ေစာက္တလြဲဗမာလူမ်ဳိးေတြ ေစာက္တလြဲလုပ္ေတာ့မယ္။ ေရြးေကာက္ပြဲ၀င္ဖုိ႔တာဆူေနတဲ့ ပါတီေတြနဲ႔ပက္သက္ၿပီးေျပာတာပါ။ အာဏာေတာင္မရေသးဘူး။ အခုကတည္းက မရုိးသားၾကဘူး။ ေရြးေကာက္ပြဲမွာ အေရြးခံရၿပီး တရား၀င္အမတ္ျဖစ္လုိ႔ကေတာ့ ပုိေတာင္ဆုိးအုံးမယ္။ အခုၾကည့္သူတုိ႔ေျပာတဲ့စကားေတြကုိ...။
ကုိၿဖိဳးမင္းသိန္းနဲ႔ လူတစ္စုပါတီေထာင္မယ္။ ပါတီနာမည္က လူထုဒီမုိကေရစီပါတီ။ သူတုိ႔ကို ၈၈ မ်ဳိးဆက္လို႔ ကုိယ့္ကုိယ္နာမည္တပ္တယ္။ တေလာက ျမန္မာ့အေရးေဆြးေႏြးပြဲ လုပ္တာကစၿပီး ဖုတ္ပူမီးတုိက္ႏိုင္ငံေရးလုပ္တာကိုေတြ႔တယ္။ မၾကာဘူး...ေရြးေကာက္ပြဲ၀င္ဖုိ႔လုပ္တယ္။ သူတုိ႔အလုပ္သူတုိ႔လုပ္တာဘာမွမျဖစ္ဘူး။ ေရြးေကာက္ပြဲ၀င္တာမကလုိ႔ ေထာင္ထဲပဲ၀င္၀င္ သူ႔တုိ႔အလုပ္ပဲ။ ဒါေပမဲ့ ေရြးေကာက္ပြဲ၀င္ဖုိ႔အတြက္သုံးႏႈံးတဲ့စကားလုံးကုိမႀကိဳက္လုိ႔ဒီလုိ႔ေျပာမိတယ္။ ဘာတဲ့...(မတ္လ ၂၅) Mizzima မွာေျပာသြားတာကုိၾကည့္ပါ...“တျခားႏိုင္ငံေရးပါတီေတြနည္းတူ ေရြးေကာက္ပြဲမွာ က်ေနာ္တို႔လည္း ျဖတ္သန္းဖို႔ လိုလိမ့္မယ္လို႔ ထင္ တယ္။ ဘာလို႔လည္းဆိုေတာ့ လူထုအတြက္ ေရြးခ်ယ္စရာေတြ ေပးႏိုင္ဖို႔အတြက္ေပါ့ေနာ္”....။
ေျပာတဲ့စကားလုံးကုိၾကည့္ပါ။ လူထုအတြက္ေရြးခ်ယ္စရာေတြေပးႏုိင္ဖုိ႔အတြက္ေပါ့ေနာ္...။ နားေထာင္လို႔ေကာင္းတယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္ က်ေနာ္ေျပာတာ..ေစာက္တလြဲဗမာေတြလုိ႔၊ အခုကတည္းကမရုိးသားဘူးလုိ႔ေျပာတာျဖစ္တယ္။ က်ေနာ္တုိ႔အာဏာလုိခ်င္လုိ႔ေရြးေကာက္ပြဲ၀င္တာျဖစ္တယ္လုိ႔ေျပာရင္ ရွင္းတယ္။ ဘာမွထပ္ၿပီးအျငင္းပြားစရာမလုိဘူး။ ကုိၿဖိဳးမင္းသိန္းက ေရြးေကာက္ပြဲကုိ ဘယ္ၿမိဳ ႔နယ္ကၿပိဳင္မလဲ။ ၿပိဳင္တဲ့ၿမိဳ ႔နယ္မွာေရြးေကာက္ခံရရင္ ငါ့ၿမိဳ ႔နယ္အတြက္ ဖြံ ့ၿဖိဳးတုိးတက္ေအာင္၊ လမ္းေတြေဆာက္၊ တံတားေတြေဖာက္၊ စာသင္ေက်ာင္းေတြျပဳျပင္မယ္...စသျဖင့္ ဒီလုိျပတ္သားတဲ့ လုပ္ငန္းစဥ္နဲ႔မဲဆြယ္စည္းရုံးတာျပသာနာမရွိဘူး။ ကုိယ္အာဏာလုိခ်င္လို႔ ေရြးေကာက္ပြဲ၀င္တာကုိရုိးရုိးသားေျပာရတယ္။ ဘာမွ လူထုကုိေရြးခ်ယ္စရာေတြေပးႏုိင္ဖုိ႔အတြက္ေပါ့ေနာ္..ဆုိတဲ့ေလႀကီးေလက်ယ္..ကယ္တင္ရွင္လုိလုိ...ထိပ္သီးေခါင္းေဆာင္လိုလုိ
ေျပာစရာမလုိဘူး။ သူကုိ႔လုိင္းတင္ေပးတဲ့ မီဒီယာေတြလုံး၀အျပစ္ရွိတယ္။
ေနာက္တစ္ေယာက္။ သူလည္းေစာက္တလြဲဗမာႀကီးပဲ။ နာမည္က ဦးသုေ၀။ စကတည္းကမရုိးသားဘူး။ ငါအာဏာလုိခ်င္လို႔ ေရြးေကာက္ပြဲ၀င္တာလုိ႔မေျပာတဲ့လူတန္းစားထဲမွာပါတယ္။ မည္သည့္ႏုိင္ငံမွာမဆုိ ေရြးေကာက္ပြဲ၀င္တာ၊ ပါတီေထာင္တာ အာဏာလုိခ်င္လုိ႔ပဲ။ ဘာမွလူထုကုိခုတုံးလုပ္စရာမလုိပါဘူး။ က်ေနာ့္ကုိအာဏာေပး၊ ခင္ဗ်ားတုိ႔တုိးတက္ေအာင္လုပ္မယ္...လုိအတိအက်ေျပာရဲရမယ္။ အခုၾကေတာ့ သူလည္းဒီအတုိင္းပဲ။ ၾကည့္...သူေျပာတဲ့စကားကုိ။ စက္တင္ဘာလ ၂၆ ၂၀၁၀ မွာဦးေက်ာ္ဇံသာနဲ႔ အင္တာဗ်ဴးမွာ ဦးသုေ၀ေျပာသြားတာပါ..."ျပင္စရာေတြ အမ်ားႀကီးရွိတဲ့ အခါၾကေတာ့ အဲဒါေတြကုိ ျပင္ဖုိ႔ဆုိရင္ က်ေနာ္တုိ႔က လမ္းေဘးက ေအာ္ေနလုိ႔လည္း မရဘူးေလ။ တကယ္ ထိေရာက္တဲ့ ေနရာကေန ေျပာမွ ျပင္လုိ႔ရမွာ"။ ႀကီးလုိက္တဲ့ေလ။ အရမ္းျပင္ခ်င္ရင္လည္း ကုိယ္ေနတဲ့အိမ္ကုိအရင္ေကာင္းေအာင္ျပင္အုံး။
ေဒါက္တာခင္ေစာ၀င္းက ေဖဖ၀ါရီ ၂၅ ရက္ေန႔ ခ်င္းမုိင္မွာလုပ္တဲ့ BMA ညီလာခံမွာေျပာတာကုိထပ္ၾကည့္ပါ..."ဒီလုိရထားတဲ့အခြင့္အေရး(ေရြးေကာက္ပြဲ)တခုကိုယူသင့္ပါတယ္။ ထိပ္ပုိင္းကေခါင္းေဆာင္ႏွစ္ဦးကမသင့္ျမတ္ေသာ္လည္း...." ဒီေနရာထပ္ၿပီးေလ့လာၾကည့္။ က်ေနာ္တုိ႔ေရြးေကာက္ပြဲ၀င္မယ္...။ အာဏာလုိခ်င္လို႔ပါလုိ႔ေျပာလား။
ဒါ့အျပင္တျခားပါတီက လူေတြေျပာတာကုိလည္း ဘီဘီစီနဲ႔အျခားသတင္းဌာနေတြကုိ နားေထာင္ၾကည့္ပါ။ သူတုိ႔ေရြးေကာက္ပြဲကုိ၀င္ရတဲ့အေၾကာင္းရင္းက လႊတ္ေတာ္ထဲမွာ လြတ္လြတ္လပ္လႊတ္ၾကမယ္...လူထုအတြက္အာၾကမယ္...။ လူထုအေရးကုိဒီအတုိင္းပြားၾကမွ ရမယ္လုိ႔ဆုိတယ္။ ဒီေနရာမွာ အားလုံးရဲ ႔ထူးျခားခ်က္က က်ေနာ္တုိ႔အာဏာလုိခ်င္လို႔ ပါတီေထာင္တာ၊ ေရြးေကာက္ပြဲမွာ ၀င္ေရြးခံရပါတယ္လို႔ ဘယ္သူမွ မဟၾကေတာ့...က်ေနာ္က ဒီလုိေျပာတယ္...ေစာက္တလြဲဗမာေတြ၊ အခုကတည္းက မရုိးသားၾကဘူးလုိ႔...။
နာမည္ေက်ာ္ၾကားလူႀကိဳက္နည္းေနတဲ့ က်ေနာ္တုိ႔ရဲ ႔စစ္အစုိးရကုိၾကည့္...လုံး၀ျပတ္သားတယ္...။ ဘာမွလူထုအတြက္ထည့္မေျပာဘူး။ သူတုိ႔အတြက္ပဲ။ ငါတုိ႔အာဏာယူမယ္။ မေပးလည္းယူမယ္။ ရေအာင္ကိုယူအုံးမယ္..။ ယူကုိယူခ်င္လို႔ပါ။ ရန္ကုန္ၿမိဳ ႔ေတာ္၀န္ဗုိလ္မႈးခ်ဳပ္ေအာင္သိန္းလင္းက စည္ပင္က၀န္ထမ္းေတြကုိဘာေျပာသြားလဲသိလား..။ "ငါ့ကုိမဲထည့္ၾက...မဲ့မထည့္ရင္ အလုပ္ျဖဳတ္မယ္...ေဒါင္းေတြႏုိင္သြားရင္..ခင္ဗ်ားတုိ႔အေမေတြအမေတြကုိ ေဒါင္းေတြတက္လုပ္လုိက္မယ္" သူေျပာတာလုံး၀ရွင္းတယ္။ ဒါမ်ဳိးျဖစ္ရမယ္။ ဒါက ဗုိလ္မႈးခ်ဳပ္ေအာင္သိန္းလင္းပဲရွိေသးတယ္...ဗုိလ္ခ်ဳပ္မႈးႀကီးသန္းေရႊသာဆုိရင္ ဘယ္ေလာက္ေျပာမလဲဆုိတာခန္႔မွန္းၾကည့္...။ ဒါေတြကုိၾကည့္ရင္ စစ္အစုိးရဗုိလ္ခ်ဳပ္တစုက သူတုိ႔လုိခ်င္တာကုိ ျပတ္ျပတ္သားသား၊ ရုိးရုိးသားသားေျပာတယ္။ ႏုိင္ငံေရးသမားလုိလုိ၊ ဟုိလုိလုိဒီလုိလုိလူေတြလုိ စကားလုံးလွလွေလးေတြမသုံးဘူး။ ငါ့အတြက္..ငါအာဏာလုိခ်င္လို႔ေရြးေကာက္ပြဲ..ငါ့ဟာငါလုပ္တယ္...။ ကိုၿဖိဳးမင္းသိန္းတုိ႔လုိ၊ ဦးသုေ၀တုိ႔လုိ၊ ကုိေအးလြင္တုိ႔လုိ၊ တျခား၀င္ၿပိဳင္မဲ့လူေတြလုိ၊ စစ္အစုိးရက လူထုအတြက္ဆုိတဲ့ ...ခုတုံးစကာလုံး...မသုံးဘူး။
ေနာက္ဆုံးေျပာခ်င္တာက ေရြးေကာက္ပြဲမွာ၀င္ၿပိဳင္တာက အာဏာလုိခ်င္လို႔ပဲ။ ငါအာဏာရရင္ လုပ္ပုိင္ခြင့္ရွိမယ္။ ခြင္ေကာင္းမယ္။ ဂုဏ္ရွိမယ္။ လူရာ၀င္မယ္။ ငါ့သားသမီး..ငါ့ေဆြမ်ဳိးေကာင္းစားမယ္...။ တကယ္လုိ႔သာ အမွန္တရားက ဘာလဲဆုိတာသိရင္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္လုိ၊ ဦး၀င္းတင္လုိ၊ ကုိမင္းကိုႏုိင္တုိ႔လုိ၊ ဦးတင္ဦးလုိ ျပတ္ျပတ္သားသား ေစာက္ဂရုမစုိက္ပဲ စိန္ေခၚတက္ရတယ္။ သတၱိရွိရတယ္။ သူတုိ႔သာ အာဏာကုိမက္ခဲ့ရင္ အခုခ်က္ခ်င္းရတယ္။ ေလးငါးခါေတာင္ မၿပိဳင္ပဲရတယ္။ ဒီလုိမ်ဳိးေစတနာ၊ အမွန္တရား၊ ဂုဏ္သိကၡာရွိရတယ္။ ေရြးေကာက္ပြဲမ၀င္ေတာ့ ထမင္းမွမငတ္တာ။ ေသသြားတာလည္းမဟုတ္ဘူး။ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေတြနဲ႔ေပါင္းမွ ဒီမုိကေရစီရတာမွမဟုတ္တာ။ ဒီေလာက္ေစာက္သုံး မက်တဲ့ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေတြနဲ႔ေပါင္းမဲ့အစား၊ ေခြးကုိအမွီးျဖတ္ၿပီး သူငယ္ခ်င္းပဲလုပ္ေတာ့မယ္။
ဒါ့ေၾကာင့္ ေစာက္တလြဲဗမာေတြ၊ ေစာက္တလြဲလုပ္ေတာ့မယ္လုိ႔ေျပာတာျဖစ္တယ္။ အဲလုိလူမ်ဳိးနဲ႔မ်က္ႏွာခ်င္းဆုိင္ေတြ႔ရင္ ေတြ႔တာနဲ႔ ေစာက္ခြက္ကိုဆြဲပါထုိးပစ္အုံးမယ္။
ေနာက္ၿပီးကုိယ့္အထဲကလူေတြ၊ ဦးသိန္းဦး..(၉၀)အမတ္။ မယားငယ္ငယ္ယူတာအားမရေသးဘူး။ စကားက ခုတမ်ဳိးေတာ္ၾကာတမ်ဳိး၊ မရုိးရဘူး။ ၾကားျဖတ္အစုိးရဖြဲ႔ဖုိ႔ေျပာလုိက္၊ မွတ္ပုံတင္ဖုိ႔ေျပာလုိက္။ ေကာင္းတယ္။ ဒီလုိမ်ဳိးရွင္းလင္းျပတ္သားတဲ့ ႏုိင္ငံေရးလုပ္ငန္းစဥ္ေတြကုိ အတိုက္အခံေတြခ်ျပႏုိင္တာ။ ေဒါက္တာသန္းၿငိမ္း...တစ္ေယာက္။ လာအုံးမယ္...။ မွတ္ပုံတင္ပါဆုိတာ...အည့ံခံတာပဲ။ အမ်ဳိးသားညီလာခံကေနသပိတ္ေမွာက္ၿပီးထြက္တဲ့ NLD၊ မတရားဘူးဆုိတဲ့၂၀၀၈ ဖြဲ႔စည္းပုံအေျခခံဥပေဒ၊ ဒါေတြကုိ ေထာက္ခံမွ၊ လက္မွတ္ထုိးမွ မွတ္ပုံတင္ခြင့္ရမယ္ဆုိတာမသိဘူးလား။ မွတ္ပုံတင္တာနဲ႔ ဖင္-ုိးခံရတာပဲ။ အရင္ကတည္းမွတ္ပုံတင္ခ်င္ရင္ ဖြဲ႔စည္းပုံ၊ ညီလာခံမွာ ဆက္ေနေပါ့။ ဆက္လုပ္ေပါ့။ ေထာက္ခံေပါ့။ အခုၾကမွ ရုတ္တရက္ထၿပီးမွတ္ပုံတင္ရတာကတခါတည္း NLD မွာ မရွိေတာ့တဲ့သိကၡာကုိခ်တာနဲ႔အတူတူပဲ။
ဒါ့ေၾကာင့္ေစာက္တလြဲဗမာေတြ၊ ေစာက္တလြဲလုပ္ေတာ့မယ္လုိ႔ေျပာတာျဖစ္တယ္။
ႏုိင္ငံေရးက -ီးလုိပဲ။ လူႀကီးေတြဦးေဆာင္တာကိုလုိက္ရတာ အရႈးလင္လုပ္ရသလုိပဲ။ တစ္ေယာက္က ၾကားျဖတ္အစုိးရဖြဲ႔၊ တစ္ေယာက္ကလူထုဘက္မ်က္ႏွာမႈ၊ တစ္ေယာက္က ေရြးေကာက္ပြဲ၀င္ေရြးခံ၊ တစ္ေယာက္ကလူထုအုံၾကြမႈေဖာ္ေဆာင္၊ ဘယ္ဟာကိုလုိက္ရမွန္းမသိဘူး။ -ီးပဲ...ငါ့ဟာငါ...ၾသစီဘီယာနဲ႔ဘာဘီက်ဳစားၿပီးဇိမ္ခံတာပဲေကာင္းတယ္။
3/24/10
ဦးေအာင္ေရႊ
ဦးေအာင္ေရႊကို ပါတီက ထုတ္ပစ္ရမယ္။ သူ႔ကုိပါေထာက္ခံတဲ့လူေတြကုိပါ ထုတ္ပစ္ရင္ပုိေကာင္းတယ္။
၁။ ၁၉ ၈၉ ခုုႏွစ္၊ အာဇာနည္ေန ့အခမ္းနားကိုု NLD ကဦးဆာင္၍ လူထုုခ်ီတက္ အေလးျပဳပြဲကိုု ၎ ဦး
ေဆာင္သည့္ မ်ဳိးခ်စ္အဖြဲ ့မွခြဲထြက္ျပီး၊န.ဝ.တ အစီ အစဥ္တိုုင္လုုပ္ရန္ဆံုုးျဖတ္သည္။ပံုုႏွိပ္ထုုတ္ေဝ
ေဝခြင့္မွတ္ပံုုတင္ဖိုု ့ေဒၚစုုအပါဝင္အမ်ားစုုကလက္မခံေသာ္လည္း၊ ေဒၚစုု၊ဦးတင္ဦး၊ ဦးၾကည္ေမာင္
ေမာင္မရွိသည္ႏွင့္ အမ်ားကန္ ့ကြက္သည့္ၾကားမွ မွတ္ပံုုတင္ရန္ဆံုုးျဖတ္ မွတ္ပံုုတင္ခဲ့သည္။
၂။ ၉ ၀ျပည့္ေရြးေကာက္ပြဲကိုုယ္စားလွယ္ေလာင္းလ်ာထားမႈႏွင့္ မေႏၱေလးလူငယ္မ်ားကမေက်နပ္၍
ရိုုက္ဖိုု ့ထိျဖစ္ခဲ့သည္။
၃။ ၉ ၀ျပည့္၊ဂႏၵီညီလာခံ၌ျပည္သူလႊတ္ေတာ္ႏွင့္အစိုုးရဖြဲ ့စည္းေရးကိုဆန္ ့က်င့္ခဲ့သည္။အမ်ားစုုထက္
သူ ့ဆႏၵကိုုလိုုက္ပါခဲ့ရသည္။ အေၾကာင္းျပခ်က္က အေမရိကန္ႏွင့္ျဗိတိန္က လက္မခံေသာေၾကာင့္
ျဖစ္သည္ဟုုအေၾကာင္းျပခဲ့သည္။
၄။ ေကာ္မရွင္၌ န.ဝ.တ၏ ၁။၉ ၀ကိုုလိုုက္နာပါမည္အေၾကာင္းဝန္ခံကတိျပဳလက္မွတ္ထိုုးခဲ့သည္။NLD
၅/၉ ၀ထုုတ္ျပန္ျပီး ဂႏၵီေက်ညာခ်က္ကိုုပါနင္းေျခခဲ့သည္။ အၾကံေပးမ်ား ကေမာင္စူးစမ္းေခၚဦးခ်မ္း
ေအး၊ တိုုင္းဥကၠ႒ဦးစိုုးျမင့္တိုု ့ပါဝင္ခဲ့သည္။
၅။ မႏၱေလး၌ဂႏၵီေက်ညာခ်က္အတိုုင္းလႊတ္ေတာ္ေခၚယူေရး၊အစိုုးရဖြဲ ့စည္းေရးကိုုကန္ ့ကြက္ပီးအျပင္
ကိုုသတင္းေပါက္ၾကားေစခဲ့သည့္သူမ်ားျဖစ္သည္။
၆။ ၉ ၀ျပည့္သံဃာေတာ္မ်ား၏ ပထမဆံုုးသပိတ္ကိုုမေထာက္ခံခဲ့သူလည္းျဖစ္သည္။
၇။ ေကာ္မရွင္မွ ေဒၚစုုအပါအဝင္ေထာင္က်ေနသူမ်ားကိုုပါတီကထုုတ္ပစ္ရမည္၊မထုုတ္ကပါတီဖ်က္မ
ည္ဆိုုသျဖင့္ထုုတ္ပစ္ခဲ့သည္။အမ်ားကကန္ ့ကြက္ေသာ္လည္းပါတီရွင္သန္မႈႏွင့္၊၉ ၀ရလဒ္မဆံုုးရံႈး
ရန္အေၾကာင္းျပသည္။
၈။ အမ်ဳိးသားညီလာခံမတက္ရန္ေအာက္ေျခအမ်ားစုုက ကန္ ့ကြက္သည့္ၾကားမွတက္ေရာက္ခဲ့သည္။
၉ ။ အေျခခံမူ ၆ ခ်က္ထြက္လာသည့္အခါညီလာခံသပိတ္ေမွာက္ဖိုု ့တိုုက္တြန္းေသာ္လည္းလက္မခံပဲ၊
ဆက္တက္ခဲ့သည္။၉ ၅ေဒၚစုု လြတ္လာသည့္အခါမွ ညီလာခံမွထြက္လာခဲ့သည္။ ထိုုအခ်ိန္မွာ ညီ
လာခံ၌အဓိကအခန္းမ်ားေရးဆြဲပီးျဖစ္သည္။
၁၀။ ယင္းကာလ ၈၉ မွ ၉ ၃ထိ၊ ဦးေအာင္ေရႊႏွင့္သေဘာထားကြဲလြဲျပီး၊ န.ဝ.တအားဆန္ ့က်င္ခဲ့သည့္
တတ္သိအုုပ္စုုမွ ဦးဝင္းတင္၊ ဦးမိုုးသူ၊ ဦးစိုုးသိမ္း(ေမာင္ဝံသ)၊ ဦးစိန္လွဦး၊ ဦးအုုန္းၾကိဳင္၊ မံုုရြာ
တင္ေရႊ၊ ေမာင္ေသာက၊ ဦးေက်ာ္မင္း(ျမန္မာ့အသံအင္ဂ်င္နီယာ)၊ ဦးေအာင္လြင္၊ ဦးတင္ေမာင္
ဝင္း၊ ဦးသိမ္းတင္၊ ဦးလွသန္း(ကိုုးကိုုးကြ်န္းကိုုယ္စားလွယ္)၊ ဦးလွထြန္း(ၾကည့္ျမင္တိုုင္ကိုုယ္စား
လွယ္)၊ ဦးေက်ာ္သန္း(ဥကၠဌ၊ စမ္းေခ်ာင္း NLD)၊ ဦးခင္ေမာင္ေဆြ စသည့္တတ္သိ ပညာရွင္မ်ား
မွာ အမ်ားအျပားဖမ္းဆီးေထာင္ခ်ခံခဲ့ရသည္။
၁၁။ မ်ဳိးခ်စ္ အဖြဲ ့မွ ဦးေရႊ (မ.ဆ.လ အလုုပ္သမားဝန္ၾကီးေဟာင္း)၊ ဦးခ်စ္ခိုုင္(ဗိုုလ္ၾကီးေဟာင္း)၊ ဦး
ေက်ာ္ဆန္း (ဗိုုလ္မႈးၾကီးေဟာင္းစစ္ကိုုင္းတိုုင္း က.စ.လ)၊ ဦးလွေဖ (ဗိုုလ္မႈးၾကီးေဟာင္း အုုန္း
ေက်ာ္ျမင့္ကိစၥႏွင့္ ဆက္ႏြယ္အေရးယူခံရသူ) စသည္အနည္းစုုဖမ္းခံခဲ့ရသည္။ ဦးေရႊႏွင့္ဦးခ်စ္
ခိုုင္တိုု ့မွဗိုုလ္ခ်ဳပ္ေစာေမာင္ထံအသနားခံသျဖင့္ျပန္လႊတ္ေပးခဲ့သည္။ ေဒၚစုုကိုုအျပည့္ဝေထာက္
ခံသည့္ဦးေက်ာ္ဆန္း ယခုုထိေထာင္က်ခံေနရေသးသည္။
၁၂။ CRPP စတင္ဖြဲ ့စဥ္ကေဒၚစုုရွိေနသျဖင့္တက္ၾကြဖြယ္ေကာင္းေသာလည္း ေဒၚစုုဖမ္းဆီခံေနရသည့္
ကာလမ်ားအတြင္း အရုုပ္ပဲရွိသည္။ ထိုုကာလကိုု ဥကၠဌဦးေအာင္ေရႊမွခ်ဳပ္ကိုုင္ထားခဲ့သည္။
CRPP၏ ႏွစ္ပတ္လည္အစည္းအေဝးမ်ားအား ႏွစ္ပတ္လည္အစည္းအေဝးအျဖစ္ေတာင္မသံုုးႏံႈး
ရေတာ့ပဲ မိတ္ဆံုုစားပြဲျဖစ္သြားသည္။
၁၃။ စစ္အစိုုးရကိုုႏိုုင္ငံေရးအရဆန္ ့က်င့္ရန္ကိစၥမွန္သမ်ွကိုု ကြန္ ့ဖရန္ေတးရွင္းလုုပ္တာခြင့္မျပဳ၊ လူ
ထုုႏွင့္လႈပ္ရွားမႈကိုုအားမေပးခဲေပ။
၁၄။ ဦးေအာင္ေရႊသည္ ဦးလြင္ႏွင့္အတူ ၉ ၀မွယေန ့ကာလထိျပည္သူအတြက္မလုုပ္ခဲ့ပါ။ပါတီ၏ မူဝါ
ဒအတိုုင္းမလုုပ္၊ န.အ.ဖေပးသည့္လမ္းေပၚေလွ်ာက္ရန္သာျပဳလုုပ္ခဲ့သည္။
၁၅။ ေရြးေကာက္ပြဲကာလကထုုတ္ျပန္ခဲ့ေသာ NLD၏ နယ္ေက်ာ္ မစည္းရံုုးဆိုုသည့္ စည္းကမ္းကိုုကိုုင္
တြယ္၍အေရးယူမႈမ်ားျပဳလုုပ္ျခင္းျဖင့္ ပါတီစည္းရံုုးညီညြတ္မႈကိုုဖ်က္ခဲ့သည္။ NLD အဖြဲ ့ဝင္ျပည္
နယ္-တိုုင္း၊ ျမိဳ ့နယ္မ်ားစုုစည္းညီညြတ္လာပီး၊ CEC ျပင္ဆင္ေရး၊CC ျပင္ဆင္ေရးထိုုမွတဆင့္၎
အားျဖဳတ္ခ်မည္ကိုုစိုုးရြံ၍၊ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုုၾကည္ကေပးထားခဲ့ေသာ Mandate အားတြင္တြင္အ
သံုုးျပဳ၍ ပါတီ၏အမာခံ လႈပ္ရွားတက္ၾကြသူ မ်ားအားထုုတ္ပစ္ျခင္း၊ စိတ္ဓာတ္က်ဆင္းေအာင္လုု
ပ္ေဆာင္ျခင္း၊ သူ ့အလိုုေလ်ာက္ပါတီမွႏႈတ္ထြက္သြားေအာင္လုုပ္ေဆာင္ျခင္းမ်ားအားျပဳလုုပ္ခဲ့
သည္။ (ဥပမာ။ ပဲခူးတိုုင္းမွ ဗိုုလ္မႈးေမာင္ေမာင္ေအး၊ ကိုုျမင့္ေအ:(ဥကၠ႒-ၾကည့္ျမင္တိုုင္၊ ေနာ္
အုုန္းလွ တိုု ့အားတာဝန္မွရပ္စဲခဲ့သည္။)
၁၆။ ၉ ၂-၉ ၃မွစတင္ျပီးတျဖည္းျဖည္းပါတီဦးေဆာင္မႈအပိုုင္း၌၊ ဗ.က.ပပ်က္မ်ား၊ မ.ဆ.လပ်က္မ်ား၊
ႏိုုင္ငံေရးမရွိသူမ်ား ၾကီးစိုုးလာခဲ့ျပီး၊ ဆရာေမြး တပည့္ေမြး၊ အုုပ္စုုဖြဲ ့ျပီး ဦးေအာင္ေရႊအၾကိဳက္၊ဦး
ေရႊေက်နပ္ေရးကိုုသာလုုပ္ခဲ့ၾကသည္။
၁၇။ ႏိုုင္ငံေရးသမားမဟုုတ္ပါ။ ႏိုုင္ငံေရးနားမလည္ပါ။ တာဝန္အရပါဆိုုသည့္စကားကိုုတြင္တြင္ေျပာ
ေျပာယင္း၊ တၾကိမ္ေဆြးေႏြးပြဲတခုုမွာ NLDသည္ ဒီမိုုကေရစီအဖြဲ ့ျဖစ္ အမိန္ ့နာခံမႈမရွိေၾကာင္း၊
တဖက္အဖြဲ ့သည္စနစ္တက်ဖြဲ ့စည္းထားပီး စည္းကမ္းရွိေၾကာင္း အမိန္ ့နာခံမႈရွိေၾကာင္းေျပာဆိုု
ခဲ့သည္။
(အမည္မေဖာ္လိုုသူအမ်ဳိးသားဒီမိုုကေရစီအဖြဲ ့ခ်ဳပ္အတြင္းပိုုင္းအဖြဲ ့ဝင္တဦး)
from.... http://www.baymyanmar.com/2010/03/nld.html
3/20/10
အဆီထေနၿပီဗ်...
