ေတာ္ေတာ္စိတ္ပ်က္ဖုိ႔ေကာင္းပါတယ္..အေဖနဲ႔အေမရယ္။

ဓာတ္ပုံ..ဂြတ္ဂယ္။

ေတာ္ေတာ္စိတ္ပ်က္ဖုိ႔ေကာင္းပါတယ္..အေဖနဲ႔အေမရယ္။

ႏုိင္ငံေရးဆုိတဲ့ သတၱာ၀ါတစ္ေကာင္နဲ႔ပက္သက္ၿပီးေျပာတာပါ။ ႏွစ္ဦးႏွစ္ဘက္ႏုိင္ငံေရး။ ႏုိင္ငံေရးလုိ႔ေျပာရင္ စကားလုံးႀကီးတယ္။ ႏုိင္ငံေရးကုိ အိမ္တစ္အိမ္နဲ႔ပဲ ႏႈိင္းၾကပါစုိ႔။ အဲဒိအိမ္မွာ ေနတဲ့ အေဖနဲ႔အေမက အိမ္ေထာင္ဦးစီး။ သားေတြသမီးေတြက ျပည္သူေတြေပါ့။

ဒီအိမ္မွာ သား၊ သမီးေတြက ထုံးစံအတုိင္း ကစား၊ သြား၊ ေက်ာင္းတက္၊ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပါးပါးနဲ႔ရန္ျဖစ္လုိက္ျပန္တည့္လုိက္။ မိဘေတြျဖစ္တဲ့ အေဖနဲ႔အေမက တက်က္က်က္ မတည့္အတူေန။ အိမ္ရဲ ႔စီးပြားေရး၊ လူမႈေရးလည္း အေဖနဲ႔အေမေၾကာင့္ အဆင္မေျပ။ အဆင္မေျပေတာ့ ခေလးေတြလည္း စာေကာင္းေကာင္းမသင္ရပဲ လုပ္ခ်င္တာလုပ္ေနၾကတယ္။ စားဖုိ႔၊ ၀တ္ဖုိ႔လည္းအလွ်င္မမွီေတာ့ ခေလးေတြ ေဘးက အိမ္မွာထမင္းစားကၽြန္ခံသေဘာနဲ႔ လုပ္ေပးရတယ္။

ေဘးအိမ္က အႏွိမ္ခံရတာကုိ အေဖနဲ႔အေမလည္းသိတယ္။ ဒါေပမဲ့ သူတုိ႔လင္မယား, အဆင္မေျပေတာ့ ခေလးေတြကုိလည္း ဂရုမစုိက္ႏုိင္။ သူတုိ႔လုပ္ခ်င္တာလုပ္ၾကတယ္။ ဒီေတာ့ ဒီအိမ္က ဘယ္လုိမွ နလန္မထူႏုိင္တဲ့ေရာဂါသည္လုိ ျဖဴဖက္ျဖဴေရာ္နဲ႔ေပါ့။ ေရာဂါေပ်ာက္ၿပီး၊ အေဖနဲ႔အေမက်န္းက်န္းမာမာျဖစ္ရင္ သားေတြသမီးေတြ တင့္တင့္တယ္တယ္ျဖစ္မယ္ဆုိတာကုိလည္း အေဖနဲ႔အေမသိတယ္။ ဒါေပမယ့္ တဦးနဲ႔တဦး မာန, ေတြရွိေနၾကေတာ့ တေယာက္ေယာက္က ေလွ်ာ့မလားဆုိတာကုိေစာင့္ေနၾကတယ္။ ဘယ္သူမွ မလႈပ္။

အဲဒိအိမ္ကေတာ့ ျမန္မာျပည္ျဖစ္တယ္။ အေဖကေတာ့စစ္အစုိးရေပါ့။ အေမကေတာ့ အတုိက္အခံနဲ႔ တုိင္းရင္းသားလက္နက္ကုိင္အဖြဲ႔ေတြ။ ဒါကုိ က်ေနာ္က ႏုိင္ငံေရးလုိ႔ အမည္ေပးတယ္။

အေဖကေျပာတယ္..." မင္း..အေမက မွားေနတယ္။ အလားတူ.. အေမကေျပာတယ္ မင္းအေဖက ေပါက္ကရလုပ္တယ္" တဲ့။

ဘယ္ယ္သူမွားလဲ၊ မွန္လဲဆုိတာကို အသက္ငယ္တဲ့သားေတြသမီးေတြ သိတယ္။ မိဘျဖစ္ေတာ့ ေျပာရင္...ငရဲႀကီးမွာေၾကာက္တယ္။ သူတုိ႔ၾကားထဲကုိလည္း ၀င္ပါဖုိ႔ မျဖစ္ႏုိင္ဘူး။ ေျပာရင္...အေဖနဲ႔အေမက ငါ့ကုိ ကလန္တယ္ဆုိၿပီးရုိက္မွာ။ ၿပီးရင္ အိမ္ေပၚကေန ႏွင္ခ်မွာ။ ဆုိေတာ့ က်ေနာ္တုိ႔ ခေလးေတြ မသိခ်င္ဟန္ေဆာင္ေနတယ္။ ေၾကာက္ရတာကိုး။ ဒါကုိ...က်ေနာ္က ျပည္သူ...လုိ႔ နာမည္ေပးတယ္။

တေန႔အေဖက...သူ႔ခံစားခ်က္ကုိဖြင့္ေျပာတယ္။ " သား...မင္း, အေမကုိေျပာကြာ.. အမဲသားဟင္းခ်က္ရင္ အခ်ိဳမႈန္႔ေလွ်ာ့ကြာ...တဲ့။ အခ်ဳိမႈန္႔က က်န္းမာေရးကုိထိခုိက္တယ္။ ၿပီးေတာ့ေစ်းလည္းႀကီးတယ္တဲ့။ မင္း, အေမကုိ...ငါ,အခ်ဳိမႈန္႔ေလွ်ာ့ဖုိ႔ေျပာတာကုိ သူလက္မခံဘူး။ ငါစားခ်င္တာက...အခ်ဳိမႈန္႔နည္းနည္းနဲ႔ အမဲသားဟင္းဟင္းေကာင္းေကာင္းကြ" တဲ့။

ေနာက္ေန႔ေတာ့ အေမကေျပာျပန္ေရာ...။ သူ႔ခံစားခ်က္ကုိ အေမက အေဖ့ကုိ တိုက္ရုိက္မေျပာရဲဘူး။
ေျပာရင္ စဥ္းႏွီးတုံးနဲ႔ ထေပါက္တဲ့အထိ တီးၾကမွာဆုိေတာ့။ ၾကားက..က်ေနာ့္ကုိ ပြဲစားအေနနဲ႔ေျပာတယ္။

သူက " သား...မင္း..အေဖက အရမ္းလြန္တယ္...အေမ..အမဲသားဟင္းခ်က္တာကုိ သူမႀကိဳက္ဘူး...အၿမဲတမ္းအခ်ဳိမႈန္႔မ်ားတယ္ဆုိၿပီး ျပႆနာရွာတယ္။ အေမလည္းအဲဒိေလာက္မထည့္ပါဘူး။ မင္း..အေဖကုိအေမ, မႀကိဳက္တာက...ညေနတုိင္းအရက္ေသာက္တယ္...ေသာက္တာျပႆနာမရွိဘူး...
ေသာက္ၿပီးရင္...ရန္ျဖစ္တယ္။ ၿပီးေတာ့ အိမ္ကုိလည္း စီးပြားေရးအဆင္ေျပေအာင္မလုပ္ေပးႏုိင္ဘူး။ ငါ့သား...စဥ္းစားၾကည့္...ဘယ္သူမွားလဲဆုိတာ"

