အေမနဲ႔ရြာကိုလြမ္းတယ္

က်ေနာ့္အေဖစစ္သားခ်စ္သလားေတာ့မေမးနဲ႔ - အပိုင္း ၄

အေဖက ရဲေဘာ္ဘ၀ထဲက တပ္ထဲမွာစၿပီးတာ၀န္ထမ္းတယ္။ တစ္ၾကပ္ႀကီးဘ၀ အထိ။ အေမနဲ႔အိမ္ေထာင္က်တုံးကလည္း တပ္ထဲမွာျဖစ္တယ္။ က်ေနာ့္ကုိေမြးေတာ့လဲတပ္ထဲမွာ။ ညီအငယ္ဆုံးကုိလည္းတပ္ထဲမွာေမြးတယ္။

တပ္ထဲမွာ ႀကီးျပင္းခဲ့ရတာဆုိေတာ့ တခါတေလ လူေတြနဲ႔ဆက္ဆံေရးမွာလည္း စစ္သားသားသမီးပီပီ၊ တပ္စိတ္ေတာ့ေပါက္တယ္။ အမိန္႔နာခံတက္တဲ့အက်င့္က အေဖတင္မဟုတ္ဘူး က်ေနာ္တုိ႔မွာေတာင္ စြဲေနတယ္။ ဥပမာ...မင္း..ဒီေန႔ လုပ္အားေပးလုပ္ရမယ္။ ဘယ္ေနရာမွာ ၿခဳံခုတ္ရမယ္ဆုိတာကုိသာ အတိအက်ေပး ဘာမွမစဥ္းစားပဲလုပ္တက္တဲ့အက်င့္ျဖစ္ေနတယ္။

ဒါက စစ္သားေတြတင္မဟုတ္ဘူး၊ သူတုိ႔ရဲ ႔မိသားစုေတြပါ အမိန္႔နာခံတက္တယ္။ တေန႔တေန႔တပ္ထဲမွာ ကစား၊ ေက်ာင္းတက္ဆုိေတာ့ အျပင္ေလာကလူေတြကုိေတာင္ အထင္ႀကီးတဲစိတ္မရွိဘူး။ စစ္သားက ပုိျမင့္ျမတ္တယ္ဆုိတဲ့စိတ္ကစြဲေနတယ္။ ဘာ့ေၾကာင့္လဲဆုိေတာ့ သူတုိ႔က အသက္ေတာင္အေသခံၿပီးတုိင္းျပည္အတြက္ ကာကြယ္ရတာမဟုတ္လား။

ျမန္မာ့အသံက တပ္မေတာ္ေန႔ေတြဆုိရင္ စစ္ကားလႊင့္ေပးတယ္။ စစ္ကားေလာက္ ၾကည့္လုိ႔ေကာင္းတဲ့ရုပ္ရွင္မရွိဘူး။ ဒါမ်ဳိးအထိ စစ္တပ္နဲ႔ပက္သက္ၿပီး အထင္ႀကီးတယ္။ ေနာက္ပီး ဗုိလ္ႀကီး၊ ဗိုလ္မႈးျဖစ္ရတာကုိ ဂုဏ္ယူတက္တယ္။ အထင္ႀကီးတဲ့စိတ္ကလုံး၀ပဲ။ သူတုိ႔က ကုိယ့္ထက္ျမင့္ျမတ္တဲ့ဆုိတဲ့စိတ္က ႀကီးစုိးေနတာလားမသိဘူး။ ေနာက္ပုိင္း ႏုိင္ငံေရးထဲေရာက္မွ အထင္ႀကီးတဲ့စိတ္လုံး၀ ေပ်ာက္သြားတဲ့။ သူတုိ႔ဘ၀နဲ႔အျပင္အရပ္သားဘ၀ကို ခ်င့္ခ်ိန္တက္လာလုိ႔လားမသိဘူး။

ဘ၀ေပးကုသုိလ္ကံေပါ့ေလ

စား၀တ္ေနေရးအတြက္ကေတာ့တပ္ထဲစစ္သား၊ မိသားစုေတြအားလုံးကေတာ့ သိတဲ့အတုိင္း မငတ္ယုံတမယ္။ ထမင္းစားရရုံေလးပါ။ ဟင္းေကာင္းေကာင္းဆုိတာ တခါတရံ တပ္ထဲက ငါးကန္သိမ္းေတာ့မွ စားရတာမ်ားတယ္။ က်က္သား၊ ၀က္သား၊ အမဲသား တပတ္တခါစားရရင္ကံေကာင္း။ တခါလားလည္း ငပိရည္က်ဲက်ဲ၊ ငရုတ္သီးမႈန႔္နဲ႔အခ်ဳိမႈန္႔မပါတဲ့ရက္ေတာင္ ရွိတယ္။

တပ္ထဲမွာ သရက္သီး၊ ပိန္းနဲသီးစတဲ့အပင္ေပါင္းစုံမ်ားတယ္။ ဒီအသီးေတြကေတာ့ က်ေနာ္တုိ႔အတြက္ အဓိကဟင္းလွ်ာပဲ။ သရက္ကင္းကုိငပိရည္နဲ႔တုိ႔တယ္။ သရက္ညြန္႔ကိုအစိမ္းတုိ႔စားတဲ့အရသာ ဒီေန႔အထိသတိရတုံး။ သရက္သီးႀကီးလာရင္ သုတ္စား၊ ငပိခ်က္လုပ္။ အခ်ည္တည္တယ္။ အေျခာက္လွမ္းတယ္။ ဒီလုိမ်ိဳး တန္ဖုိးႀကီးတဲ့အပင္က တပ္ထဲမွာအမ်ားႀကီးဆုိေတာ့ မငတ္ဘူး။ ပိန္းႏွဲသီးလား။ ပိန္းႏွဲကင္းကုိျပဳတ္တုိ႔တယ္။ ႀကီးရင္ ခ်က္စားတယ္။ မွည့္ရင္စားတယ္။ အမ်ဳိးမ်ဳိးလုပ္စားလုိ႔ရေတာ့တန္ဖုိးရွိတယ္။

ငါးကန္ေဘးနားမွာေပါက္တဲ့ကန္စြန္းရြက္ကေတာ့ အၿမဲတန္းလုိလုိ။ တပ္ေဘးမွာ မုိးရာသီဆုိရင္ မွ်စ္ေတြထြက္တယ္။ မွ်စ္တူးတယ္။ ပုိတဲ့ဟာကုိေရာင္းတယ္။ မုိးရာသီဆုိေတာ့ ငါးေတြထြက္တဲ့အခ်ိန္ေလ။ ငါးပတ္၊ ငါးမွ်ား၊ ငါးရွဥ္႔ေထာင္တာကေတာ့ ေန႔တုိင္းလုပ္တယ္။ ဒီလုိမ်ဳိးရွာေဖြစားေသာက္ရတယ္။ က်ေနာ္ဆုိရင္ ငါးပက္၊ ငါးမွ်ားတာကုိ ၾသစေတ်းလ်မွာေနတဲ့အထိ ၀ါသနာအရမ္းပါတယ္။ ဘ၀ကသင္ေပးလုိက္တာဆုိေတာ့ အလုိအေလွ်ာက္၀ါသနာပါတယ္လုိ႔ေျပာလုိ႔ရလား။ ၀ါသနာမပါလည္း ဒီလုိအလုပ္ေတြကုိ မျဖစ္မေနလုပ္ရဖုိ႔အတြက္ က်ေနာ္တုိ႔ဘ၀က ျပဌာန္းသားၿပီးသားေလ။ ဒါကုိ ဘ၀ေပးကုသုိလ္ကံလုိ႔ပဲ သတ္မွတ္တာေပါ့။

တပ္တြင္းအပန္းေျဖစရာ

TV ၾကည့္ဖုိ႔အတြက္ဆုိရင္ သူမ်ားအိမ္ကုိေျပးရၿပီ။ လက္မ ႏွစ္ဆယ္ေလာက္ရွိတဲ့ TV တစ္လုံးကို လူအေယာက္ငါးဆယ္ေလာက္၀ုိင္းၾကည့္တယ္။ အိမ္ရွင္ကႀကိဳက္လားမႀကိဳက္လားမသိ။ မရွိေတာ့လည္း စစ္သားသမီးေတြဆုိေတာ့ ေအာက္က်ေနာက္က်ခံၿပီးၾကည့္ရတယ္ေလ။ ပုိင္ရွင္ကေတာ့ မ်က္ႏွာပြင့္သား။ TV တလုံးပုိင္တဲ့လူက သူေဌးတစ္ေယာက္လုိ မ်က္ႏွာပြင့္သားဗ်။

ဒီလုိစုေပါင္းၿပီးၾကည့္ရတဲ့အရသာက ကုိယ့္အိမ္မွာ ကုိယ္ပုိင္တဲ့ TV ကုိတစ္ေယာက္ထဲထုိင္ၾကည့္ရတဲ့အရသာထက္ပုိေကာင္းတယ္။ ရီစရာရွိရင္ အားလုံး၀ုိင္းရီရတယ္။ ေျပာင္စရာရွိရင္ တစ္ေယာက္နဲ႔တေယာက္ေျပာမနာဆုိမနာ။အေဖာ္မ်ားေတာ့ ပုိေပ်ာ္စရာေကာင္းတယ္။

မီးပ်က္တဲ့အခါနဲ႔ႀကဳံပီးဆုိရင္ေတာ့ မီးျပင္တဲ့တစ္ၾကပ္ၾကပ္ႀကီးဗုိက္ပူေတာ့ထိၿပီ။ အားလုံး၀ုိင္းဆဲၾကေပါ့။ သူ႔ခဗ်ာလည္း ညဖက္ မီးပ်က္လည္း ၀ါးလုံးရွည္နဲ႔ ၀ါးေလွခါးအစုတ္ႀကီးကိုထမ္း။ တပည့္ေက်ာ္ ငပိန္ကုိေခၚပီး မီးစက္ကုိေျပးရတာအေမာ။ အုိဗာတုိင္ေၾကးရတယ္လုိ႔ေတာ့မထင္နဲ႔။ သူျပန္လာလုိ႔၊ မီးလာၿပီဆုိရင္ TV ၾကည့္ေနတဲ့ လူအုပ္ႀကီးက ေကာင္းခ်ီးၾသဘာေပးေတာ့ သူ႔ခဗ်ာ ေမာရမွန္းမသိ ပိတိျဖစ္ရတာခ်ည္းပဲ။

ဗြီဒီယုိရုံ

ဗြီဒီယုိၾကည့္ဖုိ႔အတြက္ တပ္ရင္းမွာ တပ္ရင္းရံပုံေငြ ဗြီဒီယုိဆုိင္ရွိတယ္။ ဓမၼာရုံအေဟာင္းႀကီးကုိ ဗြီဒီယုိရုံလုပ္ထားတာ။ ညဖက္ဆုိရင္ဗြီဒီယုိျပတယ္္။ ေန႔ဘက္ဆုိရင္ အစည္းအေ၀းလုပ္တယ္။ တရားစာသင္တယ္။ ညေနပုိင္းဆုိ ဒီဗြီဒီယိုရုံႀကီးမွာ ဓမၼာစၾကာရြတ္။ ေတာ္ေတာ္ေတာ့အလုပ္ျဖစ္သားဗ်။

ညေနပုိင္း ဗြီဒီယုိျပပီးဆုိရင္ မျပခင္ကတည္းက ဓမၼာရုံေရွ ႔မွာ ကာလသားေတြ၊ အပ်ဳိေတြ၊ ရဲေဘာ္လူပ်ဳိေတြ၊ ခေလးေတြ၊ မုန္႔ဟင္းခါးအသုတ္စုံ၊ ကြမ္းယာဆုိင္ ေတာ္ေတာ္စုံလင္တယ္။ တေန႔တာပင္ပန္းထားသမွ်ဗြီဒီယုိရုံမွာ အေမာေျဖရတယ္ေလ။ ဗြီဒီယုိျပတဲ့ တပ္ၾကပ္အဆင့္ရွိ ဆရာႀကီးကေတာ့ ေတာ္ေတာ္မ်က္ႏွာပြင့္သား။ သူ႔မယား၊ သူ႔သမီးကေတာ့ အေဖ့ရဲ ႔ျပစားရာထူးႀကီးနဲ႔ပက္သက္ၿပီးေတာ္ေတာ္ေလး ဂုဏ္ယူတဲ့မ်က္ႏွာထားနဲ႔။ ေန႔ပုိင္းဆုိရင္သူ႔မ်က္ႏွာကတမ်ဳိး။ ညပုိင္း ဗြီဒီယုိျပပီးဆုိရင္ သူ႔မ်က္ႏွာက သူ႔လုပ္စာကုိအားလုံးက ထုိင္စားေနတဲ့မ်က္ႏွာနဲ႔ေပါ့ဗ်ာ။ေတာ္ေတာ္ေတာ့ရီစရာေကာင္းတယ္။ ၾကည့္တဲ့သူေတြကလည္းအလကားမၾကည့္ရဘူး။ တစ္ေယာက္ကုိ ႏွစ္က်ပ္ေပးရတယ္။ ခေလးတစ္က်ပ္။ အျပာကားေတာ့ တပ္တြင္းဗြီဒီယုိရုံမွာမၾကည့္ရဘူး။ ဓမၼာရုံဆုိေတာ့ ငရဲႀကီးမွာေလ။ တပ္တြင္းရံပုံေငြေတာ့ ရလားမရလားေတာ့မသိဘူး။ ဗြီဒီယုိျပစားဖုိ႔တာ၀န္ၾကတဲ့ တစ္ၾကပ္ကေတာ့ TV အသစ္၀ယ္ႏုိင္တယ္။

ကာရာအုိေက

ေန႔ႀကီးရက္ႀကီးေတြျဖစ္တဲ့၊ တပ္မေတာ္ေန႔၊ လြတ္လပ္ေရးေန႔၊ လျပည့္ေန႔ေတြမွာ တပ္တြင္းမိသားစုေတြအားလုံးအတြက္ ကာရာအုိေကရွိတယ္။ ယုိင္းအကရွိတယ္။ ကာရာအုိေကစက္ကေတာ့ Sony ကတ္ဆက္အေကာင္းစားေပါ့။ အဲတုံးက တစ္ေသာင္းခြဲေလာက္တန္တယ္။ ကတ္ဆက္မွာ မုိက္တပ္ၿပီးဆုိလုိ႔ရတယ္။ အမ္ပရီဖုိင္ရာနဲ႔ ဂ်ဳိင္းပီး၊ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းက ေစာင္းေပါက္အႀကီးႀကီးႏွစ္လုံးနဲ႔ခ်ိတ္လုိက္ရင္ အသံၿဗဲလရမ္းနဲ႔ ကာရာအုိေကျဖစ္တယ္။ စတိတ္စင္ကုိေတာ့ တပ္ထဲက အၿမဲတမ္းသုံးေနၾက လက္သမားဆရာတပ္ၾကပ္ႀကီးနဲ႔ ရဲေဘာ္သစ္ေတြကေဆာက္ေပးတယ္။ ေဆာက္ဖုိ႔သစ္သား၊ ၀ါးကိုေတာ့ အၿမဲတမ္းသုံးေနၾကအေဟာင္းေတြကုိျပန္သုံးတာမ်ားတယ္။ တပ္ေထာက္မွာ ထားၾကတယ္။ အသုဘအတြက္စင္ထုိးလဲ ဒီသစ္သားနဲ႔၀ါး။ ဒီရြက္ဖ်င္ဘဲ။ မဂၤလာေဆာင္လည္း ဒါကုိျပန္သုံးတယ္။ အလွဴလည္းဒါပဲအားထားရတယ္။ ေခ်ြတာေတာ့မဟုတ္ဘူး ရွိကုိမရွိလုိ႔။

ကာရာအုိေကေန႔မတုိင္ခင္မွာ က်ေနာ္တုိ႔ကာလသားေပါက္စေတြ စုၿပီးသီးခ်င္တုိက္ရတာ အရမ္းေပ်ာ္စရာေကာင္းတယ္။ ထမင္းေမ့ဟင္းေမ့။ ငါတုိ႔ေလာက္ တပ္ထဲမွာဘယ္သူမွ အသံမေကာင္းဘူးဆုိတဲ့ ဘ၀င္ေလဟတ္တဲ့အထာမ်ဳိးနဲ႔။ ကုိယ္ငန္းေနတဲ့ေကာင္မေလးေတြနဲ႔ လက္ပြန္းတတီး သီးခ်င္တုိက္ရတာဆုိေတာ့ ရင္ထဲမွာ တလတ္လတ္နဲ႔ မုိးႀကိဳးပစ္ခံတဲ့အရသာမ်ဳိး။

ကာရာအုိေက ကတ္ဆက္ကုိ ကုိင္ခြင့္ရတဲ့ တစ္ၾကပ္ႀကီးလူပ်ဳိႀကီးကလည္း ဆုိၾကမယ္ေပ်ာ္ၾကမယ္မွာေတာင္ ၀င္ဟဲထားတာဆုိေတာ့ သူ႔ေနရာနဲ႔ သူ႔၀ါသနာကိုေတာ့လူေတြက အထင္ေတာ့ႀကီးသားဗ်။ သူကလည္းသူ႔ဆရာအားကိုးနဲ႔ဘယ္သူ႔မွ လူမထင္ဘူး။ သူ႔ဆရာက တပ္ေရးဗုိလ္ႀကီးေလ။ ကာရာအုိေကစက္ကုိင္ရတာကုိ သူ႔ခဗ်ာ စီးပြားေရးဦးပုိင္လီမီတက္ကုိ ကိုင္ရသလုိမ်ဳိး မ်က္ႏွာေၾကာကခပ္တင္းတင္း။

က်ေနာ္တုိ႔ကေတာ့ သူ႔ကုိ ေစာက္ရႈးလုိ႔နာမည္ေပးတယ္။ ဖြန္ေၾကာင္ဆုိပီး ေနာက္ကြယ္မွာေခၚတဲ့သူငယ္ခ်င္းလည္းရွိတယ္။ ေရွ ႔မွာေခၚရင္ သီခ်င္းမဆုိရမွာဆုိးလုိ႔။ က်ေနာ္တုိ႔အိမ္တုိင္းမွာလည္း ကာရာအုိေကဆုိဖုိ႔ ကတ္ဆက္မေျပာနဲ႔ ေရဒီယုိေကာင္းေကာင္းမရွိတဲ့လူက ခပ္မ်ားမ်ားေလ။သီခ်င္းဆုိခ်င္လုိ႔ ဒီေစာက္ရႈးဖြန္ေၾကာင္ကုိ ဖားရတယ္။ ေယာက်ာ္းေလးဆုိရင္ ဒီငနဲက မ်က္ႏွာသာမေပးဘူး။ မိန္းခေလးဆုိရင္ တဟဲဟဲနဲ႔ပြဲေတာ္ေတြ႔ေနသလုိ။ ဘာဘဲျဖစ္ျဖစ္ သူဆူတာခံလုိက္၊ ဆဲခံလုိက္နဲ႔ ကာရာအုိေက ဆုိဖုိ႔ေန႔မေရာက္ခင္အထိ သီးခ်င္တုိက္ရတာကို အရမ္းသေဘာၾကတယ္။