အား...အသက္ႀကီးလာၿပီ...။
တခါမွ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိယ္ သတိမထားမိဘူး။ ၀လာလား။ ပိန္လားလားဆုိတာ။ ဒီေန႔ ၀ုိင္ေသာက္ရင္း ဗုိက္ကပူေနေတာ့ ဖ်စ္ၾကည့္တယ္။ ဗုိက္ကေတာ္ေတာ္ ပူတာေတာ့မဟုတ္ဘူး။ ၀က္လုိပဲ။ ဗုိက္အသားေတြက အဆီေတြမ်ားေနတယ္္။ ဖ်စ္ရင္း ငါ့ရဲ ႔ဗုိက္က အဆီရစ္ေနတဲ့ဗုိက္ပဲလုိ႔သတိထားမိတယ္။ ေလ့က်င့္ခန္းလည္းမလုပ္မိဘူး။ ေစာက္ပ်င္းဆုိေတာ့။
ဒါေပမဲ့လည္း ကုိယ့္ဗုိက္္ကိုပြတ္ၿပီး လမ္းေလွ်ာက္ရတာကုိက ဖီလင္တမ်ဳိးဗ်။ အရသာေတာ့ေကာင္းတယ္။ က်န္းမာေရးနဲ႔က မညီဘူး။
ဒါဆုိရင္ေတာ့ တခုခုေတာ့လုပ္မွရေတာ့မယ္။
မွတ္ခ်က္။ ဘာမွ ေတာင္ေတြးေျမာက္ေတြး စဥ္းစားစရာမပါဘူး။
တခါမွ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိယ္ သတိမထားမိဘူး။ ၀လာလား။ ပိန္လားလားဆုိတာ။ ဒီေန႔ ၀ုိင္ေသာက္ရင္း ဗုိက္ကပူေနေတာ့ ဖ်စ္ၾကည့္တယ္။ ဗုိက္ကေတာ္ေတာ္ ပူတာေတာ့မဟုတ္ဘူး။ ၀က္လုိပဲ။ ဗုိက္အသားေတြက အဆီေတြမ်ားေနတယ္္။ ဖ်စ္ရင္း ငါ့ရဲ ႔ဗုိက္က အဆီရစ္ေနတဲ့ဗုိက္ပဲလုိ႔သတိထားမိတယ္။ ေလ့က်င့္ခန္းလည္းမလုပ္မိဘူး။ ေစာက္ပ်င္းဆုိေတာ့။
ဒါေပမဲ့လည္း ကုိယ့္ဗုိက္္ကိုပြတ္ၿပီး လမ္းေလွ်ာက္ရတာကုိက ဖီလင္တမ်ဳိးဗ်။ အရသာေတာ့ေကာင္းတယ္။ က်န္းမာေရးနဲ႔က မညီဘူး။
ဒါဆုိရင္ေတာ့ တခုခုေတာ့လုပ္မွရေတာ့မယ္။
မွတ္ခ်က္။ ဘာမွ ေတာင္ေတြးေျမာက္ေတြး စဥ္းစားစရာမပါဘူး။
အႏုပညာရွင္မ်ားသုိ႔
Iron Cross အဖြဲ႔မွာ ရွိေနတဲ့ တီးခတ္တဲ့သူေတြကုိ ဘာမွမေျပာခ်င္ဘူး။ ဆုိတဲ့သူေတြျဖစ္တဲ့ ကုိေလးျဖဴ၊ အငဲ၊ မ်ဳိးႀကီး စတဲ့သူေတြကုိေျပာမယ္။ ေနာက္ၿပီး အထူးသျဖင့္ေျပာခ်င္တာက မန္ေနဂ်ာ ဦးကုိကုိလြင္ပဲျဖစ္တယ္။ ဘာ့ေၾကာင့္ေျပာရလဲဆုိေတာ့ က်ေနာ္က အုိင္စီရဲ ႔ ပရိတ္သတ္တဦးပဲ။ ညေနပုိင္းဘီယာ၊ အရက္ေသာက္တဲ့အခါ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ အုိင္းစီရဲ ႔သီခ်င္းကုိ အားရပါးရ ဆုိတယ္။ ဘယ္ေကာင္မွလာၿပီးမေျပာဘူး။ ဒီလုိမ်ဳိးသေဘာက်တယ္။ အရမ္းေပ်ာ္တယ္။ ဒါက မႈးေနတုန္းျဖစ္တဲ့ကိစၥ။
ေကာင္းေနတုန္း ဒီသီခ်င္းေတြကိုနားေထာင္တဲဲ့အခါမွာ အုိင္စီကုိ တခုခုလုပ္ေစခ်င္တယ္။ ဘာ့ေၾကာင့္လဲဆုိေတာ့ မ်ဳိးႀကီးဆုိတဲ့ Live Show မွာ လူငယ္ေတြ၊ က်ေနာ္တုိ႔အရြယ္ေတြ၊ မႈးၿပီးကခုန္ေနတယ္။ မိန္းခေလးက ..အစပါတယ္။ ဒါကျပသနာမရွိဘူး။ ေပ်ာ္တာပဲေလ။ ျပသနာရွိတာက စတိတ္ရႈိးပြဲမွာမႈးတာမကဘူး၊ ေနာက္ပုိင္း မလုိလားအပ္တဲ့ေနာက္ဆက္တြဲေတြျဖစ္တယ္။ such as မႈးေတာ့ ဘယ္သူမဆုိ ပ်က္စီးဖုိ႔လြယ္တယ္။
ေနာက္တခုအေရးႀကီးဆုံးက အႏုပညာရွင္ေတြကုိ လူငယ္ေတြက အတုခုိးတယ္။ ဆံပင္အရွည္၊ နားကပ္၊ လွ်ာမွာ ေဂၚလီထည့္တာကအစ လူငယ္ေတြလုပ္တယ္။ အႏုပညာရွင္ေတြကုိ အားက်လုိ႔။ ဒါကုိမလုပ္နဲ႔လုိ႔က်ေနာ္မေျပာခ်င္ဘူး။ သူတုိ႔ကိစၥပဲ။ ဒါေပမဲ့ခင္ဗ်ားတုိ႔အႏုပညာရွင္ေတြေပါက္ကရလုပ္တာကုိ ဘာမသိညာမသိ ခေလးေတြလုိက္အတုခုိးတာမေကာင္းဘူး။
ဆုိေတာ့ က်ေနာ္ေျပာခ်င္တာက ခင္ဗ်ားတုိ႔ သီခ်င္းပဲဆုိဆုိ၊ သရုပ္ပဲေဆာင္ေဆာင္၊ လူငယ္ေတြကုိ( ပရိတ္သတ္ေတြ)ကုိ တုိးတက္ရာတုိးတက္ေၾကာင္း အေတြးအေခၚပါတဲ့ စကားမ်ဳိးနဲ႔အစပ်ဳိးသင့္တယ္။ ခင္ဗ်ားတုိ႔ဆုိတဲ့သီးခ်င္းစာသားေတြကုိလည္း ဒီလုိလိုင္းမ်ဳိးကုိ အနည္းဆုံးစတိတ္ရႈိးတုိင္းမွာထည့္သင့္တယ္။ အခုဟာက ခင္ဗ်ားတို႔ဆုိေနတဲ့သီခ်င္းေတြက ဘာအဓိပါယ္မွမရွိဘူး။
ဒီလုိမွမဟုတ္ရင္ေတာ့ ခင္ဗ်ားတုိ႔ လူငယ္ေတြကုိဖ်က္ဆီးေနတာနဲ႔အတူတူပဲ။ ပရိသတ္ထဲမွာ အရြယ္စုံရွိတယ္။ ဒါကုိခင္ဗ်ားတုိ႔နားလည္သင့္တယ္။ ပုိက္ဆံလည္းေပးၿပီးၾကည့္ရေသးတယ္။ ေရာဂါလည္းရေအာင္ေတာ့မလုပ္ၾကပါနဲ႔။ ဒီလုိလႈပ္ရွားမႈမ်ဳိး ခင္ဗ်ားတုိ႔ အႏုပညာရွင္ေတြ ဘယ္သူလုပ္ေသးလဲ။
က်ေနာ္ေျပာတာကိုနားမလည္ရင္ထပ္ေျပာမယ္။ စတိတ္ရႈိးပဲဆုိဆုိ၊ အၿငိမ့္ပဲကက၊ ရုပ္ရွင္မွာဘဲျဖစ္ျဖစ္၊ လူငယ္ေတြတုိးတက္ေအာင္၊ အားၾကေအာင္ အေတြးအေခၚပါတဲ့ စကားမ်ဳိး၊ တုိးတက္ေအာင္လုပ္ေပးတဲ့စကားမ်ဳိး၊ မပ်က္စီးေအာင္လုပ္ေပးတဲ့စကားမ်ဳိး ဒါေတြကုိ လုပ္ေပးၾကပါ။
အခုဟာက အႏုပညာရွင္ေတြက ဘာမသိညာမသိလူငယ္ေတြကုိ လမ္းလြဲေအာင္လုပ္ေနတယ္။ ဒီအထဲမွာ ဦးေက်ာ္သူေတာ့မပါဘူး။
အႏုပညာရွင္ေတြဟာ လူငယ္ေတြပ်က္စီးေအာင္ ေရွ ႔ကေနလုပ္ေနလုိ႔ေျပာေနတာျဖစ္တယ္။ ေစာက္အုံးေႏွာက္မရွိတဲ့ အႏုပညာရွင္ေတြမ်ားေနတယ္။
ေကာင္းေနတုန္း ဒီသီခ်င္းေတြကိုနားေထာင္တဲဲ့အခါမွာ အုိင္စီကုိ တခုခုလုပ္ေစခ်င္တယ္။ ဘာ့ေၾကာင့္လဲဆုိေတာ့ မ်ဳိးႀကီးဆုိတဲ့ Live Show မွာ လူငယ္ေတြ၊ က်ေနာ္တုိ႔အရြယ္ေတြ၊ မႈးၿပီးကခုန္ေနတယ္။ မိန္းခေလးက ..အစပါတယ္။ ဒါကျပသနာမရွိဘူး။ ေပ်ာ္တာပဲေလ။ ျပသနာရွိတာက စတိတ္ရႈိးပြဲမွာမႈးတာမကဘူး၊ ေနာက္ပုိင္း မလုိလားအပ္တဲ့ေနာက္ဆက္တြဲေတြျဖစ္တယ္။ such as မႈးေတာ့ ဘယ္သူမဆုိ ပ်က္စီးဖုိ႔လြယ္တယ္။
ေနာက္တခုအေရးႀကီးဆုံးက အႏုပညာရွင္ေတြကုိ လူငယ္ေတြက အတုခုိးတယ္။ ဆံပင္အရွည္၊ နားကပ္၊ လွ်ာမွာ ေဂၚလီထည့္တာကအစ လူငယ္ေတြလုပ္တယ္။ အႏုပညာရွင္ေတြကုိ အားက်လုိ႔။ ဒါကုိမလုပ္နဲ႔လုိ႔က်ေနာ္မေျပာခ်င္ဘူး။ သူတုိ႔ကိစၥပဲ။ ဒါေပမဲ့ခင္ဗ်ားတုိ႔အႏုပညာရွင္ေတြေပါက္ကရလုပ္တာကုိ ဘာမသိညာမသိ ခေလးေတြလုိက္အတုခုိးတာမေကာင္းဘူး။
ဆုိေတာ့ က်ေနာ္ေျပာခ်င္တာက ခင္ဗ်ားတုိ႔ သီခ်င္းပဲဆုိဆုိ၊ သရုပ္ပဲေဆာင္ေဆာင္၊ လူငယ္ေတြကုိ( ပရိတ္သတ္ေတြ)ကုိ တုိးတက္ရာတုိးတက္ေၾကာင္း အေတြးအေခၚပါတဲ့ စကားမ်ဳိးနဲ႔အစပ်ဳိးသင့္တယ္။ ခင္ဗ်ားတုိ႔ဆုိတဲ့သီးခ်င္းစာသားေတြကုိလည္း ဒီလုိလိုင္းမ်ဳိးကုိ အနည္းဆုံးစတိတ္ရႈိးတုိင္းမွာထည့္သင့္တယ္။ အခုဟာက ခင္ဗ်ားတို႔ဆုိေနတဲ့သီခ်င္းေတြက ဘာအဓိပါယ္မွမရွိဘူး။
ဒီလုိမွမဟုတ္ရင္ေတာ့ ခင္ဗ်ားတုိ႔ လူငယ္ေတြကုိဖ်က္ဆီးေနတာနဲ႔အတူတူပဲ။ ပရိသတ္ထဲမွာ အရြယ္စုံရွိတယ္။ ဒါကုိခင္ဗ်ားတုိ႔နားလည္သင့္တယ္။ ပုိက္ဆံလည္းေပးၿပီးၾကည့္ရေသးတယ္။ ေရာဂါလည္းရေအာင္ေတာ့မလုပ္ၾကပါနဲ႔။ ဒီလုိလႈပ္ရွားမႈမ်ဳိး ခင္ဗ်ားတုိ႔ အႏုပညာရွင္ေတြ ဘယ္သူလုပ္ေသးလဲ။
က်ေနာ္ေျပာတာကိုနားမလည္ရင္ထပ္ေျပာမယ္။ စတိတ္ရႈိးပဲဆုိဆုိ၊ အၿငိမ့္ပဲကက၊ ရုပ္ရွင္မွာဘဲျဖစ္ျဖစ္၊ လူငယ္ေတြတုိးတက္ေအာင္၊ အားၾကေအာင္ အေတြးအေခၚပါတဲ့ စကားမ်ဳိး၊ တုိးတက္ေအာင္လုပ္ေပးတဲ့စကားမ်ဳိး၊ မပ်က္စီးေအာင္လုပ္ေပးတဲ့စကားမ်ဳိး ဒါေတြကုိ လုပ္ေပးၾကပါ။
အခုဟာက အႏုပညာရွင္ေတြက ဘာမသိညာမသိလူငယ္ေတြကုိ လမ္းလြဲေအာင္လုပ္ေနတယ္။ ဒီအထဲမွာ ဦးေက်ာ္သူေတာ့မပါဘူး။
အႏုပညာရွင္ေတြဟာ လူငယ္ေတြပ်က္စီးေအာင္ ေရွ ႔ကေနလုပ္ေနလုိ႔ေျပာေနတာျဖစ္တယ္။ ေစာက္အုံးေႏွာက္မရွိတဲ့ အႏုပညာရွင္ေတြမ်ားေနတယ္။
3/19/10
ငါးမင္းေဆြႏွင့္တူေမာင္ညဳိသုိ႔
ငါးမင္းေဆြႏွင့္တူေမာင္ညဳိသုိ႔
ပထမဆုံး ငါးမင္းေဆြရဲ ႔မတ္လ ၁၆ ရက္ေန႔ထုတ္ ျမန္မာ့အလင္းသတင္းစာမွာ ပါတဲ့ေဆာင္းပါတဲ့ေဆာင္းပါးကုိ တူေမာင္ညဳိရဲ ႔ ရုိးမ (၃) ၀က္ဆိုက္မွာေရးထားတဲ့ ေဆာင္းပါးကေနတဆင့္ ေတြ႔လုိ႔ဖတ္ၾကည့္မိတယ္။ ဘာေတြမ်ားျဖစ္လဲေပါ့။ တူေမာင္ညဳိဆုိတာက နည္းနည္းရရလူေတာ့မဟုတ္ဘူး။ ဒုတိယအင္အားအႀကီးဆုံးပါတီ ျဖစ္ခဲ့တဲ့ လူ႔ေဘာင္သစ္ဒီမုိကရက္တစ္ပါတီရဲ ႔လက္ရွိအေထြေထြအတြင္းေရးမႈး ျဖစ္တယ္။ တူေမာင္ညိဳဘယ္သူျဖစ္လဲဆုိတာကုိ အားလုံးသိတယ္။ ပါတီရဲ ႔အေထြအေထြအတြင္းေရးမႈး တစ္ေယာက္အေနနဲ႔ ခေလးကလားဆန္တဲ့ လုပ္ဟန္ေတြ ျဖစ္မွာစုိးရိမ္လုိ႔ ဒီလုိေရးမိတယ္။ ပတ္၀န္းက်င္က လူ႔ေဘာင္သစ္ရဲ ႔အေထြေထြအတြင္းေရးမႈးဟာ ငေပါလုိ႔ဆုိၿပီး ေနာက္ကြယ္မွာရႈတ္ခ်တာကုိမလုိခ်င္ဘူး၊ မၾကားခ်င္ဘူး။
အခ်က္အလက္၊ အကိုးအကားနဲ႔စာေရးတာေကာင္းတယ္။ ဘာမွမျဖစ္ဘူး။ ဒါေပမဲ့အခ်က္အလက္အကုိးအကားကုိ ေသေသခ်ာခ်ာ မကုိးကားတက္ရင္ ပညာရွင္ေတြၾကားထဲမွာအရွက္ကြဲတယ္။ ကုိယ္ေရးတဲ့စာက ဘာလဲဆုိတာကုိ အထူးသတိထားၿပီး ေရးရင္ပုိေကာင္းတယ္။ တကၠသုိလ္ေတြမွာအခ်က္အလက္အကုိးအကားကုိ ကုိးကားရင္လုိင္းရွိတယ္။ တကၠသိုလ္တခုနဲ႔ တခုေတာင္အခ်က္အလက္ကုိးကားပုံစံမတူၾကဘူး။ ကုိးကားပုံမွားတဲ့ေက်ာင္းသားဆုိရင္စာေမးပြဲေတာင္မေအာင္ဘူး။ ဒါက ေက်ာင္းသားအဆင့္ပဲရွိေသးတယ္။ ပညာရွင္အဆင့္ဆုိရင္ ဘာျဖစ္မလဲဆုိတာ ကုိယ့္ဟာကုိယ္ သာစဥ္းစားၾကည့္ေတာ့။ ပညာရွင္ဆန္ဆန္ေရးခ်င္တယ္ဆုိရင္ အခ်က္အလက္ကိုးကားပုံစနစ္၊ စာအေရးအသား၊ မိမိခံစားခ်က္မပါတဲ့စာအေရးအသား၊ ဒါေတြအေရးႀကီးတယ္။ ဥပမာ တူေမာင္ညဳိရဲ ႔ေဆာင္းပါးက လယ္သမားေတြငတ္ေနတာကုိ ေျပာခ်င္တယ္ဆုိရင္…ကုိယ့္ခံစားခ်က္မပါရဘူး။
“ေခါင္းစဥ္ ၾကည့္လုိက္ကတည္းက“မ်က္ခမ္းျမင္႐ံုနဲ႔ ငတာႀကီးသားမွန္း သိတယ္” ဆိုသလိုပဲ၊ ဘယ္အခ်ဳိး ခ်ိဳးေတာ့မယ္ဆိုတာ သိၿပီးသားပါလို႔ ေျပာရင္ အေျပာလြန္ရာက်မလား မသိပါဘူးဗ်ာ”
အခုဟာက စာအမ်ဳိးအစားကုိ ဘယ္လုိသတ္မွတ္ရမလဲမသိဘူးျဖစ္ေနတယ္။ ေနာက္ဆုံးေတာ့ တူေမာင္ညဳိဆိုတဲ့ နာမည္ကုိ ငါးမင္းေဆြက သူ႔ေဆာင္းပါးမွာထည့္သုံးထားတာကုိ ဂုဏ္ယူတဲ့အထာမ်ဳိးျဖစ္ေနတယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္ခေလးကလားလုိ႔ေျပာတာ။ အေထြအေထြအတြင္းေရးမႈးတစ္ေယာက္က ဟုိေရး၊ ဒီေရးလုပ္တာဘာမွမျဖစ္ဘူး။ ေရးတဲ့အခါမွာ ပညာရွင္တစ္ေယာက္လုိလုပ္ခ်င္ရင္လည္း ေသေသခ်ာခ်ာေလ့လာၿပီးေရးရတယ္။
ဘာ့ေၾကာင့္ ဒီလုိက်ေနာ္ေရးရလဲဆုိေတာ့ အခ်က္အလက္၊ အကုိးအကားကုိ အရမ္းတန္ဖုိးထား ေနလို႔ေျပာတာျဖစ္ပါတယ္။ က်ေနာ္က ေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္ပါ။ ပညာရွင္မဟုတ္ပါဘူး။ က်ေနာ္ေတာင္ဒီလုိေျပာတယ္ဆုိရင္ ပညာရွင္ေတြဘယ္ ေလာက္ေ၀ဖန္ၾကမလဲဆုိတာ စဥ္းစားသာၾကည့္။
ကိုးကားတဲ့စာက ႏွစ္ခုပဲေတြ႔တယ္။ ဒီႏွစ္ခုကလည္းဘယ္ေလာက္ အခ်က္အလက္အရ ယုံၾကည္အားထားရလဲဆုိတာ ပညာရွင္ေတြေမးၾကည့္ပါအုံး။ End-text ref ကမွားေနတယ္။
ကိုးကား
၁။ Weekly Eleven ဂ်ာနယ္ [No.17, Vol.5, February 3, Wednesday]
၂။ ေၾကာ္ျငာႏွင့္ ေစ်းဝယ္လမ္းၫႊန္မဂၢဇင္း (အမွတ္ ၁၇၅/ ေဖေဖၚဝါရီ/၂၀၁၀ စာမ်က္ႏွာ ၄၀-၄၅ )
ေနာက္ၿပီး In-text citation လုပ္တာမွန္လားဆုိတာကုိလည္းေလ့လာအုံး။ ေအာက္မွာကုိးကားထားတာကုိၾကည့္ပါ။ ဘယ္သုေတသနက ေျပာတာလဲ။ ေန႔စြဲ၊ ေရးသူ၊ ဘယ္ဌာန၊စသျဖင့္ ဒါေတြကုိ မေဖာ္ျပထားဘူး။ In text citation မွာကုိးကားထားရင္ ေအာက္ဆုံးမွာလည္းျပန္ၿပီး End text reference လုပ္ေပးရတယ္။ သုေတသနျပဳခ်က္တစ္ခုဆုိတာပဲေတြ႔ရတယ္။ ဒီသုေတသနက Crediblity ရွိရဲ ႔လား။
သုေတသနျပဳခ်က္တစ္ခုလည္း အခုလို အႀကံျပဳထားတယ္။
“ေက်းရြာမ်ားတြင္ အေသးစား အေျခခံ စီးပြားေရးအေဆာက္အဦး စီမံကိန္းမ်ား တည္ေဆာက္ရန္ ေငြထုတ္ေပးျခင္းျဖင့္ ေက်းလက္ေန ဝင္ေငြနည္းသူမ်ားကို ေန႔စားအလုပ္အကိုင္ အခြင့္အလမ္းမ်ား ဖန္တီးေပးရန္ လိုအပ္ေၾကာင္း၊ (လမ္း၊ တံတား၊ ဆည္ေျမာင္းငယ္မ်ား) စသည့္ ရည္ရြယ္ခ်က္မွာ လယ္ယာမဲ့ႏွင့္ ေႂကြးၿမီတင္ လယ္သမားမ်ား အလုပ္မရွိသည့္ကာလတြင္ ဝင္ေငြရရွိၿပီး လိုအပ္သည့္ ေက်းလက္အေဆာက္အအံုမ်ားလည္း ေပၚေပါက္ေစႏိုင္ေႀကာင္း၊ လယ္သမားအမ်ားစုသည္ တစ္ေန႔လွ်င္ ၂,၀၀၀ က်ပ္ခန္႔ ရႏိုင္မည့္ အလုပ္မ်ဳိးကို စိတ္ဝင္စားၾကေႀကာင္း” ေဖာ္ျပထားသည္။
ေဆာင္းပါးတခုလုံးကုိေျပာမယ္ဆုိရင္အမ်ားႀကီးပါ။ အဓိကေျပာခ်င္တာက ခေလးကလားလုိျဖစ္ေနလုိ႔ပါ။ ေသခ်ာေလ့လာပါ။ ပါတီ အေထြအေထြအတြင္းေရးမႈးတစ္ေယာက္ကုိ ငေပါလုိ႔ေျပာမွာကုိစုိးရိမ္လုိ႔။ မလုပ္တက္ရင္လည္းရုိးရုိးသားသား စာရဲ ႔ေနာက္ဆုံးမွာျဖစ္ျဖစ္၊ အစမွာျဖစ္ျဖစ္ ပညာရွင္စာတမ္းမဟုတ္ပါဘူးလုိ႔၀န္ခံသင့္တယ္။ ကုိယ့္ဟာကုိေတာ့ ဟုတ္လွၿပီေပါ့။
ငါးမင္းေဆြေရးတဲ့ေဆာင္းပါးက သူ႔ခံစားခ်က္ကုိသူေရးတာျဖစ္တယ္။ ေျပာရရင္ေတာ့ အစုိးရကုိဖားၿပီးေရးထားတဲ့ေဆာင္းပါးပဲ။ ဘာမွစိတ္၀င္စားစရာမေကာင္းဘူး။ ဒါေပမဲ့ သူ႔ေစတနာကုိေတာ့ သေဘာက်တယ္။ ေငြသုံးေသာင္းေတာင္ သူငယ္ခ်င္းအတြက္ အလကားေပးျဖစ္တယ္။ ဒီေလာက္ရက္ေရာတဲ့လူ။ ေဘာ္ဒါေဘာ္ၾကြတ္စိတ္အျပည့္ရွိတယ္။ ဒါေကာင္းတယ္။
ေနာက္ၿပီး သူငယ္ခ်င္းဆရာ၀န္က အဂၤလန္မွာ လုပ္စားတာပုိအဆင္ေျပတာေပါ့။ ေငြမ်ားမ်ားရတယ္။ လူ႔အဆင့္အတန္းအျပည့္မွီတယ္။ ျမန္မာျပည္မွာ ဒီလုိဘ၀မ်ဳိးဘယ္ရမလဲ။ ေငြကနည္းနည္း။ ျမန္မာျပည္ျပန္လာမွ တုိင္းျပည္ကုိအက်ဳိးျပဳတာမဟုတ္ဘူးဆုိတာ ျပည္တြင္းကလူေတြကုိ သိေစခ်င္တယ္။ အဂၤလန္မွာလည္းျမန္မာေတြတပုံႀကီးရွိတယ္။ အဂၤလိပ္ကုိေတာင္ ကုစရာမလုိဘူး။ ကုိယ့္ျမန္မာအခ်င္းခ်င္းေတာင္လက္မလည္တဲ့လူေတြရွိတယ္။
