ကင္းေစာင့္ရဲေဘာ္မ်ား
ေတာင္ယာတဲမွာခဏတျဖဳတ္နား။ ေတာင္ယာတဲကေန ရြာအေျခအေနကုိ စုံစမ္းတယ္။ ရန္သူရြာထဲမွာ၀ပ္ေနလား။ စုံစမ္းတယ္ဆုိတာ လူကုိယ္တုိင္သြားစရာမလုိဘူး။ ေတာင္ယာတဲပုိင္ရွင္ကုိလြတ္၊ စကားေျပာစက္နဲ႔သတင္းေထာက္။ လႈပ္ရွားမႈဘယ္လုိလဲ။ က်ေနာ္တုိ႔က သူတုိ႔ကုိထြက္တုိက္လုိ႔မရဘူး။ ဘာ့ေၾကာင့္လဲဆုိေတာ့ ေသနတ္မရွိတဲ့လူေတြေလ။ M16 တစ္လက္ေတာင္ က်ည္ဆံက တစ္ေဘာက္ပဲပါတယ္။
KNU က နယ္ေျမခံေတြကုိ စက္နဲ႔ လမ္ေၾကာင္းရွင္းမရွင္းေမးရတယ္။ သူတုိ႔အခ်င္းခ်င္းပဲေမးတာပါ။ က်ေနာ္တုိ႔အားလုံးက သူတုိ႔ဦးေဆာင္တာကုိလုိက္ရတာ။ ေတာင္ယာတဲကေသးေသး တည္းတဲ့ လူကမ်ားမ်ား။ တခ်ဳိ ႔တ၀က္တဲေပၚမွာအိပ္။ တခ်ဳိ ႔တ၀က္တဲေအာက္မွာ ပုခတ္ဆြဲၿပီးအိပ္။ မုိးတြင္းဆုိေတာ့ ခ်င္ေတြျဖဳတ္ေတြကလည္း အသားကုန္ကိုက္တယ္။ စခန္းကေန၀ယ္လာတဲ့ ခ်င္လူေဆးလည္း မေလာက္ႏုိင္ဘူး။ ျခင္သက္ဖုိ႔မီးလည္းမေမြးရဲဘူး။ မီးခုိးေတြ႔ရင္ ရန္သူက လာေတာ့မွာေလ။ ဒီလုိမ်ဳိးႀကိတ္မွိတ္ခံၿပီး ညေတြကုိေက်ာ္ျဖတ္ရတယ္။
ေရခ်ဳိးေရခပ္၊ အ၀တ္ေလွ်ာ္ စမ္းေခ်ာင္းထဲမွာ။ ေရခဲေသၱာ၊ အ၀တ္ေလွ်ာက္စက္၊ မုိက္ကရုိေ၀့ဖ္မရွိတဲ့ ဘ၀ေလ။ ေခါင္းေလွ်ာ္ရည္အေခါင္းစားလည္းမသုံးႏုိင္ဘူး။ ေရႊ၀ါဆပ္ျပာနဲ႔ ေခါင္းကုိအားပါးတရ ေလွ်ာ္ဖြပ္တယ္။ ေလွ်ာ္ပီးရင္ေတာ့ ေခါင္းကဆံပင္က ဂုန္နီႀကိဳးလုိမာက်ြပ္ေနၿပီ။ မနက္ပုိင္းတခါတေလ သြားမတုိက္ဘူး။ မ်က္ႏွာမသစ္ဘူး။ ပ်င္းလုိ႔မဟုတ္ဘူး။ ေရမရွိလုိ႔ပါ။
ညဘက္ကင္းေစာင့္မယ္ဆုိေတာ့ ေသနတ္တလက္နဲ႔ ဘယ္လုိေစာင့္လဲသိလား။ ဘယ္သူေစာင့္မလဲ ဆုံးျဖတ္ေပါ့။ ဒီမွာတင္တပ္မႈးႀကီးေတြဆုံးျဖတ္ခ်က္က လူေဟာင္းေတြေစာင့္ဆုိေတာ့ က်ေနာ္တုိ႔ အရမ္းေပ်ာ္တယ္။ အသားကုန္အိပ္လို႔ရၿပီေလ။ တပ္ကုိဦးေဆာင္တဲ့တပ္မႈးႀကီးေတြ ကင္းေစာင့္ရတယ္။ ဒါက သူပုန္ေက်ာင္းသားေတြရဲ ႔စိတ္ဓာတ္ေလ။ ဘယ္ေလာက္ခ်စ္စရာေကာင္းလဲ။
ထမင္းစားခ်ိန္
2/6/10
သူပုန္ ဘ၀- ၃
မနက္ပုိင္းအိပ္ယာႏုိးရင္ ဗုိက္ဆာပီ။ Breakfast အတြက္ ေကာ္ဖီဆုိင္၊ မုန္း႔ဟင္းခါး၊ လက္ဘရည္ဆုိင္၊ အသုတ္ဆုိင္မရွိတဲ့ေတာင္ယာတဲေလ။ ေရွ ႔တန္းစစ္ေျမျပင္မွာ ဘယ္လုိလုပ္ဆုိင္ေတြရွိမလဲ။ အထူးသျဖင့္ ေတာင္ယာတည္းမွာဆုိေတာ့ စိတ္ကူးယဥ္မႈတမ်ဳိးပါ။
မုန္႔ဟင္းခါးနဲ႔အီၾကာေကြးမ်ားစားလုိက္ရရင္ ဘယ္ေလာက္ ေကာင္းမလဲေပါ့။ ဒါမ်ဳိးကုိ မနက္မုိးလင္းတာနဲ႔ အခ်င္းခ်င္းေျပာျဖစ္ၾကတယ္။ မနက္ရွစ္နာရီ ေလာက္ဆုိရင္ ထမင္းခ်က္အလွည့္က်တဲ့လူေတြ ထမင္းခ်က္ဖုိ႔ျပင္တယ္။
ထမင္းအုိးကိုေက်ာပုိးအိပ္ထဲကထုပ္၊ သစ္ကုိင္းအစုိႀကီးႀကီးသုံးေခ်ာင္းကုိ ဓားနဲ႔ခုတ္။ ၿပီးရင္ေျမမွာစုိက္။ ထမင္းအုိးအရြယ္အစားအတုိင္းခန္႔မွန္းေျခ ေျမမွာထုိးစုိက္။ ၿပီးရင္ ထမင္းအုိးထဲကုိ ဆန္ထည့္ေရေဆး။ ထုိးစုိက္ထားတဲ့ ႀတိဂံပုံသစ္ကုိင္းသုံးေခ်ာင္းေပၚမွာတင္။ မီးထည့္။ ထမင္းေရငည့္စရာမလုိတဲ့ တခါခ်က္ပဲခ်က္တယ္ ။ ထင္းကေတာ့ ေဘးက ၀ါးေျခာက္ေတြနဲ႔ခ်က္တယ္။
ဟင္းက ပါလာတဲ့ မားမားေျခာက္ေတြကုိျပဳတ္။ ေခ်ာင္းေဘးက အရြက္ေပါင္းစုံခူးထည့္။ ပါလာတဲ့ ငါးေသတၱာဘူးကုိ ေတာင္ယာတဲက သေဘၤာသီးနဲ႔အားရပါးရေရေပါေလာခ်က္။ ငရုပ္သီးစိမ္း လက္လက္ ဆက္ဆက္ကုိ ငပိနဲ႔ေထာင္းလုိက္ရင္ ဟင္းသုံးခြက္ရပီ။ တုိ႔စရာက ေတာင္ယာတဲက ေက်ာက္ဖရုံသီးကုိ အစိမ္းတုိ႔စားတယ္။ ေန႔လည္စာေကာ၊ မနက္စာေကာ တခါတည္းေပါင္းစားတာပါ။
ထမင္းကမက်က္ေသးဘူး။ ေဘးကေန ငတ္ႀကီးက်တဲ့ရဲေဘာ္ေတြက ေမွ်ာ္ေနၿပီ။ ဘာမွစားစရာမရွိတဲ့အခ်ိန္ဆုိေတာ့ သူတုိ႔ကုိၾကည့္ပီး ေဒါသထြက္ရတာအေမာ။ ထမင္းကခ်က္ရတာတမ်ဳိး ငတ္ႀကီးက်တာကတမ်ဳိး။
စားခါနီးရင္ ေခ်ာင္းေဘ ငေပ်ာပင္ကအရြက္ႏုႏုကုိ ဓားနဲ႔ခုတ္။ ၿပီးရင္ အပူနည္းနည္းေပး၊ သုံးရြက္ေလာက္ ေျမေပၚမွာခင္းခ်လုိက္တယ္။ ပီးရင္းထမင္းအုိးထဲက ထမင္းကုိ ငေပ်ာရြက္ေပၚေလာင္းထည့္တယ္။ ထမင္းဟင္းခ်က္တဲ့ေယာင္းမက လက္တေလာခုတ္ထားတဲ့၀ါးျပားေလး။ ေလာင္းထည့္ၿပီးရင္ ပူေနတဲ့ ထမင္းကုိ နည္းနည္းျဖန္႔လုိက္တာနဲ႔ေအးသြားပီ။ ဟင္းကုိေတာ့ အုိးလုိက္ ေဘးနားမွာခင္းထားတယ္။ ငပိေထာင္းကုိ ဇြန္းနဲ႔တစ္ေယာက္တစ္ပုံစီ ဆယ္ပုံေလာက္ ထမင္းေပၚမွာပုံလုိက္တယ္။ တုိ႔စရာကို ထမင္းေဘးမွာခင္းထားတယ္။
ၿပီးရင္ လူဆယ္ငါးေယာက္ေလာက္ ငေပ်ာရြက္ေဘးမွာ ၀ုိင္းစားတာ။ စားလုိ႔ေကာင္းတဲ့အရ သာဗ်ာ....အခုထိ...ေဟာ္တယ္မွာစားတဲ့အရသာ၊ စားေသာက္ဆုိင္ေကာင္းေကာင္းေတြမွာ စားတဲ့အရသာ ထက္ ဆယ္ခါျပန္မကေကာင္းတယ္။ ငေပ်ာရြက္ေပၚမွာစားရတာဆုိေတာ့ လုစားရတယ္။ ၿပိဳင္စားရတယ္။ အစားႀကီးတဲ့ေကာင္ကုိသတိထားရတယ္။ ဒီလုိမ်ဳိးေလ။ (က်ေနာ္စကၤာပူက Orchard လမ္းမွာ ငေပ်ာရြက္နဲ႔ ေရာင္းတဲ့ဆုိင္မွာ ေတာထဲက လက္ရာသတိရလုိ႔သြားစာတာ က်ေနာ္တုိ႔ခ်က္တဲ့ေျခဖ်ားေတာင္မမွီဘူး။ ဒါက စကားခ်ပ္)
ထမင္းစားပီးရင္စိတ္ကူးယဥ္တဲ့အလွည့္။ တာ၀န္က်တဲ့ ရဲေဘာ္က အုိးေဆး။ ၿပီးရင္ ေက်ာပုိးအိပ္ထဲျပန္ထည့္။ တာ၀န္မက်တဲ့ရဲေဘာ္ေတြက ကုိယ့္ရဲပုခတ္ထဲျပန္သြား၊ ပုခတ္ေပၚမွာ လွဲအိပ္ၿပီးစိတ္ကူးယဥ္ဖုိ႔ အလုပ္ရႈပ္ပီ။ တဲမွာ ခ်ည္ထားတဲ့ႏွီးျပားေလးကုိခ်ဳိးၿပီး သေဘၤာသီးနဲ႔ ငါးေသတၱာကုိ သြားၾကားညပ္လုိ႔သြားၾကားထုိးတယ္။ ဘန္ေဘြးရြက္နဲ႔လိပ္ထားတဲ့ ေဆးလိပ္ကုိဖြားၿပီး စခန္းမွာက်န္ခဲ့တဲ့မိန္းမနဲ႔ခေလးကို ပုခတ္ေပၚကေန လြမ္းေငြ႔တေ၀ေ၀ေပါ့ဗ်ာ။
ဆင္းရဲတယ္ဆုိတာဘာလဲ...
ဒီေနရာမွာႀကဳံတုံး ဆင္းရဲလုိက္တာလုိ႔ လူေတြညည္းၾကတဲ့စကားလုံးတခါကုိ ခြဲျခမ္းစိတ္ျဖာခ်င္လုိ႔။ တပ္ထဲမွာ စစ္သားသားသမီးဘ၀တုံးက သရက္သီး၊ ပိန္းႏွဲသီး၊ ကန္ဇြန္းရြက္၊ ငပိ၊ ပဲဟင္းနဲ႔ အေၾကာင္းပါတယ္။ အ၀တ္အစားခ်ိဳ ႔တဲ့ရတယ္။ ေက်ာင္းတက္ဖုိ႔ေငြမရွိဘူး။ အပန္းေျဖဖုိ႔ TV video မရွိဘူး။ ကုိယ္ပုိင္ကားဆုိတာ ဂ်ဳိနဲ႔လားလုိ႔ေမးရမယ္။ ဒီလုိမ်ဳိးအေျခအေနကုိ က်ေနာ္က ေတာ္ေတာ္စုတ္ျပတ္တဲ့ဘ၀လုိ႔နာမည္ေပးမယ္။
အခုေတာင္ယာတဲမွာ ေတာင္ယာတဲရဲ ႔ပိုင္ရွင္ေတြ၊ အားလုံး ဆင္းရဲတယ္။ အထက္ကေျပာသလုိအေျခအေနလုံး၀မရွိဘူး။ သူတုိ႔ကုိ သူတုိ႔ဆင္းရဲတယ္လုိ႔မေျပာဘူး။ မသတ္မွတ္ဘူး။ စိတ္ဓာတ္က်တာ၊ ရွက္တာမရွိဘူး။ သူတုိ႔၀ါးဖက္နဲ႔ထမင္းစားတဲ့ အေျခအေနကုိ သူတုိ႔မရွက္ဘူး။
က်ေနာ္တုိ႔ သူပုန္ေတြ လူဆယ္ငါးေယာက္ေလာက္ ေတာင္ယာတဲပုိင္္ရွင္ဆီကေတာင္းစားတယ္။ ေတာင္ယာတဲရဲ ႔ထြက္သမွ်ကုိနည္းနည္းပါးပါးေတာင္းစားတယ္။ ၀ယ္စားတယ္။ က်ေနာ္တုိ႔ဒီအခ်ိန္မွာ တအားဆင္းရဲတယ္။ ဒါေပမဲ့ အားလုံးက ကုိယ့္ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္နဲ႔ဆုိေတာ့ဆင္းရဲတာကို လုံး၀အျပဳအမွတ္မျပဳဘူး။
ဒီအေျခအေနသုံးခုမွာ ဆင္းရဲတာကုိသတ္မွတ္တာ ပတ္၀န္းက်င္နဲ႔ဆုိင္တယ္ထင္တယ္။ ေတာင္ယာတဲဆင္းရဲတာကို က်ေနာ္တုိ႔က အထင္မေသးဘူး။ က်ေနာ္တုိ႔ဆင္းရဲတာကုိ ေတာင္ယာတဲပုိင္ရွင္က အထင္မေသးဘူး။ အားလုံးက စိတ္ခ်မ္းသာေနၾကတာက ထူးျခားမႈတခုပဲ။
အသက္ရွင္သန္ရပ္တည္ဖုိ႔
လူ႔ေတြဟာ အခ်င္းအခ်င္းမတည့္တာ၊ မနာလုိတာ၊ ၿပိဳင္ၾကဆုိင္ၾကတာ၊ ဒါေတြအားလုံးက ဘာနဲ႔ဆုိင္လဲေတာ့ ပုိင္ဆုိင္မႈနဲ႔ဆုိင္တယ္။ သူ႔မွာ ေငြရွိတာ၊ ကားရွိတာ၊ ေရႊရွိတာ၊ ပညာတက္တာ၊ စသျဖင့္၊ ဒါေတြကုိ က်ေနာ္တုိ႔အထက္ကေျပာတဲ့ ေတာင္ယာတဲပုိင္ရွင္၊ သူပုန္ ဒီဘ၀ႏွစ္ခုမွာ မနာလုိတာ၊ ၿပိဳင္တာဆုိင္တာ၊ လုံး၀မရွိေတာ့.. အခ်င္းခ်င္းခ်စ္ၾကတယ္။ ေဆးလိပ္တစ္၀က္ရွိရင္ တစ္ေယာက္တစ္ပုိင္းမွ်ေသာက္တယ္။ ေပးကမ္းတယ္။
ဒါ့ေၾကာင့္ဘ၀မွာတကယ္လုိအပ္ခ်က္က အသက္ရွင္သန္ႏုိင္ဖုိ႔အတြက္ အစားအေသာက္နဲ႔ စိတ္ခ်မ္းသာမႈပဲ။ ဒိထက္ေလာဘႀကီးလာရင္ေတာ့ တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္သတ္ၾကတဲ့အထိျဖစ္လာေရာပဲ။
ဆက္ရန္-
ABC7
ယခုလထုတ္ Australian Burmese Community Journal ရဲ ႔ေရွ ႔မ်က္ႏွာဖုံးျဖစ္ပါတယ္။ အဂၤါေန႔ (၉-ရက္ေန႔)မွာ ကြာလာလမ္ပူက ျမန္မာဆုိင္ေတြမွာ၀ယ္ယူဖတ္ရႈ ႔ႏုိင္ပါၿပီ။ ယခုလထုတ္ဂ်ာနယ္အား ကြာလတီကုိအထူးျပဳျပင္ေျပာင္းလဲထားေသာေၾကာင့္ၾကန္႔ၾကာခဲ့ျခင္းျဖစ္ပါသည္။
အေၾကာင္းအမ်ဳိးမ်ဳိးမေၾကာင့္ မထုတ္ျဖစ္ခဲ့တဲ့ ဇန္န၀ါရီလထုတ္ဂ်ာနယ္ရဲ ႔မ်က္ႏွာဖုံးျဖစ္ပါတယ္။
2/5/10
သူပုန္ဘ၀ (အပုိင္း-၂)
ေရွ ႔တန္းထြက္ျခင္း
မနက္မုိးလင္းေတာ့ ဟုိလူေစာင့္ဒီလူေစာင့္နဲ႔။ ေတာ္ေတာ္နဲ႔မထြက္ျဖစ္ဘူး။ မဟာမိတ္ေတြကုိေစာင့္ရတယ္။ သူတုိ႔က ဦးေဆာင္မွာဆုိေတာ့။ မနက္ ၆ နာရီေလာက္မွာထြက္တယ္။ မုိးေလးက ဖြဲဖြဲေလးရြာေနၿပီ။ ေက်ာပုိးအိပ္ထဲမွာ အ၀တ္အစား ႏွစ္စုံ၊ ေပ်ာက္ၾကားယူနီေဖာင္တစ္စုံ၊ ေရဘူး၊ အီေကြးမင့္၊ ဓား၊ သြားတုိက္တံ၊ သြားတုိက္ေဆး၊ ပုခတ္၊ ဆန္ထည့္ဖုိ႔ ဆန္ႀကိဳးပါတယ္။ ထမင္းခ်က္ဖုိ႔ ထမင္းအုိးကေတာ့ ႏွစ္လုံးပါတယ္။ ဆန္အနည္းငယ္၊ ဆီ၊ ဆား၊ ၾကက္သြန္နီ၊ ၾကက္သြန္ျဖဴ၊ အခ်ဳိမႈန္႔ ငါးေျခာက္နည္းနည္းပါတယ္။ သုံးရက္စာေလာက္ကုိ အဆင္သင့္ကုိယ္နဲ႔ယူသြားရတယ္။ ထမင္းအုိးကုိ တစ္ေယာက္တစ္လွည့္ထမ္းရတယ္။ အထက္လူႀကီးဆုိရင္ မထမ္းရဘူး။ ထမ္းတဲ့သူလည္းရွိပါတယ္။ ကုိေမာင္ၿငိမ္းကေတာ့ ထမ္းတာ၀ါသနာပါတယ္။
မုိးရြာေနတုံးလစ္ၾကတာဆုိေတာ့ ကေလးေတြမုိးရြာရင္ မုိးေရကစားသလုိမ်ဳိးေပ်ာ္စရာေကာင္းတယ္။ ႏွစ္နာရီေလာက္လမ္းေလွ်ာက္၊ ၿပီးရင္နား။ တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ ေနာက္ၾကေျပာင္ၾက။ ၿပီးရင္ ႏွစ္နာရီေလာက္ေတာင္တက္။ ေတာင္ေပၚမွာနား။ Bush Walking လုပ္ရသလုိမ်ဳိး။ ေတာ္ေတာ္မုိက္တယ္။
ထုိင္းဘက္ျခမ္းနဲ႔ျမန္မာဘက္ျခမ္းကူးတဲ့အခါ ေခ်ာင္းရွိတယ္။ ေခ်ာင္းမေရာက္ခင္မွာ ကရင္ရြာေတြရွိတယ္။ ကရင္ရြာေတြမွာ ခဏနားပီး ေကအန္ယူကရဲေဘာ္ႀကီးေတြက စကားေျပာစက္နဲ႔ ရန္သူအေျခအေနစုံစမ္းတယ္။ ရွင္းမွထြက္မယ္ေပါ့။ ရန္သူကလည္းေတာယုံနဲ႔မရွင္းဘူး။ မရွင္းေတာ့ ထြက္လုိ႔မရဘူး။ အဲဒိကရင္ရြာမွာပဲ ငါးရက္ေလာက္ေသာင္တင္သြားတယ္။
ဒီေတာ့ ငါးရက္အတြင္းပါလာသမွ်ရိကၡာေလးေတြစားေပါ့။ ညဖက္ ရြာေဘးက စမ္းေခ်ာင္းေလးေတြမွာ ငါးဖမ္းထြက္တယ္။ ငါးကလည္းေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားရတယ္။ NLD က ကုိေအာင္စုိးလြင္(ေနာ္ေ၀) နဲ႔ က်ေနာ္က ၀ါသနာတူတယ္။ ဓားတစ္ေယာက္တစ္လက္ယူပီး ငါးဖမ္းထြက္တယ္။ ငါးတင္မကဘူး၊ လိပ္ေတြပါရတယ္။ လိပ္ကုိ ပုဆုိးဂုပုံၾကားထဲထည့္တာ လိပ္က ေခါင္းထြက္လာေတာ့ က်ေနာ့္ပုဆုိးၿပဲပါေလေရာ။ လိပ္ေၾကာင့္ မရွိမဲ့ရွိမဲ့ပုဆုိးတစ္ထည္ လြင့္ျပစ္လုိက္ရတယ္။ လိပ္သားလည္းမစားရဲဘူး။ အေမက ေျပာတယ္...လိပ္သားစားတဲ့လူေတြေသြးမတည့္ရင္ ႏႈမယ္ဆုိလုိ႔။ တျခားသူေတြကေတာ့ ကရင္ရြာက ေတာအရက္ေကာင္းေကာင္းနဲ႔ ႀကိတ္လုိက္တာေလာက္ေတာင္မေလာက္ဘူး။
ေခ်ာင္းကိုျဖတ္ပီ
သတင္းထူးေတာ့ ညဖက္မွာ ေခ်ာင္းကုိျဖတ္ၾကတယ္။ ေခ်ာင္းရဲ ႔တစ္ဘက္ျခမ္းမွာ ဗမာျပည္။ ကရင္ရြာရွိတယ္။ ေခ်ာင္းကိုႀကိဳးတံတားကျခားထားတယ္။ ညဖက္မွာ မီးမထြန္းရဘူး။ ဒီပုံစံနဲ႔တံတားကို ျဖတ္ရတာ။ တစ္ေယာက္လက္ကုိတစ္ေယာက္ကဆြဲ။ စကားသံမၾကားရဘူး။ တံတားကလႈပ္စိလႈပ္စိ။ တခါမွ မရတဲ့စိတ္ခံစားမႈမ်ိဳးရတယ္။ ရင္ကလည္းခုန္တယ္။ ေၾကာက္လုိ႔။ ေနာက္ပီးသူပုန္ေတြအခ်င္းအခ်င္း တစ္ေယာက္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ ပိုၿပီးခ်စ္သြားၾကတယ္။ ေသေဘာ္ေသဘက္ေတြမုိ႔လားမသိဘူး။
တံတားျဖတ္ၿပီးေတာ့ လယ္ကြင္းရွိတယ္။ လယ္ကြင္းကုိေစာက္ရမ္းမျဖတ္ရဲဘူး။ တျခားဘက္အျခမ္းမွာ ရန္္သူကေစာင့္ေနရင္ ကုိယ့္ေသတြင္းကုိယ္တူးမွာေလ။ လယ္ကြင္းထိပ္မွာ အၾကာႀကီးထုိင္ေစာင့္ပီးမွ ႏွစ္ေယာက္တစ္တြဲျဖတ္ရတယ္။ တစ္ေယာက္မွ ေသနတ္မရွိဘူး။ ကုိယ့္ဘကက္ ၁၅ ေယာက္ေလာက္ရွိတယ္။ ျမန္မာဘက္အျခမ္းကရြာေရာက္မွ ေကအန္ယူက တစ္ၾကပ္ႀကီးက သူဖြက္ထားတဲ့ M16 တစ္လက္ရတယ္။ ဒီမွာတင္သူပုန္ဘ၀ရဲ ႔အရသာကုိစတင္ခံစားရတယ္။
ရြာကေန က်ေနာ္တုိ႔ဆုံမဲ့ေနရာအထိ ခ်ီတက္ၾကေပါ့။ တစ္ရက္ကို အနည္းဆုံး ငါးနာရီေလာက္ မုိးရြာထဲမွာ ျဖဳတ္ကုိက္ျခင္ကိုက္လမ္းေလွ်ာက္ၾကတယ္။ ေတာင္ယာတဲေတြ႔ရင္အိပ္တယ္။ ရြာမွာဆန္၀ယ္ျဖည့္တယ္။ စားစရာ၀ယ္တယ္။ ေခ်ာင္းေဘးက တုိ႔စရာေကာက္ေကာက္ညြန္႔ရတယ္။ ငါးဖမ္းတယ္။ ငရုတ္သီးစိမ္းနဲ႔ ငပိေထာင္းၿပီးစားတယ္။
ေတာင္ယာခုတ္တဲ့ကရင္ေတြရဲ ႔ဘ၀
စစ္သားမိသားစုေတြဆင္းရဲတယ္ဆုိတာ ေတာင္ယာခုတ္စားတဲ့လူေလာက္မဆင္းရဲဘူးသိလား။ လူေတြနဲ႔ေ၀းတဲ့ေနရာေတြမွာ မိသားစုလုိက္သြားၿပီး ေတာင္ယာခုတ္ရတယ္။ ေတာင္ယာခုတ္တယ္ဆုိတာ ေတာင္ေပၚမွာ စပါးစုိက္ဖုိ႔အတြက္ ရွိသမွ်အပင္ေတြကုိ ခုတ္လွဲရတယ္။ ဓားနဲ႔ခုတ္တာေနာ္။ အပင္ႀကီးေတြလည္းရွိတယ္။ အေသးေတြလည္းရွိတယ္။ အနည္းဆုံး မီတာ ငါးရာပတ္၀န္းက်င္ေလာက္ခုတ္ၾကတယ္။ ဆုိေတာ့ ဘယ္ေလာက္ပင္ပန္းလဲဆုိတာစဥ္စားၾကည့္။
ခုတ္ၿပီးသြားရင္ မီးရႈိ ႔တယ္။ မီးရႈိ ႔ပီးရင္ စပါးစုိက္တယ္။ စပါးစိုက္ပီးရင္ စပါးပင္ေတြေဘးမွာ ငရုပ္ပင္၊ ေက်ာက္ဖရုံသီး၊ နဲ႔ တျခားသီးပင္စားပင္ေတြကုိ စုိက္တယ္။ ေရေလာင္းစရာမလုိဘူး။ ေတာင္ယာတဲအမ်ားစုက စမ္းေခ်ာင္းေဘးမွာတည္ၾကတယ္။ ၾကက္ေမြးတယ္။ ၀က္ေမြးတယ္။ စပါးမမွည့္ေသးခ်ိန္ထိ ေတာင္ယာတဲပုိင္ရွင္ဟာ ေတာပုန္းေသနတ္တလက္နဲ႔ အမဲလုိက္္တယ္။
ညဖက္ စမ္းေခ်ာင္းေတြမွာ ငါးဖမ္း၊ ဖားဖမ္းတယ္။ ဖားေတြကလည္း အႀကီးႀကီးေတြပဲ။ စားလုိ႔အရမ္းေကာင္းတယ္။ သူတုိ႔ဖမ္းတာက စားဖုိ႔အတြက္ဖမ္းတာဆုိေတာ့ ဖားေတြ၊ ငါးေတြက ဘယ္ေတာ့မွ မ်ဳိးမတုန္းဘူး။ သားေကာင္ရရင္ ရြာမွာသြားပီးေရာင္းတယ္။ ရတဲ့ေငြနဲ႔ ဆား၊ ငပိ၊ အခ်ဳိ မႈန္႔၊ ဆီနည္းနည္း၀ယ္။
အ၀တ္အစားကေတာ့ ကုိယ့္ဟာကုိယ္ ယက္၀တ္တာမ်ားတယ္။ သူတုိ႔ဆီမွာ Cash မရွိဘူး။ Internet Banking လား Internetလား ႀကိဳက္တဲ့အေၾကာင္းအရာေမး။ သူတုိ႔လုံး၀မသိဘူး။ စိတ္လည္းမ၀င္စားဘူး။ ခေလးေတြေက်ာင္းတက္ဖုိ႔လား၊ ဆရာ၀န္လား၊ အင္ဂ်င္နီယာလား လုံး၀လုပ္ဖုိ႔စိတ္မကူးဘူး။ စာလည္းစိတ္မ၀င္စားဘူး။
ဗမာစကားဆုိလုိ႔တစ္လုံးႏွစ္လုံးပဲတက္တယ္။ ေဆးရုံေဆးေပးခန္းမရွိဘူး။ ဖ်ားတာနာရွိရင္ ကရင္ရုိးရာေဆးပဲ။ ကြမ္းယာရွိတယ္။ ေဆးလိပ္ေသာက္ဖုိ႔ ဘန္ဘုရြက္လုိ႔ေခၚတဲ့အရြက္နဲ႔ေဆးရြက္ႀကီးထည့္ေသာက္တယ္။ စီးကရက္မရွိ၊ ေဆးေပါ့လိပ္မရွိ။ Night Club မရွိ။ TV Video မရွိ။ အရက္ဆုိင္မရွိ။ အေပ်ာ္အပါးဆုိလုိ႔ အမဲလုိက္တာပဲရွိမယ္ထင္တယ္။
ရုိးသားမႈလား....သူတုိ႔ကုိေမးရင္ ရုိးသားမႈဆုိတာဘာလဲလုိ႔ျပန္ေမးလိမ့္မယ္။ ဒီေလာက္ထိရုိးသားတာ။ ဒါ့ေၾကာင့္ က်ေနာ္တုိ႔သူပုန္ေတြသူတုိ႔တဲမွာခဏတျဖဳတ္ေနတယ္။ ေဆးေပးတယ္။ ဗဟုသုတဖလွယ္တယ္။ သူတုိ႔က က်ေနာ္တုိ႔ကုိ နအဖစစ္ေၾကာင္းေတြဘယ္မွာရွိလဲဆုိတာ သတင္းေပးတယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္သူတုိ႔ကုိ နအဖစစ္ေၾကာင္းေတြက သူပုန္အားေပးဆုိပီး သက္တာေပါ့။ အမွန္မွန္က သူတုိ႔က ၾကားညပ္ေနတာ။
ဆန္ရန္-
မနက္မုိးလင္းေတာ့ ဟုိလူေစာင့္ဒီလူေစာင့္နဲ႔။ ေတာ္ေတာ္နဲ႔မထြက္ျဖစ္ဘူး။ မဟာမိတ္ေတြကုိေစာင့္ရတယ္။ သူတုိ႔က ဦးေဆာင္မွာဆုိေတာ့။ မနက္ ၆ နာရီေလာက္မွာထြက္တယ္။ မုိးေလးက ဖြဲဖြဲေလးရြာေနၿပီ။ ေက်ာပုိးအိပ္ထဲမွာ အ၀တ္အစား ႏွစ္စုံ၊ ေပ်ာက္ၾကားယူနီေဖာင္တစ္စုံ၊ ေရဘူး၊ အီေကြးမင့္၊ ဓား၊ သြားတုိက္တံ၊ သြားတုိက္ေဆး၊ ပုခတ္၊ ဆန္ထည့္ဖုိ႔ ဆန္ႀကိဳးပါတယ္။ ထမင္းခ်က္ဖုိ႔ ထမင္းအုိးကေတာ့ ႏွစ္လုံးပါတယ္။ ဆန္အနည္းငယ္၊ ဆီ၊ ဆား၊ ၾကက္သြန္နီ၊ ၾကက္သြန္ျဖဴ၊ အခ်ဳိမႈန္႔ ငါးေျခာက္နည္းနည္းပါတယ္။ သုံးရက္စာေလာက္ကုိ အဆင္သင့္ကုိယ္နဲ႔ယူသြားရတယ္။ ထမင္းအုိးကုိ တစ္ေယာက္တစ္လွည့္ထမ္းရတယ္။ အထက္လူႀကီးဆုိရင္ မထမ္းရဘူး။ ထမ္းတဲ့သူလည္းရွိပါတယ္။ ကုိေမာင္ၿငိမ္းကေတာ့ ထမ္းတာ၀ါသနာပါတယ္။
မုိးရြာေနတုံးလစ္ၾကတာဆုိေတာ့ ကေလးေတြမုိးရြာရင္ မုိးေရကစားသလုိမ်ဳိးေပ်ာ္စရာေကာင္းတယ္။ ႏွစ္နာရီေလာက္လမ္းေလွ်ာက္၊ ၿပီးရင္နား။ တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ ေနာက္ၾကေျပာင္ၾက။ ၿပီးရင္ ႏွစ္နာရီေလာက္ေတာင္တက္။ ေတာင္ေပၚမွာနား။ Bush Walking လုပ္ရသလုိမ်ဳိး။ ေတာ္ေတာ္မုိက္တယ္။
ထုိင္းဘက္ျခမ္းနဲ႔ျမန္မာဘက္ျခမ္းကူးတဲ့အခါ ေခ်ာင္းရွိတယ္။ ေခ်ာင္းမေရာက္ခင္မွာ ကရင္ရြာေတြရွိတယ္။ ကရင္ရြာေတြမွာ ခဏနားပီး ေကအန္ယူကရဲေဘာ္ႀကီးေတြက စကားေျပာစက္နဲ႔ ရန္သူအေျခအေနစုံစမ္းတယ္။ ရွင္းမွထြက္မယ္ေပါ့။ ရန္သူကလည္းေတာယုံနဲ႔မရွင္းဘူး။ မရွင္းေတာ့ ထြက္လုိ႔မရဘူး။ အဲဒိကရင္ရြာမွာပဲ ငါးရက္ေလာက္ေသာင္တင္သြားတယ္။
ဒီေတာ့ ငါးရက္အတြင္းပါလာသမွ်ရိကၡာေလးေတြစားေပါ့။ ညဖက္ ရြာေဘးက စမ္းေခ်ာင္းေလးေတြမွာ ငါးဖမ္းထြက္တယ္။ ငါးကလည္းေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားရတယ္။ NLD က ကုိေအာင္စုိးလြင္(ေနာ္ေ၀) နဲ႔ က်ေနာ္က ၀ါသနာတူတယ္။ ဓားတစ္ေယာက္တစ္လက္ယူပီး ငါးဖမ္းထြက္တယ္။ ငါးတင္မကဘူး၊ လိပ္ေတြပါရတယ္။ လိပ္ကုိ ပုဆုိးဂုပုံၾကားထဲထည့္တာ လိပ္က ေခါင္းထြက္လာေတာ့ က်ေနာ့္ပုဆုိးၿပဲပါေလေရာ။ လိပ္ေၾကာင့္ မရွိမဲ့ရွိမဲ့ပုဆုိးတစ္ထည္ လြင့္ျပစ္လုိက္ရတယ္။ လိပ္သားလည္းမစားရဲဘူး။ အေမက ေျပာတယ္...လိပ္သားစားတဲ့လူေတြေသြးမတည့္ရင္ ႏႈမယ္ဆုိလုိ႔။ တျခားသူေတြကေတာ့ ကရင္ရြာက ေတာအရက္ေကာင္းေကာင္းနဲ႔ ႀကိတ္လုိက္တာေလာက္ေတာင္မေလာက္ဘူး။
ေခ်ာင္းကိုျဖတ္ပီ
သတင္းထူးေတာ့ ညဖက္မွာ ေခ်ာင္းကုိျဖတ္ၾကတယ္။ ေခ်ာင္းရဲ ႔တစ္ဘက္ျခမ္းမွာ ဗမာျပည္။ ကရင္ရြာရွိတယ္။ ေခ်ာင္းကိုႀကိဳးတံတားကျခားထားတယ္။ ညဖက္မွာ မီးမထြန္းရဘူး။ ဒီပုံစံနဲ႔တံတားကို ျဖတ္ရတာ။ တစ္ေယာက္လက္ကုိတစ္ေယာက္ကဆြဲ။ စကားသံမၾကားရဘူး။ တံတားကလႈပ္စိလႈပ္စိ။ တခါမွ မရတဲ့စိတ္ခံစားမႈမ်ိဳးရတယ္။ ရင္ကလည္းခုန္တယ္။ ေၾကာက္လုိ႔။ ေနာက္ပီးသူပုန္ေတြအခ်င္းအခ်င္း တစ္ေယာက္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ ပိုၿပီးခ်စ္သြားၾကတယ္။ ေသေဘာ္ေသဘက္ေတြမုိ႔လားမသိဘူး။
တံတားျဖတ္ၿပီးေတာ့ လယ္ကြင္းရွိတယ္။ လယ္ကြင္းကုိေစာက္ရမ္းမျဖတ္ရဲဘူး။ တျခားဘက္အျခမ္းမွာ ရန္္သူကေစာင့္ေနရင္ ကုိယ့္ေသတြင္းကုိယ္တူးမွာေလ။ လယ္ကြင္းထိပ္မွာ အၾကာႀကီးထုိင္ေစာင့္ပီးမွ ႏွစ္ေယာက္တစ္တြဲျဖတ္ရတယ္။ တစ္ေယာက္မွ ေသနတ္မရွိဘူး။ ကုိယ့္ဘကက္ ၁၅ ေယာက္ေလာက္ရွိတယ္။ ျမန္မာဘက္အျခမ္းကရြာေရာက္မွ ေကအန္ယူက တစ္ၾကပ္ႀကီးက သူဖြက္ထားတဲ့ M16 တစ္လက္ရတယ္။ ဒီမွာတင္သူပုန္ဘ၀ရဲ ႔အရသာကုိစတင္ခံစားရတယ္။
ရြာကေန က်ေနာ္တုိ႔ဆုံမဲ့ေနရာအထိ ခ်ီတက္ၾကေပါ့။ တစ္ရက္ကို အနည္းဆုံး ငါးနာရီေလာက္ မုိးရြာထဲမွာ ျဖဳတ္ကုိက္ျခင္ကိုက္လမ္းေလွ်ာက္ၾကတယ္။ ေတာင္ယာတဲေတြ႔ရင္အိပ္တယ္။ ရြာမွာဆန္၀ယ္ျဖည့္တယ္။ စားစရာ၀ယ္တယ္။ ေခ်ာင္းေဘးက တုိ႔စရာေကာက္ေကာက္ညြန္႔ရတယ္။ ငါးဖမ္းတယ္။ ငရုတ္သီးစိမ္းနဲ႔ ငပိေထာင္းၿပီးစားတယ္။
ေတာင္ယာခုတ္တဲ့ကရင္ေတြရဲ ႔ဘ၀
စစ္သားမိသားစုေတြဆင္းရဲတယ္ဆုိတာ ေတာင္ယာခုတ္စားတဲ့လူေလာက္မဆင္းရဲဘူးသိလား။ လူေတြနဲ႔ေ၀းတဲ့ေနရာေတြမွာ မိသားစုလုိက္သြားၿပီး ေတာင္ယာခုတ္ရတယ္။ ေတာင္ယာခုတ္တယ္ဆုိတာ ေတာင္ေပၚမွာ စပါးစုိက္ဖုိ႔အတြက္ ရွိသမွ်အပင္ေတြကုိ ခုတ္လွဲရတယ္။ ဓားနဲ႔ခုတ္တာေနာ္။ အပင္ႀကီးေတြလည္းရွိတယ္။ အေသးေတြလည္းရွိတယ္။ အနည္းဆုံး မီတာ ငါးရာပတ္၀န္းက်င္ေလာက္ခုတ္ၾကတယ္။ ဆုိေတာ့ ဘယ္ေလာက္ပင္ပန္းလဲဆုိတာစဥ္စားၾကည့္။
ခုတ္ၿပီးသြားရင္ မီးရႈိ ႔တယ္။ မီးရႈိ ႔ပီးရင္ စပါးစုိက္တယ္။ စပါးစိုက္ပီးရင္ စပါးပင္ေတြေဘးမွာ ငရုပ္ပင္၊ ေက်ာက္ဖရုံသီး၊ နဲ႔ တျခားသီးပင္စားပင္ေတြကုိ စုိက္တယ္။ ေရေလာင္းစရာမလုိဘူး။ ေတာင္ယာတဲအမ်ားစုက စမ္းေခ်ာင္းေဘးမွာတည္ၾကတယ္။ ၾကက္ေမြးတယ္။ ၀က္ေမြးတယ္။ စပါးမမွည့္ေသးခ်ိန္ထိ ေတာင္ယာတဲပုိင္ရွင္ဟာ ေတာပုန္းေသနတ္တလက္နဲ႔ အမဲလုိက္္တယ္။
ညဖက္ စမ္းေခ်ာင္းေတြမွာ ငါးဖမ္း၊ ဖားဖမ္းတယ္။ ဖားေတြကလည္း အႀကီးႀကီးေတြပဲ။ စားလုိ႔အရမ္းေကာင္းတယ္။ သူတုိ႔ဖမ္းတာက စားဖုိ႔အတြက္ဖမ္းတာဆုိေတာ့ ဖားေတြ၊ ငါးေတြက ဘယ္ေတာ့မွ မ်ဳိးမတုန္းဘူး။ သားေကာင္ရရင္ ရြာမွာသြားပီးေရာင္းတယ္။ ရတဲ့ေငြနဲ႔ ဆား၊ ငပိ၊ အခ်ဳိ မႈန္႔၊ ဆီနည္းနည္း၀ယ္။
အ၀တ္အစားကေတာ့ ကုိယ့္ဟာကုိယ္ ယက္၀တ္တာမ်ားတယ္။ သူတုိ႔ဆီမွာ Cash မရွိဘူး။ Internet Banking လား Internetလား ႀကိဳက္တဲ့အေၾကာင္းအရာေမး။ သူတုိ႔လုံး၀မသိဘူး။ စိတ္လည္းမ၀င္စားဘူး။ ခေလးေတြေက်ာင္းတက္ဖုိ႔လား၊ ဆရာ၀န္လား၊ အင္ဂ်င္နီယာလား လုံး၀လုပ္ဖုိ႔စိတ္မကူးဘူး။ စာလည္းစိတ္မ၀င္စားဘူး။
ဗမာစကားဆုိလုိ႔တစ္လုံးႏွစ္လုံးပဲတက္တယ္။ ေဆးရုံေဆးေပးခန္းမရွိဘူး။ ဖ်ားတာနာရွိရင္ ကရင္ရုိးရာေဆးပဲ။ ကြမ္းယာရွိတယ္။ ေဆးလိပ္ေသာက္ဖုိ႔ ဘန္ဘုရြက္လုိ႔ေခၚတဲ့အရြက္နဲ႔ေဆးရြက္ႀကီးထည့္ေသာက္တယ္။ စီးကရက္မရွိ၊ ေဆးေပါ့လိပ္မရွိ။ Night Club မရွိ။ TV Video မရွိ။ အရက္ဆုိင္မရွိ။ အေပ်ာ္အပါးဆုိလုိ႔ အမဲလုိက္တာပဲရွိမယ္ထင္တယ္။
ရုိးသားမႈလား....သူတုိ႔ကုိေမးရင္ ရုိးသားမႈဆုိတာဘာလဲလုိ႔ျပန္ေမးလိမ့္မယ္။ ဒီေလာက္ထိရုိးသားတာ။ ဒါ့ေၾကာင့္ က်ေနာ္တုိ႔သူပုန္ေတြသူတုိ႔တဲမွာခဏတျဖဳတ္ေနတယ္။ ေဆးေပးတယ္။ ဗဟုသုတဖလွယ္တယ္။ သူတုိ႔က က်ေနာ္တုိ႔ကုိ နအဖစစ္ေၾကာင္းေတြဘယ္မွာရွိလဲဆုိတာ သတင္းေပးတယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္သူတုိ႔ကုိ နအဖစစ္ေၾကာင္းေတြက သူပုန္အားေပးဆုိပီး သက္တာေပါ့။ အမွန္မွန္က သူတုိ႔က ၾကားညပ္ေနတာ။
ဆန္ရန္-
2/4/10
သူပုန္ဘ၀ (အပုိင္း-၁)
ေတာမခုိခင္မွာ သူပုန္ေတြဟာ ရုပ္ရွင္ထဲကလုိ မုတ္ဆိတ္ေမြး၊ ႏုတ္ခမ္းေမြးနဲ႔ က်က္ေပါင္ကုိကုိက္၊ အရက္ကုိပုလင္းလိုက္ေမာ့တယ္ဆုိတဲ့အာရုံကစြဲေနတယ္။ လူသတ္တယ္။ ဓျမတုိက္တယ္။ ဗုံးခြဲတယ္။ ဆက္ေၾကးေကာက္တယ္လုိ႔ထင္ေနတာ။ တကယ္တမ္းေတြ႔ေတြ႔ေျပာင္းျပန္ျဖစ္ေနတယ္။
သူပုန္ကေတာ္ေတာ္အဆင့္ျမင့္တယ္။ ဘုိလုိလဲမြတ္ေနေအာင္တက္တယ္။ အသားရည္ျဖဴျဖဴေဖြးေဖြးသူပုန္ေတြမ်ားတယ္။ စကားေျပာရည္မြန္ယဥ္ေက်းတယ္။ လူငယ္ကုိ ေလးေလးစားစားဆက္ဆံတယ္။ တပ္ထဲကဆက္ဆံေရးနဲ႔အရမ္းကြာေတာ့ ေတာ္ေတာ္အထင္ႀကီးသြားတယ္။ တပ္ထဲမွာ ဆူလုိက္၊ ဆဲလုိက္၊ ရုိက္လုိက္၊ ခ်လုိက္ဆုိေတာ့လူမႈဆက္ဆံေရးက အရမ္းၾကမ္းတယ္။
၉ ေလးလုံးမွာ အျပတ္ေဆာ္မယ္။ ခ်မယ္။ တုိက္မယ္။ ေသရင္ေသပါေစ။ ကုိးေလးလုံးမွာ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္အာဏာရရင္ အိမ္ျပန္မယ္ေပါ့။ စိတ္ကူးကဒီလုိမ်ဳိး။ အသက္က ၁၉-ႏွစ္ထဲမွာဆုိေတာ့ ဘာမွမစဥ္းစားဘူး။ ခ်မယ္။ ႏွပ္မယ္။ တုိက္မယ္။ ေသနတ္ကိုင္မယ္ဆုိပီး၊ သူပုန္အျဖစ္ လူ႔ေဘာင္သစ္ဒီမုိကရက္တစ္ပါတီ ကုိ၀င္တယ္။ မ၀င္ခင္မွာ သူပုန္အဖြဲ႔အစည္းေတြဘယ္ႏွစ္ဖြဲ႔ရွိလဲဆုိတာကို ကဗ်ာဆရာကုိၿငိမ္းေ၀က ရွင္းျပတယ္။ သူကလည္းသူပုန္ပဲဆုိေတာ့ သူ႔ကုိစကားေတာင္ေျပာဖုိ႔ေၾကာက္တယ္္။ သူကလည္းဆံပင္အရွည္ႀကီးနဲ႔ ABSDF ကေလ။ ပါပီမရုပ္ရွင္ကားထဲမွာစၿပီး ABSDF ဆုိတဲ့နာမည္နဲ႔ရည္ႏွီးတာ။ ေနာက္ဆုံးကုိၿငိမ္းေ၀က မင္းတုိ႔ လူ႔ေဘာင္သစ္ကုိသြားရင္ ပုိၿပီးသင့္ေတာ္တယ္ဆုိေတာ့လူ႔ေဘာင္သစ္နဲ႔ ခ်ိတ္ေပးတယ္။