ေၾသာ္...က်ေနာ္တုိ႔အိမ္ရဲ ႔ျပႆနာက ဒီလုိကုိး။ က်ေနာ္...ၾကားကေန ၀င္ၿပီး ပြဲစားလုပ္ေပးတယ္။ ဘယ္သူမွလက္မခံ။ သူတုိ႔ ျပႆနာ ဘယ္ေတာ့မ်ားမွ ေျပလည္ပါေတာ့မလဲ။

က်ေနာ္တုိ႔အိမ္ရဲ ႔ျပႆနာက ဟင္းခ်က္ရင္..အခ်ဳိမႈန္႔မ်ားတဲ့ျပႆနာ နဲ႔ အရက္ေသာက္ၿပီး...အိမ္ရဲ ႔စား၀တ္ေနေရးနဲ႔ သားေတြသမီးေတြကုိရစ္တဲ့ျပႆနာ။ ဒါ့ေၾကာင့္...အေဖနဲ႔အေမက အဆင္မေျပတာကုိး။ ဒါေလးကုိမ်ား...ဘာ့ေၾကာင့္ ညွိလို႔မရလဲ...အေဖနဲ႔အေမရာ။

အိမ္တစ္အိမ္မွာ အေဖက အိမ္ေထာင္ဦးစီး။ အိမ္ေထာင္ဦးစီးဆုိေတာ့ အိမ္ကုိ ဦးေဆာင္ရမွာေပါ့။ ေမတၱာတရားနဲ႔ က်ေနာ္တုိ႔အိမ္ကုိ တာ၀န္သိသိ တည္ေဆာက္ရမွာမဟုတ္ဘူးလား။ အေဖက ေယာက်္ားဆုိေတာ့..ေယာက်ာ္းတုိ႔ရဲ ႔ထုံးစံအတုိင္း...သမာဓိ၊ သီလနဲ႔ျပည့္စုံၿပီး က်ေနာ္တုိ႔အိမ္ကုိ တည္ေဆာက္ရင္ က်ေနာ္တုိ႔ သူမ်ားအိမ္မွာသြားၿပီး အခစားေရထမ္းေပးစရာမလုိဘူးေပါ့။ ေလွ်ာ့သင့္ရင္ေလွ်ာ့ရမွာေပါ့..အေဖရာ။

အေမက မိန္းမသားဆုိေတာ့ သူကေတာ့ ေပ်ာ့ၿပီးသားပါ။ အေဖက အေမ့ကုိ...အခ်ဳိမႈန္႔မထည့္ပဲ...သၾကားထည့္ၿပီးခ်က္လုိ႔ ေအးေအးေဆးေဆးေျပာရင္လည္းအေမက ကန္႔ကြက္မွာမဟုတ္ပါဘူး။ ဒီအိမ္က...က်ေနာ့္တုိ႔ ေသြးရင္းသားရင္းေတြေနတဲ့ အိမ္ပဲဗ်ာ။

ေသြးသားအရင္းျဖစ္တဲ့...အေဖဆုိရင္ေတာ့ သားေတြ..သမီးေတြ ဆင္းရဲဒုကၡေရာက္တဲ့အခါ၊ မ်က္ရည္က်တဲ့အခါဆုိရင္ေတာ့...အေဖနဲ႔အေမ ေပ်ာ့, မွာပါ။

ဒါေပမယ့္။...တခါတေလ...အေဖက ပေထြးလား၊ အေမက...မိေထြးလား ဆုိတာကို က်ေနာ္, စဥ္းစားမိတယ္။ အေမကေတာ့...မိေထြးမျဖစ္ႏုိင္ပါဘူး။ အေဖကလည္း ပေထြးမဟုတ္ပါဘူး။ ဒါဆုိရင္, က်ေနာ္တုိ႔အိမ္ကဘာျဖစ္လုိ႔ ဒီလုိျဖစ္ေနတာလဲ။

ေၾသာ္....အေဖက အရက္ႀကိဳက္တာကုိး။ မႈးေနေတာ့...မာနလည္းမေလွ်ာ့။

အေဖ..အၿမဲတမ္း...ဒီလုိ မျဖစ္ပါေစနဲ႔လုိ႔ဆုေတာင္းပါတယ္။

သား..သူပုန္။

ီ

သူခိုး (စာေရးသူ-အမည္မသိ)

ႏႈိးစက္သံေၾကာင့္ သူ အိပ္ရာမွ ႏိုးလာသည္။ ဒီမနက္ စက္ကိုေစာေစာ သြားရမွာမို႔ ဆက္ၿပီး ႏွပ္မေနေတာ့ဘဲ ထလုိက္ရသည္။

ေရခ်ဳိးခန္း ၀င္ရင္း တစ္ေန႔တာ လုပ္ရမည့္ အလုပ္ေတြကို အၾကမ္းဖ်င္း အစီအစဥ္ ဆြဲေနမိသည္။ မ်က္ႏွာကို ကပ်ာကယာသစ္ အ၀တ္လဲၿပီး မနက္စာစားဖို႔ ဆင္းလာေတာ့ ထမင္းစားခန္းထဲမွာ လူမစံုေသး။ သူ႔အႀကိဳက္ မုန္႔ဟင္းခါးပူပူ၊ အေၾကာ္စံုႏွင့္ ကိုကို တစ္ပန္းကန္စားၿပီး ေကာ္ဖီ ေသာက္ေနတုန္း သမီး ၀င္လာသည္။

“ေမႀကီး သမီးဖို႔ ဒီေန႔ ဘာလဲ”

“သမီးႀကိဳက္တဲ့ ထမင္းေၾကာ္ ၀က္အူေခ်ာင္းနဲ႕ ေၾကာ္ထားတယ္ေလ”

“အာ ထမင္းေၾကာ္ မစားခ်င္ပါဘူး”

“အဲဒါဆို ေပါင္မုန္႔ ေထာပတ္သုတ္စားမလား။ ေမေမ ကင္ေပးရမလား။ မဟုတ္ရင္လည္း မေန႔က ၀ယ္လာတဲ့ ဟမ္ဘာဂါ တစ္ခု က်န္ေသးတယ္။ စားမလား သမီး”

“အင္း စဥ္းစားလုိက္ဦးမယ္။ မစားေတာ့ပါဘူး ေမႀကီးရာ။ ပပတုိ႔နဲ႔ အျပင္မွာပဲ ဒင္းဆန္းသြားစားေတာ့မယ္။ အဟဲ ေဖႀကီးနဲ႔ေတြ႕ရေအာင္ ၀င္လာတာ သိလား”

“ေဖႀကီး”

“အင္း ေျပာပါဦး။ ပိုက္ဆံ လုိတာမွ ဟုတ္ရဲ႕လား”