ႏုိင္ငံျခားမွာ သက္ဆုိင္ရာႏုိင္ငံကအသိအမွတ္ျပဳခံရတဲ့ျမန္မာဆရာ၀န္ေတြလက္ခ်ဳိးေရလုိ႔ရေအာင္ကုိ ရွားတယ္။ ဥပမာ ၾသစေတ်းလ်ႏုိင္ငံ Perth မွာျမန္မာဆရာ၀န္ ငါးေယာက္ေလာက္ပဲရွိတယ္။ ျမန္မာေတြသုံးေသာင္းေလာက္ရွိတယ္။ ဘုိလုိမတက္တဲ့ ျမန္မာေတြက ျမန္မာဆရာ၀န္ေတြဆီကုိ ခရီးဘယ္ေလာက္ေ၀းေ၀းသြားတယ္။ ျမန္မာဆရာ၀န္ ေတြဆုိတာ ျမန္မာေတြကုိလက္မလည္ေအာင္ကုေပးေနရတယ္။ ျမန္မာဆရာ၀န္ ေတြျမန္မာျပည္ျပန္မွ တုိင္းျပည္နဲ႔လူမ်ဳိးကုိ အက်ဳိးျပဳတာမဟုတ္ဘူးဆုိတာ ဒါကသက္ေသပဲ။ ဘာမွမသိ၊ မသြားမလာဘဲ ထုိင္ၿပီး ဟုိစာအုပ္ဖက္၊ ဒီစာအုပ္ဖတ္၊ ေတာင္ေတြးေျမာက္ေတြးနဲ႔ ေပါက္ကရေရးရင္ေတာ့ရတယ္။ အႏွစ္သာရနဲ႔တန္ဖုိးေတာ့ကြာတာေပါ့။
ႏုိင္ငံျခားမွာေနတဲ့ ႀကိဳက္တဲ့ျမန္မာျပည္သားကုိေမးၾကည့္ ႏုိင္ငံျခားမွာေနရတာေကာင္းလား၊ ေပ်ာ္လားလုိ႔။ အကုန္လုံးက မေပ်ာ္ဘူးဆုိတဲ့ အေျဖတခုပဲေပးလိမ့္မယ္။ ျမန္မာေတြ ကုိယ့္တိုင္းျပည္မွာပဲေအးေအးခ်မ္းခ်မ္းလုပ္ကိုင္စားေသာက္ခ်င္တယ္။ ဘုရားသြားေက်ာင္းတက္၊ ျမန္မာျပည္ကေရကုိပဲေသာက္ခ်င္တယ္။ ပညာတက္ျဖစ္ေစ၊ ခ်မ္းသာသည္ျဖစ္ေစ၊ ဆင္းရဲသည္ျဖစ္ေစ အားလုံးက တိုင္းျပည္ကုိခ်စ္တဲ့စိတ္ရွိတယ္။ ကူညီခ်င္တဲ့စိတ္ရွိတယ္။ ဒါကုိမသိဘဲ ေျပာရင္ ေစာက္ရႈးပဲ။
အေရးႀကီးဆုံးတခုက ႏုိင္ငံေရးပဲ။ စစ္အစုိးရအုပ္ခ်ဳပ္ေနတဲ့ကာလပတ္လုံး ႏုိင္ငံျခားက ျမန္မာလုပ္ငန္းရွင္ေတြ၊ ပညာတက္ေတြ ဘယ္ေတာ့မွျပန္လာမွမဟုတ္ဘူး။ သူတုိ႔အတြက္ ဘာအာမခံခ်က္မွမရွိဘူး။ ႏုိင္ငံျခားက ျမန္မာေတြထဲမွာ လူေတာ္ေတြ၊ ရုိးရုိးသားသားခ်မ္းသာတဲ့သူေဌးေတြအမ်ားႀကီး။ ဒီေန႔အခ်ိန္မွာ အျပင္ကျပန္၀င္ဖုိ႔ထက္ အထဲမွာရွိေနတဲ့ လုပ္ငန္းရွင္ေတြ၊ ပညာတက္ေတြ ဘယ္လုိအေပါက္ကေနထြက္ရမလဲဆုိတာပဲ ေလေလာဆယ္ေတြ႔ေနရတယ္။ မပူနဲ႔ စစ္အစုိးရမရွိတဲ့တေန႔ အားလုံးျပန္လာၾကလိမ့္မယ္။ စစ္အစုိးရကုိသာျပဳတ္ေအာင္တုိက္။
ေနာက္ၿပီးလယ္သမားကိစၥ တူေမာင္ညဳိေကာ၊ ငါးမင္းေဆြကိုေျပာမယ္။ ခင္ဗ်ားတုိ႔ဘယ္ႏွစ္ခါလယ္သမားေတြရဲ ႔လုပ္ငန္းခြင္မွာ လည္ပင္းဖက္ၿပီးလုပ္ခဲ့ဘူးလဲ။ ေျပာလုိက္ရင္ေလႀကီးေလက်ယ္နဲ႔။ အလုပ္သမား၊ လယ္သမားေတြကုိ သနားစရာမ်က္လုံးနဲ႔မၾကည့္နဲ႔။ လယ္သမားေတြဒီေလာက္ငတ္ေနတာ အားလုံးအသိပဲ။ ဖုန္းတခ်က္ဆက္တာနဲ႔ လယ္သမားေတြဘယ္ေလာက္ငတ္လဲဆုိတာသိတယ္။ ကြင္းထဲကုိ ဆင္းစရာ ေတာင္မလုိဘူး။
ခင္ဗ်ားႏွစ္ေယာက္ ကုိယ့္ကိုယ္ေတာ့ ငါေရးတာဟုတ္လွၿပီေပါ့လုိ႔မထင္နဲ႔။
မွတ္ခ်က္။ က်ေနာ့္အျမင္သာျဖစ္ပါေၾကာင္း၊ အခ်က္အလက္အကုိးအကား မရွိတဲ့ အတြက္ေၾကာင့္ခြင့္လႊတ္ၾကေပါ့ေနာ္။
ျမန္မာလူငယ္ေတြၾကားထဲမွာ ငါး...လုိ႔ေျပာရင္ အဓိပၸါယ္ႏွစ္ သုံးခုအနည္းဆုံးထြက္တယ္။ ေရထဲမွေနတဲ့ငါး၊ နံပါတ္ငါး၊ ေနာက္ဆုံးငါးကေတာ့ ေခ်ာင္းဆုိးေပ်ာက္ေဆးကုိ မႈးယစ္ေဆးအျဖစ္ေသာက္တဲ့ ငါး...ျဖစ္တယ္...။
19 03 2010 1.49PM
ပထမဆုံး ငါးမင္းေဆြရဲ ႔မတ္လ ၁၆ ရက္ေန႔ထုတ္ ျမန္မာ့အလင္းသတင္းစာမွာ ပါတဲ့ေဆာင္းပါတဲ့ေဆာင္းပါးကုိ တူေမာင္ညဳိရဲ ႔ ရုိးမ (၃) ၀က္ဆိုက္မွာေရးထားတဲ့ ေဆာင္းပါးကေနတဆင့္ ေတြ႔လုိ႔ဖတ္ၾကည့္မိတယ္။ ဘာေတြမ်ားျဖစ္လဲေပါ့။ တူေမာင္ညဳိဆုိတာက နည္းနည္းရရလူေတာ့မဟုတ္ဘူး။ ဒုတိယအင္အားအႀကီးဆုံးပါတီ ျဖစ္ခဲ့တဲ့ လူ႔ေဘာင္သစ္ဒီမုိကရက္တစ္ပါတီရဲ ႔လက္ရွိအေထြေထြအတြင္းေရးမႈး ျဖစ္တယ္။ တူေမာင္ညိဳဘယ္သူျဖစ္လဲဆုိတာကုိ အားလုံးသိတယ္။ ပါတီရဲ ႔အေထြအေထြအတြင္းေရးမႈး တစ္ေယာက္အေနနဲ႔ ခေလးကလားဆန္တဲ့ လုပ္ဟန္ေတြ ျဖစ္မွာစုိးရိမ္လုိ႔ ဒီလုိေရးမိတယ္။ ပတ္၀န္းက်င္က လူ႔ေဘာင္သစ္ရဲ ႔အေထြေထြအတြင္းေရးမႈးဟာ ငေပါလုိ႔ဆုိၿပီး ေနာက္ကြယ္မွာရႈတ္ခ်တာကုိမလုိခ်င္ဘူး၊ မၾကားခ်င္ဘူး။
အခ်က္အလက္၊ အကိုးအကားနဲ႔စာေရးတာေကာင္းတယ္။ ဘာမွမျဖစ္ဘူး။ ဒါေပမဲ့အခ်က္အလက္အကုိးအကားကုိ ေသေသခ်ာခ်ာ မကုိးကားတက္ရင္ ပညာရွင္ေတြၾကားထဲမွာအရွက္ကြဲတယ္။ ကုိယ္ေရးတဲ့စာက ဘာလဲဆုိတာကုိ အထူးသတိထားၿပီး ေရးရင္ပုိေကာင္းတယ္။ တကၠသုိလ္ေတြမွာအခ်က္အလက္အကုိးအကားကုိ ကုိးကားရင္လုိင္းရွိတယ္။ တကၠသိုလ္တခုနဲ႔ တခုေတာင္အခ်က္အလက္ကုိးကားပုံစံမတူၾကဘူး။ ကုိးကားပုံမွားတဲ့ေက်ာင္းသားဆုိရင္စာေမးပြဲေတာင္မေအာင္ဘူး။ ဒါက ေက်ာင္းသားအဆင့္ပဲရွိေသးတယ္။ ပညာရွင္အဆင့္ဆုိရင္ ဘာျဖစ္မလဲဆုိတာ ကုိယ့္ဟာကုိယ္ သာစဥ္းစားၾကည့္ေတာ့။ ပညာရွင္ဆန္ဆန္ေရးခ်င္တယ္ဆုိရင္ အခ်က္အလက္ကိုးကားပုံစနစ္၊ စာအေရးအသား၊ မိမိခံစားခ်က္မပါတဲ့စာအေရးအသား၊ ဒါေတြအေရးႀကီးတယ္။ ဥပမာ တူေမာင္ညဳိရဲ ႔ေဆာင္းပါးက လယ္သမားေတြငတ္ေနတာကုိ ေျပာခ်င္တယ္ဆုိရင္…ကုိယ့္ခံစားခ်က္မပါရဘူး။
“ေခါင္းစဥ္ ၾကည့္လုိက္ကတည္းက“မ်က္ခမ္းျမင္႐ံုနဲ႔ ငတာႀကီးသားမွန္း သိတယ္” ဆိုသလိုပဲ၊ ဘယ္အခ်ဳိး ခ်ိဳးေတာ့မယ္ဆိုတာ သိၿပီးသားပါလို႔ ေျပာရင္ အေျပာလြန္ရာက်မလား မသိပါဘူးဗ်ာ”
အခုဟာက စာအမ်ဳိးအစားကုိ ဘယ္လုိသတ္မွတ္ရမလဲမသိဘူးျဖစ္ေနတယ္။ ေနာက္ဆုံးေတာ့ တူေမာင္ညဳိဆိုတဲ့ နာမည္ကုိ ငါးမင္းေဆြက သူ႔ေဆာင္းပါးမွာထည့္သုံးထားတာကုိ ဂုဏ္ယူတဲ့အထာမ်ဳိးျဖစ္ေနတယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္ခေလးကလားလုိ႔ေျပာတာ။ အေထြအေထြအတြင္းေရးမႈးတစ္ေယာက္က ဟုိေရး၊ ဒီေရးလုပ္တာဘာမွမျဖစ္ဘူး။ ေရးတဲ့အခါမွာ ပညာရွင္တစ္ေယာက္လုိလုပ္ခ်င္ရင္လည္း ေသေသခ်ာခ်ာေလ့လာၿပီးေရးရတယ္။
ဘာ့ေၾကာင့္ ဒီလုိက်ေနာ္ေရးရလဲဆုိေတာ့ အခ်က္အလက္၊ အကုိးအကားကုိ အရမ္းတန္ဖုိးထား ေနလို႔ေျပာတာျဖစ္ပါတယ္။ က်ေနာ္က ေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္ပါ။ ပညာရွင္မဟုတ္ပါဘူး။ က်ေနာ္ေတာင္ဒီလုိေျပာတယ္ဆုိရင္ ပညာရွင္ေတြဘယ္ ေလာက္ေ၀ဖန္ၾကမလဲဆုိတာ စဥ္းစားသာၾကည့္။
ကိုးကားတဲ့စာက ႏွစ္ခုပဲေတြ႔တယ္။ ဒီႏွစ္ခုကလည္းဘယ္ေလာက္ အခ်က္အလက္အရ ယုံၾကည္အားထားရလဲဆုိတာ ပညာရွင္ေတြေမးၾကည့္ပါအုံး။ End-text ref ကမွားေနတယ္။
ကိုးကား
၁။ Weekly Eleven ဂ်ာနယ္ [No.17, Vol.5, February 3, Wednesday]
၂။ ေၾကာ္ျငာႏွင့္ ေစ်းဝယ္လမ္းၫႊန္မဂၢဇင္း (အမွတ္ ၁၇၅/ ေဖေဖၚဝါရီ/၂၀၁၀ စာမ်က္ႏွာ ၄၀-၄၅ )
ေနာက္ၿပီး In-text citation လုပ္တာမွန္လားဆုိတာကုိလည္းေလ့လာအုံး။ ေအာက္မွာကုိးကားထားတာကုိၾကည့္ပါ။ ဘယ္သုေတသနက ေျပာတာလဲ။ ေန႔စြဲ၊ ေရးသူ၊ ဘယ္ဌာန၊စသျဖင့္ ဒါေတြကုိ မေဖာ္ျပထားဘူး။ In text citation မွာကုိးကားထားရင္ ေအာက္ဆုံးမွာလည္းျပန္ၿပီး End text reference လုပ္ေပးရတယ္။ သုေတသနျပဳခ်က္တစ္ခုဆုိတာပဲေတြ႔ရတယ္။ ဒီသုေတသနက Crediblity ရွိရဲ ႔လား။
သုေတသနျပဳခ်က္တစ္ခုလည္း အခုလို အႀကံျပဳထားတယ္။
“ေက်းရြာမ်ားတြင္ အေသးစား အေျခခံ စီးပြားေရးအေဆာက္အဦး စီမံကိန္းမ်ား တည္ေဆာက္ရန္ ေငြထုတ္ေပးျခင္းျဖင့္ ေက်းလက္ေန ဝင္ေငြနည္းသူမ်ားကို ေန႔စားအလုပ္အကိုင္ အခြင့္အလမ္းမ်ား ဖန္တီးေပးရန္ လိုအပ္ေၾကာင္း၊ (လမ္း၊ တံတား၊ ဆည္ေျမာင္းငယ္မ်ား) စသည့္ ရည္ရြယ္ခ်က္မွာ လယ္ယာမဲ့ႏွင့္ ေႂကြးၿမီတင္ လယ္သမားမ်ား အလုပ္မရွိသည့္ကာလတြင္ ဝင္ေငြရရွိၿပီး လိုအပ္သည့္ ေက်းလက္အေဆာက္အအံုမ်ားလည္း ေပၚေပါက္ေစႏိုင္ေႀကာင္း၊ လယ္သမားအမ်ားစုသည္ တစ္ေန႔လွ်င္ ၂,၀၀၀ က်ပ္ခန္႔ ရႏိုင္မည့္ အလုပ္မ်ဳိးကို စိတ္ဝင္စားၾကေႀကာင္း” ေဖာ္ျပထားသည္။
ေဆာင္းပါးတခုလုံးကုိေျပာမယ္ဆုိရင္အမ်ားႀကီးပါ။ အဓိကေျပာခ်င္တာက ခေလးကလားလုိျဖစ္ေနလုိ႔ပါ။ ေသခ်ာေလ့လာပါ။ ပါတီ အေထြအေထြအတြင္းေရးမႈးတစ္ေယာက္ကုိ ငေပါလုိ႔ေျပာမွာကုိစုိးရိမ္လုိ႔။ မလုပ္တက္ရင္လည္းရုိးရုိးသားသား စာရဲ ႔ေနာက္ဆုံးမွာျဖစ္ျဖစ္၊ အစမွာျဖစ္ျဖစ္ ပညာရွင္စာတမ္းမဟုတ္ပါဘူးလုိ႔၀န္ခံသင့္တယ္။ ကုိယ့္ဟာကုိေတာ့ ဟုတ္လွၿပီေပါ့။
ငါးမင္းေဆြေရးတဲ့ေဆာင္းပါးက သူ႔ခံစားခ်က္ကုိသူေရးတာျဖစ္တယ္။ ေျပာရရင္ေတာ့ အစုိးရကုိဖားၿပီးေရးထားတဲ့ေဆာင္းပါးပဲ။ ဘာမွစိတ္၀င္စားစရာမေကာင္းဘူး။ ဒါေပမဲ့ သူ႔ေစတနာကုိေတာ့ သေဘာက်တယ္။ ေငြသုံးေသာင္းေတာင္ သူငယ္ခ်င္းအတြက္ အလကားေပးျဖစ္တယ္။ ဒီေလာက္ရက္ေရာတဲ့လူ။ ေဘာ္ဒါေဘာ္ၾကြတ္စိတ္အျပည့္ရွိတယ္။ ဒါေကာင္းတယ္။
ေနာက္ၿပီး သူငယ္ခ်င္းဆရာ၀န္က အဂၤလန္မွာ လုပ္စားတာပုိအဆင္ေျပတာေပါ့။ ေငြမ်ားမ်ားရတယ္။ လူ႔အဆင့္အတန္းအျပည့္မွီတယ္။ ျမန္မာျပည္မွာ ဒီလုိဘ၀မ်ဳိးဘယ္ရမလဲ။ ေငြကနည္းနည္း။ ျမန္မာျပည္ျပန္လာမွ တုိင္းျပည္ကုိအက်ဳိးျပဳတာမဟုတ္ဘူးဆုိတာ ျပည္တြင္းကလူေတြကုိ သိေစခ်င္တယ္။ အဂၤလန္မွာလည္းျမန္မာေတြတပုံႀကီးရွိတယ္။ အဂၤလိပ္ကုိေတာင္ ကုစရာမလုိဘူး။ ကုိယ့္ျမန္မာအခ်င္းခ်င္းေတာင္လက္မလည္တဲ့လူေတြရွိတယ္။
ႏုိင္ငံျခားမွာ သက္ဆုိင္ရာႏုိင္ငံကအသိအမွတ္ျပဳခံရတဲ့ျမန္မာဆရာ၀န္ေတြလက္ခ်ဳိးေရလုိ႔ရေအာင္ကုိ ရွားတယ္။ ဥပမာ ၾသစေတ်းလ်ႏုိင္ငံ Perth မွာျမန္မာဆရာ၀န္ ငါးေယာက္ေလာက္ပဲရွိတယ္။ ျမန္မာေတြသုံးေသာင္းေလာက္ရွိတယ္။ ဘုိလုိမတက္တဲ့ ျမန္မာေတြက ျမန္မာဆရာ၀န္ေတြဆီကုိ ခရီးဘယ္ေလာက္ေ၀းေ၀းသြားတယ္။ ျမန္မာဆရာ၀န္ ေတြဆုိတာ ျမန္မာေတြကုိလက္မလည္ေအာင္ကုေပးေနရတယ္။ ျမန္မာဆရာ၀န္ ေတြျမန္မာျပည္ျပန္မွ တုိင္းျပည္နဲ႔လူမ်ဳိးကုိ အက်ဳိးျပဳတာမဟုတ္ဘူးဆုိတာ ဒါကသက္ေသပဲ။ ဘာမွမသိ၊ မသြားမလာဘဲ ထုိင္ၿပီး ဟုိစာအုပ္ဖက္၊ ဒီစာအုပ္ဖတ္၊ ေတာင္ေတြးေျမာက္ေတြးနဲ႔ ေပါက္ကရေရးရင္ေတာ့ရတယ္။ အႏွစ္သာရနဲ႔တန္ဖုိးေတာ့ကြာတာေပါ့။
ႏုိင္ငံျခားမွာေနတဲ့ ႀကိဳက္တဲ့ျမန္မာျပည္သားကုိေမးၾကည့္ ႏုိင္ငံျခားမွာေနရတာေကာင္းလား၊ ေပ်ာ္လားလုိ႔။ အကုန္လုံးက မေပ်ာ္ဘူးဆုိတဲ့ အေျဖတခုပဲေပးလိမ့္မယ္။ ျမန္မာေတြ ကုိယ့္တိုင္းျပည္မွာပဲေအးေအးခ်မ္းခ်မ္းလုပ္ကိုင္စားေသာက္ခ်င္တယ္။ ဘုရားသြားေက်ာင္းတက္၊ ျမန္မာျပည္ကေရကုိပဲေသာက္ခ်င္တယ္။ ပညာတက္ျဖစ္ေစ၊ ခ်မ္းသာသည္ျဖစ္ေစ၊ ဆင္းရဲသည္ျဖစ္ေစ အားလုံးက တိုင္းျပည္ကုိခ်စ္တဲ့စိတ္ရွိတယ္။ ကူညီခ်င္တဲ့စိတ္ရွိတယ္။ ဒါကုိမသိဘဲ ေျပာရင္ ေစာက္ရႈးပဲ။
အေရးႀကီးဆုံးတခုက ႏုိင္ငံေရးပဲ။ စစ္အစုိးရအုပ္ခ်ဳပ္ေနတဲ့ကာလပတ္လုံး ႏုိင္ငံျခားက ျမန္မာလုပ္ငန္းရွင္ေတြ၊ ပညာတက္ေတြ ဘယ္ေတာ့မွျပန္လာမွမဟုတ္ဘူး။ သူတုိ႔အတြက္ ဘာအာမခံခ်က္မွမရွိဘူး။ ႏုိင္ငံျခားက ျမန္မာေတြထဲမွာ လူေတာ္ေတြ၊ ရုိးရုိးသားသားခ်မ္းသာတဲ့သူေဌးေတြအမ်ားႀကီး။ ဒီေန႔အခ်ိန္မွာ အျပင္ကျပန္၀င္ဖုိ႔ထက္ အထဲမွာရွိေနတဲ့ လုပ္ငန္းရွင္ေတြ၊ ပညာတက္ေတြ ဘယ္လုိအေပါက္ကေနထြက္ရမလဲဆုိတာပဲ ေလေလာဆယ္ေတြ႔ေနရတယ္။ မပူနဲ႔ စစ္အစုိးရမရွိတဲ့တေန႔ အားလုံးျပန္လာၾကလိမ့္မယ္။ စစ္အစုိးရကုိသာျပဳတ္ေအာင္တုိက္။
ေနာက္ၿပီးလယ္သမားကိစၥ တူေမာင္ညဳိေကာ၊ ငါးမင္းေဆြကိုေျပာမယ္။ ခင္ဗ်ားတုိ႔ဘယ္ႏွစ္ခါလယ္သမားေတြရဲ ႔လုပ္ငန္းခြင္မွာ လည္ပင္းဖက္ၿပီးလုပ္ခဲ့ဘူးလဲ။ ေျပာလုိက္ရင္ေလႀကီးေလက်ယ္နဲ႔။ အလုပ္သမား၊ လယ္သမားေတြကုိ သနားစရာမ်က္လုံးနဲ႔မၾကည့္နဲ႔။ လယ္သမားေတြဒီေလာက္ငတ္ေနတာ အားလုံးအသိပဲ။ ဖုန္းတခ်က္ဆက္တာနဲ႔ လယ္သမားေတြဘယ္ေလာက္ငတ္လဲဆုိတာသိတယ္။ ကြင္းထဲကုိ ဆင္းစရာ ေတာင္မလုိဘူး။
ခင္ဗ်ားႏွစ္ေယာက္ ကုိယ့္ကိုယ္ေတာ့ ငါေရးတာဟုတ္လွၿပီေပါ့လုိ႔မထင္နဲ႔။
မွတ္ခ်က္။ က်ေနာ့္အျမင္သာျဖစ္ပါေၾကာင္း၊ အခ်က္အလက္အကုိးအကား မရွိတဲ့ အတြက္ေၾကာင့္ခြင့္လႊတ္ၾကေပါ့ေနာ္။
ျမန္မာလူငယ္ေတြၾကားထဲမွာ ငါး...လုိ႔ေျပာရင္ အဓိပၸါယ္ႏွစ္ သုံးခုအနည္းဆုံးထြက္တယ္။ ေရထဲမွေနတဲ့ငါး၊ နံပါတ္ငါး၊ ေနာက္ဆုံးငါးကေတာ့ ေခ်ာင္းဆုိးေပ်ာက္ေဆးကုိ မႈးယစ္ေဆးအျဖစ္ေသာက္တဲ့ ငါး...ျဖစ္တယ္...။
19 03 2010 1.49PM
3/17/10
က်ေနာ့္အေတြးသာျဖစ္ပါသည္
လူ႔ေဘာင္သစ္ဒီမုိကရက္တစ္ဥကၠဌ ကုိေအာင္မုိးေဇာ္၊ ဒုဥကၠဌ ကုိယဥ္ေထြး၊ အတြင္းေရးမႈး ကုိခင္ေမာင္တင့္၊ ကုိေငြလင္း၊
ဘုန္းေက်ာ္။ ။ အကုိႀကီးတုိ႔ရဲ ႔အသံတိတ္လွခ်ည္လား။ လူ႔ေဘာင္သစ္ ပါတီ၀င္ေတြ ဘယ္ေခ်ာင္ေရာက္ကုန္ၾကပီလဲ။ အားလုံး ေျခပစ္လက္ပစ္ ထုိင္ၿပီးအပန္းေျဖေနၾကၿပီလား။ ဒုတိယအင္အားအႀကီးဆုံးလုိ႔ေျပာပီးေတာ့။ ဒီေန႔အခ်ိန္မွာ ဘာေတြလုပ္ၾကမွာလဲ။ အနည္းဆုံး တုိက္ပြဲေခၚသံ အသံေလးေတာင္မၾကားရပါလား။ လူ႔ေဘာင္သစ္က ၁၉၉၀ ေရြးေကာက္ပြဲမွာ ဒီလုိပဲထုိင္ၿပီး ၿငိမ္ေနခဲ့တာလား။
ပါတီ။ ။ အာ..ဒီေကာင္ဘုန္းေက်ာ္ ဘာမွမသိဘဲလာၿပီးေျပာေနတယ္။ ငါတုိ႔ ျပည္တြင္းကို အဓိကတုိက္ကတ္ထားထားတယ္။ ျပည္တြင္းလႈပ္ရွားမႈကို ငါတုိ႔ဒီကေနလုပ္ေနတာ။ အထဲမွာ ငါတုိ႔လူေတြခ်ည္းပဲ။