လူ႔ေဘာင္သစ္က ပထမဆုံးေတြ႔ရတဲ့သူကေတာ့ ဗဟုိအလုပ္အမႈေဆာင္ေကာင္မတီ ကုိထြတ္ဦးလႈိင္။ သူကအခုထိပါတီမွာ ဆက္လုပ္ေနတုံးပဲ။ ေနာက္တစ္ေယာက္က အေထြအေထြအတြင္းေရးမႈး ကုိေဇာ္ႏုိင္ဦး (ေနာ္ေ၀)။ ပါတီကုိမေရာက္ခင္ ႏွစ္ရက္သုံးရက္ေလာက္မွာ က်ေနာ္တုိ႔နဲ႔ေဆြးေႏြးတယ္။ သူပုန္လုပ္ဖုိ႔စၿပီးဆက္သြယ္တုံးက အားလုံးေပါင္း ေလးေယာက္။ သုံးေယာက္က စစ္သားသားသမီးေတြခ်ည္းပဲ။ တစ္ေယာက္ကေတာ့အရပ္ဘက္က။ သူကေတာ့ ယခုအေမရိကမွာ ဆူရွီကိုအားရပါးရလိပ္ၿပီးေတာ္လွန္ေရးဆက္လုပ္ေနေသးတယ္။ နာမည္က ေက်ာ္စြာ၀င္း။ ေနာက္ဆုံးအဆင့္မွာ သူငယ္ခ်င္းႏွစ္ေယာက္ေၾကာက္လုိ႔ဆုိပီးျပန္ဒုိးကုန္တယ္။ မိဘေတြဒုကၡေရာက္မယ္။ ျမန္မာျပည္ျပန္လုိ႔မရဘူးဆုိပီး ရန္ကုန္ကုိျပန္ကုန္ၾကတယ္။ က်ေနာ္တုိ႔ႏွစ္ေယာက္ကေတာ့ လုံး၀မျပန္ဘူး။ ခ်မယ္။ အေသခံၿပီးတုိက္မယ္။ စြန္႔လႊတ္မယ္ဆုိတဲ့စိတ္နဲ႔ပဲ ေနာက္ဆုံးပါတီဌာနခ်ဳပ္ရုံးကိုေရာက္တယ္။ မဲ့ေဆာက္မွာဆုိပါေတာ့။ က်ေနာ္နာမည္အရင္းကေန ဘုန္းေက်ာ္ဆုိတဲ့ နာမည္ကုိ ကုိယ့္ဟာကိုယ္ ကင္ပြန္းမတပ္ပဲေျပာင္းခဲ့တယ္။ သူမ်ားေတြလုိသတင္းစာထဲမထည့္ခဲ့ပါဘူး။
ေရာက္ပီးပါတီ၀င္ႀကီးေတြနဲ႔မိတ္ဆက္ေပးတယ္။ ဒါက ဘုန္းေက်ာ္လုိ႔မိတ္ဆက္ေပးေတာ့။ ကုိယ့္နာမည္ကုိ ေမ့ေနတယ္။ ရဲေဘာ္ႀကီးေတြက ၈၈-ခုႏွစ္အေရးအခင္းကပါလာတဲ့လူေတြခ်ည္းပဲဆုိေတာ့ သူတုိ႔ေျပာျပတဲ့ျဖစ္ရပ္ေတြက အရမ္းစိတ္၀င္စားဖုိ႔ေကာင္းတယ္။ က်ေနာ္နဲ႔ဆုိရင္ ဒီအၾကာင္းအရာေတြက အရမ္းသူစိမ္းဆန္တယ္။ ရင္ထဲမွတလွပ္လွပ္၊ ၾကက္သိမ္းျဗန္းခနဲထရေလာက္ေအာင္ေျပာျပတက္တဲ့လူေတြရွိတယ္။ ဘယ္ေလာက္ထိ စစ္တပ္ရက္စပ္တယ္ဆုိတာကုိ။ စစခ်င္းက်ေနာ္မယုံဘူးေလ။ အေဖကစစ္သားဆုိေတာ့ ဘယ္လုိလုပ္ၿပီးရက္စက္တာလဲေပါ့။ တခါမွမေတြ႔ဘူးဘူး။ ေနာက္ဆုံးမွ သူတုိ႔ဆီမွာရွိတဲ့ ဗြီဒီယုိအေခြေတြ၊ စာအုပ္စာတမ္းေတြဖတ္ေတာ့မွ ယုံသြားတယ္။ ဒါေတြကပါးစပ္နဲ႔ေျပာတာထက္ပုိၿပီး ယုံစရာေကာင္းတယ္ေလ။ ဒီမွာတင္ပုိၿပီး သူပုန္ျဖစ္ခ်င္တဲ့စိတ္ကပုိခုိင္သြားတယ္။ လူ႔ေဘာင္သစ္ကလူေတြကလည္း ေတာ္ကီကလည္းအရမ္းေကာင္းတယ္။ ေပါင္းတာသင္းတာကလည္း သူငယ္ခ်င္းလို၊ ညီအကုိလုိေပါင္းတာဆုိေတာ့အရမ္းေပ်ာ္စရာေကာင္းတယ္။
တခါမွအရက္မေသာက္ဘူးတဲ့က်ေနာ္ မွတ္မွတ္ရရ ကုိေဇာ္ႏုိင္ဦးတုိက္တဲ့အရက္ကုိ စၿပီးေသာက္ဘူးတယ္။ သူက..မင္းအရက္ေသာက္တက္လားေပါ့။ ေသာက္တက္ရင္လာဆုိပီး အေပၚထပ္မွာ ခြက္ပုန္းခုတ္ေနတဲ့ရဲေဘာ္ႀကီးေတြနဲ႔ခ်ပါေလေရာ။ ေကာင္းလိုက္တဲ့ ထုိင္းကမတ္ေခါင္အရက္ဗ်။ ကုိထြန္းထြန္း (ကိုဂင္ႀကီး)တုိ႔မိသားစု။ ကုိရဲ(အေမရိက)တုိ႔မိသားစု။ ကိုေအာင္ေက်ာ္စုိး(ေနာ္ေ၀)တုိ႔မိသားစု။ ကုိေအာင္ျမတ္စုိး(အေသးေလး)၊ ကိုေနမ်ဳိး(အလင္းျပန္၀င္) တုိ႔ရွိတယ္။ သူတုိ႔အားလုံးက ရွစ္ေလးလုံးမွာကတည္းက ပါလာတဲ့ ေက်ာင္းသားေတြခ်ည္းပဲ။ သူတုိ႔နဲ႔စၿပီးေတြ႔တယ္။
ပါတီကုိေရာက္ေရာက္ျခင္း ႏုိင္ငံေရးသင္တန္းကုိ ကုိထြတ္ဦးလႈိင္ဦးေဆာင္ပီး ပုိ႔ခ်တယ္။ ႏိုင္ငံေရးဆုိတာဘာလဲ၊ ရုပ္၀ါဒ၊ တုိ႔ ဘာတုိ႔ညာတုိ႔ေပါ့။ ကုိေအာင္ျမတ္စုိးကေတာ့ အတုိက္အခံအဖြဲ႔အစည္းေတြအေၾကာင္း။ ညဖက္တုိင္းမွာသင္တယ္။ သင္တန္းကတစ္ပတ္နီးပါးသင္ရတယ္။ ကုိေနမ်ဳိးလည္းပါတယ္။
ၿပီးေတာ့ သုံးပတ္ေလာက္ေနၿပီးတုိက္ခုိက္ေရးကိုစိတ္၀င္စားတဲ့ရဲေဘာ္ေတြ ပါတီေဒသ-၂ ကုိဆင္းတယ္။ အဲဒိမွာ ပုိၿပီးစိတ္လႈပ္ရွားတယ္။ ေတာထဲက စခန္းကိုသြားရမယ္ေပါ့။ KNU ကကားနဲ႔လာႀကိဳမယ္ဆုိေတာ့ တခါမွမေတြ႔ဘူးတယ္ ငေပြးေတြကုိ ျမင္ရေတာ့မယ္ေလ။ ဒါနဲ႔အမုိးဖြင့္ ဟုိင္းလက္ကားနဲ႔ ေဒသ-၂ စခန္းကုိငါးနာရီေလာက္ေမာင္းေတာ့မွေရာက္တယ္။ လာႀကိဳတဲ့လူက ပါတီရဲ ႔ေဒသ-၂ ဒုတာ၀န္ခံ ကိုမ်ဳိးလႈိင္(ခ) ကိုကာကာႀကီး (ေသဆုံး)။ သူက မြတ္ဆလင္အမ်ဳိးသား။ ၈၈ ေက်ာင္းသားပဲ။
ေနာက္ဆုံးေရာက္ေတာ့ ပါတီရဲ ႔ေဒသ -၂ စခန္းက ႏုိ႔ဘုိးဒုကၡသည္ စခန္းႀကီးထဲမွာအေျခခံတာကုိး။ ဒီစခန္းက နယ္စပ္နဲ႔ ၈ ကီလုိမီတာေ၀းတယ္။ အဲဒိအထဲမွာ သူပုန္ေပါင္းစုံရွိတယ္။ ကရင္ေတြအမ်ားစုေပါ့။ စခန္းကုိေရာက္ေရာက္ျခင္း၊ တခါမွမေတြ႔ဘူး၊ မျမင္ဘူးေတာ့ ဒုကၡသည္ဆုိတာ ဒါလားေပါ့။ စခန္းမွာလာႀကိဳေပးတဲ့သူက ကုိေန၀င္း(အေမရိက)။ ေတြ႔တဲ့ သူပုန္ေတြအားလုံးက ၈၈ ေက်ာင္းသားေတြခ်ည္းပဲ။
ေရာက္တဲ့ေန႔မွာပဲ ကုိယ္ေနရမဲ့တဲအိမ္၊ ေပါင္းရမဲ့လူေတြကုိမိတ္ဆက္ေပးတယ္။ ေရခ်ဳိးရင္ ေတာင္ေပၚကက်တဲ့ေရ၊ ေသာက္လည္းေတာင္ေပၚကၾကတဲ့ေရ၊ ေရသန္႔ေတာ့မရွိဘူး။ ထုံးပါတဲ့ေရေတြေလ။က်ဳိေသာက္ရတယ္။ ညဖက္ေရာက္ေတာ့ ကရင္ေတာအရက္နဲ႔ ခ်ၿပီ။ ဒီမွာတင္အရက္မႈးၿပီး အိမ္ကုိသတိရလုိ႔ငုိပါေလေရာဗ်ာ။ ရဲေဘာ္ႀကီးေတြကေတာ့ မငုိပါနဲ႔..ငါတုိ႔လည္းမင္းလုိပဲ ဘ၀တူေတြပါဆုိပီး ေခ်ာ့ၾကတယ္။ ေနာက္ဆုံးေတာ့ဟုတ္ပါတယ္။ အားလုံးက ဘ၀တူေတြပဲေလ။ အေဖမရွိ၊ အေမမရွိ၊ ညီအစ္ကိုေမာင္ႏွမမရွိ၊ ကုိယ့္ဘ၀ကို ကိုယ္ေလွ်ာက္ဖုိ႔ဆုံးျဖတ္ခဲ့တာပဲ။ ရဲေဘာ္ႀကီးေတြအားလုံးကအရမ္းေႏြးေထြးၾကတယ္။ လုိေလးေသးမရွိျပဳစုအားေပးၾကတယ္။ သူတုိ႔ေၾကာင့္ပဲ အိမ္ကုိလုံး၀ေမ့ခဲ့တယ္။ အေမ့ကုိေမ့တယ္။ အေဖ့ကုိေမ့တယ္။ သူငယ္ခ်င္းေတြကုိ ေမ့တယ္။
ဒါနဲ႔ ...စကားမစပ္...ဒီေနရာမွာ သူပုန္လုပ္လုိ႔ ဘာခံစားခြင့္ရလဲဆုိတဲ့ေမးခြန္းရွိတယ္။ လစာရလား။ ပင္စင္ရလား။ ဆုိေတာ့ တခုမွမရဘူး။ကုိယ့္မွာရွိရင္ေတာင္ျပန္ေပးရတယ္။ စားဖုိ႔ေသာက္ဖုိ႔ကုိ ဒုကၡသည္စခန္းကေပးတဲ့ဆန္ဆီဆားရတယ္။ မီးေသြးရတယ္။ KNU ရဲ ႔အကူအညီနဲ႔ေပါ့။ ဟင္းဖုိးကိုေတာ့ ပါတီက ျပန္ေပးတယ္။ တလကုိ မုန္႔ဘုိး ထုိင္းဘတ္ေငြ ႏွစ္ရာေပးတယ္။ အရက္ ၁၀ လုံးဖုိးေတာ့ ရတယ္။ ကုိယ္ေနတဲ့တဲရဲ ႔ေနာက္ေဖးမွာ သီးပင္စားပင္စုိက္ထားရတယ္။ ခ်ဥ္ေပါင္ပင္ရွိရတယ္။ ဒုကၡသည္စခန္းကရတဲ့ဆန္က ဆန္ကြဲလုိပဲ။ ထုိင္းမွာ အညံ့ဆုံးဆန္ကုိ ဒုကၡသည္ေတြကုိေပးတာ။
စစ္သားသားသမီးဆုိေတာ့ သိပ္မမႈပါဘူး။ တပ္ထဲနဲ႔မွ သိတ္မကြာတာ။ တပ္ထဲကသင္ေပးလုိက္တဲ့ဘ၀ရွိတယ္။ လူမႈဆက္ဆံေရးရွိတယ္။ ဒါေတြက သူပုန္ဘ၀နဲ႔ဘာမွမကြာဘူးေလ။
စခန္းထဲမွာ ႏွစ္လေလာက္ၾကာေတာ့ အထက္ညြန္ၾကားခ်က္အရ ေရွ ႔တန္းဆင္းရေတာ့မယ္။ စခန္းထဲမွာ အရမ္းပ်င္းေနေတာ့ ခရီးထြက္ရမယ္ၾကားေတာ့ေပ်ာ္တယ္။ စခန္းထဲမွာ စာဖတ္၊စာေရး၊ ေရဒီယုိနားေထာင္၊ လုံၿခဳံေရးကင္းေစာင့္၊ လုပ္အားေပးလုိက္၊ ဒါနဲ႔ပဲအလုပ္ရႈပ္ေနေတာ့ ပ်င္းလာတယ္။ ထြက္ရမယ္ၾကားေတာ့ အရမ္းၾကြတက္ေနတယ္။ ႏုိ႔ဘုိးဒုကၡသည္စခန္းဆုိတာ အခုလုိ ႏုိင္ငံျခားသြားဖုိ႔၀င္တဲ့လူမရွိဘူး။ တကယ့္စစ္ေျပးဒုကၡသည္ေတြ၊ သူပုန္ေတြေနတာ။ အဲတုံးက ႏုိင္ငံျခားသြားဖုိ႔မရွိဘူး။ ၾကားလည္းမၾကားဘူးဘူး။ KNU နယ္ေျမက စခန္းသစ္ဆုိတဲ့အမာခံစခန္းက်ပီးေတာ့ ႏုိ႔ဘုိးဒုကၡသည္စခန္းကုိတည္ထားတာ။ အရမ္းေပ်ာ္စရာေကာင္းတဲ့ေနရာေလးတခုပါ။
ေရွ ႔တန္းမဆင္းခင္မွာ က်ေနာ္ရဲ ႔တပ္မႈးႀကီးေရာက္လာတယ္။ သူတုိ႔က အလယ္ပုိင္း (ဗကပနယ္ေျမ) ကေန က်ေနာ္တုိ႔ကုိဦးေဆာင္ဖုိ႔ေရာက္လာတယ္။ သူကေတာ့ ကုိေမာင္ေမာင္ဦး လုိ႔ေခၚတယ္။ အခုအေမရိကမွာခုိလႈံေနတယ္။ သူတုိ႔မိသားစု ခေလးတႏွစ္သားေလးနဲ႔ ေရွ ႔တန္းထြက္ဖုိ႔ေရာက္လာတယ္။ မထြက္ခင္မွာ ကုိ၀ဏ(အေမရိက)လည္း ဦးေအးေဆာင္တပ္ကေနထြက္ပီးလူ႔ေဘာင္သစ္ကိုေရာက္လာတယ္။
ေနာက္လူေတြတဖြဲဖဲြ ကုိးေလးလုံးစစ္ေၾကာင္းမွာပါဖုိ႔ေရာက္လာၾကတယ္။ သူတုိ႔ကေတာ့ ကိုပိန္ ( ABSDF )၊ ကုိသုိက္ (ABSDF) သူတုိ႔က ABSDF က တပ္ရင္းမႈးေတြ။ ၈၈ တကၠသုိလ္ေက်ာင္းသားေတြေလ။ ေနာက္ဆုံး ကုိေမာင္ေမာင္ၿငိမ္း ( PDF) ၊ ပါတီက ကိုေအာင္ေက်ာ္စုိး (ဗဟုိေကာ္မတီ၀င္) ေရာက္လာတယ္။ ေခါင္းေဆာင္ေတြက ေနာက္မွထုံးစံအတုိင္းေရာက္တယ္ေလ။ သူတုိ႔ကအစည္းအေ၀းေတြနဲ႔ပိေနတယ္မဟုတ္လား။ သူတုိ႔ေရာက္လာေတာ့ ထုံးစံအတုိင္း ေသာက္ၾကပြားၾက၊ ျငင္းၾကနဲ႔ မေတြ႔ဘူးမၾကားဘူးတဲ့ ဗဟုသုတကိုစၿပီးေလ့လာရတယ္။ ေတာထဲမွာ အိပ္ဖုိ႔ ပုခတ္ကုိဘယ္လုိမ်ဳိးခ်ီရလဲဆုိတာ သင္ရတယ္။ ပီဒီနည္းသင္ရတယ္။ လက္နက္ငယ္အေၾကာင္း၊ စည္းရုံးေရးနည္းနာ သင္ရတယ္။
ေရွ ႔တန္းမထြက္ခင္မွာ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ရဲ ႔ခင္ပြန္းမုိက္ကယ္အဲရစ္ဆုံးတယ္။ ညေနပိုင္း သတင္းနားေထာင္ေနရင္းနဲ႔ ကုိကာကာႀကီးကေမးတယ္။ ဒီေန႔ဘာထူးလဲကြလုိ႔။ က်ေနာ္က ဘာမွမထူးပါဘူးလို႔ျပန္ေျပာတယ္။ ေနာက္မွ သတိရလုိ႔ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ရဲ ႔ခင္ပြန္း၊ ဆုံးသြားပီလုိ႔ေျပာတယ္။ ဒါနဲ႔ ကုိကာကာႀကီး ဒါထူးျခားတဲ့သတင္းကြတဲ့။ ဟာ...က်ေနာ္မွ မသိတာလုိ႔ျပန္ေျပာမွ ၀ိုင္းရီၾကတယ္။
ဒီလုိနဲ႔ပဲ ပါတီက ကုိေအာင္ေက်ာ္စုိး၊ ကိုေမာင္ေမာင္ဦး၊ ကို၀ဏ၊ ေက်ာ္စြာ၊ က်ေနာ္တုိ႔ အလုပ္အဖြဲ႔ယူနီေဖာင္း၊ အီေကြမင့္၊ ဓား၊ စားစရာအနည္းငယ္ကုိ ထုတ္ပုိးၿပီး မနက္ ေလးနာရီတိတိမွာ စထြက္ဖုိ႔ျပင္ၾကတယ္။ ၾကာအင္းဆိပ္ႀကီးကို ႏုိ႔ဘုိးကေန လမ္းေလွ်ာက္မယ္ဆုိတာမသိရဘူး။ ဒါက လွ်ဳိ ႔၀ွက္ခ်က္ေလ။ မလွ်ိဳ ႔၀ွက္လည္းအသက္ထြက္ယုံပဲရွိမွာပါ့ေနာ္။
မနက္ေစာေစာထြက္ရမယ္ဆုိေတာ့ ရွိစုမဲ့စု၊ အ၀တ္အစားအစုတ္ေတြကုိ ၾကြပ္ၾကြပ္အိပ္နဲ႔ထုတ္ထားၿပီး ေနာက္တမ္းမွာက်န္ခဲ့မယ့္ ရဲေမေတြကုိေပးထားခဲ့တယ္။ သူတုိ႔ခင္ဗ်ာ...ေယာက်ာ္းေတြထြက္ေတာ့မယ္ဆုိေတာ့ လသားခေလးေလးေတြပိုက္ၿပီးမ်က္ႏွာမေကာင္းၾကဘူး။ ေယာက်ာ္းေတြစားဖုိ႔အတြက္ ငပိေက်ာ္၊ ငေျခာက္ေၾကာ္ေတြကို အားတက္သေရာေပ်ာ္ေပ်ာ္ပါးပါးႀကီးေၾကာ္ေပးရွာတယ္။ သူတုိ႔ လုံး၀တက္ၾကြတာကုိေတာ့အသိအမွတ္ျပဳရမယ္။ အားလုံးက စိတ္ဓာတ္ကေတာ့ေၾကာက္စရာေကာင္းေအာင္မာတယ္။
မနက္ေစာေစာအိပ္ယာထမွာဆုိေတာ့ ရင္ခုန္စြာနဲ႔အိပ္ယာကုိေစာေစာ၀င္လုိက္ပါေတာ့တယ္။
ဆက္ရန္-
သူပုန္ကေတာ္ေတာ္အဆင့္ျမင့္တယ္။ ဘုိလုိလဲမြတ္ေနေအာင္တက္တယ္။ အသားရည္ျဖဴျဖဴေဖြးေဖြးသူပုန္ေတြမ်ားတယ္။ စကားေျပာရည္မြန္ယဥ္ေက်းတယ္။ လူငယ္ကုိ ေလးေလးစားစားဆက္ဆံတယ္။ တပ္ထဲကဆက္ဆံေရးနဲ႔အရမ္းကြာေတာ့ ေတာ္ေတာ္အထင္ႀကီးသြားတယ္။ တပ္ထဲမွာ ဆူလုိက္၊ ဆဲလုိက္၊ ရုိက္လုိက္၊ ခ်လုိက္ဆုိေတာ့လူမႈဆက္ဆံေရးက အရမ္းၾကမ္းတယ္။
၉ ေလးလုံးမွာ အျပတ္ေဆာ္မယ္။ ခ်မယ္။ တုိက္မယ္။ ေသရင္ေသပါေစ။ ကုိးေလးလုံးမွာ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္အာဏာရရင္ အိမ္ျပန္မယ္ေပါ့။ စိတ္ကူးကဒီလုိမ်ဳိး။ အသက္က ၁၉-ႏွစ္ထဲမွာဆုိေတာ့ ဘာမွမစဥ္းစားဘူး။ ခ်မယ္။ ႏွပ္မယ္။ တုိက္မယ္။ ေသနတ္ကိုင္မယ္ဆုိပီး၊ သူပုန္အျဖစ္ လူ႔ေဘာင္သစ္ဒီမုိကရက္တစ္ပါတီ ကုိ၀င္တယ္။ မ၀င္ခင္မွာ သူပုန္အဖြဲ႔အစည္းေတြဘယ္ႏွစ္ဖြဲ႔ရွိလဲဆုိတာကို ကဗ်ာဆရာကုိၿငိမ္းေ၀က ရွင္းျပတယ္။ သူကလည္းသူပုန္ပဲဆုိေတာ့ သူ႔ကုိစကားေတာင္ေျပာဖုိ႔ေၾကာက္တယ္္။ သူကလည္းဆံပင္အရွည္ႀကီးနဲ႔ ABSDF ကေလ။ ပါပီမရုပ္ရွင္ကားထဲမွာစၿပီး ABSDF ဆုိတဲ့နာမည္နဲ႔ရည္ႏွီးတာ။ ေနာက္ဆုံးကုိၿငိမ္းေ၀က မင္းတုိ႔ လူ႔ေဘာင္သစ္ကုိသြားရင္ ပုိၿပီးသင့္ေတာ္တယ္ဆုိေတာ့လူ႔ေဘာင္သစ္နဲ႔ ခ်ိတ္ေပးတယ္။
လူ႔ေဘာင္သစ္က ပထမဆုံးေတြ႔ရတဲ့သူကေတာ့ ဗဟုိအလုပ္အမႈေဆာင္ေကာင္မတီ ကုိထြတ္ဦးလႈိင္။ သူကအခုထိပါတီမွာ ဆက္လုပ္ေနတုံးပဲ။ ေနာက္တစ္ေယာက္က အေထြအေထြအတြင္းေရးမႈး ကုိေဇာ္ႏုိင္ဦး (ေနာ္ေ၀)။ ပါတီကုိမေရာက္ခင္ ႏွစ္ရက္သုံးရက္ေလာက္မွာ က်ေနာ္တုိ႔နဲ႔ေဆြးေႏြးတယ္။ သူပုန္လုပ္ဖုိ႔စၿပီးဆက္သြယ္တုံးက အားလုံးေပါင္း ေလးေယာက္။ သုံးေယာက္က စစ္သားသားသမီးေတြခ်ည္းပဲ။ တစ္ေယာက္ကေတာ့အရပ္ဘက္က။ သူကေတာ့ ယခုအေမရိကမွာ ဆူရွီကိုအားရပါးရလိပ္ၿပီးေတာ္လွန္ေရးဆက္လုပ္ေနေသးတယ္။ နာမည္က ေက်ာ္စြာ၀င္း။ ေနာက္ဆုံးအဆင့္မွာ သူငယ္ခ်င္းႏွစ္ေယာက္ေၾကာက္လုိ႔ဆုိပီးျပန္ဒုိးကုန္တယ္။ မိဘေတြဒုကၡေရာက္မယ္။ ျမန္မာျပည္ျပန္လုိ႔မရဘူးဆုိပီး ရန္ကုန္ကုိျပန္ကုန္ၾကတယ္။ က်ေနာ္တုိ႔ႏွစ္ေယာက္ကေတာ့ လုံး၀မျပန္ဘူး။ ခ်မယ္။ အေသခံၿပီးတုိက္မယ္။ စြန္႔လႊတ္မယ္ဆုိတဲ့စိတ္နဲ႔ပဲ ေနာက္ဆုံးပါတီဌာနခ်ဳပ္ရုံးကိုေရာက္တယ္။ မဲ့ေဆာက္မွာဆုိပါေတာ့။ က်ေနာ္နာမည္အရင္းကေန ဘုန္းေက်ာ္ဆုိတဲ့ နာမည္ကုိ ကုိယ့္ဟာကိုယ္ ကင္ပြန္းမတပ္ပဲေျပာင္းခဲ့တယ္။ သူမ်ားေတြလုိသတင္းစာထဲမထည့္ခဲ့ပါဘူး။
ေရာက္ပီးပါတီ၀င္ႀကီးေတြနဲ႔မိတ္ဆက္ေပးတယ္။ ဒါက ဘုန္းေက်ာ္လုိ႔မိတ္ဆက္ေပးေတာ့။ ကုိယ့္နာမည္ကုိ ေမ့ေနတယ္။ ရဲေဘာ္ႀကီးေတြက ၈၈-ခုႏွစ္အေရးအခင္းကပါလာတဲ့လူေတြခ်ည္းပဲဆုိေတာ့ သူတုိ႔ေျပာျပတဲ့ျဖစ္ရပ္ေတြက အရမ္းစိတ္၀င္စားဖုိ႔ေကာင္းတယ္။ က်ေနာ္နဲ႔ဆုိရင္ ဒီအၾကာင္းအရာေတြက အရမ္းသူစိမ္းဆန္တယ္။ ရင္ထဲမွတလွပ္လွပ္၊ ၾကက္သိမ္းျဗန္းခနဲထရေလာက္ေအာင္ေျပာျပတက္တဲ့လူေတြရွိတယ္။ ဘယ္ေလာက္ထိ စစ္တပ္ရက္စပ္တယ္ဆုိတာကုိ။ စစခ်င္းက်ေနာ္မယုံဘူးေလ။ အေဖကစစ္သားဆုိေတာ့ ဘယ္လုိလုပ္ၿပီးရက္စက္တာလဲေပါ့။ တခါမွမေတြ႔ဘူးဘူး။ ေနာက္ဆုံးမွ သူတုိ႔ဆီမွာရွိတဲ့ ဗြီဒီယုိအေခြေတြ၊ စာအုပ္စာတမ္းေတြဖတ္ေတာ့မွ ယုံသြားတယ္။ ဒါေတြကပါးစပ္နဲ႔ေျပာတာထက္ပုိၿပီး ယုံစရာေကာင္းတယ္ေလ။ ဒီမွာတင္ပုိၿပီး သူပုန္ျဖစ္ခ်င္တဲ့စိတ္ကပုိခုိင္သြားတယ္။ လူ႔ေဘာင္သစ္ကလူေတြကလည္း ေတာ္ကီကလည္းအရမ္းေကာင္းတယ္။ ေပါင္းတာသင္းတာကလည္း သူငယ္ခ်င္းလို၊ ညီအကုိလုိေပါင္းတာဆုိေတာ့အရမ္းေပ်ာ္စရာေကာင္းတယ္။
တခါမွအရက္မေသာက္ဘူးတဲ့က်ေနာ္ မွတ္မွတ္ရရ ကုိေဇာ္ႏုိင္ဦးတုိက္တဲ့အရက္ကုိ စၿပီးေသာက္ဘူးတယ္။ သူက..မင္းအရက္ေသာက္တက္လားေပါ့။ ေသာက္တက္ရင္လာဆုိပီး အေပၚထပ္မွာ ခြက္ပုန္းခုတ္ေနတဲ့ရဲေဘာ္ႀကီးေတြနဲ႔ခ်ပါေလေရာ။ ေကာင္းလိုက္တဲ့ ထုိင္းကမတ္ေခါင္အရက္ဗ်။ ကုိထြန္းထြန္း (ကိုဂင္ႀကီး)တုိ႔မိသားစု။ ကုိရဲ(အေမရိက)တုိ႔မိသားစု။ ကိုေအာင္ေက်ာ္စုိး(ေနာ္ေ၀)တုိ႔မိသားစု။ ကုိေအာင္ျမတ္စုိး(အေသးေလး)၊ ကိုေနမ်ဳိး(အလင္းျပန္၀င္) တုိ႔ရွိတယ္။ သူတုိ႔အားလုံးက ရွစ္ေလးလုံးမွာကတည္းက ပါလာတဲ့ ေက်ာင္းသားေတြခ်ည္းပဲ။ သူတုိ႔နဲ႔စၿပီးေတြ႔တယ္။
ပါတီကုိေရာက္ေရာက္ျခင္း ႏုိင္ငံေရးသင္တန္းကုိ ကုိထြတ္ဦးလႈိင္ဦးေဆာင္ပီး ပုိ႔ခ်တယ္။ ႏိုင္ငံေရးဆုိတာဘာလဲ၊ ရုပ္၀ါဒ၊ တုိ႔ ဘာတုိ႔ညာတုိ႔ေပါ့။ ကုိေအာင္ျမတ္စုိးကေတာ့ အတုိက္အခံအဖြဲ႔အစည္းေတြအေၾကာင္း။ ညဖက္တုိင္းမွာသင္တယ္။ သင္တန္းကတစ္ပတ္နီးပါးသင္ရတယ္။ ကုိေနမ်ဳိးလည္းပါတယ္။
ၿပီးေတာ့ သုံးပတ္ေလာက္ေနၿပီးတုိက္ခုိက္ေရးကိုစိတ္၀င္စားတဲ့ရဲေဘာ္ေတြ ပါတီေဒသ-၂ ကုိဆင္းတယ္။ အဲဒိမွာ ပုိၿပီးစိတ္လႈပ္ရွားတယ္။ ေတာထဲက စခန္းကိုသြားရမယ္ေပါ့။ KNU ကကားနဲ႔လာႀကိဳမယ္ဆုိေတာ့ တခါမွမေတြ႔ဘူးတယ္ ငေပြးေတြကုိ ျမင္ရေတာ့မယ္ေလ။ ဒါနဲ႔အမုိးဖြင့္ ဟုိင္းလက္ကားနဲ႔ ေဒသ-၂ စခန္းကုိငါးနာရီေလာက္ေမာင္းေတာ့မွေရာက္တယ္။ လာႀကိဳတဲ့လူက ပါတီရဲ ႔ေဒသ-၂ ဒုတာ၀န္ခံ ကိုမ်ဳိးလႈိင္(ခ) ကိုကာကာႀကီး (ေသဆုံး)။ သူက မြတ္ဆလင္အမ်ဳိးသား။ ၈၈ ေက်ာင္းသားပဲ။
ေနာက္ဆုံးေရာက္ေတာ့ ပါတီရဲ ႔ေဒသ -၂ စခန္းက ႏုိ႔ဘုိးဒုကၡသည္ စခန္းႀကီးထဲမွာအေျခခံတာကုိး။ ဒီစခန္းက နယ္စပ္နဲ႔ ၈ ကီလုိမီတာေ၀းတယ္။ အဲဒိအထဲမွာ သူပုန္ေပါင္းစုံရွိတယ္။ ကရင္ေတြအမ်ားစုေပါ့။ စခန္းကုိေရာက္ေရာက္ျခင္း၊ တခါမွမေတြ႔ဘူး၊ မျမင္ဘူးေတာ့ ဒုကၡသည္ဆုိတာ ဒါလားေပါ့။ စခန္းမွာလာႀကိဳေပးတဲ့သူက ကုိေန၀င္း(အေမရိက)။ ေတြ႔တဲ့ သူပုန္ေတြအားလုံးက ၈၈ ေက်ာင္းသားေတြခ်ည္းပဲ။
ေရာက္တဲ့ေန႔မွာပဲ ကုိယ္ေနရမဲ့တဲအိမ္၊ ေပါင္းရမဲ့လူေတြကုိမိတ္ဆက္ေပးတယ္။ ေရခ်ဳိးရင္ ေတာင္ေပၚကက်တဲ့ေရ၊ ေသာက္လည္းေတာင္ေပၚကၾကတဲ့ေရ၊ ေရသန္႔ေတာ့မရွိဘူး။ ထုံးပါတဲ့ေရေတြေလ။က်ဳိေသာက္ရတယ္။ ညဖက္ေရာက္ေတာ့ ကရင္ေတာအရက္နဲ႔ ခ်ၿပီ။ ဒီမွာတင္အရက္မႈးၿပီး အိမ္ကုိသတိရလုိ႔ငုိပါေလေရာဗ်ာ။ ရဲေဘာ္ႀကီးေတြကေတာ့ မငုိပါနဲ႔..ငါတုိ႔လည္းမင္းလုိပဲ ဘ၀တူေတြပါဆုိပီး ေခ်ာ့ၾကတယ္။ ေနာက္ဆုံးေတာ့ဟုတ္ပါတယ္။ အားလုံးက ဘ၀တူေတြပဲေလ။ အေဖမရွိ၊ အေမမရွိ၊ ညီအစ္ကိုေမာင္ႏွမမရွိ၊ ကုိယ့္ဘ၀ကို ကိုယ္ေလွ်ာက္ဖုိ႔ဆုံးျဖတ္ခဲ့တာပဲ။ ရဲေဘာ္ႀကီးေတြအားလုံးကအရမ္းေႏြးေထြးၾကတယ္။ လုိေလးေသးမရွိျပဳစုအားေပးၾကတယ္။ သူတုိ႔ေၾကာင့္ပဲ အိမ္ကုိလုံး၀ေမ့ခဲ့တယ္။ အေမ့ကုိေမ့တယ္။ အေဖ့ကုိေမ့တယ္။ သူငယ္ခ်င္းေတြကုိ ေမ့တယ္။
ဒါနဲ႔ ...စကားမစပ္...ဒီေနရာမွာ သူပုန္လုပ္လုိ႔ ဘာခံစားခြင့္ရလဲဆုိတဲ့ေမးခြန္းရွိတယ္။ လစာရလား။ ပင္စင္ရလား။ ဆုိေတာ့ တခုမွမရဘူး။ကုိယ့္မွာရွိရင္ေတာင္ျပန္ေပးရတယ္။ စားဖုိ႔ေသာက္ဖုိ႔ကုိ ဒုကၡသည္စခန္းကေပးတဲ့ဆန္ဆီဆားရတယ္။ မီးေသြးရတယ္။ KNU ရဲ ႔အကူအညီနဲ႔ေပါ့။ ဟင္းဖုိးကိုေတာ့ ပါတီက ျပန္ေပးတယ္။ တလကုိ မုန္႔ဘုိး ထုိင္းဘတ္ေငြ ႏွစ္ရာေပးတယ္။ အရက္ ၁၀ လုံးဖုိးေတာ့ ရတယ္။ ကုိယ္ေနတဲ့တဲရဲ ႔ေနာက္ေဖးမွာ သီးပင္စားပင္စုိက္ထားရတယ္။ ခ်ဥ္ေပါင္ပင္ရွိရတယ္။ ဒုကၡသည္စခန္းကရတဲ့ဆန္က ဆန္ကြဲလုိပဲ။ ထုိင္းမွာ အညံ့ဆုံးဆန္ကုိ ဒုကၡသည္ေတြကုိေပးတာ။
စစ္သားသားသမီးဆုိေတာ့ သိပ္မမႈပါဘူး။ တပ္ထဲနဲ႔မွ သိတ္မကြာတာ။ တပ္ထဲကသင္ေပးလုိက္တဲ့ဘ၀ရွိတယ္။ လူမႈဆက္ဆံေရးရွိတယ္။ ဒါေတြက သူပုန္ဘ၀နဲ႔ဘာမွမကြာဘူးေလ။
စခန္းထဲမွာ ႏွစ္လေလာက္ၾကာေတာ့ အထက္ညြန္ၾကားခ်က္အရ ေရွ ႔တန္းဆင္းရေတာ့မယ္။ စခန္းထဲမွာ အရမ္းပ်င္းေနေတာ့ ခရီးထြက္ရမယ္ၾကားေတာ့ေပ်ာ္တယ္။ စခန္းထဲမွာ စာဖတ္၊စာေရး၊ ေရဒီယုိနားေထာင္၊ လုံၿခဳံေရးကင္းေစာင့္၊ လုပ္အားေပးလုိက္၊ ဒါနဲ႔ပဲအလုပ္ရႈပ္ေနေတာ့ ပ်င္းလာတယ္။ ထြက္ရမယ္ၾကားေတာ့ အရမ္းၾကြတက္ေနတယ္။ ႏုိ႔ဘုိးဒုကၡသည္စခန္းဆုိတာ အခုလုိ ႏုိင္ငံျခားသြားဖုိ႔၀င္တဲ့လူမရွိဘူး။ တကယ့္စစ္ေျပးဒုကၡသည္ေတြ၊ သူပုန္ေတြေနတာ။ အဲတုံးက ႏုိင္ငံျခားသြားဖုိ႔မရွိဘူး။ ၾကားလည္းမၾကားဘူးဘူး။ KNU နယ္ေျမက စခန္းသစ္ဆုိတဲ့အမာခံစခန္းက်ပီးေတာ့ ႏုိ႔ဘုိးဒုကၡသည္စခန္းကုိတည္ထားတာ။ အရမ္းေပ်ာ္စရာေကာင္းတဲ့ေနရာေလးတခုပါ။
ေရွ ႔တန္းမဆင္းခင္မွာ က်ေနာ္ရဲ ႔တပ္မႈးႀကီးေရာက္လာတယ္။ သူတုိ႔က အလယ္ပုိင္း (ဗကပနယ္ေျမ) ကေန က်ေနာ္တုိ႔ကုိဦးေဆာင္ဖုိ႔ေရာက္လာတယ္။ သူကေတာ့ ကုိေမာင္ေမာင္ဦး လုိ႔ေခၚတယ္။ အခုအေမရိကမွာခုိလႈံေနတယ္။ သူတုိ႔မိသားစု ခေလးတႏွစ္သားေလးနဲ႔ ေရွ ႔တန္းထြက္ဖုိ႔ေရာက္လာတယ္။ မထြက္ခင္မွာ ကုိ၀ဏ(အေမရိက)လည္း ဦးေအးေဆာင္တပ္ကေနထြက္ပီးလူ႔ေဘာင္သစ္ကိုေရာက္လာတယ္။
ေနာက္လူေတြတဖြဲဖဲြ ကုိးေလးလုံးစစ္ေၾကာင္းမွာပါဖုိ႔ေရာက္လာၾကတယ္။ သူတုိ႔ကေတာ့ ကိုပိန္ ( ABSDF )၊ ကုိသုိက္ (ABSDF) သူတုိ႔က ABSDF က တပ္ရင္းမႈးေတြ။ ၈၈ တကၠသုိလ္ေက်ာင္းသားေတြေလ။ ေနာက္ဆုံး ကုိေမာင္ေမာင္ၿငိမ္း ( PDF) ၊ ပါတီက ကိုေအာင္ေက်ာ္စုိး (ဗဟုိေကာ္မတီ၀င္) ေရာက္လာတယ္။ ေခါင္းေဆာင္ေတြက ေနာက္မွထုံးစံအတုိင္းေရာက္တယ္ေလ။ သူတုိ႔ကအစည္းအေ၀းေတြနဲ႔ပိေနတယ္မဟုတ္လား။ သူတုိ႔ေရာက္လာေတာ့ ထုံးစံအတုိင္း ေသာက္ၾကပြားၾက၊ ျငင္းၾကနဲ႔ မေတြ႔ဘူးမၾကားဘူးတဲ့ ဗဟုသုတကိုစၿပီးေလ့လာရတယ္။ ေတာထဲမွာ အိပ္ဖုိ႔ ပုခတ္ကုိဘယ္လုိမ်ဳိးခ်ီရလဲဆုိတာ သင္ရတယ္။ ပီဒီနည္းသင္ရတယ္။ လက္နက္ငယ္အေၾကာင္း၊ စည္းရုံးေရးနည္းနာ သင္ရတယ္။
ေရွ ႔တန္းမထြက္ခင္မွာ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ရဲ ႔ခင္ပြန္းမုိက္ကယ္အဲရစ္ဆုံးတယ္။ ညေနပိုင္း သတင္းနားေထာင္ေနရင္းနဲ႔ ကုိကာကာႀကီးကေမးတယ္။ ဒီေန႔ဘာထူးလဲကြလုိ႔။ က်ေနာ္က ဘာမွမထူးပါဘူးလို႔ျပန္ေျပာတယ္။ ေနာက္မွ သတိရလုိ႔ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ရဲ ႔ခင္ပြန္း၊ ဆုံးသြားပီလုိ႔ေျပာတယ္။ ဒါနဲ႔ ကုိကာကာႀကီး ဒါထူးျခားတဲ့သတင္းကြတဲ့။ ဟာ...က်ေနာ္မွ မသိတာလုိ႔ျပန္ေျပာမွ ၀ိုင္းရီၾကတယ္။
ဒီလုိနဲ႔ပဲ ပါတီက ကုိေအာင္ေက်ာ္စုိး၊ ကိုေမာင္ေမာင္ဦး၊ ကို၀ဏ၊ ေက်ာ္စြာ၊ က်ေနာ္တုိ႔ အလုပ္အဖြဲ႔ယူနီေဖာင္း၊ အီေကြမင့္၊ ဓား၊ စားစရာအနည္းငယ္ကုိ ထုတ္ပုိးၿပီး မနက္ ေလးနာရီတိတိမွာ စထြက္ဖုိ႔ျပင္ၾကတယ္။ ၾကာအင္းဆိပ္ႀကီးကို ႏုိ႔ဘုိးကေန လမ္းေလွ်ာက္မယ္ဆုိတာမသိရဘူး။ ဒါက လွ်ဳိ ႔၀ွက္ခ်က္ေလ။ မလွ်ိဳ ႔၀ွက္လည္းအသက္ထြက္ယုံပဲရွိမွာပါ့ေနာ္။
မနက္ေစာေစာထြက္ရမယ္ဆုိေတာ့ ရွိစုမဲ့စု၊ အ၀တ္အစားအစုတ္ေတြကုိ ၾကြပ္ၾကြပ္အိပ္နဲ႔ထုတ္ထားၿပီး ေနာက္တမ္းမွာက်န္ခဲ့မယ့္ ရဲေမေတြကုိေပးထားခဲ့တယ္။ သူတုိ႔ခင္ဗ်ာ...ေယာက်ာ္းေတြထြက္ေတာ့မယ္ဆုိေတာ့ လသားခေလးေလးေတြပိုက္ၿပီးမ်က္ႏွာမေကာင္းၾကဘူး။ ေယာက်ာ္းေတြစားဖုိ႔အတြက္ ငပိေက်ာ္၊ ငေျခာက္ေၾကာ္ေတြကို အားတက္သေရာေပ်ာ္ေပ်ာ္ပါးပါးႀကီးေၾကာ္ေပးရွာတယ္။ သူတုိ႔ လုံး၀တက္ၾကြတာကုိေတာ့အသိအမွတ္ျပဳရမယ္။ အားလုံးက စိတ္ဓာတ္ကေတာ့ေၾကာက္စရာေကာင္းေအာင္မာတယ္။
မနက္ေစာေစာအိပ္ယာထမွာဆုိေတာ့ ရင္ခုန္စြာနဲ႔အိပ္ယာကုိေစာေစာ၀င္လုိက္ပါေတာ့တယ္။
ဆက္ရန္-
က်ေနာ့္အေဖစစ္သားခ်စ္သလားေတာ့မေမးနဲ႔- နိဂုံး
ေက်ာင္းသားဘ၀
မွတ္မွတ္ရရေလးဆုိေတာ့။ ကုိယ့္ကုိယ္လည္းမရွက္ႏုိင္ပါဘူး။ ေက်ာင္းတက္တဲ့အခါတုိင္း ဗိုက္ဆာတဲ့ရက္ေတြက မ်ားတယ္။ ထမင္းခ်ဳိင့္ထည့္ဖုိ႔ဟင္းေကာင္းမခ်က္ႏုိင္ေတာ့ ထည့္ရမွာရွက္တယ္။ ထမင္းခ်ဳိင္ကလည္း သူမ်ားေတြလုိ စတီးခ်ဳိင့္တုိ႔၊ ေကာ္ခ်ဳိင့္လွလွ ေလးေတြမဟုတ္ဘူး။
စစ္သားသားသမီးပီပီ အေဖရဲ ႔အေမြျဖစ္တဲ့ ပိန္လိန္ေနတဲ့ဟန္ေကာႀကီးနဲ႔ဆုိေတာ့ ထမင္းထည့္ရမွာ ဖီးမလာဘူး။ မထည့္ရဲေတာ့ အိမ္မွာ ေက်ာင္းမတက္ခင္အ၀စားတယ္။ စားတဲ့အခ်ိန္က မနက္ ၈ နာရီ။ ညေန သုံးနာခြဲထဘယ္လုိလုပ္ၿပီးခံမွာလဲ။ ဒါ့ေၾကာင့္ ဘာမွမစားဘဲေနခဲ့တဲ့ရက္ေတြမ်ားတယ္။ အိမ္ေရာက္မွ ျပန္စားေပါ့။
အိမ္မေရာက္ခင္ လမ္းမွာ အေမ ဟင္းေကာင္းေကာင္းခ်က္ထားပါေစလုိ႔ ဆုေတာင္းရတာအေမာပါပဲ။ အိမ္ေရာက္ရင္ထုံးစံအတုိင္း ကန္စြန္းရြက္ခ်ည္ရည္ဟင္း နဲ႔ ငပိကေတာ့ အိမ္ရဲ ႔ေက်းဇူးရွင္ေတြေလ။
မုန္႔စားဆင္းခ်ိန္၊ ထမင္းစားခ်ိန္မွာ ပုိက္ဆံရွိတဲ့သူေတြစားေနသုံးေနတာကုိ ၾကည့္ပီး အေဖ့ေပၚကုိ အထင္မွားအျမင္မွားခဲ့တာေတြအမ်ားႀကီးပါ။ ငယ္ေသးေတာ့မသိဘူးေလ။ ရုိးရုိးသားသားအေဖရွာေၾကြးတာကို တန္ဖုိးထားရေကာင္းမွန္းမသိဘူး။ သူမ်ားအေဖေတြလုိ၊ က်ေနာ့္အေဖက ကားေကာင္းေကာင္းေတြနဲ႔ သူတုိ႔သားသမီးေတြကုိ ေက်ာင္းလာပို႔တဲ့အခါ သိမ္ငယ္စိတ္က အလုိလုိရွိလာတယ္။
စား၀တ္ေနေရးအဆင္မေျပေတာ့ ေက်ာင္းစာလည္းစိတ္မ၀င္စားပါဘူး။ ဗုိက္ဆာေနတာနဲ႔ ဘယ္လုိလုပ္ၿပီးစာကုိဖတ္ႏုိင္အုံးမွာလဲ။ ဒါ့ေၾကာင့္ အခုထိေခါင္းထဲမွာစြဲေနတာက စား၀တ္ေနေရးမေျပလည္ပဲနဲ႔ ဘယ္ေတာ့မွခေလးေတြပညာတက္မွာမဟုတ္ဘူးလုိ႔။ ဒါ့ေၾကာင့္လည္းပဲ က်ေနာ္ ၁၀ တန္းကုိ ၂-ခါက်ပီး စား၀တ္ေနေရးအဆင္ေျပေအာင္ အေမနဲ႔အေဖကုိ ကူညီခဲ့ရတာေပါ့။
ငမြဲကငမြဲျဖစ္တာ ဘ၀ေပးကုသုိလ္ကံလား
က်ေနာ္တုိ႔ဘ၀ေတြက အသက္မေသယုံတမယ္ စားရေသာက္ရ ၊ ေနရ။ ဒါက တပ္ထဲမွာရွိတဲ့ စစ္သားသမီးတုိင္းလုိလုိပါပဲ။ အေဖရတဲ့လစာနဲ႔ ဘယ္လုိမွ အိမ္မွာမေလာက္ငွ။ အစားအေသာက္၊ အ၀တ္အစားခ်ဳိ ႔တဲ့။ ပညာသင္ဖုိ႔ေငြမရွိ။ ဒီလုိျဖစ္ေနတဲ့ဘ၀မွာ အမ်ားစုကေနာက္ဆုံး ၁၀ တန္းေတာင္မေအာင္ပဲ...ေက်ာင္းထြက္ ရရအလုပ္၀င္လုပ္၊ တပ္ထဲ၀င္၊ ဒီလုိနဲ႔ပဲ ဘ၀ႀကီး ေျပာင္းျပန္တပတ္ျပန္လည္။
စက္ရုံ၊ အလုပ္ရုံ၊ တပ္ထဲမွာ သြားေရာက္လုပ္ကုိင္တဲ့လူေတြအားလုံး ၾကားရတာက အဆင္မေျပတဲ့ဘ၀အေမာေတြနဲ႔။ သူတုိ႔ေလးေတြ မိသားစုေတြျဖစ္လာ၊ သားသမီးေတြရတဲ့အခါ သူတုိ႔သားသမီးေတြ က်ေနာ္တုိ႔ဘ၀ေတြလို ျပန္ခံစားရ။ ေအာ္ ဒီလုိနဲ႔ပဲ ဘ၀ေတြ ခ်ားရဟတ္လုိလည္ပတ္ၿပီး နိဂုံးခ်ဳပ္ရတယ္။
က်ေနာ္ဆုံးျဖတ္ခ်က္ကုိ ရဲရဲႀကီးခ်လုိက္တဲ့ေန႔က အေဖေထာင္က်တဲ့ေန႔ျဖစ္သြားတယ္။ က်ေနာ္ဆုံးျဖတ္က က်ေနာ့္သားသမီးေတြ က်ေနာ့္လုိ စုတ္ျပတ္ႏွံခ်ာတဲ့ဘ၀မ်ဳိးမေရာက္ခ်င္လို႔၊ မွားေနတဲ့အမွားႀကီးကုိေတာ္လွန္ခ်င္လုိ႔ က်ေနာ္ေတာခုိလုိက္ပါၿပီ။