ကာရာအုိေကဆုိၾကပီ

ကာရာအုိေကဆုိၾကပီးဆုိရင္ တပ္မႈးႀကီးနဲ႔အရာရွိမ်ား၊ သူတုိ႔ရဲ ႔မိသားစုမ်ား အားလုံးေရွ ႔ဆုံးမွာေနရာယူၾက။ ထုိင္ခုံေကာင္းေကာင္းနဲ႔ရႈ ႔စားေတာ္မႈၾကတယ္။ တပ္မႈးႀကီး၊ ဒု-တပ္မႈႀကီးရဲ ႔ခုံေအာက္မွာေတာ့ ႏုိင္ငံျခားျဖစ္၀ီစကီနဲ႔ဗ်ာ။ ေရွ ႔မွာ ေရပုလင္း၊ ေျမပဲေလွာ္နဲ႔။ မသိရင္ ၿမဲပဲေလွာ္ထုိင္စားေနတဲ့ပုံမ်ဳိး။ ခုံေအာက္မွာေတာ့ ၀ီစကီ။ အားပါး..တယ္လည္းဇိမ္က်တယ္ဗ်ာ။ အရာရွိေတြရဲ ႔ေနာက္မွာ ဆရာႀကီးေတြထုိင္တဲ့ထုိင္ခုံ။ ၿပီးရင္ေတာ့ ေအာက္ေျခရဲေဘာ္ေတြအတြက္ ေရမေလာင္းထားတဲ့ ဖုန္တေထာင္းေထာင္းတန္းစီကြင္းေလ။ ဒါလည္းအားလုံးကေပ်ာ္ရႊင္ေနတာပဲ။

က်ေနာ္တုိ႔တစ္အုပ္ကေတာ့ ေဖ်ာ္ေျဖေရးသမားေလ။ ဖုိးဆုိခ်င္ဆုိေတာ့ ဘာမွမသိဘူး။ မထုိင္ရလည္းဘာမွမျဖစ္ဘူး။ သူ႔အလွည့္ကုိယ့္အလွည့္ဆုိခ်င္လြန္းလုိ႔ ရန္ျဖစ္ရတာလည္းအေမာ။ ေဘးမွာ အမႈးသမားရဲေဘာ္ေတြက ထုံးစံအတုိင္းေကြးေနေအာင္ ကေနတာကုိ ထိမ္းဖုိ႔ အာဒပီ(MP)ကလည္း အဆင္သင့္။ တပ္မႈးေရွ ႔ေကာင္းေကာင္းထိန္းျပရင္ ရာထူးတုိးဖုိ႔၊ ေနရာေကာင္းရႏုိင္တယ္ဆုိေတာ့ သူကလည္း ခပ္မုိက္မုိက္။ ဘယ္သူမွ လူမထင္ဘူး။ ဒီလုိနဲ႔ဆုိၾကေပ်ာ္ၾက။ တေန႔တာ အေမာေတြကုိဒီလုိနဲ႔အပန္းေျဖၾကတယ္။ က်ေနာ္တုိ႔အုပ္စုကလည္း ငါတုိ႔ေလာက္သီခ်င္းဆုိေကာင္းတဲ့ေကာင္ တပ္ထဲမွာဘယ္သူမွမရွိဘူးဆုိတဲ့အထင္ႀကီးစိတ္မ်ဳိးနဲ႔။ ကာရာအုိေကတစ္ပြဲၿပီးရင္ တပ္ရင္းအခ်ဳပ္မွာ ရဲေဘာ္ေလးငါးေယာက္ေတာ့အိပ္ရတယ္။ ပရိသတ္ကလည္း တပ္ထဲမွာရွိတဲ့ မိသားစုေတြေပါင္းရင္ လူေပါင္း ၁၀၀၀ ေလာက္ရွိေတာ့ သူ႔ပရိတ္သတ္နဲ႔သူဟုတ္ေနတာပဲ။ အျပင္လူ၀င္စရာမလုိဘူးေလ။

ဒီလုိမ်ဳိးေတာ့ညီတဲ့တပ္ပါဗ်ာ။

ဆက္ရန္-

မတင္ျဖစ္ပါ

တင္ေတာ့တင္ခ်င္တယ္ဗ်ာ...သုိ႔ေသာ္..ကုိယ္ေပါင္ကုိယ္လွန္ေထာင္းသလုိျဖစ္မွာကုိ စုိးရိမ္တယ္တယ္။ ကုိယ္တင္လုိက္လုိ႔လည္း ကုိယ့္အတြက္ ဘာမွ အက်ဳိးမထူးဘူး။ ေဘးက မနာလုိသူေတြေလာက္ပဲ အက်ဳိးအျမတ္ရမွာမဟုတ္ဘူးလား။ ပြင့္လင္းတာကုိေတာ့ ႀကိဳက္တယ္။ ဒါေပမဲ့ဗ်ာ...ကုိယ့္ေၾကာင့္ သူမ်ားေတြဒုကၡမေရာက္ေစခ်င္ဘူး။ ဒီေန႔ပဲ ဒလိလုပ္လုိက္ပါၿပီ။ အားေပးတဲ့သူေတြကုိ အထူးေက်းဇူးတင္ပါတယ္။

အသံဖုိင္

ေခါင္းေဆာင္ႀကီးတစ္ဦးနဲ႔ ရဲေဘာ္ႀကီးတစ္ဦး တယ္လီဖုန္းေပၚကေန ပါတီကိစၥစကားမ်ားေဆြးေႏြးေနတုံး အသံဖမ္းထားတာရွိတယ္။ ခုိးၿပီးအသံဖမ္းထားတာဆုိေတာ့ တင္သင့္မတင္သင့္ စဥ္စားေနပါတယ္။ အႀကံေပးၾကပါအုံး။

လူ႔ေဘာင္ခ်စ္ဆုိတာ

လူ႔ေဘာင္ခ်စ္ဆုိတာ ဘာလဲ။ လူ႔ေဘာင္သစ္မွာ ပါ၀င္ပက္သက္တဲ့လူတုိင္းကုိ ခ်စ္တဲ့လူဟာ လူ႔ေဘာင္ခ်စ္ပဲ။

ကုိမုိးသီးကုိခ်စ္တယ္။
ကုိသက္ထြန္းကုိခ်စ္တယ္
ကုိမင္းေဇယ်ကုိခ်စ္တယ္။
ကုိဂ်င္မီကိုခ်စ္တယ္။
ကုိျမင့္ေဇာ္ ကုိခ်စ္တယ္။
ကုိေအာင္မုိးေဇာ္ကုိခ်စ္တယ္။
ကုိေဇာ္ႏုိင္ဦးကိုခ်စ္တယ္။
ကုိခင္ေမာင္တင့္ကုိခ်စ္တယ္။

ခ်စ္စရာေတြအမ်ားႀကီး။ ဘာ့ေၾကာင့္လဲဆုိတာ့။ သူတုိ႔ေတြဟာ ကယ္တင္ရွင္ေတြျဖစ္တယ္။ ငတ္ေနတဲ့တုိင္းျပည္ကုိကယ္တင္ခ်င္တဲ့လူေတြျဖစ္တယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္သူတုိ႔ကုိ ခ်စ္တယ္။

သူတုိ႔ဟာ လူ႔ေဘာင္ခ်စ္ေတြျဖစ္တယ္။ အတုခုိးၾကပါ။

တခါတေလ မွားတဲ့အခါ ခြင့္လြတ္ၾကပါ။

2010 CV

အမည္ ေသာင္းဒင္
ေမြးသကၠရာဇ္ ၁၀၊ ၁၂၊ ၁၉၉၀
ေနရပ္လိပ္စာ က-ရပ္ကြက္ (၁) ပုဇြန္ေတာင္ၿမိဳ ႔နယ္၊ ရန္ကုန္
ဆက္သြယ္ရန္ တဆင့္၊ ဦးေက်ာ္ဇက္ ဖုန္း ၀၁၆၅၄၃၈၇
အီးေမး မရွိ
အိမ္ေထာင္ ရွိ၊ ခေလး ေလးေယာက္

လုပ္ငန္းအေတြ႔အႀကဳံ

 ၂၀၀၉- ပုဇြန္ေတာင္ လမ္းထိပ္တြင္ ကူလီထမ္း၊ အားရင္အားသလုိ က်ပန္းလုပ္၊
 ၂၀၀၈- ဆိုက္ကားနင္း ၊ ပုဇြန္ေတာင္ၿမဳိ ႔နယ္
 ၂၀၀၇- ရက္ကြက္ မီးကင္းလုံၿခဳံေရး
 ၂၀၀၆- လကၻရည္ဆုိင္စာပြဲထုိး (ၿမိဳ ႔မ လက္ဘရည္ဆုိင္)
 ၂၀၀၅- စားေသာက္ဆုိင္ပန္ကန္ေဆး
 ၂၀၀၄- ေျခာက္တန္းေက်ာင္းသား

ပညာအရည္အခ်င္း

 ၂၀၀၄- ေျခာက္တန္းသုံးခါက်

၀ါသနာ

 မယ္မယ္ရရမရွိ

ရည္ညႊန္းခ်က္


ကုိေက်ာ္ဒင္ (ပုိင္ရွင္)
ၿမိဳ ႔မ လက္ဘရည္ဆုိင္
ပုဇြန္ေတာင္ၿမိဳ ႔နယ္
ဖုန္း ၀၁ ၆၇၅၃၄၂ ေဒၚပုမ (ခ်မ္းသာ ေခါက္ဆြဲဆုိင္)
ပုဇြန္ေတာင္ၿမိဳ ႔နယ္
ရန္ကုန္ၿမိဳ ႔
ဖုန္း ၀၁ ၆၅၄၂၁၁


www.phonekyaw.blogspot.com

ဟီးရုိးမွ ဇီးရုိးသုိ႔

ကုိေမာင္ဦး+မသႏၱာ ဘယ္ကရလဲမသိဘူး။ ေတာ္ေတာ္ဖတ္လုိ႔ေကာင္းတဲ့ေဆာင္းပါးတခုျဖစ္ပါတယ္။ တခါမွ သူမ်ားေကာ္ပီကူးဖုိ႔ က်ေနာ္စိတ္မ၀င္စားဘူး။ အခု စာေရးသူကုိ ဆက္သြယ္ႏုိင္တဲ့လိပ္စာပါေတာ့ ေတာ္ေတာ္မုိက္တယ္။ စာကအရမ္းလန္းတယ္။ အထာၾကတယ္။ ဖတ္ၾကည့္ၾကပါ။

ဟီး႐ိုးမွ ဇီး႐ိုးသို႔

က်ဳပ္တို႔ ဗမာေတာသားေတြအတြက္ေတာ့ အေပါင္းေဖာ္ေတြနဲ႔ မိုးဦးက်မွာ ဖား႐ိုက္ ထြက္ရတာ ဘဝအရသာတခုပဲ၊ အဆိုေတာ္ ကိုထြန္းေရႊက “တအား႐ိုက္မေလ ဖားမိုက္ေတြ အရီးတုတ္ရဲ႕တဲနေဘးမွာ ခ်က္ျပဳတ္စားကာ ဆုိၾကကၾက ေပ်ာ္သလိုေနႏိုင္ၾကေပ” လို႔ စပ္ဆိုခဲ့တာ အေတာ္ေအာင္ျမင္ခဲ့တာပဲ၊ အခုထိလည္း မ႐ိုးႏိုင္ေသးဘူး။

ဖား႐ိုက္တယ္ဆိုလို႔ သိပ္ေတာ့လြယ္တယ္ မထင္နဲ႔၊ သူ႔မွာလည္း ပညာနဲ႔သတိ ရွိဖို႔လိုတယ္။ ေပါ့ေပါ့သြားလုပ္ရင္ ေကာက္ေကြးသြားမယ္။ ဖားေတြရဲ႕သဘာဝနဲ႔ အထာကို သိဖို႔ လိုတယ္။ ၿပီးေတာ့ ဖားေတြကိုႀကိဳက္တတ္တဲ့ ေႁမြေတြရဲ႕ အႏၱရာယ္ကိုလည္း သတိရွိဖို႔ လိုတယ္။ ဒါေၾကာင့္လည္း မိုးဦးက်ဆိုရင္ ေႁမြကိုက္ခံရတဲ့ ဖား႐ိုက္သမားေတြ နည္းမွ မနည္းပဲ။

ဖားေတြရဲ႕သဘာဝက ေတာ္လွန္ေရးတံဆိပ္ကပ္ထားတဲ့ ဆူလြယ္နပ္လြယ္ လုပ္စားေတြနဲ႔တူတယ္ဆိုရင္ မွားမယ္ မထင္ဘူး။ သိတဲ့အတိုင္း ဖားဆိုတာက ေရေနကုန္းေန သတၱဝါ မွန္ေပမယ့္ ေရမရွိရင္ မေနႏိုင္ဘူး၊ မရွင္သန္ႏိုင္ဘူး၊ ေရသိပ္ႀကိဳက္တယ္ေပါ့။ ဒီေတာ့ သဘာဝတရားက သူ႔ကို မ်က္ႏွာသာေပး ဗီဇသတၱိတခု ေပးထားတယ္။ ေရရွိတဲ့ေနရာကို သိတယ္၊ ေရခန္းေတာ့မွာကို သိတယ္၊ ဘယ္ေနရာမွာ ဘယ္ခ်ိန္မွာ မိုးရြာမယ္ဆိုတာကို ႀကိဳသိတယ္၊ ဒါေၾကာင့္ ဗမာေတာသား လယ္သမားေတြက ဖားေအာ္သံကို နားေထာင္ၿပီး မိုးေလကို တြက္ခ်က္ၾကရတာပဲ။

ဖားဆိုတာကလည္း အမ်ဳိးမ်ဳိးရွိတယ္၊ ‘အြန္ အြန္’ နဲ႔ တခ်က္တခ်က္ ျပတ္ေတာင္းျပတ္ေတာင္း ေအာ္တတ္တဲ့ ႏွစ္ခ်ဳိ႕ စားဖားႀကီးေတြ ရွိတယ္၊ ‘အုံအိုင္ အုံအိုင္’ နဲ႔ ဆက္တိုက္ေအာ္လို္က္ ခဏနားလိုက္ ျပန္ေအာ္လိုက္နဲ႔ ဖားအိုင္းေတြ ရွိတယ္၊ ‘ကက္ကက္ ကက္ကက္’ နဲ႔ ေအာ္တတ္ၿပီး ေရအဝေသာက္ ေျမထဲယက္ၿပီး ဇိမ္ရစ္ေနတတ္တဲ့ သဲဖားဆုိတာ ရွိတယ္၊ တေနရာထဲမွာ အၿငိမ္မေန ဟုိခုန္ ဒီလူးနဲ႔ ဖားေပါင္စင္းအေသးစား ေက်ာ္စံေကးဆိုတာ ရွိတယ္၊ အဲဒါအျပင္ ဖား႐ိုက္သမားေတြကို ဒုကၡအေပးဆုံးကေတာ့ ဖားလတက္ပဲ။ အရြယ္ကေလးက လက္မေလာက္နဲ႔ တကြင္းလုံး ဆူညံေနေအာင္ ေအာ္ႏိုင္စြမ္းတယ္။ စားလည္း မစားေလာက္ တုတ္လည္း မ႐ိုက္ေလာက္၊ ဒါေပမယ့္ ဆူညံေနတဲ့ သူတို႔ အသံေၾကာင့္ ဖား႐ိုက္သမားေတြ တျခား စားေလာက္ေသာက္ေလာက္ ဖားႀကီးေတြရဲ႕အသံကို ဖမ္းရအေတာ္ခက္ေစတယ္။

ဖားဆုိေပမယ့္ ေလ်ာ့ေတာ့မတြက္နဲ႔၊ သူလည္း အသားစားသတၱဝါ၊ သူထက္ငယ္တဲ့ သူႏိုင္တဲ့ အေကာင္မွန္သမွ် အကုန္ စားတယ္။ တခ်ဳိ႕ ႏွစ္ခ်ဳိ႕စားဖားႀကီးေတြဆိုရင္ ငါးပုစြန္ေတြသာမက ေတာ္ေတာ့အရြယ္ ပုတ္သင္တို႔၊ ငွက္တို႔ကိုေတာင္ ဖမ္းစားႏိုင္တယ္။ ၿပီးေတာ့ သိပ္အကင္းပါးတယ္၊ တေနရာ အေျခအေနမဟန္ တေနရာ အေျပာင္းျမန္တယ္။ အေျခဟန္ မည့္ေနရာေတြ႔လို႔ကေတာ့ သူမ်ားတြင္း (ပုစြန္လိုဟာမ်ဳိး) လည္း အဓမၼ လုယက္ေနထိုင္တတ္တယ္။

ေျပာပါပေကာ ဖားေတြရဲ႕သဘာဝက က်ဳပ္တို႔ ေတာ္လွန္ေရးတံဆိပ္ကပ္ လုပ္စားေတြနဲ႔ တူပါတယ္လို႔။ ဒါေၾကာင့္လည္း ဗမာႏုိင္ငံေရး ေဝါဟာရေတြထဲမွာ ဖားနဲ႔ပတ္သက္တဲ့ စကားလုံးေတြ အေတာ္မ်ားမ်ား ရွိေနတာပဲ။ “ တုံးေအာက္ကဖား” “အထက္ဖား ေအာက္ဖိ” “ေဖာ္လံဖား” “ စားဖားႏိုင္ငံေရး” “ႏိုင္ငံေရးစားဖား” “ကပ္ဖားရပ္ဖား” “ ဖားစည္းငါးစည္း” ဆုိၿပီး မ်ားမွမ်ား။ က်ဳပ္တို႔ ေခါင္းေဆာင္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းေတာင္ “စားဖား ညီၫြတ္ေရး အလိုမရွိဘူး” လုိ႔ ေၾကာက္လန္႔တၾကား မိန္႔ခြန္းထဲ ထည့္ေျပာခဲ့ရေသးတာပဲ။

