ်ိန္မွာ မုိးေလးေတြဖြဲဖဲြရြာေနၿပီ။ ေတာထဲမွာမုိးရြာရင္ ခ်င္ကိုက္ျဖဳတ္ကုိက္တာအရမ္းပဲ။ ဒါေပမဲ့ က်ေနာ္တုို ့ေနသားက်ေနၿပီဆုိေတာ့ သိတ္မမႈပါဘူး။ မနက္အေစာႀကီး ထမင္းအုိးတည္။ နံနက္စာကုိ ငပိရည္နဲ ့မွ်စ္ျပဳတ္ကုိစားၿပီး ခရီးထြက္ဖုိ ့ေတာလည္တဲ့အဖြဲ ့ေတြျပင္ၾကတယ္။
ဆန္၊ ဆီ၊ ဆား၊ ငရုတ္၊ ၾကက္သြန္ နဲ ့အခ်ဳိမႈန္ထည့္တယ္။ ဓား၊ ဖေယာင္းတုိင္၊ မီးျခစ္ နဲ ့အ၀တ္အစား ႏွစ္စုံေလာက္ထည့္တယ္။ ေတာထဲအိပ္ဖုိ ့အတြက္ စစ္သုံးပုခတ္နဲ ့မုိးကာအျပင္ ေငြရည္ခြံအိတ္ထည့္တယ္။ မိလာတဲ့ငါးေတြ၊ ဖားေတြ၊ ေမွ်ာက္ေတြကုိ ထည့္ဖုိ ့အတြက္။ ဒီလုိခရီးထြက္ရင္ စခန္းနဲ ့အဆက္အသြယ္မျပတ္ေအာင္ စခန္းမႈးက စိတ္ပူစြာနဲ ့ လမ္းေလွ်ာက္စခန္းေျပာစက္ယူသြားလုိ ့ေျပာတယ္။
"အၿမဲတမ္းသုံးနာရီတစ္ခါ လုိင္းေပၚတက္ခဲ့။ ငါတုိ ့အၿမဲတမ္းစက္ကိုဖြင့္ထားမယ္။ တစ္ခုခုျဖစ္ရင္ ခ်က္ခ်င္းသတင္းပုိ ့ၾကားလား..."
"ဟုတ္ကဲ့"
တက္တက္ၾကြၾကြနဲ ့ေတာပစ္မဲ့အဖြဲ ့စခန္းထဲကေန ထြက္ခြာၾကတယ္။ မုိးကလည္းရြာေနေတာ့ လမ္းေလွ်ာက္ရတာ အရမ္းမပင္ပန္းဘူး။
ေ၀းးးေမာင္ေက်ာ္...က်ေနာ္တို ့ဘယ္ေနရာမွာ ေတာပစ္ထြက္မွာလဲ....လုိ ့လမ္းျပမုဆုိးကိုေမးေတာ့...သူက သူမ်ားေတြ မပစ္ဘူးတဲ့ေနရာ မေရာက္ဘူးတဲ့ေနရာကုိ သြားမယ္။ အဲဒိမွာ ေက်ာက္ငါးေတြ၊ ေက်ာက္ဖါးေတြလည္းအမ်ားႀကီးရွိတယ္။ ေမွ်ာက္လည္းေပါတယ္ဆုိၿပီး အားတက္သေရာနဲ ့ေျပာတယ္။
စခန္းနဲ ့ေတာပစ္မဲ့ေနရာက တစ္ညအိပ္ခရီးသြားရတယ္။ စခန္းပတ္၀န္းက်င္မွာလည္း ေတာပစ္တဲ့ရြာသားေတြရွိေတာ့ သားေကာင္က ေၾကာက္ၿပီး ေနရာေျပာင္းကုန္ၾကေတာ့ က်ေနာ္တုိ ့စခန္းနားမွာက သားေကာင္ရွားတယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္ ေပါႏုိင္မဲ့ေနရာကို သြားၾကတာပါ။
ေတာင္ေတြကိုေက်ာ္ျဖတ္တယ္။ ျမစ္ေခ်ာင္းေတြကုိ ကူးခတ္ၿပီး တဘက္ကမ္းကိုေရာက္ေအာင္ ေရေတြစိုရႊဲၿပီး ေတာပစ္မဲ့အဖြဲ ့က ကူးခတ္သြားရတယ္။ ရန္သူနဲ ့ ေပ်ာက္ၾကားပစ္သြားတာမဟုတ္တဲ့အတြက္ သိတ္ၿပီး စိတ္ပူစရာ အထူးသတိထားစရာမလုိဘူး။ ေဘးပတ္၀န္းက်င္မွာက ေကအန္ယူအဖြဲ ့၊ မြန္ျပည္သည္ပါတီအဖြဲ ့နဲ ့ရခုိင္လြတ္ေျမာက္ေရးအဖြဲ ့က စခန္းေတြရွိတယ္။ ဒါေပမဲ့သူတုိ ့က ကုိယ္နဲ ့ရန္သူမွမဟုတ္ေတာ့ အားလုံးစိတ္ေအးလက္ေအး ခရီးသြားႏုိင္တယ္။
ေခ်ာင္းႀကီးႀကီးေတြ ့ရင္ ခဏနားတယ္။ ေခ်ာင္းေဘးမွာ ထမင္းခ်က္တယ္။ ေခ်ာင္းေဘးမွာ တုိ ့စရာအရြက္ေပါင္းစုံရွိတယ္။ ေကာက္ေကာက္ညြန္ ့ဆုိတဲ့အရြက္ကေတာ့ အေတာ္စားေကာင္းတယ္။ ေခ်ာင္းေလးေတြက ဒူးေလာက္ပဲရွိေတာ့ ေခ်ာင္းထဲမွာ ကူးခတ္ေနတဲ့ငါးေတြကုိ ေကာင္းေကာင္းျမင္ႏုိင္တယ္။ လမ္းျပမုဆုိးက ငါးပစ္တဲ့မွ်ားကုိ သူ ့အိမ္ကေနယူလာေတာ့ ဒီေနရာမွာ ေကာင္းေကာင္းအသုံး၀ယ္တယ္။ မ်က္လုံးအုပ္တဲ့ မ်က္မွန္ကုိ၀တ္ၿပီး ေရနက္ထဲကိုဆင္းၿပီး ေက်ာက္ငါးၾကင္းေတြကုိ မွ်ားနဲ ့ပစ္တယ္။ အေတာ္လက္ေျဖာင့္တဲ့ မုဆုိး။ ငါးဆယ္သားအရြယ္ေလာက္ရွိတဲ့ေက်ာက္ငါးၾကင္းေတြ တစ္ေကာင္ၿပီးတစ္ေကာင္ရတယ္။
ငါးေတြရေတာ့ ခ်က္ဖုိ ့အတြက္ ရဲေဘာ္ေတြျပင္ဆင္ၾကတယ္။ ပါလာတဲ့ ငရုတ္သီးမႈန္ ့၊ အခ်ဳိမႈန္ ့၊ ဆား၊ ဆီေတြကုိ ေက်ာပုိးအိတ္ထဲထုတ္ၿပီးငါးကုိ ေရာေပၚေလာဟင္းခ်က္လုိက္တယ္။ ေခ်ာင္းေဘးက ေကာက္ေကာက္ညြန္ ့ေတြကုိ တုိ ့စရာလုပ္တယ္။ ငပိေထာင္းကေတာ့ မပါမျဖစ္။ ေမာေမာနဲ ့အားလုံးဖတ္ရြက္ေပၚမွာထမင္း စုစားရတဲ့အရသာက အေတာ္ေကာင္းတယ္။ ေက်ာက္ငါးၾကင္းက လက္ဆက္ေတာ့ အေတာ္ေလးစားေကာင္းတယ္။ ပုိတဲ့ငါးဟင္းကုိ ညေနစာအတြက္ ထုတ္ပိုးၿပီး ခရီးဆက္ၾကျပန္တယ္။
ညေနေဆာင္းေတာ့ ေခ်ာင္းေဘးတစ္ခု ညဖက္စခန္းခ်ရျပန္ၿပီ။ လူေတြလည္းအေတာ္ေလးကုိ ပင္ပန္းေနၿပီ။ ေခ်ာင္းထဲမွာ ေရခ်ဴိးတယ္။ ၿပီးရင္ ပုခတ္ကုိ သစ္ပင္ေကာင္းေကာင္းႏွစ္ပင္မွာ ခ်ည္လုိက္တယ္။ ပုခတ္ေပၚကေန မုိးမစုိေအာင္ မုိးကာကို အုပ္ထားတယ္။ ပုခတ္ေပၚမွာ ေဆးလိပ္အတုိကုိဖြာ၊ ေရဒီယုိေသးေသးေလးကုိ ဖြင့္ၿပီး နားေထာင္ရတဲ့ အရသာက အရမ္းေကာင္းပါတယ္။ က်ေနာ္တုိ ့အတြက္ ဒါက အပန္းေျဖနည္းတစ္ခုပါ။ ခဏေလာက္ေမွးၿပီးေတာ့ ေန ့လည္က ခ်က္ထားတဲ့ငါးဟင္းနဲ ့ထမင္းစားၾကတယ္။
ညဖတ္မွာ ေက်ာက္ဖားေတြထြက္တယ္။ ေခ်ာင္းထဲမွာ စားလုိ ့ရတဲ့ေက်ာက္ဖားေတြကုိ ဖမ္းရတာ အေတာ္လြယ္ကူလွပါတယ္။ လူတုိင္းမွာ သုံးေထာင့္ထုိးဓာတ္မီးတစ္ခုဆီ ယူလာ႕ၾကတယ္။ တစ္ေယာက္က စခန္းမွာေစာင့္ၿပီး က်ေနခဲ့။ က်န္တဲ့ေလးေယာက္က ႏွစ္ေယာက္တစ္တြဲနဲ ့ဆန္ ့က်င္ဘက္ကို ထြက္ၿပီး ဖားဖမ္း။ ဖားဖမ္းတဲ့အခါမွာ အထူးသျဖင့္ ေျခသံမၾကားမိဖုိ ့အထူးအေရးႀကီးတယ္။ ေမွာင္ၿပီဆုိရင္ ေတာထဲမွာ အျပင္နဲ ့မတူေတာင္ အေတာ္ေလးကိုေမွာင္မဲလွပါတယ္။ ဒီအခ်ိန္မွာ ဓာတ္မီးနဲ ့ေခ်ာင္းထဲကုိ ထုိးလုိက္ရင္ မ်က္လုံးစိမ္းစိမ္း နဲ ့မ်က္လုံးနီနီေတြကုိ ျမင္ရတယ္။ မ်က္လုံးစိမ္းၿပီဆုိရင္ အဲဒါစားလုိ ့ရတဲ့ဖားျဖစ္တယ္။ မ်က္လုံးနီၿပီဆုိရင္ ဖားျပဳတ္။ ဒီလုိဖားဆုိရင္ ဘယ္သူမွ မဖမ္းဘူး။ သူတုိ ့အနားကုိ အသာေလးကပ္သြားၿပီး လက္နဲ ့ဖမ္းလုိက္တာနဲ ့ဖားရၿပီဆုိပါေတာ့။
ေပါလုိက္တဲ့ ဖားေတြ။ နာရီ၀က္အတြင္း ေလးငါးပိသာေလာက္အနဲဆုံးရတယ္။ ၾကာလာေတာ့ ဖားေတြကုိ သနားလာတယ္။ ဘာျဖစ္လုိ ့လဲဆုိေတာ့ ရလာတဲ့ဖားကုိ ေသမွာဆုိးလုိ ့ေျခေထာက္ေတြကုိ ခ်ဴိးၿပီး၊ အိပ္ထဲထည့္တယ္။ ဒါမွ သူတုိ ့ထြက္မေျပးႏုိင္မွာ။ ဖားေတြအားလုံး ေျခေထာက္ေတြက်ဳိးေနလုိ ့ပါ။
မနက္မုိးလင္းေတာ့ ဖားသားဟင္းဆီျပန္နဲ ့ရဲေဘာ္ေတြ တ၀တၿပဲစားရၿပီ။ အရသာက က်က္သားလုိပဲ။ တစ္ေကာင္တစ္ေကာင္က အႀကီးႀကီးေတြဆုိေတာ့ ေတာ္ေတာ္စားေကာင္းတယ္။ မင္းတစ္တုံး ငါတစ္တုံးဆုိၿပီး ေ၀ပုံၾက ခြဲေနစရာမလုိဘူး။ ႀကိဳက္သေလာက္စားပဲ။ အေတာ္ေလးကုိေပ်ာ္စရာေကာင္းတယ္။
ပုိတဲ့ဖားအရွင္ေတြကုိ ေက်ာပုိးအိတ္ထဲထည့္ၿပီး သိမ္းထားလို္က္တယ္။ အျပန္ၾကမွ ထပ္ဖမ္းအုံးမယ္။ ဒီတစ္ခါဖမ္းရင္ မ်ားမ်ားဖမ္းမွ။ စခန္းထဲမွာက်န္ခဲ့တဲ့ရဲေဘာ္ေတြ အတြက္ဆုိေတာ့။ ေတာပစ္ထြက္တဲ့အဖြဲ ့ကေတာ့ ဗုိက္ကုိေခြးနမ္းတဲ့ညေပါ့။
အခုမွပဲ ငွက္ဖ်ားေၾကာင့္ ကုန္သြားတဲ့အားအင္ေတြကုိ ေတာလည္ၿပီး ျပန္ျဖည့္ႏုိင္ေတာ့တယ္။
ဆက္ရန္-
ထား၀ယ္သားေဆးမႈးက ငွက္ဖ်ားေဆး အာဆင္နိတ္နဲ ့မရေတာ့လုိ ့အေၾကာထဲကုိ အာဆင္နိတ္အရည္ေတြထုိးထည့္ေပးတယ္။ ဒါနဲ ့သက္သာလာတယ္။
ကီြနီးနဲ ့က်ေနာ္မတည့္ဘူူး။ ေသြးက ဆာဖာနဲ ့ထိရင္ ယားနာေတြ အဖုအပိတ္ေတြေပါက္လာတယ္။ မ်က္ႏွာတစ္ခုလုံးပူထူၿပီး ဘယ္လုိမွ မခံစားႏုိင္ေတာ့ဘူး။ ဒါ့ေၾကာင့္ ကြီနီးအစား တရုတ္ႏုိင္ငံထုတ္ အာဆင္နိတ္ ငွက္ဖ်ားေပ်ာက္ေဆးကုိပဲ ေဆးမႈးဆီကေတာင္းတယ္။ သူကလည္း သေဘာေကာင္းတဲ့ထား၀ယ္သားျဖစ္ေတာ့ ကုိယ္အႀကိဳက္သူေပးရွာပါတယ္။ အာဆင္းနိတ္အရည္ကုိ အေၾကာထဲထုိးထည့္ေတာ့မွ ကိုယ္ေတာ္ေခ်ာ ငွက္ဖ်ားက ထြက္ေျပးေတာ့တယ္။ ဒါနဲ ့သက္သာလာတယ္ဆုိပါစုိ ့။
ငွက္ဖ်ားနလံထေတြအားလုံး အဖ်ားေပ်ာက္တဲ့ေနကစၿပီး အစားအစာကုိ အရမ္းေတာင့္တတယ္။ ေတြ ့ကရာ စားခ်င္တဲ့စိတ္ရွိတယ္လုိ ့ေျပာလုိ ့ရတယ္။ ကုိယ့္ဘ၀က စားေတာ့စားခ်င္တယ္။ စားဖုိ ့အတြက္ စခန္းထဲမွာ ဘာမွ မယ္မယ္ရရမရွိဘူး။ ရွိတာက ေက်ာက္ဖရုံသီးနဲ ့မွ်စ္ပဲရွိတယ္။ ဒီအစားအစာေတြနဲ ့ဘယ္လုိမွ အဟာရမျဖစ္ႏုိင္ဘူး။ အသားငါးကုိ အရမ္းစားခ်င္လာတယ္။ ဒါနဲ ့ သူငယ္ခ်င္းတစ္စုေတာပစ္ထြက္ၾကမယ္ဆုိၿပီး စီစဥ္ၾကတယ္။ စခန္းမႈးကုိ သတင္းပုိ ့ၿပီး ခြင့္ျပဳခ်က္ယူရတယ္။ သူက ခြင့္မျပဳရင္ သြားလုိ ့မရဘူးဆုိေတာ့။ ဒီအခ်ိန္မွာ ရန္သူ ့သတင္းကလည္း ေအးေနတဲ့အခ်ိန္။ ဆုိေတာ့ သိတ္ၿပီး ပူပင္စရာမရွိဘူး။
စခန္းမွာ အင္အားအားလုံးေပါင္းရင္ သုံးဆယ္ေလာက္ေတာ့ရွိတယ္။ စခန္းကို ေတာင္ထိပ္နားမွာ ကပ္ၿပီးတည္ထားတယ္။ ေနေရာင္ေတာင္ မျမင္ရဘူး။ ရဲေဘာ္ေတြအားလုံး ၀ါးနဲ ့သက္ကယ္ေတြကုိ ကုိယ္တုိင္လုပ္ၿပီး တည္ထားတဲ့စခန္းေလးျဖစ္ပါတယ္။ စခန္းတည္တဲ့ေနရာမွာ ရန္ကုန္သားေတြက အသုံးမ၀င္ဘူး။ ဘာ့ေၾကာင့္လဲဆုိေတာ့ လက္ေၾကာမတင္ဘူး။ ႏွီးမဖ်ာတက္ဘူး။ ၀ါးလည္းခုတ္တက္လားဆုိေတာ့ ဓားေတာင္ေျဖာင့္ေအာင္ မကုိင္တက္ဘူး။ ထား၀ယ္သားေတြကေတာ့ အေတာ္ကၽြမ္းတယ္။ သူတုိ ့ပဲ ဦးေဆာင္ဦးရြက္ျပဳၿပီး လုပ္ၾကတယ္။ ကုိယ္က အေနာက္က သူတုိ ့ခုိင္းတာကုိ လုပ္ေပါ့။
ေတာပစ္ထြက္ရင္ အနဲဆုံးသုံးေလးရက္ၾကာတယ္။ လုိအပ္တဲ့ ေသနတ္ကုိယူတယ္။ ေသနတ္ကလည္း ေကာင္းအုံးမွ။ ဒါ့ေၾကာင့္ ေသနတ္ေကာင္းေကာင္းကုိ ေရြးယူရတယ္။ ေအေက ၄၇ ကေမွ်ာက္ပစ္ရင္ အသုံးမ၀င္ဘူး။ အမ္(၁၆) ေတာ့အေတာ္အသုံး၀င္တယ္။ ဒါနဲ ့အမ္ (၁၆) ႏွစ္လက္ နဲ ့ေအေက ႏွစ္လက္ကုိ ထမ္းၿပီး သူငယ္ခ်င္းေလးေယာက္ ဟင္းစားရွာထြက္ၾကတယ္။
ေတာလည္တဲ့အခါမွာ အေရးႀကီးဆုံးက လမ္းျပသမား။ သူက ေမွ်ာက္ရွိတဲ့ေနရာ၊ ဖားရွိတဲ့ေနရာ၊ ငါးရွိတဲ့ေနရာကို သိတဲ့သူျဖစ္ရမယ္။ မုဆုိးလုပ္တဲ့သက္တမ္းရင့္တဲ့သူျဖစ္ရမယ္။ ဆုိေတာ့ ဒီလုိမုဆုိးကုိ ရေအာင္က်ေနာ္တုိ ့ေတာမထြက္ခင္ အရင္ရွာရပါတယ္။
ကံေကာင္းခ်င္ေတာ့ စခန္းနားက ရြာမွာ အသက္ (၃၀) အရြယ္ ကရင္တစ္ေယာက္ရွိတယ္။ သူက ေတာပုန္းေသနတ္နဲ ့အမဲလိုက္ၿပီး မိသားစုကုိ ရွာေဖြေကၽြးေနတဲ့လူဆုိေတာ့ သူ ့မွာ အေတြ ့အႀကဳံေကာင္းေကာင္းရွိႏုိင္မယ္ဆုိၿပီး သူ ့ဆီကေန အကူအညီေတာင္းတယ္။
ေ၀းးးးးးေမာင္ေက်ာ္ က်ေနာ္တုိ ့ေတာလည္ထြက္ရေအာင္လုိ ့ေမးေတာ့ ခ်က္ခ်င္းပဲ
ဘယ္ေန ့သြားခ်င္လဲဆုိၿပီး အေျဖေပးတယ္။
"မနက္ဖန္သြားမယ္"
မနက္အေစာႀကီး သူကစခန္းထဲကုိ ေရာက္လာတယ္။ သူလာတဲ့အခ်ိန္မွာ မုိးေလးေတြဖြဲဖဲြရြာေနၿပီ။ ေတာထဲမွာမုိးရြာရင္ ခ်င္ကိုက္ျဖဳတ္ကုိက္တာအရမ္းပဲ။ ဒါေပမဲ့ က်ေနာ္တုို ့ေနသားက်ေနၿပီဆုိေတာ့ သိတ္မမႈပါဘူး။ မနက္အေစာႀကီး ထမင္းအုိးတည္။ နံနက္စာကုိ ငပိရည္နဲ ့မွ်စ္ျပဳတ္ကုိစားၿပီး ခရီးထြက္ဖုိ ့ေတာလည္တဲ့အဖြဲ ့ေတြျပင္ၾကတယ္။
ဆန္၊ ဆီ၊ ဆား၊ ငရုတ္၊ ၾကက္သြန္ နဲ ့အခ်ဳိမႈန္ထည့္တယ္။ ဓား၊ ဖေယာင္းတုိင္၊ မီးျခစ္ နဲ ့အ၀တ္အစား ႏွစ္စုံေလာက္ထည့္တယ္။ ေတာထဲအိပ္ဖုိ ့အတြက္ စစ္သုံးပုခတ္နဲ ့မုိးကာအျပင္ ေငြရည္ခြံအိတ္ထည့္တယ္။ မိလာတဲ့ငါးေတြ၊ ဖားေတြ၊ ေမွ်ာက္ေတြကုိ ထည့္ဖုိ ့အတြက္။ ဒီလုိခရီးထြက္ရင္ စခန္းနဲ ့အဆက္အသြယ္မျပတ္ေအာင္ စခန္းမႈးက စိတ္ပူစြာနဲ ့ လမ္းေလွ်ာက္စခန္းေျပာစက္ယူသြားလုိ ့ေျပာတယ္။
"အၿမဲတမ္းသုံးနာရီတစ္ခါ လုိင္းေပၚတက္ခဲ့။ ငါတုိ ့အၿမဲတမ္းစက္ကိုဖြင့္ထားမယ္။ တစ္ခုခုျဖစ္ရင္ ခ်က္ခ်င္းသတင္းပုိ ့ၾကားလား..."
"ဟုတ္ကဲ့"
တက္တက္ၾကြၾကြနဲ ့ေတာပစ္မဲ့အဖြဲ ့စခန္းထဲကေန ထြက္ခြာၾကတယ္။ မုိးကလည္းရြာေနေတာ့ လမ္းေလွ်ာက္ရတာ အရမ္းမပင္ပန္းဘူး။
ေ၀းးးေမာင္ေက်ာ္...က်ေနာ္တို ့ဘယ္ေနရာမွာ ေတာပစ္ထြက္မွာလဲ....လုိ ့လမ္းျပမုဆုိးကိုေမးေတာ့...သူက သူမ်ားေတြ မပစ္ဘူးတဲ့ေနရာ မေရာက္ဘူးတဲ့ေနရာကုိ သြားမယ္။ အဲဒိမွာ ေက်ာက္ငါးေတြ၊ ေက်ာက္ဖါးေတြလည္းအမ်ားႀကီးရွိတယ္။ ေမွ်ာက္လည္းေပါတယ္ဆုိၿပီး အားတက္သေရာနဲ ့ေျပာတယ္။
စခန္းနဲ ့ေတာပစ္မဲ့ေနရာက တစ္ညအိပ္ခရီးသြားရတယ္။ စခန္းပတ္၀န္းက်င္မွာလည္း ေတာပစ္တဲ့ရြာသားေတြရွိေတာ့ သားေကာင္က ေၾကာက္ၿပီး ေနရာေျပာင္းကုန္ၾကေတာ့ က်ေနာ္တုိ ့စခန္းနားမွာက သားေကာင္ရွားတယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္ ေပါႏုိင္မဲ့ေနရာကို သြားၾကတာပါ။
ေတာင္ေတြကိုေက်ာ္ျဖတ္တယ္။ ျမစ္ေခ်ာင္းေတြကုိ ကူးခတ္ၿပီး တဘက္ကမ္းကိုေရာက္ေအာင္ ေရေတြစိုရႊဲၿပီး ေတာပစ္မဲ့အဖြဲ ့က ကူးခတ္သြားရတယ္။ ရန္သူနဲ ့ ေပ်ာက္ၾကားပစ္သြားတာမဟုတ္တဲ့အတြက္ သိတ္ၿပီး စိတ္ပူစရာ အထူးသတိထားစရာမလုိဘူး။ ေဘးပတ္၀န္းက်င္မွာက ေကအန္ယူအဖြဲ ့၊ မြန္ျပည္သည္ပါတီအဖြဲ ့နဲ ့ရခုိင္လြတ္ေျမာက္ေရးအဖြဲ ့က စခန္းေတြရွိတယ္။ ဒါေပမဲ့သူတုိ ့က ကုိယ္နဲ ့ရန္သူမွမဟုတ္ေတာ့ အားလုံးစိတ္ေအးလက္ေအး ခရီးသြားႏုိင္တယ္။
ေခ်ာင္းႀကီးႀကီးေတြ ့ရင္ ခဏနားတယ္။ ေခ်ာင္းေဘးမွာ ထမင္းခ်က္တယ္။ ေခ်ာင္းေဘးမွာ တုိ ့စရာအရြက္ေပါင္းစုံရွိတယ္။ ေကာက္ေကာက္ညြန္ ့ဆုိတဲ့အရြက္ကေတာ့ အေတာ္စားေကာင္းတယ္။ ေခ်ာင္းေလးေတြက ဒူးေလာက္ပဲရွိေတာ့ ေခ်ာင္းထဲမွာ ကူးခတ္ေနတဲ့ငါးေတြကုိ ေကာင္းေကာင္းျမင္ႏုိင္တယ္။ လမ္းျပမုဆုိးက ငါးပစ္တဲ့မွ်ားကုိ သူ ့အိမ္ကေနယူလာေတာ့ ဒီေနရာမွာ ေကာင္းေကာင္းအသုံး၀ယ္တယ္။ မ်က္လုံးအုပ္တဲ့ မ်က္မွန္ကုိ၀တ္ၿပီး ေရနက္ထဲကိုဆင္းၿပီး ေက်ာက္ငါးၾကင္းေတြကုိ မွ်ားနဲ ့ပစ္တယ္။ အေတာ္လက္ေျဖာင့္တဲ့ မုဆုိး။ ငါးဆယ္သားအရြယ္ေလာက္ရွိတဲ့ေက်ာက္ငါးၾကင္းေတြ တစ္ေကာင္ၿပီးတစ္ေကာင္ရတယ္။
ငါးေတြရေတာ့ ခ်က္ဖုိ ့အတြက္ ရဲေဘာ္ေတြျပင္ဆင္ၾကတယ္။ ပါလာတဲ့ ငရုတ္သီးမႈန္ ့၊ အခ်ဳိမႈန္ ့၊ ဆား၊ ဆီေတြကုိ ေက်ာပုိးအိတ္ထဲထုတ္ၿပီးငါးကုိ ေရာေပၚေလာဟင္းခ်က္လုိက္တယ္။ ေခ်ာင္းေဘးက ေကာက္ေကာက္ညြန္ ့ေတြကုိ တုိ ့စရာလုပ္တယ္။ ငပိေထာင္းကေတာ့ မပါမျဖစ္။ ေမာေမာနဲ ့အားလုံးဖတ္ရြက္ေပၚမွာထမင္း စုစားရတဲ့အရသာက အေတာ္ေကာင္းတယ္။ ေက်ာက္ငါးၾကင္းက လက္ဆက္ေတာ့ အေတာ္ေလးစားေကာင္းတယ္။ ပုိတဲ့ငါးဟင္းကုိ ညေနစာအတြက္ ထုတ္ပိုးၿပီး ခရီးဆက္ၾကျပန္တယ္။
ညေနေဆာင္းေတာ့ ေခ်ာင္းေဘးတစ္ခု ညဖက္စခန္းခ်ရျပန္ၿပီ။ လူေတြလည္းအေတာ္ေလးကုိ ပင္ပန္းေနၿပီ။ ေခ်ာင္းထဲမွာ ေရခ်ဴိးတယ္။ ၿပီးရင္ ပုခတ္ကုိ သစ္ပင္ေကာင္းေကာင္းႏွစ္ပင္မွာ ခ်ည္လုိက္တယ္။ ပုခတ္ေပၚကေန မုိးမစုိေအာင္ မုိးကာကို အုပ္ထားတယ္။ ပုခတ္ေပၚမွာ ေဆးလိပ္အတုိကုိဖြာ၊ ေရဒီယုိေသးေသးေလးကုိ ဖြင့္ၿပီး နားေထာင္ရတဲ့ အရသာက အရမ္းေကာင္းပါတယ္။ က်ေနာ္တုိ ့အတြက္ ဒါက အပန္းေျဖနည္းတစ္ခုပါ။ ခဏေလာက္ေမွးၿပီးေတာ့ ေန ့လည္က ခ်က္ထားတဲ့ငါးဟင္းနဲ ့ထမင္းစားၾကတယ္။
ညဖတ္မွာ ေက်ာက္ဖားေတြထြက္တယ္။ ေခ်ာင္းထဲမွာ စားလုိ ့ရတဲ့ေက်ာက္ဖားေတြကုိ ဖမ္းရတာ အေတာ္လြယ္ကူလွပါတယ္။ လူတုိင္းမွာ သုံးေထာင့္ထုိးဓာတ္မီးတစ္ခုဆီ ယူလာ႕ၾကတယ္။ တစ္ေယာက္က စခန္းမွာေစာင့္ၿပီး က်ေနခဲ့။ က်န္တဲ့ေလးေယာက္က ႏွစ္ေယာက္တစ္တြဲနဲ ့ဆန္ ့က်င္ဘက္ကို ထြက္ၿပီး ဖားဖမ္း။ ဖားဖမ္းတဲ့အခါမွာ အထူးသျဖင့္ ေျခသံမၾကားမိဖုိ ့အထူးအေရးႀကီးတယ္။ ေမွာင္ၿပီဆုိရင္ ေတာထဲမွာ အျပင္နဲ ့မတူေတာင္ အေတာ္ေလးကိုေမွာင္မဲလွပါတယ္။ ဒီအခ်ိန္မွာ ဓာတ္မီးနဲ ့ေခ်ာင္းထဲကုိ ထုိးလုိက္ရင္ မ်က္လုံးစိမ္းစိမ္း နဲ ့မ်က္လုံးနီနီေတြကုိ ျမင္ရတယ္။ မ်က္လုံးစိမ္းၿပီဆုိရင္ အဲဒါစားလုိ ့ရတဲ့ဖားျဖစ္တယ္။ မ်က္လုံးနီၿပီဆုိရင္ ဖားျပဳတ္။ ဒီလုိဖားဆုိရင္ ဘယ္သူမွ မဖမ္းဘူး။ သူတုိ ့အနားကုိ အသာေလးကပ္သြားၿပီး လက္နဲ ့ဖမ္းလုိက္တာနဲ ့ဖားရၿပီဆုိပါေတာ့။
ေပါလုိက္တဲ့ ဖားေတြ။ နာရီ၀က္အတြင္း ေလးငါးပိသာေလာက္အနဲဆုံးရတယ္။ ၾကာလာေတာ့ ဖားေတြကုိ သနားလာတယ္။ ဘာျဖစ္လုိ ့လဲဆုိေတာ့ ရလာတဲ့ဖားကုိ ေသမွာဆုိးလုိ ့ေျခေထာက္ေတြကုိ ခ်ဴိးၿပီး၊ အိပ္ထဲထည့္တယ္။ ဒါမွ သူတုိ ့ထြက္မေျပးႏုိင္မွာ။ ဖားေတြအားလုံး ေျခေထာက္ေတြက်ဳိးေနလုိ ့ပါ။
မနက္မုိးလင္းေတာ့ ဖားသားဟင္းဆီျပန္နဲ ့ရဲေဘာ္ေတြ တ၀တၿပဲစားရၿပီ။ အရသာက က်က္သားလုိပဲ။ တစ္ေကာင္တစ္ေကာင္က အႀကီးႀကီးေတြဆုိေတာ့ ေတာ္ေတာ္စားေကာင္းတယ္။ မင္းတစ္တုံး ငါတစ္တုံးဆုိၿပီး ေ၀ပုံၾက ခြဲေနစရာမလုိဘူး။ ႀကိဳက္သေလာက္စားပဲ။ အေတာ္ေလးကုိေပ်ာ္စရာေကာင္းတယ္။
ပုိတဲ့ဖားအရွင္ေတြကုိ ေက်ာပုိးအိတ္ထဲထည့္ၿပီး သိမ္းထားလို္က္တယ္။ အျပန္ၾကမွ ထပ္ဖမ္းအုံးမယ္။ ဒီတစ္ခါဖမ္းရင္ မ်ားမ်ားဖမ္းမွ။ စခန္းထဲမွာက်န္ခဲ့တဲ့ရဲေဘာ္ေတြ အတြက္ဆုိေတာ့။ ေတာပစ္ထြက္တဲ့အဖြဲ ့ကေတာ့ ဗုိက္ကုိေခြးနမ္းတဲ့ညေပါ့။
အခုမွပဲ ငွက္ဖ်ားေၾကာင့္ ကုန္သြားတဲ့အားအင္ေတြကုိ ေတာလည္ၿပီး ျပန္ျဖည့္ႏုိင္ေတာ့တယ္။
ဆက္ရန္-
12/22/11
လူ ့ေဘာင္သစ္ ဥကၠဌ ဘာလဲဘယ္လဲ?