“အဲဒီလုိ အလုိက္သိလို႔ လည္း ဒီေဖႀကီးကို ခ်စ္ေနရတာေပါ့။ သိပ္ မမ်ားပါဘူး ေဖရာ။ ၂ ေသာင္းတည္းပါ။ သမီး သူငယ္ခ်င္းေလ။ သူ႕ေမြးေန႔ေပါ့။ အဲဒါေလ ဖိနပ္ ၀ယ္ခ်င္လို႔”

“သမီးရယ္။ ရွိတဲ့ ဖိနပ္ စီးသြားပါလား။ သမီးမွာ ဖိနပ္ေတြ အမ်ားႀကီးရွိသားနဲ႔”

“ဟာ အသစ္ပဲ စီးခ်င္တာေပါ့။ သမီး ဘယ္တုန္းက ၂ ခါစီးလို႔လဲ။ ေဖႀကီးကလည္း ဒီသမီးေလး တစ္ေယာက္တည္းရွိတာဟာကို”

“ကဲ သေဘာ။ သမီး သေဘာပဲ ထားပါေတာ့”

“ကိုကို၊ ခင္မကို ၃၊ ၄ ခုေလာက္ ထားခဲ့ဦး။ ဒီေန႔ခင္း ၀ုိင္းရွိတယ္”

“လာျပန္ၿပီ ေနာက္တစ္မ်ဳိး။ မင္းတို႔ သားအမိနဲ႔ေတာ့ ငါခက္တယ္။ ပိုက္ဆံ ဘယ္လုိရွာရတယ္ ဆိုတာလည္း ထည့္တြက္ဦးမွေပါ့ကြ”

“အမယ္ေလးေနာ္။ ရွင့္မွာ ဆန္စက္ခ်ည္းပဲ ၂ လံုး ရွိတယ္ေလ။ စက္ပစၥည္း ဆိုင္ကလည္း တစ္ဆိုင္ ရွိတယ္ေလ။ ေတာမွာ စပါးေပး၊ ပဲေပးေတြကလည္း ရွင္နဲ႔ ကင္းတဲ့သူ ရွိေသးလုိ႔လား။ ကြၽန္မတုိ႔ သားအမိ မသံုးလို႔ ဘယ္သူ သံုးဖို႔ ထားတာလဲ ေျပာစမ္းပါဦး”

“ကဲ ေတာ္ၿပီကြာ။ နားၿငီးတယ္။ ႀကိဳက္သေလာက္သံုး ဟုတ္ၿပီလား”

သူ ပိုက္ဆံ ထုတ္ေပး ၿပီးေတာ့ စက္ဘက္ကို ထြက္လာခ့ဲသည္။ ၾကာၾကာ ဆက္ေနရင္ ေနာက္တစ္မ်ဳိးထပ္ လာခ်င္ လာႏိုင္ေသးသည္။ သူ႔ မိန္းမ ေျပာတာလည္း ဟုတ္ေတာ့ဟုတ္သား။ သူတို႔မွာ မိသားစုက သံုးေယာက္တည္း။ သူ႔ဆန္စက္ေတြ ရတာနဲ႔တင္ သံုးလို႔ မကုန္ႏိုင္။ အျခားလုပ္ငန္းက ရလာတ့ဲ ေငြေတြနဲ႔ဆို သံုးမကုန္ျဖဳန္း မကုန္ဆိုတာ ဒါကိုေျပာတာ ျဖစ္မည္။

စက္ထဲကိုေရာက္ေတာ့ အလုပ္သမားေတြ သူ႔အလုပ္ သူလုပ္ေနၾကၿပီ။ ဒီေန႔ အ၀င္အထြက္ စာရင္းေတြ သူၾကည့္ ေနတုန္း သူ႔တပည့္ လွေမာင္ ေရာက္လာသည္။

“ဆရာ ဒီေန႔ ဧရာ၀တီ ၂၀၀ ေလာက္ပို႔ရမယ္ဆရာ”

“အိပ္သြတ္ၿပီးၿပီလား”

“မၿပီးေသးဘူး ဆရာ”

“ဒါဆိုရင္ ငါေျပာမယ္။ ဆန္အိတ္သြတ္တဲ့အခါ တစ္၀က္ေလာက္မွာ ဆန္ကြဲ ၄ လံုး ထည့္လုိက္။ ၿပီးရင္ က်န္တဲ့ တစ္၀က္ကိုထည့္။ တစ္အိတ္ကို ၄ လံုးစီ ႏုတ္ ထားလိုက္။ သေဘာေပါက္လား”

“ဟုတ္ကဲ့ ေပါက္တယ္ ဆရာ”

လွေမာင္တို႔ ကံေကာင္းခ်င္ေတာ့ ဘယ္သူမွ လိုက္မီမည္ မထင္။ ခုမနက္ အိမ္က စထြက္ေတာ့ သူ႔မိန္းမက ထူးထူးဆန္းဆန္း ပဲျပဳတ္နဲ႔ ထမင္းေၾကာ္ ေကြၽးလုိက္ ေသးသည္။ ခါတိုင္းေန႔ဆို ထမင္းၾကမ္းခဲနဲ႔ အေၾကာ္ တစ္ခုကို ေရေႏြးၾကမ္းတစ္ အုိးေသာက္ၿပီး မနက္စာ ၿပီးရတာမ်ားသည္။ ခုမနက္မွ ခုမနက္မွ။

လွေမာင္က ဒီသူေဌးရဲ႕ စက္မွာ လုပ္လာတာၾကာၿပီ။ ဒါေၾကာင့္သူေဌးက လွေမာင္ဆို လက္စြဲ။ သူကလည္း သစၥာရွိပါသည္။ ကိုယ့္ထမင္းရွင္ ဒုကၡေရာက္မွာမ်ဳိး သူဘယ္ေတာ့မွ မလုပ္။ ေငြေၾကးနဲ႔ ပတ္သက္ရင္လည္း တစ္ျပားတစ္ခ်ပ္မွ မကြာေစရ။ အဲဒီလိုမ်ဳိးဆုိေတာ့လည္း တပည့္ရင္းျဖစ္ေနတာ သိပ္ေတာ့ မဆန္း။

ခုေတာ့ ဟန္က်ၿပီ။ သူေဌးက ဆန္ကြဲေလးလုံး ေရာဖို႔ ေျပာထားသည္။ သူက ေလးလံုး ထပ္ေရာမည္။ အပို ေလးလံုး သူယူမည္။ တစ္တင္းခြဲ တစ္အိပ္မွာ ၂၄ ျပည္။ ျပည္ပို တစ္ျပည္နဲ႔ဆို ၂၅ ျပည္။ ႏို႔ဆီဘူးနဲ႔ တြက္ရင္ အလံုး ၂၀၀။ အလံုး ၂၀၀ မွာ ၈ လံုး ေရာပါသြားေတာ့ ဘယ္သူ သိမွာလဲ။ သူ႕ဆရာလည္း ထိခိုက္မွာ မဟုတ္တာ။ ဒီေန႔ေတာ့ ပြေပါက္ တုိးၿပီ။ ညေန အိမ္ျပန္ေရာက္လို႔မ်ား ပိုက္ဆံအထပ္လိုက္ သူ႔မိန္းမကို ျပႏိုင္လို႔ကေတာ့ ခါတိုင္း ကုိလွေမာင္ကေန ”ကိုကိုလွေမာင္ ကိုကိုလွေမာင္” ျဖစ္လာမွာ ၾကားေယာင္မိ ေသးေတာ့။