ဘုန္းေက်ာ္။ ။ Evidence လဲမေတြ႔ဘူး။ တခါမွလဲလူ႔ေဘာင္သစ္က ဦးေဆာင္ၿပီးလုပ္တာ မေတြ႔ေသးပါဘူး။ လုပ္တယ္ဆုိရင္လည္း အေထာက္အထားေလးဘာေလး ျပည္သူကုိသိေအာင္ မီဒီယာကေနခ်ျပေပါ့။ မလုပ္ႏုိင္ရင္လည္း ငါတုိ႔မလုပ္ႏုိင္လုိ႔ပါဆုိတာကုိ ပတ္၀န္းက်င္ကုိ အသိေပးေပါ့။ အခုၾကည့္ ဖုန္းေမာ္ေန႔ပြဲမွာ တင္တဲ့လုိင္းက မုိက္တယ္။ ဒါလုံး၀ျဖစ္သင့္တယ္။
ပါတီ။ ။ မင္းကေစာက္တလြဲ၊ ခေလးပဲ။ ဘာမွမသိဘူး။ NLD ကေျပာတာကုိငါတုိ႔ ၀ုိင္းၿပီးေထာက္ခံရမွာ။ အခု NLD က ၂၉-ရက္ေန႔မွ ဘာလုပ္ရမလဲဆုိတာ မက္ေဆ့ေပးမွာကြ။ အဲဒိအခ်ိန္က်မွ သူေျပာတာကုိ ငါတုိ႔ လုပ္ရမွာ။
ဘုန္းေက်ာ္။ ။ ဒါဆုိလည္း....အကုိႀကီးတုိ႔ရာ..ဒီလုိလုပ္ပါလား။ အကုိႀကီးတုိ႔ လူ႔ေဘာင္သစ္မလုပ္နဲ႔...NLD ရဲေဘာ္ပဲလုပ္ၾကပါလား။
ပါတီ။ ။ မင္းက ပါတီက ထုတ္ပစ္တာေတာင္နည္းေသးတယ္။ လူႀကီးေတြကုိမေလးမခန္႔နဲ႔။ မင္း...မုိးသီးဇြန္ နဲ႔ MPU အေၾကာင္းဘယ္ေလာက္သိလုိ႔လဲ။ မင္းက ေနာက္မွပါတီကုိ ေရာက္တဲ့ေကာင္..ဘာမွမသိဘဲေလွ်ာက္မေျပာနဲ႔...။ ဖုန္းေမာ္ေန႔ပြဲက ေဆြးေႏြးခ်က္ေတြဆုိတာ ဒီေကာင္ေတြအားအားယားယား၊ ငါတုိ႔မေလးမစားလုပ္တာကြ။ ငါတုိ႔ကုိသာ ေလးေလးစားစား၊ ဖားဖားယားယားလုပ္ရင္ ႏွစ္ခါျပန္ေတာင္ေထာက္ခံအုံးမွာ။
ဘုန္းေက်ာ္။ ။ ဒါဆုိလည္း ခင္ဗ်ားတုိ႔ ၇-ေယာက္ပဲ ေနခဲ့ေတာ့။
ဘုန္းေက်ာ္။ ။ အကုိႀကီးတုိ႔ရဲ ႔အသံတိတ္လွခ်ည္လား။ လူ႔ေဘာင္သစ္ ပါတီ၀င္ေတြ ဘယ္ေခ်ာင္ေရာက္ကုန္ၾကပီလဲ။ အားလုံး ေျခပစ္လက္ပစ္ ထုိင္ၿပီးအပန္းေျဖေနၾကၿပီလား။ ဒုတိယအင္အားအႀကီးဆုံးလုိ႔ေျပာပီးေတာ့။ ဒီေန႔အခ်ိန္မွာ ဘာေတြလုပ္ၾကမွာလဲ။ အနည္းဆုံး တုိက္ပြဲေခၚသံ အသံေလးေတာင္မၾကားရပါလား။ လူ႔ေဘာင္သစ္က ၁၉၉၀ ေရြးေကာက္ပြဲမွာ ဒီလုိပဲထုိင္ၿပီး ၿငိမ္ေနခဲ့တာလား။
ပါတီ။ ။ အာ..ဒီေကာင္ဘုန္းေက်ာ္ ဘာမွမသိဘဲလာၿပီးေျပာေနတယ္။ ငါတုိ႔ ျပည္တြင္းကို အဓိကတုိက္ကတ္ထားထားတယ္။ ျပည္တြင္းလႈပ္ရွားမႈကို ငါတုိ႔ဒီကေနလုပ္ေနတာ။ အထဲမွာ ငါတုိ႔လူေတြခ်ည္းပဲ။
ဘုန္းေက်ာ္။ ။ Evidence လဲမေတြ႔ဘူး။ တခါမွလဲလူ႔ေဘာင္သစ္က ဦးေဆာင္ၿပီးလုပ္တာ မေတြ႔ေသးပါဘူး။ လုပ္တယ္ဆုိရင္လည္း အေထာက္အထားေလးဘာေလး ျပည္သူကုိသိေအာင္ မီဒီယာကေနခ်ျပေပါ့။ မလုပ္ႏုိင္ရင္လည္း ငါတုိ႔မလုပ္ႏုိင္လုိ႔ပါဆုိတာကုိ ပတ္၀န္းက်င္ကုိ အသိေပးေပါ့။ အခုၾကည့္ ဖုန္းေမာ္ေန႔ပြဲမွာ တင္တဲ့လုိင္းက မုိက္တယ္။ ဒါလုံး၀ျဖစ္သင့္တယ္။
ပါတီ။ ။ မင္းကေစာက္တလြဲ၊ ခေလးပဲ။ ဘာမွမသိဘူး။ NLD ကေျပာတာကုိငါတုိ႔ ၀ုိင္းၿပီးေထာက္ခံရမွာ။ အခု NLD က ၂၉-ရက္ေန႔မွ ဘာလုပ္ရမလဲဆုိတာ မက္ေဆ့ေပးမွာကြ။ အဲဒိအခ်ိန္က်မွ သူေျပာတာကုိ ငါတုိ႔ လုပ္ရမွာ။
ဘုန္းေက်ာ္။ ။ ဒါဆုိလည္း....အကုိႀကီးတုိ႔ရာ..ဒီလုိလုပ္ပါလား။ အကုိႀကီးတုိ႔ လူ႔ေဘာင္သစ္မလုပ္နဲ႔...NLD ရဲေဘာ္ပဲလုပ္ၾကပါလား။
ပါတီ။ ။ မင္းက ပါတီက ထုတ္ပစ္တာေတာင္နည္းေသးတယ္။ လူႀကီးေတြကုိမေလးမခန္႔နဲ႔။ မင္း...မုိးသီးဇြန္ နဲ႔ MPU အေၾကာင္းဘယ္ေလာက္သိလုိ႔လဲ။ မင္းက ေနာက္မွပါတီကုိ ေရာက္တဲ့ေကာင္..ဘာမွမသိဘဲေလွ်ာက္မေျပာနဲ႔...။ ဖုန္းေမာ္ေန႔ပြဲက ေဆြးေႏြးခ်က္ေတြဆုိတာ ဒီေကာင္ေတြအားအားယားယား၊ ငါတုိ႔မေလးမစားလုပ္တာကြ။ ငါတုိ႔ကုိသာ ေလးေလးစားစား၊ ဖားဖားယားယားလုပ္ရင္ ႏွစ္ခါျပန္ေတာင္ေထာက္ခံအုံးမွာ။
ဘုန္းေက်ာ္။ ။ ဒါဆုိလည္း ခင္ဗ်ားတုိ႔ ၇-ေယာက္ပဲ ေနခဲ့ေတာ့။
ကုိမုိးသီးဇြန္ကုိေထာက္ခံၾကပါ...။
ကုိမုိးသီးဇြန္ရဲ ႔ေဆြးေႏြးခ်က္ကုိအရမ္းသေဘာက်တယ္။ သေဘာလည္းတူတယ္။ ႏုိင္ငံေရးသမား၊ ေတာ္လွန္ေရးသမားဆုိတာ သူ႔လုိ အာေဘာင္အာရင္းသန္သန္၊ ေျပာရဲဆုိရဲ၊ ေတြးရဲတဲ့သတၱိနဲ႔ျပည့္စုံရမယ္။ အိေညာင္အိေညာင္နဲ႔ေျပာတဲ့ ႏုိင္ငံေရးသမား၊ ေတာ္လွန္ေရးသမားေတြဆုိတာ အလကားပဲ။ ဘာမွေအာင္ျမင္မွာမဟုတ္ဘူး။ တခါတေလ ဆဲသင့္တဲ့လူကုိေပၚတင္ဆဲတက္ရမယ္။ အလကားအားအားယားယားဆဲတာေတာ့မေကာင္းဘူးေပါ့ေလ။ သူ႔ကုိ၀ုိင္းၿပီးေထာက္ခံၾကပါ။ အားေပးၾကပါ။ သူက တကယ္လုပ္ရဲတဲ့သတိၱရွိတယ္။
မွတ္ခ်က္။ ကုိမုိးသီးေရ သြားတာလာတာလည္းသတိထားပါအုံး။ ေတာ္ၾကာေန ဖဒုိမန္းရွာလုိ ေသနတ္နဲ႔ေတ့မပစ္ပဲ ဓားနဲ႔ေတ့ၿပီးထုိးသြားအုံးမယ္။ ေဘာ္ဒီဂတ္ နဲ႔ အတုိေလးတခုေလာက္ေတာ့ေဆာင္ထားဗ်ဳိ ႔...။
3/15/10
ၾကားျဖတ္အစုိးရဖြဲ႔ၾကစုိ႔....
MPU တင္တဲ့ ၾကားျဖတ္အစုိးရဖြဲ႔အဆုိကုိ လုံး၀ေထာက္ခံတယ္။ အားေပးကူညီဖုိ႔အသင့္ရွိတယ္။
လူ႔ေဘာင္သစ္ဒီမုိကရက္တစ္ပါတီအေနနဲ႔လည္း လုံး၀ေထာက္ခံၿပီး၊ ပူးေပါင္းပါ၀င္သင့္တယ္။ ၾကားျဖတ္အစုိးရမွာ အဖြဲ႔အစည္းအားလုံး၊ တသီးပုဂၢလေတြပါ၀င္လာႏုိင္ေအာင္ႀကိဳးစားသင့္တယ္။
ျပည္တြင္းျပည္ပမွာရွိတဲ့ျမန္မာေတြအားလုံးပါ၀င္လာေအာင္၊ ေထာက္ခံလာေအာင္စတင္ႀကိဳးစားသင့္တယ္။
3/12/10
ေရြးေကာက္ပြဲကုိ၀င္ဖုိ႔၊ မ၀င္ဖုိ႔ အခုျငင္းခုန္ေနၾကပီ။
ေရြးေကာက္ပြဲကုိ၀င္ဖုိ႔၊ မ၀င္ဖုိ႔ အခုျငင္းခုန္ေနၾကပီ။
ေရြးေကာက္ပြဲကုိ ျပည္တြင္းက တခ်ဳိ ႔ႏုိင္ငံေရးလႈပ္ရွားသူေတြ၀င္မယ္။ ပါတီေထာင္မယ္။ ေကာင္းပါတယ္။ မြန္ျမတ္ပါတယ္။
တခ်ိဳ ႔က လုံး၀ဆန္႔က်င္တယ္။
စစ္အစုိးရရုိးသားတယ္ဆိုတာမရွိခဲ့ဘူး။ အခုၾကည့္ ေရြးေကာက္ပြဲဥပေဒ၊ ဘာဥပေဒ၊ ညာဥပေဒ။
လြတ္ေတာ္ထဲကို၀င္ၿပီး၊ သူတုိ႔နဲ႔လုံးေထြးၿပီး ေနမွ ဒီမုိကေရစီရေတာ့မလုိမ်ဳိး တခ်ဳိ ႔ျပည္ပကုိထြက္ၿပီး ျပည္ပက အတုိက္အခံေတြကုိ စည္းရုံးတယ္။
က်ေနာ္ဒီလုိေျပာမယ္...(က်ေနာ္ ဂ်ေလပီ.. ဘာေကာင္မွမဟုတ္ဘူး)
ဥပမာ...က်ေနာ္က ျပည္ပကအတုိက္အခံေခါင္းေဆာင္ပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ျပည္တြင္းက အတုိက္အခံေခါင္းေဆာင္ပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ခင္ဗ်ားတုိ႔...(နအဖ) စစ္အစုိးရက တရား၀င္ ဖိတ္စာနဲ႔ ေရြးေကာက္ပြဲ ၀င္ပါလုိ႔ေျပာ....။ ဒါကုိလုံး၀စဥ္းစားမယ္။ ဒါေပမဲ့ က်ေနာ္ေတာင္းဆုိမယ္။
ခင္ဗ်ားတုိ႔ေျပာတဲ့ေရြးေကာက္ပြဲကုိ၀င္မယ္။ က်ေနာ္ေျပာတဲ့အတုိင္းျဖစ္ေအာင္လုပ္ေပး။
၁) သတင္းသမားေတြကုိလြတ္လပ္စြာ သတင္းယူခြင့္ေပး။
၂) ႏုိင္ငံတကာက ေစာင့္ၾကည့္ေလ့လာႏုိင္တဲ့အဖြဲ႔ေတြ၊ လက္နက္ကိုင္တပ္ေတြကုိ ၀င္ခြင့္ေပး။ သူတုိ႔ေစာင့္ၾကည့္ႏုိင္ေရးကို အာမခံေပး။
၃) ေဒၚစု၊ ကုိမင္းကိုႏုိင္နဲ႔ ႏုိင္ငံေရးအက်ဥ္းသားေတြကုိ လုံး၀လြတ္ေပးၿပီး သူတုိ႔ ဒီကိစၥေတြ (ေရြးေကာက္ပြဲကိစၥ) ေတြကုိ လုပ္ႏုိင္ေအာင္ အခြင့္အလမ္းေပး။
၄) ျပည္ပအတိုက္အခံ၊ တိုင္းရင္းသားလက္ႏုိင္ငံအဖြဲ႔ေတြအားလုံးကုိလည္း ေရြးေကာက္ပြဲ၀င္ႏုိင္ေအာင္ ဖန္တီေပး။
ဒီလုိမ်ဳိးအေျခအေနရွိရင္ ေရြးေကာက္ပြဲကုိ ႏွစ္ခါမက၀င္မယ္။ ေလာေလာဆယ္အေျခခံဥပေဒကိုမႀကိဳက္ရင္ ျပင္လုိ႔ရႏုိင္တဲ့အေျခအေနကုိ ေနာင္မွာလုံး၀ရွိတယ္။
ဒါမ်ိဳးမရွိရင္ေတာ့ Fuck Off လုိ႔ေျပာရေတာ့မယ္။
က်ေနာ္ အသက္ ၃၀ ရွိၿပီ။ ေနာင္ႏွစ္ေပါင္း ၃၀ ေလာက္ေတာ့ ခံအုံးမယ္။ က်ေနာ္သာအာဏာရလုိ႔ကေတာ့ တုိင္းျပည္ကုိ သြယ္၀ုိက္ၿပီးျဖစ္ေစ၊ တုိက္ရုိက္ျဖစ္ေစ၊ ျဖတ္ဆီးခဲ့တဲ့လူေတြအားလုံးကုိ အေရခြံလွန္ျပစ္မယ္။
ေရြးေကာက္ပြဲကုိ ျပည္တြင္းက တခ်ဳိ ႔ႏုိင္ငံေရးလႈပ္ရွားသူေတြ၀င္မယ္။ ပါတီေထာင္မယ္။ ေကာင္းပါတယ္။ မြန္ျမတ္ပါတယ္။
တခ်ိဳ ႔က လုံး၀ဆန္႔က်င္တယ္။
စစ္အစုိးရရုိးသားတယ္ဆိုတာမရွိခဲ့ဘူး။ အခုၾကည့္ ေရြးေကာက္ပြဲဥပေဒ၊ ဘာဥပေဒ၊ ညာဥပေဒ။
လြတ္ေတာ္ထဲကို၀င္ၿပီး၊ သူတုိ႔နဲ႔လုံးေထြးၿပီး ေနမွ ဒီမုိကေရစီရေတာ့မလုိမ်ဳိး တခ်ဳိ ႔ျပည္ပကုိထြက္ၿပီး ျပည္ပက အတုိက္အခံေတြကုိ စည္းရုံးတယ္။
က်ေနာ္ဒီလုိေျပာမယ္...(က်ေနာ္ ဂ်ေလပီ.. ဘာေကာင္မွမဟုတ္ဘူး)
ဥပမာ...က်ေနာ္က ျပည္ပကအတုိက္အခံေခါင္းေဆာင္ပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ျပည္တြင္းက အတုိက္အခံေခါင္းေဆာင္ပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ခင္ဗ်ားတုိ႔...(နအဖ) စစ္အစုိးရက တရား၀င္ ဖိတ္စာနဲ႔ ေရြးေကာက္ပြဲ ၀င္ပါလုိ႔ေျပာ....။ ဒါကုိလုံး၀စဥ္းစားမယ္။ ဒါေပမဲ့ က်ေနာ္ေတာင္းဆုိမယ္။
ခင္ဗ်ားတုိ႔ေျပာတဲ့ေရြးေကာက္ပြဲကုိ၀င္မယ္။ က်ေနာ္ေျပာတဲ့အတုိင္းျဖစ္ေအာင္လုပ္ေပး။
၁) သတင္းသမားေတြကုိလြတ္လပ္စြာ သတင္းယူခြင့္ေပး။
၂) ႏုိင္ငံတကာက ေစာင့္ၾကည့္ေလ့လာႏုိင္တဲ့အဖြဲ႔ေတြ၊ လက္နက္ကိုင္တပ္ေတြကုိ ၀င္ခြင့္ေပး။ သူတုိ႔ေစာင့္ၾကည့္ႏုိင္ေရးကို အာမခံေပး။
၃) ေဒၚစု၊ ကုိမင္းကိုႏုိင္နဲ႔ ႏုိင္ငံေရးအက်ဥ္းသားေတြကုိ လုံး၀လြတ္ေပးၿပီး သူတုိ႔ ဒီကိစၥေတြ (ေရြးေကာက္ပြဲကိစၥ) ေတြကုိ လုပ္ႏုိင္ေအာင္ အခြင့္အလမ္းေပး။
၄) ျပည္ပအတိုက္အခံ၊ တိုင္းရင္းသားလက္ႏုိင္ငံအဖြဲ႔ေတြအားလုံးကုိလည္း ေရြးေကာက္ပြဲ၀င္ႏုိင္ေအာင္ ဖန္တီေပး။
ဒီလုိမ်ဳိးအေျခအေနရွိရင္ ေရြးေကာက္ပြဲကုိ ႏွစ္ခါမက၀င္မယ္။ ေလာေလာဆယ္အေျခခံဥပေဒကိုမႀကိဳက္ရင္ ျပင္လုိ႔ရႏုိင္တဲ့အေျခအေနကုိ ေနာင္မွာလုံး၀ရွိတယ္။
ဒါမ်ိဳးမရွိရင္ေတာ့ Fuck Off လုိ႔ေျပာရေတာ့မယ္။
က်ေနာ္ အသက္ ၃၀ ရွိၿပီ။ ေနာင္ႏွစ္ေပါင္း ၃၀ ေလာက္ေတာ့ ခံအုံးမယ္။ က်ေနာ္သာအာဏာရလုိ႔ကေတာ့ တုိင္းျပည္ကုိ သြယ္၀ုိက္ၿပီးျဖစ္ေစ၊ တုိက္ရုိက္ျဖစ္ေစ၊ ျဖတ္ဆီးခဲ့တဲ့လူေတြအားလုံးကုိ အေရခြံလွန္ျပစ္မယ္။
3/11/10
Australian Burmese Community Journal 1-7
၂၀၁၀ ခုႏွစ္ ေဖဖ၀ါရီလထုတ္ Australian Burmese Community Journal ျဖစ္ပါတယ္။
အင္တာနက္မွာ အလကားရေတာ့ တန္ဖုိးနည္းတယ္လုိ႔မထင္လုိက္ပါနဲ႔။ အင္တာနက္ပရိတ္သတ္ကုိ မရည္ရြယ္ဘဲထုတ္ပါတယ္။ အင္တာနက္မရွိတဲ့ ျပည္ပေရာက္ ျမန္မာအလုပ္သမားေတြ၊ ဒုကၡသည္ေတြအတြက္ ျဖစ္ပါေၾကာင္း။
ဂ်ာနယ္မွာပါတဲ့ စာမႈေတြကုိ မိမိဘေလာ့ဂ္၊ နဲ႔ အျခား အင္တာနက္စာမ်က္ႏွာေတြမွာ တင္တဲ့အခါ Australian Burmese Community Journal တြင္ ေဖာ္ျပခဲ့သည့္ ေဆာင္းပါးျဖစ္ပါေၾကာင္း ဆုိတဲ့ Credit ထည့္ေပးၾကဖုိ႔အထူးေမတၱာရပ္ခံပါသည္။ အားလုံးနားလည္ႏုိင္ၾကမယ္လုိ႔ထင္ပါတယ္။ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။
ABC7 Finalist
အင္တာနက္မွာ အလကားရေတာ့ တန္ဖုိးနည္းတယ္လုိ႔မထင္လုိက္ပါနဲ႔။ အင္တာနက္ပရိတ္သတ္ကုိ မရည္ရြယ္ဘဲထုတ္ပါတယ္။ အင္တာနက္မရွိတဲ့ ျပည္ပေရာက္ ျမန္မာအလုပ္သမားေတြ၊ ဒုကၡသည္ေတြအတြက္ ျဖစ္ပါေၾကာင္း။
ဂ်ာနယ္မွာပါတဲ့ စာမႈေတြကုိ မိမိဘေလာ့ဂ္၊ နဲ႔ အျခား အင္တာနက္စာမ်က္ႏွာေတြမွာ တင္တဲ့အခါ Australian Burmese Community Journal တြင္ ေဖာ္ျပခဲ့သည့္ ေဆာင္းပါးျဖစ္ပါေၾကာင္း ဆုိတဲ့ Credit ထည့္ေပးၾကဖုိ႔အထူးေမတၱာရပ္ခံပါသည္။ အားလုံးနားလည္ႏုိင္ၾကမယ္လုိ႔ထင္ပါတယ္။ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။
ABC7 Finalist
3/9/10
ေရြးေကာက္ပြဲ ဥပေဒ
ေရြးေကာက္ပြဲဥပေဒထြက္ၿပီ။ အမ်ိဳးသားဒီမုိကေရစီအဖြဲ႔ခ်ဳပ္ မ၀င္လည္း ေရြးေကာက္ပြဲကို စစ္အစုိးရလုပ္မွာပဲ။ သူတုိ႔လုပ္ခ်င္တာကုိ အတင္းအဓမၼလုပ္တာ ထုံးစံပဲ။ ေရြးေကာက္ပြဲမွာ စစ္သားအမတ္ေတြႏုိင္ေအာင္ လိမ္မယ္။ ရက္စက္မယ္။ ဒါကုိ လူတိုင္းသိတယ္။ အေျခခံဥပေဒကုိေတာင္ လိမ္ၿပီအတင္းေထာက္ခံခုိင္းေသးတာပဲ။ ဒီေလာက္လူေတြ သိန္းနဲ႔ခ်ီၿပီး ဒုကၡေရာက္၊ ေသတာေတာင္ ဂရုမစိုက္၊ အေျခခံဥပေဒကုိ အတင္းအဓမၼလူထုကုိမဲထည့္ခုိင္းေသးတယ္။
လြန္ခဲ့ႏွစ္ေတြကတည္းက ႏုိင္ငံေရးလႈပ္ရွားမႈမွန္သမွ် ေပၚတင္ခ်တယ္။ လူေတြသက္တယ္။ ဘုန္းႀကီးေခါင္းကုိ ေပၚတင္ရုိက္ခြဲတယ္။ ဒီလုိအေျခအေနမ်ဳိးေတြျဖစ္ေနတာကုိက စစ္အစုိးရဟာ တုိင္းျပည္အေပၚမွာေစတနာရွိတာလား။ ေရြးေကာက္ပြဲမွာ ဘယ္သူပါပါမပါပါ သူတုိ႔ႏုိင္ေအာင္လုပ္ၿပီးသားပဲ။ မယုံမရွိနဲ႔။ ဥပေဒဆုိတာ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေတြပါးစပ္ကေျပာတာျဖစ္တယ္။ တုိင္းျပည္မွာတရားဥပေဒ တကယ္ရွိေနရင္ နအဖေတာင္ရွိမွာမဟုတ္ဘူး။ ဒါ့ေၾကာင့္ေရြးေကာက္ပြဲ ဥပေဒဆုိတာ စာအုပ္ထဲမွာပဲရွိတယ္။ စကားလုံးလွလွေလးေတြေရးထားတာပဲရွိတယ္။ စစ္ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေတြလုပ္ခ်င္တာကုိ လုပ္တာသာျဖစ္တယ္။ သူတုိ႔လုပ္ခ်င္တာက သူတုိ႔အာဏာရေရး၊ စည္းစိမ္ဥစၥာတုိးပြားေရး၊ ငါ့မိသားစု ေကာင္းစားေရး ဒါေတြပဲျဖစ္တယ္ဆုိတာကုိ လူတုိင္းသိတယ္။ ဘာမွရွည္ရွည္ေ၀းေ၀း ေရြးေကာက္ပြဲဥပေဒနဲ႔ပက္သက္ၿပီး အျငင္းပြားစရာမလုိဘူး။