ဖားအေၾကာင္း ေျပာရင္းနဲ႔ ကာတြန္းခ်စ္ေဆြရဲ႕ စကားတခုက ေပၚလာျပန္တယ္။ သူေျပာတာက “ စားဖားေတြ စားဖားေတြ၊ စားဖားေတြကို ဖားစားသူေတြ သိပ္ႀကိဳက္တယ္” တဲ့။ သ႔ူစကားအတိုင္းဆိုရင္ ႏိုင္ငံေရးဆိုတာ အဖိႏွိပ္ခံလူထုကို ဗန္းျပၿပီး စားဖားေတြနဲ႔ ဖားစားသူေတြ ေပါင္းၿပီးလုပ္စားေနတဲ့ ႐ိုက္စားလုပ္ငန္းႀကီးလို႔ ေျပာရမလိုပါပဲ။ အားလုံးေတာ့မဟုတ္ပါဘူး အဓိက ေခါင္းေဆာင္ပိုင္းနဲ႔ ပညာကို သိသာသိၿပီး တတ္လည္း မတတ္၊ ဉာဏ္ေလးေကာင္းပါရဲ႕နဲ႔ ပညာရွိျဖစ္ဖို႔လည္း အလားလာမရွိတဲ့ လူတတ္ဆိုသူေတြ၊ ကြ်မ္းက်င္သူ ဆုိသူေတြေပါ့။ ေထာင္ေသာင္းခ်ီတဲ့ ေအာက္ေျခရဲေဘာ္ထုနဲ႔ တကယ့္ လူထုေခါင္းေဆာင္ေတြကေတာ့ ဘာအက်ဳိးကိုမွ မေမွ်ာ္ကိုးဘဲ ဘဝေတြ အသက္ေတြ ေပးဆပ္ၿပီး အက်ဥ္းေထာင္ေတြထဲ၊ ေတာေတာင္ေတြထဲမွာ တိုက္ပြဲဝင္ေနၾကဆဲပါ။ ဒီရဲေဘာ္ေတြ အက်အဆုံးမ်ားၿပီး လႈပ္လႈပ္ရွားရွား ျဖစ္လာေလ ေခါင္းေဆာင္စားဖားေတြ ဂြင္ၾကေလပဲ။ အေတာ့္ကို ရင္နာစရာလည္း ေကာင္း၊ ရြံစရာလည္း ေကာင္းပါတယ္။

၂၀၁၀ ေရြးေကာက္ပြဲဆိုတဲ့ ေပါကၡရဝႆမိုးႀကီး ရြာေတာ့မလိုလို မိုးၿခိမ္းသံေပးကာရွိေသး ဖားမ်ဳိးစုံတုိ႔ အကုန္ညီ ပလုံစီေအာင္ ေအာ္ေနလိုက္ၾကတာ တေလာကလုံးကို ဆူညံပြက္လို႔ပဲ။ ကိုယ္လာရာလမ္းကို ေမ့ခ်င္ေယာင္ေဆာင္ေနတဲ့ တခ်ဳိ႕ေသာ မက်က္တက်က္ ( Half Baked) သတင္းသမားေတြ ဖြတာလည္း ပါသေပါ့။ သူတို႔ကသာ အေမရိကန္ေဘာပြဲက ဖင္ေလး တြန္႔လိမ္တြန္႔လိမ္နဲ႔ (Cheer Leader) ေတြလို ေရြးေကာက္ပြဲႀကီးကို ခုန္ေပါက္ခ်ီးပ ေရႊႀကဳိလုပ္ေနၾကေပမယ့္ ၿပိတၱာႀကီးသန္းေရႊက ခုထိ ေရြးေကာက္ပြဲ ဥပေဒတို႔ အခ်ိန္တို႔ကို မေၾကျငာေသးဘူး။ ပုဆိုးထဲ မိုးႀကိဳေသးေပါက္တဲ့သူလို လူထုၾကားမွာ ေစာက္ရွက္ကြဲၾကမွာ ျမင္ေယာင္မိပါေသးတယ္။

တကယ္ေတာ့ ဘယ္ခ်ိန္ဘယ္ကာလမွာ ဘယ္လိုလုပ္မယ္မွန္းမသိတဲ့ ေရြးေကာက္ပြဲကို မိုးဦးက်ဖားမ်ားလို တုတ္မျမင္ ေႁမြမျမင္ ကြတ္ကြတ္ကက္ကက္၊ အုံအုံအိုင္အိုင္နဲ႔ ခ်ီးပ ေရႊႀကိဳလုပ္ေနၾကသူအားလုံးဟာ တခ်ိန္ကေတာ့ သူရဲေကာင္း ဟီး႐ိုးေတြေပါ့။ လြတ္လပ္ေရးတိုက္ပြဲေခတ္ကေန ဒီေန႔ေခတ္ ၈၈ ဒီမိုကေရစီ တိုက္ပြဲကာလအထိ ဖိႏွိပ္ခံျပည္သူေတြ လြတ္ေျမာက္ေရးအတြက္ လုပ္ခဲ့ၾကတဲ့ တိုက္ခဲ့ၾကတဲ့ တခ်ိန္က ဟီး႐ိုးေတြေပါ့။ ကာလေတြၾကာလာေတာ့ လူထုကိုဗန္းျပၿပီး ကိုယ္က်ဳိးရွာခ်င္တဲ့ ဉာဥ္ေတြ၊ ေပါေခ်ာင္ေကာင္းနဲ႔ သူရဲေကာင္းျဖစ္ခ်င္တဲ့ ဗီဇေတြ၊ အေခ်ာင္သမားဇာတိေတြ၊ ဖုံးမရ ဖိမရ ေပၚလာၾကၿပီ။ ကိုယ္က်ဳိးအတြက္ စစ္အုပ္စုကို ဖားရင္းယားရင္းနဲ႔ ဇီး႐ိုး ( ဖိုးသုည ) ေတြ ဘဝကို ေရာက္သြားၾကရွာၿပီ။ ဇီ႐ိုးမွ အႏုတ္လကၡဏာ မည္းမည္းႀကီး ထိပ္ပိတ္ထားတဲ့ ဇီး႐ိုး၊ က်န္တဲ့ ဇီး႐ိုးေတြနဲ႔မတူဘူး။ ႐ူပေဗဒ သင္ဖူးသူတိုင္း သိတယ္၊ ႐ိုး႐ိုးဇီး႐ိုးက တစ္ေနာက္မွာ ထားလိုက္ရင္ တစ္ဆယ္လုံးရဲ႕အဓိပၸာယ္ တဆယ္ျဖစ္ေပမယ့္ အႏုတ္လကၡဏာနဲ႔ ဇီး႐ိုးကေတာ့ သူ႔ေရွ႕မွာ ကိန္းဂဏန္းေတြ ႀကိဳက္သေလာက္ျဖည့္ တစ္ ေတာင္ျဖစ္မလာဘူး။ အေဟာသိကံ အနႏၱပဲ။

လူထုကို ႏွိပ္စက္႐ုံမက ဘုရားေရႊခြာ ဌာပနတိုက္ ေဖာက္ေနတဲ့ ပုဂံေခတ္က စကားနဲ႔ေျပာရရင္ ငရဲမွာ သစ္ငုတ္ျဖစ္မယ့္ စစ္အုပ္စုကို အတၱအက်ိဳးအတြက္ ဖားရင္းနဲ႔ ဒီဘဝေရာက္သြားၾကတာေပါ့။ အဲဒီအထဲမွာ စစ္အုပ္စုရဲ႕ သံေျခခ်င္းဝတ္ ပေရာဟိတ္လိုလို သုခမိန္လိုလို ေမာင္စူးစမ္း တို႔၊ သခင္တင္ျမတို႔ ထိပ္ဆုံးကေပါ့။ လြတ္လပ္ေရးတိုက္ပြဲဝင္ ဟီး႐ိုးဘဝကေန ပ်က္ေရြ႕သြားတဲ့ ဇီး႐ိုးအႀကီးစားႀကီးေတြေပါ့။ ေၾကာက္တတ္ရင္ အခါခါေသတယ္ဆိုတဲ့စကားလို ဘဝမွာ အႀကိမ္ႀကိမ္ ေသေနရတဲ့သူေတြ။ ဖဆပလ၊ မဆလ ေခတ္ေတြကေန ဒီေန႔ေခတ္ နဝတ/ နအဖ စတဲ့ ေဖာက္ျပန္တဲ့ အုပ္စိုးသူအဆက္ဆက္ကို ေမွာက္ခ်ီ လွန္ခ်ီ အသံုးေတာ္ခံေနၾကရတဲ့ သူေတြေပါ့။

အႏွီဇီး႐ိုးႀကီးေတြက အခုလာမယ့္ ၂၀၁၀ ေရြးေကာက္ပြဲႀကီးၿပီးရင္ ျဖစ္ထြန္းလာမယ့္ ႏိုင္ငံေရး အခင္းအက်င္းသစ္မွာ သူတို႔စကားအတိုင္းေျပာရရင္ Space (ေနရာ) ရွိသတဲ့။ အရပ္သားပါတီ (လူထု) ေတြအတြက္ ႏွီးျပားတေထာက္စာေတာင္ ေနရာမရွိတဲ့ ဖြဲ႕စည္းပုံတက် စစ္အာဏာရွင္စနစ္ကို စစ္အုပ္စုအတြက္ ေျဗာင္လိမ္ေပးေနၾကတယ္၊ ဖားတာေပါ့။ သူစကားသူနင္း တေနရာက်ျပန္ေတာ့ ဒီေရြးေကာက္ပြဲဟာ တျခားပါလီမန္ ဒီမိုကေရစီ ေရြးေကာက္ပြဲေတြနဲ႔မတူဘူး၊ ႏုိင္တဲ့ပါတီ အစိုးရဖြဲ႕ဖို႔ မဟုတ္ဘူး ဆိုျပန္တယ္။ အဲဒီအခင္းအက်င္းသစ္မွာ Institution သုံးခုေပၚလာမယ္၊ အဲဒါေတြက တပ္မေတာ္၊ လႊတ္ေတာ္နဲ႔ ႏုိင္ငံေရးပါတီမ်ားဆိုပဲ။ တိုင္းျပည္ကို တကယ္စီမံအုပ္ခ်ဳပ္မဲ့ အစိုးရဖြဲ႕စည္းေရးက်ေတာ့ ဆက္မေျပာေတာ့ဘူး။ ဘယ္ေျပာေတာ့မလဲ အဲဒီထဲမွာ လူထု (ပါတီ) ေတြရဲ႕ အခန္းက႑မွ မပါေတာ့ဘဲ။ သူတို႔ အေၾကာင္းေတာ့ အထူးဝိတၱာ ခ်ဲ႕စရာမလိုပါဘူး၊ ဒီဇီး႐ိုးႀကီးေတြဟာ ပီသုံးလုံး (PPP= Professional Political Prostitute) ေတြဆိုတာ အမ်ားက သိၿပီးသားပါ။

ေနာက္ ပီသုံးလုံးပိုင္ရွင္ ႏွစ္ခ်ဳိ႕စားဖားႀကီးကေတာ့ ျပည္ပက ဟန္ေညာင္ေရႊပါ။ စစ္အာဏာရွင္အလုိက် ေအာင္ဆန္းစုၾကည္ ႏွမေလးကုိ စိတ္ဒုကၡမ်ိဳးစံုေပးေနတ့ဲ၊ ဂုဏ္သေရႀကီးျမတ္တ့ဲ အမိအဖေတြရဲ႕ မ်ဳိးဆက္မပီ ေသြးဆုိး ျပည္ပုပ္ သားယုတ္ ေအာင္ဆန္းဦးနဲ႔ ပိန္မသာ လိမ္မသာ၊ ဗမာျပည္ ပထမဆုံး သမၼတႀကီး စဝ္ေရႊသိုက္ရဲ႕သားဆိုတဲ့ ဂုဏ္ပုဒ္ကို ပဲေလွာ္နဲ႔ လဲစားေနတဲ့သူေပါ့။ အျပင္ပန္း အေတာ္လယ္ဝယ္ ရည္မြန္တယ္၊ စနစ္က်တယ္၊ လုပ္စားတာလည္း ၾကာခဲ့ၿပီကိုး။ သူရဲ႕ကမၻာပတ္လည္ ႐ိုက္စားလုပ္ငန္းႀကီးကို စားဖားနဲ႔ ဖားစားသူေတြရဲ႕ သီးသန္႔အင္ပါယာ (Exclusive Class) ျဖစ္ေအာင္ ထူေထာင္ထားတယ္။ ဘယ္ေတာ္လွန္ေရးသမားမွ ကပ္လို႔မရဘူး၊ လက္ရွိမွာေတာ့ မ်ားစြာေသာ သူရဲ႕အင္ပါယာေတြထဲမွာ အဓိက အင္ပါယာက အီးဘီအို (EBO= Euro-Burma Office) ဆိုတာေပါ့။ အဲဒီထဲမွာ ဗမာဆိုလို႔ သူတေယာက္ပဲ ဟုတ္ဟုတ္ျငားျငား ရွိတယ္။ က်န္တာ ႏိုင္ငံတကာ စားဖားေတြ ဖားစားသူေတြနဲ႔ ဖြဲ႔ထားတယ္။ က်ဳပ္တို႔ အိႏၵိယဘက္ ေဒလီမွာေတာင္ အဲဒီ အီးဘီအို႐ုံးတခု လာဖြင့္ထားေသးတယ္၊ ဗမာတေယာက္မွ မပါဘူး။ ေဒလီမွာ ဘယ္ႏိုင္ငံေရးအဖြဲ႕အစည္းမွ ႐ုံးခန္းေတာင္ တူတူတန္တန္မဖြင့္ႏိုင္တဲ့ အေျခအေနမွာ အီးဘီအုိ ႐ုံးခြဲကေတာ့ ေဒလီၿမိဳ႕ရဲ႕ ေစ်းအႀကီးဆုံးဆိုတဲ့ (South Extension) မွာ အက်အန ဖြင့္ထားတယ္။ ကုလားအရာရွိေတြေတာင္ မမွန္းႏိုင္တဲ့ လခစား ဝန္ထမ္းေတြနဲ႔ေပါ့။ ေဒလီက ႏိုင္ငံေရးစားဖားတခ်ဳိ႕ကလြဲရင္ ဘယ္ႏိုင္ငံေရး အဖြဲ႔အစည္းနဲ႔မွ အဆက္အဆံ မလုပ္ဘူး။

ဟိုတေလာကေတာင္ ဟန္ေညာင္ေရႊနဲ႔ အသင္းအပင္း စားဖားတသိုက္ ေဒလီကို ခိုးေၾကာင္ခိုးဝွက္ ေရာက္လာၿပီး ေဒလီက လက္သင့္ရာတသိုက္နဲ႔ သူတို႔ရဲ႕ ႐ိုက္စား ေရြးေကာက္ပြဲ ေရႊႀကိဳအလုပ္ေတြ လုပ္သြားၾကေသးတယ္။ သူတို႔က လာမယ့္ေရြး ေကာက္ပြဲဟာ ပကတိအေျခအေန (Reality) မွန္ျဖစ္တယ္၊ ဗမာျပည္သူေတြအတြက္ အခြင့္အလမ္းတခု (Opportunity) ျဖစ္လို႔ ေထာက္ခံေၾကာင္း ကုလားဧည့္သည္ေတြကို မ်က္စိထဲ သဲပက္သြားခဲ့ၾကတယ္။ ဟိုတုန္းက သူတို႔ပဲ ဗမာျပည္ရဲ႕ ျပႆနာဟာ ဖြဲ႕စည္းပုံျပႆနာလို႔ ေျပာခဲ့ၾကၿပီး အခုေတာ့ စစ္အုပ္စုရဲ႕ ၂၀၀၈ စစ္ကြ်န္ဖြဲ႕စည္းပုံက ျပႆနာ မဟုတ္ေတာ့ဘူး တဲ့။ ျပႆနာက မဲဆႏၵရွင္ျပည္သူေတြရဲ႕ ႏုိင္ငံေရးအသိပညာ(Voter Education) ကသာ အဓိက ျပႆနာတဲ့။ Voter Education ကို အဓိက လုပ္ရမယ္တဲ့၊ ဒါေၾကာင့္ ေရြးေကာက္ပြဲဝင္ၿပီး မဲဆႏၵရွင္ေတြကို ႏိုင္ငံေရး အသိပညာေပးရမယ္၊ သူတုိ႔အေနနဲ႔ ေရြးေကာက္ပြဲဝင္မယ့္ အင္အားစုေတြကိုလည္း ေငြေၾကးကအစ ကူညီေထာက္ပံ့သြားမယ္လို႔ ေျပာသြားၾကတယ္ဆိုပဲ။ အဲဒါေတြလုပ္ႏိုင္ဖို႔ လူထုလူတန္းစား အဖြဲ႔အစည္း (Civil Society) လုပ္ငန္းေတြကို လုပ္ေဆာင္ သြားမယ္ဆိုပါလား။

ႏြားျပာႀကီးအေၾကာင္းသိထားေတာ့ ဒါဟာ လာမည့္ ေပါကၡရဝႆမိုးႀကီးကို တြက္ၿပီး စားခြက္သစ္ ထြင္လိုက္ျပန္ၿပီဆိုတာ လူေတြက သိၾကပါတယ္။ ဖားစားသူေတြကေတာ့ စားရႏိုးနဲ႔ မေျပာတာ၊ စားလက္စေလးေတြ ေက်းဇူးနဲ႔ မေျပာၾကတာ။ တခ်ဳိ႕က်ေတာ့ အင္ဂ်ီအိုနဲ႔သူတို႔ၾကားက “ကိုယ့္ေဖာက္သည္နဲ႔ ကိုယ္ဆက္ဆံေရး” ကို သိၿပီး ေျပာလည္းမထူးမွန္းသိလုိ႔ မေျပာၾကတာပါ။

