ဘုန္းေက်ာ္

3/9/10

ေရြးေကာက္ပြဲ ဥပေဒ

ေရြးေကာက္ပြဲဥပေဒထြက္ၿပီ။ အမ်ိဳးသားဒီမုိကေရစီအဖြဲ႔ခ်ဳပ္ မ၀င္လည္း ေရြးေကာက္ပြဲကို စစ္အစုိးရလုပ္မွာပဲ။ သူတုိ႔လုပ္ခ်င္တာကုိ အတင္းအဓမၼလုပ္တာ ထုံးစံပဲ။ ေရြးေကာက္ပြဲမွာ စစ္သားအမတ္ေတြႏုိင္ေအာင္ လိမ္မယ္။ ရက္စက္မယ္။ ဒါကုိ လူတိုင္းသိတယ္။ အေျခခံဥပေဒကုိေတာင္ လိမ္ၿပီအတင္းေထာက္ခံခုိင္းေသးတာပဲ။ ဒီေလာက္လူေတြ သိန္းနဲ႔ခ်ီၿပီး ဒုကၡေရာက္၊ ေသတာေတာင္ ဂရုမစိုက္၊ အေျခခံဥပေဒကုိ အတင္းအဓမၼလူထုကုိမဲထည့္ခုိင္းေသးတယ္။

လြန္ခဲ့ႏွစ္ေတြကတည္းက ႏုိင္ငံေရးလႈပ္ရွားမႈမွန္သမွ် ေပၚတင္ခ်တယ္။ လူေတြသက္တယ္။ ဘုန္းႀကီးေခါင္းကုိ ေပၚတင္ရုိက္ခြဲတယ္။ ဒီလုိအေျခအေနမ်ဳိးေတြျဖစ္ေနတာကုိက စစ္အစုိးရဟာ တုိင္းျပည္အေပၚမွာေစတနာရွိတာလား။ ေရြးေကာက္ပြဲမွာ ဘယ္သူပါပါမပါပါ သူတုိ႔ႏုိင္ေအာင္လုပ္ၿပီးသားပဲ။ မယုံမရွိနဲ႔။ ဥပေဒဆုိတာ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေတြပါးစပ္ကေျပာတာျဖစ္တယ္။ တုိင္းျပည္မွာတရားဥပေဒ တကယ္ရွိေနရင္ နအဖေတာင္ရွိမွာမဟုတ္ဘူး။ ဒါ့ေၾကာင့္ေရြးေကာက္ပြဲ ဥပေဒဆုိတာ စာအုပ္ထဲမွာပဲရွိတယ္။ စကားလုံးလွလွေလးေတြေရးထားတာပဲရွိတယ္။ စစ္ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေတြလုပ္ခ်င္တာကုိ လုပ္တာသာျဖစ္တယ္။ သူတုိ႔လုပ္ခ်င္တာက သူတုိ႔အာဏာရေရး၊ စည္းစိမ္ဥစၥာတုိးပြားေရး၊ ငါ့မိသားစု ေကာင္းစားေရး ဒါေတြပဲျဖစ္တယ္ဆုိတာကုိ လူတုိင္းသိတယ္။ ဘာမွရွည္ရွည္ေ၀းေ၀း ေရြးေကာက္ပြဲဥပေဒနဲ႔ပက္သက္ၿပီး အျငင္းပြားစရာမလုိဘူး။

ေရြးေကာက္ပြဲဥပေဒထြက္တယ္။ ေရြးေကာက္ပြဲလုပ္မယ္။ ဒါေတြကုိ ႏုိင္ငံေရးစိတ္၀င္စားတဲ့သူေတြပဲ စကားထဲထည့္ေျပာတယ္။ လူအမ်ားစုက ဒီကိစၥနဲ႔ပက္သက္ၿပီး ဖုတ္ေလတဲ့ငပိ နံေလတယ္လို႔ေတာင္မထင္ဘူး။ ဥပမာ ၾသစေတ်းလ်ႏုိင္ငံမွာေနထုိင္ေနတဲ့ ျမန္မာအမ်ားစုကုိၾကည့္။ သူတို႔အတြက္ အိမ္ဖုိးေက်ေအာင္ပုိက္ဆံရွာေရး၊ Bills ေပးႏုိင္ေရး၊ Holiday သြားေရး၊ ညေနအလုပ္ကအျပန္မွာ ဘီယာခ်ေရးေလာက္ပဲစိတ္၀င္စားတယ္။ ႀကီးႀကီးက်ယ္က်ယ္ ေရြးေကာက္ပြဲ၊ ဥပေဒ ဘာမွမေျပာေတာ့ဘူး။ NLD၊ ျပည္ပအတုိက္အခံ ဘာမွစိတ္မ၀င္စားဘူး။ ဒီလူေတြကုိလည္းအထင္မႀကီးေတာ့ဘူး။ ဘာ့ေၾကာင့္လဲဆုိေတာ့ ဒီေန႔အခ်ိန္ထိဘာမွ ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲေရး မလုပ္ႏုိင္ခဲ့ဘူး။ သူတုိ႔ဘ၀ေတြကုိ တုိးတက္ႀကီးပြားေအာင္ အတုိက္အခံ၊ နအဖ မလုပ္ေပးႏုိင္ေသးဘူး။

အတုိက္အခံ၊ နအဖ ဘယ္သူမွအျပတ္မျဖတ္ႏုိင္ေသးဘူး။ ဒီလုိပဲလိမ္ပယ္ၿပီး သြားေနတာဘယ္ေလာက္ၾကာပီလဲ။ ၾကားထဲက ျပည္တြင္းက လူေတြပဲဒုကၡေရာက္ရတယ္။ ဖာျဖစ္ရတယ္။

က်ေနာ္တခါတေလ ဒီလုိစဥ္စားတယ္။ ဒီေလာက္ျဖစ္ေနတာ အတုိက္အခံ၊ နအဖ ဒီႏွစ္ခုစလုံးကုိပါ တုိက္ထုတ္ပစ္ခ်င္ေနၿပီ။ အခုလက္ရွိအတုိက္အခံ၊ နအဖ ကုိဖယ္ရွားၿပီး ေနာက္မ်ဳိးဆက္သစ္ကို ထူေထာင္ခ်င္ၿပီ။

3/4/10

သူပုန္ဘ၀ အပိုင္း-၈

ေပ်ာ္ပြဲရႊင္ပြဲ

စစ္ေၾကာင္းသြားရတာ အရမ္းပင္ပန္းတယ္။ တခါတေလ မုိးရြာထဲမွာ ေလွ်ာက္ရတယ္။ ညဖက္ေတြမွာျဖတ္ရတယ္။ ည သန္းေခါင္းယံမွာ ထၿပီးကင္းေစာင့္ရတယ္။ ျပန္အိပ္တဲ့အခါ ေစာင္၊ ေခါင္းအုံး၊ ကုတင္ မရွိတဲ့ဘ၀။ ျခင္ေတြ၊ ျဖဳတ္ေတြဆုိတာ လူကုိခ်ီမတက္ပဲ။ အိပ္တဲ့ေနရာက ရြာထဲမွာ။ တခါတေလေတာထဲမွာ။ ရြာထဲမွာဆုိရင္ အၿမဲတမ္း သူမ်ားအိမ္ရဲ ႔ အိမ္ေအာက္မွာ ပုခတ္ဆြဲၿပီးအိပ္ရတယ္။ ရြာသားေတြရဲ ႔အိမ္အမ်ားစု ေျခတံရွည္အိမ္ေတြျဖစ္တာကုိး။ အိပ္တဲ့အခါမွာ တစုတစည္းထဲ တေနရာတည္း မအိပ္ရဲဘူး။ လူစုခြဲၿပီးအိပ္ရတယ္။ တစုတစည္းထဲအိပ္ရင္ ရန္သူေတြ႔လုိ႔ကေတာ့ လက္ပစ္ဗုံးတစ္လုံးေလာက္နဲ႔ ငါးေယာက္ေလာက္က အနည္းဆုံး နတ္ျပည္မွာေစာ္ေလးေတြနဲ႔ ႏွပါးသြားရမယ္။

မနက္မုိးမလင္းခင္ ေလးနာရီေလာက္ စတင္းဘုိင္လည္းရွိတယ္။ အဆင္သင့္ေနရာယူထားရတယ္။ ရန္သူလာလုိ႔ကေတာ့ တြယ္ဖုိ႔အတြက္ အဆင္သင့္ျပင္ထားရတဲ့သေဘာပါ။ ရန္သူကလည္း ကုိယ့္ထက္ သြက္တယ္။ လည္တယ္။ ဘယ္ေတာ့မွ ဒီလုိအလုပ္ကုိမလုပ္ဘူး။ သူတုိ႔အလုပ္က ေကြ႔ပတ္ေရွာင္၊ သတင္းလိမ္ပုိ႔၊ လုယက္တဲ့အဆင့္ေလာက္ပဲရွိတယ္။ ဆုိေတာ့ က်ေနာ္တုိ႔က သူတုိ႔က သနားတယ္ပဲေျပာတယ္။ ေသလုိက္တာလည္း နည္းတာမဟုတ္ဘူး။ တရက္တည္းထဲအနည္းဆုံး ေလးငါးေယာက္ေသတယ္။ ဒါေတာင္ က်ေနာ္တုိ႔ ေက်ာင္းသားနဲ႔ေကအန္ယူက အပ်င္းေျပေခ်ာင္းပစ္တာပဲရွိေသးတယ္။

ပစ္ၿပီးသြားရင္ ရြာက ၀က္တစ္ေကာင္ေပးတယ္။ ေပ်ာ္ပြဲစားေပါ့။ ရြာရဲ ႔ဗြီဒီယုိရုံမွာက်ေနာ္တုိ႔ကို ၾကည့္ဖုိ႔ခြင့္ေပးတယ္။ အလကားမရဘူး။ ပိုက္ဆံေပးရတယ္။ ဗြီဒီယုိရုံမွာက်ေနာ္တုိ႔ အားရပါးရေပ်ာ္ၾကတယ္။ ေပ်ာ္တဲ့အခါမွာ ေသနတ္ကို ေျမေအာက္မွာ မခ်ရဲဘူး။ ကိုယ္မွာအဆင္သင့္လြဲထားၿပီး ေလးျဖဴ၊ အငဲသီခ်င္းနဲ႔ေကြးေနေအာင္ ရဲေဘာ္ေတြကၾကတယ္။ သီခ်င္းကုိ အားရပါးရေအာ္ဆုိတယ္။ က်ေနာ္တုိ႔ကဲေနတဲ့အခ်ိန္မွာ တာ၀န္က်တဲ့ရဲေဘာ္ေတြက ကင္းေစာင့္။ တေယာက္တလွည့္ေပါ့။ ၿပီးရင္သူတုိ႔အလွည့္။ အရမ္းေပ်ာ္စရာေကာင္းတယ္။

ေစာ္..ငန္းဖုိ႔လည္း မရွိဘူး။ မိန္းမေခ်ာေခ်ာလွလွေလးေတြက ထုိင္းမွာသြားၿပီး အလုပ္လုပ္ေနၾကပီ။ အရြယ္ေရာက္တာနဲ႔ရြာမွာမရွိေတာ့ဘူး။ ဒီေတာ့ က်ေနာ္တုိ႔လူပ်ဳိေတြ ေစာ္လည္းမငန္းရဘူး။ တခါတေလ တခ်ဳိ႔အိမ္ေတြမွာ ေကာင္မေလးလွလွေလးေတြ ရွားရွားပါးပါးရွိတက္တယ္။ ညေနဖက္ဆုိဒီအိပ္မွာက်ေနာ္တုိ႔ လူပ်ဳိေတြ အသားကုန္း၀ုိင္းၿပီး ငန္းရတယ္။ ပြားရတယ္။ ေက်ာင္းသားဘယ္ေလာက္ေကာင္းလဲဆုိတာ ၿဖီးရတယ္။ လူပ်ဳိတင္မဟုတ္ဘူး၊ မိန္းမရွိတဲ့သူပုန္လည္း မိန္းမနဲ႔ေ၀းေနေတာ့ ငန္းတာပဲ။

ေနာက္တန္းျပန္ၾကပီ

၉၉၉၉ ေလးလုံးလႈပ္ရွားမႈခရီးစဥ္က ၆ လၾကာတယ္။ ေျခာက္လမွာ ဘယ္ေလာက္ေအာင္ျမင္လဲေတာ့မသိဘူး။ ျပသာနာေတြကေတာ့မ်ားတယ္။ ေနာက္ဆုံး က်ေနာ္တုိ႔ လူ႔ေဘာင္သစ္အဖြဲ႔ ေနာက္တန္းျပန္ဖုိ႔လုပ္တယ္။ လူ႔ေဘာင္သစ္ အလုပ္အဖြဲ႔ ေဒသ (၂) မွာ ႏွစ္ဖြဲ႔ျဖစ္ေနတယ္။ တဖြဲ႔က ကိုေအာင္ေက်ာ္စုိး၊ ကိုေမာင္ဦး၊ က်ေနာ္၊ကုိ၀ဏ၊ ေက်ာ္စြာ။ က်ေနာ္တုိ႔အဖြဲ႔က ၀င္းေရာ္ဆိပ္ႀကီး၊ ေတာင္ေပါက္ ၂၄ရြာ၊ အဖြဲ႔ကုိ ၉၉၉၉ ေလးလုံး စစ္ေၾကာင္းနဲ႔ခ်ီတက္တယ္။ လူထုစည္းရုံးေရး၊ ေပ်ာက္ၾကားပစ္ေရး၊ ပီဒီလုပ္ငန္းရွိတယ္။