ေရြးေကာက္ပြဲဥပေဒထြက္တယ္။ ေရြးေကာက္ပြဲလုပ္မယ္။ ဒါေတြကုိ ႏုိင္ငံေရးစိတ္၀င္စားတဲ့သူေတြပဲ စကားထဲထည့္ေျပာတယ္။ လူအမ်ားစုက ဒီကိစၥနဲ႔ပက္သက္ၿပီး ဖုတ္ေလတဲ့ငပိ နံေလတယ္လို႔ေတာင္မထင္ဘူး။ ဥပမာ ၾသစေတ်းလ်ႏုိင္ငံမွာေနထုိင္ေနတဲ့ ျမန္မာအမ်ားစုကုိၾကည့္။ သူတို႔အတြက္ အိမ္ဖုိးေက်ေအာင္ပုိက္ဆံရွာေရး၊ Bills ေပးႏုိင္ေရး၊ Holiday သြားေရး၊ ညေနအလုပ္ကအျပန္မွာ ဘီယာခ်ေရးေလာက္ပဲစိတ္၀င္စားတယ္။ ႀကီးႀကီးက်ယ္က်ယ္ ေရြးေကာက္ပြဲ၊ ဥပေဒ ဘာမွမေျပာေတာ့ဘူး။ NLD၊ ျပည္ပအတုိက္အခံ ဘာမွစိတ္မ၀င္စားဘူး။ ဒီလူေတြကုိလည္းအထင္မႀကီးေတာ့ဘူး။ ဘာ့ေၾကာင့္လဲဆုိေတာ့ ဒီေန႔အခ်ိန္ထိဘာမွ ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲေရး မလုပ္ႏုိင္ခဲ့ဘူး။ သူတုိ႔ဘ၀ေတြကုိ တုိးတက္ႀကီးပြားေအာင္ အတုိက္အခံ၊ နအဖ မလုပ္ေပးႏုိင္ေသးဘူး။
အတုိက္အခံ၊ နအဖ ဘယ္သူမွအျပတ္မျဖတ္ႏုိင္ေသးဘူး။ ဒီလုိပဲလိမ္ပယ္ၿပီး သြားေနတာဘယ္ေလာက္ၾကာပီလဲ။ ၾကားထဲက ျပည္တြင္းက လူေတြပဲဒုကၡေရာက္ရတယ္။ ဖာျဖစ္ရတယ္။
က်ေနာ္တခါတေလ ဒီလုိစဥ္စားတယ္။ ဒီေလာက္ျဖစ္ေနတာ အတုိက္အခံ၊ နအဖ ဒီႏွစ္ခုစလုံးကုိပါ တုိက္ထုတ္ပစ္ခ်င္ေနၿပီ။ အခုလက္ရွိအတုိက္အခံ၊ နအဖ ကုိဖယ္ရွားၿပီး ေနာက္မ်ဳိးဆက္သစ္ကို ထူေထာင္ခ်င္ၿပီ။
လြန္ခဲ့ႏွစ္ေတြကတည္းက ႏုိင္ငံေရးလႈပ္ရွားမႈမွန္သမွ် ေပၚတင္ခ်တယ္။ လူေတြသက္တယ္။ ဘုန္းႀကီးေခါင္းကုိ ေပၚတင္ရုိက္ခြဲတယ္။ ဒီလုိအေျခအေနမ်ဳိးေတြျဖစ္ေနတာကုိက စစ္အစုိးရဟာ တုိင္းျပည္အေပၚမွာေစတနာရွိတာလား။ ေရြးေကာက္ပြဲမွာ ဘယ္သူပါပါမပါပါ သူတုိ႔ႏုိင္ေအာင္လုပ္ၿပီးသားပဲ။ မယုံမရွိနဲ႔။ ဥပေဒဆုိတာ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေတြပါးစပ္ကေျပာတာျဖစ္တယ္။ တုိင္းျပည္မွာတရားဥပေဒ တကယ္ရွိေနရင္ နအဖေတာင္ရွိမွာမဟုတ္ဘူး။ ဒါ့ေၾကာင့္ေရြးေကာက္ပြဲ ဥပေဒဆုိတာ စာအုပ္ထဲမွာပဲရွိတယ္။ စကားလုံးလွလွေလးေတြေရးထားတာပဲရွိတယ္။ စစ္ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေတြလုပ္ခ်င္တာကုိ လုပ္တာသာျဖစ္တယ္။ သူတုိ႔လုပ္ခ်င္တာက သူတုိ႔အာဏာရေရး၊ စည္းစိမ္ဥစၥာတုိးပြားေရး၊ ငါ့မိသားစု ေကာင္းစားေရး ဒါေတြပဲျဖစ္တယ္ဆုိတာကုိ လူတုိင္းသိတယ္။ ဘာမွရွည္ရွည္ေ၀းေ၀း ေရြးေကာက္ပြဲဥပေဒနဲ႔ပက္သက္ၿပီး အျငင္းပြားစရာမလုိဘူး။
ေရြးေကာက္ပြဲဥပေဒထြက္တယ္။ ေရြးေကာက္ပြဲလုပ္မယ္။ ဒါေတြကုိ ႏုိင္ငံေရးစိတ္၀င္စားတဲ့သူေတြပဲ စကားထဲထည့္ေျပာတယ္။ လူအမ်ားစုက ဒီကိစၥနဲ႔ပက္သက္ၿပီး ဖုတ္ေလတဲ့ငပိ နံေလတယ္လို႔ေတာင္မထင္ဘူး။ ဥပမာ ၾသစေတ်းလ်ႏုိင္ငံမွာေနထုိင္ေနတဲ့ ျမန္မာအမ်ားစုကုိၾကည့္။ သူတို႔အတြက္ အိမ္ဖုိးေက်ေအာင္ပုိက္ဆံရွာေရး၊ Bills ေပးႏုိင္ေရး၊ Holiday သြားေရး၊ ညေနအလုပ္ကအျပန္မွာ ဘီယာခ်ေရးေလာက္ပဲစိတ္၀င္စားတယ္။ ႀကီးႀကီးက်ယ္က်ယ္ ေရြးေကာက္ပြဲ၊ ဥပေဒ ဘာမွမေျပာေတာ့ဘူး။ NLD၊ ျပည္ပအတုိက္အခံ ဘာမွစိတ္မ၀င္စားဘူး။ ဒီလူေတြကုိလည္းအထင္မႀကီးေတာ့ဘူး။ ဘာ့ေၾကာင့္လဲဆုိေတာ့ ဒီေန႔အခ်ိန္ထိဘာမွ ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲေရး မလုပ္ႏုိင္ခဲ့ဘူး။ သူတုိ႔ဘ၀ေတြကုိ တုိးတက္ႀကီးပြားေအာင္ အတုိက္အခံ၊ နအဖ မလုပ္ေပးႏုိင္ေသးဘူး။
အတုိက္အခံ၊ နအဖ ဘယ္သူမွအျပတ္မျဖတ္ႏုိင္ေသးဘူး။ ဒီလုိပဲလိမ္ပယ္ၿပီး သြားေနတာဘယ္ေလာက္ၾကာပီလဲ။ ၾကားထဲက ျပည္တြင္းက လူေတြပဲဒုကၡေရာက္ရတယ္။ ဖာျဖစ္ရတယ္။
က်ေနာ္တခါတေလ ဒီလုိစဥ္စားတယ္။ ဒီေလာက္ျဖစ္ေနတာ အတုိက္အခံ၊ နအဖ ဒီႏွစ္ခုစလုံးကုိပါ တုိက္ထုတ္ပစ္ခ်င္ေနၿပီ။ အခုလက္ရွိအတုိက္အခံ၊ နအဖ ကုိဖယ္ရွားၿပီး ေနာက္မ်ဳိးဆက္သစ္ကို ထူေထာင္ခ်င္ၿပီ။
3/4/10
သူပုန္ဘ၀ အပိုင္း-၈
ေပ်ာ္ပြဲရႊင္ပြဲ
စစ္ေၾကာင္းသြားရတာ အရမ္းပင္ပန္းတယ္။ တခါတေလ မုိးရြာထဲမွာ ေလွ်ာက္ရတယ္။ ညဖက္ေတြမွာျဖတ္ရတယ္။ ည သန္းေခါင္းယံမွာ ထၿပီးကင္းေစာင့္ရတယ္။ ျပန္အိပ္တဲ့အခါ ေစာင္၊ ေခါင္းအုံး၊ ကုတင္ မရွိတဲ့ဘ၀။ ျခင္ေတြ၊ ျဖဳတ္ေတြဆုိတာ လူကုိခ်ီမတက္ပဲ။ အိပ္တဲ့ေနရာက ရြာထဲမွာ။ တခါတေလေတာထဲမွာ။ ရြာထဲမွာဆုိရင္ အၿမဲတမ္း သူမ်ားအိမ္ရဲ ႔ အိမ္ေအာက္မွာ ပုခတ္ဆြဲၿပီးအိပ္ရတယ္။ ရြာသားေတြရဲ ႔အိမ္အမ်ားစု ေျခတံရွည္အိမ္ေတြျဖစ္တာကုိး။ အိပ္တဲ့အခါမွာ တစုတစည္းထဲ တေနရာတည္း မအိပ္ရဲဘူး။ လူစုခြဲၿပီးအိပ္ရတယ္။ တစုတစည္းထဲအိပ္ရင္ ရန္သူေတြ႔လုိ႔ကေတာ့ လက္ပစ္ဗုံးတစ္လုံးေလာက္နဲ႔ ငါးေယာက္ေလာက္က အနည္းဆုံး နတ္ျပည္မွာေစာ္ေလးေတြနဲ႔ ႏွပါးသြားရမယ္။
မနက္မုိးမလင္းခင္ ေလးနာရီေလာက္ စတင္းဘုိင္လည္းရွိတယ္။ အဆင္သင့္ေနရာယူထားရတယ္။ ရန္သူလာလုိ႔ကေတာ့ တြယ္ဖုိ႔အတြက္ အဆင္သင့္ျပင္ထားရတဲ့သေဘာပါ။ ရန္သူကလည္း ကုိယ့္ထက္ သြက္တယ္။ လည္တယ္။ ဘယ္ေတာ့မွ ဒီလုိအလုပ္ကုိမလုပ္ဘူး။ သူတုိ႔အလုပ္က ေကြ႔ပတ္ေရွာင္၊ သတင္းလိမ္ပုိ႔၊ လုယက္တဲ့အဆင့္ေလာက္ပဲရွိတယ္။ ဆုိေတာ့ က်ေနာ္တုိ႔က သူတုိ႔က သနားတယ္ပဲေျပာတယ္။ ေသလုိက္တာလည္း နည္းတာမဟုတ္ဘူး။ တရက္တည္းထဲအနည္းဆုံး ေလးငါးေယာက္ေသတယ္။ ဒါေတာင္ က်ေနာ္တုိ႔ ေက်ာင္းသားနဲ႔ေကအန္ယူက အပ်င္းေျပေခ်ာင္းပစ္တာပဲရွိေသးတယ္။
ပစ္ၿပီးသြားရင္ ရြာက ၀က္တစ္ေကာင္ေပးတယ္။ ေပ်ာ္ပြဲစားေပါ့။ ရြာရဲ ႔ဗြီဒီယုိရုံမွာက်ေနာ္တုိ႔ကို ၾကည့္ဖုိ႔ခြင့္ေပးတယ္။ အလကားမရဘူး။ ပိုက္ဆံေပးရတယ္။ ဗြီဒီယုိရုံမွာက်ေနာ္တုိ႔ အားရပါးရေပ်ာ္ၾကတယ္။ ေပ်ာ္တဲ့အခါမွာ ေသနတ္ကို ေျမေအာက္မွာ မခ်ရဲဘူး။ ကိုယ္မွာအဆင္သင့္လြဲထားၿပီး ေလးျဖဴ၊ အငဲသီခ်င္းနဲ႔ေကြးေနေအာင္ ရဲေဘာ္ေတြကၾကတယ္။ သီခ်င္းကုိ အားရပါးရေအာ္ဆုိတယ္။ က်ေနာ္တုိ႔ကဲေနတဲ့အခ်ိန္မွာ တာ၀န္က်တဲ့ရဲေဘာ္ေတြက ကင္းေစာင့္။ တေယာက္တလွည့္ေပါ့။ ၿပီးရင္သူတုိ႔အလွည့္။ အရမ္းေပ်ာ္စရာေကာင္းတယ္။
ေစာ္..ငန္းဖုိ႔လည္း မရွိဘူး။ မိန္းမေခ်ာေခ်ာလွလွေလးေတြက ထုိင္းမွာသြားၿပီး အလုပ္လုပ္ေနၾကပီ။ အရြယ္ေရာက္တာနဲ႔ရြာမွာမရွိေတာ့ဘူး။ ဒီေတာ့ က်ေနာ္တုိ႔လူပ်ဳိေတြ ေစာ္လည္းမငန္းရဘူး။ တခါတေလ တခ်ဳိ႔အိမ္ေတြမွာ ေကာင္မေလးလွလွေလးေတြ ရွားရွားပါးပါးရွိတက္တယ္။ ညေနဖက္ဆုိဒီအိပ္မွာက်ေနာ္တုိ႔ လူပ်ဳိေတြ အသားကုန္း၀ုိင္းၿပီး ငန္းရတယ္။ ပြားရတယ္။ ေက်ာင္းသားဘယ္ေလာက္ေကာင္းလဲဆုိတာ ၿဖီးရတယ္။ လူပ်ဳိတင္မဟုတ္ဘူး၊ မိန္းမရွိတဲ့သူပုန္လည္း မိန္းမနဲ႔ေ၀းေနေတာ့ ငန္းတာပဲ။
ေနာက္တန္းျပန္ၾကပီ
၉၉၉၉ ေလးလုံးလႈပ္ရွားမႈခရီးစဥ္က ၆ လၾကာတယ္။ ေျခာက္လမွာ ဘယ္ေလာက္ေအာင္ျမင္လဲေတာ့မသိဘူး။ ျပသာနာေတြကေတာ့မ်ားတယ္။ ေနာက္ဆုံး က်ေနာ္တုိ႔ လူ႔ေဘာင္သစ္အဖြဲ႔ ေနာက္တန္းျပန္ဖုိ႔လုပ္တယ္။ လူ႔ေဘာင္သစ္ အလုပ္အဖြဲ႔ ေဒသ (၂) မွာ ႏွစ္ဖြဲ႔ျဖစ္ေနတယ္။ တဖြဲ႔က ကိုေအာင္ေက်ာ္စုိး၊ ကိုေမာင္ဦး၊ က်ေနာ္၊ကုိ၀ဏ၊ ေက်ာ္စြာ။ က်ေနာ္တုိ႔အဖြဲ႔က ၀င္းေရာ္ဆိပ္ႀကီး၊ ေတာင္ေပါက္ ၂၄ရြာ၊ အဖြဲ႔ကုိ ၉၉၉၉ ေလးလုံး စစ္ေၾကာင္းနဲ႔ခ်ီတက္တယ္။ လူထုစည္းရုံးေရး၊ ေပ်ာက္ၾကားပစ္ေရး၊ ပီဒီလုပ္ငန္းရွိတယ္။
ေနာက္တစ္ဖြဲ႔က ကုိေက်ာ္ေက်ာ္၊ ကိုေန၀င္း၊ ဦးစုိးျမင့္(NLD-LA) သူတုိ႔က ေကာ့ကရိတ္ဘက္အျခမ္းမွာလႈပ္ရွားတယ္။ ဒီႏွစ္ဖြဲ႔ကုိ ရွားရွားပါးပါး ေတာင္ေပါက္ႏွစ္ဆယ့္ေလးရြာခြင္မွာ ျပန္ဆုံၾကတယ္။ ဒီမွာတင္ ေနာက္တန္းျပန္ဆင္းဖုိ႔ လုပ္ၾကပီ။ အားလုံးလည္းပင္ပန္းေနၾကပီ။ ကုိပိန္ (အေမရိက)၊ ကိုေမာင္ဦး (အေမရိက) တုိ႔က ေလွနဲ႔ျပန္ထြက္ၾကတယ္။ ႏုိ႔ဘုိးစခန္းအေရာက္ေပါ့။
က်ေနာ္က ကိုေက်ာ္ေက်ာ္၊ ကိုေန၀င္းတုိ႔နဲ႔အတူ ေကာ့ကရိတ္ဘက္ကုိလုိက္သြားတယ္။ ေကာ့ကရိတ္ကေန၊ ဟုိပတ္ဒီပတ္၊ ဟုိေရာက္ဒီေရာက္နဲ႔ ေသေဘာဘုိး စခန္းအေဟာင္းႀကီးကို ျဖတ္ရတယ္။ ထုိင္းဘက္အျခမ္းကုိ ကူးဖုိ႔။ ဒီစခန္းႀကီးမွာ ဒီေကဘီေအ၊ နအဖ၊ ရန္သူ စုံေနတာပဲ။ ညဘက္ႀကီးျဖတ္တယ္။ ေသေဘာဘုိးစခန္းကိုျဖတ္မွ ထုိင္းကမ္းကို ကတ္လုိ႔ရတယ္။
ထုိင္းဘတ္အျခမ္းကေန မဲ့ေဆာက္။ မဲ့ေဆာက္ကေန ႏုိ႔ဘုိးကုိျပန္တက္ေပါ့။ ေသေဘာဘုိးမျဖတ္ခင္ ထုံးစံအတုိင္း ခ်ီးပါခ်င္တယ္။ က်ေနာ္တုိ႔အဖြဲ႔ရဲ ႔ ဒု-တာ၀န္ခံ ကိုေက်ာ္ေက်ာ္(သူကအဲတုံးက အသက္ ၃၀) ပဲရွိအုံးမယ္။ ကိုေက်ာ္ေက်ာ္ က်ေနာ္အီးပါးခ်င္တယ္လုိ႔ေျပာေတာ့....ေသေဘာဘုိးရြာအလည္က ၿခဳံေတြၾကားထဲမွာ အီးပါခဲ့ရတယ္...ဒီမွာတင္ က်ေနာ္တုိ႔နဲ႔ပါလာတဲ့ ေကအန္ယူကလူႀကီးေတြ၊ NLD ကလူႀကီေတြဆဲပါေလေရာ...ဒီေကာင္ ဒီေလာက္အေရးႀကီးတဲ့ၾကားထဲ အီးပါရတယ္လုိ႔...။ ပါလာတဲ့ စစ္ေရဘူးနဲ႔ က်ေနာ္ကိစၥကုိ ျမန္ျမန္ပီးလုိက္တယ္။ သူတုိ႔မသိတာက...အေရးႀကီးရင္ က်ေနာ္အီးထြက္ၿပီ။
ဆက္ရန္-
စစ္ေၾကာင္းသြားရတာ အရမ္းပင္ပန္းတယ္။ တခါတေလ မုိးရြာထဲမွာ ေလွ်ာက္ရတယ္။ ညဖက္ေတြမွာျဖတ္ရတယ္။ ည သန္းေခါင္းယံမွာ ထၿပီးကင္းေစာင့္ရတယ္။ ျပန္အိပ္တဲ့အခါ ေစာင္၊ ေခါင္းအုံး၊ ကုတင္ မရွိတဲ့ဘ၀။ ျခင္ေတြ၊ ျဖဳတ္ေတြဆုိတာ လူကုိခ်ီမတက္ပဲ။ အိပ္တဲ့ေနရာက ရြာထဲမွာ။ တခါတေလေတာထဲမွာ။ ရြာထဲမွာဆုိရင္ အၿမဲတမ္း သူမ်ားအိမ္ရဲ ႔ အိမ္ေအာက္မွာ ပုခတ္ဆြဲၿပီးအိပ္ရတယ္။ ရြာသားေတြရဲ ႔အိမ္အမ်ားစု ေျခတံရွည္အိမ္ေတြျဖစ္တာကုိး။ အိပ္တဲ့အခါမွာ တစုတစည္းထဲ တေနရာတည္း မအိပ္ရဲဘူး။ လူစုခြဲၿပီးအိပ္ရတယ္။ တစုတစည္းထဲအိပ္ရင္ ရန္သူေတြ႔လုိ႔ကေတာ့ လက္ပစ္ဗုံးတစ္လုံးေလာက္နဲ႔ ငါးေယာက္ေလာက္က အနည္းဆုံး နတ္ျပည္မွာေစာ္ေလးေတြနဲ႔ ႏွပါးသြားရမယ္။
မနက္မုိးမလင္းခင္ ေလးနာရီေလာက္ စတင္းဘုိင္လည္းရွိတယ္။ အဆင္သင့္ေနရာယူထားရတယ္။ ရန္သူလာလုိ႔ကေတာ့ တြယ္ဖုိ႔အတြက္ အဆင္သင့္ျပင္ထားရတဲ့သေဘာပါ။ ရန္သူကလည္း ကုိယ့္ထက္ သြက္တယ္။ လည္တယ္။ ဘယ္ေတာ့မွ ဒီလုိအလုပ္ကုိမလုပ္ဘူး။ သူတုိ႔အလုပ္က ေကြ႔ပတ္ေရွာင္၊ သတင္းလိမ္ပုိ႔၊ လုယက္တဲ့အဆင့္ေလာက္ပဲရွိတယ္။ ဆုိေတာ့ က်ေနာ္တုိ႔က သူတုိ႔က သနားတယ္ပဲေျပာတယ္။ ေသလုိက္တာလည္း နည္းတာမဟုတ္ဘူး။ တရက္တည္းထဲအနည္းဆုံး ေလးငါးေယာက္ေသတယ္။ ဒါေတာင္ က်ေနာ္တုိ႔ ေက်ာင္းသားနဲ႔ေကအန္ယူက အပ်င္းေျပေခ်ာင္းပစ္တာပဲရွိေသးတယ္။
ပစ္ၿပီးသြားရင္ ရြာက ၀က္တစ္ေကာင္ေပးတယ္။ ေပ်ာ္ပြဲစားေပါ့။ ရြာရဲ ႔ဗြီဒီယုိရုံမွာက်ေနာ္တုိ႔ကို ၾကည့္ဖုိ႔ခြင့္ေပးတယ္။ အလကားမရဘူး။ ပိုက္ဆံေပးရတယ္။ ဗြီဒီယုိရုံမွာက်ေနာ္တုိ႔ အားရပါးရေပ်ာ္ၾကတယ္။ ေပ်ာ္တဲ့အခါမွာ ေသနတ္ကို ေျမေအာက္မွာ မခ်ရဲဘူး။ ကိုယ္မွာအဆင္သင့္လြဲထားၿပီး ေလးျဖဴ၊ အငဲသီခ်င္းနဲ႔ေကြးေနေအာင္ ရဲေဘာ္ေတြကၾကတယ္။ သီခ်င္းကုိ အားရပါးရေအာ္ဆုိတယ္။ က်ေနာ္တုိ႔ကဲေနတဲ့အခ်ိန္မွာ တာ၀န္က်တဲ့ရဲေဘာ္ေတြက ကင္းေစာင့္။ တေယာက္တလွည့္ေပါ့။ ၿပီးရင္သူတုိ႔အလွည့္။ အရမ္းေပ်ာ္စရာေကာင္းတယ္။
ေစာ္..ငန္းဖုိ႔လည္း မရွိဘူး။ မိန္းမေခ်ာေခ်ာလွလွေလးေတြက ထုိင္းမွာသြားၿပီး အလုပ္လုပ္ေနၾကပီ။ အရြယ္ေရာက္တာနဲ႔ရြာမွာမရွိေတာ့ဘူး။ ဒီေတာ့ က်ေနာ္တုိ႔လူပ်ဳိေတြ ေစာ္လည္းမငန္းရဘူး။ တခါတေလ တခ်ဳိ႔အိမ္ေတြမွာ ေကာင္မေလးလွလွေလးေတြ ရွားရွားပါးပါးရွိတက္တယ္။ ညေနဖက္ဆုိဒီအိပ္မွာက်ေနာ္တုိ႔ လူပ်ဳိေတြ အသားကုန္း၀ုိင္းၿပီး ငန္းရတယ္။ ပြားရတယ္။ ေက်ာင္းသားဘယ္ေလာက္ေကာင္းလဲဆုိတာ ၿဖီးရတယ္။ လူပ်ဳိတင္မဟုတ္ဘူး၊ မိန္းမရွိတဲ့သူပုန္လည္း မိန္းမနဲ႔ေ၀းေနေတာ့ ငန္းတာပဲ။
ေနာက္တန္းျပန္ၾကပီ
၉၉၉၉ ေလးလုံးလႈပ္ရွားမႈခရီးစဥ္က ၆ လၾကာတယ္။ ေျခာက္လမွာ ဘယ္ေလာက္ေအာင္ျမင္လဲေတာ့မသိဘူး။ ျပသာနာေတြကေတာ့မ်ားတယ္။ ေနာက္ဆုံး က်ေနာ္တုိ႔ လူ႔ေဘာင္သစ္အဖြဲ႔ ေနာက္တန္းျပန္ဖုိ႔လုပ္တယ္။ လူ႔ေဘာင္သစ္ အလုပ္အဖြဲ႔ ေဒသ (၂) မွာ ႏွစ္ဖြဲ႔ျဖစ္ေနတယ္။ တဖြဲ႔က ကိုေအာင္ေက်ာ္စုိး၊ ကိုေမာင္ဦး၊ က်ေနာ္၊ကုိ၀ဏ၊ ေက်ာ္စြာ။ က်ေနာ္တုိ႔အဖြဲ႔က ၀င္းေရာ္ဆိပ္ႀကီး၊ ေတာင္ေပါက္ ၂၄ရြာ၊ အဖြဲ႔ကုိ ၉၉၉၉ ေလးလုံး စစ္ေၾကာင္းနဲ႔ခ်ီတက္တယ္။ လူထုစည္းရုံးေရး၊ ေပ်ာက္ၾကားပစ္ေရး၊ ပီဒီလုပ္ငန္းရွိတယ္။
ေနာက္တစ္ဖြဲ႔က ကုိေက်ာ္ေက်ာ္၊ ကိုေန၀င္း၊ ဦးစုိးျမင့္(NLD-LA) သူတုိ႔က ေကာ့ကရိတ္ဘက္အျခမ္းမွာလႈပ္ရွားတယ္။ ဒီႏွစ္ဖြဲ႔ကုိ ရွားရွားပါးပါး ေတာင္ေပါက္ႏွစ္ဆယ့္ေလးရြာခြင္မွာ ျပန္ဆုံၾကတယ္။ ဒီမွာတင္ ေနာက္တန္းျပန္ဆင္းဖုိ႔ လုပ္ၾကပီ။ အားလုံးလည္းပင္ပန္းေနၾကပီ။ ကုိပိန္ (အေမရိက)၊ ကိုေမာင္ဦး (အေမရိက) တုိ႔က ေလွနဲ႔ျပန္ထြက္ၾကတယ္။ ႏုိ႔ဘုိးစခန္းအေရာက္ေပါ့။