 |
| ၀ါးသလားေတာ့ မေမးနဲ ့( လူ ့ေဘာင္သစ္ဥကၠဌ ) |
ကုိျမင့္ေဇာ္ေသကတည္းက ကုိေအာင္မုိးေဇာ္ဥကၠဌျဖစ္ခဲ့တယ္
ျပည္ပႏုိင္ငံေရးေလာကမွာ နာမည္ဆုိးနဲ ့ေက်ာ္ၾကားေနတဲ့လူေတြျဖစ္တဲ့ သူေတာင္းစားေတြနဲ ့ခ်င္းမုိင္မွာ ေသာက္လုိက္စားလုိက္နဲ ့အခ်ိန္ကုန္ေနခဲ့ၿပီ။ ဒီလုိဥကၠဌမ်ဳိးကုိ ယေန ့အထိ ေခါင္းေဆာင္အျဖစ္ထားတဲ့လူေတြကုိ ေမးခြန္းထုတ္ခ်င္တယ္။
ေတာ္လွန္ေရးေလာကမွာ အေခ်ာင္စား အေခ်ာင္ေနတဲ့ လူ ့ေဘာင္သစ္ဘ၀ကေန ရုန္းထြက္သင့္ေနၿပီ။
ဒီစကားကို ပတ္၀န္းက်င္ ႏုိ္င္ငံေရးအဖြဲ ့အစည္းေတြက ေျပာေနတာျဖစ္တယ္။ ဒါေတြကုိ ယေန ့မွာ ျပင္သင့္ေနၿပီ။ ျပည္္တြင္းမွာျပန္ၿပီး ႏုိင္ငံေရးလုပ္ဖုိ ့လည္းအစီအစဥ္မရွိ၊ ျပည္ပမွာ လည္းထြန္းထြန္းေပါက္ေပါက္ မျဖစ္တ့ဲ ကုိေအာင္မုိးေဇာ္ကို ဥကၠဌရာထူးမွာ မထားဖုိ ့တုိက္တြန္းပါတယ္။
12/20/11
ကင္ ႏွင့္ ေရႊ
ေျမာက္ကုိရီးယားေခါင္းေဆာင္ႀကီး ကင္ နဲ ့ ျမန္မာျပည္က ေခါင္းေဆာင္ႀကီး ေရႊ တုိ ့ၾကားမွာ ဘာကြာလဲဆုိေတာ့ ကြာတာအမ်ားႀကီးဟု ေျပာခ်င္သည္။
ရထားေပၚမွာ ဇိမ္ယူေနတုန္း ရထားခုန္လုိ ့ႏွလုံးပါ ရပ္သြားတဲ့ ကင္ ဟာ သူ ့တုိင္းသူျပည္သားေတြကုိ ေသနတ္နဲ ့မပစ္ဘူး။
သူ ့ေၾကာင့္ျပည္တြင္းစစ္မရွိဘူး။ ေရႊ၀ါေရာင္ေတာ္လွန္ေရးတုိ ့လုိမ်ဳိး ဘုန္းႀကီးေတြကုိ ေျခေထာက္နဲ ့မကန္ဘူး။ ေခါင္းကုိ မရုိက္ခြဲဘူး။ ႏုိင္ငံသားေတြကုိ ထမင္းငတ္ၿပီး ေသေအာင္လုပ္တာ တစ္ခုပဲရွိတယ္။
ေခါင္းေဆာင္ႀကီးကင္ရုတ္တရက္ေရွာေတာ့ ခေလးလူႀကီးေခြးပါမက်န္ အသံၿဗဲလရမ္းနဲ ့ငုိေကၽြးၾကတယ္။ ဦးသန္းေရႊႀကီး ရုတ္တရက္ေရွာလုိ ့ကေတာ့ ဘယ္သူကမွ ငုိမွာမဟုတ္ဘူး။
ေျမာက္ကုိရီးယားက လက္နက္ေတြကုိ ႏုိင္ငံျခားတုိင္းျပည္ေတြက ၀ယ္ယူရတဲ့အထိ ေအာင္ျမင္ေအာင္ ကင္တုိ ့သားအဖေတြ အစြမ္းထက္ခဲ့တယ္။
ကြန္ျမဴနစ္ပီပီ ၀တ္စရာမရွိေနပါေစ ယုံၾကည္ခ်က္ကုိေတာ့ ေသတဲ့အထိ ကုိင္စြဲထားတုန္း။
ျမန္မာျပည္က ေခါင္းေဆာင္ႀကီးေတြေၾကာင့္ က်ေနာ္တုိ ့တုိင္းျပည္ဟာ ဘာမ်ားထူးထူးျခားျခားတုိးတက္ခဲ့လဲဆုိေတာ့ ျပည္တြင္းစစ္မွာ လူေပါင္းသုံးသန္းခန္ ့ေသဆုံးရတယ္။
ျပည္ပမွာ အလုပ္သမား ေျခာက္သန္းေလာက္ ကၽြန္ခံရတယ္။ ကုိယ့္အခ်င္းခ်င္း ခ် ေနတာကုိေတာင္ မရပ္ႏုိင္ခဲ့ဘူး။
ေျမာက္ကုိးရီးယားအစုိးရေလာက္ေတာင္ ျမန္မာအစုိးရအဆက္ဆက္ေတြ အသုံးမက်ခဲ့ဘူး။ နည္းပညာေကာ တုိးတက္လားဆုိေတာ့ ရွိတာအကုန္ေရာင္းစားတဲ့ ပညာပဲ ရွိေတာ့တယ္။
ဒါ့ေၾကာင့္ ဦးသန္းေရႊတုိ ့ေသရင္ ျပည္သူေတြက ငိုဖုိ ့ေနေနသာသာ နာေရးကူညီမႈအသင္းကေတာင္ အခမဲ့ သၿဂိဳလ္ေပးပါ့မလား။
ရထားေပၚမွာ ဇိမ္ယူေနတုန္း ရထားခုန္လုိ ့ႏွလုံးပါ ရပ္သြားတဲ့ ကင္ ဟာ သူ ့တုိင္းသူျပည္သားေတြကုိ ေသနတ္နဲ ့မပစ္ဘူး။
သူ ့ေၾကာင့္ျပည္တြင္းစစ္မရွိဘူး။ ေရႊ၀ါေရာင္ေတာ္လွန္ေရးတုိ ့လုိမ်ဳိး ဘုန္းႀကီးေတြကုိ ေျခေထာက္နဲ ့မကန္ဘူး။ ေခါင္းကုိ မရုိက္ခြဲဘူး။ ႏုိင္ငံသားေတြကုိ ထမင္းငတ္ၿပီး ေသေအာင္လုပ္တာ တစ္ခုပဲရွိတယ္။
ေခါင္းေဆာင္ႀကီးကင္ရုတ္တရက္ေရွာေတာ့ ခေလးလူႀကီးေခြးပါမက်န္ အသံၿဗဲလရမ္းနဲ ့ငုိေကၽြးၾကတယ္။ ဦးသန္းေရႊႀကီး ရုတ္တရက္ေရွာလုိ ့ကေတာ့ ဘယ္သူကမွ ငုိမွာမဟုတ္ဘူး။
ေျမာက္ကုိရီးယားက လက္နက္ေတြကုိ ႏုိင္ငံျခားတုိင္းျပည္ေတြက ၀ယ္ယူရတဲ့အထိ ေအာင္ျမင္ေအာင္ ကင္တုိ ့သားအဖေတြ အစြမ္းထက္ခဲ့တယ္။
ကြန္ျမဴနစ္ပီပီ ၀တ္စရာမရွိေနပါေစ ယုံၾကည္ခ်က္ကုိေတာ့ ေသတဲ့အထိ ကုိင္စြဲထားတုန္း။
ျမန္မာျပည္က ေခါင္းေဆာင္ႀကီးေတြေၾကာင့္ က်ေနာ္တုိ ့တုိင္းျပည္ဟာ ဘာမ်ားထူးထူးျခားျခားတုိးတက္ခဲ့လဲဆုိေတာ့ ျပည္တြင္းစစ္မွာ လူေပါင္းသုံးသန္းခန္ ့ေသဆုံးရတယ္။
ျပည္ပမွာ အလုပ္သမား ေျခာက္သန္းေလာက္ ကၽြန္ခံရတယ္။ ကုိယ့္အခ်င္းခ်င္း ခ် ေနတာကုိေတာင္ မရပ္ႏုိင္ခဲ့ဘူး။
ေျမာက္ကုိးရီးယားအစုိးရေလာက္ေတာင္ ျမန္မာအစုိးရအဆက္ဆက္ေတြ အသုံးမက်ခဲ့ဘူး။ နည္းပညာေကာ တုိးတက္လားဆုိေတာ့ ရွိတာအကုန္ေရာင္းစားတဲ့ ပညာပဲ ရွိေတာ့တယ္။
ဒါ့ေၾကာင့္ ဦးသန္းေရႊတုိ ့ေသရင္ ျပည္သူေတြက ငိုဖုိ ့ေနေနသာသာ နာေရးကူညီမႈအသင္းကေတာင္ အခမဲ့ သၿဂိဳလ္ေပးပါ့မလား။
12/14/11
စာေရးဆရာဆုိတာ ငပ်င္းေတြ
စာေရးဆရာ ကဗ်ာဆရာေတြဆုိတာက ငပ်င္းေတြျဖစ္ပါတယ္။ အလုပ္ကုိ ပင္ပင္ပန္းပန္းမလုပ္ခ်င္ဘူး။ ေခြၽးထြက္တာကုိလည္း မသိဘူး။ ကုလားထုိင္နဲ ့စားပြဲေပါ္မွာ စာဖတ္လုိက္။ ေတာင္ေတြးေျမာက္ေတြးနဲ ့စာေရးလုိက္။ ၿပီးရင္ သူတုိ ့စိတ္ကူးယဥ္တာေတြကုိ စာဖတ္သူကလုိက္ၿပီး ဖတ္ရေသးတယ္။
စာေရးဆရာဆုိတာ လက္ေၾကာမတင္းလုိ ့စာေရးစားတာလုိ ့က်ေနာ္ေျပာတယ္။
စာေပေဟာေျပာပြဲမွာလည္း ဘာေတြေျပာမွန္းမသိ။ လက္ေတြ ့မရွိတဲ့ စာေရးဆရာေတြက စာဖတ္ပါ စာေပျမွင့္မွလူမ်ဴိးတင့္မည္ဘာညာဆုိၿပီး ကယ္တင္ရွင္လုိလုိဘာလုိလုိနဲ ့။
စာဖတ္ၿပီး အလုပ္မလုပ္ရင္ ဘယ္သူထမင္းေက်ြးမွာလဲ။ ဒီေခတ္မွာ စာဖတ္ဖုိ ့ေနေနသာသာ တေနကုန္တေနခန္း အလုပ္လုပ္ရတာ စာဖတ္ဖုိ ့ေနေနသာသာ ဖင္ေတာင္မကုတ္အားဘူး။
စာေရးဆရာ ကဗ်ာဆရာ သီခ်င္းေရးတဲ့သူေတြအမ်ားစုက အရက္သမားေတြ ေဆးသမားေတြျဖစ္တယ္။ သူတုိ ့ေရးတာကုိမ်ား သူတုိ ့လူေတြပဲ ခ်ီးက်ဴးၾက ေျမွာက္ပင့္ၾကနဲ ့။ ဘယ္မီဒီယာပဲျဖစ္ျဖစ္ သူတုိ ့ပဲ သူေတာ္ေကာင္းေတြၾကေနတာပဲ။ စာေရးစားတယ္ဆိုတာ အလုပ္တစ္ခုပါ။ စက္ရုံမွာလုပ္တာလည္း အလုပ္တစ္ခုပါ။ အလုပ္သမားခ်င္းတူတာကိုမ်ား စာေရးစားတဲ့အလုပ္ကို လုပ္တဲ့သူက ျမင့္ျမတ္သလုိ။ စိတ္ပ်က္စရာေကာင္းတဲ့ ဗမာစာေရးဆရာေတြ ကဗ်ာဆရာေတြ။
စာေရးဆရာဆုိတာ လက္ေၾကာမတင္းလုိ ့စာေရးစားတာလုိ ့က်ေနာ္ေျပာတယ္။
စာေပေဟာေျပာပြဲမွာလည္း ဘာေတြေျပာမွန္းမသိ။ လက္ေတြ ့မရွိတဲ့ စာေရးဆရာေတြက စာဖတ္ပါ စာေပျမွင့္မွလူမ်ဴိးတင့္မည္ဘာညာဆုိၿပီး ကယ္တင္ရွင္လုိလုိဘာလုိလုိနဲ ့။
စာဖတ္ၿပီး အလုပ္မလုပ္ရင္ ဘယ္သူထမင္းေက်ြးမွာလဲ။ ဒီေခတ္မွာ စာဖတ္ဖုိ ့ေနေနသာသာ တေနကုန္တေနခန္း အလုပ္လုပ္ရတာ စာဖတ္ဖုိ ့ေနေနသာသာ ဖင္ေတာင္မကုတ္အားဘူး။
စာေရးဆရာ ကဗ်ာဆရာ သီခ်င္းေရးတဲ့သူေတြအမ်ားစုက အရက္သမားေတြ ေဆးသမားေတြျဖစ္တယ္။ သူတုိ ့ေရးတာကုိမ်ား သူတုိ ့လူေတြပဲ ခ်ီးက်ဴးၾက ေျမွာက္ပင့္ၾကနဲ ့။ ဘယ္မီဒီယာပဲျဖစ္ျဖစ္ သူတုိ ့ပဲ သူေတာ္ေကာင္းေတြၾကေနတာပဲ။ စာေရးစားတယ္ဆိုတာ အလုပ္တစ္ခုပါ။ စက္ရုံမွာလုပ္တာလည္း အလုပ္တစ္ခုပါ။ အလုပ္သမားခ်င္းတူတာကိုမ်ား စာေရးစားတဲ့အလုပ္ကို လုပ္တဲ့သူက ျမင့္ျမတ္သလုိ။ စိတ္ပ်က္စရာေကာင္းတဲ့ ဗမာစာေရးဆရာေတြ ကဗ်ာဆရာေတြ။
12/13/11
က်ေနာ္တုိ ့ဗမာေတြ မညံ့ပါဘူး
က်ေနာ္ႏုိင္ငံျခားမွာေနတာပါ။ ျမန္မာေတြဟာ တျခားႏုိင္ငံသားေတြနဲ ့ယွဥ္ၿပီး ပညာသင္၊ အလုပ္လုပ္တဲ့အခါမွာ ျမန္မာေတြမညံ့ေၾကာင္း ၊ ေတာ္ေၾကာင္း ေတြ ့ရတယ္။
ဘာ့ေၾကာင့္ ဒီစာကုိေရးရလဲဆုိေတာ့ က်ေနာ္တုိ ့ဗမာေတြဟာ တျခားႏုိင္ငံသားေတြထက္ လုံးဝမညံ့ဘူးဆုိတာကုိ ေျပာခ်င္လုိ ့ပါ။ က်ေနာ္ၾသစေတ်းလ်ႏုိင္ငံမွာေနတယ္။ လူမ်ဴိးေပါင္းစုံနဲ ့အလုပ္အတူတူ တြဲၿပီးလုပ္ဘူးတယ္။ ပညာသင္ဘူးတယ္။ က်ေနာ္တုိ ့ထက္ ညံ့တဲ့လူမ်ဴိးေတြကို တစ္ပုံႀကီးေတြ ့ရတယ္။ အလုပ္လုပ္တဲ့အခါတုိင္းမွာလည္း က်ေနာ္တုိ ့လုပ္သလုိ သူတုိ ့မလုပ္ႏုိင္ဘူး။ အပင္ပန္းမခံႏုိင္ဘူး။ ဇြဲမရွိဘူး။ အေခ်ာင္ခုိတယ္။ စည္းကမ္းမရွိဘူး။ အကုန္လုံးကုိ ေျပာတာမဟုတ္ပါ။ ျမန္မာေတြထဲမွာလည္း ည့ံတဲ့သူ ပ်င္းတဲ့သူေတြရွိတယ္။ တျခားႏုိင္ငံသားေတြထဲမွာလည္း ညံ့တဲ့သူ ပ်င္းတဲ့သူေတြ ရွိတာပဲ။
ဆုိေတာ့ က်ေနာ္တုိ ့လူမ်ဴိးဟာ ေယဘုယ်ေျပာရရင္ လူညံ့စာရင္းထဲမွာ မပါဘူး။ သူမ်ားေတြထက္္ေတာ့ သာတဲ့အရည္အခ်င္းလုံးဝရွိတယ္။ တကယ္လုိ ့အခြင့္အေရးသာေပးၾကည့္။ အေျဖကို ထင္ထင္ရွားရွားျမင္ရ ေတြ ့ရပါလိမ့္မယ္။
တတိယႏုိင္ငံေတြကုိ နယ္စပ္ဒုကၡသည္စခန္းေတြထဲကေန ေရာက္လာၾကတဲ့ဒုကၡသည္ေတြရွိတယ္ဆုိတာကုိ အားလုံးသိမယ္ထင္တယ္။ ဒုကၡသည္စခန္းဆုိတာကလည္း အရမ္းခ်ိဳ ့တဲ့ေနရာေလးပါ။ ပညာေရးကစၿပီး အစားအေသာက္အေနအထုိင္အဆုံး ၊ အေတာ္ေလးကုိ ဆင္းရဲလွပါတယ္။ စခန္းထဲက လူေတြအားလုံးဟာ ဗမာႏုိင္ငံသားေတြပါ။ အေၾကာင္းမ်ူိးမ်ဴိးေၾကာင့္သာ ဒုကၡသည္ျဖစ္ေနရတယ္။ ဒီစခန္းေတြကေန ကရင္၊ ခ်င္း၊ ဗမာ စတဲ့တုိင္းရင္းသားေတြ ၾသစေတ်းလ်ႏုိင္ငံကုိ ေရာက္လာၾကတယ္။ သူတုိ ့ကုိ ပညာေကာင္းေကာင္းမသင္ခဲ့ရတဲ့ ခေလးေတြဆုိၿပီး ညံ့တယ္လုိ ့မထင္ၾကနဲ ့။ အထင္မေသးၾကနဲ ့။
က်ေနာ္ေတြ ့ဘူးတာကုိေျပာျပမယ္။ က်ေနာ့္အိမ္ေဘးနားမွာ ကရင္တစ္ေယာက္ရွိတယ္။ သူ ့သမီးေလးက ၁၄-ႏွစ္အရြယ္။ သူတုိ ့မွာ ေမာင္ႏွစ္မငါးေယာက္ရွိတယ္။ သူမက အႀကီးဆုံးမိန္းခေလး။ စခန္းထဲမွာေနတုန္းက ေလးငါးတန္းေလာက္ပဲ ပညာသင္ဘူးတယ္။ ၾသစေတ်လ်လည္းေရာက္ေရာ သူတုိ ့ထုံးစံအရ အသက္နဲ ့လုိက္ၿပီး ေက်ာင္းအတန္းကိုလည္းျမွင့္ေပးတယ္။ ဒီမွာတင္ ခေလးမေလးက ရွစ္တန္းျဖစ္သြားတယ္။ ေရာက္ခါစတစ္ႏွစ္ေလာက္ေတာ့ အဂၤလိပ္လုိ သင္တဲ့အခါမွာ အရမ္းအခက္အခဲျဖစ္တယ္။ ေနာက္ပုိင္းေတာ့ ကရင္မေလးဟာ သူမ်ားထက္ထူးခြၽန္သြားတယ္။ သူမ အခန္းထဲမွာ ႏိုင္ငံေပါင္းစုံက ေက်ာင္းသားေတြလည္းရွိတယ္။
တေန ့မွာေကာင္မေလးက ျပည္နယ္အဆင့္ ေက်ာင္းေပါင္းစုံစာစီစာကုံး ဝင္ၿပိဳင္္တယ္။ သူမေရးတဲ့ စာစီစာကုံးက ျမန္မာျပည္အေၾကာင္း။ ျမန္မာျပည္မွာ ေမြးခဲ့တာမဟုတ္တဲ့ ဒုကၡသည္စခန္းက ကရင္မေလးဟာ သူမ ့တုိင္းျပည္အေၾကာင္းကို ေရးရတာ ဘယ္ေလာက္ခက္မလဲဆုိတာကို ခန္ ့မွန္းၾကည့္ပါ။ ျမန္မာစကားလည္း ေကာင္းေကာင္းမတက္ဘူး။ သူ ့အေဖနဲ ့အေမကလည္း နယ္စပ္မွာႀကီးလာခဲ့တဲ့လူေတြ။
သူတုိ ့က စာေပပညာရွင္ေတြလည္းမဟုတ္ေတာ့ သူ ့တုိ ့သမီးကို သူတုိ ့သိတဲ့ ဗဟုသုတေလာက္ပဲ ေျပာျပႏုိင္တယ္။ စာစီစာကုံးေရးဖုိ ့အတြက္ သူ ့အေမကရင္မႀကီးက ျမန္မာျပည္ရဲ ့လူမ်ဴိးနဲ ့ယဥ္ေက်းမႈ ့အေၾကာင္းကို သူေတြ ့ဘူးသေလာက္ ရွင္းျပတယ္။ သူ ့သမီးက နားေထာင္တယ္။ ဒီေလာက္ပဲ သူ ့ကုိ သူ ့မိဘကေျပာျပႏုိင္တယ္။ ျမန္မာႏုိင္ငံက ေက်ာင္းသားေတြလုိ သူမက စာစီစာကုံးကုိ အာဂုံေဆာင္တာမဟုတ္ပဲ ၊ ဒုကၡသည္စခန္းမွာ ေနထုိင္ခဲ့တဲ့ သူမဘဝေတြရဲ ့အေတြ ့အႀကဳံေတြကုိေပါင္းစပ္ၿပီး သူတက္ကြၽမ္းတဲ့အဂၤလိပ္စာနဲ ့စာစီစာကုံးတစ္ပုဒ္ေရးလုိက္တယ္။ ဒီၿပိဳင္ပြဲမွာ ေက်ာင္းသားေက်ာင္းသူ ေက်ာင္းသားေပါင္း ၅ဝဝဝ-ေက်ာ္ေလာက္ဝင္ၿပိဳင္ၾကတယ္။ အဂၤလိပ္ေတြအစ၊ အေမရိကန္ေက်ာင္းသားေတြအဆုံး စာစီစာကုံးေရးၾကတယ္။
အဂၤလိပ္စာကုိ ႏွစ္ႏွစ္ေလာက္ပဲသင္ခဲ့တဲ့ ကရင္မေလး၊ နယ္စပ္က ငပိေထာင္းနဲ ့မွ်စ္ျပဳတ္စားၿပီး သက္ကယ္မုိးဝါးထရံကာနဲ ့ ျဖစ္သလုိလုပ္ထားတဲ့ေက်ာင္းမွာ ေလးငါးတန္းထိတက္ခဲ့တဲ့ ကရင္မေလးဟာ အေကာင္းဆုံး စာစီစာကုံးေရးတဲ့ေက်ာင္းသား (၁ဝ) ဦးထဲမွာ သူမ ပါခဲ့တယ္။ ဆုိေတာ့ သူမ စာစီစာကုံးၿပိဳင္ပြဲမွာ ဆုရခဲ့တယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္ အဂၤလိပ္စကားနဲ ့စာကုိ အရည္က်ဳိၿပီးေသာက္ထားတဲ့ အဂၤလိပ္ေတြၾကားထဲမွာ ဒုကၡသည္အျဖစ္နဲ ့လာခဲ့ ျမန္မာျပည္ဖြားကရင္မေလးရဲ ့ဥပမာကုိၾကည့္ရင္ ျမန္မာေတြရဲ ့ပင္ကုိအရည္အခ်င္း လုံးဝမညံ့ဘူးဆုိတာကို သိႏုိင္ၿပီ။
သူမဆုရဖုိ ့အတြက္ သူ ့မိဘေတြက သူမကုိအသည္းအသန္က်ဴိးစားသင္ေပးခဲ့တာမဟုတ္ပါဘူး။ သာမန္လက္လုပ္လက္စား လူတန္းစားဘဝဆုိေတာ့ ခေလးမေလးရဲ ့ပညာေရးကိုလည္း သာမန္ေလာက္ပဲသေဘာထားပါတယ္။
ဒါေပမဲ့ သူမ မိဘေတြလုိ ၾသစေတ်းလ်အစုိးရက အၿငိမ္မေနပါဘူး။ ကရင္မေလးပညာေရးအတြက္ အစုိးရက စေကာလားရွစ္ေပးတယ္။ သူမ မိဘေတြကုိ ခေလးရဲ ့ပညာေရးကုိ ဂရုစုိက္ဖုိ ့အတြက္ သတိေပးတယ္။ လိုအပ္တဲ့သင္တန္းေတြ အကူအညီေတြေပးတယ္။ လူမ်ဴိးျခား ဆရာဆရာမေတြက ဘာေျပာလဲဆုိေတာ့...ဒီခေလးမေလးဟာ အေတာ္ေလးကုိ ညဏ္ရည္ထက္ျမတ္တဲ့ မိန္းခေလးဆုိၿပီး မွတ္ခ်က္ေပးပါတယ္။
က်ေနာ္တုိ ့ဘယ္ေလာက္ဂုဏ္ယူစရာေကာင္းလဲ။ ဘာ့ေၾကာင့္လဲဆုိေတာ့ ဒီကရင္မေလးဟာ ရန္ကုန္ၿမိဳ ့က ေစ်းအႀကီးဆုံး အင္တာေနရွင္ေနစကူးမွာ သင္ခဲ့တာမဟုတ္ဘူး။ သူ ့မိဘေတြက က်ိက်ိတက္ခ်မ္းသာတဲ့လူေတြလည္းမဟုတ္ဘူး။ ျမန္မာျပည္သားကရင္မေလးဟာ နယ္စပ္က ဒုကၡသည္စခန္းမွာ ျဖစ္သလုိေနျဖစ္သလုိစားၿပီး သက္ကယ္မုိးဝါးထရံကာေက်ာင္းမွာ ေလးငါးတန္းအထိပဲ ပညာသင္ခဲ့ဘူးတဲ့ေက်ာင္းသူတစ္ဦးျဖစ္ပါတယ္။ အခုၾကည့္...သူမအေနနဲ ့အခြင့္အလမ္းရေကာ သူမရဲ ့ညဏ္ရည္ညဏ္စြမ္းကို လူမ်ဴိးျခားေတြကပါ အံ့အားသင့္ေစခဲ့တယ္။
ဒါ့ေၾကာင့္ က်ေနာ္တုိ ့လူမ်ဳိးဟာ ညံ့တယ္ ၊ စည္းကမ္းမရွိဘူးလုိ ့ေျပာတဲ့လူမ်ား ေရးတဲ့သူမ်ားကုိ ေျပာခ်င္တာက ေသေသခ်ာခ်ာေလ့လာၿပီးမွ ေျပာပါ။ က်ေနာ္တုိ ့ဟာ တုိင္းျပည္ရဲ ့ႏုိင္ငံေရးစနစ္၊ ပညာေရးစနစ္ေတြေၾကာင့္ က်ေနာ္တုိ ့လူမ်ဴိးနဲ ့တုိင္းျပည္ဟာ သူမ်ားႏုိင္ငံနဲ ့ယွဥ္ရင္ ေနာက္ၾကေကာင္းေနာက္ၾကႏုိင္တယ္။ ဒါေပမဲ့ ညံ့တယ္လူမ်ဴိးေတာ့မဟုတ္ဘူး။ အခြင့္အလမ္းသာ ရရင္ သူမ်ားလူမ်ဴိးေတြထက္ သာကိုသာတယ္။ အနဲဆုံး သူတုိ ့နဲ ့ရင္ေဘာင္တန္းႏုိင္တယ္။ ယွဥ္ၿပိဳင္တဲ့အခါမွာ အၿမဲတမ္း ထိပ္မွာ မရေပမဲ့ အသိအမွတ္ေတာ့ ျပဳခံရတဲ့လူမ်ဴိးျဖစ္တယ္ဆုိတာကုိ ေျပာခ်င္တယ္။ မယုံရင္ လူႀကီးမင္းတုိ ့ ေလ့လာၾကည့္ပါ။
က်ေနာ္ၿပီးခဲ့ႏွစ္ႏွစ္က စကၤာပူကအျပန္ေလယာဥ္ေပါ္မွာ စကၤာပူႏုိင္ငံသားစီးပြားေရးလုပ္ငန္းရွင္တစ္ဦးနဲ ့စကားေျပာျဖစ္တယ္။ သူကဘာေျပာလဲဆုိေတာ့ မင္းတုိ ့ျမန္မာေတြစကၤာပူမွာအမ်ားႀကီး အလုပ္လုပ္ေနတာရွိတယ္။ ဆရာဝန္နဲ ့ေရွ ့ေနေတြထဲမွာ ျမန္မာေတြက အေတာ္ထက္ထက္ျမတ္ျမတ္နဲ ့နာမည္ႀကီးတယ္လုိ ့မွတ္ခ်က္ေပးတယ္။ ဒီျမန္မာဆရာဝန္ေတြ ျမန္မာေရွ ့ေနေတြဟာ ျမန္မာျပည္မွာ ပညာသင္ခဲ့တာပါ။ သူတုိ ့အေနနဲ ့ အခြင့္အလမ္းလည္းရေကာ သူမ်ားေတြထက္သာေၾကာင္း ျပႏုိင္ခဲ့တာကုိၾကည့္ရင္ ျမန္မာေတြည့ံပါတယ္လုိ ့ေျပာတဲ့လူေတြအေနနဲ ့ ဘယ္လုိေျဖမလဲ။
ဒုကၡသည္ေတြအျပင္ ျမန္မာျပည္သားေတြ ႏုိင္ငံတကာမွာ ပတ္ၿပီးအလုပ္လုပ္ၾကတယ္။ ပညာသင္ၾကတယ္။ အေမရိကန္ ဂ်ပန္ စတဲ့ခ်မ္းသာတဲ့ႏုိင္ငံေတြမွာ ေရာက္ေနတဲ့ ျမန္မာလူမ်ဴိးေတြကိုထပ္ၿပီး ေလ့လာၾကည့္ပါ။ သူတုိ ့သားသမီးေတြ အဲဒိမွာ ႀကီးၿပီး ပညာသင္ေနၾကတာ တစ္ပုံႀကီးရွိပါတယ္။ သူတုိ ့ေရာက္ရွိေနတဲ့ႏုိင္ငံေတြမွာ ပညာေရး၊ အားကစား အႏုပညာေတြမွ ျမန္မာခေလးေတြဟာ တျခားႏုိင္ငံသားေတြယွဥ္ရင္ အၿမဲတမ္းထြန္းေပါက္ပါတယ္။ ဒီေနရာမွာ စာရင္းအတိအက်ကုိေတာ့ မေျပာႏုိင္ပါဘူး။
ဥပမာတစ္ခုကုိ ထပ္ၿပီးေပးခ်င္ပါတယ္။ တေန ့မွာ ၾသစေတ်းလ်ႏုိင္ငံက SBS တီဗြီလုိင္းကေနလႊင့္တဲ့ Documentary တစ္ခုၾကည့္ျဖစ္တယ္။ ဆစ္ဒနီၿမိဳ ့မွာေရာက္ရွိေနတဲ့ ခ်င္းလူမ်ဴိးခေလးငယ္ဟာ ေဘာလုံးကန္ဖုိ ့အတြက္ ၾသစေတ်းလ်းအစုိးရကေပးတဲ့ စေကာလားရွစ္ကုိရပါတယ္။
အဲဒိခေလးငယ္မိသားစုက မေလးရွားႏုိင္ငံကေန ဒုကၡသည္အျဖစ္နဲ ့လာတဲ့ ခ်င္းေတြျဖစ္ပါတယ္။ သူေဘာလုံးကစားတာ အရမ္းေကာင္းလုိ ့ၾသစေတ်လ်အစုိးရကေတာင္ စေကာလားရွစ္ေပးရတဲ့အထိဆုိေတာ့ ဒီခေလးဟာ ဘယ္ေလာက္ေတာ္ေၾကာင္းသိမယ္ထင္တယ္။ မေလးရွားနဲ ့ခ်င္းေတာင္မွာေနတုန္းက ေဘာလုံးပညာကုိ ေကာင္းေကာင္းသင္ခဲ့တဲ့ခေလးမဟုတ္ပါဘူး။ မုိးရြာထဲမွာ သူငယ္ခ်င္းတစ္စုနဲ ့ ့ျဖစ္သလုိေဘာလုံးကစားခဲ့တဲ့ခေလးငယ္တစ္ဦးျဖစ္ပါတယ္။ေနာက္ၿပီးၾသစေတ်လ်းမွာလည္း ေဘာလုံးပညာကုိ သင္ခဲ့ဘူးတဲ့သူမဟုတ္ပါ။
ေရာက္ေရာက္ျခင္း ေလးငါးေျခာက္လမွာတင္ အသက္ဆယ္သုံးႏွစ္ေလာက္ရွိတဲ့ ျမန္မာခ်င္းခေလးငယ္ဟာ လူေကာင္ထြားထြား အဂၤလိပ္ေတြနဲ ့အာဖရိကန္ ေဘာလုံးသမားေတြေလးငါးေယာက္ေလာက္ကုိ လိမ္ပတ္ၿပီး ေဘာလုံးကစားျပတဲ့အတြက္ သူဆုရခဲ့တယ္။ သူေဘာလုံးကစားျပတာကုိ တီဗြီမွာၾကည့္လုိက္ရေတာ့ ျမန္မာႏုိင္ငံသားျဖစ္တဲ့က်ေနာ္လည္း ကုိယ့္လူမ်ဴိးအတြက္ ဂုဏ္ယူလုိ ့မဆုံးဘူး။
ဒီလုိ ဥပမာေတြဟာ ႏုိင္ငံတကာမွာ အမ်ားအျပားရွိပါတယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္ ျမန္မာေတြရဲ ့ညဏ္ရည္ညဏ္ေသြးနဲ ့ပင္ကုိစြမ္းရည္ဟာ ထက္ျမတ္ၿပီးသားျဖစ္ပါတယ္။ သူတုိ ့ေလးေတြကုိ အခြင့္အလမ္းနဲ ့လမ္းေၾကာင္းမွန္တဲ့ ပဲ့ျပင္ထိန္းကြပ္မႈသာေပးၾကည့္ပါ။ တေန ့မွာ အထက္ကေျပာတဲ့ေျပာတဲ့ ကရင္မေလးဟာ ကမ႓ာေက်ာ္စာေရးဆရာမ မျဖစ္လာႏုိင္ဘူးလုိ ့ေျပာႏုိင္လား။ ေနာက္ၿပီး ခ်င္းခေလးငယ္ဟာလည္း ေဒါ္လာသန္းေက်ာ္ေပးၿပီး ငွားရတဲ့ ကမၻာေက်ာ္ ေဘာလုံးသမားမျဖစ္ႏုိင္ဘူးလုိ ့ဘယ္သူေျပာမလဲ။ သူတုိ ့အားလုံးဟာ ခ်မ္းသာတဲ့ႏုိင္ငံေတြကလုိ ျပည့္ျပည့္စုံစုံနဲ ့စနစ္တက် သင္ခဲ့ဘူးတဲ့ ခေလးေတြမဟုတ္ေပမဲ့ ခ်မ္းသာၿပီး ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္းနဲ ့စနစ္တက်ပညာသင္ခဲ့တဲ့ လူမ်ဴိးေတြကုိေက်ာ္လႊားႏုိင္ခဲ့တာကုိေတာ့ အသိအမွတ္မျပဳလုိ ့မရဘူး။
သူတုိ ့အျပင္ ထုိင္းမွာ တရားမဝင္လာၿပီး အလုပ္လုပ္တဲ့ ျမန္မာအလုပ္သမား မိသားစုကေမြးခဲ့တဲ့ ခေလးငယ္ဟာလည္း စကၠဴစြန္လုပ္တဲ့ ေနရာမွာေတာင္ ခ်န္ပီယံရခဲ့တယ္ဆိုၿပီး နာမည္ေက်ာ္ခဲ့ဘူးတယ္။ ဒီခေလးဟာ ျမန္မာျပည္ဖြားတုိင္းရင္းသားေတြထဲက ခေလးငယ္တစ္ဦးပါ။ ဆင္းရဲတဲ့မိသားစုေတြထဲကပါ။ အေျခအေနအေၾကာင္းေၾကာင္းေၾကာင့္ ထုိင္းမွာ အႏွိမ္ခံရေပမဲ့တေန ့မွာ သူလည္း ကမၻာေက်ာ္မဲ့လူတစ္ဦး မျဖစ္ႏုိင္ဘူးလုိ ့ေျပာႏုိင္လား။ ဆုိေတာ့ က်ေနာ္တုိ ့လူမ်ဴိးလုံးဝမညံ့ပါဘူး။
ဒါ့ေၾကာင့္ မညံ့တဲ့လူမ်ဴိးကုိ ည့ံေအာင္မလုပ္မိဖုိ ့လူႀကီးေတြအေနနဲ ့လုံးဝတာဝန္ယူရပါလိမ့္မယ္။ ဒီတာဝန္ကေတာ့ က်ေနာ္တုိ ့မ်ူိးဆက္ကုိ အခြင့္အလမ္းေတြ အခြင့္အေရးေတြ မ်ားမ်ားဖြင့္ေပးပါ။ ဒါမွ က်ေနာ္တုိ ့ရဲ ့မ်ဴိးဆက္ေတြကုိ က်ေနာ္တုိ ့ထက္ျမင့္တဲ့ ဘဝေတြျဖစ္ေအာင္ ဖန္တီးေပးႏုိင္ပါလိမ့္မယ္။ ဒီလုိျမင့္လာရင္ က်ေနာ္တုိ ့တာဝန္ေက်ပါၿပီ။ က်ေနာ္တုိ ့ေသေပ်ာ္ပါၿပီ။
ဘုန္းေက်ာ္
ေန့လည္ ၂-ႏွစ္ရီ ၃၄-မိနစ္
လင္စတားမုိင္းတြင္း
ၾသစေတ်းလ်အေနာက္ပုိင္း
မွတ္ခ်က္။ ။ အရက္မေသာက္ပဲေရးသည္။
ဘာ့ေၾကာင့္ ဒီစာကုိေရးရလဲဆုိေတာ့ က်ေနာ္တုိ ့ဗမာေတြဟာ တျခားႏုိင္ငံသားေတြထက္ လုံးဝမညံ့ဘူးဆုိတာကုိ ေျပာခ်င္လုိ ့ပါ။ က်ေနာ္ၾသစေတ်းလ်ႏုိင္ငံမွာေနတယ္။ လူမ်ဴိးေပါင္းစုံနဲ ့အလုပ္အတူတူ တြဲၿပီးလုပ္ဘူးတယ္။ ပညာသင္ဘူးတယ္။ က်ေနာ္တုိ ့ထက္ ညံ့တဲ့လူမ်ဴိးေတြကို တစ္ပုံႀကီးေတြ ့ရတယ္။ အလုပ္လုပ္တဲ့အခါတုိင္းမွာလည္း က်ေနာ္တုိ ့လုပ္သလုိ သူတုိ ့မလုပ္ႏုိင္ဘူး။ အပင္ပန္းမခံႏုိင္ဘူး။ ဇြဲမရွိဘူး။ အေခ်ာင္ခုိတယ္။ စည္းကမ္းမရွိဘူး။ အကုန္လုံးကုိ ေျပာတာမဟုတ္ပါ။ ျမန္မာေတြထဲမွာလည္း ည့ံတဲ့သူ ပ်င္းတဲ့သူေတြရွိတယ္။ တျခားႏုိင္ငံသားေတြထဲမွာလည္း ညံ့တဲ့သူ ပ်င္းတဲ့သူေတြ ရွိတာပဲ။
ဆုိေတာ့ က်ေနာ္တုိ ့လူမ်ဴိးဟာ ေယဘုယ်ေျပာရရင္ လူညံ့စာရင္းထဲမွာ မပါဘူး။ သူမ်ားေတြထက္္ေတာ့ သာတဲ့အရည္အခ်င္းလုံးဝရွိတယ္။ တကယ္လုိ ့အခြင့္အေရးသာေပးၾကည့္။ အေျဖကို ထင္ထင္ရွားရွားျမင္ရ ေတြ ့ရပါလိမ့္မယ္။
တတိယႏုိင္ငံေတြကုိ နယ္စပ္ဒုကၡသည္စခန္းေတြထဲကေန ေရာက္လာၾကတဲ့ဒုကၡသည္ေတြရွိတယ္ဆုိတာကုိ အားလုံးသိမယ္ထင္တယ္။ ဒုကၡသည္စခန္းဆုိတာကလည္း အရမ္းခ်ိဳ ့တဲ့ေနရာေလးပါ။ ပညာေရးကစၿပီး အစားအေသာက္အေနအထုိင္အဆုံး ၊ အေတာ္ေလးကုိ ဆင္းရဲလွပါတယ္။ စခန္းထဲက လူေတြအားလုံးဟာ ဗမာႏုိင္ငံသားေတြပါ။ အေၾကာင္းမ်ူိးမ်ဴိးေၾကာင့္သာ ဒုကၡသည္ျဖစ္ေနရတယ္။ ဒီစခန္းေတြကေန ကရင္၊ ခ်င္း၊ ဗမာ စတဲ့တုိင္းရင္းသားေတြ ၾသစေတ်းလ်ႏုိင္ငံကုိ ေရာက္လာၾကတယ္။ သူတုိ ့ကုိ ပညာေကာင္းေကာင္းမသင္ခဲ့ရတဲ့ ခေလးေတြဆုိၿပီး ညံ့တယ္လုိ ့မထင္ၾကနဲ ့။ အထင္မေသးၾကနဲ ့။
က်ေနာ္ေတြ ့ဘူးတာကုိေျပာျပမယ္။ က်ေနာ့္အိမ္ေဘးနားမွာ ကရင္တစ္ေယာက္ရွိတယ္။ သူ ့သမီးေလးက ၁၄-ႏွစ္အရြယ္။ သူတုိ ့မွာ ေမာင္ႏွစ္မငါးေယာက္ရွိတယ္။ သူမက အႀကီးဆုံးမိန္းခေလး။ စခန္းထဲမွာေနတုန္းက ေလးငါးတန္းေလာက္ပဲ ပညာသင္ဘူးတယ္။ ၾသစေတ်လ်လည္းေရာက္ေရာ သူတုိ ့ထုံးစံအရ အသက္နဲ ့လုိက္ၿပီး ေက်ာင္းအတန္းကိုလည္းျမွင့္ေပးတယ္။ ဒီမွာတင္ ခေလးမေလးက ရွစ္တန္းျဖစ္သြားတယ္။ ေရာက္ခါစတစ္ႏွစ္ေလာက္ေတာ့ အဂၤလိပ္လုိ သင္တဲ့အခါမွာ အရမ္းအခက္အခဲျဖစ္တယ္။ ေနာက္ပုိင္းေတာ့ ကရင္မေလးဟာ သူမ်ားထက္ထူးခြၽန္သြားတယ္။ သူမ အခန္းထဲမွာ ႏိုင္ငံေပါင္းစုံက ေက်ာင္းသားေတြလည္းရွိတယ္။
တေန ့မွာေကာင္မေလးက ျပည္နယ္အဆင့္ ေက်ာင္းေပါင္းစုံစာစီစာကုံး ဝင္ၿပိဳင္္တယ္။ သူမေရးတဲ့ စာစီစာကုံးက ျမန္မာျပည္အေၾကာင္း။ ျမန္မာျပည္မွာ ေမြးခဲ့တာမဟုတ္တဲ့ ဒုကၡသည္စခန္းက ကရင္မေလးဟာ သူမ ့တုိင္းျပည္အေၾကာင္းကို ေရးရတာ ဘယ္ေလာက္ခက္မလဲဆုိတာကို ခန္ ့မွန္းၾကည့္ပါ။ ျမန္မာစကားလည္း ေကာင္းေကာင္းမတက္ဘူး။ သူ ့အေဖနဲ ့အေမကလည္း နယ္စပ္မွာႀကီးလာခဲ့တဲ့လူေတြ။
သူတုိ ့က စာေပပညာရွင္ေတြလည္းမဟုတ္ေတာ့ သူ ့တုိ ့သမီးကို သူတုိ ့သိတဲ့ ဗဟုသုတေလာက္ပဲ ေျပာျပႏုိင္တယ္။ စာစီစာကုံးေရးဖုိ ့အတြက္ သူ ့အေမကရင္မႀကီးက ျမန္မာျပည္ရဲ ့လူမ်ဴိးနဲ ့ယဥ္ေက်းမႈ ့အေၾကာင္းကို သူေတြ ့ဘူးသေလာက္ ရွင္းျပတယ္။ သူ ့သမီးက နားေထာင္တယ္။ ဒီေလာက္ပဲ သူ ့ကုိ သူ ့မိဘကေျပာျပႏုိင္တယ္။ ျမန္မာႏုိင္ငံက ေက်ာင္းသားေတြလုိ သူမက စာစီစာကုံးကုိ အာဂုံေဆာင္တာမဟုတ္ပဲ ၊ ဒုကၡသည္စခန္းမွာ ေနထုိင္ခဲ့တဲ့ သူမဘဝေတြရဲ ့အေတြ ့အႀကဳံေတြကုိေပါင္းစပ္ၿပီး သူတက္ကြၽမ္းတဲ့အဂၤလိပ္စာနဲ ့စာစီစာကုံးတစ္ပုဒ္ေရးလုိက္တယ္။ ဒီၿပိဳင္ပြဲမွာ ေက်ာင္းသားေက်ာင္းသူ ေက်ာင္းသားေပါင္း ၅ဝဝဝ-ေက်ာ္ေလာက္ဝင္ၿပိဳင္ၾကတယ္။ အဂၤလိပ္ေတြအစ၊ အေမရိကန္ေက်ာင္းသားေတြအဆုံး စာစီစာကုံးေရးၾကတယ္။
အဂၤလိပ္စာကုိ ႏွစ္ႏွစ္ေလာက္ပဲသင္ခဲ့တဲ့ ကရင္မေလး၊ နယ္စပ္က ငပိေထာင္းနဲ ့မွ်စ္ျပဳတ္စားၿပီး သက္ကယ္မုိးဝါးထရံကာနဲ ့ ျဖစ္သလုိလုပ္ထားတဲ့ေက်ာင္းမွာ ေလးငါးတန္းထိတက္ခဲ့တဲ့ ကရင္မေလးဟာ အေကာင္းဆုံး စာစီစာကုံးေရးတဲ့ေက်ာင္းသား (၁ဝ) ဦးထဲမွာ သူမ ပါခဲ့တယ္။ ဆုိေတာ့ သူမ စာစီစာကုံးၿပိဳင္ပြဲမွာ ဆုရခဲ့တယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္ အဂၤလိပ္စကားနဲ ့စာကုိ အရည္က်ဳိၿပီးေသာက္ထားတဲ့ အဂၤလိပ္ေတြၾကားထဲမွာ ဒုကၡသည္အျဖစ္နဲ ့လာခဲ့ ျမန္မာျပည္ဖြားကရင္မေလးရဲ ့ဥပမာကုိၾကည့္ရင္ ျမန္မာေတြရဲ ့ပင္ကုိအရည္အခ်င္း လုံးဝမညံ့ဘူးဆုိတာကို သိႏုိင္ၿပီ။
သူမဆုရဖုိ ့အတြက္ သူ ့မိဘေတြက သူမကုိအသည္းအသန္က်ဴိးစားသင္ေပးခဲ့တာမဟုတ္ပါဘူး။ သာမန္လက္လုပ္လက္စား လူတန္းစားဘဝဆုိေတာ့ ခေလးမေလးရဲ ့ပညာေရးကိုလည္း သာမန္ေလာက္ပဲသေဘာထားပါတယ္။
ဒါေပမဲ့ သူမ မိဘေတြလုိ ၾသစေတ်းလ်အစုိးရက အၿငိမ္မေနပါဘူး။ ကရင္မေလးပညာေရးအတြက္ အစုိးရက စေကာလားရွစ္ေပးတယ္။ သူမ မိဘေတြကုိ ခေလးရဲ ့ပညာေရးကုိ ဂရုစုိက္ဖုိ ့အတြက္ သတိေပးတယ္။ လိုအပ္တဲ့သင္တန္းေတြ အကူအညီေတြေပးတယ္။ လူမ်ဴိးျခား ဆရာဆရာမေတြက ဘာေျပာလဲဆုိေတာ့...ဒီခေလးမေလးဟာ အေတာ္ေလးကုိ ညဏ္ရည္ထက္ျမတ္တဲ့ မိန္းခေလးဆုိၿပီး မွတ္ခ်က္ေပးပါတယ္။
က်ေနာ္တုိ ့ဘယ္ေလာက္ဂုဏ္ယူစရာေကာင္းလဲ။ ဘာ့ေၾကာင့္လဲဆုိေတာ့ ဒီကရင္မေလးဟာ ရန္ကုန္ၿမိဳ ့က ေစ်းအႀကီးဆုံး အင္တာေနရွင္ေနစကူးမွာ သင္ခဲ့တာမဟုတ္ဘူး။ သူ ့မိဘေတြက က်ိက်ိတက္ခ်မ္းသာတဲ့လူေတြလည္းမဟုတ္ဘူး။ ျမန္မာျပည္သားကရင္မေလးဟာ နယ္စပ္က ဒုကၡသည္စခန္းမွာ ျဖစ္သလုိေနျဖစ္သလုိစားၿပီး သက္ကယ္မုိးဝါးထရံကာေက်ာင္းမွာ ေလးငါးတန္းအထိပဲ ပညာသင္ခဲ့ဘူးတဲ့ေက်ာင္းသူတစ္ဦးျဖစ္ပါတယ္။ အခုၾကည့္...သူမအေနနဲ ့အခြင့္အလမ္းရေကာ သူမရဲ ့ညဏ္ရည္ညဏ္စြမ္းကို လူမ်ဴိးျခားေတြကပါ အံ့အားသင့္ေစခဲ့တယ္။