မွတ္မွတ္ရရေလးဆုိေတာ့။ ကုိယ့္ကုိယ္လည္းမရွက္ႏုိင္ပါဘူး။ ေက်ာင္းတက္တဲ့အခါတုိင္း ဗိုက္ဆာတဲ့ရက္ေတြက မ်ားတယ္။ ထမင္းခ်ဳိင့္ထည့္ဖုိ႔ဟင္းေကာင္းမခ်က္ႏုိင္ေတာ့ ထည့္ရမွာရွက္တယ္။ ထမင္းခ်ဳိင္ကလည္း သူမ်ားေတြလုိ စတီးခ်ဳိင့္တုိ႔၊ ေကာ္ခ်ဳိင့္လွလွ ေလးေတြမဟုတ္ဘူး။
စစ္သားသားသမီးပီပီ အေဖရဲ ႔အေမြျဖစ္တဲ့ ပိန္လိန္ေနတဲ့ဟန္ေကာႀကီးနဲ႔ဆုိေတာ့ ထမင္းထည့္ရမွာ ဖီးမလာဘူး။ မထည့္ရဲေတာ့ အိမ္မွာ ေက်ာင္းမတက္ခင္အ၀စားတယ္။ စားတဲ့အခ်ိန္က မနက္ ၈ နာရီ။ ညေန သုံးနာခြဲထဘယ္လုိလုပ္ၿပီးခံမွာလဲ။ ဒါ့ေၾကာင့္ ဘာမွမစားဘဲေနခဲ့တဲ့ရက္ေတြမ်ားတယ္။ အိမ္ေရာက္မွ ျပန္စားေပါ့။
အိမ္မေရာက္ခင္ လမ္းမွာ အေမ ဟင္းေကာင္းေကာင္းခ်က္ထားပါေစလုိ႔ ဆုေတာင္းရတာအေမာပါပဲ။ အိမ္ေရာက္ရင္ထုံးစံအတုိင္း ကန္စြန္းရြက္ခ်ည္ရည္ဟင္း နဲ႔ ငပိကေတာ့ အိမ္ရဲ ႔ေက်းဇူးရွင္ေတြေလ။
မုန္႔စားဆင္းခ်ိန္၊ ထမင္းစားခ်ိန္မွာ ပုိက္ဆံရွိတဲ့သူေတြစားေနသုံးေနတာကုိ ၾကည့္ပီး အေဖ့ေပၚကုိ အထင္မွားအျမင္မွားခဲ့တာေတြအမ်ားႀကီးပါ။ ငယ္ေသးေတာ့မသိဘူးေလ။ ရုိးရုိးသားသားအေဖရွာေၾကြးတာကို တန္ဖုိးထားရေကာင္းမွန္းမသိဘူး။ သူမ်ားအေဖေတြလုိ၊ က်ေနာ့္အေဖက ကားေကာင္းေကာင္းေတြနဲ႔ သူတုိ႔သားသမီးေတြကုိ ေက်ာင္းလာပို႔တဲ့အခါ သိမ္ငယ္စိတ္က အလုိလုိရွိလာတယ္။
စား၀တ္ေနေရးအဆင္မေျပေတာ့ ေက်ာင္းစာလည္းစိတ္မ၀င္စားပါဘူး။ ဗုိက္ဆာေနတာနဲ႔ ဘယ္လုိလုပ္ၿပီးစာကုိဖတ္ႏုိင္အုံးမွာလဲ။ ဒါ့ေၾကာင့္ အခုထိေခါင္းထဲမွာစြဲေနတာက စား၀တ္ေနေရးမေျပလည္ပဲနဲ႔ ဘယ္ေတာ့မွခေလးေတြပညာတက္မွာမဟုတ္ဘူးလုိ႔။ ဒါ့ေၾကာင့္လည္းပဲ က်ေနာ္ ၁၀ တန္းကုိ ၂-ခါက်ပီး စား၀တ္ေနေရးအဆင္ေျပေအာင္ အေမနဲ႔အေဖကုိ ကူညီခဲ့ရတာေပါ့။
ငမြဲကငမြဲျဖစ္တာ ဘ၀ေပးကုသုိလ္ကံလား
က်ေနာ္တုိ႔ဘ၀ေတြက အသက္မေသယုံတမယ္ စားရေသာက္ရ ၊ ေနရ။ ဒါက တပ္ထဲမွာရွိတဲ့ စစ္သားသမီးတုိင္းလုိလုိပါပဲ။ အေဖရတဲ့လစာနဲ႔ ဘယ္လုိမွ အိမ္မွာမေလာက္ငွ။ အစားအေသာက္၊ အ၀တ္အစားခ်ဳိ ႔တဲ့။ ပညာသင္ဖုိ႔ေငြမရွိ။ ဒီလုိျဖစ္ေနတဲ့ဘ၀မွာ အမ်ားစုကေနာက္ဆုံး ၁၀ တန္းေတာင္မေအာင္ပဲ...ေက်ာင္းထြက္ ရရအလုပ္၀င္လုပ္၊ တပ္ထဲ၀င္၊ ဒီလုိနဲ႔ပဲ ဘ၀ႀကီး ေျပာင္းျပန္တပတ္ျပန္လည္။
စက္ရုံ၊ အလုပ္ရုံ၊ တပ္ထဲမွာ သြားေရာက္လုပ္ကုိင္တဲ့လူေတြအားလုံး ၾကားရတာက အဆင္မေျပတဲ့ဘ၀အေမာေတြနဲ႔။ သူတုိ႔ေလးေတြ မိသားစုေတြျဖစ္လာ၊ သားသမီးေတြရတဲ့အခါ သူတုိ႔သားသမီးေတြ က်ေနာ္တုိ႔ဘ၀ေတြလို ျပန္ခံစားရ။ ေအာ္ ဒီလုိနဲ႔ပဲ ဘ၀ေတြ ခ်ားရဟတ္လုိလည္ပတ္ၿပီး နိဂုံးခ်ဳပ္ရတယ္။
က်ေနာ္ဆုံးျဖတ္ခ်က္ကုိ ရဲရဲႀကီးခ်လုိက္တဲ့ေန႔က အေဖေထာင္က်တဲ့ေန႔ျဖစ္သြားတယ္။ က်ေနာ္ဆုံးျဖတ္က က်ေနာ့္သားသမီးေတြ က်ေနာ့္လုိ စုတ္ျပတ္ႏွံခ်ာတဲ့ဘ၀မ်ဳိးမေရာက္ခ်င္လို႔၊ မွားေနတဲ့အမွားႀကီးကုိေတာ္လွန္ခ်င္လုိ႔ က်ေနာ္ေတာခုိလုိက္ပါၿပီ။
ေတာထဲကအေၾကာင္းဆက္ေရးပါ့မယ္။
2/3/10
က်ေနာ့္အေဖစစ္သားခ်စ္သလားေတာ့မေမးနဲ႔ - အပိုင္း ၄
အေဖက ရဲေဘာ္ဘ၀ထဲက တပ္ထဲမွာစၿပီးတာ၀န္ထမ္းတယ္။ တစ္ၾကပ္ႀကီးဘ၀ အထိ။ အေမနဲ႔အိမ္ေထာင္က်တုံးကလည္း တပ္ထဲမွာျဖစ္တယ္။ က်ေနာ့္ကုိေမြးေတာ့လဲတပ္ထဲမွာ။ ညီအငယ္ဆုံးကုိလည္းတပ္ထဲမွာေမြးတယ္။
တပ္ထဲမွာ ႀကီးျပင္းခဲ့ရတာဆုိေတာ့ တခါတေလ လူေတြနဲ႔ဆက္ဆံေရးမွာလည္း စစ္သားသားသမီးပီပီ၊ တပ္စိတ္ေတာ့ေပါက္တယ္။ အမိန္႔နာခံတက္တဲ့အက်င့္က အေဖတင္မဟုတ္ဘူး က်ေနာ္တုိ႔မွာေတာင္ စြဲေနတယ္။ ဥပမာ...မင္း..ဒီေန႔ လုပ္အားေပးလုပ္ရမယ္။ ဘယ္ေနရာမွာ ၿခဳံခုတ္ရမယ္ဆုိတာကုိသာ အတိအက်ေပး ဘာမွမစဥ္းစားပဲလုပ္တက္တဲ့အက်င့္ျဖစ္ေနတယ္။
ဒါက စစ္သားေတြတင္မဟုတ္ဘူး၊ သူတုိ႔ရဲ ႔မိသားစုေတြပါ အမိန္႔နာခံတက္တယ္။ တေန႔တေန႔တပ္ထဲမွာ ကစား၊ ေက်ာင္းတက္ဆုိေတာ့ အျပင္ေလာကလူေတြကုိေတာင္ အထင္ႀကီးတဲစိတ္မရွိဘူး။ စစ္သားက ပုိျမင့္ျမတ္တယ္ဆုိတဲ့စိတ္ကစြဲေနတယ္။ ဘာ့ေၾကာင့္လဲဆုိေတာ့ သူတုိ႔က အသက္ေတာင္အေသခံၿပီးတုိင္းျပည္အတြက္ ကာကြယ္ရတာမဟုတ္လား။
ျမန္မာ့အသံက တပ္မေတာ္ေန႔ေတြဆုိရင္ စစ္ကားလႊင့္ေပးတယ္။ စစ္ကားေလာက္ ၾကည့္လုိ႔ေကာင္းတဲ့ရုပ္ရွင္မရွိဘူး။ ဒါမ်ဳိးအထိ စစ္တပ္နဲ႔ပက္သက္ၿပီး အထင္ႀကီးတယ္။ ေနာက္ပီး ဗုိလ္ႀကီး၊ ဗိုလ္မႈးျဖစ္ရတာကုိ ဂုဏ္ယူတက္တယ္။ အထင္ႀကီးတဲ့စိတ္ကလုံး၀ပဲ။ သူတုိ႔က ကုိယ့္ထက္ျမင့္ျမတ္တဲ့ဆုိတဲ့စိတ္က ႀကီးစုိးေနတာလားမသိဘူး။ ေနာက္ပုိင္း ႏုိင္ငံေရးထဲေရာက္မွ အထင္ႀကီးတဲ့စိတ္လုံး၀ ေပ်ာက္သြားတဲ့။ သူတုိ႔ဘ၀နဲ႔အျပင္အရပ္သားဘ၀ကို ခ်င့္ခ်ိန္တက္လာလုိ႔လားမသိဘူး။
ဘ၀ေပးကုသုိလ္ကံေပါ့ေလ
စား၀တ္ေနေရးအတြက္ကေတာ့တပ္ထဲစစ္သား၊ မိသားစုေတြအားလုံးကေတာ့ သိတဲ့အတုိင္း မငတ္ယုံတမယ္။ ထမင္းစားရရုံေလးပါ။ ဟင္းေကာင္းေကာင္းဆုိတာ တခါတရံ တပ္ထဲက ငါးကန္သိမ္းေတာ့မွ စားရတာမ်ားတယ္။ က်က္သား၊ ၀က္သား၊ အမဲသား တပတ္တခါစားရရင္ကံေကာင္း။ တခါလားလည္း ငပိရည္က်ဲက်ဲ၊ ငရုတ္သီးမႈန႔္နဲ႔အခ်ဳိမႈန္႔မပါတဲ့ရက္ေတာင္ ရွိတယ္။
တပ္ထဲမွာ သရက္သီး၊ ပိန္းနဲသီးစတဲ့အပင္ေပါင္းစုံမ်ားတယ္။ ဒီအသီးေတြကေတာ့ က်ေနာ္တုိ႔အတြက္ အဓိကဟင္းလွ်ာပဲ။ သရက္ကင္းကုိငပိရည္နဲ႔တုိ႔တယ္။ သရက္ညြန္႔ကိုအစိမ္းတုိ႔စားတဲ့အရသာ ဒီေန႔အထိသတိရတုံး။ သရက္သီးႀကီးလာရင္ သုတ္စား၊ ငပိခ်က္လုပ္။ အခ်ည္တည္တယ္။ အေျခာက္လွမ္းတယ္။ ဒီလုိမ်ိဳး တန္ဖုိးႀကီးတဲ့အပင္က တပ္ထဲမွာအမ်ားႀကီးဆုိေတာ့ မငတ္ဘူး။ ပိန္းႏွဲသီးလား။ ပိန္းႏွဲကင္းကုိျပဳတ္တုိ႔တယ္။ ႀကီးရင္ ခ်က္စားတယ္။ မွည့္ရင္စားတယ္။ အမ်ဳိးမ်ဳိးလုပ္စားလုိ႔ရေတာ့တန္ဖုိးရွိတယ္။
ငါးကန္ေဘးနားမွာေပါက္တဲ့ကန္စြန္းရြက္ကေတာ့ အၿမဲတန္းလုိလုိ။ တပ္ေဘးမွာ မုိးရာသီဆုိရင္ မွ်စ္ေတြထြက္တယ္။ မွ်စ္တူးတယ္။ ပုိတဲ့ဟာကုိေရာင္းတယ္။ မုိးရာသီဆုိေတာ့ ငါးေတြထြက္တဲ့အခ်ိန္ေလ။ ငါးပတ္၊ ငါးမွ်ား၊ ငါးရွဥ္႔ေထာင္တာကေတာ့ ေန႔တုိင္းလုပ္တယ္။ ဒီလုိမ်ဳိးရွာေဖြစားေသာက္ရတယ္။ က်ေနာ္ဆုိရင္ ငါးပက္၊ ငါးမွ်ားတာကုိ ၾသစေတ်းလ်မွာေနတဲ့အထိ ၀ါသနာအရမ္းပါတယ္။ ဘ၀ကသင္ေပးလုိက္တာဆုိေတာ့ အလုိအေလွ်ာက္၀ါသနာပါတယ္လုိ႔ေျပာလုိ႔ရလား။ ၀ါသနာမပါလည္း ဒီလုိအလုပ္ေတြကုိ မျဖစ္မေနလုပ္ရဖုိ႔အတြက္ က်ေနာ္တုိ႔ဘ၀က ျပဌာန္းသားၿပီးသားေလ။ ဒါကုိ ဘ၀ေပးကုသုိလ္ကံလုိ႔ပဲ သတ္မွတ္တာေပါ့။
တပ္တြင္းအပန္းေျဖစရာ
TV ၾကည့္ဖုိ႔အတြက္ဆုိရင္ သူမ်ားအိမ္ကုိေျပးရၿပီ။ လက္မ ႏွစ္ဆယ္ေလာက္ရွိတဲ့ TV တစ္လုံးကို လူအေယာက္ငါးဆယ္ေလာက္၀ုိင္းၾကည့္တယ္။ အိမ္ရွင္ကႀကိဳက္လားမႀကိဳက္လားမသိ။ မရွိေတာ့လည္း စစ္သားသမီးေတြဆုိေတာ့ ေအာက္က်ေနာက္က်ခံၿပီးၾကည့္ရတယ္ေလ။ ပုိင္ရွင္ကေတာ့ မ်က္ႏွာပြင့္သား။ TV တလုံးပုိင္တဲ့လူက သူေဌးတစ္ေယာက္လုိ မ်က္ႏွာပြင့္သားဗ်။
ဒီလုိစုေပါင္းၿပီးၾကည့္ရတဲ့အရသာက ကုိယ့္အိမ္မွာ ကုိယ္ပုိင္တဲ့ TV ကုိတစ္ေယာက္ထဲထုိင္ၾကည့္ရတဲ့အရသာထက္ပုိေကာင္းတယ္။ ရီစရာရွိရင္ အားလုံး၀ုိင္းရီရတယ္။ ေျပာင္စရာရွိရင္ တစ္ေယာက္နဲ႔တေယာက္ေျပာမနာဆုိမနာ။အေဖာ္မ်ားေတာ့ ပုိေပ်ာ္စရာေကာင္းတယ္။
မီးပ်က္တဲ့အခါနဲ႔ႀကဳံပီးဆုိရင္ေတာ့ မီးျပင္တဲ့တစ္ၾကပ္ၾကပ္ႀကီးဗုိက္ပူေတာ့ထိၿပီ။ အားလုံး၀ုိင္းဆဲၾကေပါ့။ သူ႔ခဗ်ာလည္း ညဖက္ မီးပ်က္လည္း ၀ါးလုံးရွည္နဲ႔ ၀ါးေလွခါးအစုတ္ႀကီးကိုထမ္း။ တပည့္ေက်ာ္ ငပိန္ကုိေခၚပီး မီးစက္ကုိေျပးရတာအေမာ။ အုိဗာတုိင္ေၾကးရတယ္လုိ႔ေတာ့မထင္နဲ႔။ သူျပန္လာလုိ႔၊ မီးလာၿပီဆုိရင္ TV ၾကည့္ေနတဲ့ လူအုပ္ႀကီးက ေကာင္းခ်ီးၾသဘာေပးေတာ့ သူ႔ခဗ်ာ ေမာရမွန္းမသိ ပိတိျဖစ္ရတာခ်ည္းပဲ။
ဗြီဒီယုိရုံ
ဗြီဒီယုိၾကည့္ဖုိ႔အတြက္ တပ္ရင္းမွာ တပ္ရင္းရံပုံေငြ ဗြီဒီယုိဆုိင္ရွိတယ္။ ဓမၼာရုံအေဟာင္းႀကီးကုိ ဗြီဒီယုိရုံလုပ္ထားတာ။ ညဖက္ဆုိရင္ဗြီဒီယုိျပတယ္္။ ေန႔ဘက္ဆုိရင္ အစည္းအေ၀းလုပ္တယ္။ တရားစာသင္တယ္။ ညေနပုိင္းဆုိ ဒီဗြီဒီယိုရုံႀကီးမွာ ဓမၼာစၾကာရြတ္။ ေတာ္ေတာ္ေတာ့အလုပ္ျဖစ္သားဗ်။
ညေနပုိင္း ဗြီဒီယုိျပပီးဆုိရင္ မျပခင္ကတည္းက ဓမၼာရုံေရွ ႔မွာ ကာလသားေတြ၊ အပ်ဳိေတြ၊ ရဲေဘာ္လူပ်ဳိေတြ၊ ခေလးေတြ၊ မုန္႔ဟင္းခါးအသုတ္စုံ၊ ကြမ္းယာဆုိင္ ေတာ္ေတာ္စုံလင္တယ္။ တေန႔တာပင္ပန္းထားသမွ်ဗြီဒီယုိရုံမွာ အေမာေျဖရတယ္ေလ။ ဗြီဒီယုိျပတဲ့ တပ္ၾကပ္အဆင့္ရွိ ဆရာႀကီးကေတာ့ ေတာ္ေတာ္မ်က္ႏွာပြင့္သား။ သူ႔မယား၊ သူ႔သမီးကေတာ့ အေဖ့ရဲ ႔ျပစားရာထူးႀကီးနဲ႔ပက္သက္ၿပီးေတာ္ေတာ္ေလး ဂုဏ္ယူတဲ့မ်က္ႏွာထားနဲ႔။ ေန႔ပုိင္းဆုိရင္သူ႔မ်က္ႏွာကတမ်ဳိး။ ညပုိင္း ဗြီဒီယုိျပပီးဆုိရင္ သူ႔မ်က္ႏွာက သူ႔လုပ္စာကုိအားလုံးက ထုိင္စားေနတဲ့မ်က္ႏွာနဲ႔ေပါ့ဗ်ာ။ေတာ္ေတာ္ေတာ့ရီစရာေကာင္းတယ္။ ၾကည့္တဲ့သူေတြကလည္းအလကားမၾကည့္ရဘူး။ တစ္ေယာက္ကုိ ႏွစ္က်ပ္ေပးရတယ္။ ခေလးတစ္က်ပ္။ အျပာကားေတာ့ တပ္တြင္းဗြီဒီယုိရုံမွာမၾကည့္ရဘူး။ ဓမၼာရုံဆုိေတာ့ ငရဲႀကီးမွာေလ။ တပ္တြင္းရံပုံေငြေတာ့ ရလားမရလားေတာ့မသိဘူး။ ဗြီဒီယုိျပစားဖုိ႔တာ၀န္ၾကတဲ့ တစ္ၾကပ္ကေတာ့ TV အသစ္၀ယ္ႏုိင္တယ္။
ကာရာအုိေက
ေန႔ႀကီးရက္ႀကီးေတြျဖစ္တဲ့၊ တပ္မေတာ္ေန႔၊ လြတ္လပ္ေရးေန႔၊ လျပည့္ေန႔ေတြမွာ တပ္တြင္းမိသားစုေတြအားလုံးအတြက္ ကာရာအုိေကရွိတယ္။ ယုိင္းအကရွိတယ္။ ကာရာအုိေကစက္ကေတာ့ Sony ကတ္ဆက္အေကာင္းစားေပါ့။ အဲတုံးက တစ္ေသာင္းခြဲေလာက္တန္တယ္။ ကတ္ဆက္မွာ မုိက္တပ္ၿပီးဆုိလုိ႔ရတယ္။ အမ္ပရီဖုိင္ရာနဲ႔ ဂ်ဳိင္းပီး၊ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းက ေစာင္းေပါက္အႀကီးႀကီးႏွစ္လုံးနဲ႔ခ်ိတ္လုိက္ရင္ အသံၿဗဲလရမ္းနဲ႔ ကာရာအုိေကျဖစ္တယ္။ စတိတ္စင္ကုိေတာ့ တပ္ထဲက အၿမဲတမ္းသုံးေနၾက လက္သမားဆရာတပ္ၾကပ္ႀကီးနဲ႔ ရဲေဘာ္သစ္ေတြကေဆာက္ေပးတယ္။ ေဆာက္ဖုိ႔သစ္သား၊ ၀ါးကိုေတာ့ အၿမဲတမ္းသုံးေနၾကအေဟာင္းေတြကုိျပန္သုံးတာမ်ားတယ္။ တပ္ေထာက္မွာ ထားၾကတယ္။ အသုဘအတြက္စင္ထုိးလဲ ဒီသစ္သားနဲ႔၀ါး။ ဒီရြက္ဖ်င္ဘဲ။ မဂၤလာေဆာင္လည္း ဒါကုိျပန္သုံးတယ္။ အလွဴလည္းဒါပဲအားထားရတယ္။ ေခ်ြတာေတာ့မဟုတ္ဘူး ရွိကုိမရွိလုိ႔။
ကာရာအုိေကေန႔မတုိင္ခင္မွာ က်ေနာ္တုိ႔ကာလသားေပါက္စေတြ စုၿပီးသီးခ်င္တုိက္ရတာ အရမ္းေပ်ာ္စရာေကာင္းတယ္။ ထမင္းေမ့ဟင္းေမ့။ ငါတုိ႔ေလာက္ တပ္ထဲမွာဘယ္သူမွ အသံမေကာင္းဘူးဆုိတဲ့ ဘ၀င္ေလဟတ္တဲ့အထာမ်ဳိးနဲ႔။ ကုိယ္ငန္းေနတဲ့ေကာင္မေလးေတြနဲ႔ လက္ပြန္းတတီး သီးခ်င္တုိက္ရတာဆုိေတာ့ ရင္ထဲမွာ တလတ္လတ္နဲ႔ မုိးႀကိဳးပစ္ခံတဲ့အရသာမ်ဳိး။
ကာရာအုိေက ကတ္ဆက္ကုိ ကုိင္ခြင့္ရတဲ့ တစ္ၾကပ္ႀကီးလူပ်ဳိႀကီးကလည္း ဆုိၾကမယ္ေပ်ာ္ၾကမယ္မွာေတာင္ ၀င္ဟဲထားတာဆုိေတာ့ သူ႔ေနရာနဲ႔ သူ႔၀ါသနာကိုေတာ့လူေတြက အထင္ေတာ့ႀကီးသားဗ်။ သူကလည္းသူ႔ဆရာအားကိုးနဲ႔ဘယ္သူ႔မွ လူမထင္ဘူး။ သူ႔ဆရာက တပ္ေရးဗုိလ္ႀကီးေလ။ ကာရာအုိေကစက္ကုိင္ရတာကုိ သူ႔ခဗ်ာ စီးပြားေရးဦးပုိင္လီမီတက္ကုိ ကိုင္ရသလုိမ်ဳိး မ်က္ႏွာေၾကာကခပ္တင္းတင္း။
က်ေနာ္တုိ႔ကေတာ့ သူ႔ကုိ ေစာက္ရႈးလုိ႔နာမည္ေပးတယ္။ ဖြန္ေၾကာင္ဆုိပီး ေနာက္ကြယ္မွာေခၚတဲ့သူငယ္ခ်င္းလည္းရွိတယ္။ ေရွ ႔မွာေခၚရင္ သီခ်င္းမဆုိရမွာဆုိးလုိ႔။ က်ေနာ္တုိ႔အိမ္တုိင္းမွာလည္း ကာရာအုိေကဆုိဖုိ႔ ကတ္ဆက္မေျပာနဲ႔ ေရဒီယုိေကာင္းေကာင္းမရွိတဲ့လူက ခပ္မ်ားမ်ားေလ။သီခ်င္းဆုိခ်င္လုိ႔ ဒီေစာက္ရႈးဖြန္ေၾကာင္ကုိ ဖားရတယ္။ ေယာက်ာ္းေလးဆုိရင္ ဒီငနဲက မ်က္ႏွာသာမေပးဘူး။ မိန္းခေလးဆုိရင္ တဟဲဟဲနဲ႔ပြဲေတာ္ေတြ႔ေနသလုိ။ ဘာဘဲျဖစ္ျဖစ္ သူဆူတာခံလုိက္၊ ဆဲခံလုိက္နဲ႔ ကာရာအုိေက ဆုိဖုိ႔ေန႔မေရာက္ခင္အထိ သီးခ်င္တုိက္ရတာကို အရမ္းသေဘာၾကတယ္။
ကာရာအုိေကဆုိၾကပီ
ကာရာအုိေကဆုိၾကပီးဆုိရင္ တပ္မႈးႀကီးနဲ႔အရာရွိမ်ား၊ သူတုိ႔ရဲ ႔မိသားစုမ်ား အားလုံးေရွ ႔ဆုံးမွာေနရာယူၾက။ ထုိင္ခုံေကာင္းေကာင္းနဲ႔ရႈ ႔စားေတာ္မႈၾကတယ္။ တပ္မႈးႀကီး၊ ဒု-တပ္မႈႀကီးရဲ ႔ခုံေအာက္မွာေတာ့ ႏုိင္ငံျခားျဖစ္၀ီစကီနဲ႔ဗ်ာ။ ေရွ ႔မွာ ေရပုလင္း၊ ေျမပဲေလွာ္နဲ႔။ မသိရင္ ၿမဲပဲေလွာ္ထုိင္စားေနတဲ့ပုံမ်ဳိး။ ခုံေအာက္မွာေတာ့ ၀ီစကီ။ အားပါး..တယ္လည္းဇိမ္က်တယ္ဗ်ာ။ အရာရွိေတြရဲ ႔ေနာက္မွာ ဆရာႀကီးေတြထုိင္တဲ့ထုိင္ခုံ။ ၿပီးရင္ေတာ့ ေအာက္ေျခရဲေဘာ္ေတြအတြက္ ေရမေလာင္းထားတဲ့ ဖုန္တေထာင္းေထာင္းတန္းစီကြင္းေလ။ ဒါလည္းအားလုံးကေပ်ာ္ရႊင္ေနတာပဲ။
က်ေနာ္တုိ႔တစ္အုပ္ကေတာ့ ေဖ်ာ္ေျဖေရးသမားေလ။ ဖုိးဆုိခ်င္ဆုိေတာ့ ဘာမွမသိဘူး။ မထုိင္ရလည္းဘာမွမျဖစ္ဘူး။ သူ႔အလွည့္ကုိယ့္အလွည့္ဆုိခ်င္လြန္းလုိ႔ ရန္ျဖစ္ရတာလည္းအေမာ။ ေဘးမွာ အမႈးသမားရဲေဘာ္ေတြက ထုံးစံအတုိင္းေကြးေနေအာင္ ကေနတာကုိ ထိမ္းဖုိ႔ အာဒပီ(MP)ကလည္း အဆင္သင့္။ တပ္မႈးေရွ ႔ေကာင္းေကာင္းထိန္းျပရင္ ရာထူးတုိးဖုိ႔၊ ေနရာေကာင္းရႏုိင္တယ္ဆုိေတာ့ သူကလည္း ခပ္မုိက္မုိက္။ ဘယ္သူမွ လူမထင္ဘူး။ ဒီလုိနဲ႔ဆုိၾကေပ်ာ္ၾက။ တေန႔တာ အေမာေတြကုိဒီလုိနဲ႔အပန္းေျဖၾကတယ္။ က်ေနာ္တုိ႔အုပ္စုကလည္း ငါတုိ႔ေလာက္သီခ်င္းဆုိေကာင္းတဲ့ေကာင္ တပ္ထဲမွာဘယ္သူမွမရွိဘူးဆုိတဲ့အထင္ႀကီးစိတ္မ်ဳိးနဲ႔။ ကာရာအုိေကတစ္ပြဲၿပီးရင္ တပ္ရင္းအခ်ဳပ္မွာ ရဲေဘာ္ေလးငါးေယာက္ေတာ့အိပ္ရတယ္။ ပရိသတ္ကလည္း တပ္ထဲမွာရွိတဲ့ မိသားစုေတြေပါင္းရင္ လူေပါင္း ၁၀၀၀ ေလာက္ရွိေတာ့ သူ႔ပရိတ္သတ္နဲ႔သူဟုတ္ေနတာပဲ။ အျပင္လူ၀င္စရာမလုိဘူးေလ။
ဒီလုိမ်ဳိးေတာ့ညီတဲ့တပ္ပါဗ်ာ။
ဆက္ရန္-
တပ္ထဲမွာ ႀကီးျပင္းခဲ့ရတာဆုိေတာ့ တခါတေလ လူေတြနဲ႔ဆက္ဆံေရးမွာလည္း စစ္သားသားသမီးပီပီ၊ တပ္စိတ္ေတာ့ေပါက္တယ္။ အမိန္႔နာခံတက္တဲ့အက်င့္က အေဖတင္မဟုတ္ဘူး က်ေနာ္တုိ႔မွာေတာင္ စြဲေနတယ္။ ဥပမာ...မင္း..ဒီေန႔ လုပ္အားေပးလုပ္ရမယ္။ ဘယ္ေနရာမွာ ၿခဳံခုတ္ရမယ္ဆုိတာကုိသာ အတိအက်ေပး ဘာမွမစဥ္းစားပဲလုပ္တက္တဲ့အက်င့္ျဖစ္ေနတယ္။
ဒါက စစ္သားေတြတင္မဟုတ္ဘူး၊ သူတုိ႔ရဲ ႔မိသားစုေတြပါ အမိန္႔နာခံတက္တယ္။ တေန႔တေန႔တပ္ထဲမွာ ကစား၊ ေက်ာင္းတက္ဆုိေတာ့ အျပင္ေလာကလူေတြကုိေတာင္ အထင္ႀကီးတဲစိတ္မရွိဘူး။ စစ္သားက ပုိျမင့္ျမတ္တယ္ဆုိတဲ့စိတ္ကစြဲေနတယ္။ ဘာ့ေၾကာင့္လဲဆုိေတာ့ သူတုိ႔က အသက္ေတာင္အေသခံၿပီးတုိင္းျပည္အတြက္ ကာကြယ္ရတာမဟုတ္လား။
ျမန္မာ့အသံက တပ္မေတာ္ေန႔ေတြဆုိရင္ စစ္ကားလႊင့္ေပးတယ္။ စစ္ကားေလာက္ ၾကည့္လုိ႔ေကာင္းတဲ့ရုပ္ရွင္မရွိဘူး။ ဒါမ်ဳိးအထိ စစ္တပ္နဲ႔ပက္သက္ၿပီး အထင္ႀကီးတယ္။ ေနာက္ပီး ဗုိလ္ႀကီး၊ ဗိုလ္မႈးျဖစ္ရတာကုိ ဂုဏ္ယူတက္တယ္။ အထင္ႀကီးတဲ့စိတ္ကလုံး၀ပဲ။ သူတုိ႔က ကုိယ့္ထက္ျမင့္ျမတ္တဲ့ဆုိတဲ့စိတ္က ႀကီးစုိးေနတာလားမသိဘူး။ ေနာက္ပုိင္း ႏုိင္ငံေရးထဲေရာက္မွ အထင္ႀကီးတဲ့စိတ္လုံး၀ ေပ်ာက္သြားတဲ့။ သူတုိ႔ဘ၀နဲ႔အျပင္အရပ္သားဘ၀ကို ခ်င့္ခ်ိန္တက္လာလုိ႔လားမသိဘူး။
ဘ၀ေပးကုသုိလ္ကံေပါ့ေလ
စား၀တ္ေနေရးအတြက္ကေတာ့တပ္ထဲစစ္သား၊ မိသားစုေတြအားလုံးကေတာ့ သိတဲ့အတုိင္း မငတ္ယုံတမယ္။ ထမင္းစားရရုံေလးပါ။ ဟင္းေကာင္းေကာင္းဆုိတာ တခါတရံ တပ္ထဲက ငါးကန္သိမ္းေတာ့မွ စားရတာမ်ားတယ္။ က်က္သား၊ ၀က္သား၊ အမဲသား တပတ္တခါစားရရင္ကံေကာင္း။ တခါလားလည္း ငပိရည္က်ဲက်ဲ၊ ငရုတ္သီးမႈန႔္နဲ႔အခ်ဳိမႈန္႔မပါတဲ့ရက္ေတာင္ ရွိတယ္။
တပ္ထဲမွာ သရက္သီး၊ ပိန္းနဲသီးစတဲ့အပင္ေပါင္းစုံမ်ားတယ္။ ဒီအသီးေတြကေတာ့ က်ေနာ္တုိ႔အတြက္ အဓိကဟင္းလွ်ာပဲ။ သရက္ကင္းကုိငပိရည္နဲ႔တုိ႔တယ္။ သရက္ညြန္႔ကိုအစိမ္းတုိ႔စားတဲ့အရသာ ဒီေန႔အထိသတိရတုံး။ သရက္သီးႀကီးလာရင္ သုတ္စား၊ ငပိခ်က္လုပ္။ အခ်ည္တည္တယ္။ အေျခာက္လွမ္းတယ္။ ဒီလုိမ်ိဳး တန္ဖုိးႀကီးတဲ့အပင္က တပ္ထဲမွာအမ်ားႀကီးဆုိေတာ့ မငတ္ဘူး။ ပိန္းႏွဲသီးလား။ ပိန္းႏွဲကင္းကုိျပဳတ္တုိ႔တယ္။ ႀကီးရင္ ခ်က္စားတယ္။ မွည့္ရင္စားတယ္။ အမ်ဳိးမ်ဳိးလုပ္စားလုိ႔ရေတာ့တန္ဖုိးရွိတယ္။
ငါးကန္ေဘးနားမွာေပါက္တဲ့ကန္စြန္းရြက္ကေတာ့ အၿမဲတန္းလုိလုိ။ တပ္ေဘးမွာ မုိးရာသီဆုိရင္ မွ်စ္ေတြထြက္တယ္။ မွ်စ္တူးတယ္။ ပုိတဲ့ဟာကုိေရာင္းတယ္။ မုိးရာသီဆုိေတာ့ ငါးေတြထြက္တဲ့အခ်ိန္ေလ။ ငါးပတ္၊ ငါးမွ်ား၊ ငါးရွဥ္႔ေထာင္တာကေတာ့ ေန႔တုိင္းလုပ္တယ္။ ဒီလုိမ်ဳိးရွာေဖြစားေသာက္ရတယ္။ က်ေနာ္ဆုိရင္ ငါးပက္၊ ငါးမွ်ားတာကုိ ၾသစေတ်းလ်မွာေနတဲ့အထိ ၀ါသနာအရမ္းပါတယ္။ ဘ၀ကသင္ေပးလုိက္တာဆုိေတာ့ အလုိအေလွ်ာက္၀ါသနာပါတယ္လုိ႔ေျပာလုိ႔ရလား။ ၀ါသနာမပါလည္း ဒီလုိအလုပ္ေတြကုိ မျဖစ္မေနလုပ္ရဖုိ႔အတြက္ က်ေနာ္တုိ႔ဘ၀က ျပဌာန္းသားၿပီးသားေလ။ ဒါကုိ ဘ၀ေပးကုသုိလ္ကံလုိ႔ပဲ သတ္မွတ္တာေပါ့။
တပ္တြင္းအပန္းေျဖစရာ
TV ၾကည့္ဖုိ႔အတြက္ဆုိရင္ သူမ်ားအိမ္ကုိေျပးရၿပီ။ လက္မ ႏွစ္ဆယ္ေလာက္ရွိတဲ့ TV တစ္လုံးကို လူအေယာက္ငါးဆယ္ေလာက္၀ုိင္းၾကည့္တယ္။ အိမ္ရွင္ကႀကိဳက္လားမႀကိဳက္လားမသိ။ မရွိေတာ့လည္း စစ္သားသမီးေတြဆုိေတာ့ ေအာက္က်ေနာက္က်ခံၿပီးၾကည့္ရတယ္ေလ။ ပုိင္ရွင္ကေတာ့ မ်က္ႏွာပြင့္သား။ TV တလုံးပုိင္တဲ့လူက သူေဌးတစ္ေယာက္လုိ မ်က္ႏွာပြင့္သားဗ်။
ဒီလုိစုေပါင္းၿပီးၾကည့္ရတဲ့အရသာက ကုိယ့္အိမ္မွာ ကုိယ္ပုိင္တဲ့ TV ကုိတစ္ေယာက္ထဲထုိင္ၾကည့္ရတဲ့အရသာထက္ပုိေကာင္းတယ္။ ရီစရာရွိရင္ အားလုံး၀ုိင္းရီရတယ္။ ေျပာင္စရာရွိရင္ တစ္ေယာက္နဲ႔တေယာက္ေျပာမနာဆုိမနာ။အေဖာ္မ်ားေတာ့ ပုိေပ်ာ္စရာေကာင္းတယ္။
မီးပ်က္တဲ့အခါနဲ႔ႀကဳံပီးဆုိရင္ေတာ့ မီးျပင္တဲ့တစ္ၾကပ္ၾကပ္ႀကီးဗုိက္ပူေတာ့ထိၿပီ။ အားလုံး၀ုိင္းဆဲၾကေပါ့။ သူ႔ခဗ်ာလည္း ညဖက္ မီးပ်က္လည္း ၀ါးလုံးရွည္နဲ႔ ၀ါးေလွခါးအစုတ္ႀကီးကိုထမ္း။ တပည့္ေက်ာ္ ငပိန္ကုိေခၚပီး မီးစက္ကုိေျပးရတာအေမာ။ အုိဗာတုိင္ေၾကးရတယ္လုိ႔ေတာ့မထင္နဲ႔။ သူျပန္လာလုိ႔၊ မီးလာၿပီဆုိရင္ TV ၾကည့္ေနတဲ့ လူအုပ္ႀကီးက ေကာင္းခ်ီးၾသဘာေပးေတာ့ သူ႔ခဗ်ာ ေမာရမွန္းမသိ ပိတိျဖစ္ရတာခ်ည္းပဲ။
ဗြီဒီယုိရုံ
ဗြီဒီယုိၾကည့္ဖုိ႔အတြက္ တပ္ရင္းမွာ တပ္ရင္းရံပုံေငြ ဗြီဒီယုိဆုိင္ရွိတယ္။ ဓမၼာရုံအေဟာင္းႀကီးကုိ ဗြီဒီယုိရုံလုပ္ထားတာ။ ညဖက္ဆုိရင္ဗြီဒီယုိျပတယ္္။ ေန႔ဘက္ဆုိရင္ အစည္းအေ၀းလုပ္တယ္။ တရားစာသင္တယ္။ ညေနပုိင္းဆုိ ဒီဗြီဒီယိုရုံႀကီးမွာ ဓမၼာစၾကာရြတ္။ ေတာ္ေတာ္ေတာ့အလုပ္ျဖစ္သားဗ်။
ညေနပုိင္း ဗြီဒီယုိျပပီးဆုိရင္ မျပခင္ကတည္းက ဓမၼာရုံေရွ ႔မွာ ကာလသားေတြ၊ အပ်ဳိေတြ၊ ရဲေဘာ္လူပ်ဳိေတြ၊ ခေလးေတြ၊ မုန္႔ဟင္းခါးအသုတ္စုံ၊ ကြမ္းယာဆုိင္ ေတာ္ေတာ္စုံလင္တယ္။ တေန႔တာပင္ပန္းထားသမွ်ဗြီဒီယုိရုံမွာ အေမာေျဖရတယ္ေလ။ ဗြီဒီယုိျပတဲ့ တပ္ၾကပ္အဆင့္ရွိ ဆရာႀကီးကေတာ့ ေတာ္ေတာ္မ်က္ႏွာပြင့္သား။ သူ႔မယား၊ သူ႔သမီးကေတာ့ အေဖ့ရဲ ႔ျပစားရာထူးႀကီးနဲ႔ပက္သက္ၿပီးေတာ္ေတာ္ေလး ဂုဏ္ယူတဲ့မ်က္ႏွာထားနဲ႔။ ေန႔ပုိင္းဆုိရင္သူ႔မ်က္ႏွာကတမ်ဳိး။ ညပုိင္း ဗြီဒီယုိျပပီးဆုိရင္ သူ႔မ်က္ႏွာက သူ႔လုပ္စာကုိအားလုံးက ထုိင္စားေနတဲ့မ်က္ႏွာနဲ႔ေပါ့ဗ်ာ။ေတာ္ေတာ္ေတာ့ရီစရာေကာင္းတယ္။ ၾကည့္တဲ့သူေတြကလည္းအလကားမၾကည့္ရဘူး။ တစ္ေယာက္ကုိ ႏွစ္က်ပ္ေပးရတယ္။ ခေလးတစ္က်ပ္။ အျပာကားေတာ့ တပ္တြင္းဗြီဒီယုိရုံမွာမၾကည့္ရဘူး။ ဓမၼာရုံဆုိေတာ့ ငရဲႀကီးမွာေလ။ တပ္တြင္းရံပုံေငြေတာ့ ရလားမရလားေတာ့မသိဘူး။ ဗြီဒီယုိျပစားဖုိ႔တာ၀န္ၾကတဲ့ တစ္ၾကပ္ကေတာ့ TV အသစ္၀ယ္ႏုိင္တယ္။
ကာရာအုိေက
ေန႔ႀကီးရက္ႀကီးေတြျဖစ္တဲ့၊ တပ္မေတာ္ေန႔၊ လြတ္လပ္ေရးေန႔၊ လျပည့္ေန႔ေတြမွာ တပ္တြင္းမိသားစုေတြအားလုံးအတြက္ ကာရာအုိေကရွိတယ္။ ယုိင္းအကရွိတယ္။ ကာရာအုိေကစက္ကေတာ့ Sony ကတ္ဆက္အေကာင္းစားေပါ့။ အဲတုံးက တစ္ေသာင္းခြဲေလာက္တန္တယ္။ ကတ္ဆက္မွာ မုိက္တပ္ၿပီးဆုိလုိ႔ရတယ္။ အမ္ပရီဖုိင္ရာနဲ႔ ဂ်ဳိင္းပီး၊ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းက ေစာင္းေပါက္အႀကီးႀကီးႏွစ္လုံးနဲ႔ခ်ိတ္လုိက္ရင္ အသံၿဗဲလရမ္းနဲ႔ ကာရာအုိေကျဖစ္တယ္။ စတိတ္စင္ကုိေတာ့ တပ္ထဲက အၿမဲတမ္းသုံးေနၾက လက္သမားဆရာတပ္ၾကပ္ႀကီးနဲ႔ ရဲေဘာ္သစ္ေတြကေဆာက္ေပးတယ္။ ေဆာက္ဖုိ႔သစ္သား၊ ၀ါးကိုေတာ့ အၿမဲတမ္းသုံးေနၾကအေဟာင္းေတြကုိျပန္သုံးတာမ်ားတယ္။ တပ္ေထာက္မွာ ထားၾကတယ္။ အသုဘအတြက္စင္ထုိးလဲ ဒီသစ္သားနဲ႔၀ါး။ ဒီရြက္ဖ်င္ဘဲ။ မဂၤလာေဆာင္လည္း ဒါကုိျပန္သုံးတယ္။ အလွဴလည္းဒါပဲအားထားရတယ္။ ေခ်ြတာေတာ့မဟုတ္ဘူး ရွိကုိမရွိလုိ႔။
ကာရာအုိေကေန႔မတုိင္ခင္မွာ က်ေနာ္တုိ႔ကာလသားေပါက္စေတြ စုၿပီးသီးခ်င္တုိက္ရတာ အရမ္းေပ်ာ္စရာေကာင္းတယ္။ ထမင္းေမ့ဟင္းေမ့။ ငါတုိ႔ေလာက္ တပ္ထဲမွာဘယ္သူမွ အသံမေကာင္းဘူးဆုိတဲ့ ဘ၀င္ေလဟတ္တဲ့အထာမ်ဳိးနဲ႔။ ကုိယ္ငန္းေနတဲ့ေကာင္မေလးေတြနဲ႔ လက္ပြန္းတတီး သီးခ်င္တုိက္ရတာဆုိေတာ့ ရင္ထဲမွာ တလတ္လတ္နဲ႔ မုိးႀကိဳးပစ္ခံတဲ့အရသာမ်ဳိး။
ကာရာအုိေက ကတ္ဆက္ကုိ ကုိင္ခြင့္ရတဲ့ တစ္ၾကပ္ႀကီးလူပ်ဳိႀကီးကလည္း ဆုိၾကမယ္ေပ်ာ္ၾကမယ္မွာေတာင္ ၀င္ဟဲထားတာဆုိေတာ့ သူ႔ေနရာနဲ႔ သူ႔၀ါသနာကိုေတာ့လူေတြက အထင္ေတာ့ႀကီးသားဗ်။ သူကလည္းသူ႔ဆရာအားကိုးနဲ႔ဘယ္သူ႔မွ လူမထင္ဘူး။ သူ႔ဆရာက တပ္ေရးဗုိလ္ႀကီးေလ။ ကာရာအုိေကစက္ကုိင္ရတာကုိ သူ႔ခဗ်ာ စီးပြားေရးဦးပုိင္လီမီတက္ကုိ ကိုင္ရသလုိမ်ဳိး မ်က္ႏွာေၾကာကခပ္တင္းတင္း။
က်ေနာ္တုိ႔ကေတာ့ သူ႔ကုိ ေစာက္ရႈးလုိ႔နာမည္ေပးတယ္။ ဖြန္ေၾကာင္ဆုိပီး ေနာက္ကြယ္မွာေခၚတဲ့သူငယ္ခ်င္းလည္းရွိတယ္။ ေရွ ႔မွာေခၚရင္ သီခ်င္းမဆုိရမွာဆုိးလုိ႔။ က်ေနာ္တုိ႔အိမ္တုိင္းမွာလည္း ကာရာအုိေကဆုိဖုိ႔ ကတ္ဆက္မေျပာနဲ႔ ေရဒီယုိေကာင္းေကာင္းမရွိတဲ့လူက ခပ္မ်ားမ်ားေလ။သီခ်င္းဆုိခ်င္လုိ႔ ဒီေစာက္ရႈးဖြန္ေၾကာင္ကုိ ဖားရတယ္။ ေယာက်ာ္းေလးဆုိရင္ ဒီငနဲက မ်က္ႏွာသာမေပးဘူး။ မိန္းခေလးဆုိရင္ တဟဲဟဲနဲ႔ပြဲေတာ္ေတြ႔ေနသလုိ။ ဘာဘဲျဖစ္ျဖစ္ သူဆူတာခံလုိက္၊ ဆဲခံလုိက္နဲ႔ ကာရာအုိေက ဆုိဖုိ႔ေန႔မေရာက္ခင္အထိ သီးခ်င္တုိက္ရတာကို အရမ္းသေဘာၾကတယ္။
ကာရာအုိေကဆုိၾကပီ
ကာရာအုိေကဆုိၾကပီးဆုိရင္ တပ္မႈးႀကီးနဲ႔အရာရွိမ်ား၊ သူတုိ႔ရဲ ႔မိသားစုမ်ား အားလုံးေရွ ႔ဆုံးမွာေနရာယူၾက။ ထုိင္ခုံေကာင္းေကာင္းနဲ႔ရႈ ႔စားေတာ္မႈၾကတယ္။ တပ္မႈးႀကီး၊ ဒု-တပ္မႈႀကီးရဲ ႔ခုံေအာက္မွာေတာ့ ႏုိင္ငံျခားျဖစ္၀ီစကီနဲ႔ဗ်ာ။ ေရွ ႔မွာ ေရပုလင္း၊ ေျမပဲေလွာ္နဲ႔။ မသိရင္ ၿမဲပဲေလွာ္ထုိင္စားေနတဲ့ပုံမ်ဳိး။ ခုံေအာက္မွာေတာ့ ၀ီစကီ။ အားပါး..တယ္လည္းဇိမ္က်တယ္ဗ်ာ။ အရာရွိေတြရဲ ႔ေနာက္မွာ ဆရာႀကီးေတြထုိင္တဲ့ထုိင္ခုံ။ ၿပီးရင္ေတာ့ ေအာက္ေျခရဲေဘာ္ေတြအတြက္ ေရမေလာင္းထားတဲ့ ဖုန္တေထာင္းေထာင္းတန္းစီကြင္းေလ။ ဒါလည္းအားလုံးကေပ်ာ္ရႊင္ေနတာပဲ။
က်ေနာ္တုိ႔တစ္အုပ္ကေတာ့ ေဖ်ာ္ေျဖေရးသမားေလ။ ဖုိးဆုိခ်င္ဆုိေတာ့ ဘာမွမသိဘူး။ မထုိင္ရလည္းဘာမွမျဖစ္ဘူး။ သူ႔အလွည့္ကုိယ့္အလွည့္ဆုိခ်င္လြန္းလုိ႔ ရန္ျဖစ္ရတာလည္းအေမာ။ ေဘးမွာ အမႈးသမားရဲေဘာ္ေတြက ထုံးစံအတုိင္းေကြးေနေအာင္ ကေနတာကုိ ထိမ္းဖုိ႔ အာဒပီ(MP)ကလည္း အဆင္သင့္။ တပ္မႈးေရွ ႔ေကာင္းေကာင္းထိန္းျပရင္ ရာထူးတုိးဖုိ႔၊ ေနရာေကာင္းရႏုိင္တယ္ဆုိေတာ့ သူကလည္း ခပ္မုိက္မုိက္။ ဘယ္သူမွ လူမထင္ဘူး။ ဒီလုိနဲ႔ဆုိၾကေပ်ာ္ၾက။ တေန႔တာ အေမာေတြကုိဒီလုိနဲ႔အပန္းေျဖၾကတယ္။ က်ေနာ္တုိ႔အုပ္စုကလည္း ငါတုိ႔ေလာက္သီခ်င္းဆုိေကာင္းတဲ့ေကာင္ တပ္ထဲမွာဘယ္သူမွမရွိဘူးဆုိတဲ့အထင္ႀကီးစိတ္မ်ဳိးနဲ႔။ ကာရာအုိေကတစ္ပြဲၿပီးရင္ တပ္ရင္းအခ်ဳပ္မွာ ရဲေဘာ္ေလးငါးေယာက္ေတာ့အိပ္ရတယ္။ ပရိသတ္ကလည္း တပ္ထဲမွာရွိတဲ့ မိသားစုေတြေပါင္းရင္ လူေပါင္း ၁၀၀၀ ေလာက္ရွိေတာ့ သူ႔ပရိတ္သတ္နဲ႔သူဟုတ္ေနတာပဲ။ အျပင္လူ၀င္စရာမလုိဘူးေလ။