ေနာက္တစ္ဖြဲ႔က ကုိေက်ာ္ေက်ာ္၊ ကိုေန၀င္း၊ ဦးစုိးျမင့္(NLD-LA) သူတုိ႔က ေကာ့ကရိတ္ဘက္အျခမ္းမွာလႈပ္ရွားတယ္။ ဒီႏွစ္ဖြဲ႔ကုိ ရွားရွားပါးပါး ေတာင္ေပါက္ႏွစ္ဆယ့္ေလးရြာခြင္မွာ ျပန္ဆုံၾကတယ္။ ဒီမွာတင္ ေနာက္တန္းျပန္ဆင္းဖုိ႔ လုပ္ၾကပီ။ အားလုံးလည္းပင္ပန္းေနၾကပီ။ ကုိပိန္ (အေမရိက)၊ ကိုေမာင္ဦး (အေမရိက) တုိ႔က ေလွနဲ႔ျပန္ထြက္ၾကတယ္။ ႏုိ႔ဘုိးစခန္းအေရာက္ေပါ့။

က်ေနာ္က ကိုေက်ာ္ေက်ာ္၊ ကိုေန၀င္းတုိ႔နဲ႔အတူ ေကာ့ကရိတ္ဘက္ကုိလုိက္သြားတယ္။ ေကာ့ကရိတ္ကေန၊ ဟုိပတ္ဒီပတ္၊ ဟုိေရာက္ဒီေရာက္နဲ႔ ေသေဘာဘုိး စခန္းအေဟာင္းႀကီးကို ျဖတ္ရတယ္။ ထုိင္းဘက္အျခမ္းကုိ ကူးဖုိ႔။ ဒီစခန္းႀကီးမွာ ဒီေကဘီေအ၊ နအဖ၊ ရန္သူ စုံေနတာပဲ။ ညဘက္ႀကီးျဖတ္တယ္။ ေသေဘာဘုိးစခန္းကိုျဖတ္မွ ထုိင္းကမ္းကို ကတ္လုိ႔ရတယ္။

ထုိင္းဘတ္အျခမ္းကေန မဲ့ေဆာက္။ မဲ့ေဆာက္ကေန ႏုိ႔ဘုိးကုိျပန္တက္ေပါ့။ ေသေဘာဘုိးမျဖတ္ခင္ ထုံးစံအတုိင္း ခ်ီးပါခ်င္တယ္။ က်ေနာ္တုိ႔အဖြဲ႔ရဲ ႔ ဒု-တာ၀န္ခံ ကိုေက်ာ္ေက်ာ္(သူကအဲတုံးက အသက္ ၃၀) ပဲရွိအုံးမယ္။ ကိုေက်ာ္ေက်ာ္ က်ေနာ္အီးပါးခ်င္တယ္လုိ႔ေျပာေတာ့....ေသေဘာဘုိးရြာအလည္က ၿခဳံေတြၾကားထဲမွာ အီးပါခဲ့ရတယ္...ဒီမွာတင္ က်ေနာ္တုိ႔နဲ႔ပါလာတဲ့ ေကအန္ယူကလူႀကီးေတြ၊ NLD ကလူႀကီေတြဆဲပါေလေရာ...ဒီေကာင္ ဒီေလာက္အေရးႀကီးတဲ့ၾကားထဲ အီးပါရတယ္လုိ႔...။ ပါလာတဲ့ စစ္ေရဘူးနဲ႔ က်ေနာ္ကိစၥကုိ ျမန္ျမန္ပီးလုိက္တယ္။ သူတုိ႔မသိတာက...အေရးႀကီးရင္ က်ေနာ္အီးထြက္ၿပီ။

ဆက္ရန္-

3/3/10

၀န္ခံပါသည္။

မအားျဖစ္တာမဟုတ္ပါ။ စာေရးခ်င္တဲ့ စိတ္ရွိကုိမရွိလုိ႔ပါ။ ေတာထဲကအေၾကာင္း၊ မိုင္းကအေၾကာင္း ေရးဖုိ႔ေတာ့ ရွိပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ေရးတယ္ဆုိတာကလည္း စိတ္ပါမွရတယ္။ စိတ္မပါေတာ့ ကုိယ္ေရးတဲ့စာေတြဖတ္ၿပီး ဘာဖီလင္မွမလာဘူး။ က်ေနာ္ေရးတဲ့စာေတြကုိ အၿမဲတမ္းက်ေနာ္ သုံးေလးငါးခါမက ျပန္ဖတ္ျဖစ္ပါတယ္။ ဘာေတြမ်ားမွားလဲေပါ့။ ကုိယ့္ဟာကုိယ္ေတာ့ တခါမွမမွားဘူးလုိ႔ထင္ေနမိတယ္။

က်ေနာ္ေရးတဲ့စာေတြကုိဖတ္တဲ့သူေတြေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားရွိတယ္။ အားေပးတဲ့လူေတြရွိတယ္။ ဆဲတဲ့လူေတြရွိတယ္။ သူတုိ႔ဘာဘဲေျပာေျပာ က်ေနာ့္ခံစားခ်က္နဲ႔က်ေနာ္ေရးတာဆုိေတာ့ ဂရုမစိုက္ပါဘူး။ ဖတ္တဲ့သူက က်ေနာ့္ကုိဆဲတဲ့အခါမွာ လူသားပီပီ ေဒါကန္သလုိ၊ အားေပးတဲ့အခါမွာလည္းေပ်ာ္ရႊင္ၾကည္ႏႈးရပါတယ္။ ငါ..တယ္ဟုတ္ပါလားလုိ႔။

ေရးတဲ့စာေတြမွန္သမွ် ဘယ္သူမွ က်ေနာ့္ကုိေမွ်ာက္ေပးလုိ႔ ေရးတာမပါဘူး။ ဘယ္စာမဆုိ၊ တုိသည္ျဖစ္ေစ၊ ရွည္သည္ျဖစ္ေစ၊ က်ေနာ့္ႏွလုံးသားထဲက လာတဲ့ခံစားခ်က္ေတြ၊ အုံးေႏွာက္ကေျပာတဲ့အျမင္ေတြျဖစ္ပါတယ္။ ဥပမာ...အဖြဲ႔အစည္းေတြက ေခါင္းေဆာင္ေတြ၊ ရဲေဘာ္ေတြ၊ ႏုိင္ငံေရးအျမင္ေတြ ဒါေတြကုိ က်ေနာ္ေ၀ဖန္တယ္၊ ေလကန္တယ္၊ ဒါေတြကုိေရးလုိ႔ ကာယကံရွင္ေတြ၊ ႀကိဳက္သည္ျဖစ္ေစ၊ မႀကိဳက္သည္ျဖစ္ေစ က်ေနာ့္ရဲ ႔တာ၀န္သာျဖစ္ပါတယ္။ က်ေနာ္ဘယ္သူကုိမွ ဖားရားၿပီး၊ မေျပာခ်င္ေတာ့ပါဘူး။ ရႈတ္ခ်ၿပီးလည္းမေျပာခ်င္ေတာ့ပါဘူး။ ကိုယ့္လမ္းကိုပဲေလွ်ာက္ခ်င္ပါတယ္။

ဘေလာ့ဂ္စလုပ္ကတည္းက ကုိယ့္ခံစားခ်က္၊ ကိုယ့္အျမင္ကုိပဲေရးဖုိ႔ အားသန္ပါတယ္။ သူမ်ားေမွ်ာက္ေပးလုိ႔ မေရးခဲ့ဘူးပါဘူး။ စလုပ္ခဲ့တဲ့ေန႔ေတြကတည္းက၊ ယေန႔အထိ သူမ်ားအဆဲခံ၊ အားေပးခံ ဘ၀နဲ႔ပဲ ဒီဘေလာ့ဂ္ေလးကုိ လုပ္ခဲ့မိတယ္။ ေရွရည္ေရးဖုိ႔လည္း စိတ္မရွိေတာ့ဘူး။ အရမ္းပင္ပန္းတယ္။ တျပားမွလည္းမရဘူး။ ၀ါသနာပါလုိ႔သာေရးေနရတယ္။ အားတဲ့အခ်ိန္မွာေပါ့။

တခါတေလ ကုိယ္ေရးတဲ့စာေတြဟာ ဘာမ်ားမွားလဲဆုိတာ အေခါက္ေခါက္အခါအခါဖတ္ၾကည့္မိတယ္။ က်ေနာ္က နာမည္ႀကီးေအာင္လုပ္ေနလားေပါ့။ ဒါမွမဟုတ္ ေပၚျပဴလာ၀င္လုပ္လားေပါ့။ ေနရာလုိခ်င္လားေပါ့။ ဒီလိုမ်ဳိးစိတ္ရွိရင္ က်ေနာ္ရုပ္ရွင္သရုပ္ေဆာင္ (သုိ႔) သီခ်င္းပဲဆုိေတာ့မယ္။ က်ေနာ့္မွာရွိတဲ့မရွိမဲ့ရွိမဲ့ေငြေတြကုိ ပုံေအာသုံးဖုိ႔လည္း မႏွေျမာမိပါဘူး။ လူ႔ေဘာင္သစ္ကုိေရာက္တုံးက ဘာပညာမွမတက္၊ ဘာမွနားမလည္၊ ေငြဆုိတာဆုိတာ မႈးလုိ႔ရႈစရာေတာင္မရွိတဲ့ ဘ၀ျဖစ္ပါတယ္။ အခုေကာတက္လားဆုိေတာ့ ဘာမွမတက္ေသးပါဘူး။ က်ေနာ့္၀စီကုိက ကုိယ့္ကတက္သလုိေလကန္ေျပာဆုိေနတာကုိ ပတ္၀န္းက်င္က အျမင္မၾကည္လင္တာပဲရွိပါတယ္။

ဒီေန႔အခ်ိန္မွာက်ေနာ္ ယခုဘ၀ေနရတဲ့ ဘ၀ကို စြန္႔လြတ္ဖုိ႔လည္းမႏွေမ်ာပါဘူး။ ဘယ္အရာမဆုိ ေခါင္းနဲ႔မစဥ္းစားပဲ ရင္ဘတ္နဲ႔ က်ေနာ္လုပ္ခဲ့တာမ်ားပါတယ္။

ဒါ့ေၾကာင့္ ဘေလာ့ဂ္မွာေရးသားတာေတြမွန္သမွ် က်ေနာ့္တာ၀န္လုံးလုံးျဖစ္ပါေၾကာင္း ၀န္ခံပါ၏။

က်ေနာ့္အသက္ (၃၀) ရွိပါၿပီ။ က်ေနာ္ ရင့္က်က္ဖုိ႔အခ်ိန္တန္ၿပီျဖစ္ပါေၾကာင္း အားလုံးကို ေျပာခ်င္ပါသည္။

3/1/10

ABSDF ရဲေဘာ္ေဟာင္းေတြသတိထားၾက...