ေနာက္ ႏွစ္မခ်ဳိ႕တခ်ဳိ႕ စားဖားလား ဖားစားလား မကြဲျပားတဲ့ ေက်ာ္ဝင္းတုိ႔လို ပညာရွင္ဘြဲ႔ခံ ဇီး႐ိုးေတြေပါ့။ သူတုိ႔ကေတာ့ ေရြးေကာက္ပြဲကို ေက်ာခိုင္းမယ္ဆိုရင္ NLD ဟာ သမိုင္းတရားခံျဖစ္ေတာ့မေယာင္ ေတာင္တလုံး ေျမာက္တလုံး အဂၤလိပ္ စကားေတြ ညႇပ္ညႇပ္ၿပီး ေတာေျခာက္သံ ေပးၾကတယ္၊ သူတို႔ထဲက တေယာက္ဆိုရင္ ကိုယ့္အျမင္ကို ေျပာမိတဲ့ အျပစ္နဲ႔ လူႏွစ္ေထာင္ေက်ာ္ကို ဖမ္းဆီးသတ္ျဖတ္ ႏွိပ္စက္ေနတဲ့ စစ္အုပ္စုကိုေတာ့ မ်က္ေမႊးေထာ္ ေလာ္လို႔မွ မၾကည့္ဝံ့ပဲ၊ ႀကံ႕ဖြံ႕လိုစြမ္းအားရွင္လို လက္ကိုင္တုတ္ေတြကေတာင္ မထင္မထင္သလို ႐ိုက္ႏွက္သတ္ျဖတ္ ၿခိမ္းေျခာက္ခံေနရတဲ့ NLD ပါတီကိုပဲ ေခါင္းမာသလိုလို၊ လက္ေတြ႕မက်သလိုလုိ ေဝဖန္ အပုတ္ခ် သတိၱျပေနၾကတယ္။ ဒါေပမယ့္ NLD နဲ႔ ေဒၚစု ေနာက္မွာရွိတဲ့ လူထုအားကိုေတာ့ သိပုံရတယ္၊ ေၾကာက္ပုံရတယ္။ သူက စစ္အုပ္စုကိုယ္စား အလံ႐ႈး လုပ္တာက NLD ဟာ တကယ္႔အမ်ဳိးသားရင္ၾကားေစ့ေရး လုပ္ခ်င္ရိုးမွန္ရင္ လာမယ့္ေရြးေကာက္ပြဲမွာ မဲဆႏၵနယ္ (၅၀) ရာခိုင္ႏႈန္းထက္ မေက်ာ္ဘဲ ေရြးေကာက္ပြဲ ဝင္သင့္သတဲ့၊ ဒါဆို အာဏာမမက္ဘူးဆိုတာ ေပၚလြင္ၿပီးေတာ့ နိဂုံးသိပ္လွသြားမယ္ ဆိုပါလား။ ဝမ္းေရစပ္ခံ ေမြးထုပ္ခဲ့တဲ့ သူ႔ေမြးသမိခင္ရဲ႕ ေက်းဇူးဂုဏ္ကိုမွ မေထာက္ ေအာ့ႏွလုံးနာေလာက္ေအာင္ ေဖာက္ျပန္တဲ့ ဦးေႏွာက္ပါပဲ၊ ဘယ္တရားနဲ႔ သံေဝဂယူရမွန္းေတာင္ မသိေတာ့ဘူး။

ေနာက္တမ်ဳိးကေတာ့ တကြင္းလုံးဆူေအာင္ ေအာ္ေနတဲ့ ၈၈ ထြက္ ဟီး႐ိုးပ်က္ ဖားလတက္ေတြေပါ့။ သူတို႔ကေတာ့ စစ္အုပ္စုမ်က္ႏွာရဖို႔ဆိုရင္ ဘုရားခန္းလည္း ေသးပန္းမယ္ဆိုတဲ့ ဇီး႐ိုး ဖားလတက္ေတြ။ ေစ့ေစ့ငုငုေျပာရရင္ အထဲမွာ တတိယအုပ္စုလိုလို၊ ၈၈ လိုလို ပုံမွား႐ိုက္ေနတဲ့ အင္အားစုေတြနဲ႔ အျပင္မွာ ဟိုေက်ာင္း ဒီေက်ာင္းေတြက ေခြးဝင္စား ဘြဲ႔ေလးေတြကိုင္ထားၿပီး လူတတ္လုပ္ေနၾကတဲ့ လူေတြေပါ့။ ညႇိၿပီး တိုင္ပင္ကိုက္ေနသလား၊ တိုင္ပင္ကိုက္လို႔ ညီေနသလားေတာ့ မသိဘူး။ အတြင္းအျပင္ကြဲေပမယ့္ အလုပ္တာ့ ညီၾကတယ္။ သူတို႔က ေရြးေကာက္ပြဲ ဆန္႔က်င္တယ္လို႔ယူဆရတဲ့ ေခါင္းေဆာင္ေတြကို ပစ္မွတ္ထား တုိက္ခိုက္ၾကတယ္။ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္၊ ဦးဝင္းတင္နဲ႔ လူထုဦးစိန္ဝင္းတို႔လို ဖက္ဆစ္စစ္အုပ္စုနဲ႔ သူတို႔ရဲ႕ ငရဲခန္းေတြကို မေၾကာက္မရြံ႕ဘဲ မူေပၚမွာ ႀကံ႕ႀကံ႕ခံေနတဲ့ အစဥ္အလာရွိတဲ့ ပုဂၢဳိလ္ႀကီးေတြကို က်ားကို ေခြးေဟာင္သလို ေဟာင္ေနၾကတယ္။

ဒီေနရာမွာ အေၾကာင္းတိုက္ဆိုင္လို႔ ဟီး႐ိုးပ်က္ ဇီး႐ိုးဖားလတက္ေတြနဲ႔ အျဖစ္တူ ငါးရာငါးဆယ္ဇာတ္ေတာ္ထဲက ဝက္တေကာင္အေၾကာင္း ေျပာရအုံးမယ္၊ ဇာတ္ေတာ္ကိုေတာ့ အတိအက် မမွတ္မိေတာ့ပါဘူး။

သေဘာသြားကေတာ့ တခါက ေတာအုပ္တခုမွာ ဝက္တေကာင္ ရႊံ႕လူးေနတယ္။ အပုပ္ႀကိဳက္တဲ့ သတၱဝါဆိုေတာ့ ရႊံ႕ပုပ္ပဲေနမွာေပါ့။ ဒီအခ်ိိန္မွာပဲ ျခေသၤ့တေကာင္ သူရွိရာကို ျဗဳန္းခနဲ ေရာက္လာတယ္။ ဝက္လည္း အေတာ္လန္႔သြားတယ္။ ဒါေပမယ့္ ျခေသၤ့က ဝက္ကိုဂ႐ုမစိုက္ဘဲ ဒေရာေသာပါး ဝက္အပါးက ခြာသြားတယ္၊ ဒါကို ငေရႊဝက္က ျခေသၤ့ႀကီးက သူ႔ကိုေၾကာက္လို႔ ေျပးသြားတယ္လို႔ ထင္သြားတယ္။ အသိေခါင္းပါး မိုက္မဲတဲ့ ဒီဝက္ဟာ အေျခာက္တိုက္ ဘဝင္ျမင့္ၿပီး၊ ျခေသၤ့ႀကီးကို ဘယ္လိုမွ နားဝင္ပီယံလည္း မျဖစ္၊ ၾသဇာလည္းကင္းတဲ့ သူ႔အသံနဲ႔ ဟိန္းေဟာက္သတဲ့၊ စိန္ေခၚေလသတဲ့။ အခု ဖားလတက္မ်ားလို ေနမွာေပါ့။ ဒီေတာ့ ျခေသၤ့ႀကီးက အသင္ဝက္ရွိေနတာကို ငါသိလည္း မသိ၊ ျမင္လည္း မျမင္၊ ဂ႐ုလည္း မစိုက္။ အခုခ်ိန္မွာ ငါဂ႐ုစိုက္ေနတာ ေတာအုပ္တဖက္က ဆင္႐ိုင္းတအုပ္ပဲလို႔ ေျပာသတဲ့။ ဒါေတာင္ ဝက္အႏၶက ျခေသၤ့ႀကီးကို တေကာင္ခ်င္းတိုက္ဖို႔ စိန္ေခၚျပန္သတဲ့။ ဒီေတာ့ျခေသၤ့ႀကီးက အိုေကေပါ့။ အခုေတာ့အခ်ိန္မရွိလို႔ ဘယ္ေန႔ဘယ္ေနရာမွာ တိုက္ၾကမယ္လို႔ေျပာၿပီး ထြက္သြားတယ္။

ဒီတင္ ဘဝင္႐ူးဝက္အႏၶဟာ ျခေသၤ့ႀကီး သူ႔ကိုေၾကာက္ၿပီး ေျပးသြားေၾကာင္း၊ ဘယ္ေန႔မွာ တေကာင္ခ်င္းတိုက္ဖို႔ ခ်ိန္းထားေၾကာင္း ႂကြားလုံးထုတ္ေတာ့တာေပါ့။ မသိတဲ့ သတၱ၀ါေတြကေတာ့ ဝက္အႏၶကို အထင္ႀကီးသြားၾကတယ္၊ ျခေသၤ့ႀကီးကိုေတာင္ စိန္ေခၚတယ္ေပါ့။ ဒါေပမယ့္ ဘုရားေလာင္းပညာရွိ ယုန္မင္းနဲ႔ ေတြ႔ေတာ့ ယုန္းမင္းက ျခေသၤ့ေတြရဲ႕ အစြမ္းသတၱိကို ေျပာျပတယ္။ တခ်က္ခ်င္း ေျပာေျပာၿပီး မင္းမွာေကာ ရွိသလားလို႔ ေမးတယ္။ မရွိဘူး မရွိဘူးနဲ႔ ေနာက္ဆုံးေတာ့ ျခေသၤ့အစြမ္းသတၱိကိုသိၿပီး အေၾကာက္ႀကီး ေၾကာက္လာတယ္။ ယုန္မင္းကိုပဲ ကယ္ပါကူပါ ပူဆာတယ္။ ဒါနဲ႔ ယုန္မင္းလည္း ဒီဝက္အႏၶကို ငါကယ္မွ ျဖစ္မယ္ ဆိုတဲ့ ဂ႐ုဏာနဲ႔ အႀကံတခု ေပးလိုက္တယ္။ ဝက္အႏၶလည္း ယုံမင္းေပးတဲ့ အႀကံအတိုင္း ခ်ိန္းတဲ့ေန႔မွာ ျခေသၤ့ႀကီးနဲ႔ သြားရင္ဆိုင္ေလသတဲ့။ ဒါေပမယ့္ ျခေသၤ့ႀကီးက အဲဒီ ဝက္အႏၶကို အနားေတာင္ ကပ္မခံဘူး ဝက္ သူ႔အနား ခ်ဥ္းကပ္လာရင္ပဲ ေရွာင္ခြာသြားေတာ့သတဲ့။ အေၾကာင္းရင္းကေတာ့ ယုံမင္းေပးတဲ့အႀကံက ေကသရာဇာျခေသၤ့မင္းတို႔ဟာ မစင္ဘင္ပုပ္ကို အလြန္စက္ဆုတ္ရြံရွာတယ္၊ ဒါေၾကာင့္ ဝက္ကို မစင္ဘင္ပုပ္ေတြ ကိုယ္လုံးျပည့္လူသြားဖို႔ အႀကံေပးတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ ဝက္အႏၶလည္း သူတို႔အႀကိဳက္ မစင္ဘင္ပုပ္ လူးသြားတာနဲ႔ အသက္ခ်မ္းသာရာ ရသြားသတဲ့။ အခုလည္း ဖားလတက္ဇီး႐ိုးေတြ မစင္ဘင္ပုပ္က်င္းေတြ ရွာထားဖို႔ အႀကံေပးလိုက္ပါတယ္။

ဇီး႐ိုးေတြ အထူးသျဖင့္ အတြင္းအျပင္က လူတတ္လိုလို ပညာရွင္လိုလိုေတြသိဖို႔က ဗမာလူထုဟာ ဇီး႐ိုးဖား အေပါင္းေလာက္ ႏိုင္ငံေရး မညံ့ပါဘူး၊ အကင္းပါးပါတယ္။ ဟိုေက်ာင္း ဒီေက်ာင္းေတြမွာ ဖုံတက္ စာအုပ္ႀကီးေတြဖတ္ၿပီး ဖီလစ္ပိုင္က ဘယ္လို၊ ေတာင္အာဖရိကတုံးက ဘယ့္ႏွယ္၊ အင္ဒိုနီးရွားမွာ ဘယ္သုိ႔နဲ႔ ကိုယ္နားလည္သေလာက္ သေဘာတရား အတိုအစေလးေတြနဲ႔ မကိုက္တိုင္း လူထုက ႏုိင္ငံေရး စိတ္မဝင္စားဘူး၊ ေၾကာက္သေလးဘာေလး ပုတ္ခတ္မေနပါနဲ႔။ သမိုင္းတျဖတ္တည္းကို ၾကည့္ၿပီး မႏႈိင္းယွဥ္ပါနဲ႔။ ဗမာလူထုဟာ အိမ္နီးခ်င္းတိုင္းျပည္ေတြထဲက ႀကိဳက္တဲ့ျပည္သူေတြနဲ႔ ႏိုင္ငံေရးေရခ်ိန္ ႏႈိင္းယွဥ္ႏိုင္ပါတယ္။ ဘယ္ေခတ္မွာၾကည့္ၾကည့္ သူေခတ္နဲ႔သူ တာဝန္သိခဲ့ၾကတယ္၊ တာဝန္ေက်ခဲ့ၾကတယ္။ နယ္ခ်ဲ႕ဆန္႔က်င္ေရး ေခတ္၊ အမ်ဳိးသားလြတ္ေျမာက္ေရး ေခတ္၊ လြတ္လပ္ေရး ေခတ္၊ ျပည္တြင္းၿငိမ္းခ်မ္းေရးတို႔ ႏိုင္ငံတကာ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးလႈပ္ရွားမႈေတြမွာ ၾကည့္မလား၊ ေဒသတြင္းမွာ ထိပ္ဆုံးက ရွိေနပါတယ္။

ျပႆနာရဲ႕ အရင္းမူလဘူတက ဦးေဆာင္အခန္းက႑ ျခစားပ်က္စီးမႈပဲ၊ ကိုလိုနီေခတ္ကစလို႔ ဒီေန႔ေခတ္အထိ ဦးေဆာင္မႈ အခန္းက႑ကို စားဖားေတြနဲ႔ ဖားစားသူေတြကပဲ ပုံစံအမ်ဳိးမ်ဳိးနဲ႔ ႀကီးစုိးခ်ယ္လွယ္ေနခဲ့ၾကတယ္။ ပေယာဂပူးကပ္တာလဲ ပါတာေပါ့။ က်န္တာမၾကည့္နဲ႔၊ အနီးကပ္ဆုံး က်ဳပ္တို႔ ျပည္ပလႈပ္ရွားမႈကိုပဲၾကည့္။ ေခတ္သစ္ မစ္ရွင္နရီ (Missionary) လို႔ ဆိုရမယ့္ အင္ဂ်ီအို ေျမႇာက္စားသူက ၾသဇာေပါက္ ေခါင္းေဆာင္ျဖစ္၊ တိုင္းျပည္ရဲ႕ ပကတိအေျခအေနနဲ႔ ကိုက္ကိုက္ မကိုက္ကိုက္ အထက္ဆရာႀကီးေတြရဲ႕ ေဖာ္နည္းကားမ်ဳိးစုံနဲ႔ တခုမဟန္ တခုႀကံ ရမ္းကုအပ္ပုန္းေတြလို ဗမာျပည္ျပႆနာကို အေျဖရွာကုစားရင္း အႏွစ္၂၀ ေက်ာ္ ကုန္ခဲ့တယ္။ လက္တဆုပ္စာေတာ့ သူေဌးျဖစ္သြားၾကၿပီး လူထုကေတာ့ ပိုေတာင္ ဖြတ္သထက္္ ညစ္သြားခ့ဲရတယ္။

ဗမာလူထုဟာ အဂၤလိပ္လို အေပ်ာ့ဆြဲ ပါးပါးလွီးတဲ့ ကိုလိုနီေအာက္မွာလည္း ေနဖူးတယ္၊ အတုံးအတစ္လိုက္ ခုတ္ထစ္တဲ့ ဂ်ပန္ဖက္ဆစ္ေအာက္မွာလည္း ေနဖူးတယ္၊ ေနာက္ ကယ္တင္ရွင္တျဖစ္လဲ အသြင္မတူ ရန္သူ ဆိုတဲ့ ဖဆပလ ဆိုရွယ္လစ္ေတြေအာက္မွာလည္း ေနဖူးတယ္။ အခုေနာက္ဆုံး အၾကမ္းဆုံး အရမ္းဆုံး အယုတ္ကန္းဆုံး စစ္အုပ္စုေအာက္မွာ ေနေနရတယ္။ အေတြ႕အႀကဳံေတြ မ်ားလွေပါ့။

ဘယ္ေခတ္မွာၾကည့္ၾကည့္ လူထုဟာ သူ႔က႑ေရာက္လာရင္ တာဝန္ေက်ခဲ့ၾကတယ္၊ ေဖာက္ျပန္တဲ့ အုပ္စိုးသူ အဆက္ဆက္ကို ရဲရဲရင့္ရင့္ အကင္းပါးပါးနဲ႔ ဆုံးမခဲ့ၾကတယ္။ ဗမာလူထုရဲ႕ႏိုင္ငံေရး အကင္းပါးမႈကို ၁၉၆၀ ျပည့္ နဲ႔ ၁၉၉၀ ျပည့္ ေရြးေကာက္ပြဲေတြၾကည့္ရင္ သိႏုိင္တယ္။ စစ္ဝါဒကိုတိုက္ဖို႔ ၁၉၆၀ မွာ ဦးႏုကို မဲေပးခဲ့ဲၾကေပမယ့္ ၁၉၉၀ ၾကေတာ့ စစ္အုပ္စုကို တကယ္တုိက္ႏိုင္မယ့္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကို မဲေပးခဲ့ၾကတယ္။ ၆၀ ခု သူရဲေကာင္း ဦးႏုကို မဲမေပးၾကေတာ့ဘူး၊ ၁၃၀၀ ျပည့္ အေရးေတာ္ပုံနဲ႔ ၁၃၅၀ ျပည့္ (ရွစ္ေလးလုံး) အေရးေတာ္ပုံေတြက ဗမာလူထုရဲ႕ သမိုင္းတာဝန္သိမႈနဲ႔ ေက်ပြန္မႈကို သက္ေသထူေနတယ္။ လူထုဟာ တိုင္းျပည္နဲ႕လူမ်ိဳးကုိခ်စ္ၿပီး ေစတနာမွန္တ့ဲ ေခါင္းေဆာင္ေတြေနာက္ကို လိုက္ဖို႔ဝင္မေလးပါဘူး။ ၂၀၀၂/၂၀၀၃ တုန္းက ေဒၚစုရဲ႕ ျပည္တြင္းစည္း႐ံုးေရးခရီးစဥ္ေတြမွာ အထင္အရွားျပခ့ဲတယ္။ ဒါေတြကို မျမင္ႏိုင္ဘူးဆိုရင္ အဲဒီပုဂၢဳိလ္ရဲ႕အျမင္ဟာ အတၱ ေလာဘေတြ၊ ေမာဟေတြ ပိတ္ဖုံးေနတာ ျဖစ္ပါလိိမ့္မယ္။ ဒါမွမဟုတ္ အဲဒီ ပုဂၢိဳလ္ရဲ႕ အ႐ိုးအေရေတြထဲမွာ ငပိဓာတ္ ကုန္ခန္းၿပီးေတာ့ ေထာပတ္ေလခ်ဥ္တက္တာပဲ ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။