ဒီလုိမ်ဳိးေတာ့ညီတဲ့တပ္ပါဗ်ာ။
ဆက္ရန္-
မတင္ျဖစ္ပါ
တင္ေတာ့တင္ခ်င္တယ္ဗ်ာ...သုိ႔ေသာ္..ကုိယ္ေပါင္ကုိယ္လွန္ေထာင္းသလုိျဖစ္မွာကုိ စုိးရိမ္တယ္တယ္။ ကုိယ္တင္လုိက္လုိ႔လည္း ကုိယ့္အတြက္ ဘာမွ အက်ဳိးမထူးဘူး။ ေဘးက မနာလုိသူေတြေလာက္ပဲ အက်ဳိးအျမတ္ရမွာမဟုတ္ဘူးလား။ ပြင့္လင္းတာကုိေတာ့ ႀကိဳက္တယ္။ ဒါေပမဲ့ဗ်ာ...ကုိယ့္ေၾကာင့္ သူမ်ားေတြဒုကၡမေရာက္ေစခ်င္ဘူး။ ဒီေန႔ပဲ ဒလိလုပ္လုိက္ပါၿပီ။ အားေပးတဲ့သူေတြကုိ အထူးေက်းဇူးတင္ပါတယ္။
2/2/10
အသံဖုိင္
ေခါင္းေဆာင္ႀကီးတစ္ဦးနဲ႔ ရဲေဘာ္ႀကီးတစ္ဦး တယ္လီဖုန္းေပၚကေန ပါတီကိစၥစကားမ်ားေဆြးေႏြးေနတုံး အသံဖမ္းထားတာရွိတယ္။ ခုိးၿပီးအသံဖမ္းထားတာဆုိေတာ့ တင္သင့္မတင္သင့္ စဥ္စားေနပါတယ္။ အႀကံေပးၾကပါအုံး။
1/31/10
လူ႔ေဘာင္ခ်စ္ဆုိတာ
လူ႔ေဘာင္ခ်စ္ဆုိတာ ဘာလဲ။ လူ႔ေဘာင္သစ္မွာ ပါ၀င္ပက္သက္တဲ့လူတုိင္းကုိ ခ်စ္တဲ့လူဟာ လူ႔ေဘာင္ခ်စ္ပဲ။
ကုိမုိးသီးကုိခ်စ္တယ္။
ကုိသက္ထြန္းကုိခ်စ္တယ္
ကုိမင္းေဇယ်ကုိခ်စ္တယ္။
ကုိဂ်င္မီကိုခ်စ္တယ္။
ကုိျမင့္ေဇာ္ ကုိခ်စ္တယ္။
ကုိေအာင္မုိးေဇာ္ကုိခ်စ္တယ္။
ကုိေဇာ္ႏုိင္ဦးကိုခ်စ္တယ္။
ကုိခင္ေမာင္တင့္ကုိခ်စ္တယ္။
ခ်စ္စရာေတြအမ်ားႀကီး။ ဘာ့ေၾကာင့္လဲဆုိတာ့။ သူတုိ႔ေတြဟာ ကယ္တင္ရွင္ေတြျဖစ္တယ္။ ငတ္ေနတဲ့တုိင္းျပည္ကုိကယ္တင္ခ်င္တဲ့လူေတြျဖစ္တယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္သူတုိ႔ကုိ ခ်စ္တယ္။
သူတုိ႔ဟာ လူ႔ေဘာင္ခ်စ္ေတြျဖစ္တယ္။ အတုခုိးၾကပါ။
တခါတေလ မွားတဲ့အခါ ခြင့္လြတ္ၾကပါ။
ကုိမုိးသီးကုိခ်စ္တယ္။
ကုိသက္ထြန္းကုိခ်စ္တယ္
ကုိမင္းေဇယ်ကုိခ်စ္တယ္။
ကုိဂ်င္မီကိုခ်စ္တယ္။
ကုိျမင့္ေဇာ္ ကုိခ်စ္တယ္။
ကုိေအာင္မုိးေဇာ္ကုိခ်စ္တယ္။
ကုိေဇာ္ႏုိင္ဦးကိုခ်စ္တယ္။
ကုိခင္ေမာင္တင့္ကုိခ်စ္တယ္။
ခ်စ္စရာေတြအမ်ားႀကီး။ ဘာ့ေၾကာင့္လဲဆုိတာ့။ သူတုိ႔ေတြဟာ ကယ္တင္ရွင္ေတြျဖစ္တယ္။ ငတ္ေနတဲ့တုိင္းျပည္ကုိကယ္တင္ခ်င္တဲ့လူေတြျဖစ္တယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္သူတုိ႔ကုိ ခ်စ္တယ္။
သူတုိ႔ဟာ လူ႔ေဘာင္ခ်စ္ေတြျဖစ္တယ္။ အတုခုိးၾကပါ။
တခါတေလ မွားတဲ့အခါ ခြင့္လြတ္ၾကပါ။
2010 CV
အမည္ ေသာင္းဒင္
ေမြးသကၠရာဇ္ ၁၀၊ ၁၂၊ ၁၉၉၀
ေနရပ္လိပ္စာ က-ရပ္ကြက္ (၁) ပုဇြန္ေတာင္ၿမိဳ ႔နယ္၊ ရန္ကုန္
ဆက္သြယ္ရန္ တဆင့္၊ ဦးေက်ာ္ဇက္ ဖုန္း ၀၁၆၅၄၃၈၇
အီးေမး မရွိ
အိမ္ေထာင္ ရွိ၊ ခေလး ေလးေယာက္
လုပ္ငန္းအေတြ႔အႀကဳံ
၂၀၀၉- ပုဇြန္ေတာင္ လမ္းထိပ္တြင္ ကူလီထမ္း၊ အားရင္အားသလုိ က်ပန္းလုပ္၊
၂၀၀၈- ဆိုက္ကားနင္း ၊ ပုဇြန္ေတာင္ၿမဳိ ႔နယ္
၂၀၀၇- ရက္ကြက္ မီးကင္းလုံၿခဳံေရး
၂၀၀၆- လကၻရည္ဆုိင္စာပြဲထုိး (ၿမိဳ ႔မ လက္ဘရည္ဆုိင္)
၂၀၀၅- စားေသာက္ဆုိင္ပန္ကန္ေဆး
၂၀၀၄- ေျခာက္တန္းေက်ာင္းသား
ပညာအရည္အခ်င္း
၂၀၀၄- ေျခာက္တန္းသုံးခါက်
၀ါသနာ
မယ္မယ္ရရမရွိ
ရည္ညႊန္းခ်က္
ကုိေက်ာ္ဒင္ (ပုိင္ရွင္)
ၿမိဳ ႔မ လက္ဘရည္ဆုိင္
ပုဇြန္ေတာင္ၿမိဳ ႔နယ္
ဖုန္း ၀၁ ၆၇၅၃၄၂ ေဒၚပုမ (ခ်မ္းသာ ေခါက္ဆြဲဆုိင္)
ပုဇြန္ေတာင္ၿမိဳ ႔နယ္
ရန္ကုန္ၿမိဳ ႔
ဖုန္း ၀၁ ၆၅၄၂၁၁
www.phonekyaw.blogspot.com
ေမြးသကၠရာဇ္ ၁၀၊ ၁၂၊ ၁၉၉၀
ေနရပ္လိပ္စာ က-ရပ္ကြက္ (၁) ပုဇြန္ေတာင္ၿမိဳ ႔နယ္၊ ရန္ကုန္
ဆက္သြယ္ရန္ တဆင့္၊ ဦးေက်ာ္ဇက္ ဖုန္း ၀၁၆၅၄၃၈၇
အီးေမး မရွိ
အိမ္ေထာင္ ရွိ၊ ခေလး ေလးေယာက္
လုပ္ငန္းအေတြ႔အႀကဳံ
၂၀၀၉- ပုဇြန္ေတာင္ လမ္းထိပ္တြင္ ကူလီထမ္း၊ အားရင္အားသလုိ က်ပန္းလုပ္၊
၂၀၀၈- ဆိုက္ကားနင္း ၊ ပုဇြန္ေတာင္ၿမဳိ ႔နယ္
၂၀၀၇- ရက္ကြက္ မီးကင္းလုံၿခဳံေရး
၂၀၀၆- လကၻရည္ဆုိင္စာပြဲထုိး (ၿမိဳ ႔မ လက္ဘရည္ဆုိင္)
၂၀၀၅- စားေသာက္ဆုိင္ပန္ကန္ေဆး
၂၀၀၄- ေျခာက္တန္းေက်ာင္းသား
ပညာအရည္အခ်င္း
၂၀၀၄- ေျခာက္တန္းသုံးခါက်
၀ါသနာ
မယ္မယ္ရရမရွိ
ရည္ညႊန္းခ်က္
ကုိေက်ာ္ဒင္ (ပုိင္ရွင္)
ၿမိဳ ႔မ လက္ဘရည္ဆုိင္
ပုဇြန္ေတာင္ၿမိဳ ႔နယ္
ဖုန္း ၀၁ ၆၇၅၃၄၂ ေဒၚပုမ (ခ်မ္းသာ ေခါက္ဆြဲဆုိင္)
ပုဇြန္ေတာင္ၿမိဳ ႔နယ္
ရန္ကုန္ၿမိဳ ႔
ဖုန္း ၀၁ ၆၅၄၂၁၁
www.phonekyaw.blogspot.com
1/30/10
ဟီးရုိးမွ ဇီးရုိးသုိ႔
ကုိေမာင္ဦး+မသႏၱာ ဘယ္ကရလဲမသိဘူး။ ေတာ္ေတာ္ဖတ္လုိ႔ေကာင္းတဲ့ေဆာင္းပါးတခုျဖစ္ပါတယ္။ တခါမွ သူမ်ားေကာ္ပီကူးဖုိ႔ က်ေနာ္စိတ္မ၀င္စားဘူး။ အခု စာေရးသူကုိ ဆက္သြယ္ႏုိင္တဲ့လိပ္စာပါေတာ့ ေတာ္ေတာ္မုိက္တယ္။ စာကအရမ္းလန္းတယ္။ အထာၾကတယ္။ ဖတ္ၾကည့္ၾကပါ။
ဟီး႐ိုးမွ ဇီး႐ိုးသို႔
က်ဳပ္တို႔ ဗမာေတာသားေတြအတြက္ေတာ့ အေပါင္းေဖာ္ေတြနဲ႔ မိုးဦးက်မွာ ဖား႐ိုက္ ထြက္ရတာ ဘဝအရသာတခုပဲ၊ အဆိုေတာ္ ကိုထြန္းေရႊက “တအား႐ိုက္မေလ ဖားမိုက္ေတြ အရီးတုတ္ရဲ႕တဲနေဘးမွာ ခ်က္ျပဳတ္စားကာ ဆုိၾကကၾက ေပ်ာ္သလိုေနႏိုင္ၾကေပ” လို႔ စပ္ဆိုခဲ့တာ အေတာ္ေအာင္ျမင္ခဲ့တာပဲ၊ အခုထိလည္း မ႐ိုးႏိုင္ေသးဘူး။
ဖား႐ိုက္တယ္ဆိုလို႔ သိပ္ေတာ့လြယ္တယ္ မထင္နဲ႔၊ သူ႔မွာလည္း ပညာနဲ႔သတိ ရွိဖို႔လိုတယ္။ ေပါ့ေပါ့သြားလုပ္ရင္ ေကာက္ေကြးသြားမယ္။ ဖားေတြရဲ႕သဘာဝနဲ႔ အထာကို သိဖို႔ လိုတယ္။ ၿပီးေတာ့ ဖားေတြကိုႀကိဳက္တတ္တဲ့ ေႁမြေတြရဲ႕ အႏၱရာယ္ကိုလည္း သတိရွိဖို႔ လိုတယ္။ ဒါေၾကာင့္လည္း မိုးဦးက်ဆိုရင္ ေႁမြကိုက္ခံရတဲ့ ဖား႐ိုက္သမားေတြ နည္းမွ မနည္းပဲ။
ဖားေတြရဲ႕သဘာဝက ေတာ္လွန္ေရးတံဆိပ္ကပ္ထားတဲ့ ဆူလြယ္နပ္လြယ္ လုပ္စားေတြနဲ႔တူတယ္ဆိုရင္ မွားမယ္ မထင္ဘူး။ သိတဲ့အတိုင္း ဖားဆိုတာက ေရေနကုန္းေန သတၱဝါ မွန္ေပမယ့္ ေရမရွိရင္ မေနႏိုင္ဘူး၊ မရွင္သန္ႏိုင္ဘူး၊ ေရသိပ္ႀကိဳက္တယ္ေပါ့။ ဒီေတာ့ သဘာဝတရားက သူ႔ကို မ်က္ႏွာသာေပး ဗီဇသတၱိတခု ေပးထားတယ္။ ေရရွိတဲ့ေနရာကို သိတယ္၊ ေရခန္းေတာ့မွာကို သိတယ္၊ ဘယ္ေနရာမွာ ဘယ္ခ်ိန္မွာ မိုးရြာမယ္ဆိုတာကို ႀကိဳသိတယ္၊ ဒါေၾကာင့္ ဗမာေတာသား လယ္သမားေတြက ဖားေအာ္သံကို နားေထာင္ၿပီး မိုးေလကို တြက္ခ်က္ၾကရတာပဲ။
ဖားဆိုတာကလည္း အမ်ဳိးမ်ဳိးရွိတယ္၊ ‘အြန္ အြန္’ နဲ႔ တခ်က္တခ်က္ ျပတ္ေတာင္းျပတ္ေတာင္း ေအာ္တတ္တဲ့ ႏွစ္ခ်ဳိ႕ စားဖားႀကီးေတြ ရွိတယ္၊ ‘အုံအိုင္ အုံအိုင္’ နဲ႔ ဆက္တိုက္ေအာ္လို္က္ ခဏနားလိုက္ ျပန္ေအာ္လိုက္နဲ႔ ဖားအိုင္းေတြ ရွိတယ္၊ ‘ကက္ကက္ ကက္ကက္’ နဲ႔ ေအာ္တတ္ၿပီး ေရအဝေသာက္ ေျမထဲယက္ၿပီး ဇိမ္ရစ္ေနတတ္တဲ့ သဲဖားဆုိတာ ရွိတယ္၊ တေနရာထဲမွာ အၿငိမ္မေန ဟုိခုန္ ဒီလူးနဲ႔ ဖားေပါင္စင္းအေသးစား ေက်ာ္စံေကးဆိုတာ ရွိတယ္၊ အဲဒါအျပင္ ဖား႐ိုက္သမားေတြကို ဒုကၡအေပးဆုံးကေတာ့ ဖားလတက္ပဲ။ အရြယ္ကေလးက လက္မေလာက္နဲ႔ တကြင္းလုံး ဆူညံေနေအာင္ ေအာ္ႏိုင္စြမ္းတယ္။ စားလည္း မစားေလာက္ တုတ္လည္း မ႐ိုက္ေလာက္၊ ဒါေပမယ့္ ဆူညံေနတဲ့ သူတို႔ အသံေၾကာင့္ ဖား႐ိုက္သမားေတြ တျခား စားေလာက္ေသာက္ေလာက္ ဖားႀကီးေတြရဲ႕အသံကို ဖမ္းရအေတာ္ခက္ေစတယ္။
ဖားဆုိေပမယ့္ ေလ်ာ့ေတာ့မတြက္နဲ႔၊ သူလည္း အသားစားသတၱဝါ၊ သူထက္ငယ္တဲ့ သူႏိုင္တဲ့ အေကာင္မွန္သမွ် အကုန္ စားတယ္။ တခ်ဳိ႕ ႏွစ္ခ်ဳိ႕စားဖားႀကီးေတြဆိုရင္ ငါးပုစြန္ေတြသာမက ေတာ္ေတာ့အရြယ္ ပုတ္သင္တို႔၊ ငွက္တို႔ကိုေတာင္ ဖမ္းစားႏိုင္တယ္။ ၿပီးေတာ့ သိပ္အကင္းပါးတယ္၊ တေနရာ အေျခအေနမဟန္ တေနရာ အေျပာင္းျမန္တယ္။ အေျခဟန္ မည့္ေနရာေတြ႔လို႔ကေတာ့ သူမ်ားတြင္း (ပုစြန္လိုဟာမ်ဳိး) လည္း အဓမၼ လုယက္ေနထိုင္တတ္တယ္။
ေျပာပါပေကာ ဖားေတြရဲ႕သဘာဝက က်ဳပ္တို႔ ေတာ္လွန္ေရးတံဆိပ္ကပ္ လုပ္စားေတြနဲ႔ တူပါတယ္လို႔။ ဒါေၾကာင့္လည္း ဗမာႏုိင္ငံေရး ေဝါဟာရေတြထဲမွာ ဖားနဲ႔ပတ္သက္တဲ့ စကားလုံးေတြ အေတာ္မ်ားမ်ား ရွိေနတာပဲ။ “ တုံးေအာက္ကဖား” “အထက္ဖား ေအာက္ဖိ” “ေဖာ္လံဖား” “ စားဖားႏိုင္ငံေရး” “ႏိုင္ငံေရးစားဖား” “ကပ္ဖားရပ္ဖား” “ ဖားစည္းငါးစည္း” ဆုိၿပီး မ်ားမွမ်ား။ က်ဳပ္တို႔ ေခါင္းေဆာင္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းေတာင္ “စားဖား ညီၫြတ္ေရး အလိုမရွိဘူး” လုိ႔ ေၾကာက္လန္႔တၾကား မိန္႔ခြန္းထဲ ထည့္ေျပာခဲ့ရေသးတာပဲ။
ဖားအေၾကာင္း ေျပာရင္းနဲ႔ ကာတြန္းခ်စ္ေဆြရဲ႕ စကားတခုက ေပၚလာျပန္တယ္။ သူေျပာတာက “ စားဖားေတြ စားဖားေတြ၊ စားဖားေတြကို ဖားစားသူေတြ သိပ္ႀကိဳက္တယ္” တဲ့။ သ႔ူစကားအတိုင္းဆိုရင္ ႏိုင္ငံေရးဆိုတာ အဖိႏွိပ္ခံလူထုကို ဗန္းျပၿပီး စားဖားေတြနဲ႔ ဖားစားသူေတြ ေပါင္းၿပီးလုပ္စားေနတဲ့ ႐ိုက္စားလုပ္ငန္းႀကီးလို႔ ေျပာရမလိုပါပဲ။ အားလုံးေတာ့မဟုတ္ပါဘူး အဓိက ေခါင္းေဆာင္ပိုင္းနဲ႔ ပညာကို သိသာသိၿပီး တတ္လည္း မတတ္၊ ဉာဏ္ေလးေကာင္းပါရဲ႕နဲ႔ ပညာရွိျဖစ္ဖို႔လည္း အလားလာမရွိတဲ့ လူတတ္ဆိုသူေတြ၊ ကြ်မ္းက်င္သူ ဆုိသူေတြေပါ့။ ေထာင္ေသာင္းခ်ီတဲ့ ေအာက္ေျခရဲေဘာ္ထုနဲ႔ တကယ့္ လူထုေခါင္းေဆာင္ေတြကေတာ့ ဘာအက်ဳိးကိုမွ မေမွ်ာ္ကိုးဘဲ ဘဝေတြ အသက္ေတြ ေပးဆပ္ၿပီး အက်ဥ္းေထာင္ေတြထဲ၊ ေတာေတာင္ေတြထဲမွာ တိုက္ပြဲဝင္ေနၾကဆဲပါ။ ဒီရဲေဘာ္ေတြ အက်အဆုံးမ်ားၿပီး လႈပ္လႈပ္ရွားရွား ျဖစ္လာေလ ေခါင္းေဆာင္စားဖားေတြ ဂြင္ၾကေလပဲ။ အေတာ့္ကို ရင္နာစရာလည္း ေကာင္း၊ ရြံစရာလည္း ေကာင္းပါတယ္။
၂၀၁၀ ေရြးေကာက္ပြဲဆိုတဲ့ ေပါကၡရဝႆမိုးႀကီး ရြာေတာ့မလိုလို မိုးၿခိမ္းသံေပးကာရွိေသး ဖားမ်ဳိးစုံတုိ႔ အကုန္ညီ ပလုံစီေအာင္ ေအာ္ေနလိုက္ၾကတာ တေလာကလုံးကို ဆူညံပြက္လို႔ပဲ။ ကိုယ္လာရာလမ္းကို ေမ့ခ်င္ေယာင္ေဆာင္ေနတဲ့ တခ်ဳိ႕ေသာ မက်က္တက်က္ ( Half Baked) သတင္းသမားေတြ ဖြတာလည္း ပါသေပါ့။ သူတို႔ကသာ အေမရိကန္ေဘာပြဲက ဖင္ေလး တြန္႔လိမ္တြန္႔လိမ္နဲ႔ (Cheer Leader) ေတြလို ေရြးေကာက္ပြဲႀကီးကို ခုန္ေပါက္ခ်ီးပ ေရႊႀကဳိလုပ္ေနၾကေပမယ့္ ၿပိတၱာႀကီးသန္းေရႊက ခုထိ ေရြးေကာက္ပြဲ ဥပေဒတို႔ အခ်ိန္တို႔ကို မေၾကျငာေသးဘူး။ ပုဆိုးထဲ မိုးႀကိဳေသးေပါက္တဲ့သူလို လူထုၾကားမွာ ေစာက္ရွက္ကြဲၾကမွာ ျမင္ေယာင္မိပါေသးတယ္။
တကယ္ေတာ့ ဘယ္ခ်ိန္ဘယ္ကာလမွာ ဘယ္လိုလုပ္မယ္မွန္းမသိတဲ့ ေရြးေကာက္ပြဲကို မိုးဦးက်ဖားမ်ားလို တုတ္မျမင္ ေႁမြမျမင္ ကြတ္ကြတ္ကက္ကက္၊ အုံအုံအိုင္အိုင္နဲ႔ ခ်ီးပ ေရႊႀကိဳလုပ္ေနၾကသူအားလုံးဟာ တခ်ိန္ကေတာ့ သူရဲေကာင္း ဟီး႐ိုးေတြေပါ့။ လြတ္လပ္ေရးတိုက္ပြဲေခတ္ကေန ဒီေန႔ေခတ္ ၈၈ ဒီမိုကေရစီ တိုက္ပြဲကာလအထိ ဖိႏွိပ္ခံျပည္သူေတြ လြတ္ေျမာက္ေရးအတြက္ လုပ္ခဲ့ၾကတဲ့ တိုက္ခဲ့ၾကတဲ့ တခ်ိန္က ဟီး႐ိုးေတြေပါ့။ ကာလေတြၾကာလာေတာ့ လူထုကိုဗန္းျပၿပီး ကိုယ္က်ဳိးရွာခ်င္တဲ့ ဉာဥ္ေတြ၊ ေပါေခ်ာင္ေကာင္းနဲ႔ သူရဲေကာင္းျဖစ္ခ်င္တဲ့ ဗီဇေတြ၊ အေခ်ာင္သမားဇာတိေတြ၊ ဖုံးမရ ဖိမရ ေပၚလာၾကၿပီ။ ကိုယ္က်ဳိးအတြက္ စစ္အုပ္စုကို ဖားရင္းယားရင္းနဲ႔ ဇီး႐ိုး ( ဖိုးသုည ) ေတြ ဘဝကို ေရာက္သြားၾကရွာၿပီ။ ဇီ႐ိုးမွ အႏုတ္လကၡဏာ မည္းမည္းႀကီး ထိပ္ပိတ္ထားတဲ့ ဇီး႐ိုး၊ က်န္တဲ့ ဇီး႐ိုးေတြနဲ႔မတူဘူး။ ႐ူပေဗဒ သင္ဖူးသူတိုင္း သိတယ္၊ ႐ိုး႐ိုးဇီး႐ိုးက တစ္ေနာက္မွာ ထားလိုက္ရင္ တစ္ဆယ္လုံးရဲ႕အဓိပၸာယ္ တဆယ္ျဖစ္ေပမယ့္ အႏုတ္လကၡဏာနဲ႔ ဇီး႐ိုးကေတာ့ သူ႔ေရွ႕မွာ ကိန္းဂဏန္းေတြ ႀကိဳက္သေလာက္ျဖည့္ တစ္ ေတာင္ျဖစ္မလာဘူး။ အေဟာသိကံ အနႏၱပဲ။
လူထုကို ႏွိပ္စက္႐ုံမက ဘုရားေရႊခြာ ဌာပနတိုက္ ေဖာက္ေနတဲ့ ပုဂံေခတ္က စကားနဲ႔ေျပာရရင္ ငရဲမွာ သစ္ငုတ္ျဖစ္မယ့္ စစ္အုပ္စုကို အတၱအက်ိဳးအတြက္ ဖားရင္းနဲ႔ ဒီဘဝေရာက္သြားၾကတာေပါ့။ အဲဒီအထဲမွာ စစ္အုပ္စုရဲ႕ သံေျခခ်င္းဝတ္ ပေရာဟိတ္လိုလို သုခမိန္လိုလို ေမာင္စူးစမ္း တို႔၊ သခင္တင္ျမတို႔ ထိပ္ဆုံးကေပါ့။ လြတ္လပ္ေရးတိုက္ပြဲဝင္ ဟီး႐ိုးဘဝကေန ပ်က္ေရြ႕သြားတဲ့ ဇီး႐ိုးအႀကီးစားႀကီးေတြေပါ့။ ေၾကာက္တတ္ရင္ အခါခါေသတယ္ဆိုတဲ့စကားလို ဘဝမွာ အႀကိမ္ႀကိမ္ ေသေနရတဲ့သူေတြ။ ဖဆပလ၊ မဆလ ေခတ္ေတြကေန ဒီေန႔ေခတ္ နဝတ/ နအဖ စတဲ့ ေဖာက္ျပန္တဲ့ အုပ္စိုးသူအဆက္ဆက္ကို ေမွာက္ခ်ီ လွန္ခ်ီ အသံုးေတာ္ခံေနၾကရတဲ့ သူေတြေပါ့။
အႏွီဇီး႐ိုးႀကီးေတြက အခုလာမယ့္ ၂၀၁၀ ေရြးေကာက္ပြဲႀကီးၿပီးရင္ ျဖစ္ထြန္းလာမယ့္ ႏိုင္ငံေရး အခင္းအက်င္းသစ္မွာ သူတို႔စကားအတိုင္းေျပာရရင္ Space (ေနရာ) ရွိသတဲ့။ အရပ္သားပါတီ (လူထု) ေတြအတြက္ ႏွီးျပားတေထာက္စာေတာင္ ေနရာမရွိတဲ့ ဖြဲ႕စည္းပုံတက် စစ္အာဏာရွင္စနစ္ကို စစ္အုပ္စုအတြက္ ေျဗာင္လိမ္ေပးေနၾကတယ္၊ ဖားတာေပါ့။ သူစကားသူနင္း တေနရာက်ျပန္ေတာ့ ဒီေရြးေကာက္ပြဲဟာ တျခားပါလီမန္ ဒီမိုကေရစီ ေရြးေကာက္ပြဲေတြနဲ႔မတူဘူး၊ ႏုိင္တဲ့ပါတီ အစိုးရဖြဲ႕ဖို႔ မဟုတ္ဘူး ဆိုျပန္တယ္။ အဲဒီအခင္းအက်င္းသစ္မွာ Institution သုံးခုေပၚလာမယ္၊ အဲဒါေတြက တပ္မေတာ္၊ လႊတ္ေတာ္နဲ႔ ႏုိင္ငံေရးပါတီမ်ားဆိုပဲ။ တိုင္းျပည္ကို တကယ္စီမံအုပ္ခ်ဳပ္မဲ့ အစိုးရဖြဲ႕စည္းေရးက်ေတာ့ ဆက္မေျပာေတာ့ဘူး။ ဘယ္ေျပာေတာ့မလဲ အဲဒီထဲမွာ လူထု (ပါတီ) ေတြရဲ႕ အခန္းက႑မွ မပါေတာ့ဘဲ။ သူတို႔ အေၾကာင္းေတာ့ အထူးဝိတၱာ ခ်ဲ႕စရာမလိုပါဘူး၊ ဒီဇီး႐ိုးႀကီးေတြဟာ ပီသုံးလုံး (PPP= Professional Political Prostitute) ေတြဆိုတာ အမ်ားက သိၿပီးသားပါ။
ေနာက္ ပီသုံးလုံးပိုင္ရွင္ ႏွစ္ခ်ဳိ႕စားဖားႀကီးကေတာ့ ျပည္ပက ဟန္ေညာင္ေရႊပါ။ စစ္အာဏာရွင္အလုိက် ေအာင္ဆန္းစုၾကည္ ႏွမေလးကုိ စိတ္ဒုကၡမ်ိဳးစံုေပးေနတ့ဲ၊ ဂုဏ္သေရႀကီးျမတ္တ့ဲ အမိအဖေတြရဲ႕ မ်ဳိးဆက္မပီ ေသြးဆုိး ျပည္ပုပ္ သားယုတ္ ေအာင္ဆန္းဦးနဲ႔ ပိန္မသာ လိမ္မသာ၊ ဗမာျပည္ ပထမဆုံး သမၼတႀကီး စဝ္ေရႊသိုက္ရဲ႕သားဆိုတဲ့ ဂုဏ္ပုဒ္ကို ပဲေလွာ္နဲ႔ လဲစားေနတဲ့သူေပါ့။ အျပင္ပန္း အေတာ္လယ္ဝယ္ ရည္မြန္တယ္၊ စနစ္က်တယ္၊ လုပ္စားတာလည္း ၾကာခဲ့ၿပီကိုး။ သူရဲ႕ကမၻာပတ္လည္ ႐ိုက္စားလုပ္ငန္းႀကီးကို စားဖားနဲ႔ ဖားစားသူေတြရဲ႕ သီးသန္႔အင္ပါယာ (Exclusive Class) ျဖစ္ေအာင္ ထူေထာင္ထားတယ္။ ဘယ္ေတာ္လွန္ေရးသမားမွ ကပ္လို႔မရဘူး၊ လက္ရွိမွာေတာ့ မ်ားစြာေသာ သူရဲ႕အင္ပါယာေတြထဲမွာ အဓိက အင္ပါယာက အီးဘီအို (EBO= Euro-Burma Office) ဆိုတာေပါ့။ အဲဒီထဲမွာ ဗမာဆိုလို႔ သူတေယာက္ပဲ ဟုတ္ဟုတ္ျငားျငား ရွိတယ္။ က်န္တာ ႏိုင္ငံတကာ စားဖားေတြ ဖားစားသူေတြနဲ႔ ဖြဲ႔ထားတယ္။ က်ဳပ္တို႔ အိႏၵိယဘက္ ေဒလီမွာေတာင္ အဲဒီ အီးဘီအို႐ုံးတခု လာဖြင့္ထားေသးတယ္၊ ဗမာတေယာက္မွ မပါဘူး။ ေဒလီမွာ ဘယ္ႏိုင္ငံေရးအဖြဲ႕အစည္းမွ ႐ုံးခန္းေတာင္ တူတူတန္တန္မဖြင့္ႏိုင္တဲ့ အေျခအေနမွာ အီးဘီအုိ ႐ုံးခြဲကေတာ့ ေဒလီၿမိဳ႕ရဲ႕ ေစ်းအႀကီးဆုံးဆိုတဲ့ (South Extension) မွာ အက်အန ဖြင့္ထားတယ္။ ကုလားအရာရွိေတြေတာင္ မမွန္းႏိုင္တဲ့ လခစား ဝန္ထမ္းေတြနဲ႔ေပါ့။ ေဒလီက ႏိုင္ငံေရးစားဖားတခ်ဳိ႕ကလြဲရင္ ဘယ္ႏိုင္ငံေရး အဖြဲ႔အစည္းနဲ႔မွ အဆက္အဆံ မလုပ္ဘူး။
ဟိုတေလာကေတာင္ ဟန္ေညာင္ေရႊနဲ႔ အသင္းအပင္း စားဖားတသိုက္ ေဒလီကို ခိုးေၾကာင္ခိုးဝွက္ ေရာက္လာၿပီး ေဒလီက လက္သင့္ရာတသိုက္နဲ႔ သူတို႔ရဲ႕ ႐ိုက္စား ေရြးေကာက္ပြဲ ေရႊႀကိဳအလုပ္ေတြ လုပ္သြားၾကေသးတယ္။ သူတို႔က လာမယ့္ေရြး ေကာက္ပြဲဟာ ပကတိအေျခအေန (Reality) မွန္ျဖစ္တယ္၊ ဗမာျပည္သူေတြအတြက္ အခြင့္အလမ္းတခု (Opportunity) ျဖစ္လို႔ ေထာက္ခံေၾကာင္း ကုလားဧည့္သည္ေတြကို မ်က္စိထဲ သဲပက္သြားခဲ့ၾကတယ္။ ဟိုတုန္းက သူတို႔ပဲ ဗမာျပည္ရဲ႕ ျပႆနာဟာ ဖြဲ႕စည္းပုံျပႆနာလို႔ ေျပာခဲ့ၾကၿပီး အခုေတာ့ စစ္အုပ္စုရဲ႕ ၂၀၀၈ စစ္ကြ်န္ဖြဲ႕စည္းပုံက ျပႆနာ မဟုတ္ေတာ့ဘူး တဲ့။ ျပႆနာက မဲဆႏၵရွင္ျပည္သူေတြရဲ႕ ႏုိင္ငံေရးအသိပညာ(Voter Education) ကသာ အဓိက ျပႆနာတဲ့။ Voter Education ကို အဓိက လုပ္ရမယ္တဲ့၊ ဒါေၾကာင့္ ေရြးေကာက္ပြဲဝင္ၿပီး မဲဆႏၵရွင္ေတြကို ႏိုင္ငံေရး အသိပညာေပးရမယ္၊ သူတုိ႔အေနနဲ႔ ေရြးေကာက္ပြဲဝင္မယ့္ အင္အားစုေတြကိုလည္း ေငြေၾကးကအစ ကူညီေထာက္ပံ့သြားမယ္လို႔ ေျပာသြားၾကတယ္ဆိုပဲ။ အဲဒါေတြလုပ္ႏိုင္ဖို႔ လူထုလူတန္းစား အဖြဲ႔အစည္း (Civil Society) လုပ္ငန္းေတြကို လုပ္ေဆာင္ သြားမယ္ဆိုပါလား။
ႏြားျပာႀကီးအေၾကာင္းသိထားေတာ့ ဒါဟာ လာမည့္ ေပါကၡရဝႆမိုးႀကီးကို တြက္ၿပီး စားခြက္သစ္ ထြင္လိုက္ျပန္ၿပီဆိုတာ လူေတြက သိၾကပါတယ္။ ဖားစားသူေတြကေတာ့ စားရႏိုးနဲ႔ မေျပာတာ၊ စားလက္စေလးေတြ ေက်းဇူးနဲ႔ မေျပာၾကတာ။ တခ်ဳိ႕က်ေတာ့ အင္ဂ်ီအိုနဲ႔သူတို႔ၾကားက “ကိုယ့္ေဖာက္သည္နဲ႔ ကိုယ္ဆက္ဆံေရး” ကို သိၿပီး ေျပာလည္းမထူးမွန္းသိလုိ႔ မေျပာၾကတာပါ။
ေနာက္ ႏွစ္မခ်ဳိ႕တခ်ဳိ႕ စားဖားလား ဖားစားလား မကြဲျပားတဲ့ ေက်ာ္ဝင္းတုိ႔လို ပညာရွင္ဘြဲ႔ခံ ဇီး႐ိုးေတြေပါ့။ သူတုိ႔ကေတာ့ ေရြးေကာက္ပြဲကို ေက်ာခိုင္းမယ္ဆိုရင္ NLD ဟာ သမိုင္းတရားခံျဖစ္ေတာ့မေယာင္ ေတာင္တလုံး ေျမာက္တလုံး အဂၤလိပ္ စကားေတြ ညႇပ္ညႇပ္ၿပီး ေတာေျခာက္သံ ေပးၾကတယ္၊ သူတို႔ထဲက တေယာက္ဆိုရင္ ကိုယ့္အျမင္ကို ေျပာမိတဲ့ အျပစ္နဲ႔ လူႏွစ္ေထာင္ေက်ာ္ကို ဖမ္းဆီးသတ္ျဖတ္ ႏွိပ္စက္ေနတဲ့ စစ္အုပ္စုကိုေတာ့ မ်က္ေမႊးေထာ္ ေလာ္လို႔မွ မၾကည့္ဝံ့ပဲ၊ ႀကံ႕ဖြံ႕လိုစြမ္းအားရွင္လို လက္ကိုင္တုတ္ေတြကေတာင္ မထင္မထင္သလို ႐ိုက္ႏွက္သတ္ျဖတ္ ၿခိမ္းေျခာက္ခံေနရတဲ့ NLD ပါတီကိုပဲ ေခါင္းမာသလိုလို၊ လက္ေတြ႕မက်သလိုလုိ ေဝဖန္ အပုတ္ခ် သတိၱျပေနၾကတယ္။ ဒါေပမယ့္ NLD နဲ႔ ေဒၚစု ေနာက္မွာရွိတဲ့ လူထုအားကိုေတာ့ သိပုံရတယ္၊ ေၾကာက္ပုံရတယ္။ သူက စစ္အုပ္စုကိုယ္စား အလံ႐ႈး လုပ္တာက NLD ဟာ တကယ္႔အမ်ဳိးသားရင္ၾကားေစ့ေရး လုပ္ခ်င္ရိုးမွန္ရင္ လာမယ့္ေရြးေကာက္ပြဲမွာ မဲဆႏၵနယ္ (၅၀) ရာခိုင္ႏႈန္းထက္ မေက်ာ္ဘဲ ေရြးေကာက္ပြဲ ဝင္သင့္သတဲ့၊ ဒါဆို အာဏာမမက္ဘူးဆိုတာ ေပၚလြင္ၿပီးေတာ့ နိဂုံးသိပ္လွသြားမယ္ ဆိုပါလား။ ဝမ္းေရစပ္ခံ ေမြးထုပ္ခဲ့တဲ့ သူ႔ေမြးသမိခင္ရဲ႕ ေက်းဇူးဂုဏ္ကိုမွ မေထာက္ ေအာ့ႏွလုံးနာေလာက္ေအာင္ ေဖာက္ျပန္တဲ့ ဦးေႏွာက္ပါပဲ၊ ဘယ္တရားနဲ႔ သံေဝဂယူရမွန္းေတာင္ မသိေတာ့ဘူး။
ေနာက္တမ်ဳိးကေတာ့ တကြင္းလုံးဆူေအာင္ ေအာ္ေနတဲ့ ၈၈ ထြက္ ဟီး႐ိုးပ်က္ ဖားလတက္ေတြေပါ့။ သူတို႔ကေတာ့ စစ္အုပ္စုမ်က္ႏွာရဖို႔ဆိုရင္ ဘုရားခန္းလည္း ေသးပန္းမယ္ဆိုတဲ့ ဇီး႐ိုး ဖားလတက္ေတြ။ ေစ့ေစ့ငုငုေျပာရရင္ အထဲမွာ တတိယအုပ္စုလိုလို၊ ၈၈ လိုလို ပုံမွား႐ိုက္ေနတဲ့ အင္အားစုေတြနဲ႔ အျပင္မွာ ဟိုေက်ာင္း ဒီေက်ာင္းေတြက ေခြးဝင္စား ဘြဲ႔ေလးေတြကိုင္ထားၿပီး လူတတ္လုပ္ေနၾကတဲ့ လူေတြေပါ့။ ညႇိၿပီး တိုင္ပင္ကိုက္ေနသလား၊ တိုင္ပင္ကိုက္လို႔ ညီေနသလားေတာ့ မသိဘူး။ အတြင္းအျပင္ကြဲေပမယ့္ အလုပ္တာ့ ညီၾကတယ္။ သူတို႔က ေရြးေကာက္ပြဲ ဆန္႔က်င္တယ္လို႔ယူဆရတဲ့ ေခါင္းေဆာင္ေတြကို ပစ္မွတ္ထား တုိက္ခိုက္ၾကတယ္။ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္၊ ဦးဝင္းတင္နဲ႔ လူထုဦးစိန္ဝင္းတို႔လို ဖက္ဆစ္စစ္အုပ္စုနဲ႔ သူတို႔ရဲ႕ ငရဲခန္းေတြကို မေၾကာက္မရြံ႕ဘဲ မူေပၚမွာ ႀကံ႕ႀကံ႕ခံေနတဲ့ အစဥ္အလာရွိတဲ့ ပုဂၢဳိလ္ႀကီးေတြကို က်ားကို ေခြးေဟာင္သလို ေဟာင္ေနၾကတယ္။
ဒီေနရာမွာ အေၾကာင္းတိုက္ဆိုင္လို႔ ဟီး႐ိုးပ်က္ ဇီး႐ိုးဖားလတက္ေတြနဲ႔ အျဖစ္တူ ငါးရာငါးဆယ္ဇာတ္ေတာ္ထဲက ဝက္တေကာင္အေၾကာင္း ေျပာရအုံးမယ္၊ ဇာတ္ေတာ္ကိုေတာ့ အတိအက် မမွတ္မိေတာ့ပါဘူး။
သေဘာသြားကေတာ့ တခါက ေတာအုပ္တခုမွာ ဝက္တေကာင္ ရႊံ႕လူးေနတယ္။ အပုပ္ႀကိဳက္တဲ့ သတၱဝါဆိုေတာ့ ရႊံ႕ပုပ္ပဲေနမွာေပါ့။ ဒီအခ်ိိန္မွာပဲ ျခေသၤ့တေကာင္ သူရွိရာကို ျဗဳန္းခနဲ ေရာက္လာတယ္။ ဝက္လည္း အေတာ္လန္႔သြားတယ္။ ဒါေပမယ့္ ျခေသၤ့က ဝက္ကိုဂ႐ုမစိုက္ဘဲ ဒေရာေသာပါး ဝက္အပါးက ခြာသြားတယ္၊ ဒါကို ငေရႊဝက္က ျခေသၤ့ႀကီးက သူ႔ကိုေၾကာက္လို႔ ေျပးသြားတယ္လို႔ ထင္သြားတယ္။ အသိေခါင္းပါး မိုက္မဲတဲ့ ဒီဝက္ဟာ အေျခာက္တိုက္ ဘဝင္ျမင့္ၿပီး၊ ျခေသၤ့ႀကီးကို ဘယ္လိုမွ နားဝင္ပီယံလည္း မျဖစ္၊ ၾသဇာလည္းကင္းတဲ့ သူ႔အသံနဲ႔ ဟိန္းေဟာက္သတဲ့၊ စိန္ေခၚေလသတဲ့။ အခု ဖားလတက္မ်ားလို ေနမွာေပါ့။ ဒီေတာ့ ျခေသၤ့ႀကီးက အသင္ဝက္ရွိေနတာကို ငါသိလည္း မသိ၊ ျမင္လည္း မျမင္၊ ဂ႐ုလည္း မစိုက္။ အခုခ်ိန္မွာ ငါဂ႐ုစိုက္ေနတာ ေတာအုပ္တဖက္က ဆင္႐ိုင္းတအုပ္ပဲလို႔ ေျပာသတဲ့။ ဒါေတာင္ ဝက္အႏၶက ျခေသၤ့ႀကီးကို တေကာင္ခ်င္းတိုက္ဖို႔ စိန္ေခၚျပန္သတဲ့။ ဒီေတာ့ျခေသၤ့ႀကီးက အိုေကေပါ့။ အခုေတာ့အခ်ိန္မရွိလို႔ ဘယ္ေန႔ဘယ္ေနရာမွာ တိုက္ၾကမယ္လို႔ေျပာၿပီး ထြက္သြားတယ္။
ဒီတင္ ဘဝင္႐ူးဝက္အႏၶဟာ ျခေသၤ့ႀကီး သူ႔ကိုေၾကာက္ၿပီး ေျပးသြားေၾကာင္း၊ ဘယ္ေန႔မွာ တေကာင္ခ်င္းတိုက္ဖို႔ ခ်ိန္းထားေၾကာင္း ႂကြားလုံးထုတ္ေတာ့တာေပါ့။ မသိတဲ့ သတၱ၀ါေတြကေတာ့ ဝက္အႏၶကို အထင္ႀကီးသြားၾကတယ္၊ ျခေသၤ့ႀကီးကိုေတာင္ စိန္ေခၚတယ္ေပါ့။ ဒါေပမယ့္ ဘုရားေလာင္းပညာရွိ ယုန္မင္းနဲ႔ ေတြ႔ေတာ့ ယုန္းမင္းက ျခေသၤ့ေတြရဲ႕ အစြမ္းသတၱိကို ေျပာျပတယ္။ တခ်က္ခ်င္း ေျပာေျပာၿပီး မင္းမွာေကာ ရွိသလားလို႔ ေမးတယ္။ မရွိဘူး မရွိဘူးနဲ႔ ေနာက္ဆုံးေတာ့ ျခေသၤ့အစြမ္းသတၱိကိုသိၿပီး အေၾကာက္ႀကီး ေၾကာက္လာတယ္။ ယုန္မင္းကိုပဲ ကယ္ပါကူပါ ပူဆာတယ္။ ဒါနဲ႔ ယုန္မင္းလည္း ဒီဝက္အႏၶကို ငါကယ္မွ ျဖစ္မယ္ ဆိုတဲ့ ဂ႐ုဏာနဲ႔ အႀကံတခု ေပးလိုက္တယ္။ ဝက္အႏၶလည္း ယုံမင္းေပးတဲ့ အႀကံအတိုင္း ခ်ိန္းတဲ့ေန႔မွာ ျခေသၤ့ႀကီးနဲ႔ သြားရင္ဆိုင္ေလသတဲ့။ ဒါေပမယ့္ ျခေသၤ့ႀကီးက အဲဒီ ဝက္အႏၶကို အနားေတာင္ ကပ္မခံဘူး ဝက္ သူ႔အနား ခ်ဥ္းကပ္လာရင္ပဲ ေရွာင္ခြာသြားေတာ့သတဲ့။ အေၾကာင္းရင္းကေတာ့ ယုံမင္းေပးတဲ့အႀကံက ေကသရာဇာျခေသၤ့မင္းတို႔ဟာ မစင္ဘင္ပုပ္ကို အလြန္စက္ဆုတ္ရြံရွာတယ္၊ ဒါေၾကာင့္ ဝက္ကို မစင္ဘင္ပုပ္ေတြ ကိုယ္လုံးျပည့္လူသြားဖို႔ အႀကံေပးတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ ဝက္အႏၶလည္း သူတို႔အႀကိဳက္ မစင္ဘင္ပုပ္ လူးသြားတာနဲ႔ အသက္ခ်မ္းသာရာ ရသြားသတဲ့။ အခုလည္း ဖားလတက္ဇီး႐ိုးေတြ မစင္ဘင္ပုပ္က်င္းေတြ ရွာထားဖို႔ အႀကံေပးလိုက္ပါတယ္။
ဇီး႐ိုးေတြ အထူးသျဖင့္ အတြင္းအျပင္က လူတတ္လိုလို ပညာရွင္လိုလိုေတြသိဖို႔က ဗမာလူထုဟာ ဇီး႐ိုးဖား အေပါင္းေလာက္ ႏိုင္ငံေရး မညံ့ပါဘူး၊ အကင္းပါးပါတယ္။ ဟိုေက်ာင္း ဒီေက်ာင္းေတြမွာ ဖုံတက္ စာအုပ္ႀကီးေတြဖတ္ၿပီး ဖီလစ္ပိုင္က ဘယ္လို၊ ေတာင္အာဖရိကတုံးက ဘယ့္ႏွယ္၊ အင္ဒိုနီးရွားမွာ ဘယ္သုိ႔နဲ႔ ကိုယ္နားလည္သေလာက္ သေဘာတရား အတိုအစေလးေတြနဲ႔ မကိုက္တိုင္း လူထုက ႏုိင္ငံေရး စိတ္မဝင္စားဘူး၊ ေၾကာက္သေလးဘာေလး ပုတ္ခတ္မေနပါနဲ႔။ သမိုင္းတျဖတ္တည္းကို ၾကည့္ၿပီး မႏႈိင္းယွဥ္ပါနဲ႔။ ဗမာလူထုဟာ အိမ္နီးခ်င္းတိုင္းျပည္ေတြထဲက ႀကိဳက္တဲ့ျပည္သူေတြနဲ႔ ႏိုင္ငံေရးေရခ်ိန္ ႏႈိင္းယွဥ္ႏိုင္ပါတယ္။ ဘယ္ေခတ္မွာၾကည့္ၾကည့္ သူေခတ္နဲ႔သူ တာဝန္သိခဲ့ၾကတယ္၊ တာဝန္ေက်ခဲ့ၾကတယ္။ နယ္ခ်ဲ႕ဆန္႔က်င္ေရး ေခတ္၊ အမ်ဳိးသားလြတ္ေျမာက္ေရး ေခတ္၊ လြတ္လပ္ေရး ေခတ္၊ ျပည္တြင္းၿငိမ္းခ်မ္းေရးတို႔ ႏိုင္ငံတကာ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးလႈပ္ရွားမႈေတြမွာ ၾကည့္မလား၊ ေဒသတြင္းမွာ ထိပ္ဆုံးက ရွိေနပါတယ္။