ဒါ့ေၾကာင့္ က်ေနာ္တုိ ့လူမ်ဳိးဟာ ညံ့တယ္ ၊ စည္းကမ္းမရွိဘူးလုိ ့ေျပာတဲ့လူမ်ား ေရးတဲ့သူမ်ားကုိ ေျပာခ်င္တာက ေသေသခ်ာခ်ာေလ့လာၿပီးမွ ေျပာပါ။ က်ေနာ္တုိ ့ဟာ တုိင္းျပည္ရဲ ့ႏုိင္ငံေရးစနစ္၊ ပညာေရးစနစ္ေတြေၾကာင့္ က်ေနာ္တုိ ့လူမ်ဴိးနဲ ့တုိင္းျပည္ဟာ သူမ်ားႏုိင္ငံနဲ ့ယွဥ္ရင္ ေနာက္ၾကေကာင္းေနာက္ၾကႏုိင္တယ္။ ဒါေပမဲ့ ညံ့တယ္လူမ်ဴိးေတာ့မဟုတ္ဘူး။ အခြင့္အလမ္းသာ ရရင္ သူမ်ားလူမ်ဴိးေတြထက္ သာကိုသာတယ္။ အနဲဆုံး သူတုိ ့နဲ ့ရင္ေဘာင္တန္းႏုိင္တယ္။ ယွဥ္ၿပိဳင္တဲ့အခါမွာ အၿမဲတမ္း ထိပ္မွာ မရေပမဲ့ အသိအမွတ္ေတာ့ ျပဳခံရတဲ့လူမ်ဴိးျဖစ္တယ္ဆုိတာကုိ ေျပာခ်င္တယ္။ မယုံရင္ လူႀကီးမင္းတုိ ့ ေလ့လာၾကည့္ပါ။
က်ေနာ္ၿပီးခဲ့ႏွစ္ႏွစ္က စကၤာပူကအျပန္ေလယာဥ္ေပါ္မွာ စကၤာပူႏုိင္ငံသားစီးပြားေရးလုပ္ငန္းရွင္တစ္ဦးနဲ ့စကားေျပာျဖစ္တယ္။ သူကဘာေျပာလဲဆုိေတာ့ မင္းတုိ ့ျမန္မာေတြစကၤာပူမွာအမ်ားႀကီး အလုပ္လုပ္ေနတာရွိတယ္။ ဆရာဝန္နဲ ့ေရွ ့ေနေတြထဲမွာ ျမန္မာေတြက အေတာ္ထက္ထက္ျမတ္ျမတ္နဲ ့နာမည္ႀကီးတယ္လုိ ့မွတ္ခ်က္ေပးတယ္။ ဒီျမန္မာဆရာဝန္ေတြ ျမန္မာေရွ ့ေနေတြဟာ ျမန္မာျပည္မွာ ပညာသင္ခဲ့တာပါ။ သူတုိ ့အေနနဲ ့ အခြင့္အလမ္းလည္းရေကာ သူမ်ားေတြထက္သာေၾကာင္း ျပႏုိင္ခဲ့တာကုိၾကည့္ရင္ ျမန္မာေတြည့ံပါတယ္လုိ ့ေျပာတဲ့လူေတြအေနနဲ ့ ဘယ္လုိေျဖမလဲ။
ဒုကၡသည္ေတြအျပင္ ျမန္မာျပည္သားေတြ ႏုိင္ငံတကာမွာ ပတ္ၿပီးအလုပ္လုပ္ၾကတယ္။ ပညာသင္ၾကတယ္။ အေမရိကန္ ဂ်ပန္ စတဲ့ခ်မ္းသာတဲ့ႏုိင္ငံေတြမွာ ေရာက္ေနတဲ့ ျမန္မာလူမ်ဴိးေတြကိုထပ္ၿပီး ေလ့လာၾကည့္ပါ။ သူတုိ ့သားသမီးေတြ အဲဒိမွာ ႀကီးၿပီး ပညာသင္ေနၾကတာ တစ္ပုံႀကီးရွိပါတယ္။ သူတုိ ့ေရာက္ရွိေနတဲ့ႏုိင္ငံေတြမွာ ပညာေရး၊ အားကစား အႏုပညာေတြမွ ျမန္မာခေလးေတြဟာ တျခားႏုိင္ငံသားေတြယွဥ္ရင္ အၿမဲတမ္းထြန္းေပါက္ပါတယ္။ ဒီေနရာမွာ စာရင္းအတိအက်ကုိေတာ့ မေျပာႏုိင္ပါဘူး။
ဥပမာတစ္ခုကုိ ထပ္ၿပီးေပးခ်င္ပါတယ္။ တေန ့မွာ ၾသစေတ်းလ်ႏုိင္ငံက SBS တီဗြီလုိင္းကေနလႊင့္တဲ့ Documentary တစ္ခုၾကည့္ျဖစ္တယ္။ ဆစ္ဒနီၿမိဳ ့မွာေရာက္ရွိေနတဲ့ ခ်င္းလူမ်ဴိးခေလးငယ္ဟာ ေဘာလုံးကန္ဖုိ ့အတြက္ ၾသစေတ်းလ်းအစုိးရကေပးတဲ့ စေကာလားရွစ္ကုိရပါတယ္။
အဲဒိခေလးငယ္မိသားစုက မေလးရွားႏုိင္ငံကေန ဒုကၡသည္အျဖစ္နဲ ့လာတဲ့ ခ်င္းေတြျဖစ္ပါတယ္။ သူေဘာလုံးကစားတာ အရမ္းေကာင္းလုိ ့ၾသစေတ်လ်အစုိးရကေတာင္ စေကာလားရွစ္ေပးရတဲ့အထိဆုိေတာ့ ဒီခေလးဟာ ဘယ္ေလာက္ေတာ္ေၾကာင္းသိမယ္ထင္တယ္။ မေလးရွားနဲ ့ခ်င္းေတာင္မွာေနတုန္းက ေဘာလုံးပညာကုိ ေကာင္းေကာင္းသင္ခဲ့တဲ့ခေလးမဟုတ္ပါဘူး။ မုိးရြာထဲမွာ သူငယ္ခ်င္းတစ္စုနဲ ့ ့ျဖစ္သလုိေဘာလုံးကစားခဲ့တဲ့ခေလးငယ္တစ္ဦးျဖစ္ပါတယ္။ေနာက္ၿပီးၾသစေတ်လ်းမွာလည္း ေဘာလုံးပညာကုိ သင္ခဲ့ဘူးတဲ့သူမဟုတ္ပါ။
ေရာက္ေရာက္ျခင္း ေလးငါးေျခာက္လမွာတင္ အသက္ဆယ္သုံးႏွစ္ေလာက္ရွိတဲ့ ျမန္မာခ်င္းခေလးငယ္ဟာ လူေကာင္ထြားထြား အဂၤလိပ္ေတြနဲ ့အာဖရိကန္ ေဘာလုံးသမားေတြေလးငါးေယာက္ေလာက္ကုိ လိမ္ပတ္ၿပီး ေဘာလုံးကစားျပတဲ့အတြက္ သူဆုရခဲ့တယ္။ သူေဘာလုံးကစားျပတာကုိ တီဗြီမွာၾကည့္လုိက္ရေတာ့ ျမန္မာႏုိင္ငံသားျဖစ္တဲ့က်ေနာ္လည္း ကုိယ့္လူမ်ဴိးအတြက္ ဂုဏ္ယူလုိ ့မဆုံးဘူး။
ဒီလုိ ဥပမာေတြဟာ ႏုိင္ငံတကာမွာ အမ်ားအျပားရွိပါတယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္ ျမန္မာေတြရဲ ့ညဏ္ရည္ညဏ္ေသြးနဲ ့ပင္ကုိစြမ္းရည္ဟာ ထက္ျမတ္ၿပီးသားျဖစ္ပါတယ္။ သူတုိ ့ေလးေတြကုိ အခြင့္အလမ္းနဲ ့လမ္းေၾကာင္းမွန္တဲ့ ပဲ့ျပင္ထိန္းကြပ္မႈသာေပးၾကည့္ပါ။ တေန ့မွာ အထက္ကေျပာတဲ့ေျပာတဲ့ ကရင္မေလးဟာ ကမ႓ာေက်ာ္စာေရးဆရာမ မျဖစ္လာႏုိင္ဘူးလုိ ့ေျပာႏုိင္လား။ ေနာက္ၿပီး ခ်င္းခေလးငယ္ဟာလည္း ေဒါ္လာသန္းေက်ာ္ေပးၿပီး ငွားရတဲ့ ကမၻာေက်ာ္ ေဘာလုံးသမားမျဖစ္ႏုိင္ဘူးလုိ ့ဘယ္သူေျပာမလဲ။ သူတုိ ့အားလုံးဟာ ခ်မ္းသာတဲ့ႏုိင္ငံေတြကလုိ ျပည့္ျပည့္စုံစုံနဲ ့စနစ္တက် သင္ခဲ့ဘူးတဲ့ ခေလးေတြမဟုတ္ေပမဲ့ ခ်မ္းသာၿပီး ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္းနဲ ့စနစ္တက်ပညာသင္ခဲ့တဲ့ လူမ်ဴိးေတြကုိေက်ာ္လႊားႏုိင္ခဲ့တာကုိေတာ့ အသိအမွတ္မျပဳလုိ ့မရဘူး။
သူတုိ ့အျပင္ ထုိင္းမွာ တရားမဝင္လာၿပီး အလုပ္လုပ္တဲ့ ျမန္မာအလုပ္သမား မိသားစုကေမြးခဲ့တဲ့ ခေလးငယ္ဟာလည္း စကၠဴစြန္လုပ္တဲ့ ေနရာမွာေတာင္ ခ်န္ပီယံရခဲ့တယ္ဆိုၿပီး နာမည္ေက်ာ္ခဲ့ဘူးတယ္။ ဒီခေလးဟာ ျမန္မာျပည္ဖြားတုိင္းရင္းသားေတြထဲက ခေလးငယ္တစ္ဦးပါ။ ဆင္းရဲတဲ့မိသားစုေတြထဲကပါ။ အေျခအေနအေၾကာင္းေၾကာင္းေၾကာင့္ ထုိင္းမွာ အႏွိမ္ခံရေပမဲ့တေန ့မွာ သူလည္း ကမၻာေက်ာ္မဲ့လူတစ္ဦး မျဖစ္ႏုိင္ဘူးလုိ ့ေျပာႏုိင္လား။ ဆုိေတာ့ က်ေနာ္တုိ ့လူမ်ဴိးလုံးဝမညံ့ပါဘူး။
ဒါ့ေၾကာင့္ မညံ့တဲ့လူမ်ဴိးကုိ ည့ံေအာင္မလုပ္မိဖုိ ့လူႀကီးေတြအေနနဲ ့လုံးဝတာဝန္ယူရပါလိမ့္မယ္။ ဒီတာဝန္ကေတာ့ က်ေနာ္တုိ ့မ်ူိးဆက္ကုိ အခြင့္အလမ္းေတြ အခြင့္အေရးေတြ မ်ားမ်ားဖြင့္ေပးပါ။ ဒါမွ က်ေနာ္တုိ ့ရဲ ့မ်ဴိးဆက္ေတြကုိ က်ေနာ္တုိ ့ထက္ျမင့္တဲ့ ဘဝေတြျဖစ္ေအာင္ ဖန္တီးေပးႏုိင္ပါလိမ့္မယ္။ ဒီလုိျမင့္လာရင္ က်ေနာ္တုိ ့တာဝန္ေက်ပါၿပီ။ က်ေနာ္တုိ ့ေသေပ်ာ္ပါၿပီ။
ဘုန္းေက်ာ္
ေန့လည္ ၂-ႏွစ္ရီ ၃၄-မိနစ္
လင္စတားမုိင္းတြင္း
ၾသစေတ်းလ်အေနာက္ပုိင္း
မွတ္ခ်က္။ ။ အရက္မေသာက္ပဲေရးသည္။
12/9/11
ကုိသန္းလြင္ထြန္းသြားတာက ဒီကိစၥျဖစ္ဖုိ ့မ်ားတယ္။
ဗြီအုိေအက ျပည္တြင္းမွာ သတင္းေထာက္ေတြထားဖုိ ့တရားဝင္ညွိေနပုံပဲ။ ကုိသန္းလြင္ထြန္းသြားတာက ဒီကိစၥျဖစ္ဖုိ ့မ်ားတယ္။ တကယ္တန္းျဖစ္သင့္တာက ျပည္ပမွာရွိေနတဲ့မီဒီယာေတြအားလုံးရဲ ့သတင္းေထာက္ေတြျပည္တြင္းမွာ သတင္းယူခြင့္ျပဳရင္ အရမ္းေကာင္းမွာပါ။ အခုျမင္ေနရတဲ့ပုံစံက ျပည္ပကေန တယ္လီဖုန္းသတင္းေထာက္ေတြျဖစ္ေနတာေတာ့ မေကာင္းဘူး။ ဘာျဖစ္လုိ ့လဲဆုိေတာ့ သတင္းေတြနားေထာင္ရတာ အရသာသိတ္ၿပီးမရွိဘူးလုိ ့ခံစားရလုိ ့ပါ။
ဗုိလ္မႈးေအာင္လင္းထြဋ္တုိ ့အုပ္စုကုိ ျပည္တြင္းမွာ ႏုိင္ငံေရးကုိ လြတ္လြတ္လပ္လပ္လုပ္ခြင့္ေပးသင့္တယ္။
ႀကံ့ခုိင္ေရးနဲ ့ဖြံ ့ၿဖိဳးေရးအစိုးရက တကယ္ေျပာင္းတယ္ဆုိရင္ ဗုိလ္မႈးေအာင္လင္းထြဋ္တုိ ့အုပ္စုကုိ ျပည္တြင္းမွာ ႏုိင္ငံေရးကုိ လြတ္လြတ္လပ္လပ္လုပ္ခြင့္ေပးသင့္တယ္။ အခုေတာ့ ဦးေအာင္လင္းထြဋ္တုိ ့အားလုံးဟာ ျပည္ပမွာေနၿပီး ဘာမွ ထိထိေရေရာက္ မလုပ္ႏုိင္ခဲ့ဘူး။ သူတို ့လည္း ႏုိင္ငံေရးလုပ္ခ်င္ရင္ သူမ်ားေတြျပန္ဝင္သလုိ ျပန္သင့္တယ္။ ဒီလုိအေျခအေနျဖစ္လာရင္ စစ္အစုိးရက သေဘာထားႀကီးေၾကာင္းျပတယ္လို ့ေျပာလုိ ့ရၿပီ။ ေထာက္လွမ္းေရးအုပ္စုကုိလည္း လူေတြဒိထက္ပုိၿပီး အထင္ႀကီးလိမ့္မယ္။
12/7/11
ABSDF ျပန္ေပးဆြဲပါ
အၾကမ္းဖက္တဲ့အယူအဆလုိ ့ေတာ့မထင္ပါနဲ ့။ အေတြးေလးကို ေ၀ငွျခင္းပါ။
ႏွစ္ေပါင္း ၂၃-ႏွစ္အတြင္း ABSDF အေနနဲ ့စစ္ေရး ႏုိ္င္ငံေရး ေတြလုပ္လာခဲ့တာ အမ်ားႀကီးျဖစ္တယ္။ ယေန ့အထိ စစ္အစုိးရကုိ ဘက္ေပါင္းစုံတုိက္ပြဲ၀င္မယ္လုိ ့ေျပာထားတဲ့အတြက္ အခုက်ေနာ္ေျပာမဲ့နည္းလမ္းကိုလည္း စဥ္းစားၾကေစခ်င္တယ္။
ျပန္ေပးဆြဲပါ
လက္ရွိအေနအထားမွာ သူမ်ားေတြရဲ ့ေပးစာကမ္းစာနဲ ့ရပ္တည္ေနရတယ္။ အကယ္လုိ ျပန္ေပးဆြဲလုိက္ရင္ ေငြရႏုိင္မယ္။ ျမန္မာျပည္မွာ ထိပ္သီးသူေဌးႀကီးေတြရဲ ့သားသမီးေတြ၊ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေတြရဲ ့သားသမီးေတြကုိ ျပန္ေပးဆြဲၿပီး ေငြေတာင္းရင္ ေဒၚလာသန္းခ်ီရႏုိင္တယ္။ ဒါဆုိရင္ သူမ်ားေတြကို မွီခုိစရာမလုိေတာ့ဘူး။ စစ္ေရးႏုိင္ငံေရးနည္းအရ တုိက္ရင္ အစုိးရက ျဖဳတ္ကုိက္တာေလာက္ေတာင္ ခံစားရမွာမဟုတ္ဘူး။ အခုလုိ ျပန္ေပးဆြဲလုိက္ရင္ သူတုိ ့ရင္၀ကုိ ေအေကနဲ ့ေထာင္းသလုိပဲ။
ၿပီးရင္ ရလာတဲ့ပုိ္က္ဆံကုိ ျပည္တြင္း လူမႈေရးလုပ္ငန္းေတြကုိ တစ္၀က္ခြဲေပး။ က်န္တာကုိ ေအဘီအဖြဲ ့၀င္ေတြယူ။ ဘယ္ေလာက္ေကာင္းလုိက္တဲ့ အႀကံလည္း။ သူတုိ ့ဆီက ေငြေတာင္းျပန္ေပးဆြဲတာ တရားဥပေဒနဲ ့မညွိဘူး။ ျပည္သူေတြအတြက္ တရားတယ္။ ေတဇသားတစ္ေယာက္ေလာက္ ရရင္ အနဲဆုံးေဒၚလာ သန္းေလးငါးဆယ္ေတာ့ တန္တယ္။
လက္နက္လည္း ရွိတယ္။ စခန္းလဲရွိတယ္။ အဆက္အသြယ္လည္းရွိတယ္ဆုိေတာ့ ဒီအစီအစဥ္ကျဖစ္ႏုိင္တယ္။ ၀ဲႀကီးမွာ ထုိင္ၿပီး ငတ္ေနတာထက္စာရင္ ဒီလုပ္ငန္းက လက္ေတြ ့ၾကတယ္။
--
ႏွစ္ေပါင္း ၂၃-ႏွစ္အတြင္း ABSDF အေနနဲ ့စစ္ေရး ႏုိ္င္ငံေရး ေတြလုပ္လာခဲ့တာ အမ်ားႀကီးျဖစ္တယ္။ ယေန ့အထိ စစ္အစုိးရကုိ ဘက္ေပါင္းစုံတုိက္ပြဲ၀င္မယ္လုိ ့ေျပာထားတဲ့အတြက္ အခုက်ေနာ္ေျပာမဲ့နည္းလမ္းကိုလည္း စဥ္းစားၾကေစခ်င္တယ္။
ျပန္ေပးဆြဲပါ
လက္ရွိအေနအထားမွာ သူမ်ားေတြရဲ ့ေပးစာကမ္းစာနဲ ့ရပ္တည္ေနရတယ္။ အကယ္လုိ ျပန္ေပးဆြဲလုိက္ရင္ ေငြရႏုိင္မယ္။ ျမန္မာျပည္မွာ ထိပ္သီးသူေဌးႀကီးေတြရဲ ့သားသမီးေတြ၊ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေတြရဲ ့သားသမီးေတြကုိ ျပန္ေပးဆြဲၿပီး ေငြေတာင္းရင္ ေဒၚလာသန္းခ်ီရႏုိင္တယ္။ ဒါဆုိရင္ သူမ်ားေတြကို မွီခုိစရာမလုိေတာ့ဘူး။ စစ္ေရးႏုိင္ငံေရးနည္းအရ တုိက္ရင္ အစုိးရက ျဖဳတ္ကုိက္တာေလာက္ေတာင္ ခံစားရမွာမဟုတ္ဘူး။ အခုလုိ ျပန္ေပးဆြဲလုိက္ရင္ သူတုိ ့ရင္၀ကုိ ေအေကနဲ ့ေထာင္းသလုိပဲ။
ၿပီးရင္ ရလာတဲ့ပုိ္က္ဆံကုိ ျပည္တြင္း လူမႈေရးလုပ္ငန္းေတြကုိ တစ္၀က္ခြဲေပး။ က်န္တာကုိ ေအဘီအဖြဲ ့၀င္ေတြယူ။ ဘယ္ေလာက္ေကာင္းလုိက္တဲ့ အႀကံလည္း။ သူတုိ ့ဆီက ေငြေတာင္းျပန္ေပးဆြဲတာ တရားဥပေဒနဲ ့မညွိဘူး။ ျပည္သူေတြအတြက္ တရားတယ္။ ေတဇသားတစ္ေယာက္ေလာက္ ရရင္ အနဲဆုံးေဒၚလာ သန္းေလးငါးဆယ္ေတာ့ တန္တယ္။
လက္နက္လည္း ရွိတယ္။ စခန္းလဲရွိတယ္။ အဆက္အသြယ္လည္းရွိတယ္ဆုိေတာ့ ဒီအစီအစဥ္ကျဖစ္ႏုိင္တယ္။ ၀ဲႀကီးမွာ ထုိင္ၿပီး ငတ္ေနတာထက္စာရင္ ဒီလုပ္ငန္းက လက္ေတြ ့ၾကတယ္။
--
Dual Citizen
ႏုိင္ငံအေတာ္မ်ားမ်ားက Dual Citizen ကုိ လက္ခံတယ္။ က်ေနာ္သိသေလာက္ အင္ဒုိနီးရွား နဲ ့ဂ်ပန္ကေတာ့ လက္မခံဘူး။ ျမန္မာႏုိင္ငံလည္း လက္မခံေသးဘူးလုိ ့ထင္တယ္။ က်ေနာ္ဆႏၵက ႏွစ္ႏုိင္ငံသားအျဖစ္ခံယူပုိင္ခြင့္ကုိ ခြင့္ျပဳသင့္တယ္လုိ ့ျမင္တယ္။ ျမန္မာေတြဟာ ႏုိင္ငံျခားတုိင္းျပည္ေတြမွာ နဲတာမဟုတ္ဘူး။ အေတာ္မ်ားမ်ားက ႏုိင္ငံသားအျဖစ္ခံယူလုိက္ၾကကုန္ၿပီ။ က်ေနာ္အပါအ၀င္ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီလူေတြရဲ ့စြမ္းအားဟာ တေန ့မွာတုိင္းျပည္အတြက္ ႀကီးမားတဲ့ အက်ဳိးေက်းဇူးကုိ ေပးႏုိင္လိမ့္မယ္လုိ ့ယူဆရတယ္။ ဒီလုိလုပ္ႏုိင္ဖုိ ့အတြက္ဆုိရင္ ျမန္မာေတြကုိ အခြင့္အလမ္းေတြ ေပးဖုိ ့လုိတယ္။ ဒါကေတာ့ Dual Citizen အျဖစ္ လက္ခံဖုိ ့ပါ။
12/6/11
ကုိေမာင္ဦးကုိအားေပးပါအုံး
အေမရိကန္ႏုိင္ငံေန က်ေနာ္တုိ ့ရဲ ့ရဲေဘာ္ႀကီး ကုိေမာင္ေမာင္ဦး ေလျဖတ္ေနပါတယ္။ ေအာက္ပုိင္းေသၿပီး တြန္းလွည္းနဲ ့သြားေနရတယ္။ ဒီလုိအေျခအေနျဖစ္တာေတာင္ သူ ့ဘေေလာ့ဂ္ နဲ ့ လူ ့ေဘာင္သစ္ ရဲ ့အေမရိကန္ ဌာနခြဲဘေလာ့ဂ္ကုိ အားတက္သေရာ လုပ္ေနတုန္းပဲ။ သူ ဟာ သူယုံၾကည္တာကုိ လုပ္ေနတဲ့အတြက္ အထူးေလးစားမိတယ္။ ခင္မင္တဲ့သူငယ္ခ်င္းအေပါင္းအသင္းေတြလည္း ဆက္သြယ္အားေပးေစခ်င္တယ္။ မုိးမခမီဒီယာမွာလည္း သူတက္ႏုိင္သေလာက္ လုပ္ေနတုန္းပါ။ ဆရာႀကီး ဦးတင္မုိးရဲ ့ျမန္မာကဗ်ာေရးနည္းစာအုပ္ကို သူနဲ ့သူ ့ဇနီးက အဓိကပါ၀င္ကူညီေပးခဲ့ဘူးပါတယ္။
http://oothandar.blogspot.com/
12/3/11
ရုိးသားတဲ့အစုိးရလား
ကုန္ပစၥည္းခ်င္းတုိက္ရုိက္ဖလွယ္မႈကေန ေငြေၾကးေပၚေပါက္လာတယ္။
၂၀၁၁-ႀကံ့ဖြတ္အာဏာရွင္အစုိးရလက္ထက္မွာ ႏုိင္ငံေရးအက်ဥ္းသားေတြနဲ ့လဲလွယ္ရင္း စစ္ပြားေရးပိတ္ဆုိ ့မႈ ့ကုိ ရုပ္သိမ္းျခင္းဆုိတဲ့အရာ ပၚေပါက္လာတယ္လုိ ့ေျပာလုိ ့ရၿပီ။ ရေတာ့ မရေသးဘူး။ ရခါနီးေနၿပီ။
ဦးသိန္းစိန္အစုိးရေျပာတဲ့ ျပစ္မႈတစ္စုံတစ္ခုက်ဴးလြန္ခဲ့လုိ ့ဖမ္းထားပါတယ္ ဆီးထားပါတယ္ဆုိရင္ ဆက္ၿပီးဖမ္းထားေပါ့။ ဘာ့ေၾကာင့္ ဆန္ရွင္နဲ ့ကုိမင္းကုိႏုိင္တုိ ့အုပ္စုကုိ လဲရမွာလဲ။ ဒါဆုိရင္ ဥပေဒကုိ ခ်ဴိးေဖာက္တာ ဘယ္သူေတြလဲလုိ ့ေမးရမလုိျဖစ္ေနၿပီ။
ဦးေရႊမန္းတုိ ့မ်ား သိသိႀကီးနဲ ့ေျမာက္ကုိရီးယားနဲ ့ေပါင္းတယ္။ အခုၾကေတာ့ မေပါင္းေတာ့ပါဘူးဆုိၿပီး ေျပာျပန္ၿပီ။ ဒါ့ေၾကာင့္ ဦးသိန္းစိန္အစုိးရတစ္ခုလုံးမွာ လူေကာင္းေကာရွိေသးရဲ ့လား ၊ ရုိးသားတဲ့လူေကာရွိရဲ ့လားဆုိတာကို က်ေနာ္သံသယျဖစ္မိတယ္။ ဘာ့ေၾကာင့္လဲဆုိေတာ့ အားလုံးက ဖာ, ပါးစပ္ေတြနဲ ့ဆုိေတာ့ဗ်ာ။
ဘာကုိ ယုံရမွန္းေတာင္မသိေတာ့ဘူး။
ႏုိင္ငံေရးအက်ဥ္းသားေတြ ထပ္ၿပီးလႊတ္မယ္။ အပစ္ရပ္ေတြ ခဏလုပ္မယ္။ ေျမာက္ကုိရီးယားနဲ ့ေပါင္းတာ ခဏနားမယ္။ ႏုိင္ငံေရးလြတ္လပ္ခြင့္ခဏေပးမယ္။ ႏုိင္ငံေရးစကားေျပာခ်င္ရင္ လႊတ္ေတာ္ထဲ၀င္ပါ။ ေရြးေကာက္ပြဲ၀င္ပါ။ အေျခခံဥပေဒေတာ့ လာမထိနဲ ့။
၂၀၁၀ ေရြးေကာက္ပြဲႏုိင္ထားတဲ့လူေတြျဖစ္တဲ့အတြက္ တရား၀င္တယ္။ဘာညာဆုိၿပီး ဘုရင္ရႈး ရႈးေနတဲ့ ထိပ္ေျပာင္အစုိးရရဲ ့လုပ္ရပ္ေတြက ခေလးေတာင္သိတယ္။
သူတုိ ့လုိခ်င္တာလဲရေရာ ငါတုိ ့ေၾကာင့္ ဒီလုိျဖစ္လာတာ ဘာညာဆုိၿပီး ေစာက္ခြက္ေတြ တမ်ဳိးေျပာင္း။ ေစာက္ခ်ဳိးေတြက အရင္အတုိင္းျပန္လုပ္။ ဂ်ပုေက်ာ္ဆန္းသတင္းစာကေန ႀကံ့ဖြတ္အစုိးရလက္ထက္မွာ စီးပြားေရးပိတ္ဆုိ ့မႈေတြပြင့္လာေအာင္လုပ္ႏုိင္ခဲ့တယ္။
ဘယ္ႏွစ္ဖြဲ ့နဲ ့အပစ္ရပ္ခဲ့ၿပီ။ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးကို ဘယ္ေလာက္ေရာက္ခဲ့ၿပီ။ ျပည္ပက လူေတြကုိျပန္ေခၚႏုိင္ခဲ့တယ္။ ဒုကၡသည္ေတြကို ဘယ္ေလာက္လက္ခံႏုိင္ခဲ့တယ္။ အလုပ္အကုိင္အခြင့္အလမ္းေတြ ဘယ္ေလာက္ဖန္တီးေပးႏုိင္ခဲ့တယ္ဆုိၿပီး သတင္းစာကေန ျပည္သူေတြကို သူတုိ ့ဘယ္ေလာက္ေတာ္ေၾကာင္း ေကာင္းေၾကာင္း အတင္းစြတ္ရြီး။ ႏုိင္ငံေရးနားမလည္၊ ဗဟုသုတကင္းတဲ့ ျပည္သူေတြက စြတ္ယုံ။ ဒီမွာ ႀကံ့ဖြတ္အစုိးရက ဘ၀င္ေတြစြတ္ျမင့္။သူေတာင္းစား ထမင္း၀ၿပီး ေတာင္ခ်င္တုိင္းေတာင္အုံးမွာပါ။
ျပည္သူေတြကေတာ့ ဒုံရင္းကဒုံရင္း ငပိရည္နဲ ့ကန္ဇြန္းရြက္က သူတုိ ့အတြက္ အဓိက အဟာရပဲျဖစ္ေနမွာပါ။
ဒီလုိနဲ ့ပဲ ေဒၚစုက အသက္ေတြႀကီးလာၿပီး ငယ္မႈျပန္၊ ေနာက္ဆုံး အိပ္ရာထဲလဲ ။ အသက္(၇၀)လည္း ေက်ာ္ေရာ၊ ေဒၚစုလည္း ေရေ၀းမွာ ဦးေက်ာ္သူတုိ ့အကူအညီနဲ ့အနားယူ။ဒီမွာတင္ အန္အယ္ဒီ တစ္ခန္းရပ္ေပါ့။ ဦးတင္ဦးလည္းေသ။ ဦး၀င္းတင္လည္း ခေလးမရ ဘာမရနဲ ့ေရွာ။ သူတုိ ့အေၾကာင္းေတြစာအုပ္ထဲမွာပဲ က်န္ခဲ့အုံးမွာပါ။
၂၀၁၁-လည္း ဦးသိန္းစိန္ရဲ ့လူေတြပဲ။ ၂၀၂၁-လည္း ဦးသိန္းစိန္ရဲ ့တပည့္ေတြပဲ အာဏာရ။ ကုိမင္းကိုႏုိင္တုိ ့အဖြဲ ့ေတြလည္း ယဥ္ယဥ္ေလးနဲ ့ရႈး။ ပြဲကေတာ့ ၾကည့္ရတာ ပ်င္းစရာေကာင္းတယ္။
မရုိးသားတာကိုေျပာခ်င္လုိ ့ပါ။ ဒါ့ေၾကာင့္ ဒီလုိေရးျဖစ္တာေပါ့။ စစ္အစုိးရကလူေတြဟာ ဘယ္တုန္းကမွရုိးသားခဲ့တာမဟုတ္ပါ။ အမ်ဳိးသားညီလာခံကေန ၂၀၁၀-အဆုံး မရုိးမသားလုပ္ခဲ့ၿပီး အာဏာေတြရခဲ့ၿပီ။ ယေန ့အထိမရုိးသားတဲ့အႀကံအစည္နဲ ့ႏုိင္ငံေရးအက်ဥ္းသားေတြနဲ ့ဆန္ရွင္ကုိလဲမယ္။ သူတုိ ့လႊတ္ခ်င္ရင္ ႀကိဳက္တဲ့အခ်ိန္လုပ္လုိ ့ရတာပဲ။ သူတုိ ့ပါးစပ္မွာ ဥပေဒရွိတယ္။ဒါကုိက မရုိးသားတာ။
ေနာက္ဆုံးတစ္ေန ့ၾကရင္ သူတုိ ့ေတြပဲ အာဏာယူအုံးမွာပါ။ မည္သည့္အာဏာရ ပုဂၢိဳလ္မဆုိ လြယ္လြယ္နဲ ့မဆင္းဘူးဆုိတာ အားလုံးသေဘာေပါက္ေစခ်င္တယ္။
ဟယ္လာရီက ႏုိင္ငံတကာပတ္ၿပီး အာဏာရွင္မ်ဳိးစုံနဲ ့ဆက္ဆံဘူးတယ္။ ေခ်ာ့တစ္ခါေျခာက္တစ္လွည့္နဲ ့ အေမရိကန္အက်ဳိးစီးပြားရေအာင္ ဆက္ဆံတယ္။ ပါးစပ္ကေတာ့ သံခင္းတမံခင္းအရ ခင္ဗ်ားတုိ ့ျပည္သူေတြအတြက္ ေစတနာေတြ ေမတၱာေတြ ကြမ္းသီးေတြ ရွိပါတယ္လုိ ့ေတာ့ေျပာတာပဲ။
အေမရိကန္ ၁၀၀-ေပးရင္ အနဲဆုံး တစ္သိန္းေတာ့ သူတုိ ့ျပန္ရေအာင္ႀကံတယ္။ မယုံရင္ လစ္ဗ်ားကိစၥကုိေလ့လာၾကည့္ပါ။ အာဖဂန္အခင္းအက်င္းကို ဖတ္ၾကည့္ပါ။ အီရတ္ကေရနံေတြကုိ ဘယ္သူေတြက အမ်ားစုရလဲဆုိတာကို ေမးၾကည့္ပါ။ အေမရိကန္ပဲျဖစ္ျဖစ္၊ အဂၤလန္ပဲျဖစ္ျဖစ္ သူတုိ ့ကူညီၿပီးရင္ သူတုိ ့ကိုေတာ့ ျပန္ေပးရတယ္။ အျမတ္မရရင္ ဘယ္သူမွ မလုပ္ဘူး။ မကူညီဘူး။ အနဲဆုံး ႏုိင္ငံေရးအရေတာ့ အျမတ္ရေအာင္ ႀကံဖန္ၿပီး လုပ္တယ္။ တရုတ္လည္း ဒီအတုိင္းပဲ။
ဒီတစ္ခ်ီမွ ဦးသိန္းစိန္တုိ ့ေျပာတဲ့အတုိင္းမလုပ္ရင္ အေမရိကန္က ေလးဂြနဲ ့ေတာ့ပစ္မွာမဟုတ္ဘူး။ သိတဲ့အတုိင္း ဘာျဖစ္ႏုိင္လဲဆုိတာ ႏုိင္ငံေရးအႀကံေပးေတြျဖစ္တဲ့ အေျခာက္ႀကီး ေနဇင္လတ္တုိ ့၊ အေျခာက္ႀကီး ကိုကုိလႈိင္တုိ ့သိမယ္ထင္တယ္။
အခုလုိအခ်ိန္မွာ ထုိင္းမွာေနတဲ့ အတုိက္အခံအဖြဲ ့အစည္းေတြလည္း ေတာင္ေျပးရမလုိ ေျမာက္ေျပးရမလုိျဖစ္ေနၿပီဆုိေတာ့ သနားစရာ။ အေျခအေနမဲ့ အိမ္မရွိ ယာမရွိ အလုပ္အကုိင္ကလည္း မယ္မယ္ရရမရွိတဲ့ နယ္စပ္ကေခါင္းေဆာင္ေတြကိုအႀကံေပးခ်င္တာက ကုိယ့္ထမင္းကုိ ကုိယ္ရွာစားၿပီး ဦးသိန္းစိန္ပဲျဖစ္ျဖစ္ ေဒၚစုကုိပဲျဖစ္ျဖစ္ ကုိယ္ျမင္တာ ထင္တာကို လုပ္သင့္ေနၿပီျဖစ္ေၾကာင္းပါ။
ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္က ဘာ့ေၾကာင့္မျပတ္မသားျဖစ္လဲဆုိေတာ့ သူက စစ္အစုိးရနဲ ့လည္းမျပတ္ႏုိင္ဘူး၊ အတုိက္အခံနဲ ့လည္းမျပတ္ႏုိင္ဘူး၊ ႏုိင္ငံတကာေပးတဲ့ဆုေတြကလည္း မ်ားတယ္ဆုိေတာ့ ႏုိင္ငံတကာနဲ ့လည္းမျပတ္ႏုိင္ဘူး။
မ်က္ႏွာေထာက္စရာေတြမ်ားသားပဲဗ်။ ေဒၚစုအိမ္ကုိလုံၿခဳံေရးယူေပးေနတာက စစ္သားေတြျဖစ္ပါတယ္။ ၈၈-ေတြ အန္အယ္ဒီအဖြဲ ့၀င္ေတြ ယူေပးေနတာမဟုတ္ပါ။
ကဲ...ဒီေတာ့ ဦးသိန္းစိန္ဟုေခၚေသာ ဦးသန္းေရႊရဲ ့အေမြကိုဆက္ခံသူႀကီးေရ....ဦးခင္ညြန္ ့ကုိလည္း လႊတ္ေပးပါအုံး။
တကယ္တမ္းရုိးသားတယ္ဆုိရင္ စစ္အစုိးရဘက္ကေန တစ္တုိင္းျပည္လုံးကုိ ရာသက္ပန္အပစ္ရပ္ေၾကာင္းေၾကျငာသင့္တယ္။ တစ္ဘက္ကတုိင္းရင္းသားေတြတုိက္လာရင္ေတာ့ သူတုိ ့ေသတြင္း သူတုိ ့တူးတာေပါ့။
ၿပီးရင္ ဘက္ေပါင္းစုံက အဖြဲ ့ေတြနဲ ့ႏုိင္ငံေရးနည္းအရေျပလည္ရာ ေျပလည္ေၾကာင္းေဆြးေႏြးၿပီး အေျဖရွာသင့္တယ္။အခုလုိ ဦးေအာင္ေသာင္းနဲ ့အဖြဲ ့လုပ္ေနတဲ့ပုံစံကုိေျပာေနတာမဟုတ္ပါ။ ဦးေအာင္ေသာင္းေတာ့ မသိဘူး၊ သူ ့သားကေတာ့ ေငြကုိထားစရာေနရာမရွိေအာင္ ခ်မ္းသာေနတာကုိေတာ့သိတယ္။ ဘာတဲ့...အစုိးရကေတာင္ သူ ့ဆီက ေခ်းရတယ္ဆုိလားပဲ။
၂၀၀၈-ခုႏွစ္အေျခခံဥပေဒကုိ ျပန္ျပင္ၿပီး ျပည္သူေတြရဲ ့ေထာက္ခံမႈရေအာင္လုပ္သင့္တယ္။
ၿပီးရင္ ေရြးေကာက္ပြဲအသစ္ကုိႏုိင္ငံတကာေစာင့္ၾကည့္မႈနဲ ့က်င္းပၿပီး အစုိးရအသစ္ကုိတစ္ခုကုိ တင္သင့္တယ္။
အခုၾကေတာ့ သူတုိ ့အစုိးရျဖစ္ခ်င္တုိင္းကုိ အတုိက္အခံေကာ၊ ျပည္သူကေကာ၊ အားလုံးေသာ တုိင္းရင္းသားအဖြဲ ့ေတြက လုိက္ၿပီးလုပ္ေပးရသလုိပဲ။
ဒါ့ေၾကာင့္ ဒီအေျခအေနက ခဏပဲ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးရႏုိင္လိမ့္မယ္။
12/1/11
အေျဖထြက္လာၿပီ
ဟယ္လာရီကလင္တန္က လက္ရွိစစ္အစုိးရအတြင္းမွာ အုပ္စုသုံးစု ရွိေနတယ္လုိ ့ေျပာတယ္။ ေျပာင္းလဲေရးလုပ္ခ်င္တဲ့အုပ္စု၊ ၾကားေနအုပ္စု နဲ ့ မေျပာင္းလဲခ်င္တဲ့အုပ္စု။
ဟယ္လာရီေျပာတာအျပင္ ေဒၚစုကလည္း အခ်ိန္တန္မွ ေျပာမယ္လုိ ့ေျပာျပန္ေတာ့ စစ္အစုိးရအတြင္းမွာ အုပ္စုေတြရွိေနတယ္လုိ ့သုံးသပ္ႏိုင္တယ္။ စစ္အစုိးရဘက္က ၀န္ႀကီးေတြကေတာ့ အုပ္စုေတြမကြဲဘူးလုိ ့ေျပာတယ္။ ဘယ္သူက ကြဲေနပါတယ္လုိ ့ေျပာရဲမလဲ။ ေျပာတဲ့လူ ေထာင္ထဲသြားေပါ့။
ဘယ္အဖြဲ ့အစည္းပဲျဖစ္ျဖစ္ အုပ္စုစြဲ ဂုိဏ္းဂနစြဲေတာ့ရွိတယ္။
ဆုိလုိခ်က္ကေတာ့ ဦးသိန္းစိန္ကေတာ့ ေျပာင္းခ်င္တဲ့အုပ္စုေပါ့။ ဟုတ္ေကာဟုတ္လုိ ့လား။ ဟုတ္ႏုိင္ပါတယ္။
တကယ္လုိ ့ေျပာင္းခ်င္ရင္ ဦးသိန္းစိန္ပါးစပ္က ႏုိင္ငံေရးအက်ဥ္းသားဆုိတဲ့စကားလုံးကုိေျပာသင့္တာေပါ့။ မဟုတ္ဘူးလား။ ဒါက တစ္ခု။ သူတုိ ့ဘယ္တုန္းကမွ ဒီစကားကုိမေျပာခဲ့ဘူးေနာ္...ေသခ်ာစဥ္းစားၾကည့္ပါ။ တတိယ အင္အားစုအတြက္ စဥ္းစားဖုိ ့ပါ။
ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္က ဒီေန ့ရုိက္တာသတင္းဌာနကုိေျပာတာက ဒီလုိပါ။ က်မတုိ ့စြန္ ့စားတာပါ။ တကယ္လုိ ့သူတို ့အေနနဲ ့ႏုိင္ငံေရးအက်ဥ္းသားေတြကို ထပ္ၿပီးဖမ္းတယ္ဆုိရင္ ရွင္တုိ ့၀ုိင္းၿပီးေအာ္ၾကလုိ ့ေျပာတယ္။ မယုံရင္ ရွာၿပီးဖတ္ၾကည့္။ ဆုိလုိခ်က္က ဘာကုိမွ အာမခံခ်က္မရွိတဲ့ဘ၀အေျခအေနကို ေဒၚစုလည္းသိတယ္။
ဒီအေျခအေနေအာက္မွာ ဦးသိန္းစိန္ရဲ ့အစုိးရတစ္ဖြဲ ့လုံးဟာ သူတုိ ့အခ်င္းအခ်င္းေတြထဲက တစ္ဦးဦး မဟုတ္ေတာင္ အုပ္စုတစ္စုကိုထုိးေကၽြးၿပီး သူတုိ ့နာမည္ကုိ သမုိင္းမွာမွတ္တမ္းတင္က်န္ေစခ်င္တဲ့ပုံျဖစ္ေနၿပီ။ သူတုိ ့လုပ္မွာ ေသခ်ာေနၿပီ။ က်ေနာ္တုိ ့ေမွ်ာ္လင့္ေနတဲ့ ပုံစံကိုနဲနဲေလာက္ လွည့္ၿပီး ေမွ်ာ္လင့္ၾကည့္ပါ။ ဥပမာ ၉၀ ဒီဂရီမဟုတ္ပဲ ၄၅-ေလာက္ကိုေပါ့။
ဘယ္သူမွ အတိမက်မသိေသးတဲ့အေျခအေနမ်ဳိးျဖစ္ေနတယ္။
ဟယ္လာရီေျပာတာအျပင္ ေဒၚစုကလည္း အခ်ိန္တန္မွ ေျပာမယ္လုိ ့ေျပာျပန္ေတာ့ စစ္အစုိးရအတြင္းမွာ အုပ္စုေတြရွိေနတယ္လုိ ့သုံးသပ္ႏိုင္တယ္။ စစ္အစုိးရဘက္က ၀န္ႀကီးေတြကေတာ့ အုပ္စုေတြမကြဲဘူးလုိ ့ေျပာတယ္။ ဘယ္သူက ကြဲေနပါတယ္လုိ ့ေျပာရဲမလဲ။ ေျပာတဲ့လူ ေထာင္ထဲသြားေပါ့။
ဘယ္အဖြဲ ့အစည္းပဲျဖစ္ျဖစ္ အုပ္စုစြဲ ဂုိဏ္းဂနစြဲေတာ့ရွိတယ္။
ဆုိလုိခ်က္ကေတာ့ ဦးသိန္းစိန္ကေတာ့ ေျပာင္းခ်င္တဲ့အုပ္စုေပါ့။ ဟုတ္ေကာဟုတ္လုိ ့လား။ ဟုတ္ႏုိင္ပါတယ္။
တကယ္လုိ ့ေျပာင္းခ်င္ရင္ ဦးသိန္းစိန္ပါးစပ္က ႏုိင္ငံေရးအက်ဥ္းသားဆုိတဲ့စကားလုံးကုိေျပာသင့္တာေပါ့။ မဟုတ္ဘူးလား။ ဒါက တစ္ခု။ သူတုိ ့ဘယ္တုန္းကမွ ဒီစကားကုိမေျပာခဲ့ဘူးေနာ္...ေသခ်ာစဥ္းစားၾကည့္ပါ။ တတိယ အင္အားစုအတြက္ စဥ္းစားဖုိ ့ပါ။
ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္က ဒီေန ့ရုိက္တာသတင္းဌာနကုိေျပာတာက ဒီလုိပါ။ က်မတုိ ့စြန္ ့စားတာပါ။ တကယ္လုိ ့သူတို ့အေနနဲ ့ႏုိင္ငံေရးအက်ဥ္းသားေတြကို ထပ္ၿပီးဖမ္းတယ္ဆုိရင္ ရွင္တုိ ့၀ုိင္းၿပီးေအာ္ၾကလုိ ့ေျပာတယ္။ မယုံရင္ ရွာၿပီးဖတ္ၾကည့္။ ဆုိလုိခ်က္က ဘာကုိမွ အာမခံခ်က္မရွိတဲ့ဘ၀အေျခအေနကို ေဒၚစုလည္းသိတယ္။
ဒီအေျခအေနေအာက္မွာ ဦးသိန္းစိန္ရဲ ့အစုိးရတစ္ဖြဲ ့လုံးဟာ သူတုိ ့အခ်င္းအခ်င္းေတြထဲက တစ္ဦးဦး မဟုတ္ေတာင္ အုပ္စုတစ္စုကိုထုိးေကၽြးၿပီး သူတုိ ့နာမည္ကုိ သမုိင္းမွာမွတ္တမ္းတင္က်န္ေစခ်င္တဲ့ပုံျဖစ္ေနၿပီ။ သူတုိ ့လုပ္မွာ ေသခ်ာေနၿပီ။ က်ေနာ္တုိ ့ေမွ်ာ္လင့္ေနတဲ့ ပုံစံကိုနဲနဲေလာက္ လွည့္ၿပီး ေမွ်ာ္လင့္ၾကည့္ပါ။ ဥပမာ ၉၀ ဒီဂရီမဟုတ္ပဲ ၄၅-ေလာက္ကိုေပါ့။
ဘယ္သူမွ အတိမက်မသိေသးတဲ့အေျခအေနမ်ဳိးျဖစ္ေနတယ္။
11/30/11
Aussie Senator
တေန ့မွာ ၾသစေတ်းလ်ႏုိင္ငံ ဂရင္းပါတီက အထက္လႊတ္ေတာ္အမတ္ျဖစ္သူ စေကာ့နဲ ့ က်ေနာ္စကားေျပာျဖစ္တယ္။ သူက အမတ္ပူပူေႏြးေႏြးျဖစ္ခါစ။ သူ ့အသက္က ၃၅-၄ဝ ပတ္ဝန္းက်င္ေလာက္ပဲရွိအုံးမယ္ထင္တယ္။ ျမန္မာျပည္အေပါ္မွာ အေတာ့္ကုိ ေစတနာရွိ ကူညီေပးတဲ့သူလုိ ့ေျပာလုိ ့ရပါတယ္။ က်ေနာ္က သူ ့ကုိေမးတယ္။ ခင္ဗ်ားက ဘာလုိ ့ေအာက္လႊတ္ေတာ္အတြက္ ဝင္ၿပီးအေရြးမခံတာလဲလို ့ေမးေတာ့...သူက ဒီလုိျပန္ေျပာတယ္။ ေအာက္လႊတ္္ေတာ္အမတ္ရဲ ့သက္တမ္းက သုံးႏွစ္ပဲ။ သုံးႏွစ္ၿပီးရင္ ျပန္ၿပီးအေရြးခံရေတာ့ အလုပ္ရႈပ္တယ္။ ျပန္ေရြးခံရ မရ မေသခ်ာဘူး။ အထက္လႊတ္ေတာ္အမတ္ျဖစ္ရင္ ေျခာက္ႏွစ္ေတာင္ေနရတာဆုိေတာ့ ေအာက္လႊတ္ေတာ္အမတ္လို ေနာက္ေရြးေကာက္ပြဲအတြက္ စိတ္မပူရေတာ့ဘူးဆုိၿပီး အထက္လႊတ္အမတ္ျဖစ္သူ စေကာ့က ျပန္ေျပာတယ္။
11/28/11
ဘာ့ေၾကာင့္ ဘေလာ့ဂ္ေရးတာလဲ
က်ေနာ္ေရးထားတဲ့စာေတြ၊ အခ်က္အလက္ေတြအားလုံး တစ္စုံတစ္ရာမွားယြင္းမႈရွိပါက က်ေနာ့္တာဝန္ျဖစ္ပါတယ္။ အားလုံးမွန္ပါတယ္လုိ ့လည္း က်ေနာ္မေျပာခ်င္ပါဘူး။ ယခုဘေလာ့ဂ္ကုိေရးရျခင္းအတြက္ေၾကာင့္ အဓိက အက်ဳိးအျမတ္အေနနဲ ့.....