က်ေနာ္က ကိုေက်ာ္ေက်ာ္၊ ကိုေန၀င္းတုိ႔နဲ႔အတူ ေကာ့ကရိတ္ဘက္ကုိလုိက္သြားတယ္။ ေကာ့ကရိတ္ကေန၊ ဟုိပတ္ဒီပတ္၊ ဟုိေရာက္ဒီေရာက္နဲ႔ ေသေဘာဘုိး စခန္းအေဟာင္းႀကီးကို ျဖတ္ရတယ္။ ထုိင္းဘက္အျခမ္းကုိ ကူးဖုိ႔။ ဒီစခန္းႀကီးမွာ ဒီေကဘီေအ၊ နအဖ၊ ရန္သူ စုံေနတာပဲ။ ညဘက္ႀကီးျဖတ္တယ္။ ေသေဘာဘုိးစခန္းကိုျဖတ္မွ ထုိင္းကမ္းကို ကတ္လုိ႔ရတယ္။
ထုိင္းဘတ္အျခမ္းကေန မဲ့ေဆာက္။ မဲ့ေဆာက္ကေန ႏုိ႔ဘုိးကုိျပန္တက္ေပါ့။ ေသေဘာဘုိးမျဖတ္ခင္ ထုံးစံအတုိင္း ခ်ီးပါခ်င္တယ္။ က်ေနာ္တုိ႔အဖြဲ႔ရဲ ႔ ဒု-တာ၀န္ခံ ကိုေက်ာ္ေက်ာ္(သူကအဲတုံးက အသက္ ၃၀) ပဲရွိအုံးမယ္။ ကိုေက်ာ္ေက်ာ္ က်ေနာ္အီးပါးခ်င္တယ္လုိ႔ေျပာေတာ့....ေသေဘာဘုိးရြာအလည္က ၿခဳံေတြၾကားထဲမွာ အီးပါခဲ့ရတယ္...ဒီမွာတင္ က်ေနာ္တုိ႔နဲ႔ပါလာတဲ့ ေကအန္ယူကလူႀကီးေတြ၊ NLD ကလူႀကီေတြဆဲပါေလေရာ...ဒီေကာင္ ဒီေလာက္အေရးႀကီးတဲ့ၾကားထဲ အီးပါရတယ္လုိ႔...။ ပါလာတဲ့ စစ္ေရဘူးနဲ႔ က်ေနာ္ကိစၥကုိ ျမန္ျမန္ပီးလုိက္တယ္။ သူတုိ႔မသိတာက...အေရးႀကီးရင္ က်ေနာ္အီးထြက္ၿပီ။
ဆက္ရန္-
3/3/10
၀န္ခံပါသည္။
မအားျဖစ္တာမဟုတ္ပါ။ စာေရးခ်င္တဲ့ စိတ္ရွိကုိမရွိလုိ႔ပါ။ ေတာထဲကအေၾကာင္း၊ မိုင္းကအေၾကာင္း ေရးဖုိ႔ေတာ့ ရွိပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ေရးတယ္ဆုိတာကလည္း စိတ္ပါမွရတယ္။ စိတ္မပါေတာ့ ကုိယ္ေရးတဲ့စာေတြဖတ္ၿပီး ဘာဖီလင္မွမလာဘူး။ က်ေနာ္ေရးတဲ့စာေတြကုိ အၿမဲတမ္းက်ေနာ္ သုံးေလးငါးခါမက ျပန္ဖတ္ျဖစ္ပါတယ္။ ဘာေတြမ်ားမွားလဲေပါ့။ ကုိယ့္ဟာကုိယ္ေတာ့ တခါမွမမွားဘူးလုိ႔ထင္ေနမိတယ္။
က်ေနာ္ေရးတဲ့စာေတြကုိဖတ္တဲ့သူေတြေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားရွိတယ္။ အားေပးတဲ့လူေတြရွိတယ္။ ဆဲတဲ့လူေတြရွိတယ္။ သူတုိ႔ဘာဘဲေျပာေျပာ က်ေနာ့္ခံစားခ်က္နဲ႔က်ေနာ္ေရးတာဆုိေတာ့ ဂရုမစိုက္ပါဘူး။ ဖတ္တဲ့သူက က်ေနာ့္ကုိဆဲတဲ့အခါမွာ လူသားပီပီ ေဒါကန္သလုိ၊ အားေပးတဲ့အခါမွာလည္းေပ်ာ္ရႊင္ၾကည္ႏႈးရပါတယ္။ ငါ..တယ္ဟုတ္ပါလားလုိ႔။
ေရးတဲ့စာေတြမွန္သမွ် ဘယ္သူမွ က်ေနာ့္ကုိေမွ်ာက္ေပးလုိ႔ ေရးတာမပါဘူး။ ဘယ္စာမဆုိ၊ တုိသည္ျဖစ္ေစ၊ ရွည္သည္ျဖစ္ေစ၊ က်ေနာ့္ႏွလုံးသားထဲက လာတဲ့ခံစားခ်က္ေတြ၊ အုံးေႏွာက္ကေျပာတဲ့အျမင္ေတြျဖစ္ပါတယ္။ ဥပမာ...အဖြဲ႔အစည္းေတြက ေခါင္းေဆာင္ေတြ၊ ရဲေဘာ္ေတြ၊ ႏုိင္ငံေရးအျမင္ေတြ ဒါေတြကုိ က်ေနာ္ေ၀ဖန္တယ္၊ ေလကန္တယ္၊ ဒါေတြကုိေရးလုိ႔ ကာယကံရွင္ေတြ၊ ႀကိဳက္သည္ျဖစ္ေစ၊ မႀကိဳက္သည္ျဖစ္ေစ က်ေနာ့္ရဲ ႔တာ၀န္သာျဖစ္ပါတယ္။ က်ေနာ္ဘယ္သူကုိမွ ဖားရားၿပီး၊ မေျပာခ်င္ေတာ့ပါဘူး။ ရႈတ္ခ်ၿပီးလည္းမေျပာခ်င္ေတာ့ပါဘူး။ ကိုယ့္လမ္းကိုပဲေလွ်ာက္ခ်င္ပါတယ္။
ဘေလာ့ဂ္စလုပ္ကတည္းက ကုိယ့္ခံစားခ်က္၊ ကိုယ့္အျမင္ကုိပဲေရးဖုိ႔ အားသန္ပါတယ္။ သူမ်ားေမွ်ာက္ေပးလုိ႔ မေရးခဲ့ဘူးပါဘူး။ စလုပ္ခဲ့တဲ့ေန႔ေတြကတည္းက၊ ယေန႔အထိ သူမ်ားအဆဲခံ၊ အားေပးခံ ဘ၀နဲ႔ပဲ ဒီဘေလာ့ဂ္ေလးကုိ လုပ္ခဲ့မိတယ္။ ေရွရည္ေရးဖုိ႔လည္း စိတ္မရွိေတာ့ဘူး။ အရမ္းပင္ပန္းတယ္။ တျပားမွလည္းမရဘူး။ ၀ါသနာပါလုိ႔သာေရးေနရတယ္။ အားတဲ့အခ်ိန္မွာေပါ့။
တခါတေလ ကုိယ္ေရးတဲ့စာေတြဟာ ဘာမ်ားမွားလဲဆုိတာ အေခါက္ေခါက္အခါအခါဖတ္ၾကည့္မိတယ္။ က်ေနာ္က နာမည္ႀကီးေအာင္လုပ္ေနလားေပါ့။ ဒါမွမဟုတ္ ေပၚျပဴလာ၀င္လုပ္လားေပါ့။ ေနရာလုိခ်င္လားေပါ့။ ဒီလိုမ်ဳိးစိတ္ရွိရင္ က်ေနာ္ရုပ္ရွင္သရုပ္ေဆာင္ (သုိ႔) သီခ်င္းပဲဆုိေတာ့မယ္။ က်ေနာ့္မွာရွိတဲ့မရွိမဲ့ရွိမဲ့ေငြေတြကုိ ပုံေအာသုံးဖုိ႔လည္း မႏွေျမာမိပါဘူး။ လူ႔ေဘာင္သစ္ကုိေရာက္တုံးက ဘာပညာမွမတက္၊ ဘာမွနားမလည္၊ ေငြဆုိတာဆုိတာ မႈးလုိ႔ရႈစရာေတာင္မရွိတဲ့ ဘ၀ျဖစ္ပါတယ္။ အခုေကာတက္လားဆုိေတာ့ ဘာမွမတက္ေသးပါဘူး။ က်ေနာ့္၀စီကုိက ကုိယ့္ကတက္သလုိေလကန္ေျပာဆုိေနတာကုိ ပတ္၀န္းက်င္က အျမင္မၾကည္လင္တာပဲရွိပါတယ္။
ဒီေန႔အခ်ိန္မွာက်ေနာ္ ယခုဘ၀ေနရတဲ့ ဘ၀ကို စြန္႔လြတ္ဖုိ႔လည္းမႏွေမ်ာပါဘူး။ ဘယ္အရာမဆုိ ေခါင္းနဲ႔မစဥ္းစားပဲ ရင္ဘတ္နဲ႔ က်ေနာ္လုပ္ခဲ့တာမ်ားပါတယ္။
ဒါ့ေၾကာင့္ ဘေလာ့ဂ္မွာေရးသားတာေတြမွန္သမွ် က်ေနာ့္တာ၀န္လုံးလုံးျဖစ္ပါေၾကာင္း ၀န္ခံပါ၏။
က်ေနာ့္အသက္ (၃၀) ရွိပါၿပီ။ က်ေနာ္ ရင့္က်က္ဖုိ႔အခ်ိန္တန္ၿပီျဖစ္ပါေၾကာင္း အားလုံးကို ေျပာခ်င္ပါသည္။
က်ေနာ္ေရးတဲ့စာေတြကုိဖတ္တဲ့သူေတြေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားရွိတယ္။ အားေပးတဲ့လူေတြရွိတယ္။ ဆဲတဲ့လူေတြရွိတယ္။ သူတုိ႔ဘာဘဲေျပာေျပာ က်ေနာ့္ခံစားခ်က္နဲ႔က်ေနာ္ေရးတာဆုိေတာ့ ဂရုမစိုက္ပါဘူး။ ဖတ္တဲ့သူက က်ေနာ့္ကုိဆဲတဲ့အခါမွာ လူသားပီပီ ေဒါကန္သလုိ၊ အားေပးတဲ့အခါမွာလည္းေပ်ာ္ရႊင္ၾကည္ႏႈးရပါတယ္။ ငါ..တယ္ဟုတ္ပါလားလုိ႔။
ေရးတဲ့စာေတြမွန္သမွ် ဘယ္သူမွ က်ေနာ့္ကုိေမွ်ာက္ေပးလုိ႔ ေရးတာမပါဘူး။ ဘယ္စာမဆုိ၊ တုိသည္ျဖစ္ေစ၊ ရွည္သည္ျဖစ္ေစ၊ က်ေနာ့္ႏွလုံးသားထဲက လာတဲ့ခံစားခ်က္ေတြ၊ အုံးေႏွာက္ကေျပာတဲ့အျမင္ေတြျဖစ္ပါတယ္။ ဥပမာ...အဖြဲ႔အစည္းေတြက ေခါင္းေဆာင္ေတြ၊ ရဲေဘာ္ေတြ၊ ႏုိင္ငံေရးအျမင္ေတြ ဒါေတြကုိ က်ေနာ္ေ၀ဖန္တယ္၊ ေလကန္တယ္၊ ဒါေတြကုိေရးလုိ႔ ကာယကံရွင္ေတြ၊ ႀကိဳက္သည္ျဖစ္ေစ၊ မႀကိဳက္သည္ျဖစ္ေစ က်ေနာ့္ရဲ ႔တာ၀န္သာျဖစ္ပါတယ္။ က်ေနာ္ဘယ္သူကုိမွ ဖားရားၿပီး၊ မေျပာခ်င္ေတာ့ပါဘူး။ ရႈတ္ခ်ၿပီးလည္းမေျပာခ်င္ေတာ့ပါဘူး။ ကိုယ့္လမ္းကိုပဲေလွ်ာက္ခ်င္ပါတယ္။
ဘေလာ့ဂ္စလုပ္ကတည္းက ကုိယ့္ခံစားခ်က္၊ ကိုယ့္အျမင္ကုိပဲေရးဖုိ႔ အားသန္ပါတယ္။ သူမ်ားေမွ်ာက္ေပးလုိ႔ မေရးခဲ့ဘူးပါဘူး။ စလုပ္ခဲ့တဲ့ေန႔ေတြကတည္းက၊ ယေန႔အထိ သူမ်ားအဆဲခံ၊ အားေပးခံ ဘ၀နဲ႔ပဲ ဒီဘေလာ့ဂ္ေလးကုိ လုပ္ခဲ့မိတယ္။ ေရွရည္ေရးဖုိ႔လည္း စိတ္မရွိေတာ့ဘူး။ အရမ္းပင္ပန္းတယ္။ တျပားမွလည္းမရဘူး။ ၀ါသနာပါလုိ႔သာေရးေနရတယ္။ အားတဲ့အခ်ိန္မွာေပါ့။
တခါတေလ ကုိယ္ေရးတဲ့စာေတြဟာ ဘာမ်ားမွားလဲဆုိတာ အေခါက္ေခါက္အခါအခါဖတ္ၾကည့္မိတယ္။ က်ေနာ္က နာမည္ႀကီးေအာင္လုပ္ေနလားေပါ့။ ဒါမွမဟုတ္ ေပၚျပဴလာ၀င္လုပ္လားေပါ့။ ေနရာလုိခ်င္လားေပါ့။ ဒီလိုမ်ဳိးစိတ္ရွိရင္ က်ေနာ္ရုပ္ရွင္သရုပ္ေဆာင္ (သုိ႔) သီခ်င္းပဲဆုိေတာ့မယ္။ က်ေနာ့္မွာရွိတဲ့မရွိမဲ့ရွိမဲ့ေငြေတြကုိ ပုံေအာသုံးဖုိ႔လည္း မႏွေျမာမိပါဘူး။ လူ႔ေဘာင္သစ္ကုိေရာက္တုံးက ဘာပညာမွမတက္၊ ဘာမွနားမလည္၊ ေငြဆုိတာဆုိတာ မႈးလုိ႔ရႈစရာေတာင္မရွိတဲ့ ဘ၀ျဖစ္ပါတယ္။ အခုေကာတက္လားဆုိေတာ့ ဘာမွမတက္ေသးပါဘူး။ က်ေနာ့္၀စီကုိက ကုိယ့္ကတက္သလုိေလကန္ေျပာဆုိေနတာကုိ ပတ္၀န္းက်င္က အျမင္မၾကည္လင္တာပဲရွိပါတယ္။
ဒီေန႔အခ်ိန္မွာက်ေနာ္ ယခုဘ၀ေနရတဲ့ ဘ၀ကို စြန္႔လြတ္ဖုိ႔လည္းမႏွေမ်ာပါဘူး။ ဘယ္အရာမဆုိ ေခါင္းနဲ႔မစဥ္းစားပဲ ရင္ဘတ္နဲ႔ က်ေနာ္လုပ္ခဲ့တာမ်ားပါတယ္။
ဒါ့ေၾကာင့္ ဘေလာ့ဂ္မွာေရးသားတာေတြမွန္သမွ် က်ေနာ့္တာ၀န္လုံးလုံးျဖစ္ပါေၾကာင္း ၀န္ခံပါ၏။
က်ေနာ့္အသက္ (၃၀) ရွိပါၿပီ။ က်ေနာ္ ရင့္က်က္ဖုိ႔အခ်ိန္တန္ၿပီျဖစ္ပါေၾကာင္း အားလုံးကို ေျပာခ်င္ပါသည္။
3/1/10
ABSDF ရဲေဘာ္ေဟာင္းေတြသတိထားၾက...
အရင္တုန္းက ABSDF ရဲေဘာ္ေဟာင္းႀကီးေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား (အားလုံးကုိမဆုိလုိပါဘူး) ခ်ီးထုတ္ေတြတအားမ်ားတယ္။ အခ်င္းခ်င္းကုိက္ဖုိ႔ေလာက္စဥ္းစားေနတယ္။ ဘာမွလည္းလက္ေတြ႔လုပ္ဖုိ႔မစဥ္းစားၾကဘူး။ မလုပ္ၾကဘူး။ အထူးသျဖင့္ တတိယႏုိင္ငံေတြမွာ ေရာက္ၿပီးအလုပ္မရွိအလုပ္ရွာ၊ အရက္ေသာက္၊ မုန္႔ရႈ၊ သူမ်ားမယားၾကာခုိ၊ အားမရရင္ ကုိယ့္အထုတ္ကုိကုိယ္ အင္တာနက္ကေနေျဖၾက။ ABSDF ရဲေဘာ္ေဟာင္းေတြအခ်င္းခ်င္းတည့္တာရွားတယ္။ အားလုံးဆရာႀကီးပဲ။ ဗုိလ္ေတြႀကီးပဲ။ ပညာလည္းဟုတ္တိပတ္တိမသင္၊ အလုပ္လည္းေကာင္းေကာင္းမလုပ္၊ ၾကာလာေတာ့ ပတ္၀န္းက်င္က ABSDF ရဲေဘာ္ေတြဆုိတာ ခ်ီးထုတ္ေတြပါလားလုိ႔ထင္ေနၾကပီ။ ဒါကုိ မဆင္ခ်င္ၾကဘူး။ ကုိယ့္ကုိကုိယ္ဟုတ္လားၿပီထင္ေနၾကတယ္။ ကုိယ္ေရးေနတဲ့သမုိင္းဟာ ခ်ီးထုတ္သမုိင္းအျဖစ္တျဖည္းျဖည္းေရာက္ကုန္ေတာ့မယ္။ အသက္ေတြကလည္း ငယ္ေတာ့တဲ့အရြယ္မဟုတ္ေတာ့ဘူး၊ အားလုံး ၅၀ နီးပါးကပ္ေနၿပီ။ ေနာက္ ၁၀ ႏွစ္ဆုိရင္ ပင္စင္ရေတာ့မယ္။ တရားလည္းမေပါက္ဘူး။ အာ....ေတာ္ေတာ္ဆုိးတဲ့လူေတြ။ လူငယ္ေတြက သူတုိ႔ကုိအတုခုိးရင္ေတာ့ သံဃာစင္ပါေမွာက္ေတာ့မယ္။ ကုိယ့္က ေရွ ႔ကေနေျဖာင့္ေျဖာင့္သြားၾကေပါ့။ ႏုိင္ငံေရးလုပ္တယ္ဆုိတာ...လူေလးစားေအာင္ေနရတယ္။ အခုေတာ့ မင္းတုိ႔သူပုန္ေတြ၊ ေတာထဲကေကာင္ေတြ အဆင့္မရွိဘူးဆုိပီး..အေျပာခံေနရပီ။
2/24/10
ျပည္ပမွာ လူထုစည္းရုံးေရး လုပ္ၾကရေအာင္
လူ႔ေဘာင္သစ္ဒီမုိကရက္တစ္ပါတီ ႏွင့္ ျပည္ပအေျခစုိက္ေတာ္လွန္ေရးအဖြဲ႔မ်ားအားလုံးသုိ႔
က်ေနာ္အုိင္ဒီယာတခုေပၚလာပါတယ္။ ျပည္ပအေျခစုိက္အတိုက္အခံေတြအေနနဲ႔ အင္အားတျဖည္းျဖည္းႀကီးထြားမလာပဲ ဆုတ္ယုတ္ေနပါတယ္။ အင္အားမ်ားလာေအာင္လုပ္ခ်င္တဲ့ေစတနာနဲ႔အခုလုိေရးပါတယ္။
က်ေနာ္တုိ႔အဖြဲ႔ေတြက ေခါင္းေဆာင္ေတြ စည္းရုံးေရးခရီးစဥ္ကုိ ထုိင္၊ မေလး၊ စကၤာပူ၊ ဂ်ပန္၊ ေတာင္ကုိရီးယား၊ ယူေအအီး ႏုိင္ငံေတြကုိ ဆင္းသင့္ပါတယ္။ ဒီႏုိင္ငံေတြမွာ ျမန္မာျပည္က ထြက္လာတဲ့လူေတြ သန္းနဲ႔ခ်ီေနပါၿပီ။ အဓိကစည္းရုံးေရးရဲ ႔ရည္ရြယ္ခ်က္က ျပည္ပအေျခစိုက္အဖြဲ႕ေတြကုိေထာက္ခံမႈရရွိေရး၊ အဖြဲ႔၀င္သစ္တုိးပြားလာေရးျဖစ္ပါတယ္။ စည္းရုံးေရးဆင္းရင္း တခါတည္း မန္ဘာရေအာင္စုေဆာင္းႏုိင္ပါတယ္။ ဒီလုိမ်ဳိးလႈပ္ရွားမႈကို ဘယ္သူမွ ရည္ရြယ္ခ်က္ရွိရွိ မလုပ္ေသးပါဘူး။ ဆႏၵျပပြဲလုပ္တာေလာက္နဲ႔ အလုပ္မျဖစ္ေတာ့ ဒီစည္းရုံးေရးခရီးစဥ္ကုိ အဖြဲ႔အားလုံးေပါင္းၿပီးေသာ္လည္းေကာင္း၊ တဖြဲ႔ျခင္းေသာ္လည္းေကာင္းလုပ္ႏုိင္ပါတယ္။ သိတ္ၿပီးေတာ့ အပန္းမႀကီးတဲ့လုပ္ငန္းစဥ္ျဖစ္ပါတယ္။
ဘာ့ေၾကာင့္ဒီလုိလုပ္ရသလဲဆုိရင္ ဒီအတုိင္း ကုိယ့္အဖြဲ႔ေတြအခ်င္းခ်င္း ေတြ႔ဆုံစကားေျပာ၊ ပြား၊ အာ ေနတာေလာက္က အလုပ္သိတ္မျဖစ္ေတာ့ပါဘူး။ ေတာ္လွန္ေရးမွာ စိတ္၀င္စားတဲ့လူသစ္ေတြရရွိေရးကို ရဲေဘာ္ေဟာင္းေတြကုိဦးစားေပးမဲ့အစား၊ တစိမ္းကုိ ဦးစားေပးရင္ ေအာင္ျမင္ႏုိင္ပါတယ္။ ရည္ရြယ္ခ်က္ရွိရွိ၊ အခိ်န္ယူၿပီး စည္းရုံးေရးခရီးစဥ္ကုိ ဆင္းၾကည့္ပါ။ မေအာင္ျမင္ႏုိင္စရာမရွိပါဘူး။ မဲ့ေဆာက္ပတ္၀န္းက်င္က အလုပ္သမားေတြနဲ႔ အခ်ိန္ကုန္ေနမဲ့အစား ျဖန္႔က်က္ၿပီး အင္အားနဲ႔ ေထာက္ခံမႈရေအာင္လုပ္ၾကည့္ပါ။ မရေတာ့လည္း ကုိယ့္အတြက္ အက်ဳိးမယုတ္ပါဘူး။
ဒီေန႔အခ်ိန္ထိ တပ္ေပါင္းစုအဖြဲ႔ႀကီးေတြ စည္းရုံးေရးခရီးစဥ္၊ တရားပြဲေတြကုိ ထုိင္း၊ မေလး၊ စလုံး၊ ဂ်ပန္၊ ေတာင္ကုိရီးယား၊ ယူေအအီးႏုိင္ငံေတြမွာ မလုပ္ေသးတဲ့အတြက္ေၾကာင့္ ဒီလုိအုိင္ဒီယာေပၚလာတာျဖစ္ပါတယ္။
မဲ့ေဆာက္ကေနရုန္းထြက္ၾကပါ။ တကယ္ျဖစ္ခ်င္တကယ္လုပ္ရင္ အဟုတ္ျဖစ္ႏုိင္ပါတယ္။ ျပည္ပအတုိက္အခံဆုိတာ ျပည္ပမွာရွိတဲ့ ျမန္မာျပည္သူေတြရဲ ႔ေထာက္ခံမႈ၊ အားေပးမႈ ရေအာင္လုံး၀ယူသင့္ပါတယ္။ အဖြဲ႔၀င္သစ္ျဖစ္ဖုိ႔အတြက္ ဌာနခ်ဳပ္ရုံးေတြကုိလာစရာမလုိပါဘူး။ ကုိယ္ေနတဲ့ေနရာကေန လုပ္ႏုိင္ေအာင္ ဌာနခ်ဳပ္ေတြမွာ Plan နဲ႔ Resource ရွိရင္ လုံေလာက္ပါၿပီ။ ျပည္ပမွာေနတဲ့ ျမန္မာေတြအားလုံးဟာ စစ္အစုိးရကုိ လုံး၀ျဖဳတ္ခ်ဖုိ႔ဆႏၵရွိေနလုိ႔ ဒီစာကုိေရးပါတယ္။ စည္းရုံးေရးခရီးစဥ္ကုိ ၀ုိင္းၿပီးပ့ံပုိးကူညီဖုိ႔ ျမန္မာေတြလုပ္ၾကမွာပါ။ လူထုနဲ႔ မကင္းကြာၾကပါနဲ႔။
က်ေနာ္အုိင္ဒီယာတခုေပၚလာပါတယ္။ ျပည္ပအေျခစုိက္အတိုက္အခံေတြအေနနဲ႔ အင္အားတျဖည္းျဖည္းႀကီးထြားမလာပဲ ဆုတ္ယုတ္ေနပါတယ္။ အင္အားမ်ားလာေအာင္လုပ္ခ်င္တဲ့ေစတနာနဲ႔အခုလုိေရးပါတယ္။
က်ေနာ္တုိ႔အဖြဲ႔ေတြက ေခါင္းေဆာင္ေတြ စည္းရုံးေရးခရီးစဥ္ကုိ ထုိင္၊ မေလး၊ စကၤာပူ၊ ဂ်ပန္၊ ေတာင္ကုိရီးယား၊ ယူေအအီး ႏုိင္ငံေတြကုိ ဆင္းသင့္ပါတယ္။ ဒီႏုိင္ငံေတြမွာ ျမန္မာျပည္က ထြက္လာတဲ့လူေတြ သန္းနဲ႔ခ်ီေနပါၿပီ။ အဓိကစည္းရုံးေရးရဲ ႔ရည္ရြယ္ခ်က္က ျပည္ပအေျခစိုက္အဖြဲ႕ေတြကုိေထာက္ခံမႈရရွိေရး၊ အဖြဲ႔၀င္သစ္တုိးပြားလာေရးျဖစ္ပါတယ္။ စည္းရုံးေရးဆင္းရင္း တခါတည္း မန္ဘာရေအာင္စုေဆာင္းႏုိင္ပါတယ္။ ဒီလုိမ်ဳိးလႈပ္ရွားမႈကို ဘယ္သူမွ ရည္ရြယ္ခ်က္ရွိရွိ မလုပ္ေသးပါဘူး။ ဆႏၵျပပြဲလုပ္တာေလာက္နဲ႔ အလုပ္မျဖစ္ေတာ့ ဒီစည္းရုံးေရးခရီးစဥ္ကုိ အဖြဲ႔အားလုံးေပါင္းၿပီးေသာ္လည္းေကာင္း၊ တဖြဲ႔ျခင္းေသာ္လည္းေကာင္းလုပ္ႏုိင္ပါတယ္။ သိတ္ၿပီးေတာ့ အပန္းမႀကီးတဲ့လုပ္ငန္းစဥ္ျဖစ္ပါတယ္။