အရင္တုန္းက ABSDF ရဲေဘာ္ေဟာင္းႀကီးေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား (အားလုံးကုိမဆုိလုိပါဘူး) ခ်ီးထုတ္ေတြတအားမ်ားတယ္။ အခ်င္းခ်င္းကုိက္ဖုိ႔ေလာက္စဥ္းစားေနတယ္။ ဘာမွလည္းလက္ေတြ႔လုပ္ဖုိ႔မစဥ္းစားၾကဘူး။ မလုပ္ၾကဘူး။ အထူးသျဖင့္ တတိယႏုိင္ငံေတြမွာ ေရာက္ၿပီးအလုပ္မရွိအလုပ္ရွာ၊ အရက္ေသာက္၊ မုန္႔ရႈ၊ သူမ်ားမယားၾကာခုိ၊ အားမရရင္ ကုိယ့္အထုတ္ကုိကုိယ္ အင္တာနက္ကေနေျဖၾက။ ABSDF ရဲေဘာ္ေဟာင္းေတြအခ်င္းခ်င္းတည့္တာရွားတယ္။ အားလုံးဆရာႀကီးပဲ။ ဗုိလ္ေတြႀကီးပဲ။ ပညာလည္းဟုတ္တိပတ္တိမသင္၊ အလုပ္လည္းေကာင္းေကာင္းမလုပ္၊ ၾကာလာေတာ့ ပတ္၀န္းက်င္က ABSDF ရဲေဘာ္ေတြဆုိတာ ခ်ီးထုတ္ေတြပါလားလုိ႔ထင္ေနၾကပီ။ ဒါကုိ မဆင္ခ်င္ၾကဘူး။ ကုိယ့္ကုိကုိယ္ဟုတ္လားၿပီထင္ေနၾကတယ္။ ကုိယ္ေရးေနတဲ့သမုိင္းဟာ ခ်ီးထုတ္သမုိင္းအျဖစ္တျဖည္းျဖည္းေရာက္ကုန္ေတာ့မယ္။ အသက္ေတြကလည္း ငယ္ေတာ့တဲ့အရြယ္မဟုတ္ေတာ့ဘူး၊ အားလုံး ၅၀ နီးပါးကပ္ေနၿပီ။ ေနာက္ ၁၀ ႏွစ္ဆုိရင္ ပင္စင္ရေတာ့မယ္။ တရားလည္းမေပါက္ဘူး။ အာ....ေတာ္ေတာ္ဆုိးတဲ့လူေတြ။ လူငယ္ေတြက သူတုိ႔ကုိအတုခုိးရင္ေတာ့ သံဃာစင္ပါေမွာက္ေတာ့မယ္။ ကုိယ့္က ေရွ ႔ကေနေျဖာင့္ေျဖာင့္သြားၾကေပါ့။ ႏုိင္ငံေရးလုပ္တယ္ဆုိတာ...လူေလးစားေအာင္ေနရတယ္။ အခုေတာ့ မင္းတုိ႔သူပုန္ေတြ၊ ေတာထဲကေကာင္ေတြ အဆင့္မရွိဘူးဆုိပီး..အေျပာခံေနရပီ။

2/24/10

ျပည္ပမွာ လူထုစည္းရုံးေရး လုပ္ၾကရေအာင္

လူ႔ေဘာင္သစ္ဒီမုိကရက္တစ္ပါတီ ႏွင့္ ျပည္ပအေျခစုိက္ေတာ္လွန္ေရးအဖြဲ႔မ်ားအားလုံးသုိ႔

က်ေနာ္အုိင္ဒီယာတခုေပၚလာပါတယ္။ ျပည္ပအေျခစုိက္အတိုက္အခံေတြအေနနဲ႔ အင္အားတျဖည္းျဖည္းႀကီးထြားမလာပဲ ဆုတ္ယုတ္ေနပါတယ္။ အင္အားမ်ားလာေအာင္လုပ္ခ်င္တဲ့ေစတနာနဲ႔အခုလုိေရးပါတယ္။

က်ေနာ္တုိ႔အဖြဲ႔ေတြက ေခါင္းေဆာင္ေတြ စည္းရုံးေရးခရီးစဥ္ကုိ ထုိင္၊ မေလး၊ စကၤာပူ၊ ဂ်ပန္၊ ေတာင္ကုိရီးယား၊ ယူေအအီး ႏုိင္ငံေတြကုိ ဆင္းသင့္ပါတယ္။ ဒီႏုိင္ငံေတြမွာ ျမန္မာျပည္က ထြက္လာတဲ့လူေတြ သန္းနဲ႔ခ်ီေနပါၿပီ။ အဓိကစည္းရုံးေရးရဲ ႔ရည္ရြယ္ခ်က္က ျပည္ပအေျခစိုက္အဖြဲ႕ေတြကုိေထာက္ခံမႈရရွိေရး၊ အဖြဲ႔၀င္သစ္တုိးပြားလာေရးျဖစ္ပါတယ္။ စည္းရုံးေရးဆင္းရင္း တခါတည္း မန္ဘာရေအာင္စုေဆာင္းႏုိင္ပါတယ္။ ဒီလုိမ်ဳိးလႈပ္ရွားမႈကို ဘယ္သူမွ ရည္ရြယ္ခ်က္ရွိရွိ မလုပ္ေသးပါဘူး။ ဆႏၵျပပြဲလုပ္တာေလာက္နဲ႔ အလုပ္မျဖစ္ေတာ့ ဒီစည္းရုံးေရးခရီးစဥ္ကုိ အဖြဲ႔အားလုံးေပါင္းၿပီးေသာ္လည္းေကာင္း၊ တဖြဲ႔ျခင္းေသာ္လည္းေကာင္းလုပ္ႏုိင္ပါတယ္။ သိတ္ၿပီးေတာ့ အပန္းမႀကီးတဲ့လုပ္ငန္းစဥ္ျဖစ္ပါတယ္။

ဘာ့ေၾကာင့္ဒီလုိလုပ္ရသလဲဆုိရင္ ဒီအတုိင္း ကုိယ့္အဖြဲ႔ေတြအခ်င္းခ်င္း ေတြ႔ဆုံစကားေျပာ၊ ပြား၊ အာ ေနတာေလာက္က အလုပ္သိတ္မျဖစ္ေတာ့ပါဘူး။ ေတာ္လွန္ေရးမွာ စိတ္၀င္စားတဲ့လူသစ္ေတြရရွိေရးကို ရဲေဘာ္ေဟာင္းေတြကုိဦးစားေပးမဲ့အစား၊ တစိမ္းကုိ ဦးစားေပးရင္ ေအာင္ျမင္ႏုိင္ပါတယ္။ ရည္ရြယ္ခ်က္ရွိရွိ၊ အခိ်န္ယူၿပီး စည္းရုံးေရးခရီးစဥ္ကုိ ဆင္းၾကည့္ပါ။ မေအာင္ျမင္ႏုိင္စရာမရွိပါဘူး။ မဲ့ေဆာက္ပတ္၀န္းက်င္က အလုပ္သမားေတြနဲ႔ အခ်ိန္ကုန္ေနမဲ့အစား ျဖန္႔က်က္ၿပီး အင္အားနဲ႔ ေထာက္ခံမႈရေအာင္လုပ္ၾကည့္ပါ။ မရေတာ့လည္း ကုိယ့္အတြက္ အက်ဳိးမယုတ္ပါဘူး။

ဒီေန႔အခ်ိန္ထိ တပ္ေပါင္းစုအဖြဲ႔ႀကီးေတြ စည္းရုံးေရးခရီးစဥ္၊ တရားပြဲေတြကုိ ထုိင္း၊ မေလး၊ စလုံး၊ ဂ်ပန္၊ ေတာင္ကုိရီးယား၊ ယူေအအီးႏုိင္ငံေတြမွာ မလုပ္ေသးတဲ့အတြက္ေၾကာင့္ ဒီလုိအုိင္ဒီယာေပၚလာတာျဖစ္ပါတယ္။

မဲ့ေဆာက္ကေနရုန္းထြက္ၾကပါ။ တကယ္ျဖစ္ခ်င္တကယ္လုပ္ရင္ အဟုတ္ျဖစ္ႏုိင္ပါတယ္။ ျပည္ပအတုိက္အခံဆုိတာ ျပည္ပမွာရွိတဲ့ ျမန္မာျပည္သူေတြရဲ ႔ေထာက္ခံမႈ၊ အားေပးမႈ ရေအာင္လုံး၀ယူသင့္ပါတယ္။ အဖြဲ႔၀င္သစ္ျဖစ္ဖုိ႔အတြက္ ဌာနခ်ဳပ္ရုံးေတြကုိလာစရာမလုိပါဘူး။ ကုိယ္ေနတဲ့ေနရာကေန လုပ္ႏုိင္ေအာင္ ဌာနခ်ဳပ္ေတြမွာ Plan နဲ႔ Resource ရွိရင္ လုံေလာက္ပါၿပီ။ ျပည္ပမွာေနတဲ့ ျမန္မာေတြအားလုံးဟာ စစ္အစုိးရကုိ လုံး၀ျဖဳတ္ခ်ဖုိ႔ဆႏၵရွိေနလုိ႔ ဒီစာကုိေရးပါတယ္။ စည္းရုံးေရးခရီးစဥ္ကုိ ၀ုိင္းၿပီးပ့ံပုိးကူညီဖုိ႔ ျမန္မာေတြလုပ္ၾကမွာပါ။ လူထုနဲ႔ မကင္းကြာၾကပါနဲ႔။

ဒီလုိမ်ဳိးစည္းလုံးတာကုိ ခဏခဏေတြ႔ခ်င္တယ္...လုပ္ၾကစမ္းပါဗ်ာ...။

ဒီလုိမ်ဳိးစည္းလုံးတာကုိ

ခဏခဏေတြ႔ခ်င္တယ္...လုပ္ၾကစမ္းပါဗ်ာ...။

ဟန္ေဆာင္တာ မေကာင္းဘူး။ မေက်နပ္ရင္

ေပၚတင္ထုိးပစ္။

From Dr Naing Aung's face book

2/23/10

Australian Burmese Community Journal ထုတ္ေ၀ျခင္း

Perth မွာ လူမ်ဳိးေပါင္းစုံရွိတယ္။ တရုတ္၊ ကုလား၊ အာရွသား၊ အျဖဴ၊ အမဲ အေရာင္အေသြးေတာ္ေတာ္စုံတယ္။ ဗီယမ္နမ္လူမ်ဳိးေတြဆုိရင္ သူတုိ႔ရဲ ႔ကုိယ္ပုိင္သတင္းစာ သုံးေလးခုရွိတယ္။ တႏုိင္ငံလုံးကုိျဖန္႔တယ္။ တရုတ္လူမ်ိဳးေတြလည္း ႏွစ္ေစာင္ေလာက္ရွိတယ္။ ကုလားေတြမွာလည္းကုိယ္ပုိင္ သတင္းစာရွိတယ္။ ထူးျခားတာတခုက က်ေနာ္တုိ႔ရဲ ႔ႀကီးက်ယ္ျမင့္ျမတ္လွပါေသာ၊ မ်ိဳးခ်စ္ျမန္မာေတြဟာ အရည္အခ်င္းရွိရွိ၊ ကုိယ္ပုိင္စာကုိ တန္ဖုိးထားရေကာင္းမွန္မသိ ဖာသိဖာသာေနၾကတယ္။ သတင္းစာေလး၊ ဂ်ာနယ္ေလးတခုေတာင္ ျဖစ္ေျမာက္ေအာင္မဖန္တီးႏုိင္ခဲ့ၾကပါဘူး။

၂၀၁၀-ခုႏွစ္ ေဖဖ၀ါရီလ ထုတ္ဂ်ာနယ္ျဖစ္ပါတယ္။

Perth မွာ ျမန္မာေတြ အေျခခ်တာ လြန္ခဲ့ ႏွစ္ေပါင္း ၅၀ ေလာက္ကတတည္းကျဖစ္တယ္။ ၁၉၆၂-ခုႏွစ္မွာ ဦးေန၀င္းအာဏာသိမ္းေတာ့ ကျပားေတြ တေထာႀကီးထြက္လာၾကတယ္။ ကျပားေတြၿပီးေတာ့ ၉၁-ခုႏွစ္ပတ္၀န္းက်င္ေလာက္မွာ 917 ဗီဇာနဲ႔ ျမန္မာျပည္က ႏုိင္ငံေရးမလုပ္ေသာ ႏုိင္ငံေရးဒုကၡသည္မ်ား ျပည္တြင္းကေနတုိက္ရိုက္ေအာ္စီကုိ ထြက္လာၾကတယ္။ နည္းတာမဟုတ္ဘူး။ အေၾကာင္းအမ်ိဳးမ်ဳိးနဲ ႔ေရာက္တက္သူေတြလည္း အမ်ားႀကီး။

၈၈-ေနာက္ပုိင္းမွာ ႏုိင္ငံေရးဒုကၡသည္ေတြ ေရာက္တာဆုိ၊ ဒီေန႔အထိ ႏွစ္ေပါင္း ၂၀ ေလာက္ရွိေနၿပီ။ ျမန္မာေတြ Perth မွာတင္ပင္ သုံးေသာင္းနီးပါးေလာက္ ခန္႔မွန္းေျခရွိတယ္။ ဒီေလာက္မ်ားတဲ့ လူဦးေရမွာ ကုိယ္ပုိင္သတင္းစာ တစ္ေစာင္တစ္ေလေတာင္မရွိတာ ေတာ္ေတာ္အ့ံၾသဖုိ႔ေကာင္းတယ္။ ေတြးၾကည့္ရင္ ေအာ္စီက ျမန္မာေတြ ေတာ္ေတာ္ေစာက္သုံးမက်ဘူး။ ရွက္စရာအရမ္းေကာင္းတယ္။ ဗီယမ္နမ္၊ တရုတ္၊ ကုလား၊ အီတလီေတြကုိၾကည့္..သူတုိ႔ Community က ေတာ္ေတာ္ဖြံ ့ၿဖိဳးတုိးတက္တယ္။ ျမန္မာ ကြန္ျမဴနတီကေတာ့ တုိးတက္ဖုိ႔အတြက္ မရွိေတာ့သေလာက္ပဲ။