၁။ ဗမာစာကုိ မေမ့ျခင္း။
၂။ မိမိသားသမီးမ်ား သူ ့အေဖေရးထားေသာစာမ်ားအားဖတ္ၿပီး ဗမာစာတက္ေစရန္။ က်ေနာ္ေသသြားရင္ သူတုိ ့ဖတ္ႏုိင္ေစရန္။ သူ ့အေဖအေၾကာင္းသိေစရန္။
၃။ ဘဝတစ္ေလွ်ာက္ေတြ ့ႀကဳံလာေသာ အေတြ ့အႀကဳံမ်ားအား မွတ္တမ္းအျဖစ္ထားျခင္း။
၄။ ရင္ဖြင့္ျခင္း။
၅။ အပ်င္းေျပျခင္း။
၆။ ဆဲတက္လာျခင္း....စသျဖင့္ရရွိပါလိမ့္မည္ဟု ထင္မိပါေၾကာင္း။ လာလည္သူအေပါင္း စိတ္ေထာင္းကိုယ္ေၾကမျဖစ္ပဲ ေပ်ာ္ရႊင္တဲ့ဘဝကို အၿမဲတေစပုိင္ဆုိင္ႏုိင္ပါေစ။ က်ေနာ္တုိ ့လုိ မိတစ္ကြဲဖတစ္ကြဲ ေမာင္ႏွစ္မတစ္ကြဲမျဖစ္ပါေစနဲ ့လုိ ့ဆုေတာင္းပါသည္။
က်ေနာ္စာမဖတ္ပါ။ စာပဲေရးပါသည္။
၁။ ဗမာစာကုိ မေမ့ျခင္း။
၂။ မိမိသားသမီးမ်ား သူ ့အေဖေရးထားေသာစာမ်ားအားဖတ္ၿပီး ဗမာစာတက္ေစရန္။ က်ေနာ္ေသသြားရင္ သူတုိ ့ဖတ္ႏုိင္ေစရန္။ သူ ့အေဖအေၾကာင္းသိေစရန္။
၃။ ဘဝတစ္ေလွ်ာက္ေတြ ့ႀကဳံလာေသာ အေတြ ့အႀကဳံမ်ားအား မွတ္တမ္းအျဖစ္ထားျခင္း။
၄။ ရင္ဖြင့္ျခင္း။
၅။ အပ်င္းေျပျခင္း။
၆။ ဆဲတက္လာျခင္း....စသျဖင့္ရရွိပါလိမ့္မည္ဟု ထင္မိပါေၾကာင္း။ လာလည္သူအေပါင္း စိတ္ေထာင္းကိုယ္ေၾကမျဖစ္ပဲ ေပ်ာ္ရႊင္တဲ့ဘဝကို အၿမဲတေစပုိင္ဆုိင္ႏုိင္ပါေစ။ က်ေနာ္တုိ ့လုိ မိတစ္ကြဲဖတစ္ကြဲ ေမာင္ႏွစ္မတစ္ကြဲမျဖစ္ပါေစနဲ ့လုိ ့ဆုေတာင္းပါသည္။
က်ေနာ္စာမဖတ္ပါ။ စာပဲေရးပါသည္။
11/27/11
ၾသစီဖြတ္ႏွင့္က်ေနာ္
 |
| ၾသစေတ်းလ်ႏုိ္င္ငံ အေနာက္ပုိင္းက ဖြတ္ႀကီးျဖစ္ပါတယ္။ အလုပ္ထဲမွာ ေတြ ့လို ့ပါ။ ဒီဖြတ္ႀကီးဟာ လူလည္းမေၾကာက္ပါဘူး။ သူ ့ကုိ စရင္ လူကိုျပန္ကုိက္ပါတယ္။ သူ ့သြားေတြက အရမ္းေၾကာက္စရာေကာင္းပါတယ္။ ပုိးမြားေတြကိုစားထားလုိ ့ ေရာဂါပုိးမ်ဴိးစုံရွိတယ္။ လူကုိကိုက္မိရင္ ဒီေရာဂါပုိးေတြက လူထံကိုကူးစပ္ၿပီး လူကုိေသေစႏုိင္ပါတယ္။ အကယ္၍ ေဆးရုံကုိ အခ်ိန္မွီမေျပးႏုိင္ခဲ့ရင္ သုံးေလးရက္အတြင္းမွာ အကုိက္ခံရသူဟာေသပါတယ္။ ဌာေနတုိင္းရင္းသားေတြကလြဲလို ့ဘယ္လူမ်ဴိးမွ ဖြတ္သားမစားပါ။ အခုေတြ ့ရတဲ့ဖြတ္ဟာ ခေလးအရြယ္ပဲရွိပါေသးတယ္။ ႏွစ္ခ်ိဳ ့ဖြတ္တစ္ေကာင္ရဲ ့အေလးခ်ိန္က ေလးငါးပိသာအနဲဆုံးရွိပါတယ္။ ေန ့လည္ဘက္မွာ သူတုိ ့ကအျပင္ကုိ ထြက္ၿပီး အစာရွာေလ့ရွိတယ္။ |
အျပစ္ရိွသူေတြကုိ ဘာလုိ ့အေရးမယူေသးတာလဲ
စစ္အစုိးရလက္ထက္မွာ က်ဴးလြန္ခဲ့တဲ့ျပစ္မႈ ့ေတြအမ်ားႀကီးရွိတယ္။ အျပစ္မဲ့ျပည္သူေထာင္ေပါင္းမ်ားစြာရဲ ့အသက္ေတြ ေသခဲ့ရတယ္။ ဒုကၡမ်ဴိးစုံနဲ ့ရင္ဆုိင္ခဲ့ရတယ္။ ဒါေတြကုိလုပ္ခဲ့တဲ့ စစ္ဗိုလ္ေတြဟာ ယေန ့ကာလမွာ လႊတ္ေတာ္ထဲဝင္ၿပီး သူေတာ္ေကာင္းလုပ္ေနတာကုိလည္း အားလုံးသိမယ္ထင္တယ္။ သူတုိ ့အျပင္ ေငြကိုထားစရာေနရာမရွိေအာင္ခ်မ္းသာတဲ့လူေတြလည္းရွိတယ္။ ဒီလူေတြဟာ သူမ်ားေတြငတ္ေနတဲ့အခ်ိန္မွာ စည္းစိမ္အျပည့္နဲ ့ေနေနၾကတာကုိလည္း အားလုံးသေဘာေပါက္မယ္ထင္တယ္။ ျပစ္မႈးက်ဴးလြန္ခဲ့တဲ့စစ္ဗုိလ္ေတြ၊ မတရားသျဖင့္ ခ်မ္းသာေနတဲ့လူေတြကုိ အေရးယူဖုိ ့အသံေတြ လႊတ္ေတာ္ထဲမွာ မၾကားရေသးဘူး။ ႏုိင္ငံေရးအင္အားစုအသီးသီးကလည္း ဦးသိန္းစိန္ရဲ ့အသံ နဲ ့ေဒါ္စုအသံအေနာက္ကုိ လုိက္ေနရင္း အေရးႀကီးတာကုိ ေမ့ေနၾကတယ္။ ျမန္မာျပည္မွာ ဒီကိစၥကုိ မေျဖရွင္းႏုိင္သ၍ ျပည္သူေတြရဲ ့ရင္ထဲမွာ ဘယ္္ေတာ့မွ ေက်ေအးမွာမဟုတ္ဘူး။ ဒီလိုမေက်ေအးရင္ အမ်ဴိးသားသင့္ျမတ္ေရးလည္း ရလိမ့္မွာမဟုတ္ဘူး။
က်ေနာ္တုိ ့ျပည္သူေတြဟာ ခံခဲ့ရတဲ့သူေတြပါ။ ယေန ့ႏုိင္ငံေရးျဖစ္စဥ္မွာလည္း ဘာမသိညာမသိနဲ ့ေရာေရာင္ၿပီး အျပစ္ရွိတဲ့သူေတြကုိ လႊတ္ေတာ္အမတ္ျဖစ္လာေအာင္ပါ လုပ္ေပးခဲ့ရေသးတယ္။ တုိင္းရင္းသားအေရးဟာလည္း တုိင္းျပည္အေရး ျပည္သူလူထုအေရးျဖစ္တဲ့အတြက္ အမ်ဴိးသားသင့္ျမတ္ေရး နဲ ့ညီညြတ္ေရးကို လုိခ်င္ရင္ အရင္တုန္းက က်ူးလြန္ခဲ့တဲ့ အျပစ္ရွိသူေတြကုိေဖာ္ထုတ္ၿပီး ႏုိင္ငံတကာဥပေဒအရ အေရးယူသင့္ေနၿပီ။ ေတာင္းဆုိသင့္ၿပီ။ လက္ရွိကာလမွာ အရမ္းခ်မ္းသာေနတဲ့လူေတြကိုလည္း တရားရုံတင္ၿပီး စစ္ေဆးသင့္ၿပီ။ သူတုိ ့ရဲ ့ပုိင္ဆုိင္မႈေတြကိုလည္း ျပန္လည္စမ္းစစ္သင့္ၿပီ။ ဒါေပမဲ့ ဒါေတြကို ယေန ့အခ်ိန္ထိ လႊတ္ေတာ္ထဲမွာေရာ၊ အတိုက္အခံေလာကထဲမွာေကာ အသံတိတ္ေနတာက အေတာ္ထူးျခားေနတယ္။ ဒါနဲ ့ပက္သက္ၿပီး ဥပေဒမျပဳေသးဘူး။
လႊတ္ေတာ္ထဲဝင္ၿပီး တုိက္မယ္ဆုိတဲ့လူေတြအေနနဲ ့ဒီကိစၥကုိ ကုိင္တြယ္ေျဖရွင္းသင့္ၿပီ။
ဒီလုိအသံေတြ ဆူညံလာေအာင္ ေတာင္းဆုိခ်က္ေတြထြက္လာေအာင္ လုပ္ၾကပါလုိ ့ပဲ ေျပာခ်င္တယ္။
လႊတ္ၿငိမ္းခ်မ္းသာခြင့္ဆုိတာ က်ေနာ္တုိ ့အတြက္မဟုတ္ဘူး။ စစ္ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေတြအတြက္ပဲျဖစ္တယ္။ မသမာမႈေတြနဲ ့စီးပြားျဖစ္ေနတဲ့ သူေဌးႀကီးေတြအတြက္ျဖစ္တယ္။
က်ေနာ္တုိ ့ျပည္သူေတြဟာ ခံခဲ့ရတဲ့သူေတြပါ။ ယေန ့ႏုိင္ငံေရးျဖစ္စဥ္မွာလည္း ဘာမသိညာမသိနဲ ့ေရာေရာင္ၿပီး အျပစ္ရွိတဲ့သူေတြကုိ လႊတ္ေတာ္အမတ္ျဖစ္လာေအာင္ပါ လုပ္ေပးခဲ့ရေသးတယ္။ တုိင္းရင္းသားအေရးဟာလည္း တုိင္းျပည္အေရး ျပည္သူလူထုအေရးျဖစ္တဲ့အတြက္ အမ်ဴိးသားသင့္ျမတ္ေရး နဲ ့ညီညြတ္ေရးကို လုိခ်င္ရင္ အရင္တုန္းက က်ူးလြန္ခဲ့တဲ့ အျပစ္ရွိသူေတြကုိေဖာ္ထုတ္ၿပီး ႏုိင္ငံတကာဥပေဒအရ အေရးယူသင့္ေနၿပီ။ ေတာင္းဆုိသင့္ၿပီ။ လက္ရွိကာလမွာ အရမ္းခ်မ္းသာေနတဲ့လူေတြကိုလည္း တရားရုံတင္ၿပီး စစ္ေဆးသင့္ၿပီ။ သူတုိ ့ရဲ ့ပုိင္ဆုိင္မႈေတြကိုလည္း ျပန္လည္စမ္းစစ္သင့္ၿပီ။ ဒါေပမဲ့ ဒါေတြကို ယေန ့အခ်ိန္ထိ လႊတ္ေတာ္ထဲမွာေရာ၊ အတိုက္အခံေလာကထဲမွာေကာ အသံတိတ္ေနတာက အေတာ္ထူးျခားေနတယ္။ ဒါနဲ ့ပက္သက္ၿပီး ဥပေဒမျပဳေသးဘူး။
လႊတ္ေတာ္ထဲဝင္ၿပီး တုိက္မယ္ဆုိတဲ့လူေတြအေနနဲ ့ဒီကိစၥကုိ ကုိင္တြယ္ေျဖရွင္းသင့္ၿပီ။
ဒီလုိအသံေတြ ဆူညံလာေအာင္ ေတာင္းဆုိခ်က္ေတြထြက္လာေအာင္ လုပ္ၾကပါလုိ ့ပဲ ေျပာခ်င္တယ္။
လႊတ္ၿငိမ္းခ်မ္းသာခြင့္ဆုိတာ က်ေနာ္တုိ ့အတြက္မဟုတ္ဘူး။ စစ္ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေတြအတြက္ပဲျဖစ္တယ္။ မသမာမႈေတြနဲ ့စီးပြားျဖစ္ေနတဲ့ သူေဌးႀကီးေတြအတြက္ျဖစ္တယ္။
11/23/11
မုိးသီးႏွင့္ေအာင္မုိးေဇာ္
၂၀၀၀-ခုႏွစ္ေလာက္မွာ လူ ့ေဘာင္သစ္က ကုိေအာင္မုိးေဇာ္တုိ ့အဖြဲ ့နဲ ့ ကုိမုိးသီးဇြန္၊ ကိုေအာင္သူၿငိမ္းတုိ ့အဖြဲ ့ဟာ ပူးေပါင္းေရးလုပ္တယ္။ ညီလာခံမွာ ေခါင္းေဆာင္တုိင္း၀င္ၿပီးအေရြးခံၾကတယ္။ အရင္တုန္းက လူ ့ေဘာင္သစ္မွာ ဗဟိုေကာ္မတီ၀င္ (၁၇) ေယာက္ေလာက္ရွိမယ္ထင္တယ္။ ေပါင္းစည္းေရးလည္းလုပ္ေရာ ဗဟုိေကာ္မတီ၀င္ (၃၀) နီးပါးေလာက္ျဖစ္လာတယ္။ နယ္စပ္က လူ ့ေဘာင္သစ္ရဲ ့အင္အားက (၄၀) ေလာက္ပဲရွိတယ္။ ဗဟိုေကာ္မတီ၀င္ဦးေရက မ်ားတယ္။ ရဲဲေဘာ္ကနဲတယ္။
ကုိမုိးသီးဆုိတာကလည္း နဲနဲရ လူမဟုတ္ဘူး။ လူ ့ေဘာင္သစ္ရဲ ့ေဖာင္ဒါတစ္ေယာက္။ ညီလာခံမွာ သူတုိ ့ဘက္က ပူးေပါင္းတဲ့အင္အားက နဲေတာ့ ကိုမုိးသီးက ဗဟုိေကာ္မတီ၀င္ ရာထူးပဲရတယ္။ က်န္တဲ့လူေတြက ကုိမုိးသီးထက္ အဆင့္ျမင့္တဲ့ရာထူးေတြရၾကတယ္။ ကုိေအာင္မုိးေဇာ္ကလည္း ဥကၠဌရာထူးကေန သေဘာေကာင္းၿပီး ကုိမုိးသီးကုိ မေပးဘူး။ ကုိေအာင္သူၿငိမ္းေတာင္မွ ဘာလုပ္ပုိင္ခြင့္မွ မရွိတဲ့ ဒု-ဥကၠဌဆုိတဲ့ေနရာ၊ ကို၀င္းႏုိင္ဦးက တြဲဘက္အတြင္းေရးမႈးေနရာေတြ အသီးသီးရၾကတယ္။ ဒီေနရာေတြက သူမ်ားမလုိခ်င္တဲ့ေနရာေတြ။ ပါတီမွာ လစ္လပ္ေနတဲ့ေနရာေတြကို သူတုိ ့ရၾကတယ္။
ေနာက္ဆုံး ကုိမုုိးသီးတုိ ့လာၿပီးပူးေပါင္းတဲ့အဖြဲ ့ ပါတီက ဘာမေျပာညာမေျပာနဲ ့ထြက္သြားၾကတယ္။ လာၿပီးေပါင္းတာ နာမည္ပဲက်န္ခဲ့ေတာ့တယ္။
ဒီျဖစ္စဥ္ နဲ ့ေဒၚစု ေရြးေကာက္ပြဲ၀င္ျဖစ္စဥ္ကုိ ႏႈိင္းယွဥ္ၿပီး က်ေနာ္ေတြးမိတယ္။
ေဒၚစုအေနနဲ ့ေရြးေကာက္ပြဲမွာ ႏုိင္ၿပီး လႊတ္ေတာ္အမတ္ျဖစ္မယ္။ ပါလီမန္ထဲမွာ အတိုက္အခံက ေနရာအနဲဆုံးဆုိေတာ့ အစုိးရအဖြဲ ့ထဲမွာ ၀န္ႀကီးရာထူးရႏုိင္ပါ့မလား။ ၀န္ႀကီးေနရာရတာေတာင္ ဘယ္ေလာက္လုပ္ပုိင္ခြင့္ရွိမွာလဲ။
ကုိမုိးသီးနဲ ့ကိုေအာင္မုိးေဇာ္တုိ ့လုိ ေပါင္းစည္းမ်ဳိးဆုိရင္ေတာ့ ေဒၚစုတုိ ့ပါတီလည္း စိတ္ပ်က္ၿပီး ထြက္သြားၾကအုံးမလားမသိဘူး။ ကုိမုိးသီးတုိ ့လူ ့ေဘာင္သစ္ကုိ လာၿပီးေပါင္းတုန္းက ကုိေအာင္မုိးေဇာ္က သေဘာထားႀကီးစြာနဲ ့ ဥကၠဌရာထူးကေန ဆင္းေပးၿပီး ကုိမုိးသီးကုိေပးခဲ့တာမဟုတ္ပါ။ အခုလည္း ဦးသိန္းစိန္က ေဒၚစုကုိ သေဘာထားႀကီးစြာနဲ ့သမၼတရာထူးကေန ဆင္းေပးရင္ေကာင္းတာေပါ့။
ေဒၚစုအေနနဲ ့လႊတ္ေတာ္အမတ္ကလြဲၿပီး မတ္ေလာက္စရာမရွိတဲ့ဘ၀ျဖစ္ၿပီး ဦးသိန္းစိန္အစုိးရကေတာ့ မာန္တက္အုံးမွာပါ။
ဒါ့ေၾကာင့္ ေဒၚစုနဲ ့ဒီမုိကေရစီမဟာမိတ္ေတြအားလုံးေပါင္းၿပီး လူထုအုံၾကြပဲြႀကီးလုပ္ၿပီး လက္ရွိအစုိးရကုိ ျဖဳတ္ခ်လုိက္ရင္ ျပည္သူလည္းေပ်ာ္ အတုိက္အခံလည္းေပ်ာ္ တုိင္းရင္းသားေတြလည္းေပ်ာ္ၾကမယ္ထင္တယ္။ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္က သမၼတလုပ္ရင္ ၿပီးပီ။
ကုိမုိးသီးဆုိတာကလည္း နဲနဲရ လူမဟုတ္ဘူး။ လူ ့ေဘာင္သစ္ရဲ ့ေဖာင္ဒါတစ္ေယာက္။ ညီလာခံမွာ သူတုိ ့ဘက္က ပူးေပါင္းတဲ့အင္အားက နဲေတာ့ ကိုမုိးသီးက ဗဟုိေကာ္မတီ၀င္ ရာထူးပဲရတယ္။ က်န္တဲ့လူေတြက ကုိမုိးသီးထက္ အဆင့္ျမင့္တဲ့ရာထူးေတြရၾကတယ္။ ကုိေအာင္မုိးေဇာ္ကလည္း ဥကၠဌရာထူးကေန သေဘာေကာင္းၿပီး ကုိမုိးသီးကုိ မေပးဘူး။ ကုိေအာင္သူၿငိမ္းေတာင္မွ ဘာလုပ္ပုိင္ခြင့္မွ မရွိတဲ့ ဒု-ဥကၠဌဆုိတဲ့ေနရာ၊ ကို၀င္းႏုိင္ဦးက တြဲဘက္အတြင္းေရးမႈးေနရာေတြ အသီးသီးရၾကတယ္။ ဒီေနရာေတြက သူမ်ားမလုိခ်င္တဲ့ေနရာေတြ။ ပါတီမွာ လစ္လပ္ေနတဲ့ေနရာေတြကို သူတုိ ့ရၾကတယ္။
ေနာက္ဆုံး ကုိမုုိးသီးတုိ ့လာၿပီးပူးေပါင္းတဲ့အဖြဲ ့ ပါတီက ဘာမေျပာညာမေျပာနဲ ့ထြက္သြားၾကတယ္။ လာၿပီးေပါင္းတာ နာမည္ပဲက်န္ခဲ့ေတာ့တယ္။
ဒီျဖစ္စဥ္ နဲ ့ေဒၚစု ေရြးေကာက္ပြဲ၀င္ျဖစ္စဥ္ကုိ ႏႈိင္းယွဥ္ၿပီး က်ေနာ္ေတြးမိတယ္။
ေဒၚစုအေနနဲ ့ေရြးေကာက္ပြဲမွာ ႏုိင္ၿပီး လႊတ္ေတာ္အမတ္ျဖစ္မယ္။ ပါလီမန္ထဲမွာ အတိုက္အခံက ေနရာအနဲဆုံးဆုိေတာ့ အစုိးရအဖြဲ ့ထဲမွာ ၀န္ႀကီးရာထူးရႏုိင္ပါ့မလား။ ၀န္ႀကီးေနရာရတာေတာင္ ဘယ္ေလာက္လုပ္ပုိင္ခြင့္ရွိမွာလဲ။
ကုိမုိးသီးနဲ ့ကိုေအာင္မုိးေဇာ္တုိ ့လုိ ေပါင္းစည္းမ်ဳိးဆုိရင္ေတာ့ ေဒၚစုတုိ ့ပါတီလည္း စိတ္ပ်က္ၿပီး ထြက္သြားၾကအုံးမလားမသိဘူး။ ကုိမုိးသီးတုိ ့လူ ့ေဘာင္သစ္ကုိ လာၿပီးေပါင္းတုန္းက ကုိေအာင္မုိးေဇာ္က သေဘာထားႀကီးစြာနဲ ့ ဥကၠဌရာထူးကေန ဆင္းေပးၿပီး ကုိမုိးသီးကုိေပးခဲ့တာမဟုတ္ပါ။ အခုလည္း ဦးသိန္းစိန္က ေဒၚစုကုိ သေဘာထားႀကီးစြာနဲ ့သမၼတရာထူးကေန ဆင္းေပးရင္ေကာင္းတာေပါ့။
ေဒၚစုအေနနဲ ့လႊတ္ေတာ္အမတ္ကလြဲၿပီး မတ္ေလာက္စရာမရွိတဲ့ဘ၀ျဖစ္ၿပီး ဦးသိန္းစိန္အစုိးရကေတာ့ မာန္တက္အုံးမွာပါ။
ဒါ့ေၾကာင့္ ေဒၚစုနဲ ့ဒီမုိကေရစီမဟာမိတ္ေတြအားလုံးေပါင္းၿပီး လူထုအုံၾကြပဲြႀကီးလုပ္ၿပီး လက္ရွိအစုိးရကုိ ျဖဳတ္ခ်လုိက္ရင္ ျပည္သူလည္းေပ်ာ္ အတုိက္အခံလည္းေပ်ာ္ တုိင္းရင္းသားေတြလည္းေပ်ာ္ၾကမယ္ထင္တယ္။ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္က သမၼတလုပ္ရင္ ၿပီးပီ။
11/22/11
တခ်ဳိ ့ကိစၥေတြက ပါးပါးေလးကြ...ေအ့...
အေနာ္ရထာမင္းတရားႀကီးက အရည္ႀကီးေတြကုိ ဖမ္းခ်ဳပ္ၿပီး Buddha နဲ ့အစားထုိးခဲ့တယ္။ ယုိးဒယားအထိ ၀င္တုိက္ၿပီး ကိုလုိနီလုပ္ႏုိင္ခဲ့တယ္။ သူယုိးဒယားကုိသြားတုိက္တာက အခုေခတ္လုိ ေကာ္စန္းသြားလုပ္တာမဟုတ္ဘူး။ ကြတ္တီရုိစားဖုိ ့သြားတာမဟုတ္ဘူး။ သူသြားတာက ယုိးဒယား(ထုိင္း)ေတြကုိ ခုိင္းစားဖုိ ့။ ဒီေလာက္အထိသူေအာင္ျမင္ခဲ့တယ္။ သူ ့ေၾကာင့္ ဖင္ယားၿပီးမာနႀကီးတဲ့ မြန္ေတြလည္း ဗမာလက္ေအာက္ေရာက္ခဲ့တယ္။ ခ်ဳပ္ေျပာရရင္ အေနာ္ရထာသည္ ျမန္မာေတြအတြက္ သူရဲေကာင္းျဖစ္သလုိ အျခားသူေတြကလည္း ေလးစားေလာက္ခဲ့တဲ့ ဘုရင္ႀကီးတစ္ပါးျဖစ္ခဲ့တယ္။
ရန္သူ ့လက္နက္ႀကီးထိၿပီးေရွာသြားတဲ့မဟာဗႏၱဳလ နဲ ့ ဦးေအာင္ေဇယ်တုိ ့လည္း ျမန္မာ့သမုိင္းမွာ ဘယ္ေလာက္ထိျမန္မာေတြကို အက်ဳိးျပဳခဲ့လဲဆုိတာကုိ အားလုံးသိမယ္ထင္တယ္။ အခုေခတ္စကားနဲ ့ေျပာရင္ သူတုိ ့ေတြဟာ လုံး၀ကုိ လန္းခဲ့တယ္။ တုိင္းျပည္နဲ ့လူမ်ိဳးအတြက္ ႀကီးမားတဲ့ အေျပာင္းအလဲေတြကုိ ဖန္တီးေပးႏုိင္ခဲ့တယ္။
သူတုိ ့အျပင္ ရုပ္စုပ္ခၽြန္းခၽြန္းနဲ ့လူျဖစ္တဲ့ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းကုိလည္းၾကည့္အုံး။ ေစာက္ရမ္းေတာ္တယ္။ ေစာက္ရမ္းလုပ္တယ္။ သတၱိလည္းရွိတယ္။ ဘယ္ေလာက္ထိ ေစာက္ရမ္းလုပ္လဲဆုိရင္ မြန္ျပည္နယ္ အေပါင္ၿမိဳ ့မွာ ဂ်ပန္ေခတ္တုန္းက ဂ်ပန္ဓားလွ်ိဳကုိ ဂ်ပန္ဓားနဲ ့ေခါင္းကို ပုိင္းပစ္လုိက္တာမ်ား ဘယ္ေလာက္ လက္ယာေျမာက္လဲ။ ဒီေခတ္ေခါင္းေဆာင္ေတြ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းေလာက္ေတာင္ သတိၱမရွိဘူး။ သူလည္း တုိင္းျပည္အတြက္ လြတ္လပ္ေရးကို အရယူေပးခဲ့တယ္။ သူတစ္ေယာက္တည္းေၾကာင့္ေတာ့မဟုတ္ပါဘူး။ ဒါေမပဲ့ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ သူ ့ေခါင္းေဆာင္မႈေကာင္းလုိ ့ပါ။
အထက္က ျမန္မာႀကီးေတြဟာ တုိင္းျပည္နဲ ့လူမ်ဳိးအေပၚမွာ တာ၀န္ေက်ခဲ့တယ္။ ေအာင္ျမင္ခဲ့တယ္။ အခုေခတ္ေနာက္ပိုင္း ႏုိင္ငံေခါင္းေဆာင္ လဒေတြ၊ အရက္သမားငေၾကာင္ေတြ၊ လူအုိႀကီးေတြဟာ ဘာ့ေၾကာင့္မ်ား သူတုိ ့ေလာက္ ကပ္ပစတီမရွိတာလဲ။ ဘာ့ေၾကာင့္မ်ား သုံးစားမရခဲ့တာလဲဆုိတာကုိ ယေန ့အထိ တြးလုိ ့ကို မရဘူး။
ဦးေန၀င္း၊ ဦးသန္းေရႊ၊ ဦးသိန္းစိန္တုိ ့ကို အေနာ္ရထာ၊ မဟာဗႏၱဳလ၊ ဦးေအာင္ေဇယ်တို ့မ်ားရွိလုိ ့ကေတာ့ ဘာေျပာမလဲေတာ့ မသိဘူး။ အနဲဆုံး ဒီလုိေတာ့ေျပာလိမ့္ထင္တယ္။
မင္းတုိ ့ေကာင္ေတြကြာ ငါ့တုိ ့ခ်ီးကို သုံးခါေလာက္ ကေလာ္ၿပီးစားၾကလုိ ့ေျပာမယ္ထင္တယ္။ အေတာ္သုံးစားလုိ ့မရလုိ ့။
သူမ်ားေတြကုိသာေျပာရတယ္။ ကိုယ္လည္း အသုံးမက်ခဲ့ဘူး။
ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ေရွးကျဖစ္ရပ္ေတြကုိၾကည့္ၿပီး ကုိယ့္အလွည့္မွာလည္း မျဖစ္ေအာင္ မမွားေအာင္က်ဳိးစားရအုံးမွာပါ။ တုိင္းျပည္နဲ ့လူမ်ဳိးအတြက္ အလုပ္လုပ္ရအုံးမွာေပါ့။ ဒီလုိလုပ္တဲ့ေနရာမွာ အရည္အခ်င္းမရွိပဲနဲ ့သူမ်ားေတြလုိ ၀င္ၿပီးေနရာမလုိခ်င္ဘူး။ ကုိယ့္ရဲ ့အရည္အခ်င္း၊ ပညာ၊ ေငြ ရွိတဲ့တေန ့မွာ ျပန္ၿပီးလုပ္တာက ပိုလုိ ့ထိေရာက္မယ္ထင္တယ္။
ကုိယ္က (၁၀) တန္းေတာင္မေအာင္၊ ရန္ကုန္တကၠသုိလ္က ဘာမွသုံးစားလုိ ့မရတဲ့ ပညာ နဲ ့ေတာ့ ႏုိင္ငံေတာ္တခုကို ဘယ္လုိအုပ္ခ်ဳပ္မလဲ။ ဒီလုိလူေတြဟာ လက္ရွိႏုိင္ငံေရးေလာကမွာ တစ္ပုံႀကီးပါ။ သူတုိ ့သိတာက လူ ့အခြင့္အေရး နဲ ့ဒီမုိကေရစီဆုိတဲ့ စကားလုံးႏွစ္ခုပဲသိတယ္။ ဒါေတြရဲ ့အႏွစ္သာရနဲ ့လက္ေတြ ့က်င့္ထုံးေတြကို မသိၾကတာမ်ားတယ္။ သူတုိ ့အျပင္ အစုိးရအဖြဲ ့က အသက္ႀကီးဟုိဟာမႀကီးတဲ့ ဦးသိန္းစိန္ေတာင္မသိဘူး။ ဘာတဲ့...အေနာက္တုိင္း ဒီမုိကေရစီဟာ ျမန္မာေတြနဲ ့ေတာ့ အံ၀င္ဂြင္က် ျဖစ္အုံးမွာမဟုတ္ဘူး။ ဒါ့ေၾကာင့္အာဏာရွင္စနစ္က ရွိသင့္တယ္ေပါ့။ ျမန္မာ့သမုိင္းမွာ ဘယ္တုန္းကမ်ား အေနာက္တုိင္းဒီမုိကေရစီစနစ္အစစ္အမွန္ကုိ က်င့္သုံးခဲ့လုိ ့လဲ။ ဦးႏုတုိ ့ေခတ္တုန္းကေတာင္ တကယ္စစ္မွန္ခဲ့လုိ ့လား။ ကုိယ္ကတခါမွ မလုပ္ဘူးပဲ ဒီစကားေျပာတာကေတာ့ ေစာက္ရႈးမုိ ့လုိ ့ အာဏာမဲ့မွာစုိးလုိ ့ေျပာတာလုိ ့ပဲထင္တယ္။ တခါေလာက္ ဒီလုိစကားမ်ဳိးေျပာတဲ့လူေတြနဲ ့ေတြ ့ၿပီး ေမးလုိက္ခ်င္တယ္။ သူတုိ ့ကပဲ တကယ္သိ၊ တကယ္တက္၊ တကယ္ေစတနာရွိတဲ့ပုံစံျဖစ္ေနတယ္။
ခင္ဗ်ားတုိ ့အခုလုပ္ေနတဲ့ အေရြ ့ေတြဟာ လိပ္လုိသြားတဲ့ အေရြ ့ေတြပါ။ ျပည္သူေတြလုိခ်င္တာက ဒီလုိ အေရြ ့မဟုတ္ဘူး။ ဒါကုိမျပင္ႏုိင္သေရြ ့ေဒၚစုကမလုိ ့ျမတ္စြာဘုရားေရြးေကာက္ပြဲ၀င္လည္း ျပည္သူေတြက ဘယ္ေတာ့မွမယုံဘူး။
က်ေနာ္တုိ ့လုိခ်င္တဲ့အရာက က်ေနာ္တုိ ့ဘ၀ေတြကုိ ခင္ဗ်ားတုိ ့အစုိးရေတြအေနနဲ ့ဘယ္ေလာက္ တိုးတက္ေအာင္လုပ္ေပးခဲ့လဲ၊ လုပ္ေပးႏုိင္လဲဆုိတာကုိ အဓိကလုိခ်င္တယ္။ ပါလီမန္ေတြမွာ ဟုိျဖဳတ္ ဒီျပင္ ကိစၥကုိ ေမွ်ာ္ေနတာမဟုတ္ဘူး။
စိတ္ေျပာင္းၿပီး အိမ္ခ်င္မႈးတူးနဲ ့ေရြ ့တဲ့အေရြ ့ေလာက္ေတာ့ အလုပ္မျဖစ္ဘူး။
အခ်ိန္ကာလမရွိ၊ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္မရွိ၊ မျပတ္သားတဲ့ အတိုက္အခံရဲ ့ရင္ခုန္သံေတြကုိလည္း မၾကားခ်င္ေတာ့ဘူး။
လူေတြမွမေျပာင္းတဲ့ အစုိးရတစ္ခုဟာ ဘယ္ေတာ့မွ မႈလည္းမေျပာင္းဘူး။ အရင္လူေတြကုိ ျဖဳတ္ခ်ၿပီး လူသစ္ေတြနဲ ့အစားထုိးတဲ့ တေန ့ဆုိရင္ေတာ့ ရင္ခုန္စရာျဖစ္မွာပါ။ ဒါေပမဲ့ ယေန ့အေျပာင္းအလဲကေတာ့ ႀကိဳဆုိပါတယ္ဆိုတဲ့စကားလုံးကလြဲရင္ ဘုရင္ေနာင့္၊ အေနာ္ရထာ နဲ ့ ရုပ္စုပ္ခၽြန္းခၽြန္းနဲ ့လူျဖစ္တဲ့ ကိုေအာင္ဆန္းလုိမ်ဳိး သူရဲေကာင္းဆုိၿပီး ခ်ီးက်ဴးမွာေတာ့မဟုတ္ဘူး။ သူတုိ ့လုိျဖစ္ခ်င္ရင္ သူတုိ ့လုိပဲ လုပ္ပါ။
ေနာင္ႏွစ္ေပါင္း ( ၃၀) (၄၀) မွာ ဦးသိန္းစိန္လည္း ေသမွာပဲ။ ေဒၚစုလည္းေသမွာပဲ။ မေသရင္ေတာင္ ငယ္မႈေတာ့ျပန္ၿပီ။ ဒီလုိ အခ်ိန္ၾကမွ က်ေနာ္မွားပါတယ္ က်မေတာင္းပန္ပါတယ္ေျပာရင္ ဘယ္သူကမွ အေလးထားမွာမဟုတ္ဘူး။
က်ေနာ္တုိ ့ဟာ က်ေနာ္တုိ ့ဘ၀ေတြကုိ က်ေနာ္တုိ ့ကိုယ္တုိင္ဖန္တီးမယ္။ သူမ်ားက လာၿပီး ခ်ဳပ္ခ်ဳပ္ ကန္ ့သတ္တားဆီးတာကို အခ်ိန္ကာလတစ္ခုထိေတာ့ခံမယ္။ သည္းခံစိတ္၊ ခြင့္လႊတ္စိတ္ကုန္ရင္ေတာ့ က်ေနာ္တုိ ့လူငယ္ေတြဟာ ဘယ္လူႀကီးမွ လူမထင္ေတာ့ေၾကာင္းေျပာခ်င္တယ္။ သမုိင္းမွာဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ သမုိင္းဟာသမုိင္းပဲ။ ပထ၀ီမဟုတ္ဘူးဆုိတာကိုေတာ့ သေဘာေပါက္ပါ။
အခုလက္ရွိ ႏုိင္ငံေရးအေျခအေနဟာ ဒီပုံစံအတုိင္းသာဆုိရင္ ေနာင္ႏွစ္ေပါင္း ငါးဆယ္ေတာင္ အေကာင္းဖက္ကုိ ဦးတည္လိမ့္မွာမဟုတ္ဘူး။ ျပည္တြင္းစစ္လည္းရပ္မွာမဟုတ္ဘူး။ တုိင္းျပည္စီးပြားေရးလည္း တုိးတက္မွာမဟုတ္ဘူး။ ဘာ့ေၾကာင့္လဲဆုိေတာ့ က်ေနာ္တုိ ့လူ ့အဖြဲ ့အစည္းရဲ ့စိတ္ဓာတ္ကုိမွမေျပာင္းတာ...။ဘယ္လုိမ်ဳိးတုိးတက္အုံးမွာလဲ။ လူေတြမွာ အေတြးအေခၚနဲ ့စိတ္ဓာတ္မေျပာင္းရင္ အဲဒိလူဟာ ဘယ္ေတာ့မွ မေျပာင္းဘူး။ ဒီလုိမေျပာင္းတဲ့စိတ္ဓာတ္ေတြဟာ ဦးသိန္းရဲ ့အစုိးရတဖြဲ ့လုံးမွာ လုံး၀ရွိေနတယ္။
အထက္က ျမန္မာ့သမုိင္းမွာ ရွိခဲ့တဲ့ေခါင္းေဆာင္ႀကီးေတြဟာ ျပတ္ျပတ္သားသား အသက္အေသခံၿပီး တုိင္းျပည္နဲ ့လူမ်ဳိးအတြက္လုပ္ခဲ့တာပါ။ ဒုိင္ယာေလာ့နဲ ့သြားခဲ့တာမဟုတ္ပါ။ သူတုိ ့ Commitment ကေဒၚစုလုိမဟုတ္သလုိ ဦးသိန္းစိန္လုိေခါင္းေဆာင္မ်ဳိးမွာရွိတဲ့ စိတ္ပုိင္းျဖတ္မႈလည္း မဟုတ္ပါ။
သူတုိ ့လုပ္ခဲ့တာက ရက္စ္ နဲ ့ ႏုိး ပဲ။ သူတုိ ့ေမးခြန္းကို သူတုိ သိခဲ့တယ္။ ၿပီးရင္ သူတုိ ့မွာ ျပတ္သားတဲ့အေျဖရွိတယ္။ ဒါကေတာ့ တစ္ခုတည္းေသာ အေျဖပဲျဖစ္တယ္ဆုိတာကုိ ေျပာခ်င္တယ္။
အခုလက္ရွိသြားေနတဲ့ ေရြးေကာက္ပြဲကိစၥ နဲ ့ အေျခခံဥပေဒကိစၥကို ျပင္ရင္ျပင္ မျပင္ရင္ တုိင္းျပည္ဟာ ဖာႏုိင္ငံတင္မကဘူး၊ သူမ်ားမယားၾကာခုိတဲ့တုိင္းျပည္ျဖစ္မွာပဲ။
အစုိးေဘးနားမွာရွိေနတဲ့ ႏုိင္ငံေရးအႀကံေပးေတြ၊ စီးပြားေရးအႀကံေပးေတြ၊ အားလုံးေသာ လူေတြဟာ အစုိးရကုိ ဖားေနတဲ့လူေတြပဲ။ ကုိယ့္ပညာကုိ မွန္မွန္ကန္ကန္မသုံးတက္ရင္ ဘာျဖစ္တက္လဲဆုိတာကုိ ျမန္မာ့သမုိင္းေလ့လာတဲ့လူေတြတုိင္းသိတယ္။ က်ေနာ္တုိ ့ေရြးေကာက္ပြဲကိုလက္ခံတယ္။ အေျခခံဥပေဒကိုသေဘာက်တယ္။ ဒါေပမဲ့ လက္ရွိအစုိးရလက္ထက္မွာရွိတဲ့ အေျခခံဥပေဒ၊ ၂၀၁၀-ေရြးေကာက္ပြဲရလာဒ္နဲ ့လက္ရွိအစုိးမွာပါတဲ့လူေတြကုိေတာ့ လုံး၀လက္မခံႏုိင္ဘူး။
က်ေနာ္လုိခ်င္တာက လက္ရွိအစုိးရျပဳတ္က်ေရးပဲ။ ၿပီးရင္ အစုိးရအသစ္တက္ဖုိ ့ပါ။
ဦးသိန္းစိန္အစုိးရဟာ စစ္အစုိးရပါ။ ဘုန္းႀကီးေတြ အုပ္ခ်ဳပ္ေနတဲ့ အစုိးရတရပ္မဟုတ္ဘူးဆုိတာကိုေတာ့ အားလုံးသေဘာေပါက္ဖုိ ့ေကာင္းၿပီ။
ေတာသားဟာသ
က်ေနာ့္မွာ ခ်င္းလူမ်ဳိး သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ရွိတယ္။ သူက မေလးရွားကေန ၾသစေတ်းလ်ႏုိင္ငံကုိ ဒုကၡသည္အျဖစ္နဲ ့ေရာက္ခဲ့တဲ့လူပါ။ ဗမာစကားေကာင္းေကာင္းမတက္ဘူး။ တေန ့ေတာ့ သူ ့ကုိ ကားေမာင္းသင္ေပးတယ္။ ကားေမာင္းသင္တဲ့အခါမွာ ဗမာစကားမတက္တဲ့လူ၊ အဂၤလိပ္စကားမတက္တဲ့လူကုိ သင္ရတာ အေတာ္ခက္တယ္။ ဘာေျပာေျပာနားမလည္ေတာ့ အေတာ္စိတ္ညစ္ရတယ္။ တခါတေလ ေမာင္းခ်င္သလုိေမာင္းတယ္။ ၿပီးေတာ့ သူက သိပ္ၿပီးက်ပ္မျပည့္ဘူး။
တေန ့ေတာ့ ေကာင္းေမာင္းရင္းနဲ ့ မီးပြိဳင့္မွာ မီးနီေနတာကုိ ဘာမေျပာညာမေျပာနဲ ့အတင္းေမာင္းထြက္သြားတယ္။ ေဘးက သင္ေပးတဲ့က်ေနာ္လည္း အေတာ္လန္ ့သြားတယ္။ ဒါနဲ ့ေဒါသထြက္ၿပီး သူ ့ကုိ ေမးတယ္။
ေဟ့လူ ခင္ဗ်ား ဘာလုိ ့မီးနီေနတာကို ျဖတ္တာလဲ။ မီးနီေနရင္ ကားကုိရပ္ထားရမယ္ဆုိတာ ခင္ဗ်ားမသိဘူးလားလုိ ့ေမးေတာ့....သူ ့ခဗ်ာ မ်က္ႏွာငယ္ငယ္နဲ ့ဒီလုိေျဖေတာ့ သင္တဲ့သူက စိတ္လည္းမတုိႏုိင္ေတာ့ဘူး။
သူေျပာတာက....