ျပႆနာရဲ႕ အရင္းမူလဘူတက ဦးေဆာင္အခန္းက႑ ျခစားပ်က္စီးမႈပဲ၊ ကိုလိုနီေခတ္ကစလို႔ ဒီေန႔ေခတ္အထိ ဦးေဆာင္မႈ အခန္းက႑ကို စားဖားေတြနဲ႔ ဖားစားသူေတြကပဲ ပုံစံအမ်ဳိးမ်ဳိးနဲ႔ ႀကီးစုိးခ်ယ္လွယ္ေနခဲ့ၾကတယ္။ ပေယာဂပူးကပ္တာလဲ ပါတာေပါ့။ က်န္တာမၾကည့္နဲ႔၊ အနီးကပ္ဆုံး က်ဳပ္တို႔ ျပည္ပလႈပ္ရွားမႈကိုပဲၾကည့္။ ေခတ္သစ္ မစ္ရွင္နရီ (Missionary) လို႔ ဆိုရမယ့္ အင္ဂ်ီအို ေျမႇာက္စားသူက ၾသဇာေပါက္ ေခါင္းေဆာင္ျဖစ္၊ တိုင္းျပည္ရဲ႕ ပကတိအေျခအေနနဲ႔ ကိုက္ကိုက္ မကိုက္ကိုက္ အထက္ဆရာႀကီးေတြရဲ႕ ေဖာ္နည္းကားမ်ဳိးစုံနဲ႔ တခုမဟန္ တခုႀကံ ရမ္းကုအပ္ပုန္းေတြလို ဗမာျပည္ျပႆနာကို အေျဖရွာကုစားရင္း အႏွစ္၂၀ ေက်ာ္ ကုန္ခဲ့တယ္။ လက္တဆုပ္စာေတာ့ သူေဌးျဖစ္သြားၾကၿပီး လူထုကေတာ့ ပိုေတာင္ ဖြတ္သထက္္ ညစ္သြားခ့ဲရတယ္။
ဗမာလူထုဟာ အဂၤလိပ္လို အေပ်ာ့ဆြဲ ပါးပါးလွီးတဲ့ ကိုလိုနီေအာက္မွာလည္း ေနဖူးတယ္၊ အတုံးအတစ္လိုက္ ခုတ္ထစ္တဲ့ ဂ်ပန္ဖက္ဆစ္ေအာက္မွာလည္း ေနဖူးတယ္၊ ေနာက္ ကယ္တင္ရွင္တျဖစ္လဲ အသြင္မတူ ရန္သူ ဆိုတဲ့ ဖဆပလ ဆိုရွယ္လစ္ေတြေအာက္မွာလည္း ေနဖူးတယ္။ အခုေနာက္ဆုံး အၾကမ္းဆုံး အရမ္းဆုံး အယုတ္ကန္းဆုံး စစ္အုပ္စုေအာက္မွာ ေနေနရတယ္။ အေတြ႕အႀကဳံေတြ မ်ားလွေပါ့။
ဘယ္ေခတ္မွာၾကည့္ၾကည့္ လူထုဟာ သူ႔က႑ေရာက္လာရင္ တာဝန္ေက်ခဲ့ၾကတယ္၊ ေဖာက္ျပန္တဲ့ အုပ္စိုးသူ အဆက္ဆက္ကို ရဲရဲရင့္ရင့္ အကင္းပါးပါးနဲ႔ ဆုံးမခဲ့ၾကတယ္။ ဗမာလူထုရဲ႕ႏိုင္ငံေရး အကင္းပါးမႈကို ၁၉၆၀ ျပည့္ နဲ႔ ၁၉၉၀ ျပည့္ ေရြးေကာက္ပြဲေတြၾကည့္ရင္ သိႏုိင္တယ္။ စစ္ဝါဒကိုတိုက္ဖို႔ ၁၉၆၀ မွာ ဦးႏုကို မဲေပးခဲ့ဲၾကေပမယ့္ ၁၉၉၀ ၾကေတာ့ စစ္အုပ္စုကို တကယ္တုိက္ႏိုင္မယ့္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကို မဲေပးခဲ့ၾကတယ္။ ၆၀ ခု သူရဲေကာင္း ဦးႏုကို မဲမေပးၾကေတာ့ဘူး၊ ၁၃၀၀ ျပည့္ အေရးေတာ္ပုံနဲ႔ ၁၃၅၀ ျပည့္ (ရွစ္ေလးလုံး) အေရးေတာ္ပုံေတြက ဗမာလူထုရဲ႕ သမိုင္းတာဝန္သိမႈနဲ႔ ေက်ပြန္မႈကို သက္ေသထူေနတယ္။ လူထုဟာ တိုင္းျပည္နဲ႕လူမ်ိဳးကုိခ်စ္ၿပီး ေစတနာမွန္တ့ဲ ေခါင္းေဆာင္ေတြေနာက္ကို လိုက္ဖို႔ဝင္မေလးပါဘူး။ ၂၀၀၂/၂၀၀၃ တုန္းက ေဒၚစုရဲ႕ ျပည္တြင္းစည္း႐ံုးေရးခရီးစဥ္ေတြမွာ အထင္အရွားျပခ့ဲတယ္။ ဒါေတြကို မျမင္ႏိုင္ဘူးဆိုရင္ အဲဒီပုဂၢဳိလ္ရဲ႕အျမင္ဟာ အတၱ ေလာဘေတြ၊ ေမာဟေတြ ပိတ္ဖုံးေနတာ ျဖစ္ပါလိိမ့္မယ္။ ဒါမွမဟုတ္ အဲဒီ ပုဂၢိဳလ္ရဲ႕ အ႐ိုးအေရေတြထဲမွာ ငပိဓာတ္ ကုန္ခန္းၿပီးေတာ့ ေထာပတ္ေလခ်ဥ္တက္တာပဲ ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။
ဟီး႐ိုးပ်က္ ဇီး႐ိုးအေပါင္းကို ဗမာလူထုရဲ႕ သမိုင္းနဲ႔ခ်ီၿပီး ဆုံးမတတ္တဲ့ ႏိုင္ငံေရးကို ေျပာရအုံးမယ္။ ဗမာလူထုဟာ ျပည္သူကို အက်ဳိးျပဳခဲ့တဲ့ ေစတနာထားခဲ့တဲ့ ေခါင္းေဆာင္ သို႔မဟုတ္ အုပ္ခ်ဳပ္သူေတြ၊ ျပည္သူေပၚမွာ ရက္စက္ၾကမ္းၾကဳတ္ အျမတ္ထုတ္ခဲ့သူေတြကို ေကာင္းရင္ ေကာင္းတဲ့အေလ်ာက္ ဆုိးရင္ ဆုိးတဲ့အတိုင္း ေနာက္ေႏွာင္းလူေတြအထိ သိေအာင္ တံဆိပ္ကပ္ၿပီး ခ်ီမြန္းေျခေက်ာက္ ဆုံးမတတ္တယ္။
ျပည္သူအေပၚမွာ အက်ဳိးျပဳခဲ့တဲ့ အေနာ္ရထာကို ေနာ္ရထာေစာလို႔ ေခၚသလို က်န္းစစ္သားကို မင္းက်န္စစ္ လို႔ ခ်စ္ၾကည္ေလးျမတ္ ေခၚတယ္၊ ဦးေအာင္ေဇယ်ကို အေလာင္းမင္းတရားရယ္ လို႔ တံဆိပ္ကပ္ ခ်ီးေျမႇာက္ၾကတယ္။ ရက္စက္ၾကမ္းၾကဳတ္တဲ့ နရသူကိုေတာ့ ကုလားက် သို႔မဟုတ္ စေလငေခြးလို႔ တံဆိပ္ကပ္ ေျခေက်ာက္တယ္။ ည႔ံဖ်င္းတဲ႔ သီေပါကုိေတာ႔ မဒရပ္ပါမင္းလုိ႔ ကဲ႔ရဲ႕သမုတ္ၾကတယ္။ ဒီလိုပဲ ႏုိင္ငံလုံး မေက်ာ္ေပမယ့္ လူထုအၾကားမွာ စြဲထင္ေနတဲ့ ဟီး႐ိုးနဲ႔ ဇီး႐ိုးပုံရိပ္ေတြဟာ ဗမာျပည္အႏွံ႔ ေဒသတုိင္းမွာ ရွိေနတယ္။ ႀကဳံႀကဳိက္တဲ့ အခါတိုင္းမွာလည္း ဟီး႐ိုးေတြကုိ ခ်ီးေျမႇာက္လို႔ ဇီး႐ိုးေတြအေၾကာင္း ကဲ့ရဲ႕ေျခေက်ာက္ေနၾကတယ္။ မ်ဳိးဆက္ေတြ တခုၿပီးတခု လက္ဆင့္ကမ္းသြားၾကအုံးမွာလည္း ျဖစ္တယ္။
က်ဳပ္တုိ႔ေခတ္နဲ႔ အနီးဆုံး နမူနာကေတာ့ ပမညတ ေခါင္းေဆာင္ သခင္ခ်စ္ေမာင္ ျဖစ္တယ္။ သူ႔အျဖစ္ကေတာ့ လူတေယာက္ထဲရဲ႕လုပ္ရပ္ကိုပဲ လူထုက အေကာင္း အဆုိးအလိုက္ ခ်ီးမြမ္းေျခေက်ာက္ၾကတာပါ၊ ၁၉၅၈ ဝင္ဒါမီယာ အာဏာသိမ္းမႈႀကီးကို ဦးႏုက ပါလီမန္မွာတင္ေတာ့ သခင္ခ်စ္ေမာင္က ဝိဒူရဇာတ္ေတာ္နဲ႔ ပမာေဆာင္ၿပီး အာဏာသိမ္းမႈကို ကန္႔ကြက္ပါတယ္။ ပါလီမန္မွာ သူ႐ႈံးပါတယ္၊ လူထုႏွလုံးသားကိုေတာ႔ ေအာင္ႏိုင္ပါတယ္။ အာဏာသိမ္းတာကို ဆန္႔က်င္တဲ့ သူ႕ရဲ႕ေကာင္းမႈကို လူထုက ဝိဒူရသခင္ခ်စ္ေမာင္ရယ္လို႔ ဘြဲ႔တပ္ ခ်ီးေျမာက္ၾကပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ၁၉၆၂ ခုႏွစ္ အာဏာသိမ္းတာကိုၾကေတာ့ သခင္ခ်စ္ေမာင္က ဆုိရွယ္လစ္စနစ္ကိုသာ သြားမယ္ဆိုရင္ ေခြးကတက္ကပဲ လုိက္ရလိုက္ရလို႔ ေထာက္ခံမိတဲ့အတြက္ ဝိဒူရဘြဲ႔ ေပ်ာက္ၿပီး ေခြးကတက္ ခ်စ္ေမာင္လို႔ ကဲ့ရဲ႕တံဆိပ္ကပ္ၿပီး လူထုက ေျခေက်ာက္ကဲ့ရဲ႕ဆုံးမလိုက္ပါတယ္။
ဒါ သတိခ်ပ္စရာ သိမွတ္ဖြယ္ရာ ဗမာျပည္သူေတြရဲ႕ လူထုႏိုင္ငံေရး အေၾကာင္း တေစ့တေစာင္းပါပဲ။ အခုခ်ိန္မွာ စားဖားလား ဖားစားသူလား မကြဲျပားေတာ့တဲ့ ဟီး႐ိုးပ်က္ ဇီး႐ိုးမ်ားသိဖို႔က ဖားေတြရဲ႕လားရာဟာ ႏွစ္လမ္းပဲ ရွိပါတယ္။
တလမ္းက တုတ္စာ။
တလမ္းက ေႁမြစာ။
ဒါပဲ။
ရဲေဘာ္ေက်ာ္သန္း
၂၉.၁.၂၀၁၀။
Kyaw_than2004@yahoo.com
Kyaw_t@hotmail.com
ဟီး႐ိုးမွ ဇီး႐ိုးသို႔
က်ဳပ္တို႔ ဗမာေတာသားေတြအတြက္ေတာ့ အေပါင္းေဖာ္ေတြနဲ႔ မိုးဦးက်မွာ ဖား႐ိုက္ ထြက္ရတာ ဘဝအရသာတခုပဲ၊ အဆိုေတာ္ ကိုထြန္းေရႊက “တအား႐ိုက္မေလ ဖားမိုက္ေတြ အရီးတုတ္ရဲ႕တဲနေဘးမွာ ခ်က္ျပဳတ္စားကာ ဆုိၾကကၾက ေပ်ာ္သလိုေနႏိုင္ၾကေပ” လို႔ စပ္ဆိုခဲ့တာ အေတာ္ေအာင္ျမင္ခဲ့တာပဲ၊ အခုထိလည္း မ႐ိုးႏိုင္ေသးဘူး။
ဖား႐ိုက္တယ္ဆိုလို႔ သိပ္ေတာ့လြယ္တယ္ မထင္နဲ႔၊ သူ႔မွာလည္း ပညာနဲ႔သတိ ရွိဖို႔လိုတယ္။ ေပါ့ေပါ့သြားလုပ္ရင္ ေကာက္ေကြးသြားမယ္။ ဖားေတြရဲ႕သဘာဝနဲ႔ အထာကို သိဖို႔ လိုတယ္။ ၿပီးေတာ့ ဖားေတြကိုႀကိဳက္တတ္တဲ့ ေႁမြေတြရဲ႕ အႏၱရာယ္ကိုလည္း သတိရွိဖို႔ လိုတယ္။ ဒါေၾကာင့္လည္း မိုးဦးက်ဆိုရင္ ေႁမြကိုက္ခံရတဲ့ ဖား႐ိုက္သမားေတြ နည္းမွ မနည္းပဲ။
ဖားေတြရဲ႕သဘာဝက ေတာ္လွန္ေရးတံဆိပ္ကပ္ထားတဲ့ ဆူလြယ္နပ္လြယ္ လုပ္စားေတြနဲ႔တူတယ္ဆိုရင္ မွားမယ္ မထင္ဘူး။ သိတဲ့အတိုင္း ဖားဆိုတာက ေရေနကုန္းေန သတၱဝါ မွန္ေပမယ့္ ေရမရွိရင္ မေနႏိုင္ဘူး၊ မရွင္သန္ႏိုင္ဘူး၊ ေရသိပ္ႀကိဳက္တယ္ေပါ့။ ဒီေတာ့ သဘာဝတရားက သူ႔ကို မ်က္ႏွာသာေပး ဗီဇသတၱိတခု ေပးထားတယ္။ ေရရွိတဲ့ေနရာကို သိတယ္၊ ေရခန္းေတာ့မွာကို သိတယ္၊ ဘယ္ေနရာမွာ ဘယ္ခ်ိန္မွာ မိုးရြာမယ္ဆိုတာကို ႀကိဳသိတယ္၊ ဒါေၾကာင့္ ဗမာေတာသား လယ္သမားေတြက ဖားေအာ္သံကို နားေထာင္ၿပီး မိုးေလကို တြက္ခ်က္ၾကရတာပဲ။
ဖားဆိုတာကလည္း အမ်ဳိးမ်ဳိးရွိတယ္၊ ‘အြန္ အြန္’ နဲ႔ တခ်က္တခ်က္ ျပတ္ေတာင္းျပတ္ေတာင္း ေအာ္တတ္တဲ့ ႏွစ္ခ်ဳိ႕ စားဖားႀကီးေတြ ရွိတယ္၊ ‘အုံအိုင္ အုံအိုင္’ နဲ႔ ဆက္တိုက္ေအာ္လို္က္ ခဏနားလိုက္ ျပန္ေအာ္လိုက္နဲ႔ ဖားအိုင္းေတြ ရွိတယ္၊ ‘ကက္ကက္ ကက္ကက္’ နဲ႔ ေအာ္တတ္ၿပီး ေရအဝေသာက္ ေျမထဲယက္ၿပီး ဇိမ္ရစ္ေနတတ္တဲ့ သဲဖားဆုိတာ ရွိတယ္၊ တေနရာထဲမွာ အၿငိမ္မေန ဟုိခုန္ ဒီလူးနဲ႔ ဖားေပါင္စင္းအေသးစား ေက်ာ္စံေကးဆိုတာ ရွိတယ္၊ အဲဒါအျပင္ ဖား႐ိုက္သမားေတြကို ဒုကၡအေပးဆုံးကေတာ့ ဖားလတက္ပဲ။ အရြယ္ကေလးက လက္မေလာက္နဲ႔ တကြင္းလုံး ဆူညံေနေအာင္ ေအာ္ႏိုင္စြမ္းတယ္။ စားလည္း မစားေလာက္ တုတ္လည္း မ႐ိုက္ေလာက္၊ ဒါေပမယ့္ ဆူညံေနတဲ့ သူတို႔ အသံေၾကာင့္ ဖား႐ိုက္သမားေတြ တျခား စားေလာက္ေသာက္ေလာက္ ဖားႀကီးေတြရဲ႕အသံကို ဖမ္းရအေတာ္ခက္ေစတယ္။
ဖားဆုိေပမယ့္ ေလ်ာ့ေတာ့မတြက္နဲ႔၊ သူလည္း အသားစားသတၱဝါ၊ သူထက္ငယ္တဲ့ သူႏိုင္တဲ့ အေကာင္မွန္သမွ် အကုန္ စားတယ္။ တခ်ဳိ႕ ႏွစ္ခ်ဳိ႕စားဖားႀကီးေတြဆိုရင္ ငါးပုစြန္ေတြသာမက ေတာ္ေတာ့အရြယ္ ပုတ္သင္တို႔၊ ငွက္တို႔ကိုေတာင္ ဖမ္းစားႏိုင္တယ္။ ၿပီးေတာ့ သိပ္အကင္းပါးတယ္၊ တေနရာ အေျခအေနမဟန္ တေနရာ အေျပာင္းျမန္တယ္။ အေျခဟန္ မည့္ေနရာေတြ႔လို႔ကေတာ့ သူမ်ားတြင္း (ပုစြန္လိုဟာမ်ဳိး) လည္း အဓမၼ လုယက္ေနထိုင္တတ္တယ္။
ေျပာပါပေကာ ဖားေတြရဲ႕သဘာဝက က်ဳပ္တို႔ ေတာ္လွန္ေရးတံဆိပ္ကပ္ လုပ္စားေတြနဲ႔ တူပါတယ္လို႔။ ဒါေၾကာင့္လည္း ဗမာႏုိင္ငံေရး ေဝါဟာရေတြထဲမွာ ဖားနဲ႔ပတ္သက္တဲ့ စကားလုံးေတြ အေတာ္မ်ားမ်ား ရွိေနတာပဲ။ “ တုံးေအာက္ကဖား” “အထက္ဖား ေအာက္ဖိ” “ေဖာ္လံဖား” “ စားဖားႏိုင္ငံေရး” “ႏိုင္ငံေရးစားဖား” “ကပ္ဖားရပ္ဖား” “ ဖားစည္းငါးစည္း” ဆုိၿပီး မ်ားမွမ်ား။ က်ဳပ္တို႔ ေခါင္းေဆာင္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းေတာင္ “စားဖား ညီၫြတ္ေရး အလိုမရွိဘူး” လုိ႔ ေၾကာက္လန္႔တၾကား မိန္႔ခြန္းထဲ ထည့္ေျပာခဲ့ရေသးတာပဲ။
ဖားအေၾကာင္း ေျပာရင္းနဲ႔ ကာတြန္းခ်စ္ေဆြရဲ႕ စကားတခုက ေပၚလာျပန္တယ္။ သူေျပာတာက “ စားဖားေတြ စားဖားေတြ၊ စားဖားေတြကို ဖားစားသူေတြ သိပ္ႀကိဳက္တယ္” တဲ့။ သ႔ူစကားအတိုင္းဆိုရင္ ႏိုင္ငံေရးဆိုတာ အဖိႏွိပ္ခံလူထုကို ဗန္းျပၿပီး စားဖားေတြနဲ႔ ဖားစားသူေတြ ေပါင္းၿပီးလုပ္စားေနတဲ့ ႐ိုက္စားလုပ္ငန္းႀကီးလို႔ ေျပာရမလိုပါပဲ။ အားလုံးေတာ့မဟုတ္ပါဘူး အဓိက ေခါင္းေဆာင္ပိုင္းနဲ႔ ပညာကို သိသာသိၿပီး တတ္လည္း မတတ္၊ ဉာဏ္ေလးေကာင္းပါရဲ႕နဲ႔ ပညာရွိျဖစ္ဖို႔လည္း အလားလာမရွိတဲ့ လူတတ္ဆိုသူေတြ၊ ကြ်မ္းက်င္သူ ဆုိသူေတြေပါ့။ ေထာင္ေသာင္းခ်ီတဲ့ ေအာက္ေျခရဲေဘာ္ထုနဲ႔ တကယ့္ လူထုေခါင္းေဆာင္ေတြကေတာ့ ဘာအက်ဳိးကိုမွ မေမွ်ာ္ကိုးဘဲ ဘဝေတြ အသက္ေတြ ေပးဆပ္ၿပီး အက်ဥ္းေထာင္ေတြထဲ၊ ေတာေတာင္ေတြထဲမွာ တိုက္ပြဲဝင္ေနၾကဆဲပါ။ ဒီရဲေဘာ္ေတြ အက်အဆုံးမ်ားၿပီး လႈပ္လႈပ္ရွားရွား ျဖစ္လာေလ ေခါင္းေဆာင္စားဖားေတြ ဂြင္ၾကေလပဲ။ အေတာ့္ကို ရင္နာစရာလည္း ေကာင္း၊ ရြံစရာလည္း ေကာင္းပါတယ္။
၂၀၁၀ ေရြးေကာက္ပြဲဆိုတဲ့ ေပါကၡရဝႆမိုးႀကီး ရြာေတာ့မလိုလို မိုးၿခိမ္းသံေပးကာရွိေသး ဖားမ်ဳိးစုံတုိ႔ အကုန္ညီ ပလုံစီေအာင္ ေအာ္ေနလိုက္ၾကတာ တေလာကလုံးကို ဆူညံပြက္လို႔ပဲ။ ကိုယ္လာရာလမ္းကို ေမ့ခ်င္ေယာင္ေဆာင္ေနတဲ့ တခ်ဳိ႕ေသာ မက်က္တက်က္ ( Half Baked) သတင္းသမားေတြ ဖြတာလည္း ပါသေပါ့။ သူတို႔ကသာ အေမရိကန္ေဘာပြဲက ဖင္ေလး တြန္႔လိမ္တြန္႔လိမ္နဲ႔ (Cheer Leader) ေတြလို ေရြးေကာက္ပြဲႀကီးကို ခုန္ေပါက္ခ်ီးပ ေရႊႀကဳိလုပ္ေနၾကေပမယ့္ ၿပိတၱာႀကီးသန္းေရႊက ခုထိ ေရြးေကာက္ပြဲ ဥပေဒတို႔ အခ်ိန္တို႔ကို မေၾကျငာေသးဘူး။ ပုဆိုးထဲ မိုးႀကိဳေသးေပါက္တဲ့သူလို လူထုၾကားမွာ ေစာက္ရွက္ကြဲၾကမွာ ျမင္ေယာင္မိပါေသးတယ္။
တကယ္ေတာ့ ဘယ္ခ်ိန္ဘယ္ကာလမွာ ဘယ္လိုလုပ္မယ္မွန္းမသိတဲ့ ေရြးေကာက္ပြဲကို မိုးဦးက်ဖားမ်ားလို တုတ္မျမင္ ေႁမြမျမင္ ကြတ္ကြတ္ကက္ကက္၊ အုံအုံအိုင္အိုင္နဲ႔ ခ်ီးပ ေရႊႀကိဳလုပ္ေနၾကသူအားလုံးဟာ တခ်ိန္ကေတာ့ သူရဲေကာင္း ဟီး႐ိုးေတြေပါ့။ လြတ္လပ္ေရးတိုက္ပြဲေခတ္ကေန ဒီေန႔ေခတ္ ၈၈ ဒီမိုကေရစီ တိုက္ပြဲကာလအထိ ဖိႏွိပ္ခံျပည္သူေတြ လြတ္ေျမာက္ေရးအတြက္ လုပ္ခဲ့ၾကတဲ့ တိုက္ခဲ့ၾကတဲ့ တခ်ိန္က ဟီး႐ိုးေတြေပါ့။ ကာလေတြၾကာလာေတာ့ လူထုကိုဗန္းျပၿပီး ကိုယ္က်ဳိးရွာခ်င္တဲ့ ဉာဥ္ေတြ၊ ေပါေခ်ာင္ေကာင္းနဲ႔ သူရဲေကာင္းျဖစ္ခ်င္တဲ့ ဗီဇေတြ၊ အေခ်ာင္သမားဇာတိေတြ၊ ဖုံးမရ ဖိမရ ေပၚလာၾကၿပီ။ ကိုယ္က်ဳိးအတြက္ စစ္အုပ္စုကို ဖားရင္းယားရင္းနဲ႔ ဇီး႐ိုး ( ဖိုးသုည ) ေတြ ဘဝကို ေရာက္သြားၾကရွာၿပီ။ ဇီ႐ိုးမွ အႏုတ္လကၡဏာ မည္းမည္းႀကီး ထိပ္ပိတ္ထားတဲ့ ဇီး႐ိုး၊ က်န္တဲ့ ဇီး႐ိုးေတြနဲ႔မတူဘူး။ ႐ူပေဗဒ သင္ဖူးသူတိုင္း သိတယ္၊ ႐ိုး႐ိုးဇီး႐ိုးက တစ္ေနာက္မွာ ထားလိုက္ရင္ တစ္ဆယ္လုံးရဲ႕အဓိပၸာယ္ တဆယ္ျဖစ္ေပမယ့္ အႏုတ္လကၡဏာနဲ႔ ဇီး႐ိုးကေတာ့ သူ႔ေရွ႕မွာ ကိန္းဂဏန္းေတြ ႀကိဳက္သေလာက္ျဖည့္ တစ္ ေတာင္ျဖစ္မလာဘူး။ အေဟာသိကံ အနႏၱပဲ။
လူထုကို ႏွိပ္စက္႐ုံမက ဘုရားေရႊခြာ ဌာပနတိုက္ ေဖာက္ေနတဲ့ ပုဂံေခတ္က စကားနဲ႔ေျပာရရင္ ငရဲမွာ သစ္ငုတ္ျဖစ္မယ့္ စစ္အုပ္စုကို အတၱအက်ိဳးအတြက္ ဖားရင္းနဲ႔ ဒီဘဝေရာက္သြားၾကတာေပါ့။ အဲဒီအထဲမွာ စစ္အုပ္စုရဲ႕ သံေျခခ်င္းဝတ္ ပေရာဟိတ္လိုလို သုခမိန္လိုလို ေမာင္စူးစမ္း တို႔၊ သခင္တင္ျမတို႔ ထိပ္ဆုံးကေပါ့။ လြတ္လပ္ေရးတိုက္ပြဲဝင္ ဟီး႐ိုးဘဝကေန ပ်က္ေရြ႕သြားတဲ့ ဇီး႐ိုးအႀကီးစားႀကီးေတြေပါ့။ ေၾကာက္တတ္ရင္ အခါခါေသတယ္ဆိုတဲ့စကားလို ဘဝမွာ အႀကိမ္ႀကိမ္ ေသေနရတဲ့သူေတြ။ ဖဆပလ၊ မဆလ ေခတ္ေတြကေန ဒီေန႔ေခတ္ နဝတ/ နအဖ စတဲ့ ေဖာက္ျပန္တဲ့ အုပ္စိုးသူအဆက္ဆက္ကို ေမွာက္ခ်ီ လွန္ခ်ီ အသံုးေတာ္ခံေနၾကရတဲ့ သူေတြေပါ့။
အႏွီဇီး႐ိုးႀကီးေတြက အခုလာမယ့္ ၂၀၁၀ ေရြးေကာက္ပြဲႀကီးၿပီးရင္ ျဖစ္ထြန္းလာမယ့္ ႏိုင္ငံေရး အခင္းအက်င္းသစ္မွာ သူတို႔စကားအတိုင္းေျပာရရင္ Space (ေနရာ) ရွိသတဲ့။ အရပ္သားပါတီ (လူထု) ေတြအတြက္ ႏွီးျပားတေထာက္စာေတာင္ ေနရာမရွိတဲ့ ဖြဲ႕စည္းပုံတက် စစ္အာဏာရွင္စနစ္ကို စစ္အုပ္စုအတြက္ ေျဗာင္လိမ္ေပးေနၾကတယ္၊ ဖားတာေပါ့။ သူစကားသူနင္း တေနရာက်ျပန္ေတာ့ ဒီေရြးေကာက္ပြဲဟာ တျခားပါလီမန္ ဒီမိုကေရစီ ေရြးေကာက္ပြဲေတြနဲ႔မတူဘူး၊ ႏုိင္တဲ့ပါတီ အစိုးရဖြဲ႕ဖို႔ မဟုတ္ဘူး ဆိုျပန္တယ္။ အဲဒီအခင္းအက်င္းသစ္မွာ Institution သုံးခုေပၚလာမယ္၊ အဲဒါေတြက တပ္မေတာ္၊ လႊတ္ေတာ္နဲ႔ ႏုိင္ငံေရးပါတီမ်ားဆိုပဲ။ တိုင္းျပည္ကို တကယ္စီမံအုပ္ခ်ဳပ္မဲ့ အစိုးရဖြဲ႕စည္းေရးက်ေတာ့ ဆက္မေျပာေတာ့ဘူး။ ဘယ္ေျပာေတာ့မလဲ အဲဒီထဲမွာ လူထု (ပါတီ) ေတြရဲ႕ အခန္းက႑မွ မပါေတာ့ဘဲ။ သူတို႔ အေၾကာင္းေတာ့ အထူးဝိတၱာ ခ်ဲ႕စရာမလိုပါဘူး၊ ဒီဇီး႐ိုးႀကီးေတြဟာ ပီသုံးလုံး (PPP= Professional Political Prostitute) ေတြဆိုတာ အမ်ားက သိၿပီးသားပါ။
ေနာက္ ပီသုံးလုံးပိုင္ရွင္ ႏွစ္ခ်ဳိ႕စားဖားႀကီးကေတာ့ ျပည္ပက ဟန္ေညာင္ေရႊပါ။ စစ္အာဏာရွင္အလုိက် ေအာင္ဆန္းစုၾကည္ ႏွမေလးကုိ စိတ္ဒုကၡမ်ိဳးစံုေပးေနတ့ဲ၊ ဂုဏ္သေရႀကီးျမတ္တ့ဲ အမိအဖေတြရဲ႕ မ်ဳိးဆက္မပီ ေသြးဆုိး ျပည္ပုပ္ သားယုတ္ ေအာင္ဆန္းဦးနဲ႔ ပိန္မသာ လိမ္မသာ၊ ဗမာျပည္ ပထမဆုံး သမၼတႀကီး စဝ္ေရႊသိုက္ရဲ႕သားဆိုတဲ့ ဂုဏ္ပုဒ္ကို ပဲေလွာ္နဲ႔ လဲစားေနတဲ့သူေပါ့။ အျပင္ပန္း အေတာ္လယ္ဝယ္ ရည္မြန္တယ္၊ စနစ္က်တယ္၊ လုပ္စားတာလည္း ၾကာခဲ့ၿပီကိုး။ သူရဲ႕ကမၻာပတ္လည္ ႐ိုက္စားလုပ္ငန္းႀကီးကို စားဖားနဲ႔ ဖားစားသူေတြရဲ႕ သီးသန္႔အင္ပါယာ (Exclusive Class) ျဖစ္ေအာင္ ထူေထာင္ထားတယ္။ ဘယ္ေတာ္လွန္ေရးသမားမွ ကပ္လို႔မရဘူး၊ လက္ရွိမွာေတာ့ မ်ားစြာေသာ သူရဲ႕အင္ပါယာေတြထဲမွာ အဓိက အင္ပါယာက အီးဘီအို (EBO= Euro-Burma Office) ဆိုတာေပါ့။ အဲဒီထဲမွာ ဗမာဆိုလို႔ သူတေယာက္ပဲ ဟုတ္ဟုတ္ျငားျငား ရွိတယ္။ က်န္တာ ႏိုင္ငံတကာ စားဖားေတြ ဖားစားသူေတြနဲ႔ ဖြဲ႔ထားတယ္။ က်ဳပ္တို႔ အိႏၵိယဘက္ ေဒလီမွာေတာင္ အဲဒီ အီးဘီအို႐ုံးတခု လာဖြင့္ထားေသးတယ္၊ ဗမာတေယာက္မွ မပါဘူး။ ေဒလီမွာ ဘယ္ႏိုင္ငံေရးအဖြဲ႕အစည္းမွ ႐ုံးခန္းေတာင္ တူတူတန္တန္မဖြင့္ႏိုင္တဲ့ အေျခအေနမွာ အီးဘီအုိ ႐ုံးခြဲကေတာ့ ေဒလီၿမိဳ႕ရဲ႕ ေစ်းအႀကီးဆုံးဆိုတဲ့ (South Extension) မွာ အက်အန ဖြင့္ထားတယ္။ ကုလားအရာရွိေတြေတာင္ မမွန္းႏိုင္တဲ့ လခစား ဝန္ထမ္းေတြနဲ႔ေပါ့။ ေဒလီက ႏိုင္ငံေရးစားဖားတခ်ဳိ႕ကလြဲရင္ ဘယ္ႏိုင္ငံေရး အဖြဲ႔အစည္းနဲ႔မွ အဆက္အဆံ မလုပ္ဘူး။
ဟိုတေလာကေတာင္ ဟန္ေညာင္ေရႊနဲ႔ အသင္းအပင္း စားဖားတသိုက္ ေဒလီကို ခိုးေၾကာင္ခိုးဝွက္ ေရာက္လာၿပီး ေဒလီက လက္သင့္ရာတသိုက္နဲ႔ သူတို႔ရဲ႕ ႐ိုက္စား ေရြးေကာက္ပြဲ ေရႊႀကိဳအလုပ္ေတြ လုပ္သြားၾကေသးတယ္။ သူတို႔က လာမယ့္ေရြး ေကာက္ပြဲဟာ ပကတိအေျခအေန (Reality) မွန္ျဖစ္တယ္၊ ဗမာျပည္သူေတြအတြက္ အခြင့္အလမ္းတခု (Opportunity) ျဖစ္လို႔ ေထာက္ခံေၾကာင္း ကုလားဧည့္သည္ေတြကို မ်က္စိထဲ သဲပက္သြားခဲ့ၾကတယ္။ ဟိုတုန္းက သူတို႔ပဲ ဗမာျပည္ရဲ႕ ျပႆနာဟာ ဖြဲ႕စည္းပုံျပႆနာလို႔ ေျပာခဲ့ၾကၿပီး အခုေတာ့ စစ္အုပ္စုရဲ႕ ၂၀၀၈ စစ္ကြ်န္ဖြဲ႕စည္းပုံက ျပႆနာ မဟုတ္ေတာ့ဘူး တဲ့။ ျပႆနာက မဲဆႏၵရွင္ျပည္သူေတြရဲ႕ ႏုိင္ငံေရးအသိပညာ(Voter Education) ကသာ အဓိက ျပႆနာတဲ့။ Voter Education ကို အဓိက လုပ္ရမယ္တဲ့၊ ဒါေၾကာင့္ ေရြးေကာက္ပြဲဝင္ၿပီး မဲဆႏၵရွင္ေတြကို ႏိုင္ငံေရး အသိပညာေပးရမယ္၊ သူတုိ႔အေနနဲ႔ ေရြးေကာက္ပြဲဝင္မယ့္ အင္အားစုေတြကိုလည္း ေငြေၾကးကအစ ကူညီေထာက္ပံ့သြားမယ္လို႔ ေျပာသြားၾကတယ္ဆိုပဲ။ အဲဒါေတြလုပ္ႏိုင္ဖို႔ လူထုလူတန္းစား အဖြဲ႔အစည္း (Civil Society) လုပ္ငန္းေတြကို လုပ္ေဆာင္ သြားမယ္ဆိုပါလား။
ႏြားျပာႀကီးအေၾကာင္းသိထားေတာ့ ဒါဟာ လာမည့္ ေပါကၡရဝႆမိုးႀကီးကို တြက္ၿပီး စားခြက္သစ္ ထြင္လိုက္ျပန္ၿပီဆိုတာ လူေတြက သိၾကပါတယ္။ ဖားစားသူေတြကေတာ့ စားရႏိုးနဲ႔ မေျပာတာ၊ စားလက္စေလးေတြ ေက်းဇူးနဲ႔ မေျပာၾကတာ။ တခ်ဳိ႕က်ေတာ့ အင္ဂ်ီအိုနဲ႔သူတို႔ၾကားက “ကိုယ့္ေဖာက္သည္နဲ႔ ကိုယ္ဆက္ဆံေရး” ကို သိၿပီး ေျပာလည္းမထူးမွန္းသိလုိ႔ မေျပာၾကတာပါ။
ေနာက္ ႏွစ္မခ်ဳိ႕တခ်ဳိ႕ စားဖားလား ဖားစားလား မကြဲျပားတဲ့ ေက်ာ္ဝင္းတုိ႔လို ပညာရွင္ဘြဲ႔ခံ ဇီး႐ိုးေတြေပါ့။ သူတုိ႔ကေတာ့ ေရြးေကာက္ပြဲကို ေက်ာခိုင္းမယ္ဆိုရင္ NLD ဟာ သမိုင္းတရားခံျဖစ္ေတာ့မေယာင္ ေတာင္တလုံး ေျမာက္တလုံး အဂၤလိပ္ စကားေတြ ညႇပ္ညႇပ္ၿပီး ေတာေျခာက္သံ ေပးၾကတယ္၊ သူတို႔ထဲက တေယာက္ဆိုရင္ ကိုယ့္အျမင္ကို ေျပာမိတဲ့ အျပစ္နဲ႔ လူႏွစ္ေထာင္ေက်ာ္ကို ဖမ္းဆီးသတ္ျဖတ္ ႏွိပ္စက္ေနတဲ့ စစ္အုပ္စုကိုေတာ့ မ်က္ေမႊးေထာ္ ေလာ္လို႔မွ မၾကည့္ဝံ့ပဲ၊ ႀကံ႕ဖြံ႕လိုစြမ္းအားရွင္လို လက္ကိုင္တုတ္ေတြကေတာင္ မထင္မထင္သလို ႐ိုက္ႏွက္သတ္ျဖတ္ ၿခိမ္းေျခာက္ခံေနရတဲ့ NLD ပါတီကိုပဲ ေခါင္းမာသလိုလို၊ လက္ေတြ႕မက်သလိုလုိ ေဝဖန္ အပုတ္ခ် သတိၱျပေနၾကတယ္။ ဒါေပမယ့္ NLD နဲ႔ ေဒၚစု ေနာက္မွာရွိတဲ့ လူထုအားကိုေတာ့ သိပုံရတယ္၊ ေၾကာက္ပုံရတယ္။ သူက စစ္အုပ္စုကိုယ္စား အလံ႐ႈး လုပ္တာက NLD ဟာ တကယ္႔အမ်ဳိးသားရင္ၾကားေစ့ေရး လုပ္ခ်င္ရိုးမွန္ရင္ လာမယ့္ေရြးေကာက္ပြဲမွာ မဲဆႏၵနယ္ (၅၀) ရာခိုင္ႏႈန္းထက္ မေက်ာ္ဘဲ ေရြးေကာက္ပြဲ ဝင္သင့္သတဲ့၊ ဒါဆို အာဏာမမက္ဘူးဆိုတာ ေပၚလြင္ၿပီးေတာ့ နိဂုံးသိပ္လွသြားမယ္ ဆိုပါလား။ ဝမ္းေရစပ္ခံ ေမြးထုပ္ခဲ့တဲ့ သူ႔ေမြးသမိခင္ရဲ႕ ေက်းဇူးဂုဏ္ကိုမွ မေထာက္ ေအာ့ႏွလုံးနာေလာက္ေအာင္ ေဖာက္ျပန္တဲ့ ဦးေႏွာက္ပါပဲ၊ ဘယ္တရားနဲ႔ သံေဝဂယူရမွန္းေတာင္ မသိေတာ့ဘူး။
ေနာက္တမ်ဳိးကေတာ့ တကြင္းလုံးဆူေအာင္ ေအာ္ေနတဲ့ ၈၈ ထြက္ ဟီး႐ိုးပ်က္ ဖားလတက္ေတြေပါ့။ သူတို႔ကေတာ့ စစ္အုပ္စုမ်က္ႏွာရဖို႔ဆိုရင္ ဘုရားခန္းလည္း ေသးပန္းမယ္ဆိုတဲ့ ဇီး႐ိုး ဖားလတက္ေတြ။ ေစ့ေစ့ငုငုေျပာရရင္ အထဲမွာ တတိယအုပ္စုလိုလို၊ ၈၈ လိုလို ပုံမွား႐ိုက္ေနတဲ့ အင္အားစုေတြနဲ႔ အျပင္မွာ ဟိုေက်ာင္း ဒီေက်ာင္းေတြက ေခြးဝင္စား ဘြဲ႔ေလးေတြကိုင္ထားၿပီး လူတတ္လုပ္ေနၾကတဲ့ လူေတြေပါ့။ ညႇိၿပီး တိုင္ပင္ကိုက္ေနသလား၊ တိုင္ပင္ကိုက္လို႔ ညီေနသလားေတာ့ မသိဘူး။ အတြင္းအျပင္ကြဲေပမယ့္ အလုပ္တာ့ ညီၾကတယ္။ သူတို႔က ေရြးေကာက္ပြဲ ဆန္႔က်င္တယ္လို႔ယူဆရတဲ့ ေခါင္းေဆာင္ေတြကို ပစ္မွတ္ထား တုိက္ခိုက္ၾကတယ္။ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္၊ ဦးဝင္းတင္နဲ႔ လူထုဦးစိန္ဝင္းတို႔လို ဖက္ဆစ္စစ္အုပ္စုနဲ႔ သူတို႔ရဲ႕ ငရဲခန္းေတြကို မေၾကာက္မရြံ႕ဘဲ မူေပၚမွာ ႀကံ႕ႀကံ႕ခံေနတဲ့ အစဥ္အလာရွိတဲ့ ပုဂၢဳိလ္ႀကီးေတြကို က်ားကို ေခြးေဟာင္သလို ေဟာင္ေနၾကတယ္။
ဒီေနရာမွာ အေၾကာင္းတိုက္ဆိုင္လို႔ ဟီး႐ိုးပ်က္ ဇီး႐ိုးဖားလတက္ေတြနဲ႔ အျဖစ္တူ ငါးရာငါးဆယ္ဇာတ္ေတာ္ထဲက ဝက္တေကာင္အေၾကာင္း ေျပာရအုံးမယ္၊ ဇာတ္ေတာ္ကိုေတာ့ အတိအက် မမွတ္မိေတာ့ပါဘူး။
သေဘာသြားကေတာ့ တခါက ေတာအုပ္တခုမွာ ဝက္တေကာင္ ရႊံ႕လူးေနတယ္။ အပုပ္ႀကိဳက္တဲ့ သတၱဝါဆိုေတာ့ ရႊံ႕ပုပ္ပဲေနမွာေပါ့။ ဒီအခ်ိိန္မွာပဲ ျခေသၤ့တေကာင္ သူရွိရာကို ျဗဳန္းခနဲ ေရာက္လာတယ္။ ဝက္လည္း အေတာ္လန္႔သြားတယ္။ ဒါေပမယ့္ ျခေသၤ့က ဝက္ကိုဂ႐ုမစိုက္ဘဲ ဒေရာေသာပါး ဝက္အပါးက ခြာသြားတယ္၊ ဒါကို ငေရႊဝက္က ျခေသၤ့ႀကီးက သူ႔ကိုေၾကာက္လို႔ ေျပးသြားတယ္လို႔ ထင္သြားတယ္။ အသိေခါင္းပါး မိုက္မဲတဲ့ ဒီဝက္ဟာ အေျခာက္တိုက္ ဘဝင္ျမင့္ၿပီး၊ ျခေသၤ့ႀကီးကို ဘယ္လိုမွ နားဝင္ပီယံလည္း မျဖစ္၊ ၾသဇာလည္းကင္းတဲ့ သူ႔အသံနဲ႔ ဟိန္းေဟာက္သတဲ့၊ စိန္ေခၚေလသတဲ့။ အခု ဖားလတက္မ်ားလို ေနမွာေပါ့။ ဒီေတာ့ ျခေသၤ့ႀကီးက အသင္ဝက္ရွိေနတာကို ငါသိလည္း မသိ၊ ျမင္လည္း မျမင္၊ ဂ႐ုလည္း မစိုက္။ အခုခ်ိန္မွာ ငါဂ႐ုစိုက္ေနတာ ေတာအုပ္တဖက္က ဆင္႐ိုင္းတအုပ္ပဲလို႔ ေျပာသတဲ့။ ဒါေတာင္ ဝက္အႏၶက ျခေသၤ့ႀကီးကို တေကာင္ခ်င္းတိုက္ဖို႔ စိန္ေခၚျပန္သတဲ့။ ဒီေတာ့ျခေသၤ့ႀကီးက အိုေကေပါ့။ အခုေတာ့အခ်ိန္မရွိလို႔ ဘယ္ေန႔ဘယ္ေနရာမွာ တိုက္ၾကမယ္လို႔ေျပာၿပီး ထြက္သြားတယ္။
ဒီတင္ ဘဝင္႐ူးဝက္အႏၶဟာ ျခေသၤ့ႀကီး သူ႔ကိုေၾကာက္ၿပီး ေျပးသြားေၾကာင္း၊ ဘယ္ေန႔မွာ တေကာင္ခ်င္းတိုက္ဖို႔ ခ်ိန္းထားေၾကာင္း ႂကြားလုံးထုတ္ေတာ့တာေပါ့။ မသိတဲ့ သတၱ၀ါေတြကေတာ့ ဝက္အႏၶကို အထင္ႀကီးသြားၾကတယ္၊ ျခေသၤ့ႀကီးကိုေတာင္ စိန္ေခၚတယ္ေပါ့။ ဒါေပမယ့္ ဘုရားေလာင္းပညာရွိ ယုန္မင္းနဲ႔ ေတြ႔ေတာ့ ယုန္းမင္းက ျခေသၤ့ေတြရဲ႕ အစြမ္းသတၱိကို ေျပာျပတယ္။ တခ်က္ခ်င္း ေျပာေျပာၿပီး မင္းမွာေကာ ရွိသလားလို႔ ေမးတယ္။ မရွိဘူး မရွိဘူးနဲ႔ ေနာက္ဆုံးေတာ့ ျခေသၤ့အစြမ္းသတၱိကိုသိၿပီး အေၾကာက္ႀကီး ေၾကာက္လာတယ္။ ယုန္မင္းကိုပဲ ကယ္ပါကူပါ ပူဆာတယ္။ ဒါနဲ႔ ယုန္မင္းလည္း ဒီဝက္အႏၶကို ငါကယ္မွ ျဖစ္မယ္ ဆိုတဲ့ ဂ႐ုဏာနဲ႔ အႀကံတခု ေပးလိုက္တယ္။ ဝက္အႏၶလည္း ယုံမင္းေပးတဲ့ အႀကံအတိုင္း ခ်ိန္းတဲ့ေန႔မွာ ျခေသၤ့ႀကီးနဲ႔ သြားရင္ဆိုင္ေလသတဲ့။ ဒါေပမယ့္ ျခေသၤ့ႀကီးက အဲဒီ ဝက္အႏၶကို အနားေတာင္ ကပ္မခံဘူး ဝက္ သူ႔အနား ခ်ဥ္းကပ္လာရင္ပဲ ေရွာင္ခြာသြားေတာ့သတဲ့။ အေၾကာင္းရင္းကေတာ့ ယုံမင္းေပးတဲ့အႀကံက ေကသရာဇာျခေသၤ့မင္းတို႔ဟာ မစင္ဘင္ပုပ္ကို အလြန္စက္ဆုတ္ရြံရွာတယ္၊ ဒါေၾကာင့္ ဝက္ကို မစင္ဘင္ပုပ္ေတြ ကိုယ္လုံးျပည့္လူသြားဖို႔ အႀကံေပးတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ ဝက္အႏၶလည္း သူတို႔အႀကိဳက္ မစင္ဘင္ပုပ္ လူးသြားတာနဲ႔ အသက္ခ်မ္းသာရာ ရသြားသတဲ့။ အခုလည္း ဖားလတက္ဇီး႐ိုးေတြ မစင္ဘင္ပုပ္က်င္းေတြ ရွာထားဖို႔ အႀကံေပးလိုက္ပါတယ္။
ဇီး႐ိုးေတြ အထူးသျဖင့္ အတြင္းအျပင္က လူတတ္လိုလို ပညာရွင္လိုလိုေတြသိဖို႔က ဗမာလူထုဟာ ဇီး႐ိုးဖား အေပါင္းေလာက္ ႏိုင္ငံေရး မညံ့ပါဘူး၊ အကင္းပါးပါတယ္။ ဟိုေက်ာင္း ဒီေက်ာင္းေတြမွာ ဖုံတက္ စာအုပ္ႀကီးေတြဖတ္ၿပီး ဖီလစ္ပိုင္က ဘယ္လို၊ ေတာင္အာဖရိကတုံးက ဘယ့္ႏွယ္၊ အင္ဒိုနီးရွားမွာ ဘယ္သုိ႔နဲ႔ ကိုယ္နားလည္သေလာက္ သေဘာတရား အတိုအစေလးေတြနဲ႔ မကိုက္တိုင္း လူထုက ႏုိင္ငံေရး စိတ္မဝင္စားဘူး၊ ေၾကာက္သေလးဘာေလး ပုတ္ခတ္မေနပါနဲ႔။ သမိုင္းတျဖတ္တည္းကို ၾကည့္ၿပီး မႏႈိင္းယွဥ္ပါနဲ႔။ ဗမာလူထုဟာ အိမ္နီးခ်င္းတိုင္းျပည္ေတြထဲက ႀကိဳက္တဲ့ျပည္သူေတြနဲ႔ ႏိုင္ငံေရးေရခ်ိန္ ႏႈိင္းယွဥ္ႏိုင္ပါတယ္။ ဘယ္ေခတ္မွာၾကည့္ၾကည့္ သူေခတ္နဲ႔သူ တာဝန္သိခဲ့ၾကတယ္၊ တာဝန္ေက်ခဲ့ၾကတယ္။ နယ္ခ်ဲ႕ဆန္႔က်င္ေရး ေခတ္၊ အမ်ဳိးသားလြတ္ေျမာက္ေရး ေခတ္၊ လြတ္လပ္ေရး ေခတ္၊ ျပည္တြင္းၿငိမ္းခ်မ္းေရးတို႔ ႏိုင္ငံတကာ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးလႈပ္ရွားမႈေတြမွာ ၾကည့္မလား၊ ေဒသတြင္းမွာ ထိပ္ဆုံးက ရွိေနပါတယ္။