က်ေနာ့္ရည္ရြယ္ခ်က္က ျမန္မာကြန္ျမဴနတီအတြက္ သတင္းစာမဟုတ္ရင္ေတာင္၊ ဂ်ာနယ္ေလးတခုထုတ္မယ္ဆုိၿပီး စလုပ္ျဖစ္တယ္။ ဂ်ာနယ္နာမည္ကုိ Australian Burmese Community Journal လုိ႔ကုိယ့္ကုိယ္ေပးတယ္။ ၂၀၀၉-ခုႏွစ္ ေဖဖ၀ါရီလမွာ ထိုင္းကုိသြားလည္တယ္။ မျပန္ခင္မွာ ကုိစုိးဟန္ (NLD) နဲ႔ မဲ့ေဆာက္မွာ ေတြ႔ဆုံၿပီး ေအာ္စီမွာ ျမန္မာေတြအတြက္ ဂ်ာနယ္တစ္ေစာင္ထုတ္ဖုိ႔အတြက္ အၾကမ္းဖ်င္းသေဘာတူခဲ့တယ္။ အရက္၀ုိင္းမွာ စကားေျပာၾကရင္း ဒီအုိင္ဒီယာကုိေပၚလာျဖစ္ပါတယ္။ ကုိစုိးဟန္ဆုိတာကလည္း Mizzima မွာ သဇင္နီ (သုိ႔) ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ဆုိၿပီး ေဆာင္ပါးေတြေရးေနတာေတာ္ေတာ္မ်ားေနၿပီ။ ေနာက္ၿပီး မင္းဟန္၊ ေရႊအိမ္စည္၊ မင္းေဆြသစ္ စတဲ့နာမည္ေတြစာေရးေနတဲ့လူတစ္ေယာက္ပါ။ သူနဲ႔ေတြၿပီး ဂ်ာနယ္ကုိ မျဖစ္မေနထုတ္ၾကမယ္ေပါ့။

ထုိင္းကေန ေအာ္စီကိုျပန္လာၿပီး ၅ လပုိင္းမွာ ဂ်ာနယ္စထုတ္ဖုိ႔အတြက္ စတင္စုံစမ္းပါေတာ့တယ္။ တရား၀င္ထုတ္ႏုိင္ေရးအတြက္ Australain Press ကုိေမးတယ္။ သူကေတာ့ ေအာ္စီသတင္းသမဂၢပါ။ သတုိ႔ကေျပာတာက ေအာ္စီမွာ စာနယ္ဇင္းလြတ္လပ္ခြင့္ရွိတယ္။ ႀကိဳက္တဲ့စာေစာင္ထုတ္၊ ထုတ္ေ၀သူရဲ ႔နာမည္အတိအက်၊ ဆြက္သြယ္ရန္ပါရင္ ရတယ္ေပါ့။ အုိေကၿပီ...။ ဒါနဲ႔ က်ေနာ္ Business Registration ကုိ Australin Burmese Community Journal နာမည္နဲ႔တရား၀င္မွတ္ပုံတင္တယ္။ တစ္ပတ္အတြင္းအိမ္ကုိ အသိအမွတ္ျပဳေၾကာင္း ေအာ္စီအစိုးရက အေၾကာင္းျပန္တယ္။ လက္မွတ္ရတယ္။ အစုိးရက အသိအမွတ္ျပဳပီးဆုိေတာ့ ဂ်ာနယ္ထုတ္ေ၀ဖုိ႔အတြက္ အယ္ဒီတာ၊ ဒီဇုိင္နာ၊ စာစီစာရိုက္ကို ကုိစုိးဟန္က သူ႔နည္းသူ႔ဟန္နဲ႔ ရွာတယ္။ သူ႔ဘက္ကလည္းအဆင္ေျပတယ္။ လစာ၊ ေငြေၾကးကုိ ဘယ္သူမွ အဓိကမထားၾကဘူး။ ေအာ္စီမွာဂ်ာနယ္တစ္ေစာင္ေပၚထြန္းေရးကို အဓိကအာရုံစိတ္တယ္။ က်ေနာ့္ဘက္ကလည္း လုိအပ္တဲ့ေငြေၾကးကုိရွာရတယ္၊ သတင္းကိုလုိက္ရတယ္။ ကုိသီဟေရႊ (ABSDF) က လုိအပ္တာကို ၀ုိင္းၿပီးအႀကံေပး၊ ကူညီေပးရွာတယ္။

က်ေနာ္ West Australian Newspaper စက္ရုံကုိေရာက္တုံးက အမွတ္တရ

အဓိကျပသာနာက Off Set တင္တဲ့ျပသာနာပဲ။ ပရင့္တာစက္ရုံေတြကုိ လုိက္ၿပီးစုံစမ္းတာ အနည္းဆုံး ေစာင္ေရ ၁၀၀၀ ကုိ ေဒၚလ ၂၀၀၀ ဆုိတာခ်ည္းပဲ။ ေနာက္ဆုံးေတာ့ West Australian Newsစaper ကုိ ပရင့္လုပ္တဲ့ Company က အသက္သာဆုံးျဖစ္ေနေတာ့ သူ႔ဆီမွာပဲ ထုတ္ဖုိ႔ဆုံးျဖတ္တယ္။ Production Manager နဲ႔ေတြ႔ၿပီး ေစ်းအသက္သာဆုံးျဖစ္ေအာင္ညွိတယ္။ Quality ကုိစဥ္းစားၿပီးဆုံးျဖတ္တယ္။ အထူးအပါး..ကာလာဘယ္ႏွစ္ခုေပါ့။ ဒါလဲၿပီးေရာ ဂ်ာနယ္ကုိ ေစာင္ေရ ငါးေထာင္ စတင္ထုတ္ျဖစ္တယ္။ ကုန္က်စရိတ္ ေဒၚလာ ၃၀၀၀ နီးပါးကုန္တယ္။ အားလုံးကို အခမဲ့ျဖန္႔တယ္။ တျပားမွ ျပန္မရဘူး။ ေၾကာ္ျငာခလည္းမရဘူး။ အစုိးရ၀န္ႀကီးႏွစ္ေယာက္ကေတာ့ ခ်ီးက်ဴးေၾကာင္းစာေရးေပးပါတယ္။ ဂ်ာနယ္ျဖန္႔ေတာ့လည္းကိုယ္ပဲ၊ သတင္းလုိက္ေတာ့လည္းကိုယ္ပဲ၊ ထုတ္ေ၀သူလည္းကုိယ္ပဲ၊ ဘယ္ေလာက္ပင္ပန္းၿပီး ေခါင္းစားလည္းဆုိတာ စဥ္းစားၾကည့္။ ၿပီးေတာ့ ေငြ။ ကုန္သလားေတာ့မေမးနဲ႔။

ဂ်ာနယ္ထြက္ထြက္ခ်င္း၊ အိမ္ကုိ Australian... ရဲ ...လာၿပီးစစ္တယ္္။ ဘုန္းေက်ာ္ဆုိတာမင္းလာေပါ့။ အိမ္လိပ္စာ၊ ဖုန္းနံပါတ္ မွတ္ၿပီးျပန္သြားတယ္။ ေအာ္စီမွာ စာေစာင္ထုတ္ရတာ အရမ္းလြတ္လပ္တယ္။ ႀကိဳက္တာသာေရး ဘာမွမျဖစ္ဘူး။ ေအာ္ဆဲလည္းဘာမွမျဖစ္ဘူး။

လုပ္ခ်င္တဲ့အလုပ္ကုိ ျဖစ္ေအာင္လုပ္တယ္။ ေငြကုန္ရင္ကုန္ပါေစ။ ကုိယ့္သမုိင္းပဲ။ ဂ်ာနယ္ထြက္လာေတာ့ ဂ်ာနယ္ျမင္တာနဲ႔ပင္ ေငြကုန္ရက်ဳိး၊ ပင္ပန္းရက်ဳိးနပ္ၿပီ။

တစ္ေစာင္ထုတ္ၿပီးေတာ့ ရင္းထားတဲ့ေငြလုံး၀ျပန္မရဘူး။ ကုိယ္ထင္ထားသေလာက္ ပရိသတ္က စာဖတ္တာမဟုတ္ဘူး။ ျမန္မာေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကေတာ့ ခ်ီးက်ဴးအားေပးပါတယ္။ ဖုန္းဆက္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ေငြျပန္မရေတာ့ ေနာက္ဆုံး ဒုတိယစာေစာင္ထုတ္ဖုိ႔အတြက္ ေနာက္ၾကတယ္။ ဂ်ာနယ္ကုိ တလတစ္ႀကိမ္ထုတ္ဖုိ႔လုပ္ထားတာ။

ေစ်းေပါေပါနဲ႔ ဘယ္လုိထုတ္ရင္ ေကာင္းမလဲဆုိတာကုိ စဥ္းစားတယ္။ Research လုပ္တယ္။ ေမးတယ္။ ေအာ္စီမွာ Off Set တင္ဖို႔အတြက္ ဘယ္လုိမွ မျဖစ္ႏုိင္ေတာ့ဘူးဆုိတာသိတယ္။ ညဖက္ေတြေတာင္အိပ္မေပ်ာ္ဘူး။ ကုိယ္လုပ္ထားတဲ့အလုပ္တခုကုိ ဒီအတုိင္းေတာ့မရပ္ခ်င္ဘူး။ ရတဲ့နည္းနဲ႔ ျဖစ္သလုိခ်မယ္ ဆုိၿပီး ေလယ်ာဥ္လက္မွတ္၀ယ္တယ္။ တစ္ပတ္အတြင္း မေလးရွားကုိ ထြက္ခဲ့တယ္။ ကြာလာလမ္ပူကုိ။ ပီနန္ေက်ာင္းက ဆရာေတာ္ေတြနဲ႔ မသြားခင္ခ်ိတ္တယ္။ မေလးမွာ ေအာင္ျမင္ေနတဲ့ လမ္းသစ္ဂ်ာနယ္နဲ႔ေတြ႔ဖုိ႔စုံစမ္းတယ္။ လမ္းသစ္ဂ်ာနယ္က မေလးမွာ ပထမဦးဆုံးဂ်ာနယ္စထုတ္တာ။ ထုတ္ေ၀သူနဲ႔အခ်ိတ္အဆက္ရတယ္။

ကြာလာလမ္ပူေရာက္ေတာ့ ပီးနန္ေက်ာင္းက ဆရာေတာ္ ဦး၀ိစိတၱ၊ လမ္းသစ္ဂ်ာနယ္က ထုတ္ေ၀သူက ေလဆိပ္မွာလာႀကိဳတယ္။ သုံးရက္အတြက္ၿပီးေအာင္္လုပ္ဖုိ႔အတြက္ ေအာ္စီကေန အခ်ိန္ဇယားဆြဲသြားခဲ့ေပမဲ့ မေလးေရာက္ေတာ့ ထင္သလုိျဖစ္မလာျပန္ဘူး။ ေလယ်ာဥ္လက္မွတ္က သုံးရက္ပဲအခ်ိန္ရတယ္။ KL မွာရွိတဲ့ ေအာ့ဆက္ေတြကုိ ေလွ်ာက္သြားတယ္။ ေမးတယ္။ ပီနန္ေက်ာင္းက ဆရာေတာ္ေတြကပဲ အစစအရာရာအားလုံးကူညီေပးတယ္။ ေက်းဇူးႀကီးမားလွေၾကာင္းပါ။

ထုိင္းမွာရွိတဲ့ အယ္ဒီတာ၊ ဒီဇုိင္နာေတြကုိ တယ္လီဖုန္းနဲ႔ခ်ိန္းၿပီး ေနာက္ဆုံးဖုိင္နယ္ကုိ အီးေမးနဲ႔ပုိ႔ခုိင္းရတယ္။ ေစာင္ေရ ၁၀၀၀ ကုိမေလးမွာ ေအာ့ဆက္တင္တယ္။ ေအာ္စီနဲ႔စာရင္ ေစ်းအရမ္းေပၚတယ္။ ရင္းဂစ္ ၂၀၀၀ ေက်ာ္ေလာက္ပဲကုန္တယ္။ က်ေနာ့္အုိင္ဒီယာက မေလးမွာ က်ေနာ္တုိ႔ဂ်ာနယ္ကုိ ေအာ့ဆက္တင္မယ္။ ၿပီးရင္ စာတုိက္ကေနပုိ႔ခုိင္းမယ္။ ေအာ္စီမွာျဖန္႔ေပါ့။ ဟုိေရာက္ေတာ့စာတုိက္ပုိ႔ခကလည္း ေစ်းႀကီးတယ္။ တစ္ေယာက္တည္းဆုိရင္ ဘယ္လုိမွ လုပ္လုိ႔မရမွန္းသိတယ္။ ပီနန္ဆရာေတာ္ေတြက သူတုိ႔လည္းစိတ္၀င္စားတယ္။ ေပါင္းၿပီးခ်မယ္ဆုိၿပီး သုံးေယာက္ေပါင္းဖုိ႔သေဘာတူခဲ့တယ္။ ရႏုိင္မဲ့ေငြ၊ ကုန္က်မဲ့ေငြေတြကုိ အၾကမ္းဖ်င္း ဆရာေတာ္ေတြနဲ႔သေဘာတူတယ္။

ဒီမွာတင္ေလယ်ာဥ္လက္မွတ္အသစ္ျပန္၀ယ္ရတယ္။ ေနာက္ထပ္တစ္ပတ္ေလာက္ KL မွာေသာင္တင္တယ္။ အခ်ိန္ရေတာ့ KL ကေန ပီနန္ကုိ ဆရာေတာ္ႀကီးနဲ႔ေတြ႔ဖုိ႔သြားတယ္။ ဖူးျဖစ္ပါတယ္။ ဆရာေတာ္ႀကီးဆူတာကုိလည္း မခ်ိမဆ့ံခံခဲ့ရတယ္။