နံနက္ခင္း ေနျခည္သည္ ကမၻာေလာက တစ္ခုလံုးေပၚကို မွ်တစြာပဲ ထြန္းလင္းေပး ေနသည္။

“သတၱ၀ါေတြ အားလံုး က်န္းမာပါေစ၊ ခ်မ္းသာၾက ပါေစ”

“အားလံုး ၾကားၾကား သမွ် အမွ် အမွ် အမွ် ယူ ေတာ္မူၾကပါကုန္ေလာ”

“ဒူ ေ၀ ေ၀ ေ၀ ေ၀”

မနက္ေစာေစာထ ဘုရားရွိခိုး၊ ငါးပါးသီလယူ၊ ပရိတ္ရြတ္ အမွ်ေ၀ၿပီးသြားၿပီ။ သူဘာမွ လုပ္စရာမရွိေတာ့။ အိမ္ေရွ႕မွာပဲ လက္ဖက္ေျခာက္ ျပက္သိကာ ခပ္ထားသည့္ ေရေႏြးၾကမ္း ထုိင္ေသာက္ရင္း လမ္းသြားလမ္းလာေတြကို ေငးၾကည့္ေနမိသည္။ သူ႕အသက္ ၇၀ ရွိသြားၿပီ။ အလုပ္လည္း ေကာင္းေကာင္း မလုပ္ႏိုင္ေတာ့။ သူတို႔ လင္မယားႏွစ္ေယာက္စလံုး သမီးနဲ႔ သမက္ကိုပဲ အားကိုး ေနရတာမို႔ မနက္ သေရစာ မစားျဖစ္တာ ႏွစ္နဲ႔ ခ်ီေနၿပီ။ ဆိုက္ကားနင္းသည့္ သမက္နဲ႔ ကုန္စိမ္းေရာင္းသည့္ သမီး ရွာေသာ ပိုက္ဆံဟာ ဒီမိသားစု အတြက္ ဘယ္လုိမွ မေလာက္ငတာ အေသအခ်ာပင္။

အဘိုးႀကီး အဘြားႀကီး လင္မယား။ သမီးန႔ဲ သမက္။ ၃ ႏွစ္အရြယ္ ေျမးမေလး စုစုေပါင္း ၅ ေယာက္၏ ၀မ္းကို ျပည့္ႏိုင္ဖို႔ ဆိုတာ သိပ္မလြယ္ပါ။ ဒီေန႔ဆို ပိုဆိုးတာက သမီးမေန႔က ကုန္စိမ္း သြားယူရင္းနဲ႔ ေခြးကိုက္ခံရတာမို႔ ဒီမနက္ေတာ့ အဖ်ား တက္ေနၿပီ။ သူ႔သမက္ တစ္ေယာက္တည္း မနက္ကတည္းက ဆိုက္ကားထြက္ နင္းသည္။ ဆန္ဖိုး ရရင္ မနက္စာ ခ်က္ဖို႔ ျပန္လာေပးမည္ဟုလို႔ ေျပာသံေတာ့ ၾကားလိုက္သား။ ခုထိ ျပန္မလာပံု ေထာက္ေတာ့ မဟုတ္မွ လြဲေရာ ေစ်းဦးေပါက္ေသးပံု မရ။

အၾကမ္းအိုး တစ္အိုး ကုန္သြားၿပီ။ ကုန္လုလု ေဆးေပါ့လိပ္ကို ေခြၽၿပီး ဖြာလုိက္ရင္း ေျမးမေလးကို ေငးၾကည့္ေနမိသည္။ သူ႔ေျမးမေလးက သံုးႏွစ္ဆိုေတာ့ စကား တီတီတာတာ ေျပာတတ္ေနၿပီ။ သူ႔အတြက္ အႏွစ္။ ခုေလာေလာဆယ္ေတာ့ သူ႔အႏွစ္ကေလး ေဆာ့ေနေသးသည္။ တစ္ေအာင့္ ၾကာရင္ ဗိုက္ဆာလာေတာ့မည္။ လူႀကီးေတြက အေၾကာင္းမဟုတ္။ ဘာမွမသိ နားမလည္ေသးသည့္ ကေလးမို႔ သနားဖို႔ေတာ္ေတာ္ ေကာင္းသည္။ ေၾသာ္.. ငါ့ေျမးေလး ကံဆိုးလွခ်ည္လားကြယ္။

တျဖည္းျဖည္းေနျမင့္ လာၿပီ။ သူ႔သားမက္ ဆိုက္ကားသံကိုပဲ သူေမွ်ာ္ေနမိသည္။

“ဘိုးဘုိး မီးမီးေလး ဗိုက္ခ်ာၿပီ”

သူမၾကားခ်င္ဆံုး အသံပါလား။ အမယ္ႀကီးက သူ႔ေျမးကို သနားလို႔ထင့္၊ အကႌ် လက္နားေလးပင့္ၿပီး စို႔လာတဲ့ မ်က္ရည္ကို သုတ္ေနသည္။ သူ ဘာလုပ္ရပါ့။

“ဘိုးဘိုးလို႔ မၾကားဘူးလား။ မီးမီးေလး ဗိုက္ခ်ာတယ္။ မံမံ ခ်ားမယ္”

ဘုရား ဘုရား။ သူ႕ရင္ဘတ္ကို တည့္တည့္ လာမွန္ေသာ စကားလံုးပါလား။

“မံမံခ်ားမယ္”တဲ့။

သူ႔ေျမးေလးဟာ အမ်ားတကာ ကေလးေတြလို မုန္႔ကို မေတာင္းတတ္ေတာ့ ပါလား။ ထမင္းကိုပဲ ပူဆာ တတ္ေတာ့ပါလား။ သူတုိ႔ အိမ္စီးပြားေရးဟာ ေျမးမကေလးကို မုန္႔၀ယ္ေကြၽး ဖုိ႔ေတာင္ မတတ္ႏိုင္စြမ္း ၿပီပဲ။

“အေမႀကီးေရ ငါေစ်းဘက္ ခဏေလွ်ာက္လိုက္ ဦးမယ္ကြာ” ေျပာၿပီး သူအိမ္ေပၚက ဆင္းလာခဲ့သည္။

“ဘိုးဘိုးႀကီး မံမံယူခဲ့ပါ ေနာ္”

ေအးပါကြယ္။ ဘုိးဘိုးႀကီး ယူခဲ့ပါမယ္ ကေလးရယ္။ ေစ်းဘက္မွာ ဘိုးဘိုးႀကီးရဲ႕ အသိ အကြၽမ္းေလး ဘာေလးေတြ႕ရင္ သမီးေလးဖို႔ မုန္႔ဖိုးေလး ရေကာင္းပါရဲ႕။

လမ္းေပၚေရာက္ေတာ့ ေနပူေနၿပီ။ အဲဒီေတာ့မွ သူ႔မွာ အေဆာင္းမပါလာတာ သိေတာ့သည္။ မထူးၿပီမို႔ ဆက္ေလွ်ာက္လာေတာ့သည္။ လမ္းမွာ ဘယ္သူမွလည္း မေတြ႕။ ေစ်းေရွ႕ေရာက္ေတာ့ ဘာရယ္မဟုတ္ ေစ်း၀ိုင္းထဲ ၀င္လာခ့ဲသည္။ ၁၁ နာရီ ဆုိ ေတာ့ ေစ်းထဲမွာ လူျပတ္သေလာက္ ရွိေနၿပီ။ တခ်ဳိ႕ဆိုင္ ေတြဆို ေရာင္းသူေတာင္ မရွိ။ ဒီအတိုင္း ထားခဲ့ၿပီး မုန္႔ေလး ဘာေလး ထြက္စားၾကသည္။