ျပႆနာရဲ႕ အရင္းမူလဘူတက ဦးေဆာင္အခန္းက႑ ျခစားပ်က္စီးမႈပဲ၊ ကိုလိုနီေခတ္ကစလို႔ ဒီေန႔ေခတ္အထိ ဦးေဆာင္မႈ အခန္းက႑ကို စားဖားေတြနဲ႔ ဖားစားသူေတြကပဲ ပုံစံအမ်ဳိးမ်ဳိးနဲ႔ ႀကီးစုိးခ်ယ္လွယ္ေနခဲ့ၾကတယ္။ ပေယာဂပူးကပ္တာလဲ ပါတာေပါ့။ က်န္တာမၾကည့္နဲ႔၊ အနီးကပ္ဆုံး က်ဳပ္တို႔ ျပည္ပလႈပ္ရွားမႈကိုပဲၾကည့္။ ေခတ္သစ္ မစ္ရွင္နရီ (Missionary) လို႔ ဆိုရမယ့္ အင္ဂ်ီအို ေျမႇာက္စားသူက ၾသဇာေပါက္ ေခါင္းေဆာင္ျဖစ္၊ တိုင္းျပည္ရဲ႕ ပကတိအေျခအေနနဲ႔ ကိုက္ကိုက္ မကိုက္ကိုက္ အထက္ဆရာႀကီးေတြရဲ႕ ေဖာ္နည္းကားမ်ဳိးစုံနဲ႔ တခုမဟန္ တခုႀကံ ရမ္းကုအပ္ပုန္းေတြလို ဗမာျပည္ျပႆနာကို အေျဖရွာကုစားရင္း အႏွစ္၂၀ ေက်ာ္ ကုန္ခဲ့တယ္။ လက္တဆုပ္စာေတာ့ သူေဌးျဖစ္သြားၾကၿပီး လူထုကေတာ့ ပိုေတာင္ ဖြတ္သထက္္ ညစ္သြားခ့ဲရတယ္။
ဗမာလူထုဟာ အဂၤလိပ္လို အေပ်ာ့ဆြဲ ပါးပါးလွီးတဲ့ ကိုလိုနီေအာက္မွာလည္း ေနဖူးတယ္၊ အတုံးအတစ္လိုက္ ခုတ္ထစ္တဲ့ ဂ်ပန္ဖက္ဆစ္ေအာက္မွာလည္း ေနဖူးတယ္၊ ေနာက္ ကယ္တင္ရွင္တျဖစ္လဲ အသြင္မတူ ရန္သူ ဆိုတဲ့ ဖဆပလ ဆိုရွယ္လစ္ေတြေအာက္မွာလည္း ေနဖူးတယ္။ အခုေနာက္ဆုံး အၾကမ္းဆုံး အရမ္းဆုံး အယုတ္ကန္းဆုံး စစ္အုပ္စုေအာက္မွာ ေနေနရတယ္။ အေတြ႕အႀကဳံေတြ မ်ားလွေပါ့။
ဘယ္ေခတ္မွာၾကည့္ၾကည့္ လူထုဟာ သူ႔က႑ေရာက္လာရင္ တာဝန္ေက်ခဲ့ၾကတယ္၊ ေဖာက္ျပန္တဲ့ အုပ္စိုးသူ အဆက္ဆက္ကို ရဲရဲရင့္ရင့္ အကင္းပါးပါးနဲ႔ ဆုံးမခဲ့ၾကတယ္။ ဗမာလူထုရဲ႕ႏိုင္ငံေရး အကင္းပါးမႈကို ၁၉၆၀ ျပည့္ နဲ႔ ၁၉၉၀ ျပည့္ ေရြးေကာက္ပြဲေတြၾကည့္ရင္ သိႏုိင္တယ္။ စစ္ဝါဒကိုတိုက္ဖို႔ ၁၉၆၀ မွာ ဦးႏုကို မဲေပးခဲ့ဲၾကေပမယ့္ ၁၉၉၀ ၾကေတာ့ စစ္အုပ္စုကို တကယ္တုိက္ႏိုင္မယ့္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကို မဲေပးခဲ့ၾကတယ္။ ၆၀ ခု သူရဲေကာင္း ဦးႏုကို မဲမေပးၾကေတာ့ဘူး၊ ၁၃၀၀ ျပည့္ အေရးေတာ္ပုံနဲ႔ ၁၃၅၀ ျပည့္ (ရွစ္ေလးလုံး) အေရးေတာ္ပုံေတြက ဗမာလူထုရဲ႕ သမိုင္းတာဝန္သိမႈနဲ႔ ေက်ပြန္မႈကို သက္ေသထူေနတယ္။ လူထုဟာ တိုင္းျပည္နဲ႕လူမ်ိဳးကုိခ်စ္ၿပီး ေစတနာမွန္တ့ဲ ေခါင္းေဆာင္ေတြေနာက္ကို လိုက္ဖို႔ဝင္မေလးပါဘူး။ ၂၀၀၂/၂၀၀၃ တုန္းက ေဒၚစုရဲ႕ ျပည္တြင္းစည္း႐ံုးေရးခရီးစဥ္ေတြမွာ အထင္အရွားျပခ့ဲတယ္။ ဒါေတြကို မျမင္ႏိုင္ဘူးဆိုရင္ အဲဒီပုဂၢဳိလ္ရဲ႕အျမင္ဟာ အတၱ ေလာဘေတြ၊ ေမာဟေတြ ပိတ္ဖုံးေနတာ ျဖစ္ပါလိိမ့္မယ္။ ဒါမွမဟုတ္ အဲဒီ ပုဂၢိဳလ္ရဲ႕ အ႐ိုးအေရေတြထဲမွာ ငပိဓာတ္ ကုန္ခန္းၿပီးေတာ့ ေထာပတ္ေလခ်ဥ္တက္တာပဲ ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။
ဟီး႐ိုးပ်က္ ဇီး႐ိုးအေပါင္းကို ဗမာလူထုရဲ႕ သမိုင္းနဲ႔ခ်ီၿပီး ဆုံးမတတ္တဲ့ ႏိုင္ငံေရးကို ေျပာရအုံးမယ္။ ဗမာလူထုဟာ ျပည္သူကို အက်ဳိးျပဳခဲ့တဲ့ ေစတနာထားခဲ့တဲ့ ေခါင္းေဆာင္ သို႔မဟုတ္ အုပ္ခ်ဳပ္သူေတြ၊ ျပည္သူေပၚမွာ ရက္စက္ၾကမ္းၾကဳတ္ အျမတ္ထုတ္ခဲ့သူေတြကို ေကာင္းရင္ ေကာင္းတဲ့အေလ်ာက္ ဆုိးရင္ ဆုိးတဲ့အတိုင္း ေနာက္ေႏွာင္းလူေတြအထိ သိေအာင္ တံဆိပ္ကပ္ၿပီး ခ်ီမြန္းေျခေက်ာက္ ဆုံးမတတ္တယ္။
ျပည္သူအေပၚမွာ အက်ဳိးျပဳခဲ့တဲ့ အေနာ္ရထာကို ေနာ္ရထာေစာလို႔ ေခၚသလို က်န္းစစ္သားကို မင္းက်န္စစ္ လို႔ ခ်စ္ၾကည္ေလးျမတ္ ေခၚတယ္၊ ဦးေအာင္ေဇယ်ကို အေလာင္းမင္းတရားရယ္ လို႔ တံဆိပ္ကပ္ ခ်ီးေျမႇာက္ၾကတယ္။ ရက္စက္ၾကမ္းၾကဳတ္တဲ့ နရသူကိုေတာ့ ကုလားက် သို႔မဟုတ္ စေလငေခြးလို႔ တံဆိပ္ကပ္ ေျခေက်ာက္တယ္။ ည႔ံဖ်င္းတဲ႔ သီေပါကုိေတာ႔ မဒရပ္ပါမင္းလုိ႔ ကဲ႔ရဲ႕သမုတ္ၾကတယ္။ ဒီလိုပဲ ႏုိင္ငံလုံး မေက်ာ္ေပမယ့္ လူထုအၾကားမွာ စြဲထင္ေနတဲ့ ဟီး႐ိုးနဲ႔ ဇီး႐ိုးပုံရိပ္ေတြဟာ ဗမာျပည္အႏွံ႔ ေဒသတုိင္းမွာ ရွိေနတယ္။ ႀကဳံႀကဳိက္တဲ့ အခါတိုင္းမွာလည္း ဟီး႐ိုးေတြကုိ ခ်ီးေျမႇာက္လို႔ ဇီး႐ိုးေတြအေၾကာင္း ကဲ့ရဲ႕ေျခေက်ာက္ေနၾကတယ္။ မ်ဳိးဆက္ေတြ တခုၿပီးတခု လက္ဆင့္ကမ္းသြားၾကအုံးမွာလည္း ျဖစ္တယ္။
က်ဳပ္တုိ႔ေခတ္နဲ႔ အနီးဆုံး နမူနာကေတာ့ ပမညတ ေခါင္းေဆာင္ သခင္ခ်စ္ေမာင္ ျဖစ္တယ္။ သူ႔အျဖစ္ကေတာ့ လူတေယာက္ထဲရဲ႕လုပ္ရပ္ကိုပဲ လူထုက အေကာင္း အဆုိးအလိုက္ ခ်ီးမြမ္းေျခေက်ာက္ၾကတာပါ၊ ၁၉၅၈ ဝင္ဒါမီယာ အာဏာသိမ္းမႈႀကီးကို ဦးႏုက ပါလီမန္မွာတင္ေတာ့ သခင္ခ်စ္ေမာင္က ဝိဒူရဇာတ္ေတာ္နဲ႔ ပမာေဆာင္ၿပီး အာဏာသိမ္းမႈကို ကန္႔ကြက္ပါတယ္။ ပါလီမန္မွာ သူ႐ႈံးပါတယ္၊ လူထုႏွလုံးသားကိုေတာ႔ ေအာင္ႏိုင္ပါတယ္။ အာဏာသိမ္းတာကို ဆန္႔က်င္တဲ့ သူ႕ရဲ႕ေကာင္းမႈကို လူထုက ဝိဒူရသခင္ခ်စ္ေမာင္ရယ္လို႔ ဘြဲ႔တပ္ ခ်ီးေျမာက္ၾကပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ၁၉၆၂ ခုႏွစ္ အာဏာသိမ္းတာကိုၾကေတာ့ သခင္ခ်စ္ေမာင္က ဆုိရွယ္လစ္စနစ္ကိုသာ သြားမယ္ဆိုရင္ ေခြးကတက္ကပဲ လုိက္ရလိုက္ရလို႔ ေထာက္ခံမိတဲ့အတြက္ ဝိဒူရဘြဲ႔ ေပ်ာက္ၿပီး ေခြးကတက္ ခ်စ္ေမာင္လို႔ ကဲ့ရဲ႕တံဆိပ္ကပ္ၿပီး လူထုက ေျခေက်ာက္ကဲ့ရဲ႕ဆုံးမလိုက္ပါတယ္။
ဒါ သတိခ်ပ္စရာ သိမွတ္ဖြယ္ရာ ဗမာျပည္သူေတြရဲ႕ လူထုႏိုင္ငံေရး အေၾကာင္း တေစ့တေစာင္းပါပဲ။ အခုခ်ိန္မွာ စားဖားလား ဖားစားသူလား မကြဲျပားေတာ့တဲ့ ဟီး႐ိုးပ်က္ ဇီး႐ိုးမ်ားသိဖို႔က ဖားေတြရဲ႕လားရာဟာ ႏွစ္လမ္းပဲ ရွိပါတယ္။
တလမ္းက တုတ္စာ။
တလမ္းက ေႁမြစာ။
ဒါပဲ။
ရဲေဘာ္ေက်ာ္သန္း
၂၉.၁.၂၀၁၀။
Kyaw_than2004@yahoo.com
Kyaw_t@hotmail.com
ေဂြးတက္ေအာင္, အခမဲ့ က ခ်င္သူမ်ား
ျဖစ္ႏုိင္ရင္စကားထဲေတာင္ထည့္မေျပာခ်င္ဘူး။ အခုေတာ့ သူရဲ သဘက္ပူးေနတဲ့လူတစ္ခ်ဳိ ႔ကုိ ဒီလုိမ်ဳိးေဆးႀကိမ္လုံးနဲ႔ရုိက္ခ်င္လို႔ေရးလုိက္တယ္။
တခါတေလ သခင္အားရက်ြန္ပါး၀သလုိမ်ဳိးပဲ။ ေခါင္းေဆာင္ႀကီးေတြ၊ ေခါင္းေဆာင္ငယ္ေတြက ဘာမွမျဖစ္ရဘူး။
သူတုိ႔ရဲ ႔ေဘာကုိ မခ်င္တဲ့သူေတြ၊ အမႈမွတ္အမွတ္မဲ့ မဖုိ႔ႀကိဳးစားသူေတြ၊ ေက်ာေလးသပ္ေပးလုိ႔ က ခ်င္သူေတြ ေလာကမွာတစ္ပုံႀကီး။ နအဖထဲမွာလည္းရွိတယ္။ အတုိက္အခံထဲမွာလည္းရွိတယ္။ မည္သည့္အဖြဲ႔အစည္းမွမဆုိ ရွိတယ္။ လူပဲဆုိေတာ့ ဒါကုိ Human Nature လုိ႔ေခၚရမယ္။
ဒါေပမဲ့ ဒီလုိလုပ္လုိ႔ကုိယ့္အတြက္ဘာမ်ားရလဲေပါ့။ ေငြလား၊ ေရႊလား၊ ေနရာလား၊ ဆုိေတာ့ တခုမွမရဘူး။
ရတာတခုက ငါ့ရဲ ႔စိတ္ဓာတ္၊ အေတြးအေခၚက လုံး၀နီရဲတယ္ေပါ့။ တခ်ဳိ ႔က နီ တာကုိဂုဏ္ယူတယ္။ တခ်ဳိ ႔က ျပာတာကုိဂုဏ္ယူတယ္။ တခ်ဳိ ႔က သက္တန္႔ေရာင္ကုိ ဂုဏ္ယူတယ္။ နီတာကုိ ဂုဏ္ယူခ်င္ယူ ဒီလုိလုပ္ပါလား။ သေဘၤာေဆး နီနီေတြ၀ယ္ၿပီးစုထားလုိ႔။ မနီတဲ့လူကုိနီေအာင္လုပ္ဖုိ႔ပါ။
အမ်ားစုက ေမွ်ာက္ေပးရင္ ေဂြးတက္ေအာင္ကတယ္။
မႀကိဳက္တဲ့သူကို ေပၚတင္ တစ္ေယာက္ခ်င္းစီ ႀကိဳင္း၀ုိင္းထဲမွာ ထုိးဖုိ႔စိန္ေခၚရဲတဲ့သတၱိမရွိတဲ့သူမ်ားတယ္။ ေခ်ာင္းရုိက္တဲ့သတၱိက လေပၚသေရေတြမွာပဲရွိတယ္။ ဒီလူေတြကုိ နီသလုိလုိေၾကာင္သလုိလုိလုပ္တ့ဲလူေတြမွာ အေတြ႔ရအမ်ားဆုံး။
ဘာေကာင္ေတြလဲမသိဘူး။
ေဒၚစုေျပာသလုိ...ေၾကာက္ရြံ ့ျခင္းမွ လြတ္ကင္းၾကပါေစ။
တခါတေလ သခင္အားရက်ြန္ပါး၀သလုိမ်ဳိးပဲ။ ေခါင္းေဆာင္ႀကီးေတြ၊ ေခါင္းေဆာင္ငယ္ေတြက ဘာမွမျဖစ္ရဘူး။
သူတုိ႔ရဲ ႔ေဘာကုိ မခ်င္တဲ့သူေတြ၊ အမႈမွတ္အမွတ္မဲ့ မဖုိ႔ႀကိဳးစားသူေတြ၊ ေက်ာေလးသပ္ေပးလုိ႔ က ခ်င္သူေတြ ေလာကမွာတစ္ပုံႀကီး။ နအဖထဲမွာလည္းရွိတယ္။ အတုိက္အခံထဲမွာလည္းရွိတယ္။ မည္သည့္အဖြဲ႔အစည္းမွမဆုိ ရွိတယ္။ လူပဲဆုိေတာ့ ဒါကုိ Human Nature လုိ႔ေခၚရမယ္။
ဒါေပမဲ့ ဒီလုိလုပ္လုိ႔ကုိယ့္အတြက္ဘာမ်ားရလဲေပါ့။ ေငြလား၊ ေရႊလား၊ ေနရာလား၊ ဆုိေတာ့ တခုမွမရဘူး။
ရတာတခုက ငါ့ရဲ ႔စိတ္ဓာတ္၊ အေတြးအေခၚက လုံး၀နီရဲတယ္ေပါ့။ တခ်ဳိ ႔က နီ တာကုိဂုဏ္ယူတယ္။ တခ်ဳိ ႔က ျပာတာကုိဂုဏ္ယူတယ္။ တခ်ဳိ ႔က သက္တန္႔ေရာင္ကုိ ဂုဏ္ယူတယ္။ နီတာကုိ ဂုဏ္ယူခ်င္ယူ ဒီလုိလုပ္ပါလား။ သေဘၤာေဆး နီနီေတြ၀ယ္ၿပီးစုထားလုိ႔။ မနီတဲ့လူကုိနီေအာင္လုပ္ဖုိ႔ပါ။
အမ်ားစုက ေမွ်ာက္ေပးရင္ ေဂြးတက္ေအာင္ကတယ္။
မႀကိဳက္တဲ့သူကို ေပၚတင္ တစ္ေယာက္ခ်င္းစီ ႀကိဳင္း၀ုိင္းထဲမွာ ထုိးဖုိ႔စိန္ေခၚရဲတဲ့သတၱိမရွိတဲ့သူမ်ားတယ္။ ေခ်ာင္းရုိက္တဲ့သတၱိက လေပၚသေရေတြမွာပဲရွိတယ္။ ဒီလူေတြကုိ နီသလုိလုိေၾကာင္သလုိလုိလုပ္တ့ဲလူေတြမွာ အေတြ႔ရအမ်ားဆုံး။
ဘာေကာင္ေတြလဲမသိဘူး။
ေဒၚစုေျပာသလုိ...ေၾကာက္ရြံ ့ျခင္းမွ လြတ္ကင္းၾကပါေစ။
မွတ္ခ်က္။ ။ ၿပဳိင္စရာရွားတဲ့ ဥပမာေလးပါ။ တုိင္းျပည္နဲ႔ျပည္သူကုိ ဘယ္သူခ်စ္လဲဆုိတာ ၿပိဳင္တဲ့သူေတြတခ်ဳိ ႔ကုိ ရည္ညြန္းသည္။ ေၾသာ္..အခ်စ္ေတြၿပိဳင္ႏုိင္ၾကေသးတယ္ေနာ္...။
ေသရင္ေတာင္, တြင္း , တူးေပးဖုိ႔လူမရွိေတာ့ဘူး
ေသရင္ေတာင္, တြင္း , တူးေပးဖုိ႔လူမရွိေတာ့ဘူး
မျပန္တာၾကာခဲ့ၿပီေလ။ ရြာရဲ ႔အေငြ႔အသက္ကုိလြမ္းတယ္။ သူငယ္ခ်င္း၊ ေဆြမ်ဳိး၊ မိဘေတြကုိ ေတြ႔ခ်င္တယ္။ ျပည္ပမွာေနရတာၾကာပီဆုိေတာ့ ခြင့္ရတုန္း ရြာကုိအလည္တစ္ေခါက္ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ႀကီးျပန္ခဲ့တာေပါ့။
က်ေနာ္တုိ႔ရြာမွာ ရြာရဲ ႔ဓေလ့ထုံးစံအတုိင္း စုေပါင္းေပ်ာ္ရႊင္၊ ကူညီရတဲ့လုပ္ငန္းေတြရွိတယ္။ အိမ္မုိးတဲ့အခ်ိန္မွာ သက္ကယ္ျပစ္သူပစ္၊ ၀ါးထမ္းသူကထမ္း၊ ႏွီးဖ်ာသူက ႏွီးဖ်ာတဲ့ အေလ့အထေလးက အရမ္းခ်စ္စရာေကာင္းတယ္။ အိမ္ရွင္ျဖစ္တဲ့သူက အခမဲ့လုပ္အားကူညီ သူကုိ ထမင္း၊ ဟင္း ခ်က္ေၾကြးတယ္။ ညေနပုိင္းအလုပ္ပီးခ်ိန္မွာ အရက္ႀကိဳက္တက္သူကုိေတာအရက္ေကာင္းေကာင္း နဲ ႔ ၾကက္သားကာလသားဟင္းခ်က္ေၾကြးတယ္။
ေရခ်ိန္ကိုက္ရင္ေတာ့ ၾကက္သားကာလသားဟင္းနဲ႔ ၿမိဳင္ရည္ရွက္ရွည္ သုံးေဆာင္ၾကတာေပါ့။ ေနာက္ၾကေျပာင္ၾက။ Night Club သြားၿပီးေတာ့ ေစာ္ငန္းတဲ့အေလ့အထေတာ့ က်ေနာ္တုိ႔ရြာမွာ မရွိဘူးေလ။ မႈးရင္ေတာ့ စာဥသီခ်င္းေလာက္ေတာ့ ေအာ္ဆုိတဲ့အထာရွိတယ္။ မိသားစုညီအစ္ကုိေမာင္ႏွ၊ ေဆြမ်ဳိးသားခ်င္းေတြ စည္းစည္းလုံးလုံးနဲ႔ တစ္ေယာက္အလုပ္ကုိတစ္ေယာက္ကူညီေပးၾကတယ္။ သက္ႀကီးရြယ္အုိအဘုိးအဘြားေတြအတြက္ အေနာက္ႏုိင္ငံေတြမွာလုိ Aged Care Center (သို) Nursing Home (လူအုိရုံ) မွာ သြားၿပီးအထီးက်န္စရာမလုိဘူးေလ။ ေျမးျမစ္တီတြတ္ေတြနဲ႔ ဘ၀ေန၀င္ခ်ိန္ကုိ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ႀကီး၀င္ဖုိ႔ေစာင့္ေနလုိ႔ရတယ္။ ဒီအေျခအေနေတြကေတာ့ လြန္ခဲ့ ႏွစ္ေပါင္း ၂၅ ႏွစ္ေလာက္က အေျခအေနေလးတစ္ခုပါ။
၂၀၁၀ မွာ က်ေနာ္ရြာျပန္သြားေတာ့။ ရြာမွာ အရင္တုန္းအေျခကအေျခအေနမဟုတ္ေတာ့ဘူးေလ။ လယ္ယာေျမေတြေျခာက္ေသြ႔ၿပီး၊ ေပါင္းပင္ေတြဖုံးေနၿပီ။ ရြာထိပ္က လမ္းမႀကီးဖုံတေလာင္းေလာင္းမရွိေတာ့ဘူး။
မနက္ေလးနာရီ လယ္ေတာကုိ လွည္းေမာင္းသြားတဲ့ လူငယ္ေတြျမင္ရမဲ့အစား၊ အသက္ ၆၀ ေက်ာ္ရွိတဲ့ က်ေနာ္အေဖ၊ ဦးေလးႀကီးေတြရဲ ႔ႏြားေမာင္းသံပဲ ၾကားေနရတယ္။
ရြာဦးဘုန္းႀကီးေက်ာင္းက အာရုဏ္အတြက္ တုံးေမာင္းေခါက္ဖုိ႔ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းသားလည္း ဘယ္ေရာက္သြားလဲမသိဘူး။ သႀကၤန္တြင္းဆုိေတာ့ ရြာကအပ်ဳိေခ်ာေတြ၊ ကြမ္းေတာင္ကုိင္ေတြ ဘယ္မ်ားေရာက္သြားေလလည္းမသိဘူး။ တေနရာေတာ့ရွိမွာပါေလ။ ဒါမွမဟုတ္...ေယာက်္ားမ်ားရေလသလား။ အကုန္လုံးေတာ့ တခါတည္းမရႏုိင္ပါဘူး။
အဘုိးနဲ႔အဘြားအိမ္ ယုိင္နဲ႔ေနၿပီဆုိေတာ့ အိမ္ျပင္ရမယ္။ ရွိစုမဲ့စုေငြေလးနဲ႔အဘုိးအဘြားအိမ္ကုိ မေသခင္ကန္ေတာ့လုိက္မယ္ဆုိပီး အိမ္ျပင္ဖုိ႔စလုပ္ခဲ့တယ္။ ရြာက သူငယ္ခ်င္း၊ အေပါင္းအသင္း၊ အမ်ဳိးေတြကုိအကူအညီေတာင္းဖုိ႔ ရွာၾကည့္မိတယ္။ အသက္ ၇၀ ရွိေနၿပီတဲ့ ဘႀကီးေထြး၊ နဲ႔ ဘြားေလးအိမ္မွာ ေျမးအငယ္ဆုံး ၁၀ ႏွစ္သားေလးနဲ႔အလုပ္ရႈပ္ေနေတာ့ တျခားအိမ္ဖက္ထြက္ခဲ့တယ္။ ငယ္သူငယ္ခ်င္းျဖစ္တဲ့ ဘဒင္ နဲ႔ သာေအး တုိ႔လည္းမေတြ႔ဘူး။ သူတုိ႔ရဲ ႔ ၅ ႏွစ္သား၊ သားငယ္ေလးကုိ အေဖနဲ႔အေမက ထိမ္းေက်ာင္းေနတာေတြ႔ေတာ့၊ ဦးေလးဆီက အကူအညီရေလမလားဆုိပီး ဦးေလးေနတဲ့ရြာေတာင္ဘက္အျခမ္းကုိ ထြက္ခဲ့မိတယ္။ ဒီအခ်ိန္ဆုိ ဦးေလးရဲ ႔သားေတြႀကီးေနေလာက္ပီ။ သမီးကေတာ့ လုပ္အားေပးေတြထမင္းခ်က္၊ဟင္းခ်က္ အေဖာ္ေတာ့ရႏုိင္ပါရဲ ႔ေလ။ ဟင္..သားနဲ႔သမီးမရွိေတာ့ပါလား။ ဘယ္ေရာက္သြားလဲ ဦးေလးေရလုိ႔ေမးၾကည့္ေတာ့။ သူတုိ႔လည္းမင္းလုိပဲကြ...ဟေကာင္ရ လုိ႔သိရတယ္။ ေအာ္...ဟုတ္ကဲ့လုိ႔ေျပာယုံမွတပါး မရွိဘူးေလ။
ဒီလုိနဲ႔ပဲ အရင္တုန္းကဘ၀ေတြကုိ ျပန္ၿပီးတမ္းတမေနေတာ့ပါဘူး။ အဘုိးနဲ႔အဘြားအတြက္ မုိးမက်ခင္ အိမ္ၿပီးေအာင္ လုပ္မွရမယ္။ အဘုိးနဲ႔အဘြားရယ္၊ က်ေနာ္ရယ္ စည္စည္ကားကားမရွိတဲ့ အိမ္မုိး၊ သက္ကယ္ပစ္၊ ႏွီးဖ်ာ၊ ၀ါးခုတ္တဲ့အလုပ္ကုိ အခ်ိန္ေတာ္ေတာ္ၾကာလုပ္ၿပီးမွပီးတယ္။
ဒါနဲ႔ခြင့္ရက္ေစ့လုိ႔၊ က်ေနာ္ေနတဲ့ ႏုိင္ငံႀကီးဆီသို ႔ ေျခာက္ေျခာက္ေသြ ႔ေသြ ႔ နဲ႔ ပုိ႔ေဆာင္သူမဲ့ ခ်ီတက္ခဲ့ရပါတယ္။
"ေၾသာ္.... ငါ့အေဖ၊ ငါ့အေမ၊ အဘုိးအဘြားေတြ ေသရင္ေတာင္ တြင္းတူးေပးဖုိ႔ တုိ႔ရြာမွာ လူငယ္ေတြ မရွိေတာ့ပါလား"
တေနရာေတာ့ရွိမွာပါေလ။ အဆင္ေျပတဲ့အခ်ိန္မွာ အားလုံးျပန္ဆုံစည္းၾကပါေစလုိ႔ ဆုေတာင္းယုံမွတပါး၊ က်ေနာ္မတက္ႏုိင္ပါ။
မျပန္တာၾကာခဲ့ၿပီေလ။ ရြာရဲ ႔အေငြ႔အသက္ကုိလြမ္းတယ္။ သူငယ္ခ်င္း၊ ေဆြမ်ဳိး၊ မိဘေတြကုိ ေတြ႔ခ်င္တယ္။ ျပည္ပမွာေနရတာၾကာပီဆုိေတာ့ ခြင့္ရတုန္း ရြာကုိအလည္တစ္ေခါက္ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ႀကီးျပန္ခဲ့တာေပါ့။
က်ေနာ္တုိ႔ရြာမွာ ရြာရဲ ႔ဓေလ့ထုံးစံအတုိင္း စုေပါင္းေပ်ာ္ရႊင္၊ ကူညီရတဲ့လုပ္ငန္းေတြရွိတယ္။ အိမ္မုိးတဲ့အခ်ိန္မွာ သက္ကယ္ျပစ္သူပစ္၊ ၀ါးထမ္းသူကထမ္း၊ ႏွီးဖ်ာသူက ႏွီးဖ်ာတဲ့ အေလ့အထေလးက အရမ္းခ်စ္စရာေကာင္းတယ္။ အိမ္ရွင္ျဖစ္တဲ့သူက အခမဲ့လုပ္အားကူညီ သူကုိ ထမင္း၊ ဟင္း ခ်က္ေၾကြးတယ္။ ညေနပုိင္းအလုပ္ပီးခ်ိန္မွာ အရက္ႀကိဳက္တက္သူကုိေတာအရက္ေကာင္းေကာင္း နဲ ႔ ၾကက္သားကာလသားဟင္းခ်က္ေၾကြးတယ္။
ေရခ်ိန္ကိုက္ရင္ေတာ့ ၾကက္သားကာလသားဟင္းနဲ႔ ၿမိဳင္ရည္ရွက္ရွည္ သုံးေဆာင္ၾကတာေပါ့။ ေနာက္ၾကေျပာင္ၾက။ Night Club သြားၿပီးေတာ့ ေစာ္ငန္းတဲ့အေလ့အထေတာ့ က်ေနာ္တုိ႔ရြာမွာ မရွိဘူးေလ။ မႈးရင္ေတာ့ စာဥသီခ်င္းေလာက္ေတာ့ ေအာ္ဆုိတဲ့အထာရွိတယ္။ မိသားစုညီအစ္ကုိေမာင္ႏွ၊ ေဆြမ်ဳိးသားခ်င္းေတြ စည္းစည္းလုံးလုံးနဲ႔ တစ္ေယာက္အလုပ္ကုိတစ္ေယာက္ကူညီေပးၾကတယ္။ သက္ႀကီးရြယ္အုိအဘုိးအဘြားေတြအတြက္ အေနာက္ႏုိင္ငံေတြမွာလုိ Aged Care Center (သို) Nursing Home (လူအုိရုံ) မွာ သြားၿပီးအထီးက်န္စရာမလုိဘူးေလ။ ေျမးျမစ္တီတြတ္ေတြနဲ႔ ဘ၀ေန၀င္ခ်ိန္ကုိ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ႀကီး၀င္ဖုိ႔ေစာင့္ေနလုိ႔ရတယ္။ ဒီအေျခအေနေတြကေတာ့ လြန္ခဲ့ ႏွစ္ေပါင္း ၂၅ ႏွစ္ေလာက္က အေျခအေနေလးတစ္ခုပါ။
၂၀၁၀ မွာ က်ေနာ္ရြာျပန္သြားေတာ့။ ရြာမွာ အရင္တုန္းအေျခကအေျခအေနမဟုတ္ေတာ့ဘူးေလ။ လယ္ယာေျမေတြေျခာက္ေသြ႔ၿပီး၊ ေပါင္းပင္ေတြဖုံးေနၿပီ။ ရြာထိပ္က လမ္းမႀကီးဖုံတေလာင္းေလာင္းမရွိေတာ့ဘူး။
မနက္ေလးနာရီ လယ္ေတာကုိ လွည္းေမာင္းသြားတဲ့ လူငယ္ေတြျမင္ရမဲ့အစား၊ အသက္ ၆၀ ေက်ာ္ရွိတဲ့ က်ေနာ္အေဖ၊ ဦးေလးႀကီးေတြရဲ ႔ႏြားေမာင္းသံပဲ ၾကားေနရတယ္။
ရြာဦးဘုန္းႀကီးေက်ာင္းက အာရုဏ္အတြက္ တုံးေမာင္းေခါက္ဖုိ႔ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းသားလည္း ဘယ္ေရာက္သြားလဲမသိဘူး။ သႀကၤန္တြင္းဆုိေတာ့ ရြာကအပ်ဳိေခ်ာေတြ၊ ကြမ္းေတာင္ကုိင္ေတြ ဘယ္မ်ားေရာက္သြားေလလည္းမသိဘူး။ တေနရာေတာ့ရွိမွာပါေလ။ ဒါမွမဟုတ္...ေယာက်္ားမ်ားရေလသလား။ အကုန္လုံးေတာ့ တခါတည္းမရႏုိင္ပါဘူး။
အဘုိးနဲ႔အဘြားအိမ္ ယုိင္နဲ႔ေနၿပီဆုိေတာ့ အိမ္ျပင္ရမယ္။ ရွိစုမဲ့စုေငြေလးနဲ႔အဘုိးအဘြားအိမ္ကုိ မေသခင္ကန္ေတာ့လုိက္မယ္ဆုိပီး အိမ္ျပင္ဖုိ႔စလုပ္ခဲ့တယ္။ ရြာက သူငယ္ခ်င္း၊ အေပါင္းအသင္း၊ အမ်ဳိးေတြကုိအကူအညီေတာင္းဖုိ႔ ရွာၾကည့္မိတယ္။ အသက္ ၇၀ ရွိေနၿပီတဲ့ ဘႀကီးေထြး၊ နဲ႔ ဘြားေလးအိမ္မွာ ေျမးအငယ္ဆုံး ၁၀ ႏွစ္သားေလးနဲ႔အလုပ္ရႈပ္ေနေတာ့ တျခားအိမ္ဖက္ထြက္ခဲ့တယ္။ ငယ္သူငယ္ခ်င္းျဖစ္တဲ့ ဘဒင္ နဲ႔ သာေအး တုိ႔လည္းမေတြ႔ဘူး။ သူတုိ႔ရဲ ႔ ၅ ႏွစ္သား၊ သားငယ္ေလးကုိ အေဖနဲ႔အေမက ထိမ္းေက်ာင္းေနတာေတြ႔ေတာ့၊ ဦးေလးဆီက အကူအညီရေလမလားဆုိပီး ဦးေလးေနတဲ့ရြာေတာင္ဘက္အျခမ္းကုိ ထြက္ခဲ့မိတယ္။ ဒီအခ်ိန္ဆုိ ဦးေလးရဲ ႔သားေတြႀကီးေနေလာက္ပီ။ သမီးကေတာ့ လုပ္အားေပးေတြထမင္းခ်က္၊ဟင္းခ်က္ အေဖာ္ေတာ့ရႏုိင္ပါရဲ ႔ေလ။ ဟင္..သားနဲ႔သမီးမရွိေတာ့ပါလား။ ဘယ္ေရာက္သြားလဲ ဦးေလးေရလုိ႔ေမးၾကည့္ေတာ့။ သူတုိ႔လည္းမင္းလုိပဲကြ...ဟေကာင္ရ လုိ႔သိရတယ္။ ေအာ္...ဟုတ္ကဲ့လုိ႔ေျပာယုံမွတပါး မရွိဘူးေလ။
ဒီလုိနဲ႔ပဲ အရင္တုန္းကဘ၀ေတြကုိ ျပန္ၿပီးတမ္းတမေနေတာ့ပါဘူး။ အဘုိးနဲ႔အဘြားအတြက္ မုိးမက်ခင္ အိမ္ၿပီးေအာင္ လုပ္မွရမယ္။ အဘုိးနဲ႔အဘြားရယ္၊ က်ေနာ္ရယ္ စည္စည္ကားကားမရွိတဲ့ အိမ္မုိး၊ သက္ကယ္ပစ္၊ ႏွီးဖ်ာ၊ ၀ါးခုတ္တဲ့အလုပ္ကုိ အခ်ိန္ေတာ္ေတာ္ၾကာလုပ္ၿပီးမွပီးတယ္။
ဒါနဲ႔ခြင့္ရက္ေစ့လုိ႔၊ က်ေနာ္ေနတဲ့ ႏုိင္ငံႀကီးဆီသို ႔ ေျခာက္ေျခာက္ေသြ ႔ေသြ ႔ နဲ႔ ပုိ႔ေဆာင္သူမဲ့ ခ်ီတက္ခဲ့ရပါတယ္။
"ေၾသာ္.... ငါ့အေဖ၊ ငါ့အေမ၊ အဘုိးအဘြားေတြ ေသရင္ေတာင္ တြင္းတူးေပးဖုိ႔ တုိ႔ရြာမွာ လူငယ္ေတြ မရွိေတာ့ပါလား"
တေနရာေတာ့ရွိမွာပါေလ။ အဆင္ေျပတဲ့အခ်ိန္မွာ အားလုံးျပန္ဆုံစည္းၾကပါေစလုိ႔ ဆုေတာင္းယုံမွတပါး၊ က်ေနာ္မတက္ႏုိင္ပါ။
1/28/10
လုပ္ႀကံသက္ျဖတ္ေရးသည္သာေအာင္ပြဲျဖစ္သည္
ျမန္မာျပည္ကုိ ဖ်က္ဆီးတာ ဗမာေတြျဖစ္တယ္။ တုိင္းရင္းသားေတြ ဘယ္ေတာ့မွ ဖ်က္ဆီးခဲ့တာမဟုတ္ပါ။ ဒီလုိေျပာလုိ႔ မင္းက ဘာသိလုိ႔လဲမေမးနဲ႔။ သမုိင္းပညာရွင္ေတြလုိ အခ်က္အလက္နဲ႔မေျပာတက္တာကုိေတာ့ခြင့္လႊတ္။ ဖ်က္ဆီးတဲ့ဗမာေတြထဲမွာ လူႀကီးေတြျဖစ္တယ္။ လူငယ္ေတြမပါဘူး။ ကဲ...ဖ်က္ဆီးတဲ့ဗမာေတြဆုိတာ ဘယ္သူေတြလဲ။ ရည္ရြယ္ခ်က္ရွိရွိဖ်က္ဆီးတာေတာ့မဟုတ္ပါဘူး။ အာဏာမက္ျခင္း၊ ငါ့မိသားစုေကာင္းစားေရး၊ ငါ...စားေပါက္ေခ်ာင္ေရး၊ ငါ့..အဖြဲ႔ေကာင္းစားေရး၊ ငါ့..ဆရာကုိဖားေရး၊ ငါ...ဆုိတဲ့အတၱေတြေၾကာင့္လုိ႔ ေကာက္ခ်က္ဆြဲတယ္။
၁။ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေန၀င္း
၂။ ဂဌဳန္ဦးေစာ
၃။ ဗုိလ္ခ်ဳပ္သန္းေရႊ
၄။ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေစာေမာင္
၅။ ဦးႏု
၆။ ဦးေက်ာ္ၿငိမ္း
၇။ သခင္သန္းထြန္း
၈။ သခင္စုိး
၉။ ဦး....သျဖင့္။။။ သခင္...စသျဖင့္။ သူတုိ႔ဟာ ဗမာေတြျဖစ္တယ္။ အခုလက္ရွိ NLD ကုိၾကည့္။ ဗမာေတြျဖစ္တဲ့ ဦးေအာင္ေရႊ၊ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္တုိ႔ဦးေဆာင္ေနတယ္။ ဘာေတြျဖစ္လာအုံးမလဲမသိဘူး။
ဒါ့ေၾကာင့္ ဗမာေတြဖ်က္ဆီးခဲ့တာလုိ႔ေျပာတာ။ သူတုိ႔အားလုံးဟာ အသက္ ၃၅ ႏွစ္ေအာက္လူငယ္မရွိဘူး။ သူတုိ႔အာဏာရတဲ့အခ်ိန္မွာ။ ေကာင္းစားေနခ်ိန္မွာ။ ဗမာေတြဟာ လူမ်ားစုျဖစ္တယ္။ ႏုိင္ငံေရးကိုဦးေဆာင္ၿပီးလုပ္ခဲ့တဲ့သူေတြလည္းျဖစ္တယ္။ ဖ်က္ဆီးတဲ့လူေတြလည္းျဖစ္တယ္။ ၾကားထဲကခံရတဲ့ သူေတြက လူေအးေတြျဖစ္တဲ့ တုိင္းရင္းသားနဲ႔ ျပည္သူေတြပဲ။
လက္ခ်ဳိးေရလုိ႔ရတဲ့ လူတစ္စုဗမာေၾကာင့္ သန္းေပါင္းမ်ားစြာအသက္အုိးအိမ္စည္းစိမ္ပ်က္ဆီးရတယ္။ ဒုကၡေရာက္ရတယ္။ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေန၀င္းအာဏာရွင္လုပ္တာဟာ သူ႔အျပစ္ပဲပုံခ်လုိ႔မရဘူး။ သူ႔ေဘးမွာ သူ႔ကုိကပ္ဖားရပ္ဖားလုပ္ေနတဲ့ လူေတြမွာလည္းအျပစ္ရွိတယ္။ သူနဲ႔တည့္တုံးက အသံမၾကားရဘူး။ သူက ကန္ထုတ္ေတာ့မွ အသံၾကားတယ္။ သိတ္ရက္စက္တဲ့ဗုိလ္ခ်ဳပ္ႀကီးေန၀င္းေပါ့။ ကုိယ့္ေစာက္သုံးမက်တာေတာ့ထည့္မေျပာဘူး။ ဒီေန႔လည္း ဒု-ဗုိလ္မႈႀကီးေဟာင္း ၾကည္ေဆြေရးတဲ့ ဦးေန၀င္းအေၾကာင္းဖတ္ေတာ့မွ ဒီလုိသုံးသပ္မိတယ္။ ကုိယ္အာဏာရွိတုံး၊ ၀ါးတီးမွန္တုံးကေတာ့ ဘာေစာက္သံမွမၾကားရဘူး။ ပီးမွ ရက္စက္တယ္ေျပာတယ္။ အခုလက္ရွိ နအဖ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေတြနဲ႔ တည့္တဲ့လူေတြလည္း အရင္တုန္းကျဖစ္ရပ္ေတြနဲ႔သိတ္မကြာဘူး။ အာဏာနဲ႔ စည္းစိမ္အတြက္ပဲ မက္တယ္။ သန္းေရႊ၊ ေမာင္ေအး အာဏာရွင္ လုပ္ေနတာကုိ တျခားဗုိလ္ခ်ဳပ္ေတြလည္းသိတယ္။ ျပည္သူလည္းသိတယ္။ ဒါလည္း ငါ့..ကိုမထိရင္ပီးေရာဆုိပီး ၿငိမ္ခံေနလုိ႔ ဟုိသူေတာင္စားကေရာက္တက္လာတယ္။
အခုတပ္တြင္းပုန္ကန္မႈေတြျဖစ္ေနတာဆက္တုိက္ပဲ။ အရာရွိေတြလည္း ဒုိးကုန္ၿပီ။ ေထာက္လွမ္းေရးေတြလည္း ႏုိင္ငံတကာမွ ျပန္႔ကုန္ၿပီ။ သူတုိ႔ေကာင္းစားတုံးကေတာ့ အရင္အတုိင္းပဲ ဘာေစာက္သံမွမၾကားဘူး။ သန္းေရႊက ကန္ထုတ္လုိက္ေတာ့မွ သန္းေရႊမေကာင္းေၾကာင္းထုတ္ေျပာေတာ့တယ္။ အရင္တုန္းက သန္းေရႊမေကာင္းေၾကာင္းမသိဘူးလား။
အခုေနာက္ဆုံးတပ္တြင္းပုန္ကန္မႈဟာ ေသြးရုိးသားရုိးမဟုတ္ဘူး။ ေအာက္ေျခမွာငတ္ေနလုိ႔ ဆႏၵျပတာထက္ တျခားပုန္ကန္မႈရွိတယ္။ ေစာက္သုံးမက်တဲ့ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေတြနဖူးထိပ္ဖူးမွန္ဖုိ႔နီးပီ။ ဒီလုိမ်ဳိး လုပ္ႀကံသတ္ျဖတ္ရမဲ့တာ၀န္က ပုန္ကန္မႈကုိ ဦးေဆာင္တဲ့အရာရွိေတြလက္ထဲမွာရွိတယ္။ ဘယ္ေတာ့ေသမလဲဆုိတာေစာင့္ၾကည့္ရမဲ့အခ်ိန္ပဲ။
အရပ္သားေတြလုိ စစ္သားေတြက လမ္းမေပၚထြက္ၿပီး ကုန္ေစ်းႏႈံးက်ဆင္းေရးေအာ္မဲ့လူတန္းစားမဟုတ္ဘူး။ အခြင့္အေရးရတာနဲ႔ လက္ညဳိးေလး တခ်က္ေကြးလုိက္ရုံပဲ။ သူတုိ႔ေတြ သန္းေရႊ၊ ေမာင္ေအးကုိ သတ္ၿပီး အာဏာသိမ္းလိမ့္မယ္ဆုိတာ ဘယ္သူသိလဲ။ သန္းေရႊေဘးနားမွာရပ္ေနတဲ့ အူဇီကုိင္တဲ့ လူကပစ္သက္မယ္ဆုိတာကုိလည္း ဘယ္သူသိလည္း။
တပ္တြင္းပုန္ကန္မႈကုိ ေအာင္ပြဲခံမယ္နည္းနာကေတာ့ လုပ္ႀကံေရးျဖစ္တယ္။ သတ္ပစ္ေရးျဖစ္တယ္။ ဘယ္သူကုိ သတ္ရမလဲ နအဖ ထိပ္ပိုင္းေခါင္းေဆာင္ သုံးေလးဦးေလာက္ကို သက္ပစ္ရမယ္။ သူတုိ႔ကုိသက္လုိ႔ ဘယ္ေတာ့မွ ငရဲမႀကီးဘူး။ တရားဥပေဒနဲ႔မညိွစြန္းဘူး။ ဒီလုိလုပ္ႀကံလုိက္လုိ႔ ျပည္သူနဲ႔ႏုိင္ငံေရးသမားေတြက တုိင္းျပည္ရဲ ႔ကယ္တင္ရွင္အျဖစ္အသိအမွတ္ျပဳအုံးမယ္။
အခုေနာက္ဆုံး တပ္တြင္းပုန္ကုန္မႈဆုိတာ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ႀကီးတစုကုိ သတ္ျဖတ္လုပ္ႀကံေရးနဲ႔ နိဂုံးခ်ဳပ္ရမယ္။ ဆူပူဆႏၵျပတာဟာ ထိေရာက္တဲ့လုပ္ငန္းစဥ္မဟုတ္ဘူး။ စစ္သားတစ္ေသာင္းဆူပူရင္ စစ္သားတစ္သိန္းနဲ႔ရင္းဖုိ႔ အာဏာရွင္ကလုပ္လုိက္မယ္။
ဒီတစ္ခါ ဗမာေတြကုိ ဗမာေတြက သက္ၿပီးေျပာင္းမွရမယ္။ ဘယ္တုိင္းျပည္မွာမဆုိရင္ လူေပါင္းသိန္းခ်ီေသၿပီမွ အေကာင္းဘက္ကုိေျပာင္းတယ္။ အနည္းဆုံးေတာ့ ေသြးထြက္သံယုိမႈမျဖစ္ပဲနဲ႔ မည္သည့္တုိင္းျပည္မွ အေျပာင္းလဲႀကီးမေျပာင္းဘူး။ ေသြးနဲ႔ရင္းမွ ေအာင္ပြဲဆုိတာရတယ္။
ငါတုိ႔တပ္မေတာ္သားေတြဟာ ျပည္သူေပၚမွာ ဘယ္ေတာ့မွ သစၥာမေဖာက္ဘူး။ ေဖာက္တဲ့ေကာင္ေတြက ငါ့မိသားစုေကာင္းစားေရး၊ ငါအာဏာရွိေရးကုိလုပ္ေနတဲ့ လက္တစ္ဆုတ္စာလူတစ္စုျဖစ္တယ္။ သူတုိ႔ကေတာ့ သန္းေရႊ၊ ေမာင္ေအး၊ ေရႊမန္း၊ ေအာင္ေသာင္း၊ နဲ႔ တင္ေအာင္ျမင့္ဦးဆုိတာ လူတုိင္းသိတယ္။
တပ္တြင္းပုန္ကန္မႈရဲ ႔ေအာင္ျမင္မႈဟာ ဒီလူတစုကုိ သက္ပစ္တာနဲ႔ဆုိင္တယ္။