ပီနန္ကအျပန္မွာ ဂ်ာနယ္က အဆင္သင့္ထုတ္ပီးၿပီ။ တခ်ဳိ ႔တ၀က္ကုိက်ေနာ္ထုတ္ပုိးတယ္။ အမ်ားစုကုိ KL မွာေရာင္းဖုိ႔ လုပ္ခဲ့တယ္။ Kl မွာမထင္မွတ္ပဲ က်ေနာ္တုိ႔ဂ်ာနယ္ေအာင္ျမင္သြားတယ္။ လူေတြစိတ္၀င္စားတယ္။ က်ေနာ္ေအာ္စီကုိ ေအာင္ျမင္စြာနဲ႔ပဲ ျပန္ဖုိ႔လုပ္ေတာ့ PM နဲ႔ AM မွားေတာ့ ေလယ်ာဥ္လြတ္သြားျပန္ေရာ။ ေနာက္တစ္ေခါက္ေလယ်ာဥ္လက္မွတ္ကို ေန႔တြင္းခ်င္းရေအာင္ျပန္၀ယ္ရတယ္။ ေအာ္စီမွာလည္း က်ေနာ့္အလုပ္ကုိ ပစ္မထားခ်င္ဘူး။ ေက်ာင္းကလည္းတစ္ဖက္နဲ႔။ ခေလးကလည္း လသားအရြယ္ေလးနဲ႔ဆုိေတာ့ KL မွာေနရတာ စိတ္မေျဖာင့္ဘူး။

ေအာ္စီကုိေရာက္ေတာ့ ကုိယ္လုပ္ခ်င္တဲ့အလုပ္ကုိျဖစ္ေအာင္လုပ္ႏုိင္ခဲ့တာကုိ ပီတိျဖစ္မိတယ္။ KL မွာ ဂ်ာနယ္ကုိ လူေတြကလည္း စိတ္၀င္စားတယ္ဆုိေတာ့ ေနာက္ထပ္သုံးေလေစာင္ဆက္တုိက္ထုတ္ျဖစ္တယ္။ ေအာ္စီက ေၾကာ္ျငာ္ေတြလည္း အမ်ားႀကီးလိမ့္၀င္လာတယ္။ ကုိယ့္ဘက္က ေငြအရင္းသိတ္မစုိက္ရေတာ့ဘူး။

ေနာက္ဆုံးအေၾကာင္းအမ်ဳိးအမ်ဳိးေၾကာင့္ ေနာက္ထပ္တစ္ေစာင္ရပ္သြားျပန္ေရာ။ က်ေနာ္ အခ်ိန္ယူစဥ္စားၿပီးမွ ဆုံးျဖတ္ခ်က္ကုိ ရဲရဲခ်ခဲ့တယ္။ ဒါကေတာ့ ဂ်ာနယ္ကုိ မေလးမွာေရာ၊ ေအာ္စီမွာပါ ဆက္ထုတ္ႏုိင္ဖုိ႔ကုိ Franchise လုပ္တယ္။ တခ်ဳိ ႔တ၀က္ကုိ ေအာ္စီကုိပုိ႔၊ ေအာ္စီကရတဲ့ေၾကာ္ျငာေတြကုိ သူတုိ႔ယူ၊ က်ေနာ္ကေတာ့ စာေရးမယ္၊ ျဖန္႔ခ်ီေရးလုပ္ေပးမယ္၊ တာ၀န္ခံေပးမယ္။ လုိအပ္တဲ့ Bank Account ကုိ Francise လုပ္ခ်င္တဲ့သူကုိေပးတယ္။ သူကမေလးမွာဆက္ၿပီး Australian Burmese Community Journal ကိုဆက္ထုတ္ေပါ့။ က်ေနာ့္ဘက္ကလည္း ကုိယ့္ဂ်ာနယ္နာမည္မေသတာကိုလုိခ်င္တယ္။ ေငြေတာ့လုိခ်င္တာေပါ့။ မရလည္းဘာမွမျဖစ္ဘူး။ တာ၀န္ခံထုတ္တဲ့မေလးက လူကလည္း သေဘာတူတယ္။ ေနာက္ဆုံးအားလုံးျပန္ၿပီး အဆင္ေျပသြားတယ္။ ထုိင္းမွာ အယ္ဒီတာ၊ ဒီဇုိင္နာ၊ စာစီစာရုိက္ကုိ သူ႔ဟာသူဆက္ဆံတယ္။ ကံေကာင္းတယ္လုိ႔ေျပာရမလားမသိဘူး....ဂ်ာနယ္က မေလးမွာ စထုတ္ထုတ္ျခင္း ေအာင္ျမင္တဲ့ဂ်ာနယ္၊ လူေတြစိတ္၀င္စားတဲ့ဂ်ာနယ္၊ တန္ဖုိးရွိတဲ့ဂ်ာနယ္ျဖစ္တယ္လုိ႔ ပရိသတ္ကေရာ၊ တျခားဂ်ာနယ္ေတြကပါ ထင္ေၾကးေပးၾကပါတယ္။ က်ေနာ္ ေငြကုန္၊ လူပင္ပန္းရက်ဳိးနပ္ပါၿပီ။ ဒီေနရာမွာ အထူးေက်းဇူးတင္ေၾကာင္းမွတ္တမ္းတင္ခ်င္တဲ့သူေတြကေတာ့...

ထုတ္ေ၀သူ ကုိေက်ာ္၀င္း (လမ္းသစ္ဂ်ာနယ္)
ဆရာေတာ္ဦး၀ိစိတၱ (ပီနန္)
ကုိျမတ္မင္းေသြး (KL)
ကုိ၀င္းျမင့္ (ပီနန္)
ကိုစုိးဟန္ (အယ္ဒီတာ)
ကုိေဇာ္ေဇာ္ (ဒီဇုိင္နာ)
ကုိေအာင္ထက္ (ဒီဇုိင္နာ)
မေမ
ကုိေက်ာ္ေက်ာ္
ကုိသီဟေရႊ
က်ေနာ့္မိန္းမ
ကိုမ်ဳိးကို (KL)

တခ်ဳိ ႔နာမည္ေတြေမ့ေနလုိ႔ မပါခဲ့ရင္ေတာင္းပန္ပါတယ္။ ဒီလူေတြဟာ ေအာ္စီမွာ တခါမွမရွိခဲ့တဲ့ ဂ်ာနယ္တစ္ေစာင္ျဖစ္ေအာင္လုပ္ေပးခဲ့တဲ့အတြက္ အထူးေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ ဒိအတြက္ က်ေနာ္ ေဒၚလာ တစ္ေသာင္းနီးပါး လွဴလုိက္ရပါတယ္။ ဂ်ာနယ္ေရရွည္ရပ္တည္ႏုိင္ဖုိ႔ က်ေနာ္ ေအာ္စီကျမန္မာေတြရဲ ႔အားေပးမႈ၊ ပူးေပါင္းေဆာင္ရြက္မႈကုိ အရမ္းအလုိရွိေနပါတယ္။

ီ

2/22/10

ေဟတီႏုိင္ငံကုိ ကူညီၾကပါ...။ ကုိေဇာ္မုိးေက်ာ္ ဂ်ီေတာ့မွ မွ တဆင့္....

2/20/10

မုိင္းသင္တန္း ၆-လ

မုိင္းသင္တန္း ၆-လ

သင္တန္းကုိ Perth က TAFE လုိ႔ေခၚတဲ့ ေက်ာင္းမွာတက္တယ္။ ၀င္ခြင့္ကုိ အဂၤလိပ္စာ အဆင့္ ၃ ေလာက္ရရင္တက္လို႔ရတယ္။ က်ေနာ့္မွာ Certificate III in Community Management လက္မွတ္ရွိတယ္။ ထုိင္းမွာေနတုံးက ၾသစီကေန အေ၀းသင္တက္လာတဲ့လက္မွတ္ပါ။ ဒီဟာကုိျပေတာ့ ဘာမွစစ္စရာမလုိေတာ့ဘူး။ တခါတည္း၀င္ခြင့္ရတယ္။ ေက်ာင္း၀င္ေၾကးကုိ ေဒၚလာ ၄၉၀ ေလာက္ေပးရတယ္။

Kargoolie Gold Mine ကုိေလယ်ာဥ္ေပၚကအခုလုိေတြ႔ရတယ္။ မုိင္းေပၚကိုေလယ်ာဥ္ျဖတ္ေမာင္းလုိ႔မရဘူး။ ဆြဲအားရွိေနတယ္။

သင္တန္းမွာ အျဖဴေတြကအမ်ားစု။ ကြန္ျပဴတာပညာရွင္ကုလားတစ္ေကာင္ပါတယ္။ သူက ကြန္ျပဴတာနဲ႔ လုပ္စားတာ လစာနည္းလုိ႔ဆုိၿပီး သင္တန္းလာတက္တယ္။ ၾသစီမွာႀကီးတဲ့ ဗီယမ္နမ္မတစ္ေယာက္ပါတယ္။ သူက Business နဲ႔ Double Degree ကုိၾသစီမွာ ပီးတယ္။ ဘြဲ႔ရၿပီးအလုပ္မရေတာ့ မုိင္းကုိသြားဖုိ႔လုပ္တယ္။ တရုတ္တစ္ေကာင္ပါတယ္။ ဖာလြန္းေခါင္း အဖြဲ႔က။ ႏုိင္ငံေရးသမား။ က်ေနာ္နဲ႔သူက အရမ္းခင္သြားတယ္။ သူကလည္း ေငြရရင္ ဘာမဆုိလုပ္မယ္ဆုိၿပီး သင္တန္းကုိလာတယ္။ အေမရိကန္ႏုိင္ငံကေန ဒီသင္တန္းကုိ တက္ဖုိ႔ အမဲတစ္ေကာင္ပါတယ္။ ဗလကနည္းတာမဟုတ္ဘူး။ ငပ်င္း၊ ေစာက္စားကလည္းအရမ္းႀကီးတယ္။ က်ေနာ္စားတဲ့ထမင္းကို အရွက္မရွိေတာင္းစားတယ္။ ငပိရည္လည္းစားတယ္။ ေတာ္ေတာ္အရွက္မကင္းတဲ့ ေကာင္လုိ႔က်ေနာ္ေျပာတယ္။ ထမင္းစားခ်ိန္ဆုိရင္ သူ႔နားမွာထမင္းမစားရဲဘူး။ ကုိယ္ေတာင္ဗုိက္မျပည့္ ေသးဘူး၊ ဒီေကာင္၀ါးတာနဲ႔ကုန္တယ္။ က်ေနာ္လည္းအားနာလုိ႔ဘာမွမေျပာမိပါဘူး။

သင္တန္းဆရာေတြက အနည္းဆုံးမိုင္းမွာ ႏွစ္ေပါင္းသုံးဆယ္ေလာက္ လုပ္ခဲ့တဲ့ ပညာရွင္ေတြျဖစ္တယ္။ သင္တန္းသားအေယာက္ ငါးဆယ္ေလာက္ရွိတယ္။ ငါးေယာက္ေလာက္က အာရွသားေတြပါ။ သင္တန္းကုိ မနက္ ၈-နာရီခြဲကေန ညေန ငါးနာရီထိသင္တယ္။ ဘာသာရပ္ေတြက Geology၊ Mining Safety ၊4Wheel Driving and Maintainence ၊ Survey ၊ Underground Mining၊ GPS operation ၊ Mining Software ေတြသင္ရတယ္။ ဒါေတြအျပင္ ေျမႀကီးေအာက္မွာရွိတဲ့ ေက်ာက္ေတြ၊ အခ်က္အလက္ေတြကုိ ေခတ္မီွစက္ႀကီးေတြနဲ႔ အခ်က္အလက္ေကာက္ယူနည္းလည္းပါတယ္။ Pit Tech ျဖစ္ဖုိ႔အတြက္ သင္ရတယ္။ Field Tech၊ Underground Tech၊ Core Tech အျဖစ္လုပ္ႏုိင္ဖုိ႔ လုိအပ္တာသင္ရတယ္။ Senior First Aid သင္ရတယ္။ သင္တန္းကို ေတာထဲမွာ လုပ္ရတာမ်ားတယ္။ မုိင္းမွာ လက္ေတြ႔သင္ရတယ္။ ေနပူထဲမွာ၊ မုိးရြာထဲမွာ သင္ရတယ္။ စစ္သင္တန္းလုိပဲ။ သင္တန္းၿပီးရင္ေတာ့ မုိင္းမွာ အလုပ္သင္ ႏွစ္ပတ္ကုိ အခမဲ့လုပ္ေပးရတယ္။ ၿပီးတာနဲ႔အလုပ္ရၿပီ။ အလုပ္မရရင္ ေက်ာင္းကရွာေပးတယ္။ ေက်ာင္းသား ၉၉ ရာခုိင္ႏႈံးက အလုပ္ရတယ္။ တစ္ေယာက္ေလာက္ကေတာ့ ငပ်င္းမုိ႔လုိ႔ မရဘူး။