ဟီး႐ိုးပ်က္ ဇီး႐ိုးအေပါင္းကို ဗမာလူထုရဲ႕ သမိုင္းနဲ႔ခ်ီၿပီး ဆုံးမတတ္တဲ့ ႏိုင္ငံေရးကို ေျပာရအုံးမယ္။ ဗမာလူထုဟာ ျပည္သူကို အက်ဳိးျပဳခဲ့တဲ့ ေစတနာထားခဲ့တဲ့ ေခါင္းေဆာင္ သို႔မဟုတ္ အုပ္ခ်ဳပ္သူေတြ၊ ျပည္သူေပၚမွာ ရက္စက္ၾကမ္းၾကဳတ္ အျမတ္ထုတ္ခဲ့သူေတြကို ေကာင္းရင္ ေကာင္းတဲ့အေလ်ာက္ ဆုိးရင္ ဆုိးတဲ့အတိုင္း ေနာက္ေႏွာင္းလူေတြအထိ သိေအာင္ တံဆိပ္ကပ္ၿပီး ခ်ီမြန္းေျခေက်ာက္ ဆုံးမတတ္တယ္။

ျပည္သူအေပၚမွာ အက်ဳိးျပဳခဲ့တဲ့ အေနာ္ရထာကို ေနာ္ရထာေစာလို႔ ေခၚသလို က်န္းစစ္သားကို မင္းက်န္စစ္ လို႔ ခ်စ္ၾကည္ေလးျမတ္ ေခၚတယ္၊ ဦးေအာင္ေဇယ်ကို အေလာင္းမင္းတရားရယ္ လို႔ တံဆိပ္ကပ္ ခ်ီးေျမႇာက္ၾကတယ္။ ရက္စက္ၾကမ္းၾကဳတ္တဲ့ နရသူကိုေတာ့ ကုလားက် သို႔မဟုတ္ စေလငေခြးလို႔ တံဆိပ္ကပ္ ေျခေက်ာက္တယ္။ ည႔ံဖ်င္းတဲ႔ သီေပါကုိေတာ႔ မဒရပ္ပါမင္းလုိ႔ ကဲ႔ရဲ႕သမုတ္ၾကတယ္။ ဒီလိုပဲ ႏုိင္ငံလုံး မေက်ာ္ေပမယ့္ လူထုအၾကားမွာ စြဲထင္ေနတဲ့ ဟီး႐ိုးနဲ႔ ဇီး႐ိုးပုံရိပ္ေတြဟာ ဗမာျပည္အႏွံ႔ ေဒသတုိင္းမွာ ရွိေနတယ္။ ႀကဳံႀကဳိက္တဲ့ အခါတိုင္းမွာလည္း ဟီး႐ိုးေတြကုိ ခ်ီးေျမႇာက္လို႔ ဇီး႐ိုးေတြအေၾကာင္း ကဲ့ရဲ႕ေျခေက်ာက္ေနၾကတယ္။ မ်ဳိးဆက္ေတြ တခုၿပီးတခု လက္ဆင့္ကမ္းသြားၾကအုံးမွာလည္း ျဖစ္တယ္။

က်ဳပ္တုိ႔ေခတ္နဲ႔ အနီးဆုံး နမူနာကေတာ့ ပမညတ ေခါင္းေဆာင္ သခင္ခ်စ္ေမာင္ ျဖစ္တယ္။ သူ႔အျဖစ္ကေတာ့ လူတေယာက္ထဲရဲ႕လုပ္ရပ္ကိုပဲ လူထုက အေကာင္း အဆုိးအလိုက္ ခ်ီးမြမ္းေျခေက်ာက္ၾကတာပါ၊ ၁၉၅၈ ဝင္ဒါမီယာ အာဏာသိမ္းမႈႀကီးကို ဦးႏုက ပါလီမန္မွာတင္ေတာ့ သခင္ခ်စ္ေမာင္က ဝိဒူရဇာတ္ေတာ္နဲ႔ ပမာေဆာင္ၿပီး အာဏာသိမ္းမႈကို ကန္႔ကြက္ပါတယ္။ ပါလီမန္မွာ သူ႐ႈံးပါတယ္၊ လူထုႏွလုံးသားကိုေတာ႔ ေအာင္ႏိုင္ပါတယ္။ အာဏာသိမ္းတာကို ဆန္႔က်င္တဲ့ သူ႕ရဲ႕ေကာင္းမႈကို လူထုက ဝိဒူရသခင္ခ်စ္ေမာင္ရယ္လို႔ ဘြဲ႔တပ္ ခ်ီးေျမာက္ၾကပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ၁၉၆၂ ခုႏွစ္ အာဏာသိမ္းတာကိုၾကေတာ့ သခင္ခ်စ္ေမာင္က ဆုိရွယ္လစ္စနစ္ကိုသာ သြားမယ္ဆိုရင္ ေခြးကတက္ကပဲ လုိက္ရလိုက္ရလို႔ ေထာက္ခံမိတဲ့အတြက္ ဝိဒူရဘြဲ႔ ေပ်ာက္ၿပီး ေခြးကတက္ ခ်စ္ေမာင္လို႔ ကဲ့ရဲ႕တံဆိပ္ကပ္ၿပီး လူထုက ေျခေက်ာက္ကဲ့ရဲ႕ဆုံးမလိုက္ပါတယ္။

ဒါ သတိခ်ပ္စရာ သိမွတ္ဖြယ္ရာ ဗမာျပည္သူေတြရဲ႕ လူထုႏိုင္ငံေရး အေၾကာင္း တေစ့တေစာင္းပါပဲ။ အခုခ်ိန္မွာ စားဖားလား ဖားစားသူလား မကြဲျပားေတာ့တဲ့ ဟီး႐ိုးပ်က္ ဇီး႐ိုးမ်ားသိဖို႔က ဖားေတြရဲ႕လားရာဟာ ႏွစ္လမ္းပဲ ရွိပါတယ္။

တလမ္းက တုတ္စာ။

တလမ္းက ေႁမြစာ။

ဒါပဲ။

ရဲေဘာ္ေက်ာ္သန္း
၂၉.၁.၂၀၁၀။

Kyaw_than2004@yahoo.com
Kyaw_t@hotmail.com

ေဂြးတက္ေအာင္, အခမဲ့ က ခ်င္သူမ်ား

ျဖစ္ႏုိင္ရင္စကားထဲေတာင္ထည့္မေျပာခ်င္ဘူး။ အခုေတာ့ သူရဲ သဘက္ပူးေနတဲ့လူတစ္ခ်ဳိ ႔ကုိ ဒီလုိမ်ဳိးေဆးႀကိမ္လုံးနဲ႔ရုိက္ခ်င္လို႔ေရးလုိက္တယ္။

တခါတေလ သခင္အားရက်ြန္ပါး၀သလုိမ်ဳိးပဲ။ ေခါင္းေဆာင္ႀကီးေတြ၊ ေခါင္းေဆာင္ငယ္ေတြက ဘာမွမျဖစ္ရဘူး။

သူတုိ႔ရဲ ႔ေဘာကုိ မခ်င္တဲ့သူေတြ၊ အမႈမွတ္အမွတ္မဲ့ မဖုိ႔ႀကိဳးစားသူေတြ၊ ေက်ာေလးသပ္ေပးလုိ႔ က ခ်င္သူေတြ ေလာကမွာတစ္ပုံႀကီး။ နအဖထဲမွာလည္းရွိတယ္။ အတုိက္အခံထဲမွာလည္းရွိတယ္။ မည္သည့္အဖြဲ႔အစည္းမွမဆုိ ရွိတယ္။ လူပဲဆုိေတာ့ ဒါကုိ Human Nature လုိ႔ေခၚရမယ္။

ဒါေပမဲ့ ဒီလုိလုပ္လုိ႔ကုိယ့္အတြက္ဘာမ်ားရလဲေပါ့။ ေငြလား၊ ေရႊလား၊ ေနရာလား၊ ဆုိေတာ့ တခုမွမရဘူး။

ရတာတခုက ငါ့ရဲ ႔စိတ္ဓာတ္၊ အေတြးအေခၚက လုံး၀နီရဲတယ္ေပါ့။ တခ်ဳိ ႔က နီ တာကုိဂုဏ္ယူတယ္။ တခ်ဳိ ႔က ျပာတာကုိဂုဏ္ယူတယ္။ တခ်ဳိ ႔က သက္တန္႔ေရာင္ကုိ ဂုဏ္ယူတယ္။ နီတာကုိ ဂုဏ္ယူခ်င္ယူ ဒီလုိလုပ္ပါလား။ သေဘၤာေဆး နီနီေတြ၀ယ္ၿပီးစုထားလုိ႔။ မနီတဲ့လူကုိနီေအာင္လုပ္ဖုိ႔ပါ။

အမ်ားစုက ေမွ်ာက္ေပးရင္ ေဂြးတက္ေအာင္ကတယ္။

မႀကိဳက္တဲ့သူကို ေပၚတင္ တစ္ေယာက္ခ်င္းစီ ႀကိဳင္း၀ုိင္းထဲမွာ ထုိးဖုိ႔စိန္ေခၚရဲတဲ့သတၱိမရွိတဲ့သူမ်ားတယ္။ ေခ်ာင္းရုိက္တဲ့သတၱိက လေပၚသေရေတြမွာပဲရွိတယ္။ ဒီလူေတြကုိ နီသလုိလုိေၾကာင္သလုိလုိလုပ္တ့ဲလူေတြမွာ အေတြ႔ရအမ်ားဆုံး။

ဘာေကာင္ေတြလဲမသိဘူး။

ေဒၚစုေျပာသလုိ...ေၾကာက္ရြံ ့ျခင္းမွ လြတ္ကင္းၾကပါေစ။

မွတ္ခ်က္။ ။ ၿပဳိင္စရာရွားတဲ့ ဥပမာေလးပါ။ တုိင္းျပည္နဲ႔ျပည္သူကုိ ဘယ္သူခ်စ္လဲဆုိတာ ၿပိဳင္တဲ့သူေတြတခ်ဳိ ႔ကုိ ရည္ညြန္းသည္။ ေၾသာ္..အခ်စ္ေတြၿပိဳင္ႏုိင္ၾကေသးတယ္ေနာ္...။

ေသရင္ေတာင္, တြင္း , တူးေပးဖုိ႔လူမရွိေတာ့ဘူး

ေသရင္ေတာင္, တြင္း , တူးေပးဖုိ႔လူမရွိေတာ့ဘူး

မျပန္တာၾကာခဲ့ၿပီေလ။ ရြာရဲ ႔အေငြ႔အသက္ကုိလြမ္းတယ္။ သူငယ္ခ်င္း၊ ေဆြမ်ဳိး၊ မိဘေတြကုိ ေတြ႔ခ်င္တယ္။ ျပည္ပမွာေနရတာၾကာပီဆုိေတာ့ ခြင့္ရတုန္း ရြာကုိအလည္တစ္ေခါက္ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ႀကီးျပန္ခဲ့တာေပါ့။

က်ေနာ္တုိ႔ရြာမွာ ရြာရဲ ႔ဓေလ့ထုံးစံအတုိင္း စုေပါင္းေပ်ာ္ရႊင္၊ ကူညီရတဲ့လုပ္ငန္းေတြရွိတယ္။ အိမ္မုိးတဲ့အခ်ိန္မွာ သက္ကယ္ျပစ္သူပစ္၊ ၀ါးထမ္းသူကထမ္း၊ ႏွီးဖ်ာသူက ႏွီးဖ်ာတဲ့ အေလ့အထေလးက အရမ္းခ်စ္စရာေကာင္းတယ္။ အိမ္ရွင္ျဖစ္တဲ့သူက အခမဲ့လုပ္အားကူညီ သူကုိ ထမင္း၊ ဟင္း ခ်က္ေၾကြးတယ္။ ညေနပုိင္းအလုပ္ပီးခ်ိန္မွာ အရက္ႀကိဳက္တက္သူကုိေတာအရက္ေကာင္းေကာင္း နဲ ႔ ၾကက္သားကာလသားဟင္းခ်က္ေၾကြးတယ္။

ေရခ်ိန္ကိုက္ရင္ေတာ့ ၾကက္သားကာလသားဟင္းနဲ႔ ၿမိဳင္ရည္ရွက္ရွည္ သုံးေဆာင္ၾကတာေပါ့။ ေနာက္ၾကေျပာင္ၾက။ Night Club သြားၿပီးေတာ့ ေစာ္ငန္းတဲ့အေလ့အထေတာ့ က်ေနာ္တုိ႔ရြာမွာ မရွိဘူးေလ။ မႈးရင္ေတာ့ စာဥသီခ်င္းေလာက္ေတာ့ ေအာ္ဆုိတဲ့အထာရွိတယ္။ မိသားစုညီအစ္ကုိေမာင္ႏွ၊ ေဆြမ်ဳိးသားခ်င္းေတြ စည္းစည္းလုံးလုံးနဲ႔ တစ္ေယာက္အလုပ္ကုိတစ္ေယာက္ကူညီေပးၾကတယ္။ သက္ႀကီးရြယ္အုိအဘုိးအဘြားေတြအတြက္ အေနာက္ႏုိင္ငံေတြမွာလုိ Aged Care Center (သို) Nursing Home (လူအုိရုံ) မွာ သြားၿပီးအထီးက်န္စရာမလုိဘူးေလ။ ေျမးျမစ္တီတြတ္ေတြနဲ႔ ဘ၀ေန၀င္ခ်ိန္ကုိ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ႀကီး၀င္ဖုိ႔ေစာင့္ေနလုိ႔ရတယ္။ ဒီအေျခအေနေတြကေတာ့ လြန္ခဲ့ ႏွစ္ေပါင္း ၂၅ ႏွစ္ေလာက္က အေျခအေနေလးတစ္ခုပါ။

၂၀၁၀ မွာ က်ေနာ္ရြာျပန္သြားေတာ့။ ရြာမွာ အရင္တုန္းအေျခကအေျခအေနမဟုတ္ေတာ့ဘူးေလ။ လယ္ယာေျမေတြေျခာက္ေသြ႔ၿပီး၊ ေပါင္းပင္ေတြဖုံးေနၿပီ။ ရြာထိပ္က လမ္းမႀကီးဖုံတေလာင္းေလာင္းမရွိေတာ့ဘူး။

မနက္ေလးနာရီ လယ္ေတာကုိ လွည္းေမာင္းသြားတဲ့ လူငယ္ေတြျမင္ရမဲ့အစား၊ အသက္ ၆၀ ေက်ာ္ရွိတဲ့ က်ေနာ္အေဖ၊ ဦးေလးႀကီးေတြရဲ ႔ႏြားေမာင္းသံပဲ ၾကားေနရတယ္။

ရြာဦးဘုန္းႀကီးေက်ာင္းက အာရုဏ္အတြက္ တုံးေမာင္းေခါက္ဖုိ႔ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းသားလည္း ဘယ္ေရာက္သြားလဲမသိဘူး။ သႀကၤန္တြင္းဆုိေတာ့ ရြာကအပ်ဳိေခ်ာေတြ၊ ကြမ္းေတာင္ကုိင္ေတြ ဘယ္မ်ားေရာက္သြားေလလည္းမသိဘူး။ တေနရာေတာ့ရွိမွာပါေလ။ ဒါမွမဟုတ္...ေယာက်္ားမ်ားရေလသလား။ အကုန္လုံးေတာ့ တခါတည္းမရႏုိင္ပါဘူး။

အဘုိးနဲ႔အဘြားအိမ္ ယုိင္နဲ႔ေနၿပီဆုိေတာ့ အိမ္ျပင္ရမယ္။ ရွိစုမဲ့စုေငြေလးနဲ႔အဘုိးအဘြားအိမ္ကုိ မေသခင္ကန္ေတာ့လုိက္မယ္ဆုိပီး အိမ္ျပင္ဖုိ႔စလုပ္ခဲ့တယ္။ ရြာက သူငယ္ခ်င္း၊ အေပါင္းအသင္း၊ အမ်ဳိးေတြကုိအကူအညီေတာင္းဖုိ႔ ရွာၾကည့္မိတယ္။ အသက္ ၇၀ ရွိေနၿပီတဲ့ ဘႀကီးေထြး၊ နဲ႔ ဘြားေလးအိမ္မွာ ေျမးအငယ္ဆုံး ၁၀ ႏွစ္သားေလးနဲ႔အလုပ္ရႈပ္ေနေတာ့ တျခားအိမ္ဖက္ထြက္ခဲ့တယ္။ ငယ္သူငယ္ခ်င္းျဖစ္တဲ့ ဘဒင္ နဲ႔ သာေအး တုိ႔လည္းမေတြ႔ဘူး။ သူတုိ႔ရဲ ႔ ၅ ႏွစ္သား၊ သားငယ္ေလးကုိ အေဖနဲ႔အေမက ထိမ္းေက်ာင္းေနတာေတြ႔ေတာ့၊ ဦးေလးဆီက အကူအညီရေလမလားဆုိပီး ဦးေလးေနတဲ့ရြာေတာင္ဘက္အျခမ္းကုိ ထြက္ခဲ့မိတယ္။ ဒီအခ်ိန္ဆုိ ဦးေလးရဲ ႔သားေတြႀကီးေနေလာက္ပီ။ သမီးကေတာ့ လုပ္အားေပးေတြထမင္းခ်က္၊ဟင္းခ်က္ အေဖာ္ေတာ့ရႏုိင္ပါရဲ ႔ေလ။ ဟင္..သားနဲ႔သမီးမရွိေတာ့ပါလား။ ဘယ္ေရာက္သြားလဲ ဦးေလးေရလုိ႔ေမးၾကည့္ေတာ့။ သူတုိ႔လည္းမင္းလုိပဲကြ...ဟေကာင္ရ လုိ႔သိရတယ္။ ေအာ္...ဟုတ္ကဲ့လုိ႔ေျပာယုံမွတပါး မရွိဘူးေလ။