"အေနာက္ကကားေတြကုိ အားနာလုိ ့..."
ဒါ့ေၾကာင့္ မီးနီေနတာကို ျဖတ္တာပါတဲ့ဗ်ာ။ ကဲ...ျမန္မာျပည္က တုိင္းရင္းသားေတြဘယ္ေလာက္ တဘတ္သားအေပၚမွာ အားနာတက္လဲဆုိတာၾကည့္။
ေနာက္တစ္ေယာက္က ကရင္လူမ်ဳိး။ သူလည္း ဒုကၡသည္အျဖစ္နဲ ့နယ္စပ္ကေန ၾသစေတ်းလ်ကုိေရာက္လာတဲ့လူ။ အသက္ (၆၀) အရြယ္အဘြားႀကီး။ ၿမိဳ ့ႀကီးျပႀကီးမွာ မေနဘူးေတာ့ ဗမာစကားလည္း ေကာင္းေကာင္းမတက္ဘူး။ ကရင္ျပည္နယ္က ေတာင္ယာတဲမွာ ႀကီးျပင္းလာၿပီး နအဖထုိးစစ္မွာ မခံႏုိင္လုိ ့ဒုကၡသည္စခန္းထဲေရာက္ၿပီး ကံေကာင္းစြာနဲ ့ မိသားစုတစ္စုလုံး ၾသစီကုိ ေရာက္လာၾကတယ္။ ၾသစေတ်းလ်ေရာက္ရင္ ထုံးစံအတုိင္း သူမ်ားေတြကားရွိရင္ သူလည္းလုိခ်င္ၾကတယ္။ ဒါနဲ ့အဘြားႀကီးက အစုိးရေပးတဲ့ေထာက္ပံ့ေၾကးကို စုၿပီး ကားတစ္စီး၀ယ္လုိက္တယ္။ သူက ကားေမာင္းသင္ထားတဲ့အခါၾကေတာ့ ကားလည္းနဲနဲေမာင္းတယ္တယ္။ သူမ်ားေတြကားေရေဆးတာ သန္ ့ရွင္းေရးလုပ္တာကိုလည္ သူေတြ ့ဘူးေတာ့ သူ၀ယ္ထားတဲ့ကားအစုတ္ကုိ ေရေဆးတယ္။
သူမ်ားေတြကားေရေဆးရင္ တံခါးပိတ္ၿပီးအထဲက ဆုိဖာခုံေတြကို ေရမစုိေအာင္ ေရးေဆးၾကတယ္။ ဒါေပမဲ့ကရင္အဘြားႀကီးက သူ ့ကားကုိ အတြင္းေကာ အျပင္ေကာ ေရေဆးတယ္။ ဆုိဖာခုံေတြကုိ ဆပ္ျပာမႈန္ ့ ေလွ်ာ္တယ္။ ေရေတြအားရပါးရေလာင္းေတာ့ ကားထဲမွာ ဆပ္ျပာေတြေကာ ေရေတြေကာ စုိၿပီး ဘယ္လုိ မွ ကားကိုေမာင္းလုိ ့မရေတာ့ဘူး။ ခုံေတြလည္းစုိၿပီး ဘယ္သူမွ ကားထဲမွာ ထုိင္လိုမရေတာ့ဘူး။ ဒါနဲ ့သူ ့သမီးက အဘြားႀကီးကုိ ဒီလုိေမးတယ္။
အမုိး...ကားေဆးရင္ ခုံေတြကုိ မေဆးရၿပီး။ စုိကုန္ရင္ ဘယ္လုိမ်ဳိး ကားကုိစီးမလဲ။ ေမာင္းမလဲေပါ့။
ဒါနဲ ့ကရင္ အဘြားႀကီးကျပန္ေျပာတာက....။
နင္တုိ ့မစီးနဲ ့။ ငါပဲစီးမယ္...။
တေန ့ေတာ့ ေကာင္းေမာင္းရင္းနဲ ့ မီးပြိဳင့္မွာ မီးနီေနတာကုိ ဘာမေျပာညာမေျပာနဲ ့အတင္းေမာင္းထြက္သြားတယ္။ ေဘးက သင္ေပးတဲ့က်ေနာ္လည္း အေတာ္လန္ ့သြားတယ္။ ဒါနဲ ့ေဒါသထြက္ၿပီး သူ ့ကုိ ေမးတယ္။
ေဟ့လူ ခင္ဗ်ား ဘာလုိ ့မီးနီေနတာကို ျဖတ္တာလဲ။ မီးနီေနရင္ ကားကုိရပ္ထားရမယ္ဆုိတာ ခင္ဗ်ားမသိဘူးလားလုိ ့ေမးေတာ့....သူ ့ခဗ်ာ မ်က္ႏွာငယ္ငယ္နဲ ့ဒီလုိေျဖေတာ့ သင္တဲ့သူက စိတ္လည္းမတုိႏုိင္ေတာ့ဘူး။
သူေျပာတာက....
"အေနာက္ကကားေတြကုိ အားနာလုိ ့..."
ဒါ့ေၾကာင့္ မီးနီေနတာကို ျဖတ္တာပါတဲ့ဗ်ာ။ ကဲ...ျမန္မာျပည္က တုိင္းရင္းသားေတြဘယ္ေလာက္ တဘတ္သားအေပၚမွာ အားနာတက္လဲဆုိတာၾကည့္။
ေနာက္တစ္ေယာက္က ကရင္လူမ်ဳိး။ သူလည္း ဒုကၡသည္အျဖစ္နဲ ့နယ္စပ္ကေန ၾသစေတ်းလ်ကုိေရာက္လာတဲ့လူ။ အသက္ (၆၀) အရြယ္အဘြားႀကီး။ ၿမိဳ ့ႀကီးျပႀကီးမွာ မေနဘူးေတာ့ ဗမာစကားလည္း ေကာင္းေကာင္းမတက္ဘူး။ ကရင္ျပည္နယ္က ေတာင္ယာတဲမွာ ႀကီးျပင္းလာၿပီး နအဖထုိးစစ္မွာ မခံႏုိင္လုိ ့ဒုကၡသည္စခန္းထဲေရာက္ၿပီး ကံေကာင္းစြာနဲ ့ မိသားစုတစ္စုလုံး ၾသစီကုိ ေရာက္လာၾကတယ္။ ၾသစေတ်းလ်ေရာက္ရင္ ထုံးစံအတုိင္း သူမ်ားေတြကားရွိရင္ သူလည္းလုိခ်င္ၾကတယ္။ ဒါနဲ ့အဘြားႀကီးက အစုိးရေပးတဲ့ေထာက္ပံ့ေၾကးကို စုၿပီး ကားတစ္စီး၀ယ္လုိက္တယ္။ သူက ကားေမာင္းသင္ထားတဲ့အခါၾကေတာ့ ကားလည္းနဲနဲေမာင္းတယ္တယ္။ သူမ်ားေတြကားေရေဆးတာ သန္ ့ရွင္းေရးလုပ္တာကိုလည္ သူေတြ ့ဘူးေတာ့ သူ၀ယ္ထားတဲ့ကားအစုတ္ကုိ ေရေဆးတယ္။
သူမ်ားေတြကားေရေဆးရင္ တံခါးပိတ္ၿပီးအထဲက ဆုိဖာခုံေတြကို ေရမစုိေအာင္ ေရးေဆးၾကတယ္။ ဒါေပမဲ့ကရင္အဘြားႀကီးက သူ ့ကားကုိ အတြင္းေကာ အျပင္ေကာ ေရေဆးတယ္။ ဆုိဖာခုံေတြကုိ ဆပ္ျပာမႈန္ ့ ေလွ်ာ္တယ္။ ေရေတြအားရပါးရေလာင္းေတာ့ ကားထဲမွာ ဆပ္ျပာေတြေကာ ေရေတြေကာ စုိၿပီး ဘယ္လုိ မွ ကားကိုေမာင္းလုိ ့မရေတာ့ဘူး။ ခုံေတြလည္းစုိၿပီး ဘယ္သူမွ ကားထဲမွာ ထုိင္လိုမရေတာ့ဘူး။ ဒါနဲ ့သူ ့သမီးက အဘြားႀကီးကုိ ဒီလုိေမးတယ္။
အမုိး...ကားေဆးရင္ ခုံေတြကုိ မေဆးရၿပီး။ စုိကုန္ရင္ ဘယ္လုိမ်ဳိး ကားကုိစီးမလဲ။ ေမာင္းမလဲေပါ့။
ဒါနဲ ့ကရင္ အဘြားႀကီးကျပန္ေျပာတာက....။
နင္တုိ ့မစီးနဲ ့။ ငါပဲစီးမယ္...။
11/19/11
ေဒၚစု ဘာေတြေျပာခဲ့လဲ
ေရြးေကာက္ပြဲကိစၥနဲ ့ပက္သက္ၿပီး ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္က ဘာေတြေျပာခဲ့လဲဆုိတာ သူ ့ကုိ သတိရေစခ်င္လုိ ့ပါ။ ဒါကုိႏွိပ္လုိက္ပါ။
11/13/11
To Daw Aung San Suu Kyi
ဒါမွ အန္အယ္ဒီမလုပ္ရင္ ဘာကုိသြားလုပ္ေတာ့မလဲ။ လမ္းဆုံးေနၿပီ။ မဝင္ပါဘူး မပါပါဘူးဆုိတဲ့ လူေတြ အခုေတာ့ ဝင္ၿပီ။ ဒါ ႏုိင္ငံေရးပဲ။ အေစာႀကီးကတည္းက အမ်ဳိးသားညီလာခံမွာကတည္းက မထြက္ပဲ ဆက္ေနရင္ ဒီေလာက္ေတာင္ မၾကာဘူးထင္တာပဲ။ တကယ္လုိ ့အရမ္းကိုပူးေပါင္းေနခ်င္ရင္ေျပာတာပါ။
ကိုဦးေျပာသလုိ အတုိက္အခံဟာ အတုိက္အခံအလုပ္ကုိ မလုပ္တက္ရင္ မဟာဗ်ဴဟာေပ်ာက္ၿပီး ကိုယ္စီးတဲ့ ျမင္းက အေျခာက္လား မိန္းမလွ်ာလား မသိျဖစ္သြားတာေပါ့။
ေဒါ္စုနဲ ့အန္အယ္ဒီကုိ ၾကားျဖတ္ေရြးေကာက္ပြဲမွာ ဝင္ေရြးခံဖုိ ့က်ေနာ္ အႀကံေပးေနတာမဟုတ္ပါ။ က်ေနာ္လုိခ်င္တဲ့ ေရြးေကာက္ပြဲဆုိတာ အခုလုိေနရာေလး ေလးငါးေျခာက္ဆယ္ေလာက္ ေရြးေကာက္ပြဲ အေျခအေနမ်ဴိးမဟုတ္ဘူး။
တကယ္လို ့ဦးသိန္းစိန္အစုိးရအေနနဲ ့ ရုိးသားတယ္၊ ေရြ ့ေနပါတယ္လုိ ့ဆုိရင္ အေထြအေထြေရြးေကာက္ပြဲအသစ္ကုိ လုပ္သင့္တယ္။ တကယ္လုိ ့သာ ဒီလုိလုပ္မယ္ဆုိရင္ အန္အယ္ဒီေတာင္မကဘူး ဆလုိင္းကုိကိုဦးတုိ ့ ကုိေအာင္ေက်ာ္စုိးတုိ ့ေတာင္ ေဒါ္စုပါတီကေနဝင္ၿပိဳင္ၾကအုံးမယ္။ ေရြးေကာက္ပြဲအသစ္ကုိ က်င္းပေပးလုိ္က္ပါ။ ၂ဝ၁ဝ-ေရြးေကာက္ပြဲဆုိတာ မတရားဘူး။
ဒါ့ေၾကာင့္ ေဒါ္ေအာင္ဆန္းစုၾကည္အေနနဲ ့ၾကားျဖတ္ေရြးေကာက္ပြဲမဝင္နဲ ့။ ေနရာအရမ္းနဲတယ္။ ကုိယ့္ဘက္က လႊတ္ေတာ္ထဲမွာ အမတ္နဲမယ္။ ပါတီကုိေတာ့ မွတ္ပုံတင္ပါ။
ဘုန္းေက်ာ္
ကိုဦးေျပာသလုိ အတုိက္အခံဟာ အတုိက္အခံအလုပ္ကုိ မလုပ္တက္ရင္ မဟာဗ်ဴဟာေပ်ာက္ၿပီး ကိုယ္စီးတဲ့ ျမင္းက အေျခာက္လား မိန္းမလွ်ာလား မသိျဖစ္သြားတာေပါ့။
ေဒါ္စုနဲ ့အန္အယ္ဒီကုိ ၾကားျဖတ္ေရြးေကာက္ပြဲမွာ ဝင္ေရြးခံဖုိ ့က်ေနာ္ အႀကံေပးေနတာမဟုတ္ပါ။ က်ေနာ္လုိခ်င္တဲ့ ေရြးေကာက္ပြဲဆုိတာ အခုလုိေနရာေလး ေလးငါးေျခာက္ဆယ္ေလာက္ ေရြးေကာက္ပြဲ အေျခအေနမ်ဴိးမဟုတ္ဘူး။
တကယ္လို ့ဦးသိန္းစိန္အစုိးရအေနနဲ ့ ရုိးသားတယ္၊ ေရြ ့ေနပါတယ္လုိ ့ဆုိရင္ အေထြအေထြေရြးေကာက္ပြဲအသစ္ကုိ လုပ္သင့္တယ္။ တကယ္လုိ ့သာ ဒီလုိလုပ္မယ္ဆုိရင္ အန္အယ္ဒီေတာင္မကဘူး ဆလုိင္းကုိကိုဦးတုိ ့ ကုိေအာင္ေက်ာ္စုိးတုိ ့ေတာင္ ေဒါ္စုပါတီကေနဝင္ၿပိဳင္ၾကအုံးမယ္။ ေရြးေကာက္ပြဲအသစ္ကုိ က်င္းပေပးလုိ္က္ပါ။ ၂ဝ၁ဝ-ေရြးေကာက္ပြဲဆုိတာ မတရားဘူး။
ဒါ့ေၾကာင့္ ေဒါ္ေအာင္ဆန္းစုၾကည္အေနနဲ ့ၾကားျဖတ္ေရြးေကာက္ပြဲမဝင္နဲ ့။ ေနရာအရမ္းနဲတယ္။ ကုိယ့္ဘက္က လႊတ္ေတာ္ထဲမွာ အမတ္နဲမယ္။ ပါတီကုိေတာ့ မွတ္ပုံတင္ပါ။
ဘုန္းေက်ာ္
11/9/11
ကြန္ျပဴတာနဲ ့ပရင္တာ လာဘ္ထုိးႏုိင္တဲ့ ႏုိင္ငံေရးဒုကၡသည္
ထုိင္းႏုိင္ငံ မဲ့ေဆာက္ၿမိဳ ့အနီးနားမွာရွိတဲ့ ႏုိ ့ဘုိးဒုကၡသည္စခန္းမွာ ဒုကၡသည္ဦးေရ ႏွစ္ေသာင္းေက်ာ္ေလာက္ရွိတယ္လုိ ့သိရတယ္။ ဒီစခန္းမွာ ျမန္မာဘုန္းႀကီးေက်ာင္းေတြလည္း အေတာ္မ်ားပါတယ္။ ေက်ာင္းထုိင္ ဆရာေတာ္လုပြဲေတြလည္း မၾကာမၾကာ ၾကားရတက္ပါတယ္။ အခုလက္တေလာျဖစ္တဲ့ ျပသာနာကုိ အမ်ားသိေစခ်င္လုိ ့ပါ။
စခန္းထဲေန ကုိမုိးေက်ာ္ ( ႏုိင္ငံေရးအက်ဥ္းသားေဟာင္းတစ္ဦးျဖစ္သူ) က ဘုန္းႀကီးတစ္ပါးကုိ ကြန္ျပဴတာနဲ ့ပရင္တာေပးၿပီး လာဘ္ထုိးေၾကာင္းၾကားသိရေတာ့ အေတာ္ခ်မ္းသာတဲ့ ဒုကၡသည္ပါလာဆုိၿပီး ေတြးမိျပန္တယ္။ ျဖစ္ပုံက ဒီလုိပါ။
ႏုိ ့ဘုိးစခန္းမွာ ဘုန္းႀကီးႏွစ္ပါးျပသာနာျဖစ္ၾကတယ္။ အဲဒါ သူ႔ဒကာ ငါ႔ဒကာျဖစ္ၾကတယ္။ ျဖစ္ေတာ့ ဆုံးျဖတ္တဲ႔
အဖြဲ႔အစည္းရွိတယ္။ ဒီအဖြဲ႔အစည္းထဲက ကိုယ္ေတာ္တစ္ပါးကို ကုိမိုးေက်ာ္က
လာဒ္ထိုးတာပါ။
သူတို႔ႏွိင္ငံေရးအက်ဥ္းသား ကိုယ္ေတာ္ရုွံးမွာစိုးလို႔တဲ့။
အက်ဥ္းသား ၀ိနစၦယ ဆရာေတာ္ကို ႏွိင္ငံေရးအက်ဥ္းသားအဖြဲ႔က ေခါင္းေဆာင္သူ မိုးေက်ာ္လာတ္ထိုးတာပါ။
ဘာနဲ ့လာဘ္ထုိးလဲဆုိေတာ့ ကြ်န္ျပဴတာရယ္ ပရင္တာရယ္ျဖစ္ပါတယ္။ ဆရာေတာ္ကလက္မခံပါဘူး။
မိုးေက်ာ္ကိုေငါက္လိုက္တယ္။ တကယ္လုိ ့ႏုိင္ရင္ ေက်ာင္းထိုင္းဘုန္ႀကီး ျဖစ္မယ္လုိ ့သိရတယ္။
ေက်ာင္းနာမည္က ဗုဒၵသာသနာ႔ရိပ္သာေက်ာင္း ျဖစ္ပါတယ္။
မုိးေက်ာ္ဆုိတဲ့သူကုိ ကိုရီးယားႏုိင္ငံမွ မစၥတာေရွာင္ဖုန္းက ဘတ္ေငြတစ္သိန္းခုႏွစ္ေသာင္းလွဴသြားတယ္။
စာသင္ေက်ာင္းေဆာက္ဖို႔လွဴသြားတယ္။္ အဲဒါေက်ာင္း မေဆာက္ပဲျမန္မာျပည္မွာက်န္ခဲ႔တဲ႔မိန္းမ နဲ ့သားသီၼးကိုေထာက္လို႔ျပသနာျဖစ္ထားဘူးတယ္။ ဒါကုိ ကန္႔ထဲကလူႀကီးေတြရယ္ ေက်ာင္းေနသံဃာေတြြရယ္က လက္မခံၾကဘူး။မုိးေက်ာ္က မ်က္မွန္၀တ္တယ္။ အသက္ (၄၇)။ ရပ္ကြက္ေလးကျဖစ္ပါတယ္။ ႏုိင္ငံေရးအက်ဥ္းသားအဖြဲ ့ကလုိ ့ေတာ့သိရတယ္။ ကန္ ့ထဲေရာက္တာ ေလးႏွစ္ရွိပါၿပီ။
စခန္းထဲေန ကုိမုိးေက်ာ္ ( ႏုိင္ငံေရးအက်ဥ္းသားေဟာင္းတစ္ဦးျဖစ္သူ) က ဘုန္းႀကီးတစ္ပါးကုိ ကြန္ျပဴတာနဲ ့ပရင္တာေပးၿပီး လာဘ္ထုိးေၾကာင္းၾကားသိရေတာ့ အေတာ္ခ်မ္းသာတဲ့ ဒုကၡသည္ပါလာဆုိၿပီး ေတြးမိျပန္တယ္။ ျဖစ္ပုံက ဒီလုိပါ။
ႏုိ ့ဘုိးစခန္းမွာ ဘုန္းႀကီးႏွစ္ပါးျပသာနာျဖစ္ၾကတယ္။ အဲဒါ သူ႔ဒကာ ငါ႔ဒကာျဖစ္ၾကတယ္။ ျဖစ္ေတာ့ ဆုံးျဖတ္တဲ႔
အဖြဲ႔အစည္းရွိတယ္။ ဒီအဖြဲ႔အစည္းထဲက ကိုယ္ေတာ္တစ္ပါးကို ကုိမိုးေက်ာ္က
လာဒ္ထိုးတာပါ။
သူတို႔ႏွိင္ငံေရးအက်ဥ္းသား ကိုယ္ေတာ္ရုွံးမွာစိုးလို႔တဲ့။
အက်ဥ္းသား ၀ိနစၦယ ဆရာေတာ္ကို ႏွိင္ငံေရးအက်ဥ္းသားအဖြဲ႔က ေခါင္းေဆာင္သူ မိုးေက်ာ္လာတ္ထိုးတာပါ။
ဘာနဲ ့လာဘ္ထုိးလဲဆုိေတာ့ ကြ်န္ျပဴတာရယ္ ပရင္တာရယ္ျဖစ္ပါတယ္။ ဆရာေတာ္ကလက္မခံပါဘူး။
မိုးေက်ာ္ကိုေငါက္လိုက္တယ္။ တကယ္လုိ ့ႏုိင္ရင္ ေက်ာင္းထိုင္းဘုန္ႀကီး ျဖစ္မယ္လုိ ့သိရတယ္။
ေက်ာင္းနာမည္က ဗုဒၵသာသနာ႔ရိပ္သာေက်ာင္း ျဖစ္ပါတယ္။
မုိးေက်ာ္ဆုိတဲ့သူကုိ ကိုရီးယားႏုိင္ငံမွ မစၥတာေရွာင္ဖုန္းက ဘတ္ေငြတစ္သိန္းခုႏွစ္ေသာင္းလွဴသြားတယ္။
စာသင္ေက်ာင္းေဆာက္ဖို႔လွဴသြားတယ္။္ အဲဒါေက်ာင္း မေဆာက္ပဲျမန္မာျပည္မွာက်န္ခဲ႔တဲ႔မိန္းမ နဲ ့သားသီၼးကိုေထာက္လို႔ျပသနာျဖစ္ထားဘူးတယ္။ ဒါကုိ ကန္႔ထဲကလူႀကီးေတြရယ္ ေက်ာင္းေနသံဃာေတြြရယ္က လက္မခံၾကဘူး။မုိးေက်ာ္က မ်က္မွန္၀တ္တယ္။ အသက္ (၄၇)။ ရပ္ကြက္ေလးကျဖစ္ပါတယ္။ ႏုိင္ငံေရးအက်ဥ္းသားအဖြဲ ့ကလုိ ့ေတာ့သိရတယ္။ ကန္ ့ထဲေရာက္တာ ေလးႏွစ္ရွိပါၿပီ။
11/7/11
ဟုိေရာက္ဒီေရာက္ အေတြးေလးေတြေပါ့
အပစ္ရပ္လုိက္၊ ျပန္ခ်လုိက္နဲ ့။ ေသတဲ့သူကေသ ျပတ္တဲ့သူကျပတ္ကုန္ၾကၿပီ။ ျမန္မာျပည္ရဲ ့ျပည္တြင္းစစ္က ဘယ္သူ ့အတြက္မွန္းကို မသိေတာ့ဘူး။ လည္တဲ့သူစားတဲ့ ျပည္တြင္းစစ္ပြဲျဖစ္ေနၿပီလုိ ့ပဲထင္တယ္။
နယ္စပ္က ေအဘီအက္စ္ဒီအက္ဖ္က ေရွ ့တန္းမွာ ရန္သူနဲ ့တုိက္တယ္။ ဘန္ေကာက္၊ ခ်င္းမုိင္မွာရွိတဲ့ ေအဘီအက္စ္ဒီအက္ဖ္ေခါင္းေဆာင္ေဟာင္းႀကီးေတြက ရန္သူနဲ ့ပူးေပါင္းတယ္။ ထုိင္းမွာေတာ့ စစ္တုိက္တဲ့ေအဘီရယ္၊ ရန္သူနဲ ့ပူးေပါင္းတဲ့ေအဘီက ေခါင္းေဆာင္ႀကီးေတြက ရယ္ရယ္ေမာေမာနဲ ့ ဆုိေတာ့ ၾကည့္ရတာ တမ်ဳိးပဲ။ ဒါ့ေၾကာင့္ ႏုိင္ငံေရးဆုိတာ ဘာကုိေျပာမွန္းေတာင္မသိေတာ့ဘူး။
ဦးသိန္းစိန္က အရမ္းရုိးတယ္လုိ ့နာမည္ထြက္တယ္။ ဒီေခတ္မွာ လူရုိးဆုိတာ သခ်ိဳင္းမွာေတာင္ ရွာလုိ ့မရဘူး။ အကုန္လုံး ျပာျဖစ္ကုန္လုိ ့။ ဒါ့ေၾကာင့္ ဦးသိန္းစိန္းရုိးတာက ဦးသန္းေရႊထက္နဲနဲပဲ ပုိေလွ်ာ ့မယ္ထင္တယ္။ ရုိးတဲ့လူက ဘယ္ေတာ့မွ သမၼတမျဖစ္ပါဘူးဗ်ာ။ ရုိးခ်င္ေယာင္ေဆာင္တာပဲျဖစ္မွာေပါ့။
ေရြးေကာက္ပြဲေတြ၀င္ၾကပါလုိ ့ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကုိ ၀ုိင္းၿပီးတုိက္တြန္းၾကေနၿပီ။ အမ်ားစုကေတာ့ ၀င္ေစခ်င္ၿပီ။ ၀င္တာမ၀င္တာ သူတုိ ့အလုပ္ပါ။ ၀င္ၿပီး အစုိးရအဖြဲ ့ထဲမွာပါေတာ့လည္း ဘယ္အခ်ိန္ၾကမွ က်ေနာ္တုိ ့လုိခ်င္တဲ့တုိင္းျပည္ျဖစ္မွာလဲ။
လႊတ္ေတာ္ဥကၠဌဦးခင္ေအာင္ျမင့္ကေျပာတယ္။ Regime Change ကိုလုပ္ရမွာ မဟုတ္ဘူး။ Society Change ကိုလုပ္ရမွာျဖစ္တယ္လုိ ့ အင္တာဗ်ဴးတစ္ခုမွာ ေတြ ့တယ္။ ႏွစ္ခုလုံးကုိခ်ိန္းပစ္လုိက္ရင္ မေကာင္းဘူးလား။ ဘာ့ေၾကာင့္လဲဆုိေတာ့ ႏွစ္ခုစလုံးက ေျပာင္းဖုိ ့လုိအပ္ေနၿပီပဲ။
မ်က္ရည္လြယ္တဲ့မင္းသားႀကီး ဦးေက်ာ္ဆန္းနဲ ့ဗြီအုိေအ အင္တာဗ်ဴးမွာ ထူးျခားတာက ဒီလုိပါ။ ေမးတဲ့သူက ၿပဳံးစိစိ နဲ ့ၾကပ္တယ္။ ေျဖတဲ့မင္းသားႀကီးက ရိတိတိနဲ ့ၿပဳံးၿပီး ေျဖခ်င္တာေလွ်ာက္ေျဖေတာ့ ဦးေက်ာ္ဆန္းက သရုပ္ေဆာင္အေတာ္ေကာင္းတာပဲလုိ ့ထင္တယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္ ျပန္ၾကား၀န္ႀကီးျဖစ္တာထင္တယ္။ ဦးေက်ာ္ဆန္းေရ ၀န္ႀကီးသက္တမ္းက အမ်ားဆုံး ငါးႏွစ္ပါဗ်ာ။ ျပဳတ္သြားရင္ေတာ့ သိတဲ့အတုိင္းပဲ။ ဒါ့ေၾကာင့္အရမ္းမလိမ္ပါနဲ ့ေတာ့။
ေရြးေကာက္ပြဲတႏွစ္ျပည့္တဲ့အခ်ိန္မွာ အစုိးရက ဘာေတြမ်ားတုိးတက္ေျပာင္းလဲမႈလုပ္ေပးခဲ့လဲဆုိေတာ့ လူၾကားထဲမွာ ၀င္တုိးတာက အဓိကအေျပာင္းအလဲျဖစ္ပါတယ္။ အရင္တုန္းက ပါးစပ္မပါတဲ့အစုိးရဟာ ဒီေန ့မွာ ပါးစပ္ဟ..လာေတာ့ အစုိးရမွာ ထပ္ၿပီးကလိမ္ကက်စ္ၾကဖုိ ့ ပုိမ်ားလာၿပီလား။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ အတုိက္အခံအတြင္းမွာေတာ့ သေဘာထားေတြကြဲတာေတာ့ ပုိလုိ ့ထူးျခားလာပါတယ္။ နအဖအစုိးရရဲ ့မဟာဗ်ဴဟာက အေတာ္ေလးကုိ ထိေရာက္ပါတယ္။ သုံးေကာင္ေကၽြးၿပီး ကင္းတင္မကဘူး ဘုရင္မပါ ဖမ္းလုိက္ၿပီဗ်ဳိ ့။
သုံးပြင့္ဆုိင္၊ ဖက္ဒရယ္၊ အုိင္စီစီ၊ လူထုတုိက္ပြဲ၊ လက္နက္ကုိင္တုိက္ပြဲေတြ ဘယ္ေရာက္ကုန္ၿပီလဲေတာင္ မသိဘူး။ ပူးေပါင္းေဆာင္ရြက္ေရးဆုိတာ က်ေနာ္တုိ ့ပါးစပ္ကေျပာတာပါ။ နအဖက ဘယ္တုန္းကမွ လာၿပီးပူးေပါင္းရင္ ၀န္ႀကီးရာထူးနဲ ့လုပ္ပုိင္ခြင့္ေပးမယ္လုိ ့မေျပာပါ။
ျပည္တြင္းစစ္၊ ျပည္ပ အလုပ္သမားေျခာက္သန္း၊ ဒုကၡသည္ကိစၥ၊ စီးပြားေရးဖြံ ့ၿဖိဳးမႈ၊ အလုပ္အကုိင္ဖန္တီးေပးေရး၊ ႏုိင္ငံတကာေငြေၾကးနဲ ့ခ်ိန္ဆက္ႏုိင္ေရး စတဲ့ အဓိကလုိအပ္ခ်က္ေတြအေရးမေရာက္ပဲ ေဒၚစုေရြးေကာက္ပြဲ၀င္ေရးနဲ ့ပါလီမန္မွာ ဥပေဒျပဳ၊ ျပင္၊ ျဖဳတ္စတဲ့ (မေယာင္ရာဆီလူးေနတာလုိ ့လည္းမေျပာခ်င္ပါဘူး) အသံေတြကိုပဲ ျပည္ပ မီဒီယာမွာ ေန ့တုိင္းေတြ ့ေနရေတာ့ စိတ္ထဲမွာ ႏုိင္ငံေရးေတာင္စိတ္ကုန္ခ်င္လာၿပီ။
လူသစ္တန္းေတြနဲ ့ျမန္မာ့ႏုိင္ငံေရးကုိ အစားထုိးသင့္ၿပီ။ အေတြးအေခၚသစ္၊ ႏုိင္ငံတကာ အျမင္ရွိၿပီး အေတြ ့အႀကဳံရွိတဲ့လူသစ္တန္း၊ ဘယ္ဘက္ကုိမွ မလုိက္တဲ့လူသစ္တန္းစတဲ့ လူငယ္ လူလတ္ေတြနဲ ့ အစားထုိးမဲ့အခ်ိန္ေရာက္ရင္ေတာ့ ေပၚရင္ေတာ့ လက္ရွိအေျခအေနေတြကေန ျမန္ျမန္ေက်ာ္ႏုိင္မယ္ထင္တယ္။
ႏွစ္ဘက္စလုံးက လူေဟာင္းေတြဟာ တကယ္တမ္းၾကေတာ့ ဘာမွသုံးစားလုိ ့မရဘူး။ ဒါ့ေၾကာင့္လည္း တုိင္းျပည္က ဒီအတုိင္းျဖစ္ေနတာေပါ့။ သူတုိ ့သာသုံးစားလုိ ့ရတဲ့ လူေတြဆုိရင္ ၿပီးတာၾကာၿပီ။
တုိင္းျပည္ထဲမွာ ဘြဲ ့ရၿပီး အသက္ႀကီးလာတဲ့လူေတြအေနနဲ ့လုံး၀ကုိ ႏုိင္ငံေရးမလုပ္သင့္ဘူး။ အစုိးရေခါင္းေဆာင္လည္းမျဖစ္သင့္ေတာ့ဘူး။ ဒီပတ္၀န္းက်င္ကေန ထြက္လာတဲ့လူတုိင္းက
ဒီပုတ္ထဲက ဒီပဲဆုိေတာ့ ဒါပဲျဖစ္မွာပဲ။ တကယ္လုိ ့လႊတ္ေတာ္အမတ္ျဖစ္ခ်င္ရင္ ႏုိင္ငံျခားတုိင္းျပည္တခုခုက ဘြဲ ့ေတာ့ရသင့္တယ္။ လႊတ္ေတာ္အမတ္ျဖစ္ခ်င္ရင္ က်ဳိးစားၿပီးသင္ေပါ့။ မရတဲ့သူကေတာ့ ညံ့လုိ ့ေပါ့ဗ်ာ။ ဒါမွ ဘုိလုိတက္ၿပီး ႏုိင္ငံတကာအေတြ ့အႀကဳံရွိမယ္။ ႏုိ ့မုိ ့ဆုိရင္ ရန္ကုန္တကၠသုိလ္က ဘာမွသုံးစားလုိ ့မရတဲ့ဘြဲ ့၊ ေမၿမိဳ ့စစ္တကၠသုိလ္က ခ်ီးေပဘြဲ ့လုိမ်ဳိး အေတြ ့အႀကဳံမ်ဳိး တုိင္းျပည္ကုိ ထပ္ၿပီးအုပ္ခ်ဳပ္ရင္ အရင္အတုိင္းပဲျဖစ္မွာပဲ။ ျပည္ပက ဘြဲ ့ရတဲ့လူေတြ၊ အလုပ္လုပ္ေနတဲ့လူေတြ၊ အေတြ ့အႀကဳံႀကီးတဲ့သူေတြကုိ ျပည္တြင္းမွာ ေနရာမ်ားမ်ားေပးဖုိ ့အခ်ိန္တန္ၿပီ။
တကယ္တန္းေျပာရရင္ ျပည္ပကလူေတြဟာ ျပည္တြင္းကလူေတြထက္ပုိၿပီး သိတယ္။ ပုိၿပီးတက္တယ္။ ပုိၿပီး ခံစားတက္တဲ့ ႏွလုံးသားရွိတယ္ဆုိတာကုိ ေျပာခ်င္တယ္။ ဒါက တကယ္လက္ေတြ ့ပဲ။ မ်က္စိမွိတ္ၿပီး ျငင္းလုိ ့မရပါဘူး။
နယ္စပ္က ေအဘီအက္စ္ဒီအက္ဖ္က ေရွ ့တန္းမွာ ရန္သူနဲ ့တုိက္တယ္။ ဘန္ေကာက္၊ ခ်င္းမုိင္မွာရွိတဲ့ ေအဘီအက္စ္ဒီအက္ဖ္ေခါင္းေဆာင္ေဟာင္းႀကီးေတြက ရန္သူနဲ ့ပူးေပါင္းတယ္။ ထုိင္းမွာေတာ့ စစ္တုိက္တဲ့ေအဘီရယ္၊ ရန္သူနဲ ့ပူးေပါင္းတဲ့ေအဘီက ေခါင္းေဆာင္ႀကီးေတြက ရယ္ရယ္ေမာေမာနဲ ့ ဆုိေတာ့ ၾကည့္ရတာ တမ်ဳိးပဲ။ ဒါ့ေၾကာင့္ ႏုိင္ငံေရးဆုိတာ ဘာကုိေျပာမွန္းေတာင္မသိေတာ့ဘူး။
ဦးသိန္းစိန္က အရမ္းရုိးတယ္လုိ ့နာမည္ထြက္တယ္။ ဒီေခတ္မွာ လူရုိးဆုိတာ သခ်ိဳင္းမွာေတာင္ ရွာလုိ ့မရဘူး။ အကုန္လုံး ျပာျဖစ္ကုန္လုိ ့။ ဒါ့ေၾကာင့္ ဦးသိန္းစိန္းရုိးတာက ဦးသန္းေရႊထက္နဲနဲပဲ ပုိေလွ်ာ ့မယ္ထင္တယ္။ ရုိးတဲ့လူက ဘယ္ေတာ့မွ သမၼတမျဖစ္ပါဘူးဗ်ာ။ ရုိးခ်င္ေယာင္ေဆာင္တာပဲျဖစ္မွာေပါ့။
ေရြးေကာက္ပြဲေတြ၀င္ၾကပါလုိ ့ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကုိ ၀ုိင္းၿပီးတုိက္တြန္းၾကေနၿပီ။ အမ်ားစုကေတာ့ ၀င္ေစခ်င္ၿပီ။ ၀င္တာမ၀င္တာ သူတုိ ့အလုပ္ပါ။ ၀င္ၿပီး အစုိးရအဖြဲ ့ထဲမွာပါေတာ့လည္း ဘယ္အခ်ိန္ၾကမွ က်ေနာ္တုိ ့လုိခ်င္တဲ့တုိင္းျပည္ျဖစ္မွာလဲ။