၁။ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေန၀င္း
၂။ ဂဌဳန္ဦးေစာ
၃။ ဗုိလ္ခ်ဳပ္သန္းေရႊ
၄။ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေစာေမာင္
၅။ ဦးႏု
၆။ ဦးေက်ာ္ၿငိမ္း
၇။ သခင္သန္းထြန္း
၈။ သခင္စုိး
၉။ ဦး....သျဖင့္။။။ သခင္...စသျဖင့္။ သူတုိ႔ဟာ ဗမာေတြျဖစ္တယ္။ အခုလက္ရွိ NLD ကုိၾကည့္။ ဗမာေတြျဖစ္တဲ့ ဦးေအာင္ေရႊ၊ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္တုိ႔ဦးေဆာင္ေနတယ္။ ဘာေတြျဖစ္လာအုံးမလဲမသိဘူး။
ဒါ့ေၾကာင့္ ဗမာေတြဖ်က္ဆီးခဲ့တာလုိ႔ေျပာတာ။ သူတုိ႔အားလုံးဟာ အသက္ ၃၅ ႏွစ္ေအာက္လူငယ္မရွိဘူး။ သူတုိ႔အာဏာရတဲ့အခ်ိန္မွာ။ ေကာင္းစားေနခ်ိန္မွာ။ ဗမာေတြဟာ လူမ်ားစုျဖစ္တယ္။ ႏုိင္ငံေရးကိုဦးေဆာင္ၿပီးလုပ္ခဲ့တဲ့သူေတြလည္းျဖစ္တယ္။ ဖ်က္ဆီးတဲ့လူေတြလည္းျဖစ္တယ္။ ၾကားထဲကခံရတဲ့ သူေတြက လူေအးေတြျဖစ္တဲ့ တုိင္းရင္းသားနဲ႔ ျပည္သူေတြပဲ။
လက္ခ်ဳိးေရလုိ႔ရတဲ့ လူတစ္စုဗမာေၾကာင့္ သန္းေပါင္းမ်ားစြာအသက္အုိးအိမ္စည္းစိမ္ပ်က္ဆီးရတယ္။ ဒုကၡေရာက္ရတယ္။ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေန၀င္းအာဏာရွင္လုပ္တာဟာ သူ႔အျပစ္ပဲပုံခ်လုိ႔မရဘူး။ သူ႔ေဘးမွာ သူ႔ကုိကပ္ဖားရပ္ဖားလုပ္ေနတဲ့ လူေတြမွာလည္းအျပစ္ရွိတယ္။ သူနဲ႔တည့္တုံးက အသံမၾကားရဘူး။ သူက ကန္ထုတ္ေတာ့မွ အသံၾကားတယ္။ သိတ္ရက္စက္တဲ့ဗုိလ္ခ်ဳပ္ႀကီးေန၀င္းေပါ့။ ကုိယ့္ေစာက္သုံးမက်တာေတာ့ထည့္မေျပာဘူး။ ဒီေန႔လည္း ဒု-ဗုိလ္မႈႀကီးေဟာင္း ၾကည္ေဆြေရးတဲ့ ဦးေန၀င္းအေၾကာင္းဖတ္ေတာ့မွ ဒီလုိသုံးသပ္မိတယ္။ ကုိယ္အာဏာရွိတုံး၊ ၀ါးတီးမွန္တုံးကေတာ့ ဘာေစာက္သံမွမၾကားရဘူး။ ပီးမွ ရက္စက္တယ္ေျပာတယ္။ အခုလက္ရွိ နအဖ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေတြနဲ႔ တည့္တဲ့လူေတြလည္း အရင္တုန္းကျဖစ္ရပ္ေတြနဲ႔သိတ္မကြာဘူး။ အာဏာနဲ႔ စည္းစိမ္အတြက္ပဲ မက္တယ္။ သန္းေရႊ၊ ေမာင္ေအး အာဏာရွင္ လုပ္ေနတာကုိ တျခားဗုိလ္ခ်ဳပ္ေတြလည္းသိတယ္။ ျပည္သူလည္းသိတယ္။ ဒါလည္း ငါ့..ကိုမထိရင္ပီးေရာဆုိပီး ၿငိမ္ခံေနလုိ႔ ဟုိသူေတာင္စားကေရာက္တက္လာတယ္။
အခုတပ္တြင္းပုန္ကန္မႈေတြျဖစ္ေနတာဆက္တုိက္ပဲ။ အရာရွိေတြလည္း ဒုိးကုန္ၿပီ။ ေထာက္လွမ္းေရးေတြလည္း ႏုိင္ငံတကာမွ ျပန္႔ကုန္ၿပီ။ သူတုိ႔ေကာင္းစားတုံးကေတာ့ အရင္အတုိင္းပဲ ဘာေစာက္သံမွမၾကားဘူး။ သန္းေရႊက ကန္ထုတ္လုိက္ေတာ့မွ သန္းေရႊမေကာင္းေၾကာင္းထုတ္ေျပာေတာ့တယ္။ အရင္တုန္းက သန္းေရႊမေကာင္းေၾကာင္းမသိဘူးလား။
အခုေနာက္ဆုံးတပ္တြင္းပုန္ကန္မႈဟာ ေသြးရုိးသားရုိးမဟုတ္ဘူး။ ေအာက္ေျခမွာငတ္ေနလုိ႔ ဆႏၵျပတာထက္ တျခားပုန္ကန္မႈရွိတယ္။ ေစာက္သုံးမက်တဲ့ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေတြနဖူးထိပ္ဖူးမွန္ဖုိ႔နီးပီ။ ဒီလုိမ်ဳိး လုပ္ႀကံသတ္ျဖတ္ရမဲ့တာ၀န္က ပုန္ကန္မႈကုိ ဦးေဆာင္တဲ့အရာရွိေတြလက္ထဲမွာရွိတယ္။ ဘယ္ေတာ့ေသမလဲဆုိတာေစာင့္ၾကည့္ရမဲ့အခ်ိန္ပဲ။
အရပ္သားေတြလုိ စစ္သားေတြက လမ္းမေပၚထြက္ၿပီး ကုန္ေစ်းႏႈံးက်ဆင္းေရးေအာ္မဲ့လူတန္းစားမဟုတ္ဘူး။ အခြင့္အေရးရတာနဲ႔ လက္ညဳိးေလး တခ်က္ေကြးလုိက္ရုံပဲ။ သူတုိ႔ေတြ သန္းေရႊ၊ ေမာင္ေအးကုိ သတ္ၿပီး အာဏာသိမ္းလိမ့္မယ္ဆုိတာ ဘယ္သူသိလဲ။ သန္းေရႊေဘးနားမွာရပ္ေနတဲ့ အူဇီကုိင္တဲ့ လူကပစ္သက္မယ္ဆုိတာကုိလည္း ဘယ္သူသိလည္း။
တပ္တြင္းပုန္ကန္မႈကုိ ေအာင္ပြဲခံမယ္နည္းနာကေတာ့ လုပ္ႀကံေရးျဖစ္တယ္။ သတ္ပစ္ေရးျဖစ္တယ္။ ဘယ္သူကုိ သတ္ရမလဲ နအဖ ထိပ္ပိုင္းေခါင္းေဆာင္ သုံးေလးဦးေလာက္ကို သက္ပစ္ရမယ္။ သူတုိ႔ကုိသက္လုိ႔ ဘယ္ေတာ့မွ ငရဲမႀကီးဘူး။ တရားဥပေဒနဲ႔မညိွစြန္းဘူး။ ဒီလုိလုပ္ႀကံလုိက္လုိ႔ ျပည္သူနဲ႔ႏုိင္ငံေရးသမားေတြက တုိင္းျပည္ရဲ ႔ကယ္တင္ရွင္အျဖစ္အသိအမွတ္ျပဳအုံးမယ္။
အခုေနာက္ဆုံး တပ္တြင္းပုန္ကုန္မႈဆုိတာ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ႀကီးတစုကုိ သတ္ျဖတ္လုပ္ႀကံေရးနဲ႔ နိဂုံးခ်ဳပ္ရမယ္။ ဆူပူဆႏၵျပတာဟာ ထိေရာက္တဲ့လုပ္ငန္းစဥ္မဟုတ္ဘူး။ စစ္သားတစ္ေသာင္းဆူပူရင္ စစ္သားတစ္သိန္းနဲ႔ရင္းဖုိ႔ အာဏာရွင္ကလုပ္လုိက္မယ္။
ဒီတစ္ခါ ဗမာေတြကုိ ဗမာေတြက သက္ၿပီးေျပာင္းမွရမယ္။ ဘယ္တုိင္းျပည္မွာမဆုိရင္ လူေပါင္းသိန္းခ်ီေသၿပီမွ အေကာင္းဘက္ကုိေျပာင္းတယ္။ အနည္းဆုံးေတာ့ ေသြးထြက္သံယုိမႈမျဖစ္ပဲနဲ႔ မည္သည့္တုိင္းျပည္မွ အေျပာင္းလဲႀကီးမေျပာင္းဘူး။ ေသြးနဲ႔ရင္းမွ ေအာင္ပြဲဆုိတာရတယ္။
ငါတုိ႔တပ္မေတာ္သားေတြဟာ ျပည္သူေပၚမွာ ဘယ္ေတာ့မွ သစၥာမေဖာက္ဘူး။ ေဖာက္တဲ့ေကာင္ေတြက ငါ့မိသားစုေကာင္းစားေရး၊ ငါအာဏာရွိေရးကုိလုပ္ေနတဲ့ လက္တစ္ဆုတ္စာလူတစ္စုျဖစ္တယ္။ သူတုိ႔ကေတာ့ သန္းေရႊ၊ ေမာင္ေအး၊ ေရႊမန္း၊ ေအာင္ေသာင္း၊ နဲ႔ တင္ေအာင္ျမင့္ဦးဆုိတာ လူတုိင္းသိတယ္။
တပ္တြင္းပုန္ကန္မႈရဲ ႔ေအာင္ျမင္မႈဟာ ဒီလူတစုကုိ သက္ပစ္တာနဲ႔ဆုိင္တယ္။
1/27/10
ဘုန္းေက်ာ္ဓာတ္ပုံ
ဓာတ္ပုံ-တပ္မေတာ္သားေဟာင္းတစ္ဦး
Australia Day မွာ ခန္႔ခန္႔ျငားျငားလမ္းေလွ်ာက္ေနတဲ့ က်ေနာ့္ကုိ မနာလုိတဲ့သူမ်ားတယ္။ အေဖတူသားမုိ႔လားမသိဘူး။ ေမတၱာတရားနဲ႔ပဲ ဒီလူေတြကုိ တုန္႔ျပန္မႈျပဳပါတယ္။ သတၱ၀ါေတြက်န္းမာပါေစ...ခ်မ္းသာပါေစ...။
အေဟာင္းထဲမွာ သံသရာလည္ေနေသာ ဦးဖုိးသံေခ်ာင္း ႏွင့္ ဗကပ
က်ေနာ္ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းသားေလက ဆရာေတာ္ကုိေ၀ဖန္တဲ့သေဘာပဲထားပါ။
အေဟာင္းထဲမွာ သံသရာလည္ေနမဲ့အစား၊ တျခားအသစ္ကေလးမ်ားေျပာင္းေရးၾကည့္ေစခ်င္လို႔ ဒီစာကုိေရးပါတယ္။ လူေဟာင္းလို႔ ၊ စာမ်ားေဟာင္းသြားေလသလား။ လူႀကီးေတြ သတိထားပါ။ လူႀကီးေတြလုပ္လုိ႔ တုိင္းျပည္ပ်က္ခဲ့တာေနာ္။ ဗမာေတြလုပ္လုိ႔။
သူတို႔ေရးတဲ့စာေတြၾကည့္ရေအာင္-
“၁၉၄၈ (မတ္လ) ၁၂ ရက္ေန႔မွာ သတင္းစားတုိက္ သုံးတုိက္ရုိ္ကခ်ဳိးတယ္။ မတ္လ ၂၈ ရက္ေန႔မွာ ဗကပကုိေခ်မႈန္းေရးလုပ္တယ္”
ေရြးေကာက္ပြဲလုပ္မယ့္ရက္ကုိမေၾကျငာရဲတဲ့နအဖ ေဆာင္းပါးမွ။
ေဟာင္းႀကီးပါလားဗ်ာ။
“တခုက ဘာလဲဆိုေတာ့ ၁၉၆၀ ခုႏွစ္၊ ဧၿပီလ ေရြးေကာက္ပြဲျဖစ္တယ္။ အဲဒီေရြးေကာက္ပြဲမွာ ပထစလို႔ေခၚတဲ့ ဦးႏုရဲ႕ပါတီက ၁၅၉ ေနရာရတယ္။ ဖဆ ပလက ၄၁ ေနရာရတယ္။ ဖဆပလရဲ႕ ၄၁ ေနရာဆိုတာ ၅၆ ခုႏွစ္ေရြးေကာက္ပြဲတုန္းက ပမညတ ရတာထက္ေတာင္ နည္းေသးတယ္။ အဲေတာ့ ဒီေရြးေကာက္ပြဲ မွာ ဦးႏုကို (ပထစကို) လူထုက မဲေတြပံုေအာေပးခဲ့တာဟာ တည္ၿမဲကို မႀကိဳက္တာသက္သက္မဟုတ္ဘူး။ တည္ၿမဲေနာက္မွာ စစ္တပ္ပါေနတာကို လူထုကသိလို႔ မႀကိဳက္တာျဖစ္တယ္။ ဦးဗေဆြက “ေရြးေကာက္ပြဲ ႏုိင္ရင္လည္း ႏုိင္ရမယ္၊ ႐ႈံးရင္လည္း ႏိုင္ရမယ္” လုိ႔ ေျပာေနတာ။
စစ္တပ္နဲ႔ ႏိုင္ငံေရး (ရဲေဘာ္ ဖုိးသံေခ်ာင္း) ဒုတိယပိုင္း စာအုပ္မွ
အလြန္ေကာင္းတဲ့အေဟာင္းႀကီးတမ်ိဳးပဲ။ ဒီျပသာနာေတြနဲ႔ပဲ လည္ေနပုံရတယ္။ စာအလြတ္က်က္ထားတဲ့ပုံလုိမ်ဳိးျဖစ္ေနတယ္။
၁၉၄၈ ခုႏွစ္တုန္းကလို ျပန္ျဖစ္ႏိုင္သလားေဆာင္းပါးမွ
“ဒီအထဲမွာ ၁၉၄၈ ခုႏွစ္တုန္းကလို တေၾကာ့ျပန္ျဖစ္မလား ဆိုတဲ့အထိ ေျပာေနၾကတာဟာ စိတ္ဝင္စားစရာပဲ။ သူတို႔ဒီလို ၁၉၄၈ ခုႏွစ္ကို ေနာက္ေၾကာင္းျပန္ေျပာတယ္ဆိုေတာ့ ဓမၼတာပဲ။ အဲဒီတုန္းက အာဏာရ ဖဆပလ-ဆို႐ွယ္လစ္နဲ႔ ဗကပတို႔ ပါလာေတာ့တယ္”
ဒါလည္းမဲျပာပုဆုိးအေဟာင္းပါပဲ။
“လုပ္ငန္းစဥ္တခု၊ လမ္းစဥ္တရပ္ကို လူထုက လိုက္နာအေကာင္အထည္ေဖာ္တာမလုပ္ရင္ ဒါဟာ လူထုရဲ႕တာဝန္ပဲလို႔ သံုးသပ္တာမ်ိဳးကို အရင္ သခင္စိုးပါးစပ္ကပဲ ၾကားဖူးပါတယ္။ အခု ႏွစ္ေပါင္း (၆ဝ) ေက်ာ္ၾကာၿပီးတဲ့ေနာက္မွာ သခင္စိုးနဲ႔ဘာမွမဆိုင္တဲ့ လူတဦး ပါးစပ္ဆီက ၾကားရျပန္ပါတယ္”
ဒါလည္း အသစ္မဟုတ္ဘူး။အေဟာင္းႀကီးပဲ"
လူထုကို ေခါင္းေဆာင္မယ့္သူေတြဟာ လူထုကိုနားလည္ရမယ္ေဆာင္းပါးမွ
“၁၉၅၈-ခုႏွစ္တုံးကတည္ရွိေနတဲ့အေျခခံဥပေဒကုိ မဖ်က္သိမ္းဘူး”
၂၀၁၀ လြန္ကာလမွာေပၚလာမဲ့စစ္အုပ္စုကုိခန္႔မွန္းၾကည့္ခင္း ေဆာင္းပါးမွ
ဒါလည္း အလြန္ေဟာင္းတဲ့ ဟာႀကီးပဲ။
“ဗုိလ္စုိးေမာင္က်ဆုံးတာနဲ႔ပက္သက္ၿပီးေရးတဲ့စာဖတ္ရလုိ႔ခင္ဗ်ားသိေစဖုိ႔ဒီစာကုိေရးလုိက္တယ္”
ဒါလည္းအေဟာင္းေတြအခ်င္းခ်င္းေျပာၾကတဲ့ဟာပဲ။
သခင္တင္ျမသုိ႔စာမွ
အမ်ဳိးေျပာက္မွာစုိးေၾကက္လွပါသည္စာမွ
“စိတ္ခ်လက္ခ်သုံးႏုိင္တဲ့ကုလားအလတ္တန္းစားေတြ၊ ဓနရွင္ေတြ၊ လယ္သမားေတြ”
ဒါလည္း အမွတ္တကယ္အေဟာင္းႀကီးပဲ။
အသစ္ကေလးမ်ားလုပ္ၾကပါအုံးဗ်ာ။။။ ႏုိင္ငံေရးမလုပ္ဘဲ သမုိင္းပညာရွင္ လုပ္ရင္ပုိေအာင္ျမင္ႏုိင္တယ္။ ဒီလုိမ်ဳိးအေဟာင္းေတြေျပာေနရုံနဲ႔ ဘယ္လုိလုပ္ၿပီး ေရွ ႔ေရာက္ေတာ့မလဲ။
အေဟာင္းထဲမွာ သံသရာလည္ေနမဲ့အစား၊ တျခားအသစ္ကေလးမ်ားေျပာင္းေရးၾကည့္ေစခ်င္လို႔ ဒီစာကုိေရးပါတယ္။ လူေဟာင္းလို႔ ၊ စာမ်ားေဟာင္းသြားေလသလား။ လူႀကီးေတြ သတိထားပါ။ လူႀကီးေတြလုပ္လုိ႔ တုိင္းျပည္ပ်က္ခဲ့တာေနာ္။ ဗမာေတြလုပ္လုိ႔။
သူတို႔ေရးတဲ့စာေတြၾကည့္ရေအာင္-
“၁၉၄၈ (မတ္လ) ၁၂ ရက္ေန႔မွာ သတင္းစားတုိက္ သုံးတုိက္ရုိ္ကခ်ဳိးတယ္။ မတ္လ ၂၈ ရက္ေန႔မွာ ဗကပကုိေခ်မႈန္းေရးလုပ္တယ္”
ေရြးေကာက္ပြဲလုပ္မယ့္ရက္ကုိမေၾကျငာရဲတဲ့နအဖ ေဆာင္းပါးမွ။
ေဟာင္းႀကီးပါလားဗ်ာ။
“တခုက ဘာလဲဆိုေတာ့ ၁၉၆၀ ခုႏွစ္၊ ဧၿပီလ ေရြးေကာက္ပြဲျဖစ္တယ္။ အဲဒီေရြးေကာက္ပြဲမွာ ပထစလို႔ေခၚတဲ့ ဦးႏုရဲ႕ပါတီက ၁၅၉ ေနရာရတယ္။ ဖဆ ပလက ၄၁ ေနရာရတယ္။ ဖဆပလရဲ႕ ၄၁ ေနရာဆိုတာ ၅၆ ခုႏွစ္ေရြးေကာက္ပြဲတုန္းက ပမညတ ရတာထက္ေတာင္ နည္းေသးတယ္။ အဲေတာ့ ဒီေရြးေကာက္ပြဲ မွာ ဦးႏုကို (ပထစကို) လူထုက မဲေတြပံုေအာေပးခဲ့တာဟာ တည္ၿမဲကို မႀကိဳက္တာသက္သက္မဟုတ္ဘူး။ တည္ၿမဲေနာက္မွာ စစ္တပ္ပါေနတာကို လူထုကသိလို႔ မႀကိဳက္တာျဖစ္တယ္။ ဦးဗေဆြက “ေရြးေကာက္ပြဲ ႏုိင္ရင္လည္း ႏုိင္ရမယ္၊ ႐ႈံးရင္လည္း ႏိုင္ရမယ္” လုိ႔ ေျပာေနတာ။
စစ္တပ္နဲ႔ ႏိုင္ငံေရး (ရဲေဘာ္ ဖုိးသံေခ်ာင္း) ဒုတိယပိုင္း စာအုပ္မွ
အလြန္ေကာင္းတဲ့အေဟာင္းႀကီးတမ်ိဳးပဲ။ ဒီျပသာနာေတြနဲ႔ပဲ လည္ေနပုံရတယ္။ စာအလြတ္က်က္ထားတဲ့ပုံလုိမ်ဳိးျဖစ္ေနတယ္။
၁၉၄၈ ခုႏွစ္တုန္းကလို ျပန္ျဖစ္ႏိုင္သလားေဆာင္းပါးမွ
“ဒီအထဲမွာ ၁၉၄၈ ခုႏွစ္တုန္းကလို တေၾကာ့ျပန္ျဖစ္မလား ဆိုတဲ့အထိ ေျပာေနၾကတာဟာ စိတ္ဝင္စားစရာပဲ။ သူတို႔ဒီလို ၁၉၄၈ ခုႏွစ္ကို ေနာက္ေၾကာင္းျပန္ေျပာတယ္ဆိုေတာ့ ဓမၼတာပဲ။ အဲဒီတုန္းက အာဏာရ ဖဆပလ-ဆို႐ွယ္လစ္နဲ႔ ဗကပတို႔ ပါလာေတာ့တယ္”
ဒါလည္းမဲျပာပုဆုိးအေဟာင္းပါပဲ။
“လုပ္ငန္းစဥ္တခု၊ လမ္းစဥ္တရပ္ကို လူထုက လိုက္နာအေကာင္အထည္ေဖာ္တာမလုပ္ရင္ ဒါဟာ လူထုရဲ႕တာဝန္ပဲလို႔ သံုးသပ္တာမ်ိဳးကို အရင္ သခင္စိုးပါးစပ္ကပဲ ၾကားဖူးပါတယ္။ အခု ႏွစ္ေပါင္း (၆ဝ) ေက်ာ္ၾကာၿပီးတဲ့ေနာက္မွာ သခင္စိုးနဲ႔ဘာမွမဆိုင္တဲ့ လူတဦး ပါးစပ္ဆီက ၾကားရျပန္ပါတယ္”
ဒါလည္း အသစ္မဟုတ္ဘူး။အေဟာင္းႀကီးပဲ"
လူထုကို ေခါင္းေဆာင္မယ့္သူေတြဟာ လူထုကိုနားလည္ရမယ္ေဆာင္းပါးမွ
“၁၉၅၈-ခုႏွစ္တုံးကတည္ရွိေနတဲ့အေျခခံဥပေဒကုိ မဖ်က္သိမ္းဘူး”
၂၀၁၀ လြန္ကာလမွာေပၚလာမဲ့စစ္အုပ္စုကုိခန္႔မွန္းၾကည့္ခင္း ေဆာင္းပါးမွ
ဒါလည္း အလြန္ေဟာင္းတဲ့ ဟာႀကီးပဲ။
“ဗုိလ္စုိးေမာင္က်ဆုံးတာနဲ႔ပက္သက္ၿပီးေရးတဲ့စာဖတ္ရလုိ႔ခင္ဗ်ားသိေစဖုိ႔ဒီစာကုိေရးလုိက္တယ္”
ဒါလည္းအေဟာင္းေတြအခ်င္းခ်င္းေျပာၾကတဲ့ဟာပဲ။
သခင္တင္ျမသုိ႔စာမွ
အမ်ဳိးေျပာက္မွာစုိးေၾကက္လွပါသည္စာမွ
“စိတ္ခ်လက္ခ်သုံးႏုိင္တဲ့ကုလားအလတ္တန္းစားေတြ၊ ဓနရွင္ေတြ၊ လယ္သမားေတြ”
ဒါလည္း အမွတ္တကယ္အေဟာင္းႀကီးပဲ။
အသစ္ကေလးမ်ားလုပ္ၾကပါအုံးဗ်ာ။။။ ႏုိင္ငံေရးမလုပ္ဘဲ သမုိင္းပညာရွင္ လုပ္ရင္ပုိေအာင္ျမင္ႏုိင္တယ္။ ဒီလုိမ်ဳိးအေဟာင္းေတြေျပာေနရုံနဲ႔ ဘယ္လုိလုပ္ၿပီး ေရွ ႔ေရာက္ေတာ့မလဲ။
1/26/10
Australia Day
ဒီေန႔က ၾသစီမွာ Australia Day လုိ႔ေခၚတဲ့ အမ်ဳိးသားေန႔ျဖစ္ပါတယ္။ တနည္း ေခတ္သစ္ Australia ႏုိင္ငံကုိစတင္တည္ေထာင္တဲ့ေနလုိ႔လည္းေျပာပါတယ္။ အဂၤလိပ္ေရတပ္က ေလွ ၁၁ စီးဟာ ၁၇၈၈ ခုႏွစ္မွာ ဆစ္ဒနီၿမိဳ ႔က ေလွဆိပ္တခုမွာ စတင္အေျခစုိက္ပါတယ္။ လူပိန္းနားလည္ေအာင္ေျပာရရင္ေတာ့ ၾသစေတ်းလ်ကုိ အဂၤလိပ္ေတြ စတင္သိမ္းပုိက္တဲ့ေန႔လုိ႔ဆုိလုိ႔ရတယ္။
Australia Day နဲ႔ပက္သက္ၿပီး အျမင္မတူတာေတြ၊ သေဘာကြဲလြဲတာေတြအမ်ားႀကီးရွိတယ္။ အထူးသျဖင့္ ဌာေနတုိင္းရင္းသားေတြျဖစ္တဲ့ ေမ်ာက္ကုလား(ဗမာေခၚ) ေတြက သူတုိ႔ႏုိင္ငံ၊ သူတုိ႔ရဲ ႔ယဥ္းေက်းမႈကုိ အဂၤလိပ္ေတြဖ်က္ဆီးတဲ့ေန႔လုိ႔ေျပာတယ္။
ၾသစေတ်းလ်ႏုိင္ငံဟာ သူ႔ရဲမ်ဳိးခ်စ္စိတ္၊ တုိင္းျပည္ခ်စ္စိတ္နဲ႔ပက္သက္ၿပီး ဗမာေတြလုိ တခုထဲမရွိပါဘူး။ ဘာဘဲလုပ္လုပ္ ျပသနာေပါင္းေသာင္းေျခာက္ေထာင္နဲ႔ရင္ဆုိင္ရတယ္။ ဒီလုိရင္ဆုိင္ရလုိ႔လည္း သူတုိ႔ရဲ ႔ႏုိင္ငံေရးစနစ္ ကပြင္းလင္းျမင္သာမႈလုံး၀ရွိလာတယ္။
တုိင္းျပည္ကုိ အုပ္ခ်ဳပ္တဲ့အစုိးရက ခံစားခ်က္ကုိ အရင္းမတည္ဘဲ၊ အုံးေႏွာက္နဲ႔စဥ္းစားတယ္။ စနစ္ကုိပဲ ေကာင္းသထက္ေကာင္းေအာင္လုပ္တယ္။ၾသစေတ်းလ်မွာ တမၻာလုံးက လူမ်ဳိးေပါင္း ၂၀၀ ေက်ာ္ေလာက္ရွိတယ္။ ဘာသာစကားေပါင္း ၂၀၀ မကရွိတယ္။ ဒီလုိရွိေနတာေတာင္ တုိင္းျပည္က တည္ၿငိမ္ေအးခ်မ္းတယ္။ ဖြံ ့ၿဖိဳးတုိးတက္တယ္။ ဒါ..ဟာဘာ့ေၾကာင့္လဲဆုိေတာ့ စနစ္ေကာင္းလုိ႔ပါ။
ျမန္မာျပည္က တုိင္းရင္းသားလူမ်ဳိးေတြဟာ ၾသစေတ်းလ်ေလာက္ မမ်ားပါဘူး။ ၾသစေတ်းလ်ေလာက္ ျပသာနာမရွိပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ ျမန္မာျပည္ဟာ ငတ္ေနတဲ့တုိင္းျပည္ျဖစ္သြားတယ္။ လြန္ခဲ့ ႏွစ္ေပါင္း ၂၀၀ ေလာက္ကတည္ခဲ့တဲ့ၾသစီဟာ အခုဆုိရင္ လူၾကားတုိးႏုိင္တယ္။ လြန္ခဲ့ႏွစ္ေပါင္း ၁၀၀၀ ေလာက္တည္ခဲ့တဲ့ျမန္မာျပည္ဟာ အခုထိလူၾကားမတုိးဘူး။ ကုိလုိနီျဖစ္ခဲ့လုိ႔၊ ဂ်ပန္က ၀င္တုိက္လုိ႔၊ ကုလားက ၀င္ေႏွာက္လုိ႔လုိ႔ဆင္ေျခမေပးနဲ႔။
ျမန္မာျပည္လူၾကားမတုိးတာကုိေျပာတာပါ။ အဓိက ျမန္မာေတြ အတိတ္က သင္ခန္းစာ၊ တျခားႏုိင္ငံေတြရဲ ႔ လုပ္နည္းလုပ္ဟန္ကုိ အတုမခုိးရင္၊ ေနာင္ႏွစ္ေပါင္း ၅၀၀ ၾကလည္း ငတ္ေနတဲ့တုိင္းျပည္ျဖစ္အုံးမွာပဲ။ ေလာေလာဆယ္ အခုလုပ္ရမဲ့အလုပ္က အခ်င္းခ်င္း သတ္ေနျဖတ္ေနတာေတြ၊ ခ်ေနတာေတြ၊ ႏွိပ္စက္ေနတာေတြကုိ ေရွာင္သင့္ပီ။ အက်ဳိးမရွိတဲ့ဟာေတြျဖစ္ပါတယ္။
လူမ်ဳိးတူေတြစုေနတဲ့ ျမန္မာျပည္ဟာ ၾသစီထက္ေအာင္ ပုိၿပီးတုိးတက္ဖြံ ့ၿဖိဳးရအုံးမယ္။ အခုေတာ့ ၾသစီေျခဖ်ားေတာင္မမွီေတာ့ဘူး။ ဒါဟာ ဘာကုိျပသလဲဆုိရင္ ၾသစီႏုိင္ငံေရးသမားေတြရဲ ႔ခ်ီးကုိ ျမန္မာႏုိင္ငံ ေရးသမားေတြစားသင့္တယ္ဆုိတာကုိျပတယ္။ မိုက္မုိက္္ရုိင္းရုိင္းေျပာခ်င္တယ္။ ႏုိင္ငံေရးသမားေတြဆုိပီး တခုထဲ ရမ္းတုတ္ရင္ က်ေနာ္လုံး၀မတရာဘူး။ စစ္တပ္၊ ဘုန္းႀကီး၊ အားလုံးပါတယ္။ အထူးသျဖင့္ ျမန္မာေတြ၊ လူႀကီးေတြ၊ တုိင္းရင္းသားေတြမပါဘူး။
ဘာဘဲျဖစ္ျဖစ္ဗ်ာ...Australia Day ကုိ ဘာမွမဆုိင္တဲ့ ဗမာႀကီး က်ေနာ္ ဒီေန႔ညေနပုိင္းမွာ သြားေရာက္ဂုဏ္ျပဳအုံးမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ၾသစီေဒးကုိ ႀကိဳဆုိသူတုိင္း အရက္ဘီယာ လုံး၀မေသာက္ရပါ။
ျမန္မာျပည္တုိးတက္ပါေစ...ေအးခ်မ္းပါေစ...။
ကိုးကား-
၀ီကီ
1/25/10
NLD ကုိမဲမထည့္ၾကပါနဲ႔
က်ေနာ္ သူမ်ားေတြလုိ စာေကာင္းေကာင္းမေရးတက္ဘူး။ လုိရင္းနဲ႔တုိရွင္းကုိပဲေျပာဖုိ႔အားရတယ္။ အခု ေျပာခ်င္တာကုိ တုိတုိနဲ႔ရွင္းရွင္းေျပာမယ္။
ဒီတစ္ခါ ေရြးေကာက္ပြဲမွာ NLD ၀င္ၿပိဳင္တဲ့အခါ ျပည္သူေတြအေနနဲ႔ အစုိးရတစ္ရပ္ျဖစ္ဖုိ႔လုံး၀ မဲမထည့္ပါနဲ႔။
ဘာျဖစ္လုိ႔လဲဆုိေတာ့ ၉၀-ေရြးေကာက္ပြဲရလာဒ္ေတာင္ အရည္အခ်င္းမရွိ အေကာင္အထည္မေဖာ္ႏုိင္ဘူး။ ဒါ့ေၾကာင့္ ေနာက္တခါ မဲထည့္လည္း အာဏာရေအာင္လုပ္ႏုိင္မယ့္အေနအထားမေတြ႔ရဘူး။ အထူးသျဖင့္ မယုံရဲဘူး။
ဒါဆုိရင္ မင္းက ဘယ္သူကုိကုိယုံမလဲ။ အေျဖကေတာ့ ဘယ္သူ႔ကုိမွ မယုံဘူး။
လြတ္လပ္ပြင့္လင္းတဲ့ ပတ္၀န္းက်င္မျဖစ္သ၍ ဘယ္သူကုိမွ ယုံဖုိ႔မျဖစ္ႏုိင္ဘူး။ ၈၈-မ်ဳိးဆက္ေတာ့ နည္းနည္းယုံတယ္။ သုိ႔ေသာ္ သူတုိ႔ကုိ လြတ္လြတ္လပ္လပ္လုပ္ခြင့္မေပးေတာ့ သူတုိ႔အရည္အခ်င္းလည္း ျပလုိ႔မရဘူး။
သိတဲ့အတုိင္း စစ္အစုိးရက သူအာဏာကုိ ရေအာင္ယူမွာပဲ။ သူ႔ကုိဆုိရင္ ပုိလုိ႔ေတာင္မယုံရဲဘူး။
ဒီမွာအဓိကေျပာခ်င္တာက NLD ကိုအာဏာရေအာင္ မဲေပးဖုိ႔ရည္ရြယ္ခ်က္ လုံး၀ က်ေနာ့္မွာမရွိေတာ့ဘူး။ ရွင္းရွင္းေျပာရင္ အစုိးတရပ္ျဖစ္ႏုိင္တဲ့အရည္အခ်င္း အမ်ဳိးသားဒီမုိကေရစီအဖြဲ႔ခ်ဳပ္မွာမရွိဘူး။
တခုပဲရွိတယ္။ ႏုိင္ေအာင္တုိက္။ ႏုိင္ေအာင္တုိက္ႏုိင္တဲ့တေန လုံး၀ အသိအမွတ္ျပဳမယ္။ ထုိင္ရွိခုိးအုံးမယ္။
ဒီတစ္ခါ ေရြးေကာက္ပြဲမွာ NLD ၀င္ၿပိဳင္တဲ့အခါ ျပည္သူေတြအေနနဲ႔ အစုိးရတစ္ရပ္ျဖစ္ဖုိ႔လုံး၀ မဲမထည့္ပါနဲ႔။
ဘာျဖစ္လုိ႔လဲဆုိေတာ့ ၉၀-ေရြးေကာက္ပြဲရလာဒ္ေတာင္ အရည္အခ်င္းမရွိ အေကာင္အထည္မေဖာ္ႏုိင္ဘူး။ ဒါ့ေၾကာင့္ ေနာက္တခါ မဲထည့္လည္း အာဏာရေအာင္လုပ္ႏုိင္မယ့္အေနအထားမေတြ႔ရဘူး။ အထူးသျဖင့္ မယုံရဲဘူး။
ဒါဆုိရင္ မင္းက ဘယ္သူကုိကုိယုံမလဲ။ အေျဖကေတာ့ ဘယ္သူ႔ကုိမွ မယုံဘူး။
လြတ္လပ္ပြင့္လင္းတဲ့ ပတ္၀န္းက်င္မျဖစ္သ၍ ဘယ္သူကုိမွ ယုံဖုိ႔မျဖစ္ႏုိင္ဘူး။ ၈၈-မ်ဳိးဆက္ေတာ့ နည္းနည္းယုံတယ္။ သုိ႔ေသာ္ သူတုိ႔ကုိ လြတ္လြတ္လပ္လပ္လုပ္ခြင့္မေပးေတာ့ သူတုိ႔အရည္အခ်င္းလည္း ျပလုိ႔မရဘူး။
သိတဲ့အတုိင္း စစ္အစုိးရက သူအာဏာကုိ ရေအာင္ယူမွာပဲ။ သူ႔ကုိဆုိရင္ ပုိလုိ႔ေတာင္မယုံရဲဘူး။
ဒီမွာအဓိကေျပာခ်င္တာက NLD ကိုအာဏာရေအာင္ မဲေပးဖုိ႔ရည္ရြယ္ခ်က္ လုံး၀ က်ေနာ့္မွာမရွိေတာ့ဘူး။ ရွင္းရွင္းေျပာရင္ အစုိးတရပ္ျဖစ္ႏုိင္တဲ့အရည္အခ်င္း အမ်ဳိးသားဒီမုိကေရစီအဖြဲ႔ခ်ဳပ္မွာမရွိဘူး။
တခုပဲရွိတယ္။ ႏုိင္ေအာင္တုိက္။ ႏုိင္ေအာင္တုိက္ႏုိင္တဲ့တေန လုံး၀ အသိအမွတ္ျပဳမယ္။ ထုိင္ရွိခုိးအုံးမယ္။
ျမန္မာ့ယဥ္ေက်းမႈ
က်ေနာ္တုိ႔ၿမိဳ ႔က လူေတြအေၾကာင္းပါ။ ေန႔တဓူ၀ ေတြ႔ရျမင္ရ၊ ၾကားရ။ ဒီအေၾကာင္းေလးကုိေရးခ်င္လုိ႔ပါ။ ကာယကံရွင္ေတြရဲ ႔နာမည္ အတိအက် ကုိေတာ့ဒီေနရာမွာ မေဖာ္ျပႏုိင္တာကုိခြင့္လႊတ္ပါ။ ၾသစေတ်းလ် ႏုိင္ငံမွာ ရွိတဲ့ ျမန္မာလူမႈအဖြဲ႔အစည္းအေၾကာင္းဆုိရင္ပုိမွန္လိမ့္မယ္ထင္တယ္။
1/24/10
ေမတၱာဓာတ္ႏွင့္ အေႏြးဓာတ္ေပးၿပီး အုပ္ခ်ဳပ္တဲ့ ေခါင္းေဆာင္
တခ်ဳိ ႔က သူ႕ ကုိ, ဘြားစိန္, လုိ႔နာမည္ေပးတယ္။ ခ်စ္တဲ့ ေအာက္ေျခငယ္သားေတြကေပးတဲ့ နာမည္ပါ။ အဘြားႀကီးေတြလုိ စိတ္အလုိမက်ရင္ ညည္းပါတယ္။
ဒုတိယအင္အားအႀကီးဆုံးပါတီျဖစ္ေနတဲ့အခ်ိန္မွာ ဦးေဆာင္တဲ့သူေတြထဲမွာ ရွိေနခဲ့တယ္။ အစုိးရက တရားမ၀င္ ပါတီအျဖစ္ေၾကျငာေတာ့ ဌာနခ်ဳပ္ကုိ ေတာထဲမွာ ေရႊ ႔ဖုိ႔လုပ္တဲ့ေခါင္းေဆာင္ေတြထဲမွာပါတဲ့ လူတစ္ေယာက္ပဲ။ ရဲရဲ၀င့္၀င့္ လုပ္စရာရွိတာကုိ ျပတ္ျပတ္သားသားလုပ္ခဲ့တယ္။ ေရွ ႔သုိ႔ တလွမ္းခ်ီတက္ခဲ့တယ္။
မုတ္ဆိတ္ေမြး ဘလပစ္နဲ႔ အာဏာရွင္က ရက္စက္လုိ ကုိယ့္လမ္းကုိယ္ေလွ်ာက္၊ သတိၱရွိခဲ့ပါတယ္။
ဦးေဆာင္မႈေပးတဲ့လူေတြထဲက လူတစ္ေယာက္ျဖစ္ခဲ့တယ္။လူငယ္ေတြပီပီ ဘ၀ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြနဲ႔ ဘ၀ကုိ ေအးခ်မ္းစြာျဖတ္သန္းဖုိ႔ စိတ္ကူးယဥ္ခဲ့ရင္း၊ အာဏာရွင္က ေတာထဲကုိပုိ႔ခဲ့လုိ႔ ေတာထဲမွာ ဘ၀ေတြနဲ႔အတူ ဘ၀ေတြကုိ ေမတၱာနဲ႔ဦးေဆာင္မႈေပးတယ္။
ဒီလုိပဲ က်ေနာ္တန္ဖုိးထားခဲ့တယ္။
ကံၾကမၼာရဲ ႔အေျပာင္းအလဲေၾကာင့္..တခါတေလ ေခ်ာ္လဲခဲ့တဲ့ေန႔ရက္ေတြရွိတယ္။
သူ..ဂရုမစုိက္ပါဘူး။
ညာဏ္ပညာအေျမာ္အျမင္ႀကီးမားစြာနဲ႔ သူ ႔ရဲ ႔ဦးေဆာင္မႈ ေအာက္မွာ ရဲေဘာ္ေတြ တစည္းတလုံးတည္း ညီညီညာညာ၊ ခ်စ္ခ်စ္ခင္ခင္ ၊ လမ္းတြဲၿပီးေလွ်ာက္ခဲ့ဘူးတာ ပတ္၀န္းက်င္ကေတာင္ အသိအမွတ္ျပဳရတဲ့ အေျခအေနမ်ဳိးပါ။
တခါတေလ လူေတြဟာ ေအာင္ျမင္ရင္ မနာလုိပါဘူး။ က်ရႈံးရင္ ထူေပးဖုိ႔မစဥ္စားပါဘူး။ ရင္ထဲက လာတဲ့ ေမတၱာကို သူတုိ႔ကုိ ေျပာရင္ ႏြားကုိ အီၾကာေကြးေပးတဲ့ ကုလားလုိ ျဖစ္လိမ့္မယ္။
တခါတေလ...ဂုန္းဆင္းမွာ အတြန္းခ်ခံခဲ့ရဘူးတဲ့ သူတစ္ေယာက္လည္း ျဖစ္ခဲ့ဘူးတယ္။ သူမမႈပါ။
သူ႔ရဲ ႔ယဥ္ေက်းသိမ္ေမြ႔တဲ့စကားတခြန္းကုိ ဘယ္ေသာအခါမွ ခ်စ္တဲ့သူေတြမေမ့ပါဘူး။ သူေျပာတာက-
"တခါတေလ..ေခ်ာ္လဲတဲ့အခါ..ကုိယ္ကုိယ္တုိင္ထူရသလုိ...သူမ်ားထူေပးတာလည္းခံရတယ္..."
သူေခ်ာ္လဲတဲ့အခါမွာ သူမ်ားထူေပးတာကုိ မခံခဲ့ရဘူး။ တြန္းခ်တာနဲ႔ သူႀကံဳခဲ့ရတယ္။ သူမ်ားကုိ ထူေပးခဲ့တဲ့ အႀကိမ္ေပါင္း သူ႔မွာ ေရလုိ႔ေတာင္မရခဲ့ပါဘူး။
ဒါ့ေၾကာင့္...တခါတေလ..က်ေနာ္စဥ္စားတယ္။ သူေတာင္စား ထမင္း၀ရင္ -ီးေတာင္တယ္လုိ႔။
က်ေနာ္သတိမထားမိပါ။ စကားလုံးကုိေတာ့ သိတယ္။ ထူတယ္။ ထတယ္။ သုိ႔ေသာ္ အတိမ္အနက္ကုိ မသိပါ။ ငယ္ေသးတာကုိး။ အသက္အရြယ္ ရလာ၊ အေတြ႔အႀကဳံမ်ားလာမွ သိတယ္။ က်ေနာ္ သူ႔အေပၚမွာ တာ၀န္ရွိသလုိ ယေန႔ထိခံစားေနရတုံးပါ။
သူ႔ရဲ ႔ရင္ဘတ္ထဲမွာ ေအးခ်မ္းတဲ့ ေမတၱာတရား ရွိတယ္။ ဒါကုိ အပူေတြနဲ႔ နီးတဲ့သူေတြမသိဘူး။ အကုိႀကီးတစ္ေယာက္ရဲ ႔ထုံးစံအတုိင္း ဒုကၡေရာက္သူကုိ ကူညီဖုိ႔အဆင္သင့္ရွိတယ္။
ရဲေဘာ္ေတြကုိ တုိးတက္ေစခ်င္တဲ့အျမင္ရွိတယ္။ တုိင္းျပည္ကုိ ခ်စ္တဲ့စိတ္လုံး၀ရွိတယ္။
ပါတီတခုလုံးဟာ သူ႔ဘ၀ဆုိပီး သူခ်စ္ခဲ့တယ္။
တခါတေလ ေခ်ာ္လဲတဲ့အခါမွာ သူ႔ကုိ..ဂုန္းဆင္းမွာ တြန္းခ်ေပးတဲ့လူမ်ားခဲ့ပါတယ္။
က်ေနာ္လည္း ေမွာင္ေနတဲ့အခ်ိန္ဆုိေတာ့ ေရာင္ယမ္းၿပီး ပါခဲ့ပါတယ္....။
က်ေနာ့္ကုိခြင့္လႊတ္ပါ။
မွတ္ခ်က္....လြန္ခဲ့တဲ့ ၇-ႏွစ္က အခ်စ္ဆုံး ေခါင္းေဆာင္ႀကီးတစ္ေယာက္ကုိရည္ညြန္းသည္။
ဒုတိယအင္အားအႀကီးဆုံးပါတီျဖစ္ေနတဲ့အခ်ိန္မွာ ဦးေဆာင္တဲ့သူေတြထဲမွာ ရွိေနခဲ့တယ္။ အစုိးရက တရားမ၀င္ ပါတီအျဖစ္ေၾကျငာေတာ့ ဌာနခ်ဳပ္ကုိ ေတာထဲမွာ ေရႊ ႔ဖုိ႔လုပ္တဲ့ေခါင္းေဆာင္ေတြထဲမွာပါတဲ့ လူတစ္ေယာက္ပဲ။ ရဲရဲ၀င့္၀င့္ လုပ္စရာရွိတာကုိ ျပတ္ျပတ္သားသားလုပ္ခဲ့တယ္။ ေရွ ႔သုိ႔ တလွမ္းခ်ီတက္ခဲ့တယ္။
မုတ္ဆိတ္ေမြး ဘလပစ္နဲ႔ အာဏာရွင္က ရက္စက္လုိ ကုိယ့္လမ္းကုိယ္ေလွ်ာက္၊ သတိၱရွိခဲ့ပါတယ္။
ဦးေဆာင္မႈေပးတဲ့လူေတြထဲက လူတစ္ေယာက္ျဖစ္ခဲ့တယ္။လူငယ္ေတြပီပီ ဘ၀ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြနဲ႔ ဘ၀ကုိ ေအးခ်မ္းစြာျဖတ္သန္းဖုိ႔ စိတ္ကူးယဥ္ခဲ့ရင္း၊ အာဏာရွင္က ေတာထဲကုိပုိ႔ခဲ့လုိ႔ ေတာထဲမွာ ဘ၀ေတြနဲ႔အတူ ဘ၀ေတြကုိ ေမတၱာနဲ႔ဦးေဆာင္မႈေပးတယ္။
ဒီလုိပဲ က်ေနာ္တန္ဖုိးထားခဲ့တယ္။
ကံၾကမၼာရဲ ႔အေျပာင္းအလဲေၾကာင့္..တခါတေလ ေခ်ာ္လဲခဲ့တဲ့ေန႔ရက္ေတြရွိတယ္။
သူ..ဂရုမစုိက္ပါဘူး။
ညာဏ္ပညာအေျမာ္အျမင္ႀကီးမားစြာနဲ႔ သူ ႔ရဲ ႔ဦးေဆာင္မႈ ေအာက္မွာ ရဲေဘာ္ေတြ တစည္းတလုံးတည္း ညီညီညာညာ၊ ခ်စ္ခ်စ္ခင္ခင္ ၊ လမ္းတြဲၿပီးေလွ်ာက္ခဲ့ဘူးတာ ပတ္၀န္းက်င္ကေတာင္ အသိအမွတ္ျပဳရတဲ့ အေျခအေနမ်ဳိးပါ။
တခါတေလ လူေတြဟာ ေအာင္ျမင္ရင္ မနာလုိပါဘူး။ က်ရႈံးရင္ ထူေပးဖုိ႔မစဥ္စားပါဘူး။ ရင္ထဲက လာတဲ့ ေမတၱာကို သူတုိ႔ကုိ ေျပာရင္ ႏြားကုိ အီၾကာေကြးေပးတဲ့ ကုလားလုိ ျဖစ္လိမ့္မယ္။
တခါတေလ...ဂုန္းဆင္းမွာ အတြန္းခ်ခံခဲ့ရဘူးတဲ့ သူတစ္ေယာက္လည္း ျဖစ္ခဲ့ဘူးတယ္။ သူမမႈပါ။
သူ႔ရဲ ႔ယဥ္ေက်းသိမ္ေမြ႔တဲ့စကားတခြန္းကုိ ဘယ္ေသာအခါမွ ခ်စ္တဲ့သူေတြမေမ့ပါဘူး။ သူေျပာတာက-
"တခါတေလ..ေခ်ာ္လဲတဲ့အခါ..ကုိယ္ကုိယ္တုိင္ထူရသလုိ...သူမ်ားထူေပးတာလည္းခံရတယ္..."