ဒီလုိနဲ႔ပဲ အရင္တုန္းကဘ၀ေတြကုိ ျပန္ၿပီးတမ္းတမေနေတာ့ပါဘူး။ အဘုိးနဲ႔အဘြားအတြက္ မုိးမက်ခင္ အိမ္ၿပီးေအာင္ လုပ္မွရမယ္။ အဘုိးနဲ႔အဘြားရယ္၊ က်ေနာ္ရယ္ စည္စည္ကားကားမရွိတဲ့ အိမ္မုိး၊ သက္ကယ္ပစ္၊ ႏွီးဖ်ာ၊ ၀ါးခုတ္တဲ့အလုပ္ကုိ အခ်ိန္ေတာ္ေတာ္ၾကာလုပ္ၿပီးမွပီးတယ္။

ဒါနဲ႔ခြင့္ရက္ေစ့လုိ႔၊ က်ေနာ္ေနတဲ့ ႏုိင္ငံႀကီးဆီသို ႔ ေျခာက္ေျခာက္ေသြ ႔ေသြ ႔ နဲ႔ ပုိ႔ေဆာင္သူမဲ့ ခ်ီတက္ခဲ့ရပါတယ္။

"ေၾသာ္.... ငါ့အေဖ၊ ငါ့အေမ၊ အဘုိးအဘြားေတြ ေသရင္ေတာင္ တြင္းတူးေပးဖုိ႔ တုိ႔ရြာမွာ လူငယ္ေတြ မရွိေတာ့ပါလား"

တေနရာေတာ့ရွိမွာပါေလ။ အဆင္ေျပတဲ့အခ်ိန္မွာ အားလုံးျပန္ဆုံစည္းၾကပါေစလုိ႔ ဆုေတာင္းယုံမွတပါး၊ က်ေနာ္မတက္ႏုိင္ပါ။

လုပ္ႀကံသက္ျဖတ္ေရးသည္သာေအာင္ပြဲျဖစ္သည္

ျမန္မာျပည္ကုိ ဖ်က္ဆီးတာ ဗမာေတြျဖစ္တယ္။ တုိင္းရင္းသားေတြ ဘယ္ေတာ့မွ ဖ်က္ဆီးခဲ့တာမဟုတ္ပါ။ ဒီလုိေျပာလုိ႔ မင္းက ဘာသိလုိ႔လဲမေမးနဲ႔။ သမုိင္းပညာရွင္ေတြလုိ အခ်က္အလက္နဲ႔မေျပာတက္တာကုိေတာ့ခြင့္လႊတ္။ ဖ်က္ဆီးတဲ့ဗမာေတြထဲမွာ လူႀကီးေတြျဖစ္တယ္။ လူငယ္ေတြမပါဘူး။ ကဲ...ဖ်က္ဆီးတဲ့ဗမာေတြဆုိတာ ဘယ္သူေတြလဲ။ ရည္ရြယ္ခ်က္ရွိရွိဖ်က္ဆီးတာေတာ့မဟုတ္ပါဘူး။ အာဏာမက္ျခင္း၊ ငါ့မိသားစုေကာင္းစားေရး၊ ငါ...စားေပါက္ေခ်ာင္ေရး၊ ငါ့..အဖြဲ႔ေကာင္းစားေရး၊ ငါ့..ဆရာကုိဖားေရး၊ ငါ...ဆုိတဲ့အတၱေတြေၾကာင့္လုိ႔ ေကာက္ခ်က္ဆြဲတယ္။

၁။ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေန၀င္း
၂။ ဂဌဳန္ဦးေစာ
၃။ ဗုိလ္ခ်ဳပ္သန္းေရႊ
၄။ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေစာေမာင္
၅။ ဦးႏု
၆။ ဦးေက်ာ္ၿငိမ္း
၇။ သခင္သန္းထြန္း
၈။ သခင္စုိး
၉။ ဦး....သျဖင့္။။။ သခင္...စသျဖင့္။ သူတုိ႔ဟာ ဗမာေတြျဖစ္တယ္။ အခုလက္ရွိ NLD ကုိၾကည့္။ ဗမာေတြျဖစ္တဲ့ ဦးေအာင္ေရႊ၊ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္တုိ႔ဦးေဆာင္ေနတယ္။ ဘာေတြျဖစ္လာအုံးမလဲမသိဘူး။

ဒါ့ေၾကာင့္ ဗမာေတြဖ်က္ဆီးခဲ့တာလုိ႔ေျပာတာ။ သူတုိ႔အားလုံးဟာ အသက္ ၃၅ ႏွစ္ေအာက္လူငယ္မရွိဘူး။ သူတုိ႔အာဏာရတဲ့အခ်ိန္မွာ။ ေကာင္းစားေနခ်ိန္မွာ။ ဗမာေတြဟာ လူမ်ားစုျဖစ္တယ္။ ႏုိင္ငံေရးကိုဦးေဆာင္ၿပီးလုပ္ခဲ့တဲ့သူေတြလည္းျဖစ္တယ္။ ဖ်က္ဆီးတဲ့လူေတြလည္းျဖစ္တယ္။ ၾကားထဲကခံရတဲ့ သူေတြက လူေအးေတြျဖစ္တဲ့ တုိင္းရင္းသားနဲ႔ ျပည္သူေတြပဲ။

လက္ခ်ဳိးေရလုိ႔ရတဲ့ လူတစ္စုဗမာေၾကာင့္ သန္းေပါင္းမ်ားစြာအသက္အုိးအိမ္စည္းစိမ္ပ်က္ဆီးရတယ္။ ဒုကၡေရာက္ရတယ္။ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေန၀င္းအာဏာရွင္လုပ္တာဟာ သူ႔အျပစ္ပဲပုံခ်လုိ႔မရဘူး။ သူ႔ေဘးမွာ သူ႔ကုိကပ္ဖားရပ္ဖားလုပ္ေနတဲ့ လူေတြမွာလည္းအျပစ္ရွိတယ္။ သူနဲ႔တည့္တုံးက အသံမၾကားရဘူး။ သူက ကန္ထုတ္ေတာ့မွ အသံၾကားတယ္။ သိတ္ရက္စက္တဲ့ဗုိလ္ခ်ဳပ္ႀကီးေန၀င္းေပါ့။ ကုိယ့္ေစာက္သုံးမက်တာေတာ့ထည့္မေျပာဘူး။ ဒီေန႔လည္း ဒု-ဗုိလ္မႈႀကီးေဟာင္း ၾကည္ေဆြေရးတဲ့ ဦးေန၀င္းအေၾကာင္းဖတ္ေတာ့မွ ဒီလုိသုံးသပ္မိတယ္။ ကုိယ္အာဏာရွိတုံး၊ ၀ါးတီးမွန္တုံးကေတာ့ ဘာေစာက္သံမွမၾကားရဘူး။ ပီးမွ ရက္စက္တယ္ေျပာတယ္။ အခုလက္ရွိ နအဖ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေတြနဲ႔ တည့္တဲ့လူေတြလည္း အရင္တုန္းကျဖစ္ရပ္ေတြနဲ႔သိတ္မကြာဘူး။ အာဏာနဲ႔ စည္းစိမ္အတြက္ပဲ မက္တယ္။ သန္းေရႊ၊ ေမာင္ေအး အာဏာရွင္ လုပ္ေနတာကုိ တျခားဗုိလ္ခ်ဳပ္ေတြလည္းသိတယ္။ ျပည္သူလည္းသိတယ္။ ဒါလည္း ငါ့..ကိုမထိရင္ပီးေရာဆုိပီး ၿငိမ္ခံေနလုိ႔ ဟုိသူေတာင္စားကေရာက္တက္လာတယ္။

အခုတပ္တြင္းပုန္ကန္မႈေတြျဖစ္ေနတာဆက္တုိက္ပဲ။ အရာရွိေတြလည္း ဒုိးကုန္ၿပီ။ ေထာက္လွမ္းေရးေတြလည္း ႏုိင္ငံတကာမွ ျပန္႔ကုန္ၿပီ။ သူတုိ႔ေကာင္းစားတုံးကေတာ့ အရင္အတုိင္းပဲ ဘာေစာက္သံမွမၾကားဘူး။ သန္းေရႊက ကန္ထုတ္လုိက္ေတာ့မွ သန္းေရႊမေကာင္းေၾကာင္းထုတ္ေျပာေတာ့တယ္။ အရင္တုန္းက သန္းေရႊမေကာင္းေၾကာင္းမသိဘူးလား။

အခုေနာက္ဆုံးတပ္တြင္းပုန္ကန္မႈဟာ ေသြးရုိးသားရုိးမဟုတ္ဘူး။ ေအာက္ေျခမွာငတ္ေနလုိ႔ ဆႏၵျပတာထက္ တျခားပုန္ကန္မႈရွိတယ္။ ေစာက္သုံးမက်တဲ့ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေတြနဖူးထိပ္ဖူးမွန္ဖုိ႔နီးပီ။ ဒီလုိမ်ဳိး လုပ္ႀကံသတ္ျဖတ္ရမဲ့တာ၀န္က ပုန္ကန္မႈကုိ ဦးေဆာင္တဲ့အရာရွိေတြလက္ထဲမွာရွိတယ္။ ဘယ္ေတာ့ေသမလဲဆုိတာေစာင့္ၾကည့္ရမဲ့အခ်ိန္ပဲ။

အရပ္သားေတြလုိ စစ္သားေတြက လမ္းမေပၚထြက္ၿပီး ကုန္ေစ်းႏႈံးက်ဆင္းေရးေအာ္မဲ့လူတန္းစားမဟုတ္ဘူး။ အခြင့္အေရးရတာနဲ႔ လက္ညဳိးေလး တခ်က္ေကြးလုိက္ရုံပဲ။ သူတုိ႔ေတြ သန္းေရႊ၊ ေမာင္ေအးကုိ သတ္ၿပီး အာဏာသိမ္းလိမ့္မယ္ဆုိတာ ဘယ္သူသိလဲ။ သန္းေရႊေဘးနားမွာရပ္ေနတဲ့ အူဇီကုိင္တဲ့ လူကပစ္သက္မယ္ဆုိတာကုိလည္း ဘယ္သူသိလည္း။

တပ္တြင္းပုန္ကန္မႈကုိ ေအာင္ပြဲခံမယ္နည္းနာကေတာ့ လုပ္ႀကံေရးျဖစ္တယ္။ သတ္ပစ္ေရးျဖစ္တယ္။ ဘယ္သူကုိ သတ္ရမလဲ နအဖ ထိပ္ပိုင္းေခါင္းေဆာင္ သုံးေလးဦးေလာက္ကို သက္ပစ္ရမယ္။ သူတုိ႔ကုိသက္လုိ႔ ဘယ္ေတာ့မွ ငရဲမႀကီးဘူး။ တရားဥပေဒနဲ႔မညိွစြန္းဘူး။ ဒီလုိလုပ္ႀကံလုိက္လုိ႔ ျပည္သူနဲ႔ႏုိင္ငံေရးသမားေတြက တုိင္းျပည္ရဲ ႔ကယ္တင္ရွင္အျဖစ္အသိအမွတ္ျပဳအုံးမယ္။

အခုေနာက္ဆုံး တပ္တြင္းပုန္ကုန္မႈဆုိတာ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ႀကီးတစုကုိ သတ္ျဖတ္လုပ္ႀကံေရးနဲ႔ နိဂုံးခ်ဳပ္ရမယ္။ ဆူပူဆႏၵျပတာဟာ ထိေရာက္တဲ့လုပ္ငန္းစဥ္မဟုတ္ဘူး။ စစ္သားတစ္ေသာင္းဆူပူရင္ စစ္သားတစ္သိန္းနဲ႔ရင္းဖုိ႔ အာဏာရွင္ကလုပ္လုိက္မယ္။

ဒီတစ္ခါ ဗမာေတြကုိ ဗမာေတြက သက္ၿပီးေျပာင္းမွရမယ္။ ဘယ္တုိင္းျပည္မွာမဆုိရင္ လူေပါင္းသိန္းခ်ီေသၿပီမွ အေကာင္းဘက္ကုိေျပာင္းတယ္။ အနည္းဆုံးေတာ့ ေသြးထြက္သံယုိမႈမျဖစ္ပဲနဲ႔ မည္သည့္တုိင္းျပည္မွ အေျပာင္းလဲႀကီးမေျပာင္းဘူး။ ေသြးနဲ႔ရင္းမွ ေအာင္ပြဲဆုိတာရတယ္။

ငါတုိ႔တပ္မေတာ္သားေတြဟာ ျပည္သူေပၚမွာ ဘယ္ေတာ့မွ သစၥာမေဖာက္ဘူး။ ေဖာက္တဲ့ေကာင္ေတြက ငါ့မိသားစုေကာင္းစားေရး၊ ငါအာဏာရွိေရးကုိလုပ္ေနတဲ့ လက္တစ္ဆုတ္စာလူတစ္စုျဖစ္တယ္။ သူတုိ႔ကေတာ့ သန္းေရႊ၊ ေမာင္ေအး၊ ေရႊမန္း၊ ေအာင္ေသာင္း၊ နဲ႔ တင္ေအာင္ျမင့္ဦးဆုိတာ လူတုိင္းသိတယ္။

တပ္တြင္းပုန္ကန္မႈရဲ ႔ေအာင္ျမင္မႈဟာ ဒီလူတစုကုိ သက္ပစ္တာနဲ႔ဆုိင္တယ္။

ဘုန္းေက်ာ္ဓာတ္ပုံ

ဓာတ္ပုံ-တပ္မေတာ္သားေဟာင္းတစ္ဦး

Australia Day မွာ ခန္႔ခန္႔ျငားျငားလမ္းေလွ်ာက္ေနတဲ့ က်ေနာ့္ကုိ မနာလုိတဲ့သူမ်ားတယ္။ အေဖတူသားမုိ႔လားမသိဘူး။ ေမတၱာတရားနဲ႔ပဲ ဒီလူေတြကုိ တုန္႔ျပန္မႈျပဳပါတယ္။ သတၱ၀ါေတြက်န္းမာပါေစ...ခ်မ္းသာပါေစ...။

အေဟာင္းထဲမွာ သံသရာလည္ေနေသာ ဦးဖုိးသံေခ်ာင္း ႏွင့္ ဗကပ

က်ေနာ္ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းသားေလက ဆရာေတာ္ကုိေ၀ဖန္တဲ့သေဘာပဲထားပါ။
အေဟာင္းထဲမွာ သံသရာလည္ေနမဲ့အစား၊ တျခားအသစ္ကေလးမ်ားေျပာင္းေရးၾကည့္ေစခ်င္လို႔ ဒီစာကုိေရးပါတယ္။ လူေဟာင္းလို႔ ၊ စာမ်ားေဟာင္းသြားေလသလား။ လူႀကီးေတြ သတိထားပါ။ လူႀကီးေတြလုပ္လုိ႔ တုိင္းျပည္ပ်က္ခဲ့တာေနာ္။ ဗမာေတြလုပ္လုိ႔။

သူတို႔ေရးတဲ့စာေတြၾကည့္ရေအာင္-

“၁၉၄၈ (မတ္လ) ၁၂ ရက္ေန႔မွာ သတင္းစားတုိက္ သုံးတုိက္ရုိ္ကခ်ဳိးတယ္။ မတ္လ ၂၈ ရက္ေန႔မွာ ဗကပကုိေခ်မႈန္းေရးလုပ္တယ္”

ေရြးေကာက္ပြဲလုပ္မယ့္ရက္ကုိမေၾကျငာရဲတဲ့နအဖ ေဆာင္းပါးမွ။

ေဟာင္းႀကီးပါလားဗ်ာ။

“တခုက ဘာလဲဆိုေတာ့ ၁၉၆၀ ခုႏွစ္၊ ဧၿပီလ ေရြးေကာက္ပြဲျဖစ္တယ္။ အဲဒီေရြးေကာက္ပြဲမွာ ပထစလို႔ေခၚတဲ့ ဦးႏုရဲ႕ပါတီက ၁၅၉ ေနရာရတယ္။ ဖဆ ပလက ၄၁ ေနရာရတယ္။ ဖဆပလရဲ႕ ၄၁ ေနရာဆိုတာ ၅၆ ခုႏွစ္ေရြးေကာက္ပြဲတုန္းက ပမညတ ရတာထက္ေတာင္ နည္းေသးတယ္။ အဲေတာ့ ဒီေရြးေကာက္ပြဲ မွာ ဦးႏုကို (ပထစကို) လူထုက မဲေတြပံုေအာေပးခဲ့တာဟာ တည္ၿမဲကို မႀကိဳက္တာသက္သက္မဟုတ္ဘူး။ တည္ၿမဲေနာက္မွာ စစ္တပ္ပါေနတာကို လူထုကသိလို႔ မႀကိဳက္တာျဖစ္တယ္။ ဦးဗေဆြက “ေရြးေကာက္ပြဲ ႏုိင္ရင္လည္း ႏုိင္ရမယ္၊ ႐ႈံးရင္လည္း ႏိုင္ရမယ္” လုိ႔ ေျပာေနတာ။

စစ္တပ္နဲ႔ ႏိုင္ငံေရး (ရဲေဘာ္ ဖုိးသံေခ်ာင္း) ဒုတိယပိုင္း စာအုပ္မွ

အလြန္ေကာင္းတဲ့အေဟာင္းႀကီးတမ်ိဳးပဲ။ ဒီျပသာနာေတြနဲ႔ပဲ လည္ေနပုံရတယ္။ စာအလြတ္က်က္ထားတဲ့ပုံလုိမ်ဳိးျဖစ္ေနတယ္။


၁၉၄၈ ခုႏွစ္တုန္းကလို ျပန္ျဖစ္ႏိုင္သလားေဆာင္းပါးမွ

“ဒီအထဲမွာ ၁၉၄၈ ခုႏွစ္တုန္းကလို တေၾကာ့ျပန္ျဖစ္မလား ဆိုတဲ့အထိ ေျပာေနၾကတာဟာ စိတ္ဝင္စားစရာပဲ။ သူတို႔ဒီလို ၁၉၄၈ ခုႏွစ္ကို ေနာက္ေၾကာင္းျပန္ေျပာတယ္ဆိုေတာ့ ဓမၼတာပဲ။ အဲဒီတုန္းက အာဏာရ ဖဆပလ-ဆို႐ွယ္လစ္နဲ႔ ဗကပတို႔ ပါလာေတာ့တယ္”