လႊတ္ေတာ္ဥကၠဌဦးခင္ေအာင္ျမင့္ကေျပာတယ္။ Regime Change ကိုလုပ္ရမွာ မဟုတ္ဘူး။ Society Change ကိုလုပ္ရမွာျဖစ္တယ္လုိ ့ အင္တာဗ်ဴးတစ္ခုမွာ ေတြ ့တယ္။ ႏွစ္ခုလုံးကုိခ်ိန္းပစ္လုိက္ရင္ မေကာင္းဘူးလား။ ဘာ့ေၾကာင့္လဲဆုိေတာ့ ႏွစ္ခုစလုံးက ေျပာင္းဖုိ ့လုိအပ္ေနၿပီပဲ။
မ်က္ရည္လြယ္တဲ့မင္းသားႀကီး ဦးေက်ာ္ဆန္းနဲ ့ဗြီအုိေအ အင္တာဗ်ဴးမွာ ထူးျခားတာက ဒီလုိပါ။ ေမးတဲ့သူက ၿပဳံးစိစိ နဲ ့ၾကပ္တယ္။ ေျဖတဲ့မင္းသားႀကီးက ရိတိတိနဲ ့ၿပဳံးၿပီး ေျဖခ်င္တာေလွ်ာက္ေျဖေတာ့ ဦးေက်ာ္ဆန္းက သရုပ္ေဆာင္အေတာ္ေကာင္းတာပဲလုိ ့ထင္တယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္ ျပန္ၾကား၀န္ႀကီးျဖစ္တာထင္တယ္။ ဦးေက်ာ္ဆန္းေရ ၀န္ႀကီးသက္တမ္းက အမ်ားဆုံး ငါးႏွစ္ပါဗ်ာ။ ျပဳတ္သြားရင္ေတာ့ သိတဲ့အတုိင္းပဲ။ ဒါ့ေၾကာင့္အရမ္းမလိမ္ပါနဲ ့ေတာ့။
ေရြးေကာက္ပြဲတႏွစ္ျပည့္တဲ့အခ်ိန္မွာ အစုိးရက ဘာေတြမ်ားတုိးတက္ေျပာင္းလဲမႈလုပ္ေပးခဲ့လဲဆုိေတာ့ လူၾကားထဲမွာ ၀င္တုိးတာက အဓိကအေျပာင္းအလဲျဖစ္ပါတယ္။ အရင္တုန္းက ပါးစပ္မပါတဲ့အစုိးရဟာ ဒီေန ့မွာ ပါးစပ္ဟ..လာေတာ့ အစုိးရမွာ ထပ္ၿပီးကလိမ္ကက်စ္ၾကဖုိ ့ ပုိမ်ားလာၿပီလား။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ အတုိက္အခံအတြင္းမွာေတာ့ သေဘာထားေတြကြဲတာေတာ့ ပုိလုိ ့ထူးျခားလာပါတယ္။ နအဖအစုိးရရဲ ့မဟာဗ်ဴဟာက အေတာ္ေလးကုိ ထိေရာက္ပါတယ္။ သုံးေကာင္ေကၽြးၿပီး ကင္းတင္မကဘူး ဘုရင္မပါ ဖမ္းလုိက္ၿပီဗ်ဳိ ့။
သုံးပြင့္ဆုိင္၊ ဖက္ဒရယ္၊ အုိင္စီစီ၊ လူထုတုိက္ပြဲ၊ လက္နက္ကုိင္တုိက္ပြဲေတြ ဘယ္ေရာက္ကုန္ၿပီလဲေတာင္ မသိဘူး။ ပူးေပါင္းေဆာင္ရြက္ေရးဆုိတာ က်ေနာ္တုိ ့ပါးစပ္ကေျပာတာပါ။ နအဖက ဘယ္တုန္းကမွ လာၿပီးပူးေပါင္းရင္ ၀န္ႀကီးရာထူးနဲ ့လုပ္ပုိင္ခြင့္ေပးမယ္လုိ ့မေျပာပါ။
ျပည္တြင္းစစ္၊ ျပည္ပ အလုပ္သမားေျခာက္သန္း၊ ဒုကၡသည္ကိစၥ၊ စီးပြားေရးဖြံ ့ၿဖိဳးမႈ၊ အလုပ္အကုိင္ဖန္တီးေပးေရး၊ ႏုိင္ငံတကာေငြေၾကးနဲ ့ခ်ိန္ဆက္ႏုိင္ေရး စတဲ့ အဓိကလုိအပ္ခ်က္ေတြအေရးမေရာက္ပဲ ေဒၚစုေရြးေကာက္ပြဲ၀င္ေရးနဲ ့ပါလီမန္မွာ ဥပေဒျပဳ၊ ျပင္၊ ျဖဳတ္စတဲ့ (မေယာင္ရာဆီလူးေနတာလုိ ့လည္းမေျပာခ်င္ပါဘူး) အသံေတြကိုပဲ ျပည္ပ မီဒီယာမွာ ေန ့တုိင္းေတြ ့ေနရေတာ့ စိတ္ထဲမွာ ႏုိင္ငံေရးေတာင္စိတ္ကုန္ခ်င္လာၿပီ။
လူသစ္တန္းေတြနဲ ့ျမန္မာ့ႏုိင္ငံေရးကုိ အစားထုိးသင့္ၿပီ။ အေတြးအေခၚသစ္၊ ႏုိင္ငံတကာ အျမင္ရွိၿပီး အေတြ ့အႀကဳံရွိတဲ့လူသစ္တန္း၊ ဘယ္ဘက္ကုိမွ မလုိက္တဲ့လူသစ္တန္းစတဲ့ လူငယ္ လူလတ္ေတြနဲ ့ အစားထုိးမဲ့အခ်ိန္ေရာက္ရင္ေတာ့ ေပၚရင္ေတာ့ လက္ရွိအေျခအေနေတြကေန ျမန္ျမန္ေက်ာ္ႏုိင္မယ္ထင္တယ္။
ႏွစ္ဘက္စလုံးက လူေဟာင္းေတြဟာ တကယ္တမ္းၾကေတာ့ ဘာမွသုံးစားလုိ ့မရဘူး။ ဒါ့ေၾကာင့္လည္း တုိင္းျပည္က ဒီအတုိင္းျဖစ္ေနတာေပါ့။ သူတုိ ့သာသုံးစားလုိ ့ရတဲ့ လူေတြဆုိရင္ ၿပီးတာၾကာၿပီ။
တုိင္းျပည္ထဲမွာ ဘြဲ ့ရၿပီး အသက္ႀကီးလာတဲ့လူေတြအေနနဲ ့လုံး၀ကုိ ႏုိင္ငံေရးမလုပ္သင့္ဘူး။ အစုိးရေခါင္းေဆာင္လည္းမျဖစ္သင့္ေတာ့ဘူး။ ဒီပတ္၀န္းက်င္ကေန ထြက္လာတဲ့လူတုိင္းက
ဒီပုတ္ထဲက ဒီပဲဆုိေတာ့ ဒါပဲျဖစ္မွာပဲ။ တကယ္လုိ ့လႊတ္ေတာ္အမတ္ျဖစ္ခ်င္ရင္ ႏုိင္ငံျခားတုိင္းျပည္တခုခုက ဘြဲ ့ေတာ့ရသင့္တယ္။ လႊတ္ေတာ္အမတ္ျဖစ္ခ်င္ရင္ က်ဳိးစားၿပီးသင္ေပါ့။ မရတဲ့သူကေတာ့ ညံ့လုိ ့ေပါ့ဗ်ာ။ ဒါမွ ဘုိလုိတက္ၿပီး ႏုိင္ငံတကာအေတြ ့အႀကဳံရွိမယ္။ ႏုိ ့မုိ ့ဆုိရင္ ရန္ကုန္တကၠသုိလ္က ဘာမွသုံးစားလုိ ့မရတဲ့ဘြဲ ့၊ ေမၿမိဳ ့စစ္တကၠသုိလ္က ခ်ီးေပဘြဲ ့လုိမ်ဳိး အေတြ ့အႀကဳံမ်ဳိး တုိင္းျပည္ကုိ ထပ္ၿပီးအုပ္ခ်ဳပ္ရင္ အရင္အတုိင္းပဲျဖစ္မွာပဲ။ ျပည္ပက ဘြဲ ့ရတဲ့လူေတြ၊ အလုပ္လုပ္ေနတဲ့လူေတြ၊ အေတြ ့အႀကဳံႀကီးတဲ့သူေတြကုိ ျပည္တြင္းမွာ ေနရာမ်ားမ်ားေပးဖုိ ့အခ်ိန္တန္ၿပီ။
တကယ္တန္းေျပာရရင္ ျပည္ပကလူေတြဟာ ျပည္တြင္းကလူေတြထက္ပုိၿပီး သိတယ္။ ပုိၿပီးတက္တယ္။ ပုိၿပီး ခံစားတက္တဲ့ ႏွလုံးသားရွိတယ္ဆုိတာကုိ ေျပာခ်င္တယ္။ ဒါက တကယ္လက္ေတြ ့ပဲ။ မ်က္စိမွိတ္ၿပီး ျငင္းလုိ ့မရပါဘူး။
ပါလီမန္အမ်ဳိးအမ်ဳိး
ပါလီမန္ထဲမွာ အတိုက္အခံေခါင္းေဆာင္ နဲ ့အစုိးရအဖြဲ ့ကေခါင္းေဆာင္ေတြ အျငင္ပြားမႈရွိရင္ ဒါဟာ ပါလီမန္အစစ္အမွန္လုိ ့ေျပာလုိ ့ရႏုိင္တယ္။ တခ်ဳိ ့ေသာ အာရွႏုိင္ငံက ပါလီမန္ေတြရဲ ့ဖြဲ ့စည္းပုံအေနအထားက ဒီမုိကေရစီအစစ္အမွန္ကုိ သြားေနတဲ့ပါလီမန္မဟုတ္ပါဘူး။ ဥပမာ တရုတ္၊ ေျမာက္ကုိရီးယားနဲ ့ ျမန္မာႏုိင္ငံက ပါလီမန္အေဆာက္အဦး နဲ ့ထုိင္ခုံေနရာေတြကုိၾကည့္ရင္ သိသာႏုိင္တယ္။ ဒါက ဘာကုိျပလဲဆုိေတာ့ အာဏာရွင္စနစ္ရွိေနေသးတယ္ဆုိတာကုိျပပါတယ္။
တကယ္တမ္းျမန္မာႏုိင္ငံရဲ ့ႏုိင္ငံေရးကုိ ေစတနာရွိတယ္ဆုိရင္ ေနျပည္ေတာ္ပါလီမန္အေဆာက္အဦးရဲ ့ဖြဲ ့စည္းပုံကုိ ျပင္သင့္ပါတယ္။ အခုပုံစံက အတုိက္အခံမရွိတဲ့ ပါလီမန္ျဖစ္ေနေတာ့ အရင္အစုိးရပုံစံနဲ ့ဘာမွမကြာဘူး။ ေအာက္က သူမ်ားႏုိင္ငံေတြရဲ ့ပါလီမန္ေတြကုိေလ့လာၾကည့္ပါ။ဒါေတြနဲ ့ယွဥ္လိုက္ရင္ ျမန္မာျပည္ဟာ ၂၀၀၈-ဖြဲ ့စည္းပုံအေျခခံဥပေဒတင္မကဘူး၊ ပါလီမန္ဖြဲ ့စည္းပုံ၊ ထုိင္ခုံေနရာကအစ ျပန္လည္ျပဳျပင္သင့္ပါေၾကာင္း။
က်ေနာ္ျမင္ခ်င္တာက ျမန္မာႏုိင္ငံရဲ ့ပါလီမန္ထဲမွာ အတုိက္အခံေခါင္းေဆာင္နဲ ့အစုိးရအဖြဲက ့ေခါင္းေဆာင္ေတြ ရင္ခုန္ႏႈံးျမန္၊ မ်က္ႏွာရႈံမဲ့ၿပီး ေမးခြန္းေတြထုတ္၊ ျပန္ေျဖ၊ ၿပီးရင္ ျငင္းၾကတာကုိ အရမ္းျမင္ခ်င္တယ္။ ဥပမာ ၾသစေတ်းလ် ပါလီမန္နဲ ့အဂၤလန္က ပါလီမန္ထဲမွာ သူတုိ ့အစုိးရေတြနဲ ့အတုိက္အခံေတြ ဒီဘိတ္လုပ္တဲ့ပုံစံကုိ လုိခ်င္တယ္။
စည္းကမ္းညီညြတ္ၿပီး ေခါင္းေဆာင္ႀကီးရဲ ့လမ္းညြန္ခ်က္အတုိင္းလုိက္တုိင္း ေျမာက္ကုိရီးယားငမြဲႏုိင္ငံရဲ ့ပါလီမန္
ဗုိလ္ခ်ဳပ္ႀကီးသန္းေရႊရဲ ့ဆရာဟာ ပါလီမန္ရဲ ့ဥကၠဌပါ
တရုတ္ျပည္ရဲ ့ပါလီမန္ဖြဲ ့စည္းပုံကလည္း ျမန္မာနဲ ့သိတ္မကြာဘူး
ထုိင္းႏုိင္ငံက ပါလီမန္
အေရွ ့ဥေရာပႏုိင္ငံတစ္ခုက ပါလီမန္
ၿဗိတိသွ်ပါလီမန္မွာ အတုိက္အခံနဲ ့အစုိးရဟာ ဒီလုိမ်က္ႏွာခ်င္းဆုိင္ၿပီး ႏုိင္ငံေရးလုပ္တယ္
အေရွ ့ေတာင္အာရွက ပါလီမန္တစ္ခု
ထုိင္၀မ္ပါလီမန္
ၾသစေတ်းလ်က ပါလီမန္မွာ အတုိက္အခံေခါင္းေဆာင္နဲ ့အစုိးရအဖြဲ ့ေခါင္းေဆာင္
စည္းကမ္းရွိတဲ့ဒီမုိကေရစီလား ၊ အတုိက္အခံမရွိတဲ့ဒီမုိကေရစီလား
ပါးစပ္မပါတဲ့ ျမန္မာပါလီမန္ (ေမးခြန္းပဲေမးရတယ္)
ပါလီမန္ေတြမွာထုိင္ခုံေနရာက မ်က္ႏွာခ်င္းဆုိင္ရွိသင့္တယ္။ အခုဟာက ျမန္မာပါလီမန္က ရုပ္ရွင္ရုံမွာ ရုပ္ရွင္ၾကည့္ဖုိ ့ခင္းထားတဲ့ ထုိင္ခုံလုိမ်ဳိးဆုိေတာ့ ရုပ္ရွင္ထဲက မင္းသားေျပာတဲ့အတုိင္း ထုိင္ၾကည့္ၿပီး ျပန္ေျပာလုိ ့မရတဲ့ ျမင္ကြင္းလုိမ်ဳိးျဖစ္ေနလားလုိ ့ပါ။
တကယ္တမ္းျမန္မာႏုိင္ငံရဲ ့ႏုိင္ငံေရးကုိ ေစတနာရွိတယ္ဆုိရင္ ေနျပည္ေတာ္ပါလီမန္အေဆာက္အဦးရဲ ့ဖြဲ ့စည္းပုံကုိ ျပင္သင့္ပါတယ္။ အခုပုံစံက အတုိက္အခံမရွိတဲ့ ပါလီမန္ျဖစ္ေနေတာ့ အရင္အစုိးရပုံစံနဲ ့ဘာမွမကြာဘူး။ ေအာက္က သူမ်ားႏုိင္ငံေတြရဲ ့ပါလီမန္ေတြကုိေလ့လာၾကည့္ပါ။ဒါေတြနဲ ့ယွဥ္လိုက္ရင္ ျမန္မာျပည္ဟာ ၂၀၀၈-ဖြဲ ့စည္းပုံအေျခခံဥပေဒတင္မကဘူး၊ ပါလီမန္ဖြဲ ့စည္းပုံ၊ ထုိင္ခုံေနရာကအစ ျပန္လည္ျပဳျပင္သင့္ပါေၾကာင္း။
က်ေနာ္ျမင္ခ်င္တာက ျမန္မာႏုိင္ငံရဲ ့ပါလီမန္ထဲမွာ အတုိက္အခံေခါင္းေဆာင္နဲ ့အစုိးရအဖြဲက ့ေခါင္းေဆာင္ေတြ ရင္ခုန္ႏႈံးျမန္၊ မ်က္ႏွာရႈံမဲ့ၿပီး ေမးခြန္းေတြထုတ္၊ ျပန္ေျဖ၊ ၿပီးရင္ ျငင္းၾကတာကုိ အရမ္းျမင္ခ်င္တယ္။ ဥပမာ ၾသစေတ်းလ် ပါလီမန္နဲ ့အဂၤလန္က ပါလီမန္ထဲမွာ သူတုိ ့အစုိးရေတြနဲ ့အတုိက္အခံေတြ ဒီဘိတ္လုပ္တဲ့ပုံစံကုိ လုိခ်င္တယ္။
စည္းကမ္းညီညြတ္ၿပီး ေခါင္းေဆာင္ႀကီးရဲ ့လမ္းညြန္ခ်က္အတုိင္းလုိက္တုိင္း ေျမာက္ကုိရီးယားငမြဲႏုိင္ငံရဲ ့ပါလီမန္
ဗုိလ္ခ်ဳပ္ႀကီးသန္းေရႊရဲ ့ဆရာဟာ ပါလီမန္ရဲ ့ဥကၠဌပါ
တရုတ္ျပည္ရဲ ့ပါလီမန္ဖြဲ ့စည္းပုံကလည္း ျမန္မာနဲ ့သိတ္မကြာဘူး
ထုိင္းႏုိင္ငံက ပါလီမန္
အေရွ ့ဥေရာပႏုိင္ငံတစ္ခုက ပါလီမန္
ၿဗိတိသွ်ပါလီမန္မွာ အတုိက္အခံနဲ ့အစုိးရဟာ ဒီလုိမ်က္ႏွာခ်င္းဆုိင္ၿပီး ႏုိင္ငံေရးလုပ္တယ္
အေရွ ့ေတာင္အာရွက ပါလီမန္တစ္ခု
ဂ်ပန္ပါလီမန္
ထုိင္၀မ္ပါလီမန္
ၾသစေတ်းလ်က ပါလီမန္မွာ အတုိက္အခံေခါင္းေဆာင္နဲ ့အစုိးရအဖြဲ ့ေခါင္းေဆာင္
စည္းကမ္းရွိတဲ့ဒီမုိကေရစီလား ၊ အတုိက္အခံမရွိတဲ့ဒီမုိကေရစီလား
ပါးစပ္မပါတဲ့ ျမန္မာပါလီမန္ (ေမးခြန္းပဲေမးရတယ္)ပါလီမန္ေတြမွာထုိင္ခုံေနရာက မ်က္ႏွာခ်င္းဆုိင္ရွိသင့္တယ္။ အခုဟာက ျမန္မာပါလီမန္က ရုပ္ရွင္ရုံမွာ ရုပ္ရွင္ၾကည့္ဖုိ ့ခင္းထားတဲ့ ထုိင္ခုံလုိမ်ဳိးဆုိေတာ့ ရုပ္ရွင္ထဲက မင္းသားေျပာတဲ့အတုိင္း ထုိင္ၾကည့္ၿပီး ျပန္ေျပာလုိ ့မရတဲ့ ျမင္ကြင္းလုိမ်ဳိးျဖစ္ေနလားလုိ ့ပါ။
11/5/11
ျမင္ေတြ ့သမွ်
ရန္ကုန္ႏုိင္ငံေရး
ျပည္တြင္းကလူတစ္ေယာက္မဟုတ္ေတာ့ အျပင္ကေနေတြ ့သမွ်ကုိ တင္ျပမယ္။ အျပင္ကဆုိေတာ့ မီဒီယာကုိပဲ အားကုိၿပီးေလ့လာရတယ္ဆုိပါစုိ ့။ ဒီေတာ့ မီဒီယာေပၚမွာေတြ ့ေနရတဲ့ ႏုိင္ငံေရးျဖစ္ရပ္ေတြမွန္သမွ်ဟာ ရန္ကုန္တစ္၀ုိက္မွာပဲ ျဖစ္ေနတယ္။
သံတမန္ေတြကလည္း ရန္ကုန္ကလူေတြကုိပဲေတြ ့တယ္။ ရန္ကုန္ကအတုိ္က္အခံေတြကလည္း ေဂၚလီလုံးေလာက္ရွိတဲ့ရန္ကုန္တစ္၀ုိက္ကုိမွ တကယ့္ႏုိင္ငံေရးလုိ ့ယူဆေနတယ္။ လူမႈေရးလုပ္ငန္းေတြမွန္သမွ်ကုိလည္း ရန္ကုန္တစ္၀ုိက္မွာလုပ္တယ္။ ၿပီးရင္ မီဒီယာကလည္း ဒီလူ ဒီလူ ဒီအဖြဲ ့ေတြခ်ည္းပဲ ေဖၚျပတယ္။ ၾကာလာေတာ့ ျမန္မာတစ္ျပည္လုံးရဲ ့ႏုိ္င္ငံေရးက ရန္ကုန္လားလုိ ့ေတာင္ ေမးရမလုိျဖစ္ေနၿပီ။
အျခားၿမိဳ ့ေတြ ျပည္နယ္ေတြ တုိင္းေတြမွာ ဘာ့ေၾကာင့္ ရန္ကုန္လုိမထင္ေပၚတာလဲ။ မလုပ္လုိ ့လား။ အေျဖကေတာ့မဟုတ္ပါဘူး။ ရန္ကုန္က ႏုိ္င္ငံေရးသမားေတြဟာ မသြားမလာႏုိင္လုိ ့ အျခားနယ္ေတြအထိမေရာက္တာလုိ ့သုံးသပ္ႏုိင္တယ္။ အတုိက္အခံက ရန္ကုန္မွာေနတယ္။ အစုိးရက ေနျပည္ေတာ္မွာေနတယ္။ ဒီနယ္ေလးႏွစ္ခုက ဗမာျပည္တစ္ျပည္လုံးကုိ ကုိယ္စားလုံး၀မျပဳေသးပါဘူး။ ဒါ့ေၾကာင့္ က်ေနာ္တုိ ့အျပင္ကလူေတြထင္တာက ရန္ကုန္က အတုိက္အခံ၊ ေနျပည္ေတာ္ကအစုိးရဟာ ျမန္မာတျပည္လုံးနဲ ့ျပည္ပကလူေတြကုိ လုံး၀ကုိယ္စားမျပဳေသးပါဘူး။ ကုိယ္စားျပဳလာေအာင္ ဒီႏွစ္ခုကလူေတြအေနနဲ ့ ရန္ကုန္နဲ ့ေနျပည္ေတာ္မွာပဲ မေနပဲ သြားလာစည္းရုံးဆက္ဆံၾကေစခ်င္တယ္။
မီဒီယာေတြကလည္း စြတ္ၿပီးအားအားယားယား မေျမွာက္ၾကပါနဲ ့။
အုိင္ဖုန္း၊ အုိင္ပတ္ထ္ နဲ ့ ျပည္ပက အတုိက္အခံ
လြန္ခဲ့တဲ့အခ်ိန္က လက္ေတာ့ ေခတ္စားတယ္။ အစည္းအေ၀းတုိင္း၊ ၀က္ေရွာ့တုိင္းမွာ လက္ေတာ့ေလးပါလိုက္ရမွ ေခတ္မွီသလုိမ်ဳိး။ ေခါင္းေဆာင္ဟုေခၚေသာ ေခါင္းေဆာင္တုိင္း လက္ေတာ့ကုိင္မွ ေခါင္းေဆာင္ျဖစ္ေလသလုိ။ အစည္းအေ၀းေတြမွာ လက္ေတာ့ကုိဖြင့္။ ၿပီးရင္ ဘာေတြေရးမွန္းမသိ။ ဒီလုိမ်ဳိးဖက္ရွင္က လြန္ခဲ့တဲ့ ၁၀-ႏွစ္ေလာက္က မရွိမျဖစ္ မတင့္တယ္ေသာ ဖက္ရွင္။ ဒီလုိေခတ္မွီမွ က်ေနာ္မ်ိဳးတုိ ့ျပည္ပအတုိက္အခံေတြအေနနဲ ့ ဂလိုဘယ္လ္လုိက္ေဇးရွင္းနဲ ့အၿပိဳင္ ေခတ္မွီတယ္လို ့ယူဆတယ္။ ဘိုလိုေလးလည္း ပြားတက္ရင္ ပို ့လို ့ေတာင္ ေစာ္ၾကည္ေသး။
လက္္ေတာ့ဆုိရင္ မဲမဲသဲသဲနဲ ့ဗလႀကီးတဲ့ လက္္ေတာ့ေခတ္ၿပီးေတာ့ ေမာ္ဒယ္လက္ေတာ့ျဖစ္ရမယ္။ လက္ေတာ့သည္ေသးရမယ္။ ပါးရမယ္။ လွရမယ္။ အခုေခတ္လက္ေတာ့ေတြထဲမွာ ပန္းသီးလက္ေတာ့က ေခတ္အမွီဆုံး။ ဆုိနီ၊ ဖူဂ်စ္စုေလာက္ေတာ့ အလုပ္မျဖစ္ေတာ့ဘူး။ ဒါေလးရွိရင္ေတာင္ ႏုိင္ငံေရးစကားေျပာရင္ တယ္ၿပီးဂုဏ္သိကၡာရွိတာေပါ့။
ကြန္ျပဴတာထဲမွာ ဘာေတြေရးလဲေတာ့မသိဘူး။ ဘာမွမေရးလဲ ဒီပစၥည္းေတြရွိဖုိ ့ကအဓိကေပါ့ဗ်ာ။
၂၀၁၁-ေခတ္မွာေတာ့ လက္ေတာ့ေခတ္မဟုတ္။ အုိင္ဖုန္း နဲ ့အုိင္ပတ္ထ္ ရွိရမယ္။ ဟုတ္ဟုတ္မဟုတ္ဟုတ္ ဒါေတြရွိတဲ့လူကသာလွ်ုင္ ႏုိင္ငံေရးကုိ ပုိသိပုိတက္ ပုိၿပီးဆရာႀကီးျဖစ္တယ္။ အုိင္ပတ္ထ္နဲ ့အုိင္ဖုန္းဆုိတာကလည္း ေစ်းႀကီးေတာ့ အေတာ္မ်ားမ်ား ငမြဲေခါင္းေဆာင္ေတြမကုိင္ႏုိင္။ ဒီေတာ့ ကိုင္ႏုိင္တဲ့ ေခါင္းေဆာင္ႀကီးေတြက ပိုၿပီးမ်က္ႏွာပြင့္ ပုိၿပီးလူအထင္ႀကီးတယ္ေပါ့ဗ်ာ။ ဒီပစၥည္းေတြကလည္း သုံးတက္အုံးမွ။ သူတုိ ့ခလုတ္ေတြက မထိတထိပြတ္ႏုိင္မွ အလုပ္ျဖစ္တာကုိး။
အဲလုိပြတ္တာကုိ လူေတြကလည္း အထင္ႀကီးတဲ့ ေခတ္မွာ ပြတ္နည္းကၽြမ္းတဲ့ လူက ပုိၿပီး ေစာ္ၾကည္တယ္။ ဒီလုိပြတ္တာကၽြမ္းဖုိ ့အတြက္ ေခါင္းေဆာင္တုိင္း ကုိယ့္အိမ္မွာ ႀကိတ္ၿပီး အပြတ္ေလ့က်င့္ရတယ္။ လူၾကားထဲေရာက္ရင္ အုိင္ေပါ့နဲ ့အုိင္ပတ္ထ္ကုိဖြင့္ လူေရွ ့မွာ ဟုိပြတ္ဒီပြတ္လုပ္၊ လက္ရွိအစုိးရက ေစတနာေတြ ေမတၱာေတြမရွိ၊ ငါတုိ ့ကသာလွ်င္ ျပည္ပကေန အုိင္ပတ္ကုိပြတ္ၿပီး တုိင္းျပည္ကုိအခ်စ္ဆုံး၊ ပညာအတက္အဆုံး၊ ငါတုိ ့ေလာက္သိတဲ့သူမရွိ။ သူတုိ ့ဒီလုိေျပာေနရင္းနဲ ့အုိင္ပတ္နဲ ့အုိင္ဖုန္းကို တီထြင္သူ ဟုိလူႀကီး ေရွာသြားတာကိုေတာင္ မသိတဲ့လူမ်ားျဖစ္ကုန္ၾကပါေကာလား။
က်ေနာ္တုိ ့ၾသစေတ်းလ်က ေတာသားေတြ အုိင္ပတ္လည္း မကုိင္ဘူး။ မသုံးဘူးၾကဘူး။ ကြန္ျပဴတာေတာင္ေကာင္းေကာင္းမသုံးတက္ဘူး။ ဒုကၡသည္အျဖစ္နဲ ့လာၾကတဲ့ ျမန္မာေတြကုိေျပာတာပါ။ တခ်ဳိ ့မ်ားဆုိရင္ ဂ်ီေတာ့ကိုင္ရတာကို ေမွ်ာက္အုန္းသီးရသလုိမ်ဳိး ဘာလုပ္လုိ ့ဘာကုိင္ရမွန္းမသိျဖစ္လုိ ့ျဖစ္။ အိမ္မွာကြန္ျပဴတာရွိတာပဲအဖတ္တင္တယ္။
သူမ်ားေတြလုိ အုိင္ဖုန္း၊ အုိင္ပတ္ကုိေတာ့ ၀ယ္ႏုိင္တယ္။ ဒါေပမဲ့ ဒါေတြ၀ယ္ၿပီး ဘာလုပ္ဖုိ ့လဲ။ လုပ္တဲ့အလုပ္က စက္ရုံမွာ ေခၽြးေတြနဲ ့ညစ္ပတ္ေပေရၿပီး လုပ္ေနတာ အုိင္ဖုန္းလုိ ပြတ္လုိ ့ရတဲ့ဟာႀကီးနဲ ့ေတာ့မတန္ပါဘူး။ အိမ္ေရာက္မွာ မိန္းမရဲ ့ဗုိက္ကုိ ျပန္ၿပီးပြတ္တာကမွ ဖီးလာေသးတယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္ ၾသစေတ်းလ်က ျမန္မာေတြ အမ်ားစုဟာ ပိုက္ဆံရွိလည္း အုိင္ဖုန္းကို စိတ္မ၀င္စားႏုိင္ပါဘူး။ အုိင္ပတ္လည္း မသိ။ အုိင္ပတ္တာဆုိလုိ ့ ငါးပတ္တာလားလုိ ့ေတာင္ ေမးအုံးမယ္ထင္တယ္။
က်ေနာ့္ တယ္လီဖုန္းဆုိရင္ ေစ်းအနဲဆုံး။ တယ္လီဖုန္းပါဆုိမွ ဆက္လုိ ့ရရင္ေတာ္ၿပီေပါ့ဗ်ာ။ အခုေခတ္တယ္လီဖုန္းေတြကလည္း ရႈပ္ရွက္ကိုခက္ေနတာပဲ။ ဘာေတြထည့္ထားမွန္းကိုမသိဘူး။ ဒီေလာက္ အလုပ္ရႈပ္တဲ့ ၾသစေတ်းလ်ႏုိင္ငံမွာ ဒီလုိတယ္လီဖုန္းကုိသုံးဖုိ ့မေျပာနဲ ့ လွည့္ေတာင္မၾကည့္အားဘူး။ ကြန္ျပဴတာဆုိရင္လည္း ပန္းသီးလား လိေမၼာသီးလား၊ တခါမွ မကိုင္ဘူးဘူး။ မ၀ယ္ႏုိင္လုိ ့မဟုတ္။ အစကေန ျပန္သင္ေနရလုိ ့။ ေစ်းကလည္းႀကီးေသး။ ဒါ့ေၾကာင့္ေစ်းအေပါဆုံး ကြန္ပတ္ လက္ေတာ့ေလးပဲ ၀ယ္ကိုင္တာ ကုိယ္နဲ ့အသင့္ေတာ္ဆုံး။
ေစ်းႀကီးပစၥည္း ေနာက္ဆုံးေပၚပစၥည္းေတြကိုင္ၿပီး လူၾကားထဲမွာ ၾကြားဖုိ ့လည္း မရွိဘူး။ ဘယ္သူမွလည္း အထင္မႀကီးပါဘူးဗ်ာ။
အဲ....ဒါေပမဲ့ တခ်ဳိ ့ေသာ လူေတြကေတာ့ ဒါေလးရွိမွ ေခတ္မွီတယ္။ အထင္ႀကီးတယ္။ မ်ားမ်ားပြတ္ႏုိင္မွ ေစာ္ၾကည္တယ္ဆုိေတာ့ ပြတ္တဲ့ပစၥည္းေတြပဲ ၀ယ္ၿပီး လူၾကားထဲမွ ပြတ္ၾကေလေတာ့သတည္း။
အပြတ္ေခတ္လြန္
ပန္းသီးၿပီး ေဂြးသီးေခတ္ေရာက္ေတာ့မယ္လုိ ့ပညာရွင္ေတြေဟာေနၿပီ။ ပညာရွင္လုိ ့ေျပာရင္ ႏုိင္ငံျခားက ေဒါက္တာဘြဲ ့ရတဲ့ပညာရွင္ကုိေျပာတာမဟုတ္ပါ။ ေ၀ဒေဗဒေဗဒင္ပညာရွင္ကုိေျပာတာပါ။ သူက တကၠသုိလ္ႀကီးမွာ အလုပ္လုပ္ေနတာမဟုတ္ဘူး။ သူ ့ရုံးခန္းက ေရႊတိဂုံဘုရားေဆာင္းတန္းနားမွာျဖစ္ေတာ့ လူလည္းအေတာ္စည္တယ္။
တခါေဟာရင္ ျမန္မာေငြႏွစ္ေထာင္ရတယ္။ ႏုိင္ငံျခားက ေဒါက္တာဘြဲ ့ရတဲ့ပညာရွင္ႀကီးရဲ ့ႏုိင္ငံေရးေဟာစာတမ္းကုိ ေအာက္ေျခကလူေတြစိတ္မ၀င္စားဘူး။ ဘုရားေဆာင္တန္းက ေဗဒင္ပညာရွင္ႀကီးေျပာတာကို ေအာက္ေျခက လက္လုပ္လက္စားေတြအရမ္းစိတ္၀င္စားတယ္။ အားကုိးတယ္။ သူေျပာတဲ့အတုိင္းလုပ္တယ္။ ဒီပညာရွင္ႏွစ္ဦးရဲ ့ကြာျခားခ်က္က ဒီေလာက္ထိျဖစ္ေတာ့ ဘယ္ပညာရွင္က ျပည္သူ ့အတြက္အသုံး၀င္လဲဆုိတာ သိေလာက္ၿပီ။
ဒီႏွစ္ဦးမွာ ဘယ္သူက ျပည္သူ ့အက်ဳိးျပဳလုပ္ငန္းကုိ လက္ေတြ ့က်က် အက်ဳိးေဆာင္ေပးလဲ။ လန္ဒန္တကၠသုိလ္က ေဒါက္တာဇာနည္လား၊ ဘုရားေဆာင္းတန္းက ေ၀ဒပညာရွင္လား။ က်ေနာ့္အထင္ေတာ့ ေဆာင္းတန္းက ပညာရွင္ႀကီးက ပိုလုိေတာင္ လက္ေတြ ့ၾကတယ္လုိ ့ထင္္တယ္။ အဲဒိပညာရွင္ႀကီးကေျပာတယ္။ ပန္းသီးေခတ္ကုန္ရင္ ေဂြးသီးေခတ္ေရာက္မယ္တဲ့ဗ်ာ။ ဒုိ ့ျမန္မာျပည္ႀကီးက ပန္းသီးနဲ ့ေတာ့မတန္ဘူး။ ေဂြးသီးနဲ ့ပဲတန္တယ္။ ေဂြးသီးကုိ ငါးပိေထာင္းလဲရတယ္။ ဟင္းခ်က္စားလည္းရတယ္။ ပန္းသီးက တမ်ဳိးပဲ သုံးလုိ ့ရတယ္ဆုိေတာ့ ေဂြးသီးေလာက္ အသုံးမ၀င္ဘူးတဲ့ဗ်ာ။ ျမန္မာႏုိင္ငံရဲ ့လက္ရွိႏုိင္ငံေရးအခင္းအက်င္းက ေဂြးသီးေခတ္ကိုသြားေနတာကြလုိ ့ ဘုရားေဆာင္တန္းက ပညာရွင္ႀကီးကေဟာေလပါေတာ့တယ္။
ရန္ကုန္ကႏုိ္င္ငံေရးသမား၊ ေနျပည္ေတာ္က အစုိးရ၊ ျပည္ပက အပြတ္သည္မ်ားႏွင့္ၾသစေတ်လ်ေရာက္ေတာသားမ်ားအတြက္ အားေနလုိ ့ေရးျခင္း ျဖစ္ပါေၾကာင္း။
--
Thanks for sending!!!