သူေလွ်ာက္ရင္းနဲ႔ ဆန္ဆိုင္ တစ္ဆိုင္ သြားေတြ႕သည္။ ေတာင္းေတြ ေတာင္းေတြထဲ မွာ ဆန္ေတြ ေမာက္ေနေအာင္ ထည့္ၿပီး ခင္းက်င္းထားပံုက ၀ယ္ခ်င္စရာ။ ေနာက္ဘက္ မွာလည္း ဆန္အိတ္ေတြ အထပ္ထပ္ဆင့္ကာ ပံုထားသည္။ ဒီမွာေတာ့ ဆန္ေတြက ေတာင္ပုံရာပံု၊ သူ႔တုိ႔ အိမ္မွာေတာ့ ခုထိ မနက္စာခ်က္ ဖို႔ ဆန္တစ္ေစ့ေတာင္ မရွိပါလား။ ဆိုင္ရွင္လည္း မေတြ႕။ ဆန္ဆိုင္ေရွ႕ကေန ေနာက္တစ္ေခါက္ ထပ္ေလွ်ာက္ လိုက္သည္။ ဆိုင္ရွင္ ျပန္မေရာက္လာေသး။

“ဘိုးဘိုးႀကီး မံမံယူခဲ့ ေနာ္”

ေျမးမေလး၏ အသံ ေလးကို ဖ်တ္ခနဲၾကားေယာင္ ၿပီးခ်ိန္မွာေတာ့ သူ႔လက္ေတြ ဆန္ေတာင္းထဲ ေရာက္ၿပီး သြားၿပီ။ အသင့္ေတြ႔သည့္ ႏို႔ဆီဘူးနဲ႔ သူ႔ခါးပိုက္ ေထာင္ ထဲ ကပ်ာကသီ ခပ္ထည့္လိုက္သည္။ ဘယ္သူမွ မေတြ႕။ ဆန္ခပ္ေနတုန္း မနက္က ရွိခုိးခဲ့ေသာ ဘုရားကို သတိရမိသည္။

“အဒိႏၷာဒါနာ ေ၀ရာမ ဏိသိကၡာပဒံ သမာဓိယာမိ” ခု မနက္စာေတာ့ ရၿပီ။ သူ႕ ေျမးမေလးမ်က္ႏွာ။

“သူခုိးဗ်ဳိ႕ သူခုိး”

သူ လွည့္အထြက္မွာ ဆန္အိတ္ပံုၾကားထဲက ဆိုင္ရွင္ အသံေပၚလာသည္။ သူ႔ေျခလွမ္းကို ခပ္သြက္သြက္ လွမ္းလိုက္သည္။ ေျခသံေတြ တျဖည္းျဖည္းနီးလာၿပီ။ လွည့္ၾကည့္လုိက္ေတာ့ ဘယ္ကေန စုမိလာသည့္ လူအုပ္ႀကီးလဲ မသိ။

“ခ်ကြာ ကဲ ကြာ”

“ဖုန္း ဖုန္း”

“ေဟ့ ေဟ့ မလုပ္ၾက နဲ႔။ ရဲစခန္းေခၚသြား”

“ေသခါနီးေတာင္ တရားမရွိတဲ့ေကာင္”

႐ႈပ္ယွက္ခတ္ေနသည့္ အသံေတြၾကားမွာ သူ႔မ်က္ႏွာ တစ္ခုလံုး ဖူးေရာင္ကိုင္းေနၿပီ။ သူ႔ေခါင္းဆီမွ ေသြးေတြ က်လာသည္။

အရွင္ဘုရား တပည့္ ေတာ္ သူခုိး မဟုတ္ပါဘူး ဘုရား။ တပည့္ေတာ္ ငရဲကိုလည္း ယံုၾကည္ပါသည္ ဘုရား။ တပည့္ေတာ္ရဲ႕ ေျမးမေလး အသံကို ၾကားေယာင္ မိခ်ိန္မွာ ခုလိုမ်ဳိး ျဖစ္ေနၿပီး သြားပါၿပီဘုရား။

သူ႔စိတ္ထဲက ဘုရားကိုပဲ အာ႐ံုျပဳေနမိသည္။ ေျခေထာက္က ဖိနပ္ကလည္း ဘယ္ေရာက္သြားမွန္း မသိ ေတာ့။ ေႏြေနပူသည္ သူ႔တစ္ကိုယ္လံုးကို ေလာင္ၿမိဳက္ ေနၿပီ။ အျမင္အာ႐ံုေတြ မႈန္၀ါးလာၿပီး ေျခလွမ္း မဟန္ေတာ့။ အုန္းခနဲ တစ္ခ်က္ၾကား အၿပီးမွာ အားလံုး ေမွာင္အတိ က်သြားသည္။ သူ႔ခါးပုံစေလးကိုေတာ့ တင္းက်ပ္စြာ ဆုပ္ထားဆဲ။

“ဘုိးဘိုးႀကီး မံမံယူခဲ့ပါ ေနာ္”

“လွေမာင္ မင္းဆန္အိတ္သြားပို႔တာ ၾကာလွခ်ည္လား”

“ဟာ ၾကာဆို ဆရာရယ္၊ ဆြမ္းႀကီး ေလာင္းပြဲနဲ႔ တုိးေနလို႔ ၀င္ေလာင္းခဲ့ရေသးတယ္”

“ေဟ့ေကာင္ ဒီအခ်ိန္ႀကီး ဘယ္က ဆြမ္းခံၾကရမွာလဲ။ မင္းငါ့ကို လာမပတ္နဲ႔၊ ဟုိဆိုင္၀င္ေနတာ မဟုတ္လား”

“မဟုတ္ပါဘူး ဆရာရယ္။ ဆရာက တယ္ပိန္းတာကိုး။ သူခိုး ဆရာရယ္ သူခိုး။

အတင့္ရဲလိုက္တာ ဆရာေရ။ ေစ်းေထာင့္က ဆန္ဆိုင္မွာ ေန႔ခင္း ေၾကာင္ေတာင္ႀကီး ၀င္ခိုးတာ။ တစ္ေစ်းလံုး ၀ိုင္းလုိက္တာ၊ ကြၽန္ေတာ္လည္း တစ္ခ်က္ႏွစ္ခ်က္ ၀င္အုပ္ခဲ့ ေသးတယ္”

“ဘယ္ေလာက္ေတာင္ ပါသြားသတဲ့လဲ”

“၄ လံုးတဲ့ ဆရာ”

ေရးသူ (အမည္မသိ)

လူငယ္ေတြ..ဘာ့ေၾကာင့္ NGO မွာ လုပ္ဖုိ႔စိတ္၀င္စားလဲ (DVB-အင္တာဗ်ဴး)