အလုပ္သြားရပီ

ေတာထဲက လုပ္ငန္းခြင္တေနရာ

အလုပ္ရေတာ့ မုိင္းကုိသြားရၿပီ။ မနက္အေစာႀကီး Perth ရဲ ႔ ျပည္တြင္း ေလဆိပ္ကိုသြားတယ္။ ေလယ်ာဥ္လက္မွတ္ ထုတ္ေပး တဲ့စက္မွာ ကုိယ့္ရဲ ႔နာမည္နဲ႔ေမြးသကၠရာဇ္ ရုိက္ထည့္ လိုက္တာနဲ႔ ေလယ်ာဥ္ လက္မွတ္ရပီ။ ဒီေလယ်ာဥ္နဲ႔ Karlgoolie ကုိ ႏွစ္နာရီေလာက္စီးရတယ္။ Kargoolie ကေန၊ ကုိယ္လုပ္မဲ့မုိင္း ေနရာကို လူ ၈-ေယာက္ေလာက္ဆန္႔တဲ့ ေလယ်ာဥ္ေလးနဲ႔ ႏွစ္နာရီေလာက္စီးရတယ္။ ေလယ်ာဥ္က ေသးေတာ့ ေလတုိက္ရင္ ျပဳတ္က်မတက္ပဲ။ အရမ္းေၾကာက္စရာ ေကာင္းတယ္။ ကုိယ္လုပ္မဲ့ မုိင္းမွာ ကုိယ္ပုိင္ေလယ်ာဥ္ကြင္း ရွိတယ္။ ကိုယ္ပုိင္ေလယ်ာဥ္ရွိတယ္။ ကုိယ္ပုိင္ ဆားငန္ေရကုိ ေရခ်ဳိျဖစ္ေအာင္လုပ္တဲ့စက္ရွိတယ္။ ေရခ်ဳိမရွိေတာ့ ဖန္တီးယူ ရတယ္။ ဆယ္တလုိက္ဖုန္း၊ ဆယ္တလုိက္ အင္တာနက္ ရွိတယ္။

အစားအေသာက္ကုိႀကိဳက္သေလာက္စားလုိ႔ရတယ္။ ခ်က္စရာမလုိဘူး။ စားဖုိမႈး ေလးေယာက္ ေလာက္ရွိတယ္။ ကုိယ္အိပ္မဲ့အိပ္ယာကုိ ေလွ်ာ္ေပးမဲ့လူ၊ အခန္းသန္႔ရွင္းေရးလုပ္ ေပးမဲ့လူရွိတယ္။ ကုိယ့္အလုပ္က Field Tech ဆုိေတာ့ ေတာထဲကုိ မနက္ ၆ နာရီကေန ညေန ၆ နာရီထိ Landcrusier 4Wheel နဲ႔အေရာက္သြားေရးပဲ။ တစီးမွာ ႏွစ္ေယာက္ပါတယ္။ ကားထဲမွာ ဆပ္တလုိက္တယ္လီဖုန္း၊ အေရးေပၚေခၚတဲ့စက္တလုံး၊ ဆက္သြယ္ေရးကားေျပာစက္၊ ေရခဲေသတၱာေသးေသးေလးတစ္ခု၊ ထမင္းဘူး၊ ေရဘူး၊ First Aid Box ပါတယ္။ သဲနစ္ရင္တူးဖုိ႔ သဲတူးတဲ့ပစၥည္းအစုံပါတယ္။ အေရးေပၚဒုကၡေရာက္ရင္ အေရးေပၚခလုတ္ကုိ နိပ္တာနဲ႔ ရဟတ္ယာဥ္က အလုိအေလာက္ေရာက္ပီးသားပဲ။ သဲကႏၱာထဲေရာက္ရင္ လမ္းမရွိဘူး။ GPS ေျမပုံ၊ ကြန္းပက္စ္ကုိသုံးတက္မွ ခရီးတြင္တယ္။ ဒါကုိေက်ာင္းမွာသင္ေပးတယ္။ အလုပ္ခန္႔တဲ့ Company နာမည္က Anglogold လုိ႔ေခၚတယ္။ ကမၻာေပၚက ေရႊရွာတဲ့ Company ေတြအထဲမွာ အႀကီးဆုံးပဲ။

ဆက္ရန္-

ပုဂၢလိကပုိင္ျပဳလုပ္မည္

ဗုိလ္ခ်ဳပ္မႈးႀကီးသန္းေရႊ၏ ဇနီး၊ သမီးမ်ားအား

ပုဂၢလကပုိင္ျပဳလုပ္မည္ျဖစ္ေၾကာင္း

ေနျပည္ေတာ္သတင္းရပ္ကြက္မွထြက္ရွိသည္။

2/19/10

က်ေနာ္ႏွင့္ မုိင္း (၂)

ေၾသာ္စီက မုိင္းကုိသြားဖုိ႔အတြက္ ဘယ္လိုသြားရင္ေကာင္းမလဲ..ဆုိတာ က်ေနာ္စုံစမ္းတယ္။ စစ္သားသားသမီးဘ၀တုံးကလည္း အခက္အခဲေတြနဲ႔ႀကဳံရတယ္။ သူပုန္လုပ္ေတာ့လည္းေတြ႔ရတယ္။ ဒီဘ၀ေတြက က်ေနာ့္ကို ၀ါသနာပါေအာင္ ဖန္တီးေပးလုိက္သလုိပဲ။ က်ေနာ္ ေတာထဲမွာ အပင္ေတြ၊ အေကာင္ေတြနဲ႔ေနရတာေပ်ာ္တယ္။ ျဖစ္သလုိစားေသာက္ေနထုိင္ရတာကို အရမ္းဖီလင္လာတယ္။ အရင္ဘ၀ႏွစ္ခုမွာ က်ေနာ္ျဖစ္သလုိေနတယ္။ ျဖစ္သလုိစားတယ္။ ေပါက္ကရလုပ္တယ္။ က်ေနာ္မမႈ႔ဘူး သိလား။ က်ေနာ္ ဘ၀ ဆုိတဲ့ အဓိပၸာယ္ကုိရွာတယ္။ ခ်မ္းသာတယ္....ဆင္းရဲတယ္...ဂုဏ္ရွိတာကုိရွာတယ္...။ ဘာလဲေပါ့။

ဒီလုိမ်ဳိး အေကြ႔အေကာက္မရွိ၊ အလိမ္အညာမရွိတဲ့ ဘ၀ကို က်ေနာ္ေတြ႔ခ်င္တယ္။ ပြင့္လင္းပါတယ္ဆုိတဲ့စကားကို က်ေနာ့္မိန္းမကိုေတာင္ဒီေန႔အထိ က်ေနာ္ေျပာတုံးပါ။ ပြင့္လင္းတာ ရွက္စရာမဟုတ္ဘူးေလ။

မိုင္းကုိ မသြားခင္က်ေနာ္ ရင္ခုန္တယ္။ မုိင္းက ရတဲ့လစာက နည္းတာမဟုတ္ဘူး။ စရိတ္ၿငိမ္း လစာကုိအသားတင္ရတယ္။ က်ေနာ္ပင္ပန္းရမွန္းမသိ အားတက္သေရာသြားခဲ့တယ္။ လြန္ခဲ့တဲ့ ၂၀၀၇ က။ က်ေနာ္သဘာ၀တရားကိုခ်စ္တယ္။ အပင္ေတြကုိ အရမ္းခုံမင္တယ္။ ေျမႀကီး၊ သဲ၊ စတဲ့ သဘာ၀ေတြဟာ လုံး၀ ဟန္မေဆာင္ဘူးေလ။

ဒီလုိမ်ဳိး က်ေနာ့္ရဲ ႔စိတ္ထဲမွာ ရွိတယ္။ က်ေနာ္ ဒီက မုိင္းအေၾကာင္းအေသးစိတ္ေရးပါ့မယ္။

ဆက္ရန္-

က်က္သေရမရွိတဲ့မ်က္ႏွာနဲဲ႔... ေက်ာ္ဆန္း

ဂ်ပန္ေခတ္က ကင္ေပတုိင္ေတြလုိ ပုကြကြ၊ မ်က္ႏွာက ႏြားခ်ီးပုံလုိပဲ....

ဒီဘဲမ်က္ႏွာကုိျမင္လိုက္ရင္ ေဒါသေတြ အလိပ္လိုက္ထြက္တယ္။

ေတာက္.....မင္းတုိ႔ေကာင္ေတြ....မုိးေကာင္းတုံးရြာထားၾကေပါ့ကြာ။

2/18/10

မုိင္းႏွင့္က်ေနာ္....

စက္တင္ဘာသံဃာ့အေရးအခင္းမွာ က်ေနာ္ဒီေနရာမွာရွိေနပါတယ္...နာမည္က Great Victoria Desert လုိ႔ေခၚပါတယ္။ ႏွာေခါင္းေသြးလွ်ံေလာက္ေအာင္ပူပါတယ္။ က်ေနာ့္အေနာက္က ၿခံဳထဲမွာ သဲကႏၱာရဖြတ္ႀကီးတစ္ေကာင္ရွိတယ္။ သတိထားၿပီးၾကည့္ၾကည့္ပါ..။

က်ေနာ္အရင္ အလုပ္ကုိ ခဏျပန္သြားရေတာ့မယ္။ အရင္အလုပ္က ဘာလဲလုိ႔ေမးလိမ့္မယ္။

က်ေနာ္ Western Australia မွာ သူမ်ားေတြလုိႀကီးႀကီးက်ယ္က်ယ္ အင္ဂ်င္နီယာ၊ ဘူမိေဗဒ ပညာရွင္ေတြလုိ မဟုတ္ဘူး။ ၾသစီမွာ ဘြဲ ႔မရေသးဘူး။ ဒါေပမဲ့က်ေနာ္ ျမန္မာႏုိင္ငံသားေတြထဲက ပထမဆုံး Mining Exploration နဲ႔ ေျခာက္လသင္တန္း ကုိ Perth မွာၿပီးခဲ့တယ္။ ၿပီးေတာ့ အလုပ္ရတယ္။ ဒီသင္တန္းက ကမၻာေပၚမွာတခုတည္းေသာသင္တန္းျဖစ္တယ္။ ကမၻာေပၚမွာ ႀကိဳက္တဲ့ ႏုိင္ငံေမးၾကည့္ ၾသစီက မုိင္းကအရမ္းအဆင့္ျမင့္တယ္။ သူက ျမင့္ေတာ့ ဒီမွာသင္တဲ့သင္တန္းလည္းျမင့္ၿပီးသားပဲ။ မယုံမရွိနဲ႔။ သင္တန္းဆင္းဆင္းျခင္း တႏွစ္ကုိေဒၚလာ တစ္သိန္းနီးပါးက်ေနာ္ရတယ္။ အိမ္လခ၊ ခရီးစရိတ္ Company ကေပးတယ္။ အလုပ္ကို ေလယာဥ္နဲ႔သြားရတယ္။ က်ေနာ္အခုမႈးေနတယ္...သတိရတုံး .....တုိ႔ထားခဲ့တယ္...။ က်ေနာ္ ဒီအလုပ္ကုိ...အခု တစ္ႏွစ္ျပန္လုပ္မယ္။

ဆက္ရန္...။

2/16/10

ကန္ေတာ့ပါ၏

ၾကည္ညဳိစရာေကာင္းေသာ ဘဘဦးတင္ဦးအား အစဥ္ဦးၫႊတ္အေလးျပဳပါသည္။ ဘဘ က်န္းမာပါေစ။

ေတာင္းတဲ့ဆုေတာင္း...ျပည့္ေစေၾကာင္းဗ်ဳိ ႔.....။

စာေရးဆရာ အုပ္စုိးႏုိင္ရဲ ႔ ၉၉၉၉ သံခ်ပ္ထဲက အပိုင္းအစတခ်ဳိ ႔ေလးပါ....

ငါႏွင့္ငါသာ ႏႈိင္းစရာ
ငါသာ ငါထက္
မာန္မတက္နဲ႔
ငါမွ တပါး အျခားသူငွာ
ၾကည္သာေစေၾကာင္း
ေတာင္းတဲ့ဆုေတာင္း ျပည့္ေစေၾကာင္းဗ်ဳိ ႔....။
ေတာင္းတဲ့ဆုေတာင္း ျပည့္ေစေၾကာင္းဗ်ိဳ ႔.....။

သႀကၤန္နီးပါၿပီ...။ လူ႔ေဘာင္သစ္ရဲ ႔သံခ်ပ္ေလးထြက္ရင္ သိပ္ေကာင္းမွာ...။

2/15/10

မယားငယ္ထားတဲ့ျပသနာ.....