Phone Kyaw
ျပည္တြင္းကလူတစ္ေယာက္မဟုတ္ေတာ့ အျပင္ကေနေတြ ့သမွ်ကုိ တင္ျပမယ္။ အျပင္ကဆုိေတာ့ မီဒီယာကုိပဲ အားကုိၿပီးေလ့လာရတယ္ဆုိပါစုိ ့။ ဒီေတာ့ မီဒီယာေပၚမွာေတြ ့ေနရတဲ့ ႏုိင္ငံေရးျဖစ္ရပ္ေတြမွန္သမွ်ဟာ ရန္ကုန္တစ္၀ုိက္မွာပဲ ျဖစ္ေနတယ္။
သံတမန္ေတြကလည္း ရန္ကုန္ကလူေတြကုိပဲေတြ ့တယ္။ ရန္ကုန္ကအတုိ္က္အခံေတြကလည္း ေဂၚလီလုံးေလာက္ရွိတဲ့ရန္ကုန္တစ္၀ုိက္ကုိမွ တကယ့္ႏုိင္ငံေရးလုိ ့ယူဆေနတယ္။ လူမႈေရးလုပ္ငန္းေတြမွန္သမွ်ကုိလည္း ရန္ကုန္တစ္၀ုိက္မွာလုပ္တယ္။ ၿပီးရင္ မီဒီယာကလည္း ဒီလူ ဒီလူ ဒီအဖြဲ ့ေတြခ်ည္းပဲ ေဖၚျပတယ္။ ၾကာလာေတာ့ ျမန္မာတစ္ျပည္လုံးရဲ ့ႏုိ္င္ငံေရးက ရန္ကုန္လားလုိ ့ေတာင္ ေမးရမလုိျဖစ္ေနၿပီ။
အျခားၿမိဳ ့ေတြ ျပည္နယ္ေတြ တုိင္းေတြမွာ ဘာ့ေၾကာင့္ ရန္ကုန္လုိမထင္ေပၚတာလဲ။ မလုပ္လုိ ့လား။ အေျဖကေတာ့မဟုတ္ပါဘူး။ ရန္ကုန္က ႏုိ္င္ငံေရးသမားေတြဟာ မသြားမလာႏုိင္လုိ ့ အျခားနယ္ေတြအထိမေရာက္တာလုိ ့သုံးသပ္ႏုိင္တယ္။ အတုိက္အခံက ရန္ကုန္မွာေနတယ္။ အစုိးရက ေနျပည္ေတာ္မွာေနတယ္။ ဒီနယ္ေလးႏွစ္ခုက ဗမာျပည္တစ္ျပည္လုံးကုိ ကုိယ္စားလုံး၀မျပဳေသးပါဘူး။ ဒါ့ေၾကာင့္ က်ေနာ္တုိ ့အျပင္ကလူေတြထင္တာက ရန္ကုန္က အတုိက္အခံ၊ ေနျပည္ေတာ္ကအစုိးရဟာ ျမန္မာတျပည္လုံးနဲ ့ျပည္ပကလူေတြကုိ လုံး၀ကုိယ္စားမျပဳေသးပါဘူး။ ကုိယ္စားျပဳလာေအာင္ ဒီႏွစ္ခုကလူေတြအေနနဲ ့ ရန္ကုန္နဲ ့ေနျပည္ေတာ္မွာပဲ မေနပဲ သြားလာစည္းရုံးဆက္ဆံၾကေစခ်င္တယ္။
မီဒီယာေတြကလည္း စြတ္ၿပီးအားအားယားယား မေျမွာက္ၾကပါနဲ ့။
အုိင္ဖုန္း၊ အုိင္ပတ္ထ္ နဲ ့ ျပည္ပက အတုိက္အခံ
လြန္ခဲ့တဲ့အခ်ိန္က လက္ေတာ့ ေခတ္စားတယ္။ အစည္းအေ၀းတုိင္း၊ ၀က္ေရွာ့တုိင္းမွာ လက္ေတာ့ေလးပါလိုက္ရမွ ေခတ္မွီသလုိမ်ဳိး။ ေခါင္းေဆာင္ဟုေခၚေသာ ေခါင္းေဆာင္တုိင္း လက္ေတာ့ကုိင္မွ ေခါင္းေဆာင္ျဖစ္ေလသလုိ။ အစည္းအေ၀းေတြမွာ လက္ေတာ့ကုိဖြင့္။ ၿပီးရင္ ဘာေတြေရးမွန္းမသိ။ ဒီလုိမ်ဳိးဖက္ရွင္က လြန္ခဲ့တဲ့ ၁၀-ႏွစ္ေလာက္က မရွိမျဖစ္ မတင့္တယ္ေသာ ဖက္ရွင္။ ဒီလုိေခတ္မွီမွ က်ေနာ္မ်ိဳးတုိ ့ျပည္ပအတုိက္အခံေတြအေနနဲ ့ ဂလိုဘယ္လ္လုိက္ေဇးရွင္းနဲ ့အၿပိဳင္ ေခတ္မွီတယ္လို ့ယူဆတယ္။ ဘိုလိုေလးလည္း ပြားတက္ရင္ ပို ့လို ့ေတာင္ ေစာ္ၾကည္ေသး။
လက္္ေတာ့ဆုိရင္ မဲမဲသဲသဲနဲ ့ဗလႀကီးတဲ့ လက္္ေတာ့ေခတ္ၿပီးေတာ့ ေမာ္ဒယ္လက္ေတာ့ျဖစ္ရမယ္။ လက္ေတာ့သည္ေသးရမယ္။ ပါးရမယ္။ လွရမယ္။ အခုေခတ္လက္ေတာ့ေတြထဲမွာ ပန္းသီးလက္ေတာ့က ေခတ္အမွီဆုံး။ ဆုိနီ၊ ဖူဂ်စ္စုေလာက္ေတာ့ အလုပ္မျဖစ္ေတာ့ဘူး။ ဒါေလးရွိရင္ေတာင္ ႏုိင္ငံေရးစကားေျပာရင္ တယ္ၿပီးဂုဏ္သိကၡာရွိတာေပါ့။
ကြန္ျပဴတာထဲမွာ ဘာေတြေရးလဲေတာ့မသိဘူး။ ဘာမွမေရးလဲ ဒီပစၥည္းေတြရွိဖုိ ့ကအဓိကေပါ့ဗ်ာ။
၂၀၁၁-ေခတ္မွာေတာ့ လက္ေတာ့ေခတ္မဟုတ္။ အုိင္ဖုန္း နဲ ့အုိင္ပတ္ထ္ ရွိရမယ္။ ဟုတ္ဟုတ္မဟုတ္ဟုတ္ ဒါေတြရွိတဲ့လူကသာလွ်ုင္ ႏုိင္ငံေရးကုိ ပုိသိပုိတက္ ပုိၿပီးဆရာႀကီးျဖစ္တယ္။ အုိင္ပတ္ထ္နဲ ့အုိင္ဖုန္းဆုိတာကလည္း ေစ်းႀကီးေတာ့ အေတာ္မ်ားမ်ား ငမြဲေခါင္းေဆာင္ေတြမကုိင္ႏုိင္။ ဒီေတာ့ ကိုင္ႏုိင္တဲ့ ေခါင္းေဆာင္ႀကီးေတြက ပိုၿပီးမ်က္ႏွာပြင့္ ပုိၿပီးလူအထင္ႀကီးတယ္ေပါ့ဗ်ာ။ ဒီပစၥည္းေတြကလည္း သုံးတက္အုံးမွ။ သူတုိ ့ခလုတ္ေတြက မထိတထိပြတ္ႏုိင္မွ အလုပ္ျဖစ္တာကုိး။
အဲလုိပြတ္တာကုိ လူေတြကလည္း အထင္ႀကီးတဲ့ ေခတ္မွာ ပြတ္နည္းကၽြမ္းတဲ့ လူက ပုိၿပီး ေစာ္ၾကည္တယ္။ ဒီလုိပြတ္တာကၽြမ္းဖုိ ့အတြက္ ေခါင္းေဆာင္တုိင္း ကုိယ့္အိမ္မွာ ႀကိတ္ၿပီး အပြတ္ေလ့က်င့္ရတယ္။ လူၾကားထဲေရာက္ရင္ အုိင္ေပါ့နဲ ့အုိင္ပတ္ထ္ကုိဖြင့္ လူေရွ ့မွာ ဟုိပြတ္ဒီပြတ္လုပ္၊ လက္ရွိအစုိးရက ေစတနာေတြ ေမတၱာေတြမရွိ၊ ငါတုိ ့ကသာလွ်င္ ျပည္ပကေန အုိင္ပတ္ကုိပြတ္ၿပီး တုိင္းျပည္ကုိအခ်စ္ဆုံး၊ ပညာအတက္အဆုံး၊ ငါတုိ ့ေလာက္သိတဲ့သူမရွိ။ သူတုိ ့ဒီလုိေျပာေနရင္းနဲ ့အုိင္ပတ္နဲ ့အုိင္ဖုန္းကို တီထြင္သူ ဟုိလူႀကီး ေရွာသြားတာကိုေတာင္ မသိတဲ့လူမ်ားျဖစ္ကုန္ၾကပါေကာလား။
က်ေနာ္တုိ ့ၾသစေတ်းလ်က ေတာသားေတြ အုိင္ပတ္လည္း မကုိင္ဘူး။ မသုံးဘူးၾကဘူး။ ကြန္ျပဴတာေတာင္ေကာင္းေကာင္းမသုံးတက္ဘူး။ ဒုကၡသည္အျဖစ္နဲ ့လာၾကတဲ့ ျမန္မာေတြကုိေျပာတာပါ။ တခ်ဳိ ့မ်ားဆုိရင္ ဂ်ီေတာ့ကိုင္ရတာကို ေမွ်ာက္အုန္းသီးရသလုိမ်ဳိး ဘာလုပ္လုိ ့ဘာကုိင္ရမွန္းမသိျဖစ္လုိ ့ျဖစ္။ အိမ္မွာကြန္ျပဴတာရွိတာပဲအဖတ္တင္တယ္။
သူမ်ားေတြလုိ အုိင္ဖုန္း၊ အုိင္ပတ္ကုိေတာ့ ၀ယ္ႏုိင္တယ္။ ဒါေပမဲ့ ဒါေတြ၀ယ္ၿပီး ဘာလုပ္ဖုိ ့လဲ။ လုပ္တဲ့အလုပ္က စက္ရုံမွာ ေခၽြးေတြနဲ ့ညစ္ပတ္ေပေရၿပီး လုပ္ေနတာ အုိင္ဖုန္းလုိ ပြတ္လုိ ့ရတဲ့ဟာႀကီးနဲ ့ေတာ့မတန္ပါဘူး။ အိမ္ေရာက္မွာ မိန္းမရဲ ့ဗုိက္ကုိ ျပန္ၿပီးပြတ္တာကမွ ဖီးလာေသးတယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္ ၾသစေတ်းလ်က ျမန္မာေတြ အမ်ားစုဟာ ပိုက္ဆံရွိလည္း အုိင္ဖုန္းကို စိတ္မ၀င္စားႏုိင္ပါဘူး။ အုိင္ပတ္လည္း မသိ။ အုိင္ပတ္တာဆုိလုိ ့ ငါးပတ္တာလားလုိ ့ေတာင္ ေမးအုံးမယ္ထင္တယ္။
က်ေနာ့္ တယ္လီဖုန္းဆုိရင္ ေစ်းအနဲဆုံး။ တယ္လီဖုန္းပါဆုိမွ ဆက္လုိ ့ရရင္ေတာ္ၿပီေပါ့ဗ်ာ။ အခုေခတ္တယ္လီဖုန္းေတြကလည္း ရႈပ္ရွက္ကိုခက္ေနတာပဲ။ ဘာေတြထည့္ထားမွန္းကိုမသိဘူး။ ဒီေလာက္ အလုပ္ရႈပ္တဲ့ ၾသစေတ်းလ်ႏုိင္ငံမွာ ဒီလုိတယ္လီဖုန္းကုိသုံးဖုိ ့မေျပာနဲ ့ လွည့္ေတာင္မၾကည့္အားဘူး။ ကြန္ျပဴတာဆုိရင္လည္း ပန္းသီးလား လိေမၼာသီးလား၊ တခါမွ မကိုင္ဘူးဘူး။ မ၀ယ္ႏုိင္လုိ ့မဟုတ္။ အစကေန ျပန္သင္ေနရလုိ ့။ ေစ်းကလည္းႀကီးေသး။ ဒါ့ေၾကာင့္ေစ်းအေပါဆုံး ကြန္ပတ္ လက္ေတာ့ေလးပဲ ၀ယ္ကိုင္တာ ကုိယ္နဲ ့အသင့္ေတာ္ဆုံး။
ေစ်းႀကီးပစၥည္း ေနာက္ဆုံးေပၚပစၥည္းေတြကိုင္ၿပီး လူၾကားထဲမွာ ၾကြားဖုိ ့လည္း မရွိဘူး။ ဘယ္သူမွလည္း အထင္မႀကီးပါဘူးဗ်ာ။
အဲ....ဒါေပမဲ့ တခ်ဳိ ့ေသာ လူေတြကေတာ့ ဒါေလးရွိမွ ေခတ္မွီတယ္။ အထင္ႀကီးတယ္။ မ်ားမ်ားပြတ္ႏုိင္မွ ေစာ္ၾကည္တယ္ဆုိေတာ့ ပြတ္တဲ့ပစၥည္းေတြပဲ ၀ယ္ၿပီး လူၾကားထဲမွ ပြတ္ၾကေလေတာ့သတည္း။
အပြတ္ေခတ္လြန္
ပန္းသီးၿပီး ေဂြးသီးေခတ္ေရာက္ေတာ့မယ္လုိ ့ပညာရွင္ေတြေဟာေနၿပီ။ ပညာရွင္လုိ ့ေျပာရင္ ႏုိင္ငံျခားက ေဒါက္တာဘြဲ ့ရတဲ့ပညာရွင္ကုိေျပာတာမဟုတ္ပါ။ ေ၀ဒေဗဒေဗဒင္ပညာရွင္ကုိေျပာတာပါ။ သူက တကၠသုိလ္ႀကီးမွာ အလုပ္လုပ္ေနတာမဟုတ္ဘူး။ သူ ့ရုံးခန္းက ေရႊတိဂုံဘုရားေဆာင္းတန္းနားမွာျဖစ္ေတာ့ လူလည္းအေတာ္စည္တယ္။
တခါေဟာရင္ ျမန္မာေငြႏွစ္ေထာင္ရတယ္။ ႏုိင္ငံျခားက ေဒါက္တာဘြဲ ့ရတဲ့ပညာရွင္ႀကီးရဲ ့ႏုိင္ငံေရးေဟာစာတမ္းကုိ ေအာက္ေျခကလူေတြစိတ္မ၀င္စားဘူး။ ဘုရားေဆာင္တန္းက ေဗဒင္ပညာရွင္ႀကီးေျပာတာကို ေအာက္ေျခက လက္လုပ္လက္စားေတြအရမ္းစိတ္၀င္စားတယ္။ အားကုိးတယ္။ သူေျပာတဲ့အတုိင္းလုပ္တယ္။ ဒီပညာရွင္ႏွစ္ဦးရဲ ့ကြာျခားခ်က္က ဒီေလာက္ထိျဖစ္ေတာ့ ဘယ္ပညာရွင္က ျပည္သူ ့အတြက္အသုံး၀င္လဲဆုိတာ သိေလာက္ၿပီ။
ဒီႏွစ္ဦးမွာ ဘယ္သူက ျပည္သူ ့အက်ဳိးျပဳလုပ္ငန္းကုိ လက္ေတြ ့က်က် အက်ဳိးေဆာင္ေပးလဲ။ လန္ဒန္တကၠသုိလ္က ေဒါက္တာဇာနည္လား၊ ဘုရားေဆာင္းတန္းက ေ၀ဒပညာရွင္လား။ က်ေနာ့္အထင္ေတာ့ ေဆာင္းတန္းက ပညာရွင္ႀကီးက ပိုလုိေတာင္ လက္ေတြ ့ၾကတယ္လုိ ့ထင္္တယ္။ အဲဒိပညာရွင္ႀကီးကေျပာတယ္။ ပန္းသီးေခတ္ကုန္ရင္ ေဂြးသီးေခတ္ေရာက္မယ္တဲ့ဗ်ာ။ ဒုိ ့ျမန္မာျပည္ႀကီးက ပန္းသီးနဲ ့ေတာ့မတန္ဘူး။ ေဂြးသီးနဲ ့ပဲတန္တယ္။ ေဂြးသီးကုိ ငါးပိေထာင္းလဲရတယ္။ ဟင္းခ်က္စားလည္းရတယ္။ ပန္းသီးက တမ်ဳိးပဲ သုံးလုိ ့ရတယ္ဆုိေတာ့ ေဂြးသီးေလာက္ အသုံးမ၀င္ဘူးတဲ့ဗ်ာ။ ျမန္မာႏုိင္ငံရဲ ့လက္ရွိႏုိင္ငံေရးအခင္းအက်င္းက ေဂြးသီးေခတ္ကိုသြားေနတာကြလုိ ့ ဘုရားေဆာင္တန္းက ပညာရွင္ႀကီးကေဟာေလပါေတာ့တယ္။
ရန္ကုန္ကႏုိ္င္ငံေရးသမား၊ ေနျပည္ေတာ္က အစုိးရ၊ ျပည္ပက အပြတ္သည္မ်ားႏွင့္ၾသစေတ်လ်ေရာက္ေတာသားမ်ားအတြက္ အားေနလုိ ့ေရးျခင္း ျဖစ္ပါေၾကာင္း။
--
Thanks for sending!!!
Phone Kyaw
11/4/11
ပါေမာကၡ မ်ဳိးညြန္ ့
ဗန္းေမာ္တင္ေအာင္ေရးတဲ့ ပါေမာကၡအုန္းေက်ာ္စာအုပ္ကုိ မေလးရွားႏုိင္ငံ ပီနန္ၿမိဳ ့ကို ဒုတိယတစ္ေခါက္ေရာက္တုန္းက ဖတ္ခဲ့ရတယ္။ ဒီစာအုပ္ဖတ္တဲ့ေနရာက ပီနန္ၿမိဳ ့က အေပါစား တည္းခုိခန္းတစ္ခုရဲ ့ ေခ်ာင္က်က်ေနရာေလးတစ္ခုမွာျဖစ္ပါတယ္။ မီးေရာင္က ခပ္ေဖ်ာ့ေဖ်ာ့ နဲ ့ ေဘးနားမွာ တရုတ္ဘိန္းစားႀကီး ႏွစ္ေယာက္က တီဗီြၾကည့္ေနတယ္။ ညာဖက္အခန္းထဲမွာ ကုလားစုံတြဲက အီစီကလီလုပ္ၿပီး တခစ္ခစ္ရယ္ေမာသံေတြနဲ ့ၾကည္ႏႈးေနၾကတယ္။ ျမန္မာစကား ခပ္၀ဲ၀ဲနဲ ့ လူငယ္စုံတြဲကလည္း ေကာင္တာမွာ သူတုိ ့ကိစၥၿပီးေတာ့ အခန္းဖုိး မေလးရွားရင္းဂစ္ေငြ ငါးဆယ္ကုိ ေပးေနေလရဲ ့။ က်ေနာ္က ေရခ်ဳိးခန္းေဘးက ေလွခါးနားမွာ ဗန္းေမာ္တင္ေအာင္ေရးတဲ့ပါေမာကၡ ဦးအုန္းေက်ာ္စာအုပ္နဲ ့ဇိမ္ယူပါတယ္။ ေဘးနားမွာက ျမန္မာျပည္ထုတ္ ရမ္အရက္ ပုလင္းျပားေလးနဲ ့။ အရက္တငုံေသာက္လုိက္ စာမ်က္ႏွာတစ္ခုလွန္လိုက္နဲ ့ ပီနန္ၿမိဳ ့ညေနေစာင္းကုိ ႀကိဳဆုိရင္ ဦးအုန္းေက်ာ္ကုိ ဂုဏ္ျပဳတယ္။
ဗန္းေမာ္တင္ေအာင္က ပါေမာကၡဦးအုန္းေက်ာ္ကုိ အေတာ္ခင္ပုံရတယ္။ ဦးအုန္းေက်ာ္ကလည္း ဗန္းေမာ္တင္ေအာင္ကုိ အရမ္းခ်စ္ပုံရတယ္။ သူက အရက္သမား။ အရြဲ ့သမား။ ပညာတက္ၿပီး ပညာတက္တုိ ့ရွိသင့္တဲ့ဂုဏ္သိကၡာမရွိ။ အရွက္မရွိ။ ျဖစ္သလိုေနျဖစ္သလိုစားၿပီး ဘ၀ကုိ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ႀကီးအရြဲ ့တုိက္တယ္။ ၿပီးေတာ့ သူ ့ေခတ္က ႏုိင္ငံေရးသမားေတြကို ဦးအုန္းေက်ာ္က အေတာ္ေလးကုိ အျမင္ကပ္ပုံလည္းရတယ္။
ဗန္းေမာ္တင္ေအာင္က ဒီစာအုပ္ကုိ ဘာရည္ရြယ္ခ်က္နဲ ့ေရးလဲေတာ့မသိဘူး။ က်ေနာ္ေတာ့ သူ ့စာအုပ္ကုိဖတ္ၿပီး အေတြးတစ္ခုရတယ္။ ဒါကေတာ့ ဦးအုန္းေက်ာ္လုိ ပညာရွင္မ်ဳိး လက္ရွိႏုိင္ငံေရးကာလမွာ ထြက္လာရင္ေတာ့ ဒုကၡပဲ။ ဒီလုိမ်ဳိး ပညာတက္ ပညာရွင္အရက္သမားေတြ လူ ့ဂြစာေတြမ်ား လာရင္ေတာ့ တုိင္းျပည္ဒုကၡေရာက္ေတာ့မွာပဲလုိ ့။
စာအုပ္ဖတ္ခဲ့ရတဲ့ အခ်ိန္က ၂၀၁၁-ခုႏွစ္ ဇန္န၀ါရီလထဲမွာျဖစ္ေတာ့ အခုဆုိရင္ ၁၀-လေလာက္ရွိၿပီ။ ဒီေန ့မွပဲ စိတ္ကူးေပါက္ၿပီး ဦးအုန္းေက်ာ္အေၾကာင္းကုိ ဖီလင္လာလုိ ့ေရးျဖစ္ေတာ့တယ္။ စာေရးတယ္ဆုိတာက ကိုယ့္စိတ္ထဲမွာရွိတာကို ရွိတဲ့အတုိင္း ရုိးရုိးသားသားသာေရးခ်လုိက္။ ဒါဆုိရင္ စာေရးလုိ ့ရၿပီလုိ ့ ဗန္းေမာ္တင္ေအာင္လား ပီမုိးနင္းလားမသိဘူး...ေျပာဘူးတယ္။ ဒီစကားကိုအေတာ္ႀကိဳက္တယ္။ လက္ခံတယ္။
ဒါ့ေၾကာင့္ သူတုိ ့ေျပာတဲ့စကားကုိ ကုိးကားၿပီး ဦးအုန္းေက်ာ္အေၾကာင္းေတာ့ မဟုတ္ဘူး၊ ဦးမ်ဳိးညြန္ ့အေၾကာင္းကို ေရးဖုိ ့က်ေနာ္ စဥ္းစားေနတာၾကာပီ။
ဆရာ့ကို က်ေနာ္တခါက မႈးၿပီး အင္တာဗ်ဴးတယ္။ ဆရာ့အေၾကာင္းကုိ ေျပာပါလုိ ့။ သူ ့ထုံးစံအတုိင္း နန္းစေတာ့ ေျပာခ်လုိက္တာ ဘယ္ကေန ဘယ္လုိ အစေကာက္ရမွန္းေတာ့မသိဘူး။ ဒါနဲ ့သူ ့ရဲ ့အင္တာဗ်ဴးဖုိင္ကို ကြန္ျပဴတာထဲမွာ ဒီအတုိင္းပဲသိမ္းထားခဲ့တယ္။
ဘန္ေကာက္ေရာက္ေတာ့ အန္စီဂ်ီယူဘီမွာလုပ္ေနတဲ့ လူ ့ေဘာင္သစ္က ကုိအေသးေလးမွာ ကြန္ျပဴတာမရွိလုိ ့ က်ေနာ့္ ကြန္ျပဴတာ ကိုေပးလိုက္ေတာ့ ဆရာနဲ ့အင္တာဗ်ဴးထားတဲ့ဖုိင္ပါေပ်ာက္သြားတယ္။
ဘာ့ေၾကာင့္ ဆရာေဒါက္တာ မ်ဳိးညြန္ ့အေၾကာင္းကုိ ေရးခ်င္လဲဆုိေတာ့ ေရးမယ့္သူမရွိလုိ ့ေရးခ်င္တာပါလုိ ့ေျဖပါရေစ။ ဆရာနဲ ့တပည့္ အတုိင္အေပါက္ညီညီေျမွာက္တာေတာ့မဟုတ္ဘူး။ ပညာရွင္ေတြ ပညာတက္ေတြကုိ အရမ္းတန္းဖုိးထား အထင္ႀကီးလုိ ့ပါ။
ဆက္ရန္-
ဗန္းေမာ္တင္ေအာင္က ပါေမာကၡဦးအုန္းေက်ာ္ကုိ အေတာ္ခင္ပုံရတယ္။ ဦးအုန္းေက်ာ္ကလည္း ဗန္းေမာ္တင္ေအာင္ကုိ အရမ္းခ်စ္ပုံရတယ္။ သူက အရက္သမား။ အရြဲ ့သမား။ ပညာတက္ၿပီး ပညာတက္တုိ ့ရွိသင့္တဲ့ဂုဏ္သိကၡာမရွိ။ အရွက္မရွိ။ ျဖစ္သလိုေနျဖစ္သလိုစားၿပီး ဘ၀ကုိ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ႀကီးအရြဲ ့တုိက္တယ္။ ၿပီးေတာ့ သူ ့ေခတ္က ႏုိင္ငံေရးသမားေတြကို ဦးအုန္းေက်ာ္က အေတာ္ေလးကုိ အျမင္ကပ္ပုံလည္းရတယ္။
ဗန္းေမာ္တင္ေအာင္က ဒီစာအုပ္ကုိ ဘာရည္ရြယ္ခ်က္နဲ ့ေရးလဲေတာ့မသိဘူး။ က်ေနာ္ေတာ့ သူ ့စာအုပ္ကုိဖတ္ၿပီး အေတြးတစ္ခုရတယ္။ ဒါကေတာ့ ဦးအုန္းေက်ာ္လုိ ပညာရွင္မ်ဳိး လက္ရွိႏုိင္ငံေရးကာလမွာ ထြက္လာရင္ေတာ့ ဒုကၡပဲ။ ဒီလုိမ်ဳိး ပညာတက္ ပညာရွင္အရက္သမားေတြ လူ ့ဂြစာေတြမ်ား လာရင္ေတာ့ တုိင္းျပည္ဒုကၡေရာက္ေတာ့မွာပဲလုိ ့။
စာအုပ္ဖတ္ခဲ့ရတဲ့ အခ်ိန္က ၂၀၁၁-ခုႏွစ္ ဇန္န၀ါရီလထဲမွာျဖစ္ေတာ့ အခုဆုိရင္ ၁၀-လေလာက္ရွိၿပီ။ ဒီေန ့မွပဲ စိတ္ကူးေပါက္ၿပီး ဦးအုန္းေက်ာ္အေၾကာင္းကုိ ဖီလင္လာလုိ ့ေရးျဖစ္ေတာ့တယ္။ စာေရးတယ္ဆုိတာက ကိုယ့္စိတ္ထဲမွာရွိတာကို ရွိတဲ့အတုိင္း ရုိးရုိးသားသားသာေရးခ်လုိက္။ ဒါဆုိရင္ စာေရးလုိ ့ရၿပီလုိ ့ ဗန္းေမာ္တင္ေအာင္လား ပီမုိးနင္းလားမသိဘူး...ေျပာဘူးတယ္။ ဒီစကားကိုအေတာ္ႀကိဳက္တယ္။ လက္ခံတယ္။
ဒါ့ေၾကာင့္ သူတုိ ့ေျပာတဲ့စကားကုိ ကုိးကားၿပီး ဦးအုန္းေက်ာ္အေၾကာင္းေတာ့ မဟုတ္ဘူး၊ ဦးမ်ဳိးညြန္ ့အေၾကာင္းကို ေရးဖုိ ့က်ေနာ္ စဥ္းစားေနတာၾကာပီ။
ဆရာ့ကို က်ေနာ္တခါက မႈးၿပီး အင္တာဗ်ဴးတယ္။ ဆရာ့အေၾကာင္းကုိ ေျပာပါလုိ ့။ သူ ့ထုံးစံအတုိင္း နန္းစေတာ့ ေျပာခ်လုိက္တာ ဘယ္ကေန ဘယ္လုိ အစေကာက္ရမွန္းေတာ့မသိဘူး။ ဒါနဲ ့သူ ့ရဲ ့အင္တာဗ်ဴးဖုိင္ကို ကြန္ျပဴတာထဲမွာ ဒီအတုိင္းပဲသိမ္းထားခဲ့တယ္။
ဘန္ေကာက္ေရာက္ေတာ့ အန္စီဂ်ီယူဘီမွာလုပ္ေနတဲ့ လူ ့ေဘာင္သစ္က ကုိအေသးေလးမွာ ကြန္ျပဴတာမရွိလုိ ့ က်ေနာ့္ ကြန္ျပဴတာ ကိုေပးလိုက္ေတာ့ ဆရာနဲ ့အင္တာဗ်ဴးထားတဲ့ဖုိင္ပါေပ်ာက္သြားတယ္။
ဘာ့ေၾကာင့္ ဆရာေဒါက္တာ မ်ဳိးညြန္ ့အေၾကာင္းကုိ ေရးခ်င္လဲဆုိေတာ့ ေရးမယ့္သူမရွိလုိ ့ေရးခ်င္တာပါလုိ ့ေျဖပါရေစ။ ဆရာနဲ ့တပည့္ အတုိင္အေပါက္ညီညီေျမွာက္တာေတာ့မဟုတ္ဘူး။ ပညာရွင္ေတြ ပညာတက္ေတြကုိ အရမ္းတန္းဖုိးထား အထင္ႀကီးလုိ ့ပါ။
ဆက္ရန္-
11/1/11
ေျခာက္ႏွစ္ျပည့္အလြမ္း
စစ္အာဏာရွင္တစု၏မတရားမႈ ့မ်ားကုိသာမန္အမ်ိဳးသမီးတဦးမွကုိယ္စြမ္းရိွသမၽွ ေဖာ္ထုတ္ေျပာၾကားသျဖင့္၊
ရရိွခဲ့ေသာဆုလာဒ္က မတရားေထာင္ဒဏ္မ်ားက်ခံရျခင္းဘဲျဖစ္ပါသည္။
စစ္အုပ္စုသည္မိမိတုိ ့အမွားမ်ားကုိမျပင္၊ေထာက္ျပေျပာဆုုိသူမ်ားကုိမတရားပုဒ္မမ်ားျဖင့္ေထာင္ခ်၊ေထာင္တြင္း
သတ္ျဖတ္၊မိသားစုကုိပါစား၀တ္ေနေရးဒုကၡေရာက္ေအာင္လုပ္၊ေထာင္၀င္စာလာမေတြ ့နုိင္ေအာင္ေ၀းလံေသာေဒသ
ရိွေထာင္မ်ားသုိ ့ေျပာင္း၊နည္းအမ်ိဳးမ်ိဳးသံုးျပီးအာဏာရွင္တုိ ့ထံုးစံအတုိင္းဆန္ ့က်င္သူမွန္သမ်ွကုိႏိွပ္ကြပ္ခဲ့ပါသည္။
စစ္အာဏာရွင္တုိ့သည္သူတုိ ့အလုပ္သူတုိ့လုပ္ပါမည္။ေနာက္ဆံုးအာဏာရွင္တုိ့သြားရာလမ္းကုိသြားပါလိမ့္မည္။
ဂ်ပန္ေရာက္က်ေနာ္တုိ ့သည္ျပည္တြင္းမွသာမန္ျပည္သူအမိ်ဳးသမီးေလး၏ရဲစြမ္းသတိၱကုိေလးစားသည္။ဂုဏ္ျပဳလုိပါ
သျဖင့္၊စုစုေႏြးအားဂုဏ္ျပဳေငြရရိွေရးေကာ္မီတီတခုဖဲြ ့စည္းျပီး၊ရံပံုေငြရွာခရီးစဥ္တစ္ခုေကာ္မီတီ၀င္မ်ားကဦးေဆာင္ျပီး၊
၂၀၀၅ခုနွစ္ေနာက္ဆံုးရက၊္ဒီဇင္ဘာလ(၃၁)၇က္ည၊နာဂါနုိခရုိင္ရိွကုရူမာယာမ စကီးေခ်ာသုိ့ထြက္ခြာခဲ့သည္။
ထုိခရီးစဥ္ကုိလုိက္ပါခဲ့ေသာသူငယ္ခ်င္း၊မိတ္ေဆြအေပါင္းတုိ့၏ပူးေပါင္းပါ၀င္မႈ၊လူဳဒါန္းမႈမ်ား၊ခရီးစဥ္အျပီးေနာက္ဂ်ပန္
နိုင္ငံရိွအဖြဲ ့အစည္းအခ်ိဳ ့၊ဂ်ပန္ေရာက္ျမန္မာနုိင္ငံသားအခ်ိဳ ့မွလႈဳဒါန္းေငြမ်ားေၾကာင့္မစုစုေႏြးအားဂုဏ္ျပဳရန္ဂ်ပန္ယန္း
ေငြေလးသိန္းေျခာက္ေသာင္းေက်ာ္(ျမန္မာေငြသိန္းငါးဆယ္နီးပါး)ကုိ၂၀၀၆ခုႏွစ္ဇန္န၀ါရီလအတြင္းရရိွခဲ့ပါသည္။
ဂ်ပန္နုိင္ငံေရာက္ျမန္မာနုိင္ငံသားအမ်ားစုသည္ျမန္မာျပည္ရိွမိမိတုိ ့၏ မိဘ၊ဇနီး၊ခင္ပြန္း၊သားသမီး၊ညီအစ္ကုိေမာင္
နွမ၊မ်ားအားတရားမ၀င္နည္းလမ္းမ်ားျဖင့္လစဥ္လုိလုိေငြပုိ့ေပးနုိင္ၾကေသာ္လည္း၊က်ေနာ္တို ့မစုစုေႏြးဂုဏ္ျပဳေငြေပးအပ္
ေရးေကာ္မီတီသည္ေငြေပးအပ္ရန္ဂ်ပန္နုိင္ငံ၊တာကာဒါႏုိဘာဘာျမိဳ့ရိွ၊ဆဲယုကုန္တုိက္ေဘးရိွရုိင္ယယ္ေကာ္ဖီဆုိင္အတြင္း
ဦးေဆာင္သူေကာ္မီတီ၀င္အမ်ားပါေသာေဆြးေႏြးပြဲတၾကိမ္သာေဆြးေႏြးျပီး၊အဖဲြ ့သည္မစုစုေႏြးထံသုိ ့ယေန ့တုိင္ေငြ
မပုိ ့နုိင္ေသးဘဲပ်က္သလုိလုိျဖစ္သြားပါသည္။
ဘာေၾကာင့္ပ်က္သလုိလုိျဖစ္ရပါလည္းလုိ့ေမးျမန္းလာသူမ်ားရိွက က်ေနာ္ကေတာ့ေညာင္ကန္ေအးဆရာေတာ္ေဟာ
ၾကားခဲ့ေသာအသင္းအဖဲြ ့ပ်က္ဆီးရျခင္းသံုးခ်က္ကုိတဆင့္ေျပာျပပါမည္။
ဖိတ္ေခၚမလာ၊ ေဘးမွာအျပစ္ေျပာ၊ ေငြသေဘာတြင္ေျပေခ်ာမလြယ္ထုိသံုးသြယ္မွတ္ဘြယ္သင္းပ်က္ေၾကာင္းတဲ့။
မစုစုေႏြးကေတာ့ ယံုၾကည္ရာကုိလုပ္ေဆာင္ရင္း၊စစ္အုပ္စုေထာင္မွသုံးထပ္ကြမ္းထြက္လာျပန္ပါျပီ။သူမအား
ဂုဏ္ျပဳမည္ဟုဆုိေသာက်ေနာ္သည္မိမိလုပ္ေဆာင္ခဲ့သည္မ်ားကုိျပန္လည္ဆန္းစစ္ရင္း၊လြန္ခဲ့ေသာေျခာက္ႏွစ္ကုိ
လြမ္းမိပါသည္။မစုစုေႏြးအတြက္ဂုဏ္ျပဳေငြမ်ားကုိထုိစဥ္ကဦးေဆာင္သူတစ္ဦးျဖစ္သည့္ဂ်ပန္နိုင္ငံရိွနုိင္ငံေရးအဖဲြ ့
ႀကီးတခုျဖစ္သည့္B.D.A အဖြဲ ့ဥကၠဌႀကီး ကုိသန္းေဆြမွတာ၀န္ယူမည္ဟုဆုိျပီး၊ယူေဆာင္ထားလုိက္ပါသည္။ေငြမ်ား
ကုိဘဏ္ထဲသုိ ့ေတာ့ထည့္မထားဟုဆုိပါသည္။မၾကာမီေတာ့ မစုစုေႏြးကုိဂ်ပန္ေရာက္က်ေနာ္တုိ့၏ေကာ္မီတီကရရိွ
ထားေသာေငြျဖင့္အမွန္တကယ္ဂုဏ္ျပဳနုိင္ေတာ့မည္ဟုၾကားသိရပါသည္။
မစုစုေႏြးမတရားမႈမ်ားမွအမွန္တကယ္လြတ္ေျမာက္ပါေစ။
ရရိွခဲ့ေသာဆုလာဒ္က မတရားေထာင္ဒဏ္မ်ားက်ခံရျခင္းဘဲျဖစ္ပါသည္။
စစ္အုပ္စုသည္မိမိတုိ ့အမွားမ်ားကုိမျပင္၊ေထာက္ျပေျပာဆုုိသူမ်ားကုိမတရားပုဒ္မမ်ားျဖင့္ေထာင္ခ်၊ေထာင္တြင္း
သတ္ျဖတ္၊မိသားစုကုိပါစား၀တ္ေနေရးဒုကၡေရာက္ေအာင္လုပ္၊ေထာင္၀င္စာလာမေတြ ့နုိင္ေအာင္ေ၀းလံေသာေဒသ
ရိွေထာင္မ်ားသုိ ့ေျပာင္း၊နည္းအမ်ိဳးမ်ိဳးသံုးျပီးအာဏာရွင္တုိ ့ထံုးစံအတုိင္းဆန္ ့က်င္သူမွန္သမ်ွကုိႏိွပ္ကြပ္ခဲ့ပါသည္။
စစ္အာဏာရွင္တုိ့သည္သူတုိ ့အလုပ္သူတုိ့လုပ္ပါမည္။ေနာက္ဆံုးအာဏာရွင္တုိ့သြားရာလမ္းကုိသြားပါလိမ့္မည္။
ဂ်ပန္ေရာက္က်ေနာ္တုိ ့သည္ျပည္တြင္းမွသာမန္ျပည္သူအမိ်ဳးသမီးေလး၏ရဲစြမ္းသတိၱကုိေလးစားသည္။ဂုဏ္ျပဳလုိပါ
သျဖင့္၊စုစုေႏြးအားဂုဏ္ျပဳေငြရရိွေရးေကာ္မီတီတခုဖဲြ ့စည္းျပီး၊ရံပံုေငြရွာခရီးစဥ္တစ္ခုေကာ္မီတီ၀င္မ်ားကဦးေဆာင္ျပီး၊
၂၀၀၅ခုနွစ္ေနာက္ဆံုးရက၊္ဒီဇင္ဘာလ(၃၁)၇က္ည၊နာဂါနုိခရုိင္ရိွကုရူမာယာမ စကီးေခ်ာသုိ့ထြက္ခြာခဲ့သည္။
ထုိခရီးစဥ္ကုိလုိက္ပါခဲ့ေသာသူငယ္ခ်င္း၊မိတ္ေဆြအေပါင္းတုိ့၏ပူးေပါင္းပါ၀င္မႈ၊လူဳဒါန္းမႈမ်ား၊ခရီးစဥ္အျပီးေနာက္ဂ်ပန္
နိုင္ငံရိွအဖြဲ ့အစည္းအခ်ိဳ ့၊ဂ်ပန္ေရာက္ျမန္မာနုိင္ငံသားအခ်ိဳ ့မွလႈဳဒါန္းေငြမ်ားေၾကာင့္မစုစုေႏြးအားဂုဏ္ျပဳရန္ဂ်ပန္ယန္း
ေငြေလးသိန္းေျခာက္ေသာင္းေက်ာ္(ျမန္မာေငြသိန္းငါးဆယ္နီးပါး)ကုိ၂၀၀၆ခုႏွစ္ဇန္န၀ါရီလအတြင္းရရိွခဲ့ပါသည္။
ဂ်ပန္နုိင္ငံေရာက္ျမန္မာနုိင္ငံသားအမ်ားစုသည္ျမန္မာျပည္ရိွမိမိတုိ ့၏ မိဘ၊ဇနီး၊ခင္ပြန္း၊သားသမီး၊ညီအစ္ကုိေမာင္
နွမ၊မ်ားအားတရားမ၀င္နည္းလမ္းမ်ားျဖင့္လစဥ္လုိလုိေငြပုိ့ေပးနုိင္ၾကေသာ္လည္း၊က်ေနာ္တို ့မစုစုေႏြးဂုဏ္ျပဳေငြေပးအပ္
ေရးေကာ္မီတီသည္ေငြေပးအပ္ရန္ဂ်ပန္နုိင္ငံ၊တာကာဒါႏုိဘာဘာျမိဳ့ရိွ၊ဆဲယုကုန္တုိက္ေဘးရိွရုိင္ယယ္ေကာ္ဖီဆုိင္အတြင္း
ဦးေဆာင္သူေကာ္မီတီ၀င္အမ်ားပါေသာေဆြးေႏြးပြဲတၾကိမ္သာေဆြးေႏြးျပီး၊အဖဲြ ့သည္မစုစုေႏြးထံသုိ ့ယေန ့တုိင္ေငြ
မပုိ ့နုိင္ေသးဘဲပ်က္သလုိလုိျဖစ္သြားပါသည္။
ဘာေၾကာင့္ပ်က္သလုိလုိျဖစ္ရပါလည္းလုိ့ေမးျမန္းလာသူမ်ားရိွက က်ေနာ္ကေတာ့ေညာင္ကန္ေအးဆရာေတာ္ေဟာ
ၾကားခဲ့ေသာအသင္းအဖဲြ ့ပ်က္ဆီးရျခင္းသံုးခ်က္ကုိတဆင့္ေျပာျပပါမည္။
ဖိတ္ေခၚမလာ၊ ေဘးမွာအျပစ္ေျပာ၊ ေငြသေဘာတြင္ေျပေခ်ာမလြယ္ထုိသံုးသြယ္မွတ္ဘြယ္သင္းပ်က္ေၾကာင္းတဲ့။
မစုစုေႏြးကေတာ့ ယံုၾကည္ရာကုိလုပ္ေဆာင္ရင္း၊စစ္အုပ္စုေထာင္မွသုံးထပ္ကြမ္းထြက္လာျပန္ပါျပီ။သူမအား
ဂုဏ္ျပဳမည္ဟုဆုိေသာက်ေနာ္သည္မိမိလုပ္ေဆာင္ခဲ့သည္မ်ားကုိျပန္လည္ဆန္းစစ္ရင္း၊လြန္ခဲ့ေသာေျခာက္ႏွစ္ကုိ
လြမ္းမိပါသည္။မစုစုေႏြးအတြက္ဂုဏ္ျပဳေငြမ်ားကုိထုိစဥ္ကဦးေဆာင္သူတစ္ဦးျဖစ္သည့္ဂ်ပန္နိုင္ငံရိွနုိင္ငံေရးအဖဲြ ့
ႀကီးတခုျဖစ္သည့္B.D.A အဖြဲ ့ဥကၠဌႀကီး ကုိသန္းေဆြမွတာ၀န္ယူမည္ဟုဆုိျပီး၊ယူေဆာင္ထားလုိက္ပါသည္။ေငြမ်ား
ကုိဘဏ္ထဲသုိ ့ေတာ့ထည့္မထားဟုဆုိပါသည္။မၾကာမီေတာ့ မစုစုေႏြးကုိဂ်ပန္ေရာက္က်ေနာ္တုိ့၏ေကာ္မီတီကရရိွ
ထားေသာေငြျဖင့္အမွန္တကယ္ဂုဏ္ျပဳနုိင္ေတာ့မည္ဟုၾကားသိရပါသည္။
မစုစုေႏြးမတရားမႈမ်ားမွအမွန္တကယ္လြတ္ေျမာက္ပါေစ။
10/31/11
To Ko Naing Oo
ကိုဘုန္းေက်ာ္
ၾသစေတ်းလ်ကႏုိင္ငံ ပတ္ၿမိဳ ့က ကုိႏုိင္ဦး (ABSDF) လူတစ္ဦးက က်ေနာ္ညီမကုိ က်ဴေနတယ္။ သူ ့မွာ ဗီယမ္နမ္မနဲ ့ခေလးႏွစ္ေယာက္ရွိတယ္လုိ ့သိရတယ္။ က်ေနာ္ညီမက ျမန္မာျပည္မွာေနတာ။ သူ ့ကုိယ္သူ ၁၉၈၀-ခုႏွစ္မွာ ေမြးတယ္လုိ ့ေျပာၿပီး ၁၉၉၉-ခုႏွစ္မွာ ၾသစီကုိေရာက္တယ္လုိ ့လည္း ေျပာတယ္။ က်ေနာ့္ ညီမရဲ ့အေကာင့္ကုိ အြန္လုိင္းကေန ဘယ္လုိ ရသြားလဲမသိဘူး။ အခု အြန္းလုိင္းကေန လွမ္းၿပီးေၾကာင္ေနတာ။ က်ေနာ့္ညီမနာမည္က လုေအာင္ပါ။ ႏုိင္ဦးဆုိတဲ့လူက ကရင္ဗမာ ကျပားလုိ ့ေျပာထားပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ သူက ခရစ္ယာန္ဘာသာ၀င္တစ္ေယာက္လုိ ့လဲေျပာေသးတယ္။ က်ေနာ့္ညီမအိမ္ကုိ သူ ့မိဘေတြလႊတ္ၿပီး ေတာင္းခုိင္းမယ္တဲ့။ သူကလည္း ေအာ္စီကေနျပန္လာေတာ့မယ္တဲ့ဗ်ာ။ ညတုိင္းလည္း က်ေနာ့္ညီမကုိ ဖုန္းဆက္တယ္။ သူက ကေမၻာဒီယားႏုိင္ငံမွာ လူမႈေရးလုပ္ငန္းေတြလုပ္ေနပါတယ္ဆုိၿပီး ဒီလုိလည္းေျပာေသးတယ္။
"Sorry က်ေနာ္ Lu Aung နဲ႔ စကားေျပာေနလို႔ပါ.. ေနာက္ၿပီးေတာ့ အခုက Oversee မွာေရာက္ေနပါတယ္ ခင္ဗ်ားေအးေအးေဆးေဆးလည္း စကားေတြကိုေျပာခ်င္ပါတယ္ ေနာက္ႏွစ္ပတိေလာက္မွာ Aus ကို က်ေနာ္ ျပန္ေရာက္ပါမယ္ အဲဒီအခါမွာ ဒီထက္မကေသးတဲ့ စကားေတြကိုလည္း ေဆြးေႏြးခ်င္ပါတယ္ မိတ္ေဆ"
က်ေနာ္သိသေလာက္ ကိုႏုိင္ဦးက အသက္ (၅၀) အရြယ္ရွိတယ္။ မသန္မစြမ္းရာထူးနဲ ့အစုိးရစရိတ္စားေနတဲ့လူ၊ ၿပီးေတာ့ အဂၤလိပ္လုိလည္း ေတာင္တစ္လုံးေျမာက္တစ္လုံးေျပာတဲ့လူက ကေမၻာဒီးယားႏုိင္ငံမွာ သြားၿပီး လူ ့အခြင့္အေရးလုပ္ငန္းေတြလုပ္တယ္ဆုိတာ ရယ္စရာမ်ားျဖစ္ေနမလားပဲ။ အခုသူ ကေမၻာဒီးယားမွာတဲ့။ Human Rights ကိစၥနဲ ့ေရာက္ေနတာ ႏွစ္လေက်ာ္သြားၿပီတဲ့။ သူေျပာတာက....