ျပည္ပမီဒီယာ၊ ျပည္ပအဖြဲ႔အစည္း၊ ျပည္ပႏုိင္ငံေရး ႏွင့္ ျပည္ပ ဘေလာ့ဂ္ဂါ

အေ၀းကေနျမင္ရသည့္အျမင္ျဖစ္ပါေၾကာင္း ႀကိဳတင္ေျပာပါရေစ။ အေသးစိတ္ေတာ့ စာေရးသူ မသိပါ။ ႏုိင္ငံေရးကုိ စိတ္၀င္စားသည့္လူငယ္တစ္ေယာက္၊ ေတာ္လွန္ေရးကုိစိတ္၀င္စားသည့္လူငယ္တစ္ေယာက္အေနျဖင့္ မိမိအျမင္ကုိေရးျခင္းျဖစ္ပါသည္။ အထူးသျဖင့္ မိမိအယူအဆ၊ အေတြးအျမင္မ်ားအား ေရးပါသည္။ မည္သည့္အဖြဲ႔အစည္း၊ တစ္ဦးခ်င္းအား ထိခုိက္ျခင္း၊ ေျမွာက္ပင့္ေပးျခင္း ဆႏၵမရွိပါ။

ျပည္ပမီဒီယာ

ျပည္ပ မီဒီယာတြင္ အမ်ဳိးမ်ဳိးရွိသည္။ ေလလွဴိင္း၊ အင္တာနက္မီဒီယာ၊ Printed Media ဟုေခၚေသာ စာေစာင္၊ ဂ်ာနယ္မ်ား ႏွင့္ ရုပ္ျမင္သံၾကားအစီစဥ္ ရွိသည္။ RFA BBC DVB VOA တုိ႔သည္ေလလႈိင္းျဖစ္သည္။ ေခတ္ၿပိဳင္၊ Irrawaddy၊ Mizzima စသည့္တုိ႔သည္ အလုပ္အမ်ဳိးမ်ဳိးလုပ္ေသာ မီဒီယာမ်ားျဖစ္သည္။ ထုိသူတုိ႔သည္ အကုန္လုပ္သည္။ TV၊ အင္တာနက္၊ ဂ်ာနယ္ အမ်ားအျပားလုပ္သည္။ အထူးသျဖင့္ Internet အေပၚအေျခခံေသာ မီဒီယာကုိ ပုိမုိအာရုံစုိက္သည္။ ဒါ့အျပင္ အျခားေသာ တုိင္းရင္းသားမ်ားတည္ေထာင္ထားေသာ မီဒီယာမ်ားလည္းရွိသည္။ အားလုံးနီးပါး Internet ကိစၥကုိ ပုိမုိအာရုံစုိက္သည္။ အင္တာနက္သည္ အျခားေသာ မီဒီယာမ်ားထက္ထိေရာက္ေသာေၾကာင့္ျဖစ္သည္။ ျပည္တြင္းျပည္ပမွ လူမ်ားအခ်ိန္မေရြးဖက္ႏုိင္သည့္ အားသာခ်က္ရွိသည္။

မီဒီယာေတြ ဘယ္လုိရပ္တည္ၾကလဲ။

ျပည္ပအဖြဲ႔အစည္းမ်ား၊ မီဒီယာမ်ားသည္ ႏုိင္ငံတကာအဖြဲ႔အစည္းမ်ား၊ အလွဴရွင္မ်ား၏ အလွဴေငြမ်ားအေပၚတြင္ မွီခုိေနရပါသည္။ အထူးသျဖင့္ အေမရိကန္ပုိင္ျဖစ္ေသာ National Endowment for Democracy (NED) မွ အလွဴေငြအမ်ားစုေပးသည္။ Open Society ေခၚ OSI မွလည္း အေတာ္မ်ားမ်ားေထာက္ပ့ံေပးသည္။ ယခုအလွဴေငြမ်ားသည္ အေမရိကန္ျပည္သူမ်ား(တနည္း) Tax payer မ်ားမွရရွိသည့္ေငြမ်ားျဖစ္ပါတယ္။ အကယ္၍သာ ယခုအလွဴေငြမ်ားအား ျဖတ္ေတာက္ခံရပါက ျပည္ပအေျခစုိက္ မီဒီယာမ်ား၊ အဖြဲ႔အစည္းမ်ား မည္သုိ႔ျဖစ္လာႏုိင္ပါသလဲ။ အနည္းဆုံးေတာ့ အထည္ႀကီးပ်က္ ျဖစ္သလုိမ်ဳိးျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။ ဘာလုပ္လုိ႔ဘာကိုင္ရမွန္းမသိျဖစ္ကုန္ေတာ့မည္။ အဘယ့္ေၾကာင့္ဆုိေသာ သူမ်ားအားကုိၿပီး ရပ္တည္ေနေသာေၾကာင့္ျဖစ္သည္။

ဘေလာ့ဂ္မ်ား

ႏုိင္ယွဥ္ခ်က္အေနျဖင့္ မိမိေျခေထာက္ေပၚရပ္တည္ၿပီး ၀ါသနာအရလုပ္ေသာ မီဒီယာအေသးစား (ဘေလာ့ဂ္ဂါ)မ်ားသည္ ေရရွည္ရပ္တည္ႏုိင္ၿပီးေအာင္ျမင္သူမ်ားျဖစ္လာႏုိင္ပါသည္။ မိမိအျမင္၊ အယူအဆ မ်ားအား ရွင္းရွင္းလင္းလင္း တင္ျပႏုိင္သည္။ သူမ်ားအေပၚမွီခုိမႈ ကင္းေသာေၾကာင့္ မည္သည့္မ်က္ႏွာမွ ငဲ့ညာရန္မလုိ၊ အားကုိးရန္မလုိပဲ အလုပ္လုပ္ႏုိင္သည္။ အုပ္စုႏွင့္ ၀ုိင္းကုိက္သည့္ေခြးလုိလည္း သူတုိ႔မလုပ္။

ေအာင္ျမင္သည့္ဘေလာ့ဂ္ဂါမ်ား အမ်ားအျပားရွိသည္။ ထုိသူမ်ားထဲမွ တဦးေဖာ္ျပရေသာ္ ေဒါက္တာလြဏ္းေဆြ ဘေလာ့ဂ္သည္ အေတာ္ေအာင္ျမင္ေသာဘေလာ့ဂ္ျဖစ္သည္။ ျပည္တြင္းျပည္ပမွ အဖတ္မ်ားသည့္ ဘေလာ့ဂ္ျဖစ္သည္။ ေဒါက္တာလြဏ္းေဆြဘေလာ့ဂ္သည္ NED OSI မွ အလွဴေငြအေပၚရပ္တည္ျခင္းမဟုတ္။ ၀ါသနာျဖင့္အရင္းတည္၍ လုပ္ထားျခင္းျဖစ္သည္။ အခ်ိန္အကုန္ခံရသည္။ ေဆာင္းပါးတပုဒ္၊ ကဗ်ာတပုဒ္ေရး၍ ဧရာ၀တီ၊ Mizzima၊ ေခတ္ၿပိဳင္ သုိ႔ပုိ႔လွ်င္ ေငြရသည္။ ဘေလာ့ဂ္မွာတင္လွ်င္ ေငြရသည္မဟုတ္။ ပီတိကုိစားၿပီး ေအာင္ျမင္ေနေသာဘေလာ့ဂ္ျဖစ္သည္။ အက်ိဳးစီးပြားအေပၚအေျခခံေသာ အျခားမီဒီယာမ်ားထက္ တန္ဖုိးရွိသည္။ လူအမ်ားအသိအမွတ္ျပဳခံရသည္။ ေဒါက္တာလြဏ္းေဆြဘေလာဂ္အျပင္၊ ညီလင္းဆက္၊ ကုိမုိးသီး၊ နစ္ေနမန္းစသည့္ေအာင္ျမင္ေနေသာ ဘေလာဂ့္ပုိင္ရွင္မ်ားသည္ NED OSI စသည္တုိ႔မွလစာမရ၊ ပင္စင္မရိွေသာ္လည္း လူအမ်ားမွ အလုပ္လုပ္သည့္ဘေလာ့ဂ္မ်ားျဖစ္ေၾကာင္း အသိအမွတ္ျပဳသည္။