သူေခ်ာ္လဲတဲ့အခါမွာ သူမ်ားထူေပးတာကုိ မခံခဲ့ရဘူး။ တြန္းခ်တာနဲ႔ သူႀကံဳခဲ့ရတယ္။ သူမ်ားကုိ ထူေပးခဲ့တဲ့ အႀကိမ္ေပါင္း သူ႔မွာ ေရလုိ႔ေတာင္မရခဲ့ပါဘူး။
ဒါ့ေၾကာင့္...တခါတေလ..က်ေနာ္စဥ္စားတယ္။ သူေတာင္စား ထမင္း၀ရင္ -ီးေတာင္တယ္လုိ႔။
က်ေနာ္သတိမထားမိပါ။ စကားလုံးကုိေတာ့ သိတယ္။ ထူတယ္။ ထတယ္။ သုိ႔ေသာ္ အတိမ္အနက္ကုိ မသိပါ။ ငယ္ေသးတာကုိး။ အသက္အရြယ္ ရလာ၊ အေတြ႔အႀကဳံမ်ားလာမွ သိတယ္။ က်ေနာ္ သူ႔အေပၚမွာ တာ၀န္ရွိသလုိ ယေန႔ထိခံစားေနရတုံးပါ။
သူ႔ရဲ ႔ရင္ဘတ္ထဲမွာ ေအးခ်မ္းတဲ့ ေမတၱာတရား ရွိတယ္။ ဒါကုိ အပူေတြနဲ႔ နီးတဲ့သူေတြမသိဘူး။ အကုိႀကီးတစ္ေယာက္ရဲ ႔ထုံးစံအတုိင္း ဒုကၡေရာက္သူကုိ ကူညီဖုိ႔အဆင္သင့္ရွိတယ္။
ရဲေဘာ္ေတြကုိ တုိးတက္ေစခ်င္တဲ့အျမင္ရွိတယ္။ တုိင္းျပည္ကုိ ခ်စ္တဲ့စိတ္လုံး၀ရွိတယ္။
ပါတီတခုလုံးဟာ သူ႔ဘ၀ဆုိပီး သူခ်စ္ခဲ့တယ္။
တခါတေလ ေခ်ာ္လဲတဲ့အခါမွာ သူ႔ကုိ..ဂုန္းဆင္းမွာ တြန္းခ်ေပးတဲ့လူမ်ားခဲ့ပါတယ္။
က်ေနာ္လည္း ေမွာင္ေနတဲ့အခ်ိန္ဆုိေတာ့ ေရာင္ယမ္းၿပီး ပါခဲ့ပါတယ္....။
က်ေနာ့္ကုိခြင့္လႊတ္ပါ။
မွတ္ခ်က္....လြန္ခဲ့တဲ့ ၇-ႏွစ္က အခ်စ္ဆုံး ေခါင္းေဆာင္ႀကီးတစ္ေယာက္ကုိရည္ညြန္းသည္။
1/23/10
မွတ္တမ္းတင္ပါသည္။
တပ္တြင္းပုန္ကန္မႈ သတင္းကုိရေအာင္ လုိက္ႏုိင္တဲ့ ျပည္ပအေျခစုိက္သတင္း ေအဂ်င္စီမ်ား၊ အဖြဲ႔အစည္းမ်ား ႏွင့္ ဘေလာ့ဂ္မ်ားအားေအာက္ပါအတုိင္းေတြ႔ရသည္။
၁။ ဘီဘီစီသတင္းေထာက္ဦးသန္႔(စံခလပူရီ)
၂။ Mizzima
၃။ ရုိးမ ၃ သတင္းဌာန
၄။ DAB
၅။ နစ္ေနမန္း
၆။ We Fight We Win
၇။ State Technical University (ေမာ္စကုိ) မွ ေက်ာင္းသားမ်ား
အထက္ပါ ေက်းဇူးရွင္မ်ားအားအထူးေက်းဇူးတင္ရွိပါေၾကာင္းေျပာလုိပါသည္။ က်ေနာ္မေတြ႔ရေသာ တခ်ဳိ ႔ အခ်က္အလက္မ်ားက်န္ရွိေကာင္းက်န္ရွိႏုိင္ပါသည္။ က်ေနာ့္ရဲ ႔အားနည္းခ်က္ျဖစ္ပါေၾကာင္း..။ ဆက္လက္၍လည္း က်ဳိးစားေပးၾကပါလုိ႔ အထူးေမတၱာရပ္ခံအပ္ပါသည္။
ဦးသန္႔(စံခလပူရီ) အား သတင္းေထာက္ဆုိင္ရာ ထူးခႊ်န္ဆု (၂၀၁၀) က်ေနာ့္ ဘေလာဂ္မွ ဂုဏ္ျပဳပါသည္။ ဦးသန္႔အိမ္သုိ႔ ထုိဆုအားတုိက္ရုိက္ပုိ႔ေဆာင္ေပးမည္ျဖစ္ေၾကာင္း အသိေပးအပ္သည္။
ဘုန္းေက်ာ္(လူ႔ေဘာင္ခ်စ္)
၁။ ဘီဘီစီသတင္းေထာက္ဦးသန္႔(စံခလပူရီ)
၂။ Mizzima
၃။ ရုိးမ ၃ သတင္းဌာန
၄။ DAB
၅။ နစ္ေနမန္း
၆။ We Fight We Win
၇။ State Technical University (ေမာ္စကုိ) မွ ေက်ာင္းသားမ်ား
အထက္ပါ ေက်းဇူးရွင္မ်ားအားအထူးေက်းဇူးတင္ရွိပါေၾကာင္းေျပာလုိပါသည္။ က်ေနာ္မေတြ႔ရေသာ တခ်ဳိ ႔ အခ်က္အလက္မ်ားက်န္ရွိေကာင္းက်န္ရွိႏုိင္ပါသည္။ က်ေနာ့္ရဲ ႔အားနည္းခ်က္ျဖစ္ပါေၾကာင္း..။ ဆက္လက္၍လည္း က်ဳိးစားေပးၾကပါလုိ႔ အထူးေမတၱာရပ္ခံအပ္ပါသည္။
ဦးသန္႔(စံခလပူရီ) အား သတင္းေထာက္ဆုိင္ရာ ထူးခႊ်န္ဆု (၂၀၁၀) က်ေနာ့္ ဘေလာဂ္မွ ဂုဏ္ျပဳပါသည္။ ဦးသန္႔အိမ္သုိ႔ ထုိဆုအားတုိက္ရုိက္ပုိ႔ေဆာင္ေပးမည္ျဖစ္ေၾကာင္း အသိေပးအပ္သည္။
ဘုန္းေက်ာ္(လူ႔ေဘာင္ခ်စ္)
စုံစီနဖာ
ကုိေမာင္ဦး (အေမရိက) မွ လွမ္းဆဲတဲ့အတြက္ေၾကာင့္
ဖင္ေျပာင္ပုံမ်ားကုိျဖဳတ္လိုက္ပါတယ္။ ေနာင္လည္းတင္မည္မဟုတ္ပါ။
ဖင္ေျပာင္ပုံမ်ားကုိျဖဳတ္လိုက္ပါတယ္။ ေနာင္လည္းတင္မည္မဟုတ္ပါ။
အမွားမွားအယြင္းယြင္းလုပ္ခဲ့မိတဲ့အတြက္ စာဖက္သူမ်ားအား
ေစာ္ကားသလုိျဖစ္သြားရင္ အထူးေၾကကြဲစြာ ေတာင္းပန္ပါ၏
ေစာ္ကားသလုိျဖစ္သြားရင္ အထူးေၾကကြဲစြာ ေတာင္းပန္ပါ၏
အႏုပညာနားလည္ရင္ ႏွာဘူးဆုိတဲ့ ကဲ့ရဲ ႔စကားလြတ္တယ္
စေန သားသမီးမ်ား
စေန သားသမီးမ်ားကေတာ့ ဒီလမွာ ထူးထူးျခားျခားေအာင္ျမင္တိုးတက္မႈေတြလည္း ရႏုိင္တယ္။ ထူးထူးျခားျခား အညံ့ ေတြလည္း ႀကံဳႏုိင္တယ္။ အေကာင္း/အဆိုးေတြ အားၿပိဳင္ေနမယ့္ လ, ျဖစ္တယ္။ သကၡတ္ေကာင္းရင္ေတာ႕ အေကာင္း မ်ားလိမ့္မယ္။ သကၡတ္ညံ့ရင္ေတာ႕ အဆိုးမ်ားလိမ့္မယ္။ ၀န္ထမ္းမ်ား ရာထူး၊ လစာ တိုးတက္ႏိုင္တယ္။ ဂုဏ္ျပဳခ်ီးမြမ္း ခံရမႈမ်ား ျဖစ္ႏိုင္တယ္။ နာမည္အလြန္ေက်ာ္ၾကားတတ္တယ္။ လူအမ်ားႏွင့္ ဆက္ဆံ လုပ္ကိုင္ေနရေသာ လုပ္ငန္းမ်ား၊ အႏုပညာရွင္မ်ား အထူးေအာင္ျမင္ေက်ာ္ၾကားမယ္။( ဒီလမွာ အကယ္ဒမီဆုမ်ား ေပးခဲ႕မယ္ဆိုရင္ စေနသားသမီး(သို႔) စေနနံနဲ႕ မွည့္ထားတဲ့ သူမ်ား အကယ္ဒမီဆုမ်ား ရရွိႏိုင္တယ္)။ ညံ့တာကေတာ႕ ဒီလထဲမွာ ရန္အတိုက္အခိုက္မ်ားမယ္။ မလိုမုန္းထားသူတို႕ လုပ္ႀကံ နာမည္ဖ်က္တာ ခံရမယ္။ အိမ္ေထာင္ေရး ပဋိပကၡေတြ ရွိႏိုင္တယ္။ ဒီလမွာ စေနသားသမီးမ်ား ျဖစ္တတ္တာကို ပထမဆံုး အေကာင္းေရွ႕ကလာၿပီး ေနာက္က အဆိုးေတြ ကပ္ပါလာတတ္တယ္။ က်န္းမာေရး ျပႆနာေတာ႕ ေထြေထြထူးထူး မရွိပါ။ ဒါေပမယ့္ စိတ္လႈပ္ရွားရမႈ အလြန္မ်ားမယ့္ လ, ျဖစ္ပါတယ္။ တစ္လလံုး စိတ္ဓာတ္ တက္လိုက္ , က်လိုက္ ျဖစ္ေနတတ္ပါတယ္။
ယၾတာျပဳလုပ္လိုသူမ်ားအတြက္ စေနေန႕နံနက္ (၁၀)နာရီ၀န္းက်င္မွာ မိမိအိမ္မွာဘဲ ရွိတဲ႕ဘုရားကို ေရသပၸါယ္ေပးပါ။ ေသာက္ေတာ္ေရခ်မ္း မျပတ္ကပ္လွဴေပးပါ။ မိမိ မလုပ္ႏိုင္လွ်င္ ကိုုယ္စား လုပ္ေပးႏိုင္ပါသည္။ ဒီတစ္လလံုး (၂)ႀကိမ္ခန္႕ ျပဳလုပ္ေပးပါ။ ဗုဒၶဘာသာမဟုတ္သူမ်ား ေသာက္ေရသန္႕ဗူး လွဴဒါန္းျခင္းကို (မည္သူ႕ကိုမဆို) ျပဳလုပ္ေပးႏိုင္ပါတယ္။
နယ္စပ္က ၀ရမ္းေျပးမ်ား ဘာလဲ၊ ဘယ္လဲ Click Here
ရိကၡာမလုံေလာက္၍ ရဲတပ္ဖြဲ ႔တြင္းမွာလည္း ပုန္ကန္ေနၿပီ Click Here
အန္ဒီေအ (ကခ်င္) အဖဲြ႔ ဗဟိုေကာ္မတီဝင္မ်ားကိုလက္နက္ႏွင့္ ကားပါမစ္လဲရန္ စီစဥ္ေပး Click Here
အိမ္တြင္းျဖစ္ Click Here XXX
ရဲတပ္ဖြဲ႔၀င္ေတြလည္း ခ် ကုန္ၿပီ။
ေလတပ္နဲ႔၊ ေရတပ္ပါ ခ် ၿပီဆုိရင္ အာဏာရွင္စစ္ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေတြ
ဘယ္ေျပးမလဲ။.jpg)
ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေတြ ခုိးထားတဲ့ပုိင္ဆုိင္မႈေတြကုိ သိမ္းဆည္းၾက။
ႏုိင္ငံေတာ္ပုိင္အျဖစ္ သိမ္းဆည္းၾက။
မည္သူမဆုိ မတရားသျဖင့္ ပုိင္ဆုိင္ထားတဲ့ ခုိးရာပါပစၥည္းေတြကုိ
တပ္မေတာ္သားေတြခြဲေ၀ယူရမည္။
ေလတပ္နဲ႔၊ ေရတပ္ပါ ခ် ၿပီဆုိရင္ အာဏာရွင္စစ္ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေတြ
ဘယ္ေျပးမလဲ။
.jpg)
ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေတြ ခုိးထားတဲ့ပုိင္ဆုိင္မႈေတြကုိ သိမ္းဆည္းၾက။
ႏုိင္ငံေတာ္ပုိင္အျဖစ္ သိမ္းဆည္းၾက။
မည္သူမဆုိ မတရားသျဖင့္ ပုိင္ဆုိင္ထားတဲ့ ခုိးရာပါပစၥည္းေတြကုိ
တပ္မေတာ္သားေတြခြဲေ၀ယူရမည္။
1/22/10
ဗုိလ္ခ်ဳပ္သန္းေရႊမေသခင္မိသားစုကုိ မွာခဲ့ေသာစီမံကိန္း
" ငါ့..မိန္းမ ေဗဒင္ေမးၿပီပီ..။ ကံနိမ့္တာေတြအားလုံးကုိ ေက်ာ္ႏုိင္မဲ့အခ်ိန္က ဒီတစ္ခုပဲရွိတယ္။ ငါလည္း အသက္ႀကီးပီ။ ေသခါနီးပီ။ ဦးေန၀င္းမိသားစုလုိ၊ ခင္ညႊန္႔ မိသားစုလုိ ငါတုိ႔ မိသားစုေတြမျဖစ္ေအာင္ ကာကြယ္ဖုိ႔အေရးႀကီးတယ္။ ၿပီးခဲ့တဲ့ ရက္က ငါ..အိမ္မက္မေကာင္းဘူး။ ငါ့...ေခါင္းကုိ ခြပ္ေဒါင္းခြပ္ခံရတယ္။
၁၀ ရက္ေန ႔ ၁၀ လပုိင္း ၂၀၁၀ ခုႏွစ္မွာ ေရြးေကာက္ပြဲလုပ္မယ္။ မလုပ္ခင္မွာ ႏုိင္ေအာင္ေတာ့ ငါတုိ႔ ႀကိဳတင္ျပင္ဆင္ပီးျဖစ္တယ္။ ကံအေၾကာင္းမလွလုိ႔မႏိုင္ခဲ့ရင္ အာဏာသိမ္းမယ္။ အခုေလာေလာဆယ္ေတာ့ ငါတုိ႔ျပင္ထားသင့္တာကုိ ႀကိဳင္တင္္ျပင္ထားၾကမယ္။
ငါတုိ႔ ရဲ ႔ပုိင္ဆုိင္မႈေတြကုိ ျပည္ပမွာ တခ်ဳိ ႔ခြဲထားရမယ္။ အထူးသျဖင့္ အာရွ ႏုိင္ငံေတြကုိ ငါတုိ႔ရဲ ႔ေငြမဲေတြသိမ္းဖုိ႔ အထူးအားထားၾကပါ။ တုိင္းျပည္မွာရွိေနတဲ့ အစုိးရပုိင္ တုိက္တာအေဆာက္အဦး၊ ေျမေနရာ၊ စီးပြားလုပ္ငန္း မွန္သမွ် ေတဇပုိင္တဲ့ ထူးကုမၸဏီကုိ ၁၀ လပိုင္း ၁၀ ရက္ေန႔ မတုိင္ခင္၊ တရား၀င္ လႊဲထားၾက။
တႏုိင္ငံလုံးမွာ ရွိတဲ့ဆက္သြယ္ေရးလုပ္ငန္း၊ ဟုိတယ္ႏွင့္ခရီးသြားလာေရး၊ ေရနံႏွင့္သဘာ၀ဓာတ္ေငြ႔၊ သတၱဳတြင္းလုပ္ငန္း၊ ေလေၾကာင္းကုမၸဏီအားလုံးကုိ ေတဇကုိ တရား၀င္လႊဲထားၾက။ ဒါမွ ငါတုိ႔ ေရြးေကာက္ပြဲႏုိင္သည္ျဖစ္ေစ၊ ရႈံးသည္ျဖစ္ေစ တုိင္းျပည္ရဲ ႔အေရးအႀကီးဆုံး စီးပြားေရးလုပ္ငန္းေတြကုိ ငါတုိ႔လက္၀ါးႀကီးအုပ္ထားမိၿပီ။ ေငြရွိရင္ အာဏာရွိဖုိ႔လြယ္တယ္။
အေျခခံဥပေဒထဲမွာလည္း တုိင္းရင္းသားစီးပြားေရးလုပ္ငန္းရွင္ေတြကုိ ကာကြယ္ေပးရမယ္ဆုိတာ ျပဌာန္းပီးသား။ ဒီပြဲက ငါတုိ႔အတြက္ တခ်က္ခုတ္ႏွစ္ခ်က္ျပတ္ပဲ။ ျပည္တြင္းက ကုလား၊ တရုတ္ စီးပြားေရးလုပ္ငန္းရွင္ေတြကုိ လုံး၀မ်က္ႏွာသာမေပးၾကနဲ႔။ ဒီေကာင္ေတြဆီက ရႏုိင္သေလာက္ယူထားၾက။
ေရြးေကာက္ပြဲမတုိင္ခင္မွာ ေက်ာ္ဆန္းက မြတ္စလင္နဲ႔ အျခားဘာသာ၀င္ေတြအေပၚအထင္လြဲေအာင္ အင္တာနက္မွာေကာ အျပင္မွာေကာ အာရုံေျပာင္းဖုိ႔ ဟုိေန႔ကမွာၿပီးၿပီ။ ငါတုိ႔မိသားစုေတြ အားလုံးစည္းစည္းလုံးလုံးရွိၾကပါ။ ငါ မေသခင္ ငါ့ မိသားစု ေကာင္းစားတာျမင္ခ်င္တယ္"
က်ေနာ့္အေဖစစ္သား ခ်စ္သလားေတာ့မေမးနဲ႔ - ၃
တပ္ထဲမွာ စစ္သည္အင္အား ၇၀၀ ေက်ာ္ရွိတယ္။ ရိကၡာရုံ၊ ဆီဂုိေဒါင္၊ ေမာ္ေတာ္ယာဥ္ဌာန၊ မီးသတ္၊ သမဆုိင္၊ သင္တန္းဌာန ေတြရွိတယ္။ တပ္ထဲမိသားစုေတြအားလုံးစည္းလုံးၾကတယ္။ အတင္းေျပာလည္းတပ္တြင္းမိသားစု၊ ရန္ျဖစ္လည္းတပ္တြင္းမိသားစု၊ ခ်ီးၾကလည္း တပ္တြင္းမိသားစု၊ အိမ္ေထာင္ၾကလည္း တပ္တြင္းမိသားစု အခ်င္းခ်င္း ယူၾကတယ္။
တပ္ထဲကလူပ်ဳိရဲေဘာ္ေတြနဲ႔ စစ္သားသမီးေတြ ယူၾကတယ္။ စစ္သားသမီးခ်င္းၾကေတာ့ မိသားစုလုိျဖစ္ေနေတာ့ မယူၾကဘူး။ အျခားတပ္ကသူေတြကုိ ငမ္းၾကတယ္။
Read more >>>>>
တပ္ထဲကလူပ်ဳိရဲေဘာ္ေတြနဲ႔ စစ္သားသမီးေတြ ယူၾကတယ္။ စစ္သားသမီးခ်င္းၾကေတာ့ မိသားစုလုိျဖစ္ေနေတာ့ မယူၾကဘူး။ အျခားတပ္ကသူေတြကုိ ငမ္းၾကတယ္။
Read more >>>>>
စုံစီနဖာ
ႏုိင္ငံေရးပါတီမ်ားမွ ဒုတိယအင္အားအႀကီးဆုံးပါတီ လူ႔ေဘာင္သစ္မွ လက္ရွိႏုိင္ငံေရးကုိ ဒီလုိျမင္ေနတယ္ပါတီမွ အမ်ဳိးသားဒီမုိကေရစီအဖြဲ႔ခ်ဳပ္ကုိ အားမလုိအားမရျဖစ္ေနပါတယ္။
ျပည္ထဲေရးဝန္ႀကီးစကား လူ႔အခြင့္အေရးသမားမ်ား လက္မခံ Click Here
ျမန္မာ့ တပ္မေတာ္တြင္းက အရာရွိမ်ားရဲ႕ အခန္းက႑ အပိုင္း - Click Here
သမဝါယမပိုင္အခန္းမ်ား ျပန္အပ္ရန္ ၫႊန္ၾကား Click Here
လက္မွတ္၀ယ္မွ ၀င္ခြင့္ရမဲ့ ေမသန္းႏုရဲ့ ေမြးေန႔ အျငိမ့္ပြဲ
ေမသန္းႏုရဲ့ (၄၉)ႏွစ္ေျမာက္ ေမြးေန႔အထိမ္းအမွတ္၊ အႏုပညာသက္တမ္း (၂၅) ႏွစ္ျပည့္ အထိမ္းအမွတ္ ေဖ်ာ္ေျဖပြဲကို ဇန္န၀ါရီလ (၃၀) ရက္ေန႔တြင္ ကန္ေတာ္ၾကီး ေမွ်ာ္စင္ကြ်န္းမွာ က်င္းပမယ္လို႔ သိရပါတယ္။ အလကားပြဲ (Free Show) လုပ္ရင္ လူမ်ားျပီး အမွားအယြင္းျဖစ္တာေၾကာင့္ အလကားပြဲမလုပ္ဘဲ လက္မွတ္၀ယ္မွ ပြဲၾကည့္ခြင့္ရမယ္လို႔ ေမသန္းႏုက ဆိုပါတယ္။ အျငိမ့္ပြဲ၊ တစ္ခန္းရပ္ ျပဇာတ္၊ သီခ်င္းေတြနဲ႔ ေဖ်ာ္ေျဖတင္ဆက္မွာျဖစ္ျပီး နာမည္ေက်ာ္ အႏုပညာရွင္မ်ားစြာကလည္း ပါ၀င္ေဖ်ာ္ေျဖ ေပးၾကမွာပါ။
သမဝါယမပိုင္အခန္းမ်ား ျပန္အပ္ရန္ ၫႊန္ၾကား Click Here
လက္မွတ္၀ယ္မွ ၀င္ခြင့္ရမဲ့ ေမသန္းႏုရဲ့ ေမြးေန႔ အျငိမ့္ပြဲ
ေမသန္းႏုရဲ့ (၄၉)ႏွစ္ေျမာက္ ေမြးေန႔အထိမ္းအမွတ္၊ အႏုပညာသက္တမ္း (၂၅) ႏွစ္ျပည့္ အထိမ္းအမွတ္ ေဖ်ာ္ေျဖပြဲကို ဇန္န၀ါရီလ (၃၀) ရက္ေန႔တြင္ ကန္ေတာ္ၾကီး ေမွ်ာ္စင္ကြ်န္းမွာ က်င္းပမယ္လို႔ သိရပါတယ္။ အလကားပြဲ (Free Show) လုပ္ရင္ လူမ်ားျပီး အမွားအယြင္းျဖစ္တာေၾကာင့္ အလကားပြဲမလုပ္ဘဲ လက္မွတ္၀ယ္မွ ပြဲၾကည့္ခြင့္ရမယ္လို႔ ေမသန္းႏုက ဆိုပါတယ္။ အျငိမ့္ပြဲ၊ တစ္ခန္းရပ္ ျပဇာတ္၊ သီခ်င္းေတြနဲ႔ ေဖ်ာ္ေျဖတင္ဆက္မွာျဖစ္ျပီး နာမည္ေက်ာ္ အႏုပညာရွင္မ်ားစြာကလည္း ပါ၀င္ေဖ်ာ္ေျဖ ေပးၾကမွာပါ။
ကုန္သြယ္ေရးဇုန္တြင္ သြင္းကုန္မ်ား ဂိုေဒါင္ခ်ခြင့္မေပးဘဲ ဖမ္းဆီး Click Here
နာဂစ္လြန္သစ္ပင္မ်ားျဖင့္ ထုလုပ္သည့္ ပန္းပုအေရာင္းပြဲေတာ္ဒုတိယအႀကိမ္ က်င္းပမည္ Click Here
ထိုင္းဆိုင္ကယ္မ်ား ျမန္မာဘက္မွ အ၀ယ္လိုက္၊ ျမ၀တီမွတဆင့္ ေန႔စဥ္တင္သြင္း Click Here
ျမန္မာႏိုင္ငံတြင္ ေရြးေကာက္ပြဲမတိုင္ခင္ လူ႔အခြင့္အေရးအေျခအေနမ်ား ဆိုး၀ါးခဲ့ Click Here
ကခ်င္အထူးေဒသ (၁) အဖြဲ႔ပုိင္စီးပြားေရးလုပ္ငန္းမ်ား ရပ္ဆုိင္းခံရ Click Here
လူထုဦးလွရာျပည့္အခမ္းအနားက်င္းပ Click Here
စစ္အာဏာရွင္ႀကီးေတြရဲ ႔အနာဂတ္ (ေဆာင္းပါး) Click Here
ILO အမႈေဆာင္ၫႊန္မႉး ျမန္မာႏိုင္ငံတြင္း ကြင္းဆင္းေလ့လာ Click Here
ေဗဒင္
ေသာၾကာ သားသမီးမ်ား
ေသာၾကာ သားသမီးမ်ားအတြက္ ဒီလဟာ အေကာင္း/အဆိုး သိပ္ၿပီး ျပင္းျပင္းထန္ထန္ မျဖစ္ႏုိင္ပါ။ သင့္တင့္ေလွ်ာက္ပတ္ တဲ႕ လ, ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။ စစ္ဘက္၊ စက္မႈလက္မႈ၊ ေဆး၀ါးဘက္ ဆိုင္ရာမွာ လုပ္ကိုင္ေနသူမ်ားေတာ႕ ရာထူး၊ဂုဏ္ထူး တက္ၿပီး အေကာင္းအား မ်ားႏုိင္ပါတယ္။ အခ်ဳိ႕ သကၡတ္ညံ့သူမ်ား နာမည္ ဂုဏ္သတင္း ထိခိုက္စရာ ႀကံဳႏုိင္ေပမယ့္ သိပ္ အဆိုးႀကီးလည္း မဟုတ္ပါ။ ခရီးတို သြားလာရမႈ မ်ားတတ္ပါတယ္။ ေငြေၾကးကိစၥနဲ႕ ပက္သက္ၿပီး အရႈပ္အရွင္း ျပႆနာေတြ ၀င္ႏုိင္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အမ်ားစုကေတာ႕ သိပ္ၿပီး အေကာင္း/အဆိုး ထူးျခားမယ့္ လ, မဟုတ္ပါဘူး။ ေသာၾကာ သားသမီးမ်ားအတြက္ ဒီလမွာ ေဟာစရာ သိပ္မရွိပါ။
ယၾတာျပဳလုပ္လိုသူမ်ားအတြက္ အိမ္ကဘုရားမွာဘဲ “သစၥာပန္း” လွလွမ်ားကို ေ၀ဆာေနေအာင္ မျပတ္တန္း ကပ္လွဴေပးပါ။ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ မဟုတ္သူမ်ားအတြက္ ဒီလိုဘဲ ေနအိမ္ဧည့္ခန္းမွာ သစၥာပန္းမ်ား အလွထိုးထားပါ။
ေရြးေကာက္ပြဲ က်င္းပႏိုင္ေလာက္တဲ့ လူ႔အခြင့္အေရး အေျခအေန တိုးတက္မႈ မရွိ Click Here
ကဗ်ာမေရးျဖစ္တဲ့အေၾကာင္း (ကဗ်ာ) Click Here
Click Here မင္းဒင္ (ေဆာင္ပါး) ေရႊအိမ္စည္
ေဘာလုံးပြဲရန္ျဖစ္ရဲအင္အားတစ္ရာေက်ာ္အသုံးျပဳ Click Here
ကဗ်ာမေရးျဖစ္တဲ့အေၾကာင္း
Click Here မင္းဒင္ (ေဆာင္ပါး) ေရႊအိမ္စည္
ေဘာလုံးပြဲရန္ျဖစ္ရဲအင္အားတစ္ရာေက်ာ္အသုံးျပဳ Click Here
1/21/10
ေစ်းကြက္စီးပြားေရးကုိ စစ္အစုိးရ စတင္က်င့္သုံးပီ
ကားတင္သြင္းခြင့္ ႏွင့္ စက္သုံးဆီဆိုင္မ်ား ပုဂၢလိက လုပ္ခြင့္ေပးမည္
ဦးေတဇ ၏ ထူးကုမၸဏီက အထက္ျမန္မာျပည္ရွိ အစုိးရစက္သုံးဆီဆုိင္မ်ားကို တရား၀င္ လႊဲေျပာင္းရယူရန္ရွိွၿပီး ျမန္မာ တျပည္ လုံးရွိ အစုိးရ စက္သုံးဆီဆုိင္အမ်ားစုကုိလည္း ပုဂၢလိကလုပ္ကိုင္ခြင့္ လုိင္စင္မ်ား ခ်ထားေပး၍ လႊဲေျပာင္းေရာင္းခ်ရန္ရွိေၾကာင္း သိရသည္။
ရန္ကုန္ရွိ အစိုးရ ဓာတ္ဆီဆိုင္တစ္ဆိုင္ (ဓာတ္ပံု - Reuters)
“ပုဂၢလိက ဆီဆုိင္ေတြဖြင့္ခြင့္ေပးမယ့့္သတင္းေၾကာင့္ စီးပြားေရး ေလာကမွာေတာ့ ေတာ္ေတာ္လႈပ္လႈပ္ရွားရွားျဖစ္ေနတယ္။ ကမၻာ့ေလာင္စာဆီေစ်းကြက္နဲ႔ တေျပးညီသြားမယ့္ ပုံရွိေတာ့ ေဒၚလာေစ်း၊ေရႊေစ်း ခ်က္ခ်င္းတက္တယ္”ဟု ၎က ဆုိသည္။
ယမန္ေန႔က အေမရိကန္ တေဒၚလာ ၁၀၁၅ က်ပ္ မွ ၁၀၂၅ က်ပ္သို႔ လည္းေကာင္း၊ FEC တယူနစ္ ၁၀၅၀ က်ပ္မွ ၁၀၆၂ က်ပ္အထိ လည္းေကာင္း ထုိးတက္သြားေၾကာင္း သိရသည္။
“ကုမၸဏီ ဆီဆုိင္ေတြေၾကာင့္ ေဒၚလာ၊ FEC ၀ယ္သူ မ်ားလာမွာမုိ႔လို႔ ေစ်းတက္တာ၊ ႀကဳိျပင္ၾကတဲ့ သေဘာပဲ”ဟု ရန္ကုန္ၿမိဳ႕မွ ႏုိင္ငံျခားေငြလဲဒုိင္တဦးက ေျပာသည္။
စစ္အစုိးရက ပုဂၢလိကလုပ္ငန္းရွင္မ်ား ဒီဇယ္ဆီတရား၀င္လြတ္လပ္စြာ တင္သြင္းခြင့္ကို ၂၀၀၉ ခု ႏုိ၀င္ဘာလ တြင္ စတင္ခြင့္ျပဳခဲ့ သည္။ ယခုတဖန္ စက္သုံးဆီအေရာင္း ဆုိင္ဖြင့္လွစ္ခြင့္ႏွင့္ တရား၀င္ ေရာင္း၀ယ္ ေဖာက္ကားခြင့္ျပဳျခင္း ျဖစ္သည္ဟု သိရွိရသည္။
ယင္း စက္သုံးဆီတင္သြင္းရာ၌ အေရးပါသည့္ ပို႔ကုန္၀င္ေငြေစ်းသည္ ယမန္ေန႔က အေမရိကန္ တေဒၚလာလွ်င္ ၁၁၃၅ က်ပ္၀န္း က်င္ရွိရာမွ ယေန႔ နံနက္တြင္ တေဒၚလာ ၁၁၄၅ က်ပ္သို႔ ေရာက္ရွိသြားေၾကာင္း ရန္ကုန္ ပို႔ကုန္၀င္ေငြပြဲစားတဦးက ေျပာသည္။
ထိုသို႔ ေဒၚလာ ေစ်းတက္ေသာေၾကာင့္ ယမန္ေန႔က ျပည္တြင္းေရႊေစ်းသည္လည္း အကယ္ဒမီ အေခါက္ေရႊ တက်ပ္သား ၆၁၀၀၀၀ က်ပ္ မွ ၆၁၂၅၀၀ က်ပ္သို႔ ေရာက္သြားၿပီး ယခင္ကထက္ ေရႊ ၀ယ္သူမ်ားလာေၾကာင္း သိရွိရသည္။
“ေစ်းလည္းတက္တယ္။ ၀ယ္သူလည္းမ်ားတယ္။ ေဒၚလာေစ်းကဆက္တက္ဦးမယ့္ပုံ ရွိေတာ့ ေရႊေစ်း ဆက္တက္ ဦးမယ္”ဟု ရန္ကုန္ ေရႊကုန္သည္ တဦးကေျပာသည္။
အဆိုပါ ပုဂၢလိကဆီဆုိင္မ်ားဖြင့္ခြင့္ျပဳမည့့္သတင္းႏွင့္အတူ ျပည္တြင္းသို႔ ေခတ္မီဇိမ္ခံ ကားမ်ား လြတ္လပ္စြာ တင္သြင္းခြင့္ျပဳရန္ ရွိသည္ ဟူေသာ သတင္းမ်ားလည္း ထြက္ေပၚေနသည္။
ျပည္တြင္း ပုဂၢလိက အေကာက္ခြန္ရွင္းလင္းေရး ကုိယ္စားလွယ္ တဦးက“အခု ခရီးသည္တင္ကားနဲ႔ စက္ယႏၱရားေတြ တင္သြင္း ခြင့္ျပဳထားတယ္၊ အိမ္စီးဇိမ္ခံကားေတြလည္း တင္သြင္းခြင့္ျပဳေတာ့မယ္လို႔ ၾကားတယ္”ဟု ေျပာသည္။
စီးပြားေရးပညာရွင္တဦးက ထိုသို႔ အစုိးရထိန္းခ်ဳပ္သည့္ စီးပြားေရးလုပ္ငန္းမ်ားအား ပုဂၢလိက က႑သုိ႔ လႊဲေျပာင္းေပးမႈကို ႀကဳိဆိုေၾကာင္း၊ ေစ်းကြက္အတြင္းရွိ ပုဂၢလိက စီးပြားေရးၿပဳိင္ဆုိင္မႈသည္ ႏုိင္ငံစီးပြားေရးကုိ ေမာင္းႏွင္မည့္အားမ်ားျဖစ္ၿပီး တုိင္းျပည္စီးပြားေရးကို တုိးတက္ေစမည္ျဖစ္ေၾကာင္း သုံးသပ္ေျပာသည္။
“ေစ်းကြက္စီးပြားေရးစနစ္ရဲ႕ အေျခခံေတြကို အခုမွတကယ္အေကာင္အထည္ေဖာ္တာ။ သီအုိရီ အရေျပာမယ္ဆုိရင္ ဒါေတြက ပုဂၢလိကက႑ကို ဟုိးအရင္ကတည္းက လႊဲသင့္တာ။ ေစ်းကြက္မွာ ၿပိဳင္ဆုိင္မႈမ်ားရင္ လူေတြမွာ ေရြးခ်ယ္မႈမ်ားလာမယ္။သူ႔ထက္ငါ ၿပဳိင္ဆုိင္မႈမ်ားရင္ တုိးတက္မႈရွိမယ္။ အဓိကအေရးႀကီးတာက အစုိးရတရပ္ဟာ ပုဂၢလိက စီးပြားေရးသမားေတြအားလုံးကို အခြင့္ အေရး တန္းတူေပးရမယ္”ဟု သူက ေျပာသည္။
မၾကာေသးခင္ကလည္း စစ္အစုိးရက ပုဂၢလိက ဆန္စပါးေရာင္း၀ယ္ေရးလုပ္ငန္းမ်ားဖြံ႕ၿဖဳိး တုိးတက္လာရန္ ျမန္မာႏုိင္ငံဆန္စပါး လုပ္ငန္းအသင္းကို တရား၀င္ ဖြဲ႕စည္းခြင့္ျပဳထားသည္။
ၾသစေတ်းလ်မွာ အသက္ရွင္ဖုိ႔ကုန္က်စရိတ္
ေတာထဲမွာ ေနတာမဟုတ္ေတာ့ အကုန္အက်မ်ားတယ္။ လစာက တစ္ပတ္ကုိ ေဒၚလာ ၆၀၀ ရတယ္။ ေအာက္က ကုန္က်စရိတ္ကေတာ့ က်ေနာ္အိမ္ရဲ ႔ကုန္က်စရိတ္ေတြပဲျဖစ္ပါတယ္။
ၾသစေတ်းလ်မွာ ေနတုိင္း ခ်မ္းသာတဲ့လူမဟုတ္ပါဘူး။ အထင္မႀကီးၾကဖုိ႔ပါ။ မေရာက္ဘူး၊ မျမင္ဘူး၊ မေနဘူးတဲ့လူေတြကေတာ့ မသိပါဘူး။ ႏုိင္ငံျခားသြားတုိင္း တခါတည္း ခ်မ္းသာတယ္ဆုိရင္ေတာ့ ေကာင္းပါတယ္။ ျမန္မာလူမ်ဳိးေတြအယုံလြယ္ပါတယ္။ အထင္ႀကီးလြယ္တယ္။ ကဲ့ရဲ ႔လြယ္တယ္။ ဒါမ်ဳိးေတြမျဖစ္ေအာင္ အခုလုိေရးပါတယ္။
ၾသစေတ်းလ်မွာ ေငြအနည္းငယ္စုၿပီး ျမန္မာျပည္ကုိအလည္သြားတဲ့လူ၊ ထုိင္းကုိသြားလည္တဲ့ သူေတြ ခင္ဗ်ာ..စြတ္ပီးအထင္ႀကီးခံရတယ္။ ၾသစေတ်းႏုိင္ငံကေန လာတာပဲ...။ သူေဌးဆုိတဲ့ အထင္ႀကီးမႈကို ေရွာင္ၾကပါ။ ျမန္မာျပည္က အမ်ဳိးေတြကလည္း မေရာက္ဘူးေတာ့ မသိဘူး။ ေတြ႔ရင္ အေသေတာင္းဖုိ႔ေလာက္ ရွိတယ္။ ဖုန္းေတာင္မဆက္ရဲေတာ့ဘူး။ သတိရလုိ႔ဖုန္းဆက္တာ၊ ပုိက္ဆံပဲေတာင္းေနေတာ့ မဆက္တာပဲ ေကာင္းပါတယ္။
ၾသစေတ်းႏုိင္ငံမွာ အေၾကြးေတြဗလပြ၊ ေတာင္းစားေနတဲ့သူေတြ၊ ခုိးစားေနတဲ့သူေတြ၊ အရက္သမားေတြ၊ လူသတ္သမားေတြ၊ အိမ္မရွိရာမရွိသူေတြ တပုံႀကီး ရွိပါတယ္။
ျပည္တြင္းကအိမ္တစ္အိမ္ဟာ ၾသစေတ်းလ်က အိမ္တစ္အိမ္ေလာက္ အလုပ္မရႈပ္ဘူး။ ေခါင္းမစားဘူး။ မေလးရွား၊ စကာၤပူေတြအလုပ္သြားလုပ္တဲ့အလုပ္သမားေတြ ေက်ာခ်စရာေနရာရွိရင္ သူတုိ႔အတြက္အဆင္ေျပ တယ္။ ၾသစေတ်းလ်ႏုိင္ငံမွာ အၿမဲေနထုိင္တဲ့လူေတြကေတာ့ ေအာက္ကအတုိင္း ေငြေပးႏုိင္မွ လူပီသတယ္။
ၾသစေတ်းလ်မွာ ေနတုိင္း ခ်မ္းသာတဲ့လူမဟုတ္ပါဘူး။ အထင္မႀကီးၾကဖုိ႔ပါ။ မေရာက္ဘူး၊ မျမင္ဘူး၊ မေနဘူးတဲ့လူေတြကေတာ့ မသိပါဘူး။ ႏုိင္ငံျခားသြားတုိင္း တခါတည္း ခ်မ္းသာတယ္ဆုိရင္ေတာ့ ေကာင္းပါတယ္။ ျမန္မာလူမ်ဳိးေတြအယုံလြယ္ပါတယ္။ အထင္ႀကီးလြယ္တယ္။ ကဲ့ရဲ ႔လြယ္တယ္။ ဒါမ်ဳိးေတြမျဖစ္ေအာင္ အခုလုိေရးပါတယ္။
ၾသစေတ်းလ်မွာ ေငြအနည္းငယ္စုၿပီး ျမန္မာျပည္ကုိအလည္သြားတဲ့လူ၊ ထုိင္းကုိသြားလည္တဲ့ သူေတြ ခင္ဗ်ာ..စြတ္ပီးအထင္ႀကီးခံရတယ္။ ၾသစေတ်းႏုိင္ငံကေန လာတာပဲ...။ သူေဌးဆုိတဲ့ အထင္ႀကီးမႈကို ေရွာင္ၾကပါ။ ျမန္မာျပည္က အမ်ဳိးေတြကလည္း မေရာက္ဘူးေတာ့ မသိဘူး။ ေတြ႔ရင္ အေသေတာင္းဖုိ႔ေလာက္ ရွိတယ္။ ဖုန္းေတာင္မဆက္ရဲေတာ့ဘူး။ သတိရလုိ႔ဖုန္းဆက္တာ၊ ပုိက္ဆံပဲေတာင္းေနေတာ့ မဆက္တာပဲ ေကာင္းပါတယ္။
ၾသစေတ်းႏုိင္ငံမွာ အေၾကြးေတြဗလပြ၊ ေတာင္းစားေနတဲ့သူေတြ၊ ခုိးစားေနတဲ့သူေတြ၊ အရက္သမားေတြ၊ လူသတ္သမားေတြ၊ အိမ္မရွိရာမရွိသူေတြ တပုံႀကီး ရွိပါတယ္။
ျပည္တြင္းကအိမ္တစ္အိမ္ဟာ ၾသစေတ်းလ်က အိမ္တစ္အိမ္ေလာက္ အလုပ္မရႈပ္ဘူး။ ေခါင္းမစားဘူး။ မေလးရွား၊ စကာၤပူေတြအလုပ္သြားလုပ္တဲ့အလုပ္သမားေတြ ေက်ာခ်စရာေနရာရွိရင္ သူတုိ႔အတြက္အဆင္ေျပ တယ္။ ၾသစေတ်းလ်ႏုိင္ငံမွာ အၿမဲေနထုိင္တဲ့လူေတြကေတာ့ ေအာက္ကအတုိင္း ေငြေပးႏုိင္မွ လူပီသတယ္။
Life Insurance (အသက္အာမခံ)
လုပ္ခ်င္လည္းရတယ္။ မလုပ္ခ်င္လည္းရတယ္။ ကုိယ္ေသရင္ ေနာက္က မိသားစုေတြေကာင္းစားတယ္။ ဒီ အာမခံရွိရင္။ ကုန္က်စရိတ္က တလကုိ ေဒၚလာႏွစ္ဆယ္ေလာက္ပဲ။ ေလွ်ာ္ေၾကးျပန္ရရင္ ေဒၚလာသန္းနဲ႔ခ်ီၿပီး ရတဲ့လူေတြလည္းရွိတယ္။
Car Insurance
တႏွစ္ကုိ ကားေပၚမႈတည္ၿပီး အကုန္အက်မ်ားတယ္။ ဥပမာ တစ္ေသာင္းတန္ကား ဆုိရင္ Full Insurance အတြက္ ေဒၚလာ ၇၀၀ နီးပါးရွိတယ္။ မျဖစ္မေနလုပ္ရွိရမယ့္အရာျဖစ္တယ္။
Dental Insurance
မိသားစုတခုလုံးအတြက္ အရမ္းအေရးႀကီးတယ္။ တႏွစ္ကုိ ေဒၚလာ ၄၀၀ ေလာက္ကုန္တယ္။ သြားအတြက္ ကုန္က်စရိတ္က ၾသစီမွာ အရမ္းေရးႀကီးတယ္။
Car Rego
ကားနံပါတ္ျပားအတြက္ေပးရတဲ့စရိတ္ျဖစ္တယ္။ တႏွစ္ကုိ ေဒၚလာ ၅၀၀ နီးပါးပဲ။ မေပးရင္ ကားေမာင္းလုိ႔မရဘူး။ ကားမရွိရင္ အလုပ္မရွိဘူး။
Petrol
ကားဓာတ္ဆီက တစ္ပတ္ကုိ ေမာင္းရင္ေမာင္းသလုိ ကုန္တယ္။ အမ်ားအားျဖင့္တစ္ပတ္ကုိ ၄၀ ေတာ့ကုန္တယ္။
Ambulance Insurance(လူနာတင္ကား အာမခံ)
မလုပ္ထားရင္ ရုတ္တရက္ အေရးေပၚျဖစ္ရင္ ေသၿပီသာမွတ္။ တခါေခၚရင္ ၄၀၀ ေက်ာ္ကုန္တယ္။
Phone Bill
တလကုိအနည္းဆုံး ေဒၚလာ ၇၀ ကုန္တယ္။
Mobile Phone
တလကုိ အနည္းဆုံး သုံးဆယ္ကုန္တယ္။
Water Bill
တႏွစ္ကုိ ေဒၚလာ ၂၀၀ နီးပါးရွိတယ္။
Electricity Bill
တႏွစ္ကုိေဒၚလာ ၃၀၀ နီးပါးကုန္တယ္။
Gas Bill
တႏွစ္ကုိ ၃၀၀ နီးပါးကုန္တယ္။
Foods
တစ္ပတ္ကုိ က်ေနာ့္အိမ္ဆုိရင္ ၁၀၀ မရွိရင္ ငတ္ၿပီသာမွတ္။
Clothes
အေကာင္းစားတခါမွ မ၀ယ္ဘူးေတာ့မသိဘူး။ ေစ်းေပါတာကုိ ဆြဲတယ္။ အမ်ားဆုံးတစ္ထည္ကုိ ၁၀ တန္ပဲ၀တ္တာမ်ားတယ္။
Family Assistance
အေမ၊အေဖ၊ ေမာင္ႏွမေတြကုိ တလကုိ ၁၅၀ ေလာက္ေတာ့ကုန္တယ္။ ျပည္တြင္းကုိေပးရတာေနာ္။
Donation
ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းေတြကုိ လွဴရတယ္။ တခါတေလ အနည္းဆုံး ၅၀ ပဲ။
Beers
ခ်တယ္။ ကုန္တယ္။ တလကုိ ၁၀၀ အနည္းဆုံး။
ေဆးလိပ္
တစ္ပတ္ကုိ ႏွစ္ဘူးေတာ့ကုန္တယ္။ တစ္ဘူးကုိ ၁၂ ေဒၚလာ။
ႏြားႏုိ႔
မရွိရင္ ခေလးေတြ မႀကီးေတာ့ဘူး။ တစ္ပတ္ကုိ ၂၀ အနည္းဆုံးပဲ။
Nappie
ခေလးေသးေသးေလးေတြအတြက္ မရွိမျဖစ္။ တလကုိ ၄၀ ေလာက္ဒုိးတယ္။
ေက်ာင္းစရိတ္
အစုိးရေက်ာင္းမွာထားေတာ့ ၂၀ ပဲကုန္တယ္။ တႏွစ္ကုိ။ ဖင္ယားတဲ့ မိသားစုေတြကေတာ့ Private ေက်ာင္းမွာထားတယ္။ တႏွစ္ကုိ ၄၀၀၀ ေလာက္ကုန္တယ္။
စာအုပ္ဖုိး
ပါးပါးေလးပါ။
သန္႔ရွင္းေရးပစၥည္းမ်ား
မရွိရင္ အိမ္ကုိဘာနဲ႔သန္႔ရွင္းေရးလုပ္မလဲ။ ပါးပါးေလးပါ။
အင္တာနက္ဖုိး
တလကုိ ၇၀ ကုန္တယ္။ မရွိရင္ ဘေလာ့ဂ္ေပၚကေန သူမ်ားေတြကုိ ဆဲလုိ႔မရဘူး။ အင္တာနက္က မိန္းမထက္ ပုိေကာင္းတယ္။ အေဖာ္ရတယ္။
Funeral Insurance (အသုဘ အာမခံ)
အသက္ႀကီးလုိ႔ေသသည္ျဖစ္ေစ၊ ငယ္လုိ႔ေသသည္ျဖစ္ေစ အသုဘ အာမခံမရွိရင္ က်န္ရစ္သူမိသားစု အေၾကြးလည္ပင္းခုိက္ပီ။ အသုဘတခါခ်ရင္ ၁၅၀၀၀ အနည္းဆုံး။ၾသစီမွာ ဦးေက်ာ္သူမရွိေတာ့ လုပ္ထားရတယ္။
Car Servicing
တႏွစ္ကုိ ႏွစ္ခါေတာ့ လုပ္ရတယ္။ တခါလုပ္ရင္ ၁၂၀ ကုန္တယ္။ မလုပ္ရင္ ကားက မေျပးေတာ့ဘူး။
Rent (အိမ္လခ)
တစ္ပတ္ကုိ ၃၀၀ ေပးရတယ္။ လမ္းေဘးမွာ ပုခတ္ဆြဲပီး အိပ္လုိ႔ရတဲ့ ရာသီဥတုမဟုတ္ေတာ့ စုထားရတယ္။
ရတဲ့လစာက တပတ္က ၆၀၀ နဲ႔ ၇၀၀ ၾကားမွာရွိတယ္။ အိမ္ေနာက္ေဖးမွာ ခ်ဥ္ေပါင္ပင္စိုက္ထားရတယ္။ ဘူးပင္ရွိရတယ္။ တခါတေလ ငပိရည္နဲ႔စားရတယ္။ ဟုိေပးဒီေပး ေနာက္ဆုံးအရက္သမားျဖစ္တဲ့လူေတြ၊ အိမ္ေထာင္ကြဲေတြတပုံႀကီးျဖစ္လာတယ္။ ရွာေလကုန္ေလ။ က်ားႀကီးေျခရာႀကီးေလ။ ဒါ့ေၾကာင့္ ၾသစေတ်းလ်၊ အေမရိက၊ ဂ်ပန္ အထင္မႀကီးၾကပါနဲ႔...။ စိတ္ခ်မ္းသာတဲ့ေနရာ၊ ေပ်ာ္စရာရွိတဲ့ေနရာဆုိရင္ ဘ၀အတြက္ လုံေလာက္ပါၿပီ။
Subscribe to:
Posts (Atom)