ဒါလည္းမဲျပာပုဆုိးအေဟာင္းပါပဲ။

“လုပ္ငန္းစဥ္တခု၊ လမ္းစဥ္တရပ္ကို လူထုက လိုက္နာအေကာင္အထည္ေဖာ္တာမလုပ္ရင္ ဒါဟာ လူထုရဲ႕တာဝန္ပဲလို႔ သံုးသပ္တာမ်ိဳးကို အရင္ သခင္စိုးပါးစပ္ကပဲ ၾကားဖူးပါတယ္။ အခု ႏွစ္ေပါင္း (၆ဝ) ေက်ာ္ၾကာၿပီးတဲ့ေနာက္မွာ သခင္စိုးနဲ႔ဘာမွမဆိုင္တဲ့ လူတဦး ပါးစပ္ဆီက ၾကားရျပန္ပါတယ္”
ဒါလည္း အသစ္မဟုတ္ဘူး။အေဟာင္းႀကီးပဲ"

လူထုကို ေခါင္းေဆာင္မယ့္သူေတြဟာ လူထုကိုနားလည္ရမယ္ေဆာင္းပါးမွ

“၁၉၅၈-ခုႏွစ္တုံးကတည္ရွိေနတဲ့အေျခခံဥပေဒကုိ မဖ်က္သိမ္းဘူး”

၂၀၁၀ လြန္ကာလမွာေပၚလာမဲ့စစ္အုပ္စုကုိခန္႔မွန္းၾကည့္ခင္း ေဆာင္းပါးမွ

ဒါလည္း အလြန္ေဟာင္းတဲ့ ဟာႀကီးပဲ။

“ဗုိလ္စုိးေမာင္က်ဆုံးတာနဲ႔ပက္သက္ၿပီးေရးတဲ့စာဖတ္ရလုိ႔ခင္ဗ်ားသိေစဖုိ႔ဒီစာကုိေရးလုိက္တယ္”

ဒါလည္းအေဟာင္းေတြအခ်င္းခ်င္းေျပာၾကတဲ့ဟာပဲ။

သခင္တင္ျမသုိ႔စာမွ

အမ်ဳိးေျပာက္မွာစုိးေၾကက္လွပါသည္စာမွ

“စိတ္ခ်လက္ခ်သုံးႏုိင္တဲ့ကုလားအလတ္တန္းစားေတြ၊ ဓနရွင္ေတြ၊ လယ္သမားေတြ”

ဒါလည္း အမွတ္တကယ္အေဟာင္းႀကီးပဲ။

အသစ္ကေလးမ်ားလုပ္ၾကပါအုံးဗ်ာ။။။ ႏုိင္ငံေရးမလုပ္ဘဲ သမုိင္းပညာရွင္ လုပ္ရင္ပုိေအာင္ျမင္ႏုိင္တယ္။ ဒီလုိမ်ဳိးအေဟာင္းေတြေျပာေနရုံနဲ႔ ဘယ္လုိလုပ္ၿပီး ေရွ ႔ေရာက္ေတာ့မလဲ။

Australia Day

ဒီေန႔က ၾသစီမွာ Australia Day လုိ႔ေခၚတဲ့ အမ်ဳိးသားေန႔ျဖစ္ပါတယ္။ တနည္း ေခတ္သစ္ Australia ႏုိင္ငံကုိစတင္တည္ေထာင္တဲ့ေနလုိ႔လည္းေျပာပါတယ္။ အဂၤလိပ္ေရတပ္က ေလွ ၁၁ စီးဟာ ၁၇၈၈ ခုႏွစ္မွာ ဆစ္ဒနီၿမိဳ ႔က ေလွဆိပ္တခုမွာ စတင္အေျခစုိက္ပါတယ္။ လူပိန္းနားလည္ေအာင္ေျပာရရင္ေတာ့ ၾသစေတ်းလ်ကုိ အဂၤလိပ္ေတြ စတင္သိမ္းပုိက္တဲ့ေန႔လုိ႔ဆုိလုိ႔ရတယ္။

Australia Day နဲ႔ပက္သက္ၿပီး အျမင္မတူတာေတြ၊ သေဘာကြဲလြဲတာေတြအမ်ားႀကီးရွိတယ္။ အထူးသျဖင့္ ဌာေနတုိင္းရင္းသားေတြျဖစ္တဲ့ ေမ်ာက္ကုလား(ဗမာေခၚ) ေတြက သူတုိ႔ႏုိင္ငံ၊ သူတုိ႔ရဲ ႔ယဥ္းေက်းမႈကုိ အဂၤလိပ္ေတြဖ်က္ဆီးတဲ့ေန႔လုိ႔ေျပာတယ္။

ၾသစေတ်းလ်ႏုိင္ငံဟာ သူ႔ရဲမ်ဳိးခ်စ္စိတ္၊ တုိင္းျပည္ခ်စ္စိတ္နဲ႔ပက္သက္ၿပီး ဗမာေတြလုိ တခုထဲမရွိပါဘူး။ ဘာဘဲလုပ္လုပ္ ျပသနာေပါင္းေသာင္းေျခာက္ေထာင္နဲ႔ရင္ဆုိင္ရတယ္။ ဒီလုိရင္ဆုိင္ရလုိ႔လည္း သူတုိ႔ရဲ ႔ႏုိင္ငံေရးစနစ္ ကပြင္းလင္းျမင္သာမႈလုံး၀ရွိလာတယ္။

တုိင္းျပည္ကုိ အုပ္ခ်ဳပ္တဲ့အစုိးရက ခံစားခ်က္ကုိ အရင္းမတည္ဘဲ၊ အုံးေႏွာက္နဲ႔စဥ္းစားတယ္။ စနစ္ကုိပဲ ေကာင္းသထက္ေကာင္းေအာင္လုပ္တယ္။ၾသစေတ်းလ်မွာ တမၻာလုံးက လူမ်ဳိးေပါင္း ၂၀၀ ေက်ာ္ေလာက္ရွိတယ္။ ဘာသာစကားေပါင္း ၂၀၀ မကရွိတယ္။ ဒီလုိရွိေနတာေတာင္ တုိင္းျပည္က တည္ၿငိမ္ေအးခ်မ္းတယ္။ ဖြံ ့ၿဖိဳးတုိးတက္တယ္။ ဒါ..ဟာဘာ့ေၾကာင့္လဲဆုိေတာ့ စနစ္ေကာင္းလုိ႔ပါ။

ျမန္မာျပည္က တုိင္းရင္းသားလူမ်ဳိးေတြဟာ ၾသစေတ်းလ်ေလာက္ မမ်ားပါဘူး။ ၾသစေတ်းလ်ေလာက္ ျပသာနာမရွိပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ ျမန္မာျပည္ဟာ ငတ္ေနတဲ့တုိင္းျပည္ျဖစ္သြားတယ္။ လြန္ခဲ့ ႏွစ္ေပါင္း ၂၀၀ ေလာက္ကတည္ခဲ့တဲ့ၾသစီဟာ အခုဆုိရင္ လူၾကားတုိးႏုိင္တယ္။ လြန္ခဲ့ႏွစ္ေပါင္း ၁၀၀၀ ေလာက္တည္ခဲ့တဲ့ျမန္မာျပည္ဟာ အခုထိလူၾကားမတုိးဘူး။ ကုိလုိနီျဖစ္ခဲ့လုိ႔၊ ဂ်ပန္က ၀င္တုိက္လုိ႔၊ ကုလားက ၀င္ေႏွာက္လုိ႔လုိ႔ဆင္ေျခမေပးနဲ႔။

ျမန္မာျပည္လူၾကားမတုိးတာကုိေျပာတာပါ။ အဓိက ျမန္မာေတြ အတိတ္က သင္ခန္းစာ၊ တျခားႏုိင္ငံေတြရဲ ႔ လုပ္နည္းလုပ္ဟန္ကုိ အတုမခုိးရင္၊ ေနာင္ႏွစ္ေပါင္း ၅၀၀ ၾကလည္း ငတ္ေနတဲ့တုိင္းျပည္ျဖစ္အုံးမွာပဲ။ ေလာေလာဆယ္ အခုလုပ္ရမဲ့အလုပ္က အခ်င္းခ်င္း သတ္ေနျဖတ္ေနတာေတြ၊ ခ်ေနတာေတြ၊ ႏွိပ္စက္ေနတာေတြကုိ ေရွာင္သင့္ပီ။ အက်ဳိးမရွိတဲ့ဟာေတြျဖစ္ပါတယ္။

လူမ်ဳိးတူေတြစုေနတဲ့ ျမန္မာျပည္ဟာ ၾသစီထက္ေအာင္ ပုိၿပီးတုိးတက္ဖြံ ့ၿဖိဳးရအုံးမယ္။ အခုေတာ့ ၾသစီေျခဖ်ားေတာင္မမွီေတာ့ဘူး။ ဒါဟာ ဘာကုိျပသလဲဆုိရင္ ၾသစီႏုိင္ငံေရးသမားေတြရဲ ႔ခ်ီးကုိ ျမန္မာႏုိင္ငံ ေရးသမားေတြစားသင့္တယ္ဆုိတာကုိျပတယ္။ မိုက္မုိက္္ရုိင္းရုိင္းေျပာခ်င္တယ္။ ႏုိင္ငံေရးသမားေတြဆုိပီး တခုထဲ ရမ္းတုတ္ရင္ က်ေနာ္လုံး၀မတရာဘူး။ စစ္တပ္၊ ဘုန္းႀကီး၊ အားလုံးပါတယ္။ အထူးသျဖင့္ ျမန္မာေတြ၊ လူႀကီးေတြ၊ တုိင္းရင္းသားေတြမပါဘူး။

ဘာဘဲျဖစ္ျဖစ္ဗ်ာ...Australia Day ကုိ ဘာမွမဆုိင္တဲ့ ဗမာႀကီး က်ေနာ္ ဒီေန႔ညေနပုိင္းမွာ သြားေရာက္ဂုဏ္ျပဳအုံးမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ၾသစီေဒးကုိ ႀကိဳဆုိသူတုိင္း အရက္ဘီယာ လုံး၀မေသာက္ရပါ။

ျမန္မာျပည္တုိးတက္ပါေစ...ေအးခ်မ္းပါေစ...။



ကိုးကား-

၀ီကီ

NLD ကုိမဲမထည့္ၾကပါနဲ႔

က်ေနာ္ သူမ်ားေတြလုိ စာေကာင္းေကာင္းမေရးတက္ဘူး။ လုိရင္းနဲ႔တုိရွင္းကုိပဲေျပာဖုိ႔အားရတယ္။ အခု ေျပာခ်င္တာကုိ တုိတုိနဲ႔ရွင္းရွင္းေျပာမယ္။

ဒီတစ္ခါ ေရြးေကာက္ပြဲမွာ NLD ၀င္ၿပိဳင္တဲ့အခါ ျပည္သူေတြအေနနဲ႔ အစုိးရတစ္ရပ္ျဖစ္ဖုိ႔လုံး၀ မဲမထည့္ပါနဲ႔။

ဘာျဖစ္လုိ႔လဲဆုိေတာ့ ၉၀-ေရြးေကာက္ပြဲရလာဒ္ေတာင္ အရည္အခ်င္းမရွိ အေကာင္အထည္မေဖာ္ႏုိင္ဘူး။ ဒါ့ေၾကာင့္ ေနာက္တခါ မဲထည့္လည္း အာဏာရေအာင္လုပ္ႏုိင္မယ့္အေနအထားမေတြ႔ရဘူး။ အထူးသျဖင့္ မယုံရဲဘူး။

ဒါဆုိရင္ မင္းက ဘယ္သူကုိကုိယုံမလဲ။ အေျဖကေတာ့ ဘယ္သူ႔ကုိမွ မယုံဘူး။

လြတ္လပ္ပြင့္လင္းတဲ့ ပတ္၀န္းက်င္မျဖစ္သ၍ ဘယ္သူကုိမွ ယုံဖုိ႔မျဖစ္ႏုိင္ဘူး။ ၈၈-မ်ဳိးဆက္ေတာ့ နည္းနည္းယုံတယ္။ သုိ႔ေသာ္ သူတုိ႔ကုိ လြတ္လြတ္လပ္လပ္လုပ္ခြင့္မေပးေတာ့ သူတုိ႔အရည္အခ်င္းလည္း ျပလုိ႔မရဘူး။

သိတဲ့အတုိင္း စစ္အစုိးရက သူအာဏာကုိ ရေအာင္ယူမွာပဲ။ သူ႔ကုိဆုိရင္ ပုိလုိ႔ေတာင္မယုံရဲဘူး။

ဒီမွာအဓိကေျပာခ်င္တာက NLD ကိုအာဏာရေအာင္ မဲေပးဖုိ႔ရည္ရြယ္ခ်က္ လုံး၀ က်ေနာ့္မွာမရွိေတာ့ဘူး။ ရွင္းရွင္းေျပာရင္ အစုိးတရပ္ျဖစ္ႏုိင္တဲ့အရည္အခ်င္း အမ်ဳိးသားဒီမုိကေရစီအဖြဲ႔ခ်ဳပ္မွာမရွိဘူး။

တခုပဲရွိတယ္။ ႏုိင္ေအာင္တုိက္။ ႏုိင္ေအာင္တုိက္ႏုိင္တဲ့တေန လုံး၀ အသိအမွတ္ျပဳမယ္။ ထုိင္ရွိခုိးအုံးမယ္။

ျမန္မာ့ယဥ္ေက်းမႈ

က်ေနာ္တုိ႔ၿမိဳ ႔က လူေတြအေၾကာင္းပါ။ ေန႔တဓူ၀ ေတြ႔ရျမင္ရ၊ ၾကားရ။ ဒီအေၾကာင္းေလးကုိေရးခ်င္လုိ႔ပါ။ ကာယကံရွင္ေတြရဲ ႔နာမည္ အတိအက် ကုိေတာ့ဒီေနရာမွာ မေဖာ္ျပႏုိင္တာကုိခြင့္လႊတ္ပါ။ ၾသစေတ်းလ် ႏုိင္ငံမွာ ရွိတဲ့ ျမန္မာလူမႈအဖြဲ႔အစည္းအေၾကာင္းဆုိရင္ပုိမွန္လိမ့္မယ္ထင္တယ္။

ေမတၱာဓာတ္ႏွင့္ အေႏြးဓာတ္ေပးၿပီး အုပ္ခ်ဳပ္တဲ့ ေခါင္းေဆာင္

တခ်ဳိ ႔က သူ႕ ကုိ, ဘြားစိန္, လုိ႔နာမည္ေပးတယ္။ ခ်စ္တဲ့ ေအာက္ေျခငယ္သားေတြကေပးတဲ့ နာမည္ပါ။ အဘြားႀကီးေတြလုိ စိတ္အလုိမက်ရင္ ညည္းပါတယ္။

ဒုတိယအင္အားအႀကီးဆုံးပါတီျဖစ္ေနတဲ့အခ်ိန္မွာ ဦးေဆာင္တဲ့သူေတြထဲမွာ ရွိေနခဲ့တယ္။ အစုိးရက တရားမ၀င္ ပါတီအျဖစ္ေၾကျငာေတာ့ ဌာနခ်ဳပ္ကုိ ေတာထဲမွာ ေရႊ ႔ဖုိ႔လုပ္တဲ့ေခါင္းေဆာင္ေတြထဲမွာပါတဲ့ လူတစ္ေယာက္ပဲ။ ရဲရဲ၀င့္၀င့္ လုပ္စရာရွိတာကုိ ျပတ္ျပတ္သားသားလုပ္ခဲ့တယ္။ ေရွ ႔သုိ႔ တလွမ္းခ်ီတက္ခဲ့တယ္။
မုတ္ဆိတ္ေမြး ဘလပစ္နဲ႔ အာဏာရွင္က ရက္စက္လုိ ကုိယ့္လမ္းကုိယ္ေလွ်ာက္၊ သတိၱရွိခဲ့ပါတယ္။
ဦးေဆာင္မႈေပးတဲ့လူေတြထဲက လူတစ္ေယာက္ျဖစ္ခဲ့တယ္။လူငယ္ေတြပီပီ ဘ၀ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြနဲ႔ ဘ၀ကုိ ေအးခ်မ္းစြာျဖတ္သန္းဖုိ႔ စိတ္ကူးယဥ္ခဲ့ရင္း၊ အာဏာရွင္က ေတာထဲကုိပုိ႔ခဲ့လုိ႔ ေတာထဲမွာ ဘ၀ေတြနဲ႔အတူ ဘ၀ေတြကုိ ေမတၱာနဲ႔ဦးေဆာင္မႈေပးတယ္။

ဒီလုိပဲ က်ေနာ္တန္ဖုိးထားခဲ့တယ္။
ကံၾကမၼာရဲ ႔အေျပာင္းအလဲေၾကာင့္..တခါတေလ ေခ်ာ္လဲခဲ့တဲ့ေန႔ရက္ေတြရွိတယ္။

သူ..ဂရုမစုိက္ပါဘူး။

ညာဏ္ပညာအေျမာ္အျမင္ႀကီးမားစြာနဲ႔ သူ ႔ရဲ ႔ဦးေဆာင္မႈ ေအာက္မွာ ရဲေဘာ္ေတြ တစည္းတလုံးတည္း ညီညီညာညာ၊ ခ်စ္ခ်စ္ခင္ခင္ ၊ လမ္းတြဲၿပီးေလွ်ာက္ခဲ့ဘူးတာ ပတ္၀န္းက်င္ကေတာင္ အသိအမွတ္ျပဳရတဲ့ အေျခအေနမ်ဳိးပါ။

တခါတေလ လူေတြဟာ ေအာင္ျမင္ရင္ မနာလုိပါဘူး။ က်ရႈံးရင္ ထူေပးဖုိ႔မစဥ္စားပါဘူး။ ရင္ထဲက လာတဲ့ ေမတၱာကို သူတုိ႔ကုိ ေျပာရင္ ႏြားကုိ အီၾကာေကြးေပးတဲ့ ကုလားလုိ ျဖစ္လိမ့္မယ္။

တခါတေလ...ဂုန္းဆင္းမွာ အတြန္းခ်ခံခဲ့ရဘူးတဲ့ သူတစ္ေယာက္လည္း ျဖစ္ခဲ့ဘူးတယ္။ သူမမႈပါ။
သူ႔ရဲ ႔ယဥ္ေက်းသိမ္ေမြ႔တဲ့စကားတခြန္းကုိ ဘယ္ေသာအခါမွ ခ်စ္တဲ့သူေတြမေမ့ပါဘူး။ သူေျပာတာက-

"တခါတေလ..ေခ်ာ္လဲတဲ့အခါ..ကုိယ္ကုိယ္တုိင္ထူရသလုိ...သူမ်ားထူေပးတာလည္းခံရတယ္..."