တခ်ဳိ ႔ျမန္မာေတြတစ္လင္တစ္မယားစနစ္ကုိ ႀကိဳက္တယ္။ တခ်ဳိ ႔ေတြက Multi ကုိလက္ခံတယ္။ လက္ခံတဲ့သူေတြကေတာ့ ေယာက်ာ္းေတြျဖစ္တယ္။ မိန္းမေတြက ေယာက်္ားငုတ္တုတ္နဲ႔ လင္အမ်ားႀကီးမယူၾကဘူး။ ေယာက်ာ္းေတြကသာ မိန္းမအမ်ားႀကီးယူၾကတယ္။ မယားႀကီး၊ မယားငယ္၊ မယားေထြး။

ဒီလုိယူတဲ့လင္ေတြဟာ ဆင္းရဲတဲ့ေယာက်္ားေတြမဟုတ္ၾကဘူး။ ေငြေၾကးအနည္းအက်င္းရွိသူ (သုိ႔) မ်ားမ်ားရွိသူ ေတြျဖစ္တယ္။ ဆင္းရတဲ့လူေတြ...ဒါမ်ဳိးမလုပ္ႏုိင္ဘူး...ဘာ့ေၾကာင့္လဲဆုိေတာ့ သူတုိ႔ကဗိုက္ျပည့္ဖုိ႔ကုိ ဦးစားေပးရုန္းေနရလုိ႔ပဲ။ မယားအမ်ားႀကီးယူလို႔...သူ႔ကုိေျပာတဲ့.. ေ၀ါဟာရက သူေတာင္းစားထမင္း၀ရင္ -ီးေတာင္တယ္လုိ႔ေျပာတာဘဲ။ ဟဲ..အဆီအႏွစ္မ်ားမ်ားစားေတာ့ အားေတြပုိေနတဲ့သေဘာပါ။

မယားအမ်ားႀကီးယူတာ (သုိ႔) အငယ္အေႏွာင္းထားတာ...ဖာခ်တာ...ဒါေတြကုိ ေယာက်္ားေတြ မိန္းမရွိရက္သားနဲ႔ လုပ္ၾကတယ္။ ဒီလုိအေျခအေနကုိ ပတ္၀န္းက်င္နဲ႔...က်ေနာ္တုိ႔ယဥ္ေက်းမႈက ေဖာက္ျပန္တယ္၊ သစၥာမရွိဘူး၊ ႏွာဘူး၊ ေစာက္ရႈး စသျဖင့္ တံဆိပ္အမ်ဳိးမ်ဳိးကပ္တယ္။

ဒီေနရာမွာ ေဆြးေႏြးစရာရွိတာက သဘာ၀ Natural ဆုိတဲ့စကားလုံးပါပဲ။ သဘာ၀အတုိင္းျဖစ္ပ်က္လာတဲ့ အေျခအေနကုိ လူေတြက သဘာ၀အတုိင္းတုန္႔ျပန္မႈျပဳတယ္။ ဥပမာ ေန႔တုိင္းအမဲသားစားေတာ့ ၾကာရင္ ၿငီးေငြ႔တာပါပဲ။ ဘယ္သူမွ ေန႔တုိင္းဒါႀကီးပဲ မစားခ်င္ၾကဘူး။ အတင္းအဓမၼေန႔တုိင္းစားပါလုိ႔ ပတ္၀န္းက်င္၊ စည္းကမ္း၊ လူ႔ထုံးစံအစဥ္အလာေတြက ေျပာလာေတာ့ ေန႔တုိင္းစားမိပါတယ္။ ဒီလုိမ်ဳိးျဖစ္လာေတာ့ ေယာက်္ားတစ္ေယာက္ဟာ ထြက္ေပါက္ (သုိ႔) ဘ၀ကုိၿငီးေငြ႔လာတာေပါ့။ သူ႔ဦးေႏွာက္လည္း Fresh မျဖစ္ဘူး။ Freeze ျဖစ္တာမ်ားေတာ့ အုိင္ဒီယာအသစ္၊ အေတြးအေခၚသစ္ေတြမထြက္ႏုိင္ပဲ....စီးပြားေရး၊ လူမႈေရး၊ ပညာေရးစတဲ့ေနရာေတြမွာ လုံး၀ခ်ဳိ ႔ယြင္းသြားတက္ပါတယ္။

ေအာင္ျမင္တဲ့စီးပြားေရးလုပ္ငန္းရွင္ေတြကုိၾကည့္ပါ ...အနည္းဆုံး မိန္းမ သုံးေလးေယာက္ကုိ တၿပိဳင္ တည္းယူပါတယ္။ ဆုိလုိခ်က္က မိန္းမမ်ားမ်ားယူမွ၊ တၿပိဳင္တည္းသုံးေလးေယာက္ထားႏုိင္မွ ေအာင္ျမင္တယ္လုိ႔ေျပာေနတာမဟုတ္ပါဘူး။ သဘာ၀တရားကုိ နားလည္တက္ဖုိ႔ပါ။ ဒါေတြဟာ အျပစ္မဟုတ္ပါဘူး။ အဓိကအျပစ္က ေရာဂါေတြရမွာ၊ ကုိယ့္အိမ္ေထာင္ကုိ ထမင္း၀ေအာင္မေက်ြးႏုိင္တာ၊ ကုိယ့္မိန္းမကုိ ေပ်ာ္ေအာင္မထားႏုိင္ေတြက အျပစ္ေတြပဲျဖစ္တယ္။ ကုိယ့္သားသမီးေတြကုိ ငတ္ေအာင္ မလုပ္ဖုိ႔၊ စိတ္မညစ္ေစဖုိ႔ပါ။

ျမန္မာ့သမုိင္းက ရွင္ဘုရင္ေတြကုိၾကည့္ပါ။ မိဘုရားအနည္းဆုံးႏွစ္ေယာက္ေတာ့ရွိတယ္။ ဒါ့အျပင္ ကိုယ္လုပ္ ေတာ္ဆုိတာေတြလည္း တပုံႀကီးပါ။ ဘုရင္ကုိ တုိင္းသူျပည္သား၊ မႈးမတ္ေတြက ေစာက္ရႈး၊ ႏွာဘူး၊ မိန္းမအမ်ားႀကီးယူတဲ့ေကာင္လို႔ေျပာလုိ႔လား။ ကဲ့ရဲ ႔တာလည္းမေတြ႔ဘူး။ဒီအေၾကာင္းကုိ စာေတြထဲမွာလည္းမဖတ္ဘူးပါဘူး။ မိဖုရားႀကီးကလည္း သူ႔ရာထူးကုိ သူေက်နပ္တယ္။ သူ႔အလွည္က်ရင္ သူခံတာပဲ။ မခံရလည္း သ၀န္မတုိဘူး။ ဒီလုိမ်ဳိးနားလည္မႈရွိေတာ့ ဘုရင္လည္းေပ်ာ္တယ္၊ မိဘုရားလည္းေပ်ာ္ပါတယ္။ ကုိယ္လုပ္ေတာ္လည္းေပ်ာ္ ပါတယ္။ အားလုံးေပ်ာ္ၾကတယ္။

ထုိ႔ေၾကာင့္ မိန္းမရွိရက္နဲ႔တျခားမိန္းမနဲ႔ အိပ္တာ၊ ယူတာေတြကုိ ေဖာက္ျပန္တယ္၊ သစၥာမရွိဘူးဆုိတာေတြဟာ စဥ္စားစရာပါ။ ျမန္မာေတြ နားလည္ႏုိင္ပါေစ။ အထူးသျဖင့္ ျမန္မာမိန္းခေလးေတြ မိမိေယာက်္ားေတြကုိ ပုိမုိနားလည္ႏုိင္ပါေစ။

က်ေနာ္ေျပာေနတာက မိန္းမရွိရက္နဲ႔ ေနာက္မိန္းမယူဖို႔...မယားငယ္ထားဖုိ႔ကုိ ေထာက္ခံၿပီးေျပာေနတာမဟုတ္ပါဘူး။ အဓိက ဆုိလုိခ်က္က...တခါတေလ ေယာက်ာ္းေတြတျခားမိန္းမနဲ႔ေဖာက္ျပန္တယ္။ မွားၾကတယ္။ ေပါက္ကရလုပ္ၾကတယ္။ သူတုိ႔စိတ္ထင္တာကုိ လုပ္ၾကတယ္။ မႈးရင္ပိုဆုိးတယ္။ ဒီလုိတခါတေလမွားတာကုိ မိန္းမေတြက တခါတေလ နားလည္မႈမရွိတဲ့အခါမွာ အိမ္ေထာင္ေရးၿပိဳကြဲေရာ..။ ခေလးေတြ ဘယ္သူ႔ကုိအေဖေခၚရမွန္းမသိေတာ့ဘူး။ ၾသစီမွာေတြ႔ေနရလုိ႔ေျပာတာ။ အေမရိကမွာေတြ႔ေနရလုိ႔ေျပာတ။ ေနာ္ေ၀၊ ထုိင္း၊ ျမန္မာျပည္ အားလုံးမွာ အဲလုိမ်ဳိးအေျခအေနျဖစ္ေနတယ္။ တခါတေလမွားတက္တယ္။ ဒါကုိ နားလည္မႈယူေပးခ်င္တာပါ။ မယူရင္ လူႀကီးက ဘာမွမျဖစ္ဘူး။ ခေလးေတြ ဒုကၡအရမ္းေရာက္ရတယ္။ နားလည္မႈယူတာ ဘာမ်ားပင္ပန္းလဲဗ်ာ..။ အားလုံးလန္းႏုိင္ၾကပါေစ.....။

မွတ္ခ်က္။ ။ ကုိေမာင္ေမာင္ဦးေျပာလုိ႔ ေနာက္ဆုံးအပုိဒ္ကုိ ေရးပါသည္။

မွတ္ခ်က္။ သတ္ပုံျပင္ေပးတဲ့ ကိုသိခ်င္သူကုိ အထူးေက်းဇူးတင္ေၾကာင္း...။

2/13/10

သူပုန္ ဘ၀ (အပုိင္း-၆)

ေရွ ႔တန္းမွာ စစ္ေၾကာင္းေလွ်ာက္ရင္ ေျပာစရာေတြတပုံႀကီးရွိတယ္။ စစ္ေၾကာင္းေလွ်ာက္တာဘာလုပ္ဖုိ႔လဲ။ စစ္ေၾကာင္းေလွ်ာက္ရင္း ဘယ္သူထမင္းေၾကြးလဲဆုိတဲ့ေမးခြန္းေတြျဖစ္တယ္။

စစ္ေၾကာင္းက တရြာ၀င္တရြာထြက္သြားရတယ္။ ရန္သူသတင္းၾကားရင္ ေခ်ာင္းပစ္တယ္။ ၿပီးရင္ေတာ့ အသားကုန္ေျပးတယ္။ ေနာက္က်တဲ့ေျခေထာက္သစၥာေဖာက္ပဲ။ စစ္ေၾကာင္းကလည္း အဖြဲ႔ေပါင္းစုံဆုိေတာ့ နအဖ စစ္ေၾကာင္းေတြလုိ အမိန္႔နာခံမႈအားနည္းတယ္။ စည္းကမ္းက ၿဗဲလရမ္းပဲ။ ကုိယ့္အဖြဲ႔နဲ႔ ကုိယ္ထိန္း ပဲေလ။

ရြာေရာက္ရင္ ရြာသားေတြကုိတရားေဟာတယ္။ ေခါင္းေဆာင္ေတြကေနေဟာတာ။ စစ္အာဏာရွင္ စနစ္ကမေကာင္းဘူးေပါ့...ဘာညာ..စသျဖင့္ အသားကုန္လိမ့္ပြားတယ္။ နားေထာင္တဲ့ရြာသားေတြက ကရင္၊ မြန္၊ ဗမာ ေက်ာင္းေတာင္ေကာင္းေကာင္းမေနဘူးတဲ့လူေတြမ်ားေတာ့ စိတ္၀င္စားလား၊ မ၀င္စားလားေတာ့မသိဘူး။

ရြာရဲ ႔ဘုန္းႀကီးေက်ာင္း၊ စာသင္ေက်ာင္းေတြမွာ ရြာသားေတြကုိ စုေ၀းေစတယ္။ ၿပီးရင္ တဖြဲ႔တစ္ေယာက္က ေခါင္းေဆာင္ေတြ အသားကုန္ပြားၿပီ။ က်ေနာ္ကေတာ့ ရဲေဘာ္ေလ။ ဆုိေတာ့ ထုံးစံအတုိင္း ကင္းေစာင့္ေပးတယ္၊ ထမင္းအုိးထမ္းတယ္၊ ထမင္းခ်က္တယ္။ အရက္ဘယ္္နားမွာ ရႏုိင္လဲ၊ ေခြးသား ဘယ္နားမွာရႏုိင္လဲဆုိတာ ကုိစုံစမ္းတယ္။ အသားငါးျပတ္ေတာ့ ေခြးသားကုိ အသားကုန္၀ါးတယ္။

ရြာေရာက္ရင္ ရြာက ရြာသားေတြဆီကေန ေခြး လိုက္ေတာင္းတယ္။ ရရင္ AK 47 နဲ႔ အားရပါးရ ပစ္တယ္။ ေသရင္ ၀ါသနာတူတဲ့လူေတြစုၿပီး ေပၚတယ္။ စားတယ္။ အရက္နဲ႔ျမည္းတယ္။ တခါတေလ တခ်ဳိ ႔ ရြာေတြကေခြးေတြဆုိရင္ က်ေနာ္တုိ႔အဖြဲ႔လာရင္ အသားကုန္ေဟာင္ၿပီ....။ သူတုိ႔လည္းသိတယ္ထင္တယ္။ ဒီေကာင္လာရင္ ငါေတာ့....အသက္နဲ႔ဖတ္ ထုတ္ထားရၿပီဆုိတာ။