ဘာ့ေၾကာင့္ဒီလုိလုပ္ရသလဲဆုိရင္ ဒီအတုိင္း ကုိယ့္အဖြဲ႔ေတြအခ်င္းခ်င္း ေတြ႔ဆုံစကားေျပာ၊ ပြား၊ အာ ေနတာေလာက္က အလုပ္သိတ္မျဖစ္ေတာ့ပါဘူး။ ေတာ္လွန္ေရးမွာ စိတ္၀င္စားတဲ့လူသစ္ေတြရရွိေရးကို ရဲေဘာ္ေဟာင္းေတြကုိဦးစားေပးမဲ့အစား၊ တစိမ္းကုိ ဦးစားေပးရင္ ေအာင္ျမင္ႏုိင္ပါတယ္။ ရည္ရြယ္ခ်က္ရွိရွိ၊ အခိ်န္ယူၿပီး စည္းရုံးေရးခရီးစဥ္ကုိ ဆင္းၾကည့္ပါ။ မေအာင္ျမင္ႏုိင္စရာမရွိပါဘူး။ မဲ့ေဆာက္ပတ္၀န္းက်င္က အလုပ္သမားေတြနဲ႔ အခ်ိန္ကုန္ေနမဲ့အစား ျဖန္႔က်က္ၿပီး အင္အားနဲ႔ ေထာက္ခံမႈရေအာင္လုပ္ၾကည့္ပါ။ မရေတာ့လည္း ကုိယ့္အတြက္ အက်ဳိးမယုတ္ပါဘူး။
ဒီေန႔အခ်ိန္ထိ တပ္ေပါင္းစုအဖြဲ႔ႀကီးေတြ စည္းရုံးေရးခရီးစဥ္၊ တရားပြဲေတြကုိ ထုိင္း၊ မေလး၊ စလုံး၊ ဂ်ပန္၊ ေတာင္ကုိရီးယား၊ ယူေအအီးႏုိင္ငံေတြမွာ မလုပ္ေသးတဲ့အတြက္ေၾကာင့္ ဒီလုိအုိင္ဒီယာေပၚလာတာျဖစ္ပါတယ္။
မဲ့ေဆာက္ကေနရုန္းထြက္ၾကပါ။ တကယ္ျဖစ္ခ်င္တကယ္လုပ္ရင္ အဟုတ္ျဖစ္ႏုိင္ပါတယ္။ ျပည္ပအတုိက္အခံဆုိတာ ျပည္ပမွာရွိတဲ့ ျမန္မာျပည္သူေတြရဲ ႔ေထာက္ခံမႈ၊ အားေပးမႈ ရေအာင္လုံး၀ယူသင့္ပါတယ္။ အဖြဲ႔၀င္သစ္ျဖစ္ဖုိ႔အတြက္ ဌာနခ်ဳပ္ရုံးေတြကုိလာစရာမလုိပါဘူး။ ကုိယ္ေနတဲ့ေနရာကေန လုပ္ႏုိင္ေအာင္ ဌာနခ်ဳပ္ေတြမွာ Plan နဲ႔ Resource ရွိရင္ လုံေလာက္ပါၿပီ။ ျပည္ပမွာေနတဲ့ ျမန္မာေတြအားလုံးဟာ စစ္အစုိးရကုိ လုံး၀ျဖဳတ္ခ်ဖုိ႔ဆႏၵရွိေနလုိ႔ ဒီစာကုိေရးပါတယ္။ စည္းရုံးေရးခရီးစဥ္ကုိ ၀ုိင္းၿပီးပ့ံပုိးကူညီဖုိ႔ ျမန္မာေတြလုပ္ၾကမွာပါ။ လူထုနဲ႔ မကင္းကြာၾကပါနဲ႔။
ဒီလုိမ်ဳိးစည္းလုံးတာကုိ ခဏခဏေတြ႔ခ်င္တယ္...လုပ္ၾကစမ္းပါဗ်ာ...။
ဒီလုိမ်ဳိးစည္းလုံးတာကုိ
ခဏခဏေတြ႔ခ်င္တယ္...လုပ္ၾကစမ္းပါဗ်ာ...။
ဟန္ေဆာင္တာ မေကာင္းဘူး။ မေက်နပ္ရင္
ေပၚတင္ထုိးပစ္။
From Dr Naing Aung's face book
2/23/10
Australian Burmese Community Journal ထုတ္ေ၀ျခင္း
Perth မွာ လူမ်ဳိးေပါင္းစုံရွိတယ္။ တရုတ္၊ ကုလား၊ အာရွသား၊ အျဖဴ၊ အမဲ အေရာင္အေသြးေတာ္ေတာ္စုံတယ္။ ဗီယမ္နမ္လူမ်ဳိးေတြဆုိရင္ သူတုိ႔ရဲ ႔ကုိယ္ပုိင္သတင္းစာ သုံးေလးခုရွိတယ္။ တႏုိင္ငံလုံးကုိျဖန္႔တယ္။ တရုတ္လူမ်ိဳးေတြလည္း ႏွစ္ေစာင္ေလာက္ရွိတယ္။ ကုလားေတြမွာလည္းကုိယ္ပုိင္ သတင္းစာရွိတယ္။ ထူးျခားတာတခုက က်ေနာ္တုိ႔ရဲ ႔ႀကီးက်ယ္ျမင့္ျမတ္လွပါေသာ၊ မ်ိဳးခ်စ္ျမန္မာေတြဟာ အရည္အခ်င္းရွိရွိ၊ ကုိယ္ပုိင္စာကုိ တန္ဖုိးထားရေကာင္းမွန္မသိ ဖာသိဖာသာေနၾကတယ္။ သတင္းစာေလး၊ ဂ်ာနယ္ေလးတခုေတာင္ ျဖစ္ေျမာက္ေအာင္မဖန္တီးႏုိင္ခဲ့ၾကပါဘူး။
Perth မွာ ျမန္မာေတြ အေျခခ်တာ လြန္ခဲ့ ႏွစ္ေပါင္း ၅၀ ေလာက္ကတတည္းကျဖစ္တယ္။ ၁၉၆၂-ခုႏွစ္မွာ ဦးေန၀င္းအာဏာသိမ္းေတာ့ ကျပားေတြ တေထာႀကီးထြက္လာၾကတယ္။ ကျပားေတြၿပီးေတာ့ ၉၁-ခုႏွစ္ပတ္၀န္းက်င္ေလာက္မွာ 917 ဗီဇာနဲ႔ ျမန္မာျပည္က ႏုိင္ငံေရးမလုပ္ေသာ ႏုိင္ငံေရးဒုကၡသည္မ်ား ျပည္တြင္းကေနတုိက္ရိုက္ေအာ္စီကုိ ထြက္လာၾကတယ္။ နည္းတာမဟုတ္ဘူး။ အေၾကာင္းအမ်ိဳးမ်ဳိးနဲ ႔ေရာက္တက္သူေတြလည္း အမ်ားႀကီး။
၈၈-ေနာက္ပုိင္းမွာ ႏုိင္ငံေရးဒုကၡသည္ေတြ ေရာက္တာဆုိ၊ ဒီေန႔အထိ ႏွစ္ေပါင္း ၂၀ ေလာက္ရွိေနၿပီ။ ျမန္မာေတြ Perth မွာတင္ပင္ သုံးေသာင္းနီးပါးေလာက္ ခန္႔မွန္းေျခရွိတယ္။ ဒီေလာက္မ်ားတဲ့ လူဦးေရမွာ ကုိယ္ပုိင္သတင္းစာ တစ္ေစာင္တစ္ေလေတာင္မရွိတာ ေတာ္ေတာ္အ့ံၾသဖုိ႔ေကာင္းတယ္။ ေတြးၾကည့္ရင္ ေအာ္စီက ျမန္မာေတြ ေတာ္ေတာ္ေစာက္သုံးမက်ဘူး။ ရွက္စရာအရမ္းေကာင္းတယ္။ ဗီယမ္နမ္၊ တရုတ္၊ ကုလား၊ အီတလီေတြကုိၾကည့္..သူတုိ႔ Community က ေတာ္ေတာ္ဖြံ ့ၿဖိဳးတုိးတက္တယ္။ ျမန္မာ ကြန္ျမဴနတီကေတာ့ တုိးတက္ဖုိ႔အတြက္ မရွိေတာ့သေလာက္ပဲ။
က်ေနာ့္ရည္ရြယ္ခ်က္က ျမန္မာကြန္ျမဴနတီအတြက္ သတင္းစာမဟုတ္ရင္ေတာင္၊ ဂ်ာနယ္ေလးတခုထုတ္မယ္ဆုိၿပီး စလုပ္ျဖစ္တယ္။ ဂ်ာနယ္နာမည္ကုိ Australian Burmese Community Journal လုိ႔ကုိယ့္ကုိယ္ေပးတယ္။ ၂၀၀၉-ခုႏွစ္ ေဖဖ၀ါရီလမွာ ထိုင္းကုိသြားလည္တယ္။ မျပန္ခင္မွာ ကုိစုိးဟန္ (NLD) နဲ႔ မဲ့ေဆာက္မွာ ေတြ႔ဆုံၿပီး ေအာ္စီမွာ ျမန္မာေတြအတြက္ ဂ်ာနယ္တစ္ေစာင္ထုတ္ဖုိ႔အတြက္ အၾကမ္းဖ်င္းသေဘာတူခဲ့တယ္။ အရက္၀ုိင္းမွာ စကားေျပာၾကရင္း ဒီအုိင္ဒီယာကုိေပၚလာျဖစ္ပါတယ္။ ကုိစုိးဟန္ဆုိတာကလည္း Mizzima မွာ သဇင္နီ (သုိ႔) ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ဆုိၿပီး ေဆာင္ပါးေတြေရးေနတာေတာ္ေတာ္မ်ားေနၿပီ။ ေနာက္ၿပီး မင္းဟန္၊ ေရႊအိမ္စည္၊ မင္းေဆြသစ္ စတဲ့နာမည္ေတြစာေရးေနတဲ့လူတစ္ေယာက္ပါ။ သူနဲ႔ေတြၿပီး ဂ်ာနယ္ကုိ မျဖစ္မေနထုတ္ၾကမယ္ေပါ့။
ထုိင္းကေန ေအာ္စီကိုျပန္လာၿပီး ၅ လပုိင္းမွာ ဂ်ာနယ္စထုတ္ဖုိ႔အတြက္ စတင္စုံစမ္းပါေတာ့တယ္။ တရား၀င္ထုတ္ႏုိင္ေရးအတြက္ Australain Press ကုိေမးတယ္။ သူကေတာ့ ေအာ္စီသတင္းသမဂၢပါ။ သတုိ႔ကေျပာတာက ေအာ္စီမွာ စာနယ္ဇင္းလြတ္လပ္ခြင့္ရွိတယ္။ ႀကိဳက္တဲ့စာေစာင္ထုတ္၊ ထုတ္ေ၀သူရဲ ႔နာမည္အတိအက်၊ ဆြက္သြယ္ရန္ပါရင္ ရတယ္ေပါ့။ အုိေကၿပီ...။ ဒါနဲ႔ က်ေနာ္ Business Registration ကုိ Australin Burmese Community Journal နာမည္နဲ႔တရား၀င္မွတ္ပုံတင္တယ္။ တစ္ပတ္အတြင္းအိမ္ကုိ အသိအမွတ္ျပဳေၾကာင္း ေအာ္စီအစိုးရက အေၾကာင္းျပန္တယ္။ လက္မွတ္ရတယ္။ အစုိးရက အသိအမွတ္ျပဳပီးဆုိေတာ့ ဂ်ာနယ္ထုတ္ေ၀ဖုိ႔အတြက္ အယ္ဒီတာ၊ ဒီဇုိင္နာ၊ စာစီစာရိုက္ကို ကုိစုိးဟန္က သူ႔နည္းသူ႔ဟန္နဲ႔ ရွာတယ္။ သူ႔ဘက္ကလည္းအဆင္ေျပတယ္။ လစာ၊ ေငြေၾကးကုိ ဘယ္သူမွ အဓိကမထားၾကဘူး။ ေအာ္စီမွာဂ်ာနယ္တစ္ေစာင္ေပၚထြန္းေရးကို အဓိကအာရုံစိတ္တယ္။ က်ေနာ့္ဘက္ကလည္း လုိအပ္တဲ့ေငြေၾကးကုိရွာရတယ္၊ သတင္းကိုလုိက္ရတယ္။ ကုိသီဟေရႊ (ABSDF) က လုိအပ္တာကို ၀ုိင္းၿပီးအႀကံေပး၊ ကူညီေပးရွာတယ္။
အဓိကျပသာနာက Off Set တင္တဲ့ျပသာနာပဲ။ ပရင့္တာစက္ရုံေတြကုိ လုိက္ၿပီးစုံစမ္းတာ အနည္းဆုံး ေစာင္ေရ ၁၀၀၀ ကုိ ေဒၚလ ၂၀၀၀ ဆုိတာခ်ည္းပဲ။ ေနာက္ဆုံးေတာ့ West Australian Newsစaper ကုိ ပရင့္လုပ္တဲ့ Company က အသက္သာဆုံးျဖစ္ေနေတာ့ သူ႔ဆီမွာပဲ ထုတ္ဖုိ႔ဆုံးျဖတ္တယ္။ Production Manager နဲ႔ေတြ႔ၿပီး ေစ်းအသက္သာဆုံးျဖစ္ေအာင္ညွိတယ္။ Quality ကုိစဥ္းစားၿပီးဆုံးျဖတ္တယ္။ အထူးအပါး..ကာလာဘယ္ႏွစ္ခုေပါ့။ ဒါလဲၿပီးေရာ ဂ်ာနယ္ကုိ ေစာင္ေရ ငါးေထာင္ စတင္ထုတ္ျဖစ္တယ္။ ကုန္က်စရိတ္ ေဒၚလာ ၃၀၀၀ နီးပါးကုန္တယ္။ အားလုံးကို အခမဲ့ျဖန္႔တယ္။ တျပားမွ ျပန္မရဘူး။ ေၾကာ္ျငာခလည္းမရဘူး။ အစုိးရ၀န္ႀကီးႏွစ္ေယာက္ကေတာ့ ခ်ီးက်ဴးေၾကာင္းစာေရးေပးပါတယ္။ ဂ်ာနယ္ျဖန္႔ေတာ့လည္းကိုယ္ပဲ၊ သတင္းလုိက္ေတာ့လည္းကိုယ္ပဲ၊ ထုတ္ေ၀သူလည္းကုိယ္ပဲ၊ ဘယ္ေလာက္ပင္ပန္းၿပီး ေခါင္းစားလည္းဆုိတာ စဥ္းစားၾကည့္။ ၿပီးေတာ့ ေငြ။ ကုန္သလားေတာ့မေမးနဲ႔။
ဂ်ာနယ္ထြက္ထြက္ခ်င္း၊ အိမ္ကုိ Australian... ရဲ ...လာၿပီးစစ္တယ္္။ ဘုန္းေက်ာ္ဆုိတာမင္းလာေပါ့။ အိမ္လိပ္စာ၊ ဖုန္းနံပါတ္ မွတ္ၿပီးျပန္သြားတယ္။ ေအာ္စီမွာ စာေစာင္ထုတ္ရတာ အရမ္းလြတ္လပ္တယ္။ ႀကိဳက္တာသာေရး ဘာမွမျဖစ္ဘူး။ ေအာ္ဆဲလည္းဘာမွမျဖစ္ဘူး။
လုပ္ခ်င္တဲ့အလုပ္ကုိ ျဖစ္ေအာင္လုပ္တယ္။ ေငြကုန္ရင္ကုန္ပါေစ။ ကုိယ့္သမုိင္းပဲ။ ဂ်ာနယ္ထြက္လာေတာ့ ဂ်ာနယ္ျမင္တာနဲ႔ပင္ ေငြကုန္ရက်ဳိး၊ ပင္ပန္းရက်ဳိးနပ္ၿပီ။
တစ္ေစာင္ထုတ္ၿပီးေတာ့ ရင္းထားတဲ့ေငြလုံး၀ျပန္မရဘူး။ ကုိယ္ထင္ထားသေလာက္ ပရိသတ္က စာဖတ္တာမဟုတ္ဘူး။ ျမန္မာေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကေတာ့ ခ်ီးက်ဴးအားေပးပါတယ္။ ဖုန္းဆက္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ေငြျပန္မရေတာ့ ေနာက္ဆုံး ဒုတိယစာေစာင္ထုတ္ဖုိ႔အတြက္ ေနာက္ၾကတယ္။ ဂ်ာနယ္ကုိ တလတစ္ႀကိမ္ထုတ္ဖုိ႔လုပ္ထားတာ။
ေစ်းေပါေပါနဲ႔ ဘယ္လုိထုတ္ရင္ ေကာင္းမလဲဆုိတာကုိ စဥ္းစားတယ္။ Research လုပ္တယ္။ ေမးတယ္။ ေအာ္စီမွာ Off Set တင္ဖို႔အတြက္ ဘယ္လုိမွ မျဖစ္ႏုိင္ေတာ့ဘူးဆုိတာသိတယ္။ ညဖက္ေတြေတာင္အိပ္မေပ်ာ္ဘူး။ ကုိယ္လုပ္ထားတဲ့အလုပ္တခုကုိ ဒီအတုိင္းေတာ့မရပ္ခ်င္ဘူး။ ရတဲ့နည္းနဲ႔ ျဖစ္သလုိခ်မယ္ ဆုိၿပီး ေလယ်ာဥ္လက္မွတ္၀ယ္တယ္။ တစ္ပတ္အတြင္း မေလးရွားကုိ ထြက္ခဲ့တယ္။ ကြာလာလမ္ပူကုိ။ ပီနန္ေက်ာင္းက ဆရာေတာ္ေတြနဲ႔ မသြားခင္ခ်ိတ္တယ္။ မေလးမွာ ေအာင္ျမင္ေနတဲ့ လမ္းသစ္ဂ်ာနယ္နဲ႔ေတြ႔ဖုိ႔စုံစမ္းတယ္။ လမ္းသစ္ဂ်ာနယ္က မေလးမွာ ပထမဦးဆုံးဂ်ာနယ္စထုတ္တာ။ ထုတ္ေ၀သူနဲ႔အခ်ိတ္အဆက္ရတယ္။
ကြာလာလမ္ပူေရာက္ေတာ့ ပီးနန္ေက်ာင္းက ဆရာေတာ္ ဦး၀ိစိတၱ၊ လမ္းသစ္ဂ်ာနယ္က ထုတ္ေ၀သူက ေလဆိပ္မွာလာႀကိဳတယ္။ သုံးရက္အတြက္ၿပီးေအာင္္လုပ္ဖုိ႔အတြက္ ေအာ္စီကေန အခ်ိန္ဇယားဆြဲသြားခဲ့ေပမဲ့ မေလးေရာက္ေတာ့ ထင္သလုိျဖစ္မလာျပန္ဘူး။ ေလယ်ာဥ္လက္မွတ္က သုံးရက္ပဲအခ်ိန္ရတယ္။ KL မွာရွိတဲ့ ေအာ့ဆက္ေတြကုိ ေလွ်ာက္သြားတယ္။ ေမးတယ္။ ပီနန္ေက်ာင္းက ဆရာေတာ္ေတြကပဲ အစစအရာရာအားလုံးကူညီေပးတယ္။ ေက်းဇူးႀကီးမားလွေၾကာင္းပါ။
ထုိင္းမွာရွိတဲ့ အယ္ဒီတာ၊ ဒီဇုိင္နာေတြကုိ တယ္လီဖုန္းနဲ႔ခ်ိန္းၿပီး ေနာက္ဆုံးဖုိင္နယ္ကုိ အီးေမးနဲ႔ပုိ႔ခုိင္းရတယ္။ ေစာင္ေရ ၁၀၀၀ ကုိမေလးမွာ ေအာ့ဆက္တင္တယ္။ ေအာ္စီနဲ႔စာရင္ ေစ်းအရမ္းေပၚတယ္။ ရင္းဂစ္ ၂၀၀၀ ေက်ာ္ေလာက္ပဲကုန္တယ္။ က်ေနာ့္အုိင္ဒီယာက မေလးမွာ က်ေနာ္တုိ႔ဂ်ာနယ္ကုိ ေအာ့ဆက္တင္မယ္။ ၿပီးရင္ စာတုိက္ကေနပုိ႔ခုိင္းမယ္။ ေအာ္စီမွာျဖန္႔ေပါ့။ ဟုိေရာက္ေတာ့စာတုိက္ပုိ႔ခကလည္း ေစ်းႀကီးတယ္။ တစ္ေယာက္တည္းဆုိရင္ ဘယ္လုိမွ လုပ္လုိ႔မရမွန္းသိတယ္။ ပီနန္ဆရာေတာ္ေတြက သူတုိ႔လည္းစိတ္၀င္စားတယ္။ ေပါင္းၿပီးခ်မယ္ဆုိၿပီး သုံးေယာက္ေပါင္းဖုိ႔သေဘာတူခဲ့တယ္။ ရႏုိင္မဲ့ေငြ၊ ကုန္က်မဲ့ေငြေတြကုိ အၾကမ္းဖ်င္း ဆရာေတာ္ေတြနဲ႔သေဘာတူတယ္။
ဒီမွာတင္ေလယ်ာဥ္လက္မွတ္အသစ္ျပန္၀ယ္ရတယ္။ ေနာက္ထပ္တစ္ပတ္ေလာက္ KL မွာေသာင္တင္တယ္။ အခ်ိန္ရေတာ့ KL ကေန ပီနန္ကုိ ဆရာေတာ္ႀကီးနဲ႔ေတြ႔ဖုိ႔သြားတယ္။ ဖူးျဖစ္ပါတယ္။ ဆရာေတာ္ႀကီးဆူတာကုိလည္း မခ်ိမဆ့ံခံခဲ့ရတယ္။
ပီနန္ကအျပန္မွာ ဂ်ာနယ္က အဆင္သင့္ထုတ္ပီးၿပီ။ တခ်ဳိ ႔တ၀က္ကုိက်ေနာ္ထုတ္ပုိးတယ္။ အမ်ားစုကုိ KL မွာေရာင္းဖုိ႔ လုပ္ခဲ့တယ္။ Kl မွာမထင္မွတ္ပဲ က်ေနာ္တုိ႔ဂ်ာနယ္ေအာင္ျမင္သြားတယ္။ လူေတြစိတ္၀င္စားတယ္။ က်ေနာ္ေအာ္စီကုိ ေအာင္ျမင္စြာနဲ႔ပဲ ျပန္ဖုိ႔လုပ္ေတာ့ PM နဲ႔ AM မွားေတာ့ ေလယ်ာဥ္လြတ္သြားျပန္ေရာ။ ေနာက္တစ္ေခါက္ေလယ်ာဥ္လက္မွတ္ကို ေန႔တြင္းခ်င္းရေအာင္ျပန္၀ယ္ရတယ္။ ေအာ္စီမွာလည္း က်ေနာ့္အလုပ္ကုိ ပစ္မထားခ်င္ဘူး။ ေက်ာင္းကလည္းတစ္ဖက္နဲ႔။ ခေလးကလည္း လသားအရြယ္ေလးနဲ႔ဆုိေတာ့ KL မွာေနရတာ စိတ္မေျဖာင့္ဘူး။
ေအာ္စီကုိေရာက္ေတာ့ ကုိယ္လုပ္ခ်င္တဲ့အလုပ္ကုိျဖစ္ေအာင္လုပ္ႏုိင္ခဲ့တာကုိ ပီတိျဖစ္မိတယ္။ KL မွာ ဂ်ာနယ္ကုိ လူေတြကလည္း စိတ္၀င္စားတယ္ဆုိေတာ့ ေနာက္ထပ္သုံးေလေစာင္ဆက္တုိက္ထုတ္ျဖစ္တယ္။ ေအာ္စီက ေၾကာ္ျငာ္ေတြလည္း အမ်ားႀကီးလိမ့္၀င္လာတယ္။ ကုိယ့္ဘက္က ေငြအရင္းသိတ္မစုိက္ရေတာ့ဘူး။
ေနာက္ဆုံးအေၾကာင္းအမ်ဳိးအမ်ဳိးေၾကာင့္ ေနာက္ထပ္တစ္ေစာင္ရပ္သြားျပန္ေရာ။ က်ေနာ္ အခ်ိန္ယူစဥ္စားၿပီးမွ ဆုံးျဖတ္ခ်က္ကုိ ရဲရဲခ်ခဲ့တယ္။ ဒါကေတာ့ ဂ်ာနယ္ကုိ မေလးမွာေရာ၊ ေအာ္စီမွာပါ ဆက္ထုတ္ႏုိင္ဖုိ႔ကုိ Franchise လုပ္တယ္။ တခ်ဳိ ႔တ၀က္ကုိ ေအာ္စီကုိပုိ႔၊ ေအာ္စီကရတဲ့ေၾကာ္ျငာေတြကုိ သူတုိ႔ယူ၊ က်ေနာ္ကေတာ့ စာေရးမယ္၊ ျဖန္႔ခ်ီေရးလုပ္ေပးမယ္၊ တာ၀န္ခံေပးမယ္။ လုိအပ္တဲ့ Bank Account ကုိ Francise လုပ္ခ်င္တဲ့သူကုိေပးတယ္။ သူကမေလးမွာဆက္ၿပီး Australian Burmese Community Journal ကိုဆက္ထုတ္ေပါ့။ က်ေနာ့္ဘက္ကလည္း ကုိယ့္ဂ်ာနယ္နာမည္မေသတာကိုလုိခ်င္တယ္။ ေငြေတာ့လုိခ်င္တာေပါ့။ မရလည္းဘာမွမျဖစ္ဘူး။ တာ၀န္ခံထုတ္တဲ့မေလးက လူကလည္း သေဘာတူတယ္။ ေနာက္ဆုံးအားလုံးျပန္ၿပီး အဆင္ေျပသြားတယ္။ ထုိင္းမွာ အယ္ဒီတာ၊ ဒီဇုိင္နာ၊ စာစီစာရုိက္ကုိ သူ႔ဟာသူဆက္ဆံတယ္။ ကံေကာင္းတယ္လုိ႔ေျပာရမလားမသိဘူး....ဂ်ာနယ္က မေလးမွာ စထုတ္ထုတ္ျခင္း ေအာင္ျမင္တဲ့ဂ်ာနယ္၊ လူေတြစိတ္၀င္စားတဲ့ဂ်ာနယ္၊ တန္ဖုိးရွိတဲ့ဂ်ာနယ္ျဖစ္တယ္လုိ႔ ပရိသတ္ကေရာ၊ တျခားဂ်ာနယ္ေတြကပါ ထင္ေၾကးေပးၾကပါတယ္။ က်ေနာ္ ေငြကုန္၊ လူပင္ပန္းရက်ဳိးနပ္ပါၿပီ။ ဒီေနရာမွာ အထူးေက်းဇူးတင္ေၾကာင္းမွတ္တမ္းတင္ခ်င္တဲ့သူေတြကေတာ့...