ေရစိမ္ခံေသာ ဘေလာ့ဂ္ပုိင္ရွင္မ်ား

NGO မွ ေငြရရွိေနေသာ မီဒီယာမ်ားႏွင့္ ဘေလာ့ဂ္ပိုင္ရွင္မ်ားယွဥ္လွ်င္ ဆီႏွင့္ေရလုိကြာျခားသည္။ သူမ်ားအားမကုိးေသာ ဘေလာ့ဂ္တခုသည္ ေရရွည္ခံသည္။ သူမ်ားႏွာေခါင္းႏွင့္အသက္ရႈေသာ မီဒီယာႀကီးမ်ားသည္ ေရရွည္မခံ။ တခ်ိန္ခ်ိန္ေငြမရလွ်င္ ပ်က္စီးမည္ျဖစ္သည္။ ယေန႔ေခတ္ေရစိမ္ခံေသာ ဘေလာ့ဂ္မ်ားေၾကာင့္ မၾကားဘူး၊ မေတြ႔ဘူး၊ မျမင္ဘူးေသာ သတင္းမ်ား၊ စာမ်ားဖတ္ရႈ ႔ေနရသည္။ တန္ဖုိးႀကီးေလစြ။

မိမိအမ်ိဳးကုိလုိင္းတင္သည့္မီဒီယာမ်ား

ဘီဘီစီအပါအ၀င္ သတင္းဌာနမ်ားသည္ မိမိနီးစပ္ရာသူငယ္ခ်င္း၊ အမ်ဳိး၊ မိမိဆရာသမား၊ တပည့္သားသမီးမ်ားအား လုိင္း,တင္ေပးသည့္အေလ့အထရွိသည္။ အလုပ္ေပးသည့္ အေလ့အထရွိသည္။ ဥပမာ... ဘီဘီစီမွ ေမာင္နီသည္၊ မိမိသူငယ္ခ်င္းေမာင္ျဖဴအား အင္တာဗ်ဴးလုပ္သည္။ Mizzima မွ ေမာင္၀ါသည္၊ ညီေတာ္ေမာင္ ေမာင္ျပာအား ရာထူးႀကီးႀကီးေပးသည္။ RFA မွ ေမာင္၀ါသည္ မိမိအမ်ဳိးေမာင္လွအား ေျမွာက္ပင့္ေပးသည္။ စသျဖင့္...အမ်ဳိးမ်ဳိးရွိသည္။ ထိုအေျခအေနမ်ားသည္ ဘက္မလုိက္သည့္အေျခအေနမ်ဳိးျဖစ္ပါသလား။ မျဖစ္ပါ။ အက်ဳိးစီးပြားအေပၚအေျခခံသည့္ မီဒီယာမ်ားျဖစ္ေၾကာင္းေကာက္ခ်က္ဆြဲသည္။ ဧရာ၀တီမွ ေမာင္ဦးသည္ ဒုိနာဆီမွ ေငြမ်ားမ်ားရရန္ OSI၊NED ႏွင့္နီးစပ္သည့္ ေမာင္အာ, အာ းဖားရသည္။ ဟုိအဖြဲ၊၊ ဒီအဖြဲ႔ႏွင့္ေပါင္းရသည္။ ႏုိင္ငံေရးအဖြဲ႔အစည္းမ်ားသည္ မီဒီယာမ်ားမွ မိမိအဖြဲ႔အစည္းအား လူသိေစရန္ မီဒီယာဆရာႀကီးမ်ားအား ေတာအရက္ေကာင္းေကာင္းႏွင့္ မစရသည္။ မီဒီယာႀကီးမ်ားသည္ ႏုိင္ငံေရးအဖြဲ႔အစည္းမ်ားမွ ေထာက္ခံမႈ ရရွိေစရန္ ေလလႈိင္းမွ ေျမွာက္ပင့္ေပးရသည္။ ထုိကဲ့သုိ ရႈပ္ေထြးလွသည့္ အေျခအေနေအာက္တြင္ မီဒီယာသမားမ်ားသည္ ဘေလာ့ဂ္ဂါမ်ားလုိ သတင္းအမွန္၊ အယူအဆ၊ အေတြးအျမင္မ်ားအား ဘက္လုိက္မႈမရွိ ေဖာ္ျပန္ရန္ မည္သုိ႔မွမျဖစ္ႏုိင္ပါ။

သနားစရာေကာင္းသည့္ မီဒီယာပိုင္ရွင္မ်ား

တတိယႏုိင္ငံမ်ားတြင္ေရာက္ရွိေနေသာ ျပည္သူမ်ား၊ ႏုိင္ငံေရးသမားမ်ားသည္ ျပည္ပအေျခစုိက္ မီဒီယာသမားမ်ားအေပၚအထင္ႀကီးစိတ္မရွိပါ။ အဘယ့္ေၾကာင့္ဆုိေသာ္ ထုိင္းအေျခစုိက္၊ အိႏၵိယအေျခစုိက္ သတင္းဌာနမ်ားသည္ အေခ်ာင္ရသည့္ ေငြ, မ်ားအေပၚသာယာေနသည္ဟု ထင္ျမင္ယူဆေသာေၾကာင့္ျဖစ္သည္။ မီဒီယာတခုသည္ အေထာက္အပံ့ကင္းကင္းႏွင့္ မိမိေျခေထာက္ေပၚရပ္တည္္ႏုိင္ရမည္။ဥပမာ...ေၾကာ္ျငာ၀င္ေငြအေပၚရပ္တည္သည့္သတင္းဌာနမ်ား၊ ေရာင္းအားအေပၚအမွီျပဳသည့္ သတင္းဌာနမ်ားျဖစ္ေစခ်င္သည္။ အထူးသျဖင့္ အျမတ္ေငြအေပၚအေျခခံသည့္ မီဒီယာမ်ဳိးျဖစ္ရမည္။ သုိ႔မွသာ သတင္း၊ ေဆာင္းပါး၊ စသည္မ်ားသည္ အရည္အေသြးေကာင္းေကာင္းေပၚထြန္းေပလိမ့္မည္။ ယခု..လက္ရွိ ျပည္ပမီဒီယာမ်ားသည္ ဒီလုိမဟုတ္။ အလကားရသည့္ ေငြ, ျဖင့္လည္ပတ္ေနေသာေၾကာင့္ ေရသာခုိအေခ်ာင္လုိက္သည့္၊ အေခ်ာင္စားရသည့္ မီဒီယာသမားမ်ဳိးျဖစ္ေနသည္။ ဧရာ၀တီ၊ ေခတ္ၿပိဳင္၊ Mizzima စသည့္ ထုိင္းအေျခစုိက္ သတင္းဌာနမ်ားသည္ အႏူေတာက လူေခ်ာလုပ္သည့္ အဆင့္မ်ဳိးျဖစ္ေနသည္။ ေရာင္းအားအေပၚအေျခမခံ၊ ေတာင္းအားအေပၚအေျခခံေသာေၾကာင့္ ျမန္မာျပည္သူမ်ားရဲ ႔အထင္ႀကီးေလးစားမႈ ကင္းမဲ့သည္မွာ ေျပာစရာမလုိ။ ဥပမာ..ဒီေကာင္ေတြ သတင္းေရာင္းစားမွာပါကြာ...။ ဒီေကာင္ေတြလုပ္စားေတြပါကြာ..စသျဖင့္..ထုိကဲ့သုိ႔စကားမ်ားအား စာေရးသူမၾကခဏ ျပည္သူၾကားမွၾကားရသည္။ ယခုအေျခအေနသည္ ေကာင္းသည့္အလားအလာမဟုတ္ပါ။ အယုံအၾကည္ကင္းမဲ့သည့္စကားျဖစ္သည္။