"မဟုတ္ပါဘူး အရင္ Vietnam စစ္ပြဲအၿပီးမွာ Cambodia Cuontry and Thailand ေရပိုင္နက္ မဲေခါင္ျမစ္၀ ျပင္လယ္ျပင္မွာရွိေနတဲ့ လူမ်ိဳးစု တစုရွိပါတယ္ အခုအခ်ိန္မွာ သူတို႔တေတြက နိုင္ငံမဲ့ဘ၀နဲ႔ ေရေပၚမွာေနထိုင္လာခဲ့ၾကတာက ႏွစ္အေတာ္ေလၾကာပါၿပီ သူတို႔ လို႔မႈတခ်ိဳ ႔ကို လူသားတာ၀န္တခုအေနနဲ႔ နိုင္သေလာက္ကူညီေနတာပါဗ်ာ"
သူပုိ ့တဲ့ဓာတ္ပုံကုိ က်ေနာ္ပုိ ့လုိက္ပါတယ္။ ဒီလူက ၾကပ္မျပည့္ဘူးထင္တယ္။
(မွတ္ခ်က္- အြန္လုိင္းသူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္မွ ဂ်ီေတာ့နဲ ့ေျပာလာတဲ့အတုိင္း ပုိ ့ေပးျခင္းျဖစ္ပါတယ္)
ဘုန္းေက်ာ္
သတိေပးခ်က္။ ။ (မိန္းခေလးေတြ သတိထားၾကဖုိ ့၊ ႏုိင္ငံျခားေရာက္္တုိင္းအထင္မႀကီးဖုိ ့အတြက္ ရည္ရြယ္ၿပီးေရးျခင္းျဖစ္ပါတယ္) မိတၱဴအား အြန္းလုိင္းေပၚတြင္ ျမန္မာႏုိင္ငံသားအားလုံးသိႏုိင္ရန္ တင္ျပပါသည္။
------------------------------------------------------------------
---------- Forwarded message ----------
From: Naing Oo
Date: 2011/10/30
Subject: Fw:
To: "wgdperth@gmail.com"
Cc: "karea4fame@yahoo.com"
----- Forwarded Message -----
From: Naing Oo
To: Phone Kyaw
Cc: Paul Kyaw
Sent: Thursday, 27 October 2011 5:45 AM
Subject:
ဘုန္းေက်ာ္
မင္းနဲ႔ငါ သိခဲ့ၾကတဲ့အခ်ိန္ေတြကစၿပီးေတာ့ မင္းရဲ ႔လုပ္ရပ္ေတြအားလံုးကို အထူးသတိထားမိပါတယ္ကြာ .. မင္းဟာ ငါတို႔အားလံုးရဲ ႔စစ္မွန္တဲ့မိတ္ေဆြတေယာက္မဟုတ္ဘူး ေတာ္လွန္ေရးအဖြဲ႔အစည္းေတြကို နည္းမ်ိဳးစံုသံုးၿပီး ၿဖိဳခြဲဖို႔ စစ္တပ္ေထာက္လွမ္းေရးဖက္ကေန လွ်ိဳ ႔၀ွတ္လႊတ္ထားတဲ့ ေထာက္လွမ္းေရး သတင္းေပး informer, တေယာက္ဆိုတာကို လူတိုင္းက နားလည္သတ္မွတ္ထားၾကပါၿပီ သူငယ္ခ်င္း...မင္းရဲ ႔လုပ္ရပ္ေတြေၾကာင့္ မင္းကိုမွီခိုေနတဲ့ မင္းရဲ ႔မိသားေတြအတြက္ေတာ့ အထူးစိတ္မေကာင္းပါဘူးကြာ...မၾကာေတာ့တဲ့အခ်ိန္ကာလေတြမွာ မင္းကို တုန္႔ျပန္ေပးမဲ့ အခ်ိန္ကို မင္းေစာင့္ေမွ်ာ္ပါ သူငယ္ခ်င္း..
နိုင္ဦး
10/30/11
ခင္ဗ်ားတုိ ့ေကာ ဘယ္ေလာက္ေကာင္းလုိ ့လဲ
ယေန ့ကာလမွာ ျပည္ပက ႏုိင္ငံေရးသမားေတြထဲမွာ အေဝဖန္ခံရဆုံး အဆဲခံရဆုံး ပုဂၢိဳလ္ကုိေျပာပါဆုိရင္ ဦးဟန္ေညာင္ေဝ ႏွင့္ စီးပြားေရးပညာရွင္ ဦးေဇာ္ဦးတုိ ့ကို ေျပာရမယ္ထင္တယ္။ ဦးေမာင္ေမာင္လည္းပါတယ္ဆုိ ပါစုိ ့။ ေဝဖန္တဲ့သူေတြအားလုံးက သူတုိ ့ဟာ ဘယ္ေလာက္တုိင္းျပည္နဲ ့လူမ်ဳိးကုိ အလုပ္အေက်ြးျပဳလဲဆုိတဲ့ အရာကုိ မေဝဖန္ပဲ ဘယ္ေလာက္ ေစာက္သုံးမက်ၾကေၾကာင္း၊ ေမ်ာက္ျပဆန္ေတာင္းၿပီး ႏုိင္ငံေရးကုိ လုပ္စားေနေၾကာင္း ရစရာမရွိေအာင္ ေဝဖန္ေနတာကုိေတြ ့ရတယ္။ ဒီအထဲမွာ ကုိမႉးသာ ေရးတဲ့စာ နဲ ့ ဦးထြန္းေအာင္ေက်ာ္တုိ ့ေရးတဲ့ ေဝဖန္ေရးက အခ်က္အလက္ေတြနဲ ့တိတိက်က် ေဝဖန္ထားေတာ့ ဖတ္ရတာ အရသာ အရမ္းရွိတယ္။ စာေရးသူေတြကလည္း ျပည္ပႏုိင္ငံေရးေလာကမွာ နာမည္ႀကီးေတြလည္းျဖစ္ ပညာတက္ေတြလည္းျဖစ္ေနျပန္ေတာ့ လူအမ်ားက ေလးေလးစားစားဖတ္ၾကတာကုိ ေတြ ့ရတယ္။ က်ေနာ္အပါအဝင္ေပါ့။ စာထဲမွာ ပါတဲ့အခ်က္အလက္ေတြက ဘယ္ေလာက္ မွန္တယ္မွားတယ္ဆုိတာကုိေတာ့ ဘယ္သူမွ အတိအက်မသိပါဘူး။ ဦးဟန္နဲ ့ဦးေဇာ္ဦးတုိ ့ပဲ သိမယ္ထင္တယ္။ သူတုိ ့က ကာယကံရွင္ေတြဆုိေတာ့ဗ်ာ မသိပဲ ဘယ္ေနပါ့မလဲ။ ေဝဖန္ေရးဆရာေတြ မေျပာတဲ့ထူးျခားမႈကေတာ့ သူတုိ ့ႏွစ္ဦးဘယ္ေလာက္ လုပ္ႏုိင္ခဲ့လဲ၊ ေအာင္ျမင္ခဲ့လဲဆိုတဲ့ ခ်ီးက်ဴးသံကုိ မဖတ္ခဲ့ရေတာ့ သူတုိ ့စာက မနာလုိလို ့ေရးတဲ့စာလား ပုဂၢိဳလ္ေရးတိုက္ခံထားတဲ့စာလုိ ့က်ေနာ္ေတာ့ ဒီလုိေကာက္ခ်က္ဆြဲမိတယ္။
ႏုိင္ငံေရးေလာကမွာ ဒီလိုစာေတြကေတာ့ မထူးဆန္းေတာ့ပါဘူး။ စိတ္နာစရာလည္းမလုိဘူး။ ဒီလုိမ်ဳိးေဝဖန္တဲ့စာေတြကုိ ႏွစ္ဖက္စလုံးက ျပန္လွန္ေဆြးေႏြးၾကရင္ ပုိလုိ ့ပြင့္လင္းၿပီး နားလည္မႈ ရႏုိင္တယ္လုိ ့ေတာ့ ယူဆတယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္ မ်ားမ်ားေျပာ မ်ားမ်ားေရးေစခ်င္တယ္။ မသိတဲ့သူေတြပုိ ၿပီးသိရ ဗဟုုသုတရေစတယ္။
က်ေနာ္သုံးသပ္မိတာကုိလည္း ေဝမွ်ခ်င္တယ္။ ပထမဆုံး ဦးဟန္အေၾကာင္းနဲ ့ပဲ စခ်င္တယ္။ သူက ႏုိင္ငံတကာက ေငြေတြအမ်ားႀကီးရေအာင္ ဖန္တီးတယ္။ ၿပီးရင္ ေစာရဂုိဏ္းခ်ဳပ္လိုလုပ္ၿပီး ေစာရအေသးေလးေတြကို တဆင့္ခံေဝမွ်တယ္လုိ ့ ဝါရင့္ပဲ ေခါ္ေခါ္ ႏွစ္ခ်ဴိ ့ပဲေခါ္ေခါ္ ႏုိင္ငံေရးသမားႀကီး ရဲေဘာ္ေက်ာ္သန္းက ေဝဖန္တယ္။ လုပ္စားတယ္ေပါ့။ ဦးထြန္းေအာင္ေက်ာ္ကလည္း အလားတူစကားမ်ဴိးကုိေျပာတယ္။ ကဲ..ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ စားခ်င္လည္းစားေပါ့ဗ်ာ။ တေန ့ၾကရင္ ဘယ္သူက ဘာလဲဆုိတာ သမုိင္းကအေျဖေပးလိမ့္မယ္။
က်ေနာ္က ဦးဟန္နဲ ့ပက္သက္ၿပီး တခ်ဳိ ့ဟာေတြကို အေကာင္းျမင္တယ္။ ဥပမာ သူ ့ေၾကာင့္ ခ်င္းမုိင္မွာ တိုင္းရင္းသားအဖြဲ ့ေတြမႈိလုိေပါက္ခဲ့တယ္။ အမ်ဳိးသမီးအဖြဲ ့ေတြ၊ လူငယ္အဖြဲ ့ေတြ တအားမ်ားခဲ့တယ္။ သူကေငြေပးတယ္။ ဟုိကလူေတြကဖြဲ ့တယ္။ ဗမာျပည္မွာေနတုန္းက ေရခဲေသတၱာေတာင္မေျပာနဲ ့ သံေသတၱာေတာင္မေတြ ့ဘူးတဲ့ ရွမ္း၊ ကခ်င္၊ ခ်င္းစတဲ့ တုိင္းရင္းသားအဖြဲ ့ေလးေတြ ကြန္ျပဴတာနဲ ့ဘာနဲ ့ျဖစ္လာတယ္။ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္က အဆုိေတာ္လုိ ့ေျပာတဲ့ ပအုိဝ္ေတြကလည္း စီမီနာမွာ ပအုိဝ္လြတ္ေျမာက္ေရးကသာလွ်င္ အေရးႀကီးဆုံးလုိ ့ေျပာလာတယ္။ နယ္စပ္က ခ်င္ေပါင္ရြက္နဲ ့ငါးေျခာက္ပဲ စားႏုိင္တဲ့မြန္မေလးေတြ မြန္ေလးေတြကလည္း ခ်င္းမုိင္မွာ အေမရိကန္ ဘရိတ္ဖတ္စ္ စားလာႏုိင္တာကုိၾကည့္ရင္ ဦးဟန္ရဲ ့ေက်းဇူးဘယ္ေလာက္ မ်ားလဲဆုိတာ သိေလာက္ၿပီ။ အဆုိးဆုံးက သူတုိ ့လူမ်ဳိး ရွမ္းေတြဟာ ခ်င္းမုိင္ၿမိဳ ့ကုိ သူတုိ ့ဖေထြးေပးထားတဲ့ၿမိဳ ့လုိမ်ဳိး ခ်င္းမိုင္သူႀကီးလုိလုိ လုပ္လာၾကတယ္။ အဲဒိရွမ္းေတြက သူတုိ ့ရြာမွာ ဆုိင္ကယ္မေျပာနဲ ့ႏြားလွည္းေတာင္မျမင္ဘူးတဲ့လူေတြက ဆုိင္ကယ္တဝီဝီ၊ ဟန္းဖုန္းတဂြီဂြီနဲ ့လမ္းသလားေနတာ မျမင္ခ်င္အဆုံး။ သူတုိ ့ရဲ ့သူေဌး ဦးဟန္ကေငြထုတ္ႀကီးပိုက္ထားေတာ့ ဘယ္သူမွ လူမထင္ေတာ့ဘူး။ ဗမာေတြက မေကာင္းဘူး၊ ရွမ္းေတြပဲေကာင္းတယ္ဆုိၿပီး ေစာက္ရွက္မရွိ စီမီနာေတြနဲ ့အစည္းအေဝးေတြမွာ ေျပာလာတာကို အားလုံးသိတယ္။ ေတာသားတိုင္းရင္းသားေတြ ကေနဒါ၊ အဂၤလန္၊ အေမရိကန္၊ ၾသစေတ်းလ်မွာ သြားလာႏုိင္ေအာင္ ဘယ္သူက ေငြထုတ္ေပးခဲ့လဲ။ ဘယ္သူက အဆက္အသြယ္လုပ္ေပးခဲ့လဲ။ စေကာလားရွစ္ေတြနဲ ့ပညာသင္တဲ့ ေစာ္ေလးေတြလည္း အမ်ားႀကီး။ သူတုိ ့အားလုံးက ခ်မ္းသာတဲ့မိသားစုေပါက္ဖြားလာတာမဟုတ္။ မယုံရင္ သူတုိ ့ဖင္ကိုလွန္ၾကည့္ပါ။ အမာရြတ္ေတြ ေတြ ့လိမ္မယ္။ ဒီတုိင္းရင္းသား အူေၾကာင္ၾကားေတြကို ဘယ္သူက ထမင္းေက်ြးခဲ့လဲဆုိေတာ့ ေက်းဇူးရွင္ႀကီး ဦးဟန္ပဲ။ သူတုိ ့အျပင္ ထုိင္းအေျခစိုက္အဖြဲ ့အစည္းမွန္သမွ် ဦးဟန္နဲ ့ကင္းတဲ့သူဘယ္သူရွိလဲ။ ကုန္ကုန္ေျပာရရင္ က်ေနာ္ေတာင္မကင္းဘူး။ လူ ့ေဘာင္သစ္လူငယ္ညီလာခံလုပ္ဖို ့ ဦးဟန္ကေငြ ေပးတာလုိ ့ဆုိတယ္။ ညီလာခံလုပ္တဲ့ လူ ့ေဘာင္သစ္က ပြဲစားဆုိတဲ့လူေတာ့ အေတာ္ကုိက္ပါတယ္။
ဆုိေတာ့ သူတုိ ့မ်က္စိပြင့္နားပြင့္ျဖစ္ေအာင္ လုပ္ေပးတဲ့သူက ေက်ဇူးရွင္ႀကီး ဦးဟန္ေညာင္ေရႊဟုေခၚေသာ ငါးခူႏႈပ္ခမ္းေမႊးနဲ ့လူပဲ။ သူ ့ေၾကာင့္ပဲ ႏုိင္ငံတကာေပးတဲ့ဆုေတြဘာေတြရတဲ့ ရွမ္းမေတြျဖစ္လာတယ္။ အဲဒိရွမ္းမေတြနဲ ့တုိင္းရင္းသားေတြကုိ မ်က္စိဖြင့္လာေအာင္ လုပ္ေပးတဲ့သူေတြထဲမွာ အခုလုိမ်ဴိးအြန္လုိင္းကေန ေဝဖန္ေနတဲ့လူ ဆဲေနတဲ့ လူေတြ မပါဘူး။ က်ေနာ္အပါအဝင္ေပါ့။ ဦးထြန္းေအာင္ေက်ာ္တုိ ့လုိလူမ်ဳိးသာ ဦးဟန္လိုေနရာမ်ဴိးမွာ လုပ္ခြင့္ရရင္ ဘယ္လုိ ျဖစ္မလဲမသိဘူး။ အခုလည္း အဘုိးႀကီးဟန္က သမီးေလးကိုဆြဲၿပီးျပည္ေတာ္ျပန္တယ္။ ျပည္တြင္းမွာ ဝင္ၿပီး ႏုိင္သေလာက္လုပ္ေပးမယ္လို ့ဆုိတယ္။ သိတ္ေကာင္တဲ့ အုိင္ဒီယာေပါ့။ လက္ေတြ ့ၾကတယ္။ က်ေနာ္ေတာင္ သူ ့လုိမ်ဴိးမလုပ္ႏုိင္ဘူး။ ဥပမာဗ်ာ...ဦးသိန္းစိန္က ေဟ့ေကာင္ ဘုန္းေက်ာ္ မင္းကို ငါ ဝန္ႀကီးတေနရာေပးမယ္။ မင္းျပန္လာၿပီး လုပ္ကြာလုိ ့ေျပာရင္ေတာင္...ေဆာရီး ဦးေလး...က်ေနာ္ ၾသစေတ်းလ်မွာ အိမ္ဖိုး အေကြ်းရွိေသးလို ့မျပန္ႏုိင္ဘူး။ ခေလးေတြလည္း မႀကီးေသးဘူး။ ေငြလည္းမရွိေသးလုိ ့ မျပန္ႏုိင္ဘူးလုိ ့ေျပာခ်င္တယ္။ ဒါက တကယ္အမွန္ကုိေျပာတာ။
ဦးေဇာ္ဦးဟာ မိန္းခေလးေတြကိုဖ်က္ဆီးတယ္။ ေယာက်္ားခ်င္းလည္းခ်တယ္။ ေငြေတြဘုံးတယ္။ လူူလည္ၾကတယ္။ သစၥာေတြ ေမတၱာေတြ ေရႊမန္းေတြမရွိဘူး၊ ဖ်ံၾကတယ္၊ ခ်ီးထုတ္ျဖစ္တယ္လုိ ့ဆုိၿပီး ကုိမႈးသာကေျပာတယ္။ တျခားလုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္ေတြကလည္း ေျပာတယ္။ ဟုတ္ခ်င္လည္းဟုတ္မယ္။ မဟုတ္ခ်င္လည္း မဟုတ္ဘူးေပါ့ဗ်ာ။ ပထမဆုံး ဦးေဇာ္ဦးရဲ ့ရႈပါက ကုိမႈးသာထက္သာတယ္ဆုိေတာ့ ေစာ္ေတာ့ၾကည္မယ္။ အခုေတာင္ ကိုေဇာ္ဦးက ဗိုက္ကေလးကုိလုံးၿပီး ခ်စ္စရာႀကီး။ ထိပ္ကလည္း ေျပာင္ေတာ့ ၾကည္ညိဳခ်င္စရာ။ ေဒါက္တာဆုိတဲ့ အမွီးကလည္းအရွည္ႀကီး။ ေျပာရရင္ေတာ့အမ်ားႀကီးပါ။ ေနျပည္ေတာ္က စင္ေတာ္မွာေတာင္ တက္ၿပီး အာ ခဲ့တဲ့လူ။ ျပည္ပက လူေတြထဲမွာ ဘယ္သူက သူ ့လို လုပ္ႏုိင္ခဲ့လဲ။ အခုလည္း ျပည္တြင္းနဲ ့ျပည္ပမွာ ဗဟုေခါ္ေသာ ဗဟုမက်တဲ့အဖြဲ ့က သင္တန္းေတြေပး စြပ္ၿပီးအာေနတာက တကယ္ေကာင္းတဲ့အလုပ္ မြန္ျမတ္တဲ့အလုပ္။ ဒီလုိလုပ္ဖို ့ေငြရွာႏုိင္တဲ့ ဦးေဇာ္ဦး။ သူေတာ္တာေပါ့ဗ်ာ။ ဒီလုိျဖစ္ေနတဲ့လူကုိ မနာလုိတဲ့လူ ေခ်ာင္းၿပီးရုိက္ခ်င္တဲ့လူေတာ့ ရွိမွာပဲ။
ပထမဆုံး ဦးဇာ္ဦးက ေကာင္မေလးေတြကို မက္လုံးေပးၿပီး ျဗင္းတယ္လုိ ့ဆုိတယ္။ ထားေတာ့။ လက္ခုပ္ဆုိတာ ႏွစ္ဖက္တီးမွ ျမည္ပါတယ္။ ဦးေဇာ္ဦး ေတာထဲမွာ ေနတုန္းက လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္မိန္းခေလးေတြအျပင္ ေယာက်္ားအခ်င္းခ်င္းလည္း ဖင္ခ်တယ္ေပါ့။ ဒါက တဖက္လူရဲ ့စြပ္စြဲခ်က္။ က်ေနာ္အျမင္ကေတာ့ဗ်ာ ကာယကံရွင္က ၿငိမ္ေနေတာ့လည္း ေဇာ္ဦးလည္း လူပဲမို ့ခ်တာ ဆန္းသလား။ မုဒိမ္းက်င့္တာမွ မဟုတ္တာဗ်ာ။ သူ ေတာခုိလာတာက သူပုန္လုပ္ဖုိ ့ပါ။ ေတာထြက္ၿပီး ရဟန္းဝတ္တဲ့ ပုဂၢိဳလ္ထူး ပုဂၢိဳလ္ျမတ္အျဖစ္ လာလုပ္တာမဟုတ္ဘူးလုိ ့ေတာ့ထင္တယ္။ သူလည္ေတာ့ သူစားမွာေပါ့။
အညြန္ ့ခူးစားတယ္ဆုိတဲ့စကားကိုလည္း ဒီလုိေျပာလို ့ရႏိုင္တယ္။ ကုိယ္မွ ေစာက္သုံးမက်တာ ေဇာ္ဦး အညြန္ ့ခူးစားတာနဲေတာင္နဲေသးတယ္။ ကုိယ္ည့ံလို ့ကုိယ္ခံရတာပဲဗ်ာ။ ဦးေဇာ္ဦးက ဘယ္တုန္းက စာခ်ဴပ္နဲ ့လက္မွတ္ထုိးၿပီး က်ေနာ္ေမာင္ေဇာ္ဦးသည္ ေတာ္လွန္ေရးနဲ ့ရဲေဘာ္ေတြအေပါ္မွာ အညြန္ ့မခူးစားပါဘူး လို ့ဆုိၿပီး လုပ္ခဲ့လား။ မလုပ္ခဲ့ဘူး။
က်ေနာ္တုိ ့အျပင္က ႏုိင္ငံေရးသမားလုိ ့ပဲေခါ္ေခါ္ သူပုန္လုိ ့ပဲသုံးသုံး အမ်ားစုက ကုိယ့္ကုိယ္ကုိယ္ျပန္ၿပီး ေဝဖန္သင့္တယ္။ ငါကေကာ ဘယ္ေလာက္ေကာင္းလုိ ့လဲလုိ ့။ အခု ေဝဖန္ေရးမွာနာမည္ႀကီးေနတဲ့သူေတြျဖစ္တဲ့ ဘုန္းေက်ာ္၊ ဦးထြန္းေအာင္ေက်ာ္၊ ကုိမွဴးသာ၊ ကုိေရႊထီး၊ ဆလုိင္းကုိကိုဦး ၊ ဦးေက်ာ္သန္း စတဲ့လူေတြေကာ ဘယ္ေလာက္ေကာင္းလုိ ့လဲ။ လစ္ရင္လစ္သလုိ အခြင့္အေရးရရင္တီးတာပဲ။ အားလုံးေသာ သူပုန္တုိင္းက ေတာထဲမွာ သူပုန္လုပ္ခဲ့တာပါ။ ေတာထဲမွာ ရေသ့လုပ္ခဲ့တဲ့လူ ဘယ္သူမွ မရွိခဲ့ဘူး။ ႏုိင္ငံတကာ ပတ္ၿပီး ဘာညာလုပ္ခဲ့တဲ့လူေတြခ်ည္းပဲ။ ဆုိေတာ့ က်ေနာ္တုိ ့လည္းေစာက္သုံးမက်ခဲ့ဘူး။ အက်င့္ေကာင္းခဲ့ဘူး။ ဒါ့ေၾကာင့္ ဘယ္သူ ့ကုိပဲ ေဝဖန္ေဝဖန္ သူတုိ ့ရဲ ့ေကာင္းကြက္ေလးကိုေတာ့ ခ်ီးက်ဴးေပးၾကပါအုံး။
ဆက္ရန္-
ႏုိင္ငံေရးေလာကမွာ ဒီလိုစာေတြကေတာ့ မထူးဆန္းေတာ့ပါဘူး။ စိတ္နာစရာလည္းမလုိဘူး။ ဒီလုိမ်ဳိးေဝဖန္တဲ့စာေတြကုိ ႏွစ္ဖက္စလုံးက ျပန္လွန္ေဆြးေႏြးၾကရင္ ပုိလုိ ့ပြင့္လင္းၿပီး နားလည္မႈ ရႏုိင္တယ္လုိ ့ေတာ့ ယူဆတယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္ မ်ားမ်ားေျပာ မ်ားမ်ားေရးေစခ်င္တယ္။ မသိတဲ့သူေတြပုိ ၿပီးသိရ ဗဟုုသုတရေစတယ္။
က်ေနာ္သုံးသပ္မိတာကုိလည္း ေဝမွ်ခ်င္တယ္။ ပထမဆုံး ဦးဟန္အေၾကာင္းနဲ ့ပဲ စခ်င္တယ္။ သူက ႏုိင္ငံတကာက ေငြေတြအမ်ားႀကီးရေအာင္ ဖန္တီးတယ္။ ၿပီးရင္ ေစာရဂုိဏ္းခ်ဳပ္လိုလုပ္ၿပီး ေစာရအေသးေလးေတြကို တဆင့္ခံေဝမွ်တယ္လုိ ့ ဝါရင့္ပဲ ေခါ္ေခါ္ ႏွစ္ခ်ဴိ ့ပဲေခါ္ေခါ္ ႏုိင္ငံေရးသမားႀကီး ရဲေဘာ္ေက်ာ္သန္းက ေဝဖန္တယ္။ လုပ္စားတယ္ေပါ့။ ဦးထြန္းေအာင္ေက်ာ္ကလည္း အလားတူစကားမ်ဴိးကုိေျပာတယ္။ ကဲ..ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ စားခ်င္လည္းစားေပါ့ဗ်ာ။ တေန ့ၾကရင္ ဘယ္သူက ဘာလဲဆုိတာ သမုိင္းကအေျဖေပးလိမ့္မယ္။
က်ေနာ္က ဦးဟန္နဲ ့ပက္သက္ၿပီး တခ်ဳိ ့ဟာေတြကို အေကာင္းျမင္တယ္။ ဥပမာ သူ ့ေၾကာင့္ ခ်င္းမုိင္မွာ တိုင္းရင္းသားအဖြဲ ့ေတြမႈိလုိေပါက္ခဲ့တယ္။ အမ်ဳိးသမီးအဖြဲ ့ေတြ၊ လူငယ္အဖြဲ ့ေတြ တအားမ်ားခဲ့တယ္။ သူကေငြေပးတယ္။ ဟုိကလူေတြကဖြဲ ့တယ္။ ဗမာျပည္မွာေနတုန္းက ေရခဲေသတၱာေတာင္မေျပာနဲ ့ သံေသတၱာေတာင္မေတြ ့ဘူးတဲ့ ရွမ္း၊ ကခ်င္၊ ခ်င္းစတဲ့ တုိင္းရင္းသားအဖြဲ ့ေလးေတြ ကြန္ျပဴတာနဲ ့ဘာနဲ ့ျဖစ္လာတယ္။ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္က အဆုိေတာ္လုိ ့ေျပာတဲ့ ပအုိဝ္ေတြကလည္း စီမီနာမွာ ပအုိဝ္လြတ္ေျမာက္ေရးကသာလွ်င္ အေရးႀကီးဆုံးလုိ ့ေျပာလာတယ္။ နယ္စပ္က ခ်င္ေပါင္ရြက္နဲ ့ငါးေျခာက္ပဲ စားႏုိင္တဲ့မြန္မေလးေတြ မြန္ေလးေတြကလည္း ခ်င္းမုိင္မွာ အေမရိကန္ ဘရိတ္ဖတ္စ္ စားလာႏုိင္တာကုိၾကည့္ရင္ ဦးဟန္ရဲ ့ေက်းဇူးဘယ္ေလာက္ မ်ားလဲဆုိတာ သိေလာက္ၿပီ။ အဆုိးဆုံးက သူတုိ ့လူမ်ဳိး ရွမ္းေတြဟာ ခ်င္းမုိင္ၿမိဳ ့ကုိ သူတုိ ့ဖေထြးေပးထားတဲ့ၿမိဳ ့လုိမ်ဳိး ခ်င္းမိုင္သူႀကီးလုိလုိ လုပ္လာၾကတယ္။ အဲဒိရွမ္းေတြက သူတုိ ့ရြာမွာ ဆုိင္ကယ္မေျပာနဲ ့ႏြားလွည္းေတာင္မျမင္ဘူးတဲ့လူေတြက ဆုိင္ကယ္တဝီဝီ၊ ဟန္းဖုန္းတဂြီဂြီနဲ ့လမ္းသလားေနတာ မျမင္ခ်င္အဆုံး။ သူတုိ ့ရဲ ့သူေဌး ဦးဟန္ကေငြထုတ္ႀကီးပိုက္ထားေတာ့ ဘယ္သူမွ လူမထင္ေတာ့ဘူး။ ဗမာေတြက မေကာင္းဘူး၊ ရွမ္းေတြပဲေကာင္းတယ္ဆုိၿပီး ေစာက္ရွက္မရွိ စီမီနာေတြနဲ ့အစည္းအေဝးေတြမွာ ေျပာလာတာကို အားလုံးသိတယ္။ ေတာသားတိုင္းရင္းသားေတြ ကေနဒါ၊ အဂၤလန္၊ အေမရိကန္၊ ၾသစေတ်းလ်မွာ သြားလာႏုိင္ေအာင္ ဘယ္သူက ေငြထုတ္ေပးခဲ့လဲ။ ဘယ္သူက အဆက္အသြယ္လုပ္ေပးခဲ့လဲ။ စေကာလားရွစ္ေတြနဲ ့ပညာသင္တဲ့ ေစာ္ေလးေတြလည္း အမ်ားႀကီး။ သူတုိ ့အားလုံးက ခ်မ္းသာတဲ့မိသားစုေပါက္ဖြားလာတာမဟုတ္။ မယုံရင္ သူတုိ ့ဖင္ကိုလွန္ၾကည့္ပါ။ အမာရြတ္ေတြ ေတြ ့လိမ္မယ္။ ဒီတုိင္းရင္းသား အူေၾကာင္ၾကားေတြကို ဘယ္သူက ထမင္းေက်ြးခဲ့လဲဆုိေတာ့ ေက်းဇူးရွင္ႀကီး ဦးဟန္ပဲ။ သူတုိ ့အျပင္ ထုိင္းအေျခစိုက္အဖြဲ ့အစည္းမွန္သမွ် ဦးဟန္နဲ ့ကင္းတဲ့သူဘယ္သူရွိလဲ။ ကုန္ကုန္ေျပာရရင္ က်ေနာ္ေတာင္မကင္းဘူး။ လူ ့ေဘာင္သစ္လူငယ္ညီလာခံလုပ္ဖို ့ ဦးဟန္ကေငြ ေပးတာလုိ ့ဆုိတယ္။ ညီလာခံလုပ္တဲ့ လူ ့ေဘာင္သစ္က ပြဲစားဆုိတဲ့လူေတာ့ အေတာ္ကုိက္ပါတယ္။
ဆုိေတာ့ သူတုိ ့မ်က္စိပြင့္နားပြင့္ျဖစ္ေအာင္ လုပ္ေပးတဲ့သူက ေက်ဇူးရွင္ႀကီး ဦးဟန္ေညာင္ေရႊဟုေခၚေသာ ငါးခူႏႈပ္ခမ္းေမႊးနဲ ့လူပဲ။ သူ ့ေၾကာင့္ပဲ ႏုိင္ငံတကာေပးတဲ့ဆုေတြဘာေတြရတဲ့ ရွမ္းမေတြျဖစ္လာတယ္။ အဲဒိရွမ္းမေတြနဲ ့တုိင္းရင္းသားေတြကုိ မ်က္စိဖြင့္လာေအာင္ လုပ္ေပးတဲ့သူေတြထဲမွာ အခုလုိမ်ဴိးအြန္လုိင္းကေန ေဝဖန္ေနတဲ့လူ ဆဲေနတဲ့ လူေတြ မပါဘူး။ က်ေနာ္အပါအဝင္ေပါ့။ ဦးထြန္းေအာင္ေက်ာ္တုိ ့လုိလူမ်ဳိးသာ ဦးဟန္လိုေနရာမ်ဴိးမွာ လုပ္ခြင့္ရရင္ ဘယ္လုိ ျဖစ္မလဲမသိဘူး။ အခုလည္း အဘုိးႀကီးဟန္က သမီးေလးကိုဆြဲၿပီးျပည္ေတာ္ျပန္တယ္။ ျပည္တြင္းမွာ ဝင္ၿပီး ႏုိင္သေလာက္လုပ္ေပးမယ္လို ့ဆုိတယ္။ သိတ္ေကာင္တဲ့ အုိင္ဒီယာေပါ့။ လက္ေတြ ့ၾကတယ္။ က်ေနာ္ေတာင္ သူ ့လုိမ်ဴိးမလုပ္ႏုိင္ဘူး။ ဥပမာဗ်ာ...ဦးသိန္းစိန္က ေဟ့ေကာင္ ဘုန္းေက်ာ္ မင္းကို ငါ ဝန္ႀကီးတေနရာေပးမယ္။ မင္းျပန္လာၿပီး လုပ္ကြာလုိ ့ေျပာရင္ေတာင္...ေဆာရီး ဦးေလး...က်ေနာ္ ၾသစေတ်းလ်မွာ အိမ္ဖိုး အေကြ်းရွိေသးလို ့မျပန္ႏုိင္ဘူး။ ခေလးေတြလည္း မႀကီးေသးဘူး။ ေငြလည္းမရွိေသးလုိ ့ မျပန္ႏုိင္ဘူးလုိ ့ေျပာခ်င္တယ္။ ဒါက တကယ္အမွန္ကုိေျပာတာ။
ဦးေဇာ္ဦးဟာ မိန္းခေလးေတြကိုဖ်က္ဆီးတယ္။ ေယာက်္ားခ်င္းလည္းခ်တယ္။ ေငြေတြဘုံးတယ္။ လူူလည္ၾကတယ္။ သစၥာေတြ ေမတၱာေတြ ေရႊမန္းေတြမရွိဘူး၊ ဖ်ံၾကတယ္၊ ခ်ီးထုတ္ျဖစ္တယ္လုိ ့ဆုိၿပီး ကုိမႈးသာကေျပာတယ္။ တျခားလုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္ေတြကလည္း ေျပာတယ္။ ဟုတ္ခ်င္လည္းဟုတ္မယ္။ မဟုတ္ခ်င္လည္း မဟုတ္ဘူးေပါ့ဗ်ာ။ ပထမဆုံး ဦးေဇာ္ဦးရဲ ့ရႈပါက ကုိမႈးသာထက္သာတယ္ဆုိေတာ့ ေစာ္ေတာ့ၾကည္မယ္။ အခုေတာင္ ကိုေဇာ္ဦးက ဗိုက္ကေလးကုိလုံးၿပီး ခ်စ္စရာႀကီး။ ထိပ္ကလည္း ေျပာင္ေတာ့ ၾကည္ညိဳခ်င္စရာ။ ေဒါက္တာဆုိတဲ့ အမွီးကလည္းအရွည္ႀကီး။ ေျပာရရင္ေတာ့အမ်ားႀကီးပါ။ ေနျပည္ေတာ္က စင္ေတာ္မွာေတာင္ တက္ၿပီး အာ ခဲ့တဲ့လူ။ ျပည္ပက လူေတြထဲမွာ ဘယ္သူက သူ ့လို လုပ္ႏုိင္ခဲ့လဲ။ အခုလည္း ျပည္တြင္းနဲ ့ျပည္ပမွာ ဗဟုေခါ္ေသာ ဗဟုမက်တဲ့အဖြဲ ့က သင္တန္းေတြေပး စြပ္ၿပီးအာေနတာက တကယ္ေကာင္းတဲ့အလုပ္ မြန္ျမတ္တဲ့အလုပ္။ ဒီလုိလုပ္ဖို ့ေငြရွာႏုိင္တဲ့ ဦးေဇာ္ဦး။ သူေတာ္တာေပါ့ဗ်ာ။ ဒီလုိျဖစ္ေနတဲ့လူကုိ မနာလုိတဲ့လူ ေခ်ာင္းၿပီးရုိက္ခ်င္တဲ့လူေတာ့ ရွိမွာပဲ။
ပထမဆုံး ဦးဇာ္ဦးက ေကာင္မေလးေတြကို မက္လုံးေပးၿပီး ျဗင္းတယ္လုိ ့ဆုိတယ္။ ထားေတာ့။ လက္ခုပ္ဆုိတာ ႏွစ္ဖက္တီးမွ ျမည္ပါတယ္။ ဦးေဇာ္ဦး ေတာထဲမွာ ေနတုန္းက လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္မိန္းခေလးေတြအျပင္ ေယာက်္ားအခ်င္းခ်င္းလည္း ဖင္ခ်တယ္ေပါ့။ ဒါက တဖက္လူရဲ ့စြပ္စြဲခ်က္။ က်ေနာ္အျမင္ကေတာ့ဗ်ာ ကာယကံရွင္က ၿငိမ္ေနေတာ့လည္း ေဇာ္ဦးလည္း လူပဲမို ့ခ်တာ ဆန္းသလား။ မုဒိမ္းက်င့္တာမွ မဟုတ္တာဗ်ာ။ သူ ေတာခုိလာတာက သူပုန္လုပ္ဖုိ ့ပါ။ ေတာထြက္ၿပီး ရဟန္းဝတ္တဲ့ ပုဂၢိဳလ္ထူး ပုဂၢိဳလ္ျမတ္အျဖစ္ လာလုပ္တာမဟုတ္ဘူးလုိ ့ေတာ့ထင္တယ္။ သူလည္ေတာ့ သူစားမွာေပါ့။
အညြန္ ့ခူးစားတယ္ဆုိတဲ့စကားကိုလည္း ဒီလုိေျပာလို ့ရႏိုင္တယ္။ ကုိယ္မွ ေစာက္သုံးမက်တာ ေဇာ္ဦး အညြန္ ့ခူးစားတာနဲေတာင္နဲေသးတယ္။ ကုိယ္ည့ံလို ့ကုိယ္ခံရတာပဲဗ်ာ။ ဦးေဇာ္ဦးက ဘယ္တုန္းက စာခ်ဴပ္နဲ ့လက္မွတ္ထုိးၿပီး က်ေနာ္ေမာင္ေဇာ္ဦးသည္ ေတာ္လွန္ေရးနဲ ့ရဲေဘာ္ေတြအေပါ္မွာ အညြန္ ့မခူးစားပါဘူး လို ့ဆုိၿပီး လုပ္ခဲ့လား။ မလုပ္ခဲ့ဘူး။
က်ေနာ္တုိ ့အျပင္က ႏုိင္ငံေရးသမားလုိ ့ပဲေခါ္ေခါ္ သူပုန္လုိ ့ပဲသုံးသုံး အမ်ားစုက ကုိယ့္ကုိယ္ကုိယ္ျပန္ၿပီး ေဝဖန္သင့္တယ္။ ငါကေကာ ဘယ္ေလာက္ေကာင္းလုိ ့လဲလုိ ့။ အခု ေဝဖန္ေရးမွာနာမည္ႀကီးေနတဲ့သူေတြျဖစ္တဲ့ ဘုန္းေက်ာ္၊ ဦးထြန္းေအာင္ေက်ာ္၊ ကုိမွဴးသာ၊ ကုိေရႊထီး၊ ဆလုိင္းကုိကိုဦး ၊ ဦးေက်ာ္သန္း စတဲ့လူေတြေကာ ဘယ္ေလာက္ေကာင္းလုိ ့လဲ။ လစ္ရင္လစ္သလုိ အခြင့္အေရးရရင္တီးတာပဲ။ အားလုံးေသာ သူပုန္တုိင္းက ေတာထဲမွာ သူပုန္လုပ္ခဲ့တာပါ။ ေတာထဲမွာ ရေသ့လုပ္ခဲ့တဲ့လူ ဘယ္သူမွ မရွိခဲ့ဘူး။ ႏုိင္ငံတကာ ပတ္ၿပီး ဘာညာလုပ္ခဲ့တဲ့လူေတြခ်ည္းပဲ။ ဆုိေတာ့ က်ေနာ္တုိ ့လည္းေစာက္သုံးမက်ခဲ့ဘူး။ အက်င့္ေကာင္းခဲ့ဘူး။ ဒါ့ေၾကာင့္ ဘယ္သူ ့ကုိပဲ ေဝဖန္ေဝဖန္ သူတုိ ့ရဲ ့ေကာင္းကြက္ေလးကိုေတာ့ ခ်ီးက်ဴးေပးၾကပါအုံး။
ဆက္ရန္-
10/29/11
ေဒါ္စုေနာက္အပတ္မွာ ပါတီေထာင္မည
အန္အယ္ဒီပါတီ လာမဲ့ေရြးေကာက္ပြဲမွာ လုံးဝ ဝင္ေရြးခံပါလိမ့္မည္။ ပါတီေထာင္ပါလိ့မ္မယ္။ ဘာ့ေၾကာင့္ ဒီလုိေျပာလဲဆုိေတာ့ ေရွးက ျဖစ္ရပ္ေတြေၾကာင့္ပါ။ေနာက္ဆုံးတစ္ခုကေတာ့ အခုထြက္လာတဲ့ ႏုိင္ငံေရးပါတီမ်ား အီစီကလီလုပ္ပါသည္ ဥပေဒသစ္ေၾကာင့္ပါ။ ဒါက အားအားယားယားေပါ္လာတာမဟုတ္ပါ။ အန္အယ္ဒီမွာ အျခားေရြးခ်ယ္စရာ ပလန္မရွိေတာ့ဘူး။ ေဒါ္စုလည္း သူ ့စကားနဲ ့သူပိေနၿပီ။ အသက္လည္းႀကီးလာၿပီ။ ေရြးေကာက္ပြဲ ဝင္ၿပီးအေရြးခံရင္ေတာင္ ဦးဝင္းတင္တုိ ့ ့ဦးတင္ဦးတုိ ့လုိ သက္တမ္းေတြ ပါမွာမဟုတ္ေတာ့ဘူး။ အခုကတည္းက ေဒါ္စုအေနနဲ ့ပါတီေထာင္ ေရြးေကာက္ပြဲမွာ ဝင္ၿပီးအေရြးခံဖုိ ့ႏုိင္ဖုိ ့အတြက္ဆုိရင္ ျပည္ပက ဆန္ ့က်င္ေနတဲ့လူေတြ ဆုံးျဖတ္ခ်က္ျပင္ၾကပါ။ မျပင္လည္းေနပါ။ သုိ ့ေသာ္ အားေပးေစခ်င္ပါတယ္။ ကိုမင္းကိုႏုိုင္တုိ အုပ္စုလည္း ေဒါ္စုပါတီမွာ ဝင္ၿပီးအေရြးခံပါလိမ့္မယ္။ သူတုိ ့ႏုိင္မွာ ေသခ်ာပါတယ္။ ဒါဆုိရင္ ေဒါ္စုနဲ ့ကိုမင္းကိုႏုိင္တုိ ့အေနနဲ ့ဝန္ႀကီးတေနေနရာေတာ့ အနဲဆုံးရႏုိင္မယ္။ ျပည္ပက ဆန္ ့က်င္ေနတဲ့ အဖြဲ ့ေတြ လူေတြအေနနဲ ့ကေတာ့ လုပ္လက္စအလုပ္ျဖစ္တဲ့ ၂ဝဝ၈-ဖြဲ ့စည္းပုံဆန္ ့က်င္ေရး၊ အာရပ္လားကုိစီးေရး၊ လူထုအုံၾကြမႈအတြက္ အရက္ဝုိင္းကေန အာေရး၊ လက္နက္ကုိင္ၿပီး ေတာထဲမွာ ငတ္ေရး စတဲ့ မေယာင္ရာဆီလူးတဲ့ အလုပ္ကုိ ဆက္ၿပီးလုပ္ၾကေပါ့။ ဒါကေတာ့ ႏုိင္ငံေရးေလ့လာသူ သုေတသူ အရက္သမား လူ ့ေဘာင္ခ်စ္ဘုန္းေက်ာ္ရဲ ့ မွဴးၿပီး ေျပာေသာ အမွဴးစကားျဖစ္ပါေၾကာင္း။
Subscribe to:
Posts (Atom)