စားစရာ..ဆန္ကုန္ၿပီဆုိရင္... ရြာကေနေကအန္ယူက ေတာင္းေပးတယ္။ ေကအန္ယူကလည္း တခ်က္ ခုတ္ႏွစ္ခ်က္ျပတ္... အလုပ္ရွိတယ္။ စစ္ေၾကာင္းသြားရင္းနဲ႔ ....အခြန္ေကာက္တယ္။ ကြမ္းသီးၿခံ၊ ရာဘာၿခံ ေတြကေန တႏွစ္ကုိ ဘယ္ေလာက္.... ေကအန္ယူကုိ အခြန္ေပးရတယ္။ ဒါမွ သူတုိ႔၀င္ေငြရတာမဟုတ္လား။ က်ေနာ္တုိ႔ ေက်ာင္းသားသူပုန္ကေတာ့ အခြန္ဆုိလုိ႔ ႏုိ႔ဆီဗူးအခြန္ေတာင္မရွိတဲ့ ဘ၀ေလ။

ရတဲ့ဆန္ကုိတခါတေလ တခ်ဳိ ႔ရြာသားေတြက အရမ္းဆင္းရဲေတာ့ သူတုိ႔ကုိျပန္လွဴခဲ့ရတယ္။ က်ေနာ္က လွဴတာကုိအရမ္း၀ါသနာပါတယ္။ ဆန္ႀကိဳးကုိ ထမ္းရတာအရမ္းေလးတယ္။ ဆန္တျပည္ေလာက္တခါတေလ အၾကာႀကီးထမ္းရတာဆုိေတာ့ ၾကာရင္ လုံး၀မခံႏုိင္ဘူး။ ပုခုံးေတြနာတယ္။ ရြာမွာအရမ္းငတ္တဲ့ လူေတြ ေတြ႔ရင္ ကုိယ္လည္းသက္သာေအာင္ အကုန္လုံးလွဴလုိက္လုိ႔ က်ေနာ့္ရဲ ႔တပ္မႈးႀကီး ကုိေမာင္ေမာင္ဦး ဆဲတာခဏခဏ ခံရတယ္။ သူက...ငါတုိ႔ ငတ္လိမ့္မယ္ေပါ့။ ဒါလည္းမမွတ္ဘူး။ လွဴလုိက္ရင္ အထမ္းေပါ့တယ္ဆုိေတာ့။

တခါက ရန္သူစစ္ေၾကာင္းနဲ႔ က်ေနာ္တုိ႔စစ္ေၾကာင္း ထိပ္တုိက္ေတြ႔တယ္။ သူတုိ႔အ၀င္ က်ေနာ္တုိ႔ကအထြက္။ က်ေနာ္တုိ႔စစ္ေၾကာင္းရဲ ႔ေရွ ႔ဆုံးက ပြိဳင့္က ရန္သူကုိ အရင္ေတြ႔တယ္။ သူက ပစ္တယ္။ ေစာက္တလြဲ။ ထိလည္းမထိဘူး။ ဟုိကလည္း ျပန္ပစ္ေပါ့။

ဒီလုိတုိက္ပြဲေတြဆူညံေနတဲ့အခ်ိန္မွာ က်ေနာ္တုိ႔ လူ႔ေဘာင္သစ္က အဖြဲ႔ထမင္းစားဖုိ႔ လက္ဘက္သုတ္ သုတ္ေနတဲ့အခ်ိန္။ က်ေနာ္က က်ေနာ့္ရဲ ႔ဓားႀကီးကုိ ထုတ္ၿပီးအားရပါးရ ၾကတ္သြန္လွီးေနတယ္။ တိုက္ပြဲျဖစ္သံလည္း ၾကားေရာ...လုံး၀ ရင္ထဲမွာ တထိတ္ထိတ္၊ ေၾကာက္ခ်ီးပန္းၿပီေလ။ ဒီမွာတင္လက္မွာ ကုိင္ထားတဲ့ဓားကုိ ဓားအိမ္ထဲထည့္တာ ငါးခါေလာက္ ထည့္ယူရတယ္။ လက္တုန္ေနလုိ႔။ တခါမွ တုိက္ပြဲျဖစ္တာ မေတြ႔ဘူး၊ မၾကားဘူး။

သူပုန္လုပ္ေတာ့လည္း စစ္သင္တန္းလည္းမတက္ဘူး။ ေသနတ္လည္းမပစ္တက္ဘူး။ AK 47 ပစ္နည္းကုိ တပ္မႈးႀကီးက ငါးမိနစ္အတြင္း သင္ေပးထားတာပဲရွိတယ္။ က်ည္ဆံကလည္း ၂၅ ေတာင့္ရွိတယ္။ ေသနတ္ကလည္း တခ်က္ပစ္ရင္ တေတာင့္ပဲထြက္တယ္။ အဲေလာက္ေကာင္းတဲ့ေသနတ္။ ဒီလုိေသနတ္ႀကီးကိုလြယ္...စစ္တုိက္တဲ့အခါေတာ့ ခ်ီးပန္းၿပီ။ ဟုိပုန္းဒီပုန္း၊ ဘယ္မွာလဲ ရန္သူ...တပ္မႈးႀကီး ႏွစ္ေယာက္ကုိေမးယူရတယ္။ ရန္သူလည္မေတြ႔ဘူး။ ရြာထဲမွာတင္ ေျပးဖုိ႔စလုပ္ေနၿပီ။ တုိက္ပြဲေတာင္ မျဖစ္ရေသးဘူး။ ၉-ေလးလုံးမွာ ခ်ဖုိ႔သြားတဲ့က်ေနာ္...၉-ေလးလုံးမွာ တုိက္ပြဲျဖစ္ေတာ့ အသားကုန္တုန္ေနၿပီ။ ဒီလုိမ်ဳိးသတၱိရွိတာ။

မုိးရြာထဲမွာ က်ေနာ္တုိ႔အဖြဲ႔ ၿဗဲလရမ္းေျပးၾကတယ္။ တစ္ေယာက္တကြဲနဲ႔။ ေတာ္ေတာ္ စစ္ေရးမွာေတာ္တဲ့ သူပုန္ေတြပါဗ်ာ....။ လူျပန္စုံရင္ေတာ့ တစ္ေယာက္တစ္ေပါက္ေျပာၾကရင္း အသားကုန္ရီၾကတယ္။ တုိက္ပြဲျဖစ္တုံးကေတာ့ အရမ္းလန္႔တယ္။ ျဖစ္ၿပီးရင္ေတာ့ ေျပာေျပာပီးရီရတာအေမာ။ တခါတေလ ရန္သူရဲ ႔ လက္နက္ႀကီးအစအနက သူငယ္ခ်င္းဖင္ကုိမွန္တယ္။ သူ႔ခဗ်ာ ေသေတာ့မဲ့အတုိင္း အသံၿဗဲလရန္းနဲ႔ ေအာ္တယ္...ငုိတယ္...။ ငါ...ေသေတာ့မယ္ေပါ့။ ဒီလုိမ်ဳိးလဲရွိတယ္။

ဆက္ရန္....။

2/12/10

2/10/10

ရဲတပ္ဖြဲ႔က ဝုိင္း႐ုိက္၍ ေဒသခံရြာသားတဦး ေသဆုံး

ရဲတပ္ဖြဲ႔က ဝုိင္း႐ုိက္၍ ေဒသခံရြာသားတဦး ေသဆုံး
ဝီရ/ ၁၀ ေဖေဖာ္၀ါရီ ၂ဝ၁ဝ
line

ေက်းရြာဆယ္အိမ္ေခါင္းတဦးႏွင့္ အခ်င္းမ်ားရာမွ ရဲတပ္ဖြဲ႔က ဖမ္းဆီး႐ိုက္ႏွက္သည့္ ဒဏ္ရာျဖင့္ ေဒသခံလူငယ္တဦး ေမာ္လၿမိဳင္ေဆး႐ုံႀကီးတြင္ ေသဆုံးသြားေၾကာင္း ေသဆုံးသူ၏ မိခင္ျဖစ္သူက ေျပာၾကားသည္။

မိခင္ျဖစ္သူ ေဒၚၾကည္ရွိန္က “(၃၁) ရက္ေန႔ညက ႐ုိးဂုိး ရဲစခန္းမႉး အုန္းျမင့္နဲ႔အဖြဲ႔ (၃) ေယာက္က လာဖမ္းသြားတယ္။ အဲဒီညက သူ႔မွာ ဘာအျပစ္ရွိလုိ႔ ဖမ္းတာလဲ ေမးေတာ့ လမ္းမွာကတည္းက ႐ုိက္သြားတာ။ ေနာက္ေန႔ ေဆး႐ုံေရာက္ေတာ့ မ်က္ႏွာနဲ႔ ခႏၶာကုိယ္တခုလုံး မဲတူးေနတာပဲ။ အဲဒီေန႔မွာ က်မကုိ သားေျပာျပတာက ညက ရဲ အေယာက္ (၂၀) ေတာင္ သူ႔ကုိ ဝုိင္း႐ုိက္တာတဲ့။ ဒါနဲ႔ပဲ သားက ဆုံးသြားရွာတယ္” ဟု ေျပာဆိုသည္။

ေသဆုံးသူသည္ မြန္ျပည္နယ္၊ ေမာ္လၿမဳိင္ၿမဳိ႕နယ္ ဖားေအာက္ေက်းရြာသား အသက္ (၂၈)ႏွစ္၊ ကုိျပည့္စုံျဖစ္ၿပီး ဇန္နဝါရီ (၃၁) ရက္ ညေနပုိင္းက ေက်းရြာ ဆယ္အိမ္ေခါင္း ဦးလႈိင္ႏွင့္ စကားမ်ားၾကရာမွ ဦးလႈိင္က ႐ုိးဂုိး ရဲစခန္းကုိ ဆက္သြယ္ကာ ဖမ္းဆီးေစခဲ့ၿပီးေနာက္ ယင္းကဲ့သုိ႔ ႐ုိက္ႏွက္ခံထားရသည့္ ဒဏ္ရာမ်ားျဖင့္ ေဖေဖာ္ဝါရီ (၉) ရက္ ယမန္ေန႔က ေသဆုံးခဲ့ျခင္း ျဖစ္ေၾကာင္း မိခင္ျဖစ္သူက ရွင္းျပသည္။

သုိ႔ေသာ္ မႈခင္းဆရာဝန္ကမူ ကုိျပည့္စုံ၏ ေသဆုံးမႈသည္ ရဲ႐ုိက္ႏွက္ျခင္းေၾကာင့္ မဟုတ္ဘဲ ေရာဂါျဖင့္ ေသဆုံးသြားသည္ဟု ေဆးလက္မွတ္တြင္ ေရးသားထားေၾကာင္း သိရသည္။

ေဒၚၾကည္ရွိန္က “႐ုိး႐ုိးေရာဂါနဲ႔ သားက ေသတာမွ မဟုတ္ဘဲ။ ႐ုိက္ထားတဲ့ဒဏ္ရာနဲ႔ ဝမ္း၊ ဆီး မသြားဘဲ အသက္႐ႉၾကပ္ေနလုိ႔ ေအာ္ေနရတာ။ ေဆး႐ုံတင္ၿပီး (၈) ရက္ေျမာက္ေန႔ မနက္ (၅) နာရီခြဲမွာ ဆုံးသြားတာ။ က်မသားက အဲဒီ႐ုိက္ထားတဲ့ဒဏ္ရာနဲ႔ ဆုံးသြားတာျဖစ္တယ္” ဟု ေျပာၾကားသည္။

ယင္းကဲ့သုိ႔ ဒဏ္ရာမ်ားရရိွေနသည့္ ကိုျပည့္စုံကို ေဆး႐ုံတင္ရမည္ျဖစ္ေၾကာင္း ဇန္နဝါရီ (၃၁) ရက္ေန႔ ညသန္းေခါင္ (၃) နာရီခန္႔ တြင္ ႐ုိးဂုိးရဲစခန္းမွ ျမင့္ႏုိင္ဆုိသူက ေနအိမ္သုိ႔ လာေရာက္အေၾကာင္းၾကားခဲ့သည္ဟု သိရသည္။

ေသဆုံးသူ ကုိျပည့္စုံ၏ စ်ာပနကို ယမန္ေန႔ ညေနပုိင္းတြင္ ႐ုိးဂုိးေက်းရြာ သုသာန္တြင္ ျပဳလုပ္ခဲ့သည္။ ကိုျပည့္စုံ၏ ဇနီးသည္ မမုိးႏွင့္အတူ (၆) လအရြယ္ သားကေလးတဦး က်န္ရစ္သည္။

အရမ္းငတ္ရင္ သတ္ေတာ့မွာ....

ငတ္ေနၿပီ...ငတ္ေနၿပီ...အားလုံးငတ္ေနၿပီ...။

ဘယ္သူမွေတာ့ အငတ္ခံၿပီး အေသမခံဘူး။ စစ္သားေတြလည္းငတ္ကုန္ၿပီ။

အရပ္သားေတြလည္းငတ္ကုန္ၿပီ။

လႈိင္သာယာက ဆႏၵျပအလုပ္သမားေတြကုိ ေထာက္ခံၾကစုိ႔။

အရမ္းငတ္ေနတဲ့အခါမွာ ျပန္ခ်ဖုိ႔လုပ္ေတာ့မယ္။

စစ္အာဏာရွင္ေတြအတြက္ ေျပးစရာေျမ မရွိေစရဘူး။