ထုတ္ေ၀သူ ကုိေက်ာ္၀င္း (လမ္းသစ္ဂ်ာနယ္)
ဆရာေတာ္ဦး၀ိစိတၱ (ပီနန္)
ကုိျမတ္မင္းေသြး (KL)
ကုိ၀င္းျမင့္ (ပီနန္)
ကိုစုိးဟန္ (အယ္ဒီတာ)
ကုိေဇာ္ေဇာ္ (ဒီဇုိင္နာ)
ကုိေအာင္ထက္ (ဒီဇုိင္နာ)
မေမ
ကုိေက်ာ္ေက်ာ္
ကုိသီဟေရႊ
က်ေနာ့္မိန္းမ
ကိုမ်ဳိးကို (KL)
တခ်ဳိ ႔နာမည္ေတြေမ့ေနလုိ႔ မပါခဲ့ရင္ေတာင္းပန္ပါတယ္။ ဒီလူေတြဟာ ေအာ္စီမွာ တခါမွမရွိခဲ့တဲ့ ဂ်ာနယ္တစ္ေစာင္ျဖစ္ေအာင္လုပ္ေပးခဲ့တဲ့အတြက္ အထူးေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ ဒိအတြက္ က်ေနာ္ ေဒၚလာ တစ္ေသာင္းနီးပါး လွဴလုိက္ရပါတယ္။ ဂ်ာနယ္ေရရွည္ရပ္တည္ႏုိင္ဖုိ႔ က်ေနာ္ ေအာ္စီကျမန္မာေတြရဲ ႔အားေပးမႈ၊ ပူးေပါင္းေဆာင္ရြက္မႈကုိ အရမ္းအလုိရွိေနပါတယ္။
ီ
၂၀၁၀-ခုႏွစ္ ေဖဖ၀ါရီလ ထုတ္ဂ်ာနယ္ျဖစ္ပါတယ္။
Perth မွာ ျမန္မာေတြ အေျခခ်တာ လြန္ခဲ့ ႏွစ္ေပါင္း ၅၀ ေလာက္ကတတည္းကျဖစ္တယ္။ ၁၉၆၂-ခုႏွစ္မွာ ဦးေန၀င္းအာဏာသိမ္းေတာ့ ကျပားေတြ တေထာႀကီးထြက္လာၾကတယ္။ ကျပားေတြၿပီးေတာ့ ၉၁-ခုႏွစ္ပတ္၀န္းက်င္ေလာက္မွာ 917 ဗီဇာနဲ႔ ျမန္မာျပည္က ႏုိင္ငံေရးမလုပ္ေသာ ႏုိင္ငံေရးဒုကၡသည္မ်ား ျပည္တြင္းကေနတုိက္ရိုက္ေအာ္စီကုိ ထြက္လာၾကတယ္။ နည္းတာမဟုတ္ဘူး။ အေၾကာင္းအမ်ိဳးမ်ဳိးနဲ ႔ေရာက္တက္သူေတြလည္း အမ်ားႀကီး။ ၈၈-ေနာက္ပုိင္းမွာ ႏုိင္ငံေရးဒုကၡသည္ေတြ ေရာက္တာဆုိ၊ ဒီေန႔အထိ ႏွစ္ေပါင္း ၂၀ ေလာက္ရွိေနၿပီ။ ျမန္မာေတြ Perth မွာတင္ပင္ သုံးေသာင္းနီးပါးေလာက္ ခန္႔မွန္းေျခရွိတယ္။ ဒီေလာက္မ်ားတဲ့ လူဦးေရမွာ ကုိယ္ပုိင္သတင္းစာ တစ္ေစာင္တစ္ေလေတာင္မရွိတာ ေတာ္ေတာ္အ့ံၾသဖုိ႔ေကာင္းတယ္။ ေတြးၾကည့္ရင္ ေအာ္စီက ျမန္မာေတြ ေတာ္ေတာ္ေစာက္သုံးမက်ဘူး။ ရွက္စရာအရမ္းေကာင္းတယ္။ ဗီယမ္နမ္၊ တရုတ္၊ ကုလား၊ အီတလီေတြကုိၾကည့္..သူတုိ႔ Community က ေတာ္ေတာ္ဖြံ ့ၿဖိဳးတုိးတက္တယ္။ ျမန္မာ ကြန္ျမဴနတီကေတာ့ တုိးတက္ဖုိ႔အတြက္ မရွိေတာ့သေလာက္ပဲ။
က်ေနာ့္ရည္ရြယ္ခ်က္က ျမန္မာကြန္ျမဴနတီအတြက္ သတင္းစာမဟုတ္ရင္ေတာင္၊ ဂ်ာနယ္ေလးတခုထုတ္မယ္ဆုိၿပီး စလုပ္ျဖစ္တယ္။ ဂ်ာနယ္နာမည္ကုိ Australian Burmese Community Journal လုိ႔ကုိယ့္ကုိယ္ေပးတယ္။ ၂၀၀၉-ခုႏွစ္ ေဖဖ၀ါရီလမွာ ထိုင္းကုိသြားလည္တယ္။ မျပန္ခင္မွာ ကုိစုိးဟန္ (NLD) နဲ႔ မဲ့ေဆာက္မွာ ေတြ႔ဆုံၿပီး ေအာ္စီမွာ ျမန္မာေတြအတြက္ ဂ်ာနယ္တစ္ေစာင္ထုတ္ဖုိ႔အတြက္ အၾကမ္းဖ်င္းသေဘာတူခဲ့တယ္။ အရက္၀ုိင္းမွာ စကားေျပာၾကရင္း ဒီအုိင္ဒီယာကုိေပၚလာျဖစ္ပါတယ္။ ကုိစုိးဟန္ဆုိတာကလည္း Mizzima မွာ သဇင္နီ (သုိ႔) ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ဆုိၿပီး ေဆာင္ပါးေတြေရးေနတာေတာ္ေတာ္မ်ားေနၿပီ။ ေနာက္ၿပီး မင္းဟန္၊ ေရႊအိမ္စည္၊ မင္းေဆြသစ္ စတဲ့နာမည္ေတြစာေရးေနတဲ့လူတစ္ေယာက္ပါ။ သူနဲ႔ေတြၿပီး ဂ်ာနယ္ကုိ မျဖစ္မေနထုတ္ၾကမယ္ေပါ့။
ထုိင္းကေန ေအာ္စီကိုျပန္လာၿပီး ၅ လပုိင္းမွာ ဂ်ာနယ္စထုတ္ဖုိ႔အတြက္ စတင္စုံစမ္းပါေတာ့တယ္။ တရား၀င္ထုတ္ႏုိင္ေရးအတြက္ Australain Press ကုိေမးတယ္။ သူကေတာ့ ေအာ္စီသတင္းသမဂၢပါ။ သတုိ႔ကေျပာတာက ေအာ္စီမွာ စာနယ္ဇင္းလြတ္လပ္ခြင့္ရွိတယ္။ ႀကိဳက္တဲ့စာေစာင္ထုတ္၊ ထုတ္ေ၀သူရဲ ႔နာမည္အတိအက်၊ ဆြက္သြယ္ရန္ပါရင္ ရတယ္ေပါ့။ အုိေကၿပီ...။ ဒါနဲ႔ က်ေနာ္ Business Registration ကုိ Australin Burmese Community Journal နာမည္နဲ႔တရား၀င္မွတ္ပုံတင္တယ္။ တစ္ပတ္အတြင္းအိမ္ကုိ အသိအမွတ္ျပဳေၾကာင္း ေအာ္စီအစိုးရက အေၾကာင္းျပန္တယ္။ လက္မွတ္ရတယ္။ အစုိးရက အသိအမွတ္ျပဳပီးဆုိေတာ့ ဂ်ာနယ္ထုတ္ေ၀ဖုိ႔အတြက္ အယ္ဒီတာ၊ ဒီဇုိင္နာ၊ စာစီစာရိုက္ကို ကုိစုိးဟန္က သူ႔နည္းသူ႔ဟန္နဲ႔ ရွာတယ္။ သူ႔ဘက္ကလည္းအဆင္ေျပတယ္။ လစာ၊ ေငြေၾကးကုိ ဘယ္သူမွ အဓိကမထားၾကဘူး။ ေအာ္စီမွာဂ်ာနယ္တစ္ေစာင္ေပၚထြန္းေရးကို အဓိကအာရုံစိတ္တယ္။ က်ေနာ့္ဘက္ကလည္း လုိအပ္တဲ့ေငြေၾကးကုိရွာရတယ္၊ သတင္းကိုလုိက္ရတယ္။ ကုိသီဟေရႊ (ABSDF) က လုိအပ္တာကို ၀ုိင္းၿပီးအႀကံေပး၊ ကူညီေပးရွာတယ္။
က်ေနာ္ West Australian Newspaper စက္ရုံကုိေရာက္တုံးက အမွတ္တရ
ဂ်ာနယ္ထြက္ထြက္ခ်င္း၊ အိမ္ကုိ Australian... ရဲ ...လာၿပီးစစ္တယ္္။ ဘုန္းေက်ာ္ဆုိတာမင္းလာေပါ့။ အိမ္လိပ္စာ၊ ဖုန္းနံပါတ္ မွတ္ၿပီးျပန္သြားတယ္။ ေအာ္စီမွာ စာေစာင္ထုတ္ရတာ အရမ္းလြတ္လပ္တယ္။ ႀကိဳက္တာသာေရး ဘာမွမျဖစ္ဘူး။ ေအာ္ဆဲလည္းဘာမွမျဖစ္ဘူး။
လုပ္ခ်င္တဲ့အလုပ္ကုိ ျဖစ္ေအာင္လုပ္တယ္။ ေငြကုန္ရင္ကုန္ပါေစ။ ကုိယ့္သမုိင္းပဲ။ ဂ်ာနယ္ထြက္လာေတာ့ ဂ်ာနယ္ျမင္တာနဲ႔ပင္ ေငြကုန္ရက်ဳိး၊ ပင္ပန္းရက်ဳိးနပ္ၿပီ။
တစ္ေစာင္ထုတ္ၿပီးေတာ့ ရင္းထားတဲ့ေငြလုံး၀ျပန္မရဘူး။ ကုိယ္ထင္ထားသေလာက္ ပရိသတ္က စာဖတ္တာမဟုတ္ဘူး။ ျမန္မာေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကေတာ့ ခ်ီးက်ဴးအားေပးပါတယ္။ ဖုန္းဆက္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ေငြျပန္မရေတာ့ ေနာက္ဆုံး ဒုတိယစာေစာင္ထုတ္ဖုိ႔အတြက္ ေနာက္ၾကတယ္။ ဂ်ာနယ္ကုိ တလတစ္ႀကိမ္ထုတ္ဖုိ႔လုပ္ထားတာ။
ေစ်းေပါေပါနဲ႔ ဘယ္လုိထုတ္ရင္ ေကာင္းမလဲဆုိတာကုိ စဥ္းစားတယ္။ Research လုပ္တယ္။ ေမးတယ္။ ေအာ္စီမွာ Off Set တင္ဖို႔အတြက္ ဘယ္လုိမွ မျဖစ္ႏုိင္ေတာ့ဘူးဆုိတာသိတယ္။ ညဖက္ေတြေတာင္အိပ္မေပ်ာ္ဘူး။ ကုိယ္လုပ္ထားတဲ့အလုပ္တခုကုိ ဒီအတုိင္းေတာ့မရပ္ခ်င္ဘူး။ ရတဲ့နည္းနဲ႔ ျဖစ္သလုိခ်မယ္ ဆုိၿပီး ေလယ်ာဥ္လက္မွတ္၀ယ္တယ္။ တစ္ပတ္အတြင္း မေလးရွားကုိ ထြက္ခဲ့တယ္။ ကြာလာလမ္ပူကုိ။ ပီနန္ေက်ာင္းက ဆရာေတာ္ေတြနဲ႔ မသြားခင္ခ်ိတ္တယ္။ မေလးမွာ ေအာင္ျမင္ေနတဲ့ လမ္းသစ္ဂ်ာနယ္နဲ႔ေတြ႔ဖုိ႔စုံစမ္းတယ္။ လမ္းသစ္ဂ်ာနယ္က မေလးမွာ ပထမဦးဆုံးဂ်ာနယ္စထုတ္တာ။ ထုတ္ေ၀သူနဲ႔အခ်ိတ္အဆက္ရတယ္။
ကြာလာလမ္ပူေရာက္ေတာ့ ပီးနန္ေက်ာင္းက ဆရာေတာ္ ဦး၀ိစိတၱ၊ လမ္းသစ္ဂ်ာနယ္က ထုတ္ေ၀သူက ေလဆိပ္မွာလာႀကိဳတယ္။ သုံးရက္အတြက္ၿပီးေအာင္္လုပ္ဖုိ႔အတြက္ ေအာ္စီကေန အခ်ိန္ဇယားဆြဲသြားခဲ့ေပမဲ့ မေလးေရာက္ေတာ့ ထင္သလုိျဖစ္မလာျပန္ဘူး။ ေလယ်ာဥ္လက္မွတ္က သုံးရက္ပဲအခ်ိန္ရတယ္။ KL မွာရွိတဲ့ ေအာ့ဆက္ေတြကုိ ေလွ်ာက္သြားတယ္။ ေမးတယ္။ ပီနန္ေက်ာင္းက ဆရာေတာ္ေတြကပဲ အစစအရာရာအားလုံးကူညီေပးတယ္။ ေက်းဇူးႀကီးမားလွေၾကာင္းပါ။
ထုိင္းမွာရွိတဲ့ အယ္ဒီတာ၊ ဒီဇုိင္နာေတြကုိ တယ္လီဖုန္းနဲ႔ခ်ိန္းၿပီး ေနာက္ဆုံးဖုိင္နယ္ကုိ အီးေမးနဲ႔ပုိ႔ခုိင္းရတယ္။ ေစာင္ေရ ၁၀၀၀ ကုိမေလးမွာ ေအာ့ဆက္တင္တယ္။ ေအာ္စီနဲ႔စာရင္ ေစ်းအရမ္းေပၚတယ္။ ရင္းဂစ္ ၂၀၀၀ ေက်ာ္ေလာက္ပဲကုန္တယ္။ က်ေနာ့္အုိင္ဒီယာက မေလးမွာ က်ေနာ္တုိ႔ဂ်ာနယ္ကုိ ေအာ့ဆက္တင္မယ္။ ၿပီးရင္ စာတုိက္ကေနပုိ႔ခုိင္းမယ္။ ေအာ္စီမွာျဖန္႔ေပါ့။ ဟုိေရာက္ေတာ့စာတုိက္ပုိ႔ခကလည္း ေစ်းႀကီးတယ္။ တစ္ေယာက္တည္းဆုိရင္ ဘယ္လုိမွ လုပ္လုိ႔မရမွန္းသိတယ္။ ပီနန္ဆရာေတာ္ေတြက သူတုိ႔လည္းစိတ္၀င္စားတယ္။ ေပါင္းၿပီးခ်မယ္ဆုိၿပီး သုံးေယာက္ေပါင္းဖုိ႔သေဘာတူခဲ့တယ္။ ရႏုိင္မဲ့ေငြ၊ ကုန္က်မဲ့ေငြေတြကုိ အၾကမ္းဖ်င္း ဆရာေတာ္ေတြနဲ႔သေဘာတူတယ္။
ဒီမွာတင္ေလယ်ာဥ္လက္မွတ္အသစ္ျပန္၀ယ္ရတယ္။ ေနာက္ထပ္တစ္ပတ္ေလာက္ KL မွာေသာင္တင္တယ္။ အခ်ိန္ရေတာ့ KL ကေန ပီနန္ကုိ ဆရာေတာ္ႀကီးနဲ႔ေတြ႔ဖုိ႔သြားတယ္။ ဖူးျဖစ္ပါတယ္။ ဆရာေတာ္ႀကီးဆူတာကုိလည္း မခ်ိမဆ့ံခံခဲ့ရတယ္။
ပီနန္ကအျပန္မွာ ဂ်ာနယ္က အဆင္သင့္ထုတ္ပီးၿပီ။ တခ်ဳိ ႔တ၀က္ကုိက်ေနာ္ထုတ္ပုိးတယ္။ အမ်ားစုကုိ KL မွာေရာင္းဖုိ႔ လုပ္ခဲ့တယ္။ Kl မွာမထင္မွတ္ပဲ က်ေနာ္တုိ႔ဂ်ာနယ္ေအာင္ျမင္သြားတယ္။ လူေတြစိတ္၀င္စားတယ္။ က်ေနာ္ေအာ္စီကုိ ေအာင္ျမင္စြာနဲ႔ပဲ ျပန္ဖုိ႔လုပ္ေတာ့ PM နဲ႔ AM မွားေတာ့ ေလယ်ာဥ္လြတ္သြားျပန္ေရာ။ ေနာက္တစ္ေခါက္ေလယ်ာဥ္လက္မွတ္ကို ေန႔တြင္းခ်င္းရေအာင္ျပန္၀ယ္ရတယ္။ ေအာ္စီမွာလည္း က်ေနာ့္အလုပ္ကုိ ပစ္မထားခ်င္ဘူး။ ေက်ာင္းကလည္းတစ္ဖက္နဲ႔။ ခေလးကလည္း လသားအရြယ္ေလးနဲ႔ဆုိေတာ့ KL မွာေနရတာ စိတ္မေျဖာင့္ဘူး။
ေအာ္စီကုိေရာက္ေတာ့ ကုိယ္လုပ္ခ်င္တဲ့အလုပ္ကုိျဖစ္ေအာင္လုပ္ႏုိင္ခဲ့တာကုိ ပီတိျဖစ္မိတယ္။ KL မွာ ဂ်ာနယ္ကုိ လူေတြကလည္း စိတ္၀င္စားတယ္ဆုိေတာ့ ေနာက္ထပ္သုံးေလေစာင္ဆက္တုိက္ထုတ္ျဖစ္တယ္။ ေအာ္စီက ေၾကာ္ျငာ္ေတြလည္း အမ်ားႀကီးလိမ့္၀င္လာတယ္။ ကုိယ့္ဘက္က ေငြအရင္းသိတ္မစုိက္ရေတာ့ဘူး။
ေနာက္ဆုံးအေၾကာင္းအမ်ဳိးအမ်ဳိးေၾကာင့္ ေနာက္ထပ္တစ္ေစာင္ရပ္သြားျပန္ေရာ။ က်ေနာ္ အခ်ိန္ယူစဥ္စားၿပီးမွ ဆုံးျဖတ္ခ်က္ကုိ ရဲရဲခ်ခဲ့တယ္။ ဒါကေတာ့ ဂ်ာနယ္ကုိ မေလးမွာေရာ၊ ေအာ္စီမွာပါ ဆက္ထုတ္ႏုိင္ဖုိ႔ကုိ Franchise လုပ္တယ္။ တခ်ဳိ ႔တ၀က္ကုိ ေအာ္စီကုိပုိ႔၊ ေအာ္စီကရတဲ့ေၾကာ္ျငာေတြကုိ သူတုိ႔ယူ၊ က်ေနာ္ကေတာ့ စာေရးမယ္၊ ျဖန္႔ခ်ီေရးလုပ္ေပးမယ္၊ တာ၀န္ခံေပးမယ္။ လုိအပ္တဲ့ Bank Account ကုိ Francise လုပ္ခ်င္တဲ့သူကုိေပးတယ္။ သူကမေလးမွာဆက္ၿပီး Australian Burmese Community Journal ကိုဆက္ထုတ္ေပါ့။ က်ေနာ့္ဘက္ကလည္း ကုိယ့္ဂ်ာနယ္နာမည္မေသတာကိုလုိခ်င္တယ္။ ေငြေတာ့လုိခ်င္တာေပါ့။ မရလည္းဘာမွမျဖစ္ဘူး။ တာ၀န္ခံထုတ္တဲ့မေလးက လူကလည္း သေဘာတူတယ္။ ေနာက္ဆုံးအားလုံးျပန္ၿပီး အဆင္ေျပသြားတယ္။ ထုိင္းမွာ အယ္ဒီတာ၊ ဒီဇုိင္နာ၊ စာစီစာရုိက္ကုိ သူ႔ဟာသူဆက္ဆံတယ္။ ကံေကာင္းတယ္လုိ႔ေျပာရမလားမသိဘူး....ဂ်ာနယ္က မေလးမွာ စထုတ္ထုတ္ျခင္း ေအာင္ျမင္တဲ့ဂ်ာနယ္၊ လူေတြစိတ္၀င္စားတဲ့ဂ်ာနယ္၊ တန္ဖုိးရွိတဲ့ဂ်ာနယ္ျဖစ္တယ္လုိ႔ ပရိသတ္ကေရာ၊ တျခားဂ်ာနယ္ေတြကပါ ထင္ေၾကးေပးၾကပါတယ္။ က်ေနာ္ ေငြကုန္၊ လူပင္ပန္းရက်ဳိးနပ္ပါၿပီ။ ဒီေနရာမွာ အထူးေက်းဇူးတင္ေၾကာင္းမွတ္တမ္းတင္ခ်င္တဲ့သူေတြကေတာ့...
ထုတ္ေ၀သူ ကုိေက်ာ္၀င္း (လမ္းသစ္ဂ်ာနယ္)
ဆရာေတာ္ဦး၀ိစိတၱ (ပီနန္)
ကုိျမတ္မင္းေသြး (KL)
ကုိ၀င္းျမင့္ (ပီနန္)
ကိုစုိးဟန္ (အယ္ဒီတာ)
ကုိေဇာ္ေဇာ္ (ဒီဇုိင္နာ)
ကုိေအာင္ထက္ (ဒီဇုိင္နာ)
မေမ
ကုိေက်ာ္ေက်ာ္
ကုိသီဟေရႊ
က်ေနာ့္မိန္းမ
ကိုမ်ဳိးကို (KL)
တခ်ဳိ ႔နာမည္ေတြေမ့ေနလုိ႔ မပါခဲ့ရင္ေတာင္းပန္ပါတယ္။ ဒီလူေတြဟာ ေအာ္စီမွာ တခါမွမရွိခဲ့တဲ့ ဂ်ာနယ္တစ္ေစာင္ျဖစ္ေအာင္လုပ္ေပးခဲ့တဲ့အတြက္ အထူးေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ ဒိအတြက္ က်ေနာ္ ေဒၚလာ တစ္ေသာင္းနီးပါး လွဴလုိက္ရပါတယ္။ ဂ်ာနယ္ေရရွည္ရပ္တည္ႏုိင္ဖုိ႔ က်ေနာ္ ေအာ္စီကျမန္မာေတြရဲ ႔အားေပးမႈ၊ ပူးေပါင္းေဆာင္ရြက္မႈကုိ အရမ္းအလုိရွိေနပါတယ္။
ီ
Subscribe to:
Posts (Atom)