ျပည္ပမီဒီယာမ်ားတန္ဖုိး...

ျပည္ပမီဒီယာေၾကာင့္ မ်က္စိပိတ္၊ နားပိတ္၊ ျဖစ္ေနသည့္ ျပည္သူမ်ား မၾကားဘူူး၊ မျမင္ဘူး၊ မေတြ႔ဘူးသည့္ သတင္းမ်ားၾကားရသည္။ တန္ဖုိးရွိလွပါသည္။ ျပည္ပမီဒီယာေၾကာင့္ ျမန္မာ့ဒီမုိကေရစီအေရးသည္ တစုံတရာေျပာေရးဆုိခြင့္ရွိေနပါသည္။ ျပည္ပ မီဒီယာရဲ ႔တန္ဖုိး ႀကီးမားေၾကာင္းေရးမည္ဆုိလွ်င္ ၿပီးေတာ့မည္မဟုတ္။ ေတြးၾကည့္လွ်င္ သိႏုိင္သည္။

အမွီအခုိကင္းသည့္ ျပည္ပအဖြဲ႔အစည္း၊ ျပည္ပမီဒီယာ ျဖစ္ပါေစ

ယေန႔ေခတ္ ျပည္ပအျခစုိက္ ႏုိင္ငံေရးအဖြဲ႔အစည္းမ်ား၊ မီဒီယာမ်ားသည္ အမွီအခုိကင္းႏုိင္ရပါမည္။ အမွီအခုိမကင္းလွ်င္ အရည္အေသြး၊ ယုံၾကည္မႈ ရရွိႏုိင္မည္မဟုတ္။ ေရရွည္ရပ္တည္ႏုိင္မည္လည္းမဟုတ္ပါ။ ျပည္တြင္းအေျခစုိက္ ဂ်ာနယ္မ်ား၊ မဂဇင္းမ်ားသည္ အမီွအခုိကင္းသည္။ ေရာင္းအား ႏွင့္ ေၾကာ္ျငာအေပၚအေျခခံ၍ လည္ပတ္သည္။ ထုိ႔ေၾကာင့္ ပုိင္ရွင္မ်ားသည္ ေအာင္ျမင္ေရး၊ ေငြရရွိေရးအား အထူးအာရုံစုိက္သည္။ ျပည္ပမီဒီယာသည္ ဒီလုိမဟုတ္။ ထုိင္း၊ အိႏၵိယ၊ မေလးရွား စသည့္ႏုိင္ငံမ်ားတြင္ ျမန္မာလူဦးေရ သန္းနဲ႔ခ်ီရွိသည္။ စီးပြားေရးလုပ္ငန္းမ်ားရွိသည္။ ထုိသူတုိ႔ရဲ ႔၀ယ္အားအေပၚအေျခခံ၍ သတိၱရွိရွိ လုပ္သည့္ ျပည္ပမီဒီယာ ျဖစ္ဖုိ႔ေကာင္းသည္။ ဧရာ၀တီ၊ Mizzima စသည့္ သတင္းဌာနမ်ားအေနျဖင့္ ထုိကဲ့သုိ႔ျဖစ္သင့္သည္။ သုိ႔ေသာ္...ျပည္ပ မီဒီယာမ်ားသည္ ေရာင္းစားေသာ မီဒီယာမဟုတ္၊ ေတာင္းစားေသာ မီဒီယာအဆင့္အတန္းျဖင့္ ရပ္ေနသည္။ မိမိ စိတ္ဓာတ္ကုိ မိမိမွ ဖ်က္စီးေနသည္ႏွင့္တူေပေတာ့သည္။ အက်ဳိးအျမတ္အေပၚအေျခမခံသည္ မည္သည့္အဖြဲ႔အစည္း၊ မည္သည့္မီဒီယာမရွိပါ။ လုပ္ခ၊ လစာသည္ အက်ဳိးအျမတ္ျဖစ္သည္။ အက်ဳိးအျမတ္ကုိအေျခမခံသည့္မီဒီယာသစ္ရွိသည္။ ထုိမီဒီယာသည္ ဘေလာ့ဂ္မ်ားသည္ျဖစ္ေၾကာင္း နိဂုံးခ်ဳပ္ပါသည္။

ငါ, မေျပာဘူးလား

ေရြးေကာက္ပြဲ လုပ္မယ္္ၾကားေတာ့...ရတဲ့အေပါက္ကေန၀င္ဖုိ႔က်ဳိးစားတယ္။ စစ္အစုိးရက တကယ္လုပ္ေပးမယ္ထင္ေနလားမသိဘူး။ အခုေတာ့ က်ေနာ္တုိ႔ ၀င္တာမွားပါၿပီလုိ႔မေျပာယုံတမယ္ပဲ။ ဒါေတာင္ေရြးေကာက္ပြဲမစေသးဘူး။ ဒီအေၾကာင္းေရးအုံးမယ္။

ျမန္မာျပည္ရဲ ႔ Ecosystem ကုိမထိန္းရင္ ဗမာေတြေသဖုိ႔သာျပင္ေတာ့။

Ecosystem ဆုိတာက ဗမာလုိ ေဂဟစနစ္လုိ႔ေခၚတယ္။ အဓိပၸါယ္ကေတာ့ ဂေဟေဆာ္သလုိမ်ဳိး တခုနဲ႔တခုကုိခ်ိတ္ဆက္ေပးတဲ့စနစ္ပဲ။ ဥပမာ- အင္းေလကန္ ေရခမ္းတယ္။ ေရခမ္းေတာ့ အင္းေလးကန္ကုိ အမွီျပဳေနတဲ့ လူ၊ ငါး၊ ငွက္ ေတြဒုကၡေရာက္ရတယ္။ ဒီသုံးမ်ဳိးစလုံးက အင္းေလးကန္ရဲ ႔သဘာ၀ကုိအမွီျပဳၿပီးေနရတယ္။ ေရခမ္းေတာ့ ငါးေသတယ္။ အပင္ေသတယ္။ ငါးလည္မရွိ