သူေခ်ာ္လဲတဲ့အခါမွာ သူမ်ားထူေပးတာကုိ မခံခဲ့ရဘူး။ တြန္းခ်တာနဲ႔ သူႀကံဳခဲ့ရတယ္။ သူမ်ားကုိ ထူေပးခဲ့တဲ့ အႀကိမ္ေပါင္း သူ႔မွာ ေရလုိ႔ေတာင္မရခဲ့ပါဘူး။

ဒါ့ေၾကာင့္...တခါတေလ..က်ေနာ္စဥ္စားတယ္။ သူေတာင္စား ထမင္း၀ရင္ -ီးေတာင္တယ္လုိ႔။

က်ေနာ္သတိမထားမိပါ။ စကားလုံးကုိေတာ့ သိတယ္။ ထူတယ္။ ထတယ္။ သုိ႔ေသာ္ အတိမ္အနက္ကုိ မသိပါ။ ငယ္ေသးတာကုိး။ အသက္အရြယ္ ရလာ၊ အေတြ႔အႀကဳံမ်ားလာမွ သိတယ္။ က်ေနာ္ သူ႔အေပၚမွာ တာ၀န္ရွိသလုိ ယေန႔ထိခံစားေနရတုံးပါ။

သူ႔ရဲ ႔ရင္ဘတ္ထဲမွာ ေအးခ်မ္းတဲ့ ေမတၱာတရား ရွိတယ္။ ဒါကုိ အပူေတြနဲ႔ နီးတဲ့သူေတြမသိဘူး။ အကုိႀကီးတစ္ေယာက္ရဲ ႔ထုံးစံအတုိင္း ဒုကၡေရာက္သူကုိ ကူညီဖုိ႔အဆင္သင့္ရွိတယ္။

ရဲေဘာ္ေတြကုိ တုိးတက္ေစခ်င္တဲ့အျမင္ရွိတယ္။ တုိင္းျပည္ကုိ ခ်စ္တဲ့စိတ္လုံး၀ရွိတယ္။
ပါတီတခုလုံးဟာ သူ႔ဘ၀ဆုိပီး သူခ်စ္ခဲ့တယ္။

တခါတေလ ေခ်ာ္လဲတဲ့အခါမွာ သူ႔ကုိ..ဂုန္းဆင္းမွာ တြန္းခ်ေပးတဲ့လူမ်ားခဲ့ပါတယ္။
က်ေနာ္လည္း ေမွာင္ေနတဲ့အခ်ိန္ဆုိေတာ့ ေရာင္ယမ္းၿပီး ပါခဲ့ပါတယ္....။

က်ေနာ့္ကုိခြင့္လႊတ္ပါ။

မွတ္ခ်က္....လြန္ခဲ့တဲ့ ၇-ႏွစ္က အခ်စ္ဆုံး ေခါင္းေဆာင္ႀကီးတစ္ေယာက္ကုိရည္ညြန္းသည္။

မွတ္တမ္းတင္ပါသည္။

တပ္တြင္းပုန္ကန္မႈ သတင္းကုိရေအာင္ လုိက္ႏုိင္တဲ့ ျပည္ပအေျခစုိက္သတင္း ေအဂ်င္စီမ်ား၊ အဖြဲ႔အစည္းမ်ား ႏွင့္ ဘေလာ့ဂ္မ်ားအားေအာက္ပါအတုိင္းေတြ႔ရသည္။

၁။ ဘီဘီစီသတင္းေထာက္ဦးသန္႔(စံခလပူရီ)
၂။ Mizzima
၃။ ရုိးမ ၃ သတင္းဌာန
၄။ DAB
၅။ နစ္ေနမန္း
၆။ We Fight We Win
၇။ State Technical University (ေမာ္စကုိ) မွ ေက်ာင္းသားမ်ား

အထက္ပါ ေက်းဇူးရွင္မ်ားအားအထူးေက်းဇူးတင္ရွိပါေၾကာင္းေျပာလုိပါသည္။ က်ေနာ္မေတြ႔ရေသာ တခ်ဳိ ႔ အခ်က္အလက္မ်ားက်န္ရွိေကာင္းက်န္ရွိႏုိင္ပါသည္။ က်ေနာ့္ရဲ ႔အားနည္းခ်က္ျဖစ္ပါေၾကာင္း..။ ဆက္လက္၍လည္း က်ဳိးစားေပးၾကပါလုိ႔ အထူးေမတၱာရပ္ခံအပ္ပါသည္။

ဦးသန္႔(စံခလပူရီ) အား သတင္းေထာက္ဆုိင္ရာ ထူးခႊ်န္ဆု (၂၀၁၀) က်ေနာ့္ ဘေလာဂ္မွ ဂုဏ္ျပဳပါသည္။ ဦးသန္႔အိမ္သုိ႔ ထုိဆုအားတုိက္ရုိက္ပုိ႔ေဆာင္ေပးမည္ျဖစ္ေၾကာင္း အသိေပးအပ္သည္။

ဘုန္းေက်ာ္(လူ႔ေဘာင္ခ်စ္)

စုံစီနဖာ

ကုိေမာင္ဦး (အေမရိက) မွ လွမ္းဆဲတဲ့အတြက္ေၾကာင့္
ဖင္ေျပာင္ပုံမ်ားကုိျဖဳတ္လိုက္ပါတယ္။ ေနာင္လည္းတင္မည္မဟုတ္ပါ။

အမွားမွားအယြင္းယြင္းလုပ္ခဲ့မိတဲ့အတြက္ စာဖက္သူမ်ားအား

ေစာ္ကားသလုိျဖစ္သြားရင္ အထူးေၾကကြဲစြာ ေတာင္းပန္ပါ၏

အႏုပညာနားလည္ရင္ ႏွာဘူးဆုိတဲ့ ကဲ့ရဲ ႔စကားလြတ္တယ္

စေန သားသမီးမ်ား

စေန သားသမီးမ်ားကေတာ့ ဒီလမွာ ထူးထူးျခားျခားေအာင္ျမင္တိုးတက္မႈေတြလည္း ရႏုိင္တယ္။ ထူးထူးျခားျခား အညံ့ ေတြလည္း ႀကံဳႏုိင္တယ္။ အေကာင္း/အဆိုးေတြ အားၿပိဳင္ေနမယ့္ လ, ျဖစ္တယ္။ သကၡတ္ေကာင္းရင္ေတာ႕ အေကာင္း မ်ားလိမ့္မယ္။ သကၡတ္ညံ့ရင္ေတာ႕ အဆိုးမ်ားလိမ့္မယ္။ ၀န္ထမ္းမ်ား ရာထူး၊ လစာ တိုးတက္ႏိုင္တယ္။ ဂုဏ္ျပဳခ်ီးမြမ္း ခံရမႈမ်ား ျဖစ္ႏိုင္တယ္။ နာမည္အလြန္ေက်ာ္ၾကားတတ္တယ္။ လူအမ်ားႏွင့္ ဆက္ဆံ လုပ္ကိုင္ေနရေသာ လုပ္ငန္းမ်ား၊ အႏုပညာရွင္မ်ား အထူးေအာင္ျမင္ေက်ာ္ၾကားမယ္။( ဒီလမွာ အကယ္ဒမီဆုမ်ား ေပးခဲ႕မယ္ဆိုရင္ စေနသားသမီး(သို႔) စေနနံနဲ႕ မွည့္ထားတဲ့ သူမ်ား အကယ္ဒမီဆုမ်ား ရရွိႏိုင္တယ္)။ ညံ့တာကေတာ႕ ဒီလထဲမွာ ရန္အတိုက္အခိုက္မ်ားမယ္။ မလိုမုန္းထားသူတို႕ လုပ္ႀကံ နာမည္ဖ်က္တာ ခံရမယ္။ အိမ္ေထာင္ေရး ပဋိပကၡေတြ ရွိႏိုင္တယ္။ ဒီလမွာ စေနသားသမီးမ်ား ျဖစ္တတ္တာကို ပထမဆံုး အေကာင္းေရွ႕ကလာၿပီး ေနာက္က အဆိုးေတြ ကပ္ပါလာတတ္တယ္။ က်န္းမာေရး ျပႆနာေတာ႕ ေထြေထြထူးထူး မရွိပါ။ ဒါေပမယ့္ စိတ္လႈပ္ရွားရမႈ အလြန္မ်ားမယ့္ လ, ျဖစ္ပါတယ္။ တစ္လလံုး စိတ္ဓာတ္ တက္လိုက္ , က်လိုက္ ျဖစ္ေနတတ္ပါတယ္။

ယၾတာျပဳလုပ္လိုသူမ်ားအတြက္ စေနေန႕နံနက္ (၁၀)နာရီ၀န္းက်င္မွာ မိမိအိမ္မွာဘဲ ရွိတဲ႕ဘုရားကို ေရသပၸါယ္ေပးပါ။ ေသာက္ေတာ္ေရခ်မ္း မျပတ္ကပ္လွဴေပးပါ။ မိမိ မလုပ္ႏိုင္လွ်င္ ကိုုယ္စား လုပ္ေပးႏိုင္ပါသည္။ ဒီတစ္လလံုး (၂)ႀကိမ္ခန္႕ ျပဳလုပ္ေပးပါ။ ဗုဒၶဘာသာမဟုတ္သူမ်ား ေသာက္ေရသန္႕ဗူး လွဴဒါန္းျခင္းကို (မည္သူ႕ကိုမဆို) ျပဳလုပ္ေပးႏိုင္ပါတယ္။

နယ္စပ္က ၀ရမ္းေျပးမ်ား ဘာလဲ၊ ဘယ္လဲ Click Here

ရိကၡာမလုံေလာက္၍ ရဲတပ္ဖြဲ ႔တြင္းမွာလည္း ပုန္ကန္ေနၿပီ Click Here

အန္ဒီေအ (ကခ်င္) အဖဲြ႔ ဗဟိုေကာ္မတီဝင္မ်ားကိုလက္နက္ႏွင့္ ကားပါမစ္လဲရန္ စီစဥ္ေပး Click Here

အိမ္တြင္းျဖစ္ Click Here XXX

ရဲတပ္ဖြဲ႔၀င္ေတြလည္း ခ် ကုန္ၿပီ။

ေလတပ္နဲ႔၊ ေရတပ္ပါ ခ် ၿပီဆုိရင္ အာဏာရွင္စစ္ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေတြ

ဘယ္ေျပးမလဲ။

ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေတြ ခုိးထားတဲ့ပုိင္ဆုိင္မႈေတြကုိ သိမ္းဆည္းၾက။

ႏုိင္ငံေတာ္ပုိင္အျဖစ္ သိမ္းဆည္းၾက။

မည္သူမဆုိ မတရားသျဖင့္ ပုိင္ဆုိင္ထားတဲ့ ခုိးရာပါပစၥည္းေတြကုိ

တပ္မေတာ္သားေတြခြဲေ၀ယူရမည္။

ဗုိလ္ခ်ဳပ္သန္းေရႊမေသခင္မိသားစုကုိ မွာခဲ့ေသာစီမံကိန္း

" ငါ့..မိန္းမ ေဗဒင္ေမးၿပီပီ..။ ကံနိမ့္တာေတြအားလုံးကုိ ေက်ာ္ႏုိင္မဲ့အခ်ိန္က ဒီတစ္ခုပဲရွိတယ္။ ငါလည္း အသက္ႀကီးပီ။ ေသခါနီးပီ။ ဦးေန၀င္းမိသားစုလုိ၊ ခင္ညႊန္႔ မိသားစုလုိ ငါတုိ႔ မိသားစုေတြမျဖစ္ေအာင္ ကာကြယ္ဖုိ႔အေရးႀကီးတယ္။ ၿပီးခဲ့တဲ့ ရက္က ငါ..အိမ္မက္မေကာင္းဘူး။ ငါ့...ေခါင္းကုိ ခြပ္ေဒါင္းခြပ္ခံရတယ္။

၁၀ ရက္ေန ႔ ၁၀ လပုိင္း ၂၀၁၀ ခုႏွစ္မွာ ေရြးေကာက္ပြဲလုပ္မယ္။ မလုပ္ခင္မွာ ႏုိင္ေအာင္ေတာ့ ငါတုိ႔ ႀကိဳတင္ျပင္ဆင္ပီးျဖစ္တယ္။ ကံအေၾကာင္းမလွလုိ႔မႏိုင္ခဲ့ရင္ အာဏာသိမ္းမယ္။ အခုေလာေလာဆယ္ေတာ့ ငါတုိ႔ျပင္ထားသင့္တာကုိ ႀကိဳင္တင္္ျပင္ထားၾကမယ္။

ငါတုိ႔ ရဲ ႔ပုိင္ဆုိင္မႈေတြကုိ ျပည္ပမွာ တခ်ဳိ ႔ခြဲထားရမယ္။ အထူးသျဖင့္ အာရွ ႏုိင္ငံေတြကုိ ငါတုိ႔ရဲ ႔ေငြမဲေတြသိမ္းဖုိ႔ အထူးအားထားၾကပါ။ တုိင္းျပည္မွာရွိေနတဲ့ အစုိးရပုိင္ တုိက္တာအေဆာက္အဦး၊ ေျမေနရာ၊ စီးပြားလုပ္ငန္း မွန္သမွ် ေတဇပုိင္တဲ့ ထူးကုမၸဏီကုိ ၁၀ လပိုင္း ၁၀ ရက္ေန႔ မတုိင္ခင္၊ တရား၀င္ လႊဲထားၾက။

တႏုိင္ငံလုံးမွာ ရွိတဲ့ဆက္သြယ္ေရးလုပ္ငန္း၊ ဟုိတယ္ႏွင့္ခရီးသြားလာေရး၊ ေရနံႏွင့္သဘာ၀ဓာတ္ေငြ႔၊ သတၱဳတြင္းလုပ္ငန္း၊ ေလေၾကာင္းကုမၸဏီအားလုံးကုိ ေတဇကုိ တရား၀င္လႊဲထားၾက။ ဒါမွ ငါတုိ႔ ေရြးေကာက္ပြဲႏုိင္သည္ျဖစ္ေစ၊ ရႈံးသည္ျဖစ္ေစ တုိင္းျပည္ရဲ ႔အေရးအႀကီးဆုံး စီးပြားေရးလုပ္ငန္းေတြကုိ ငါတုိ႔လက္၀ါးႀကီးအုပ္ထားမိၿပီ။ ေငြရွိရင္ အာဏာရွိဖုိ႔လြယ္တယ္။

အေျခခံဥပေဒထဲမွာလည္း တုိင္းရင္းသားစီးပြားေရးလုပ္ငန္းရွင္ေတြကုိ ကာကြယ္ေပးရမယ္ဆုိတာ ျပဌာန္းပီးသား။ ဒီပြဲက ငါတုိ႔အတြက္ တခ်က္ခုတ္ႏွစ္ခ်က္ျပတ္ပဲ။ ျပည္တြင္းက ကုလား၊ တရုတ္ စီးပြားေရးလုပ္ငန္းရွင္ေတြကုိ လုံး၀မ်က္ႏွာသာမေပးၾကနဲ႔။ ဒီေကာင္ေတြဆီက ရႏုိင္သေလာက္ယူထားၾက။

ေရြးေကာက္ပြဲမတုိင္ခင္မွာ ေက်ာ္ဆန္းက မြတ္စလင္နဲ႔ အျခားဘာသာ၀င္ေတြအေပၚအထင္လြဲေအာင္ အင္တာနက္မွာေကာ အျပင္မွာေကာ အာရုံေျပာင္းဖုိ႔ ဟုိေန႔ကမွာၿပီးၿပီ။ ငါတုိ႔မိသားစုေတြ အားလုံးစည္းစည္းလုံးလုံးရွိၾကပါ။ ငါ မေသခင္ ငါ့ မိသားစု ေကာင္းစားတာျမင္ခ်င္တယ္"

ဗုိလ္ခ်ဳပ္သန္းေရႊသူ႔ရဲ ႔အိမ္မွာ ၂၀၀၉-ခုႏွစ္ ၅ လပုိင္းက သူ႔မိသားစုေတြကုိ ေျပာၾကားခဲ့တဲ့စကားျဖစ္ပါတယ္။ သူတုိ႔ေျပာေနတုံး အမွတ္မထင္ၾကားလုိက္ရတဲ့ အရာရွိတစ္ေယာက္က ေျပာျပထားပါတယ္။ သူ႔အိမ္မွာ ဒီအရာရွိက ၆-လ နီးပါး လုံၿခဳံေရးယူေပးပါတယ္။ ဒီအရာရွိဟာ အခုအခ်ိန္မွာ Perth ၿမိဳ ႔မွာ အေျခခ်ေနတာ ၂-လရွိသြားပီျဖစ္ပါတယ္။ သူ မွတ္မိသေလာက္ေျပာျပထားပါတယ္။ 

က်ေနာ့္အေဖစစ္သား ခ်စ္သလားေတာ့မေမးနဲ႔ - ၃

တပ္ထဲမွာ စစ္သည္အင္အား ၇၀၀ ေက်ာ္ရွိတယ္။ ရိကၡာရုံ၊ ဆီဂုိေဒါင္၊ ေမာ္ေတာ္ယာဥ္ဌာန၊ မီးသတ္၊ သမဆုိင္၊ သင္တန္းဌာန ေတြရွိတယ္။ တပ္ထဲမိသားစုေတြအားလုံးစည္းလုံးၾကတယ္။ အတင္းေျပာလည္းတပ္တြင္းမိသားစု၊ ရန္ျဖစ္လည္းတပ္တြင္းမိသားစု၊ ခ်ီးၾကလည္း တပ္တြင္းမိသားစု၊ အိမ္ေထာင္ၾကလည္း တပ္တြင္းမိသားစု အခ်င္းခ်င္း ယူၾကတယ္။

တပ္ထဲကလူပ်ဳိရဲေဘာ္ေတြနဲ႔ စစ္သားသမီးေတြ ယူၾကတယ္။ စစ္သားသမီးခ်င္းၾကေတာ့ မိသားစုလုိျဖစ္ေနေတာ့ မယူၾကဘူး။ အျခားတပ္ကသူေတြကုိ ငမ္းၾကတယ္။


Read more >>>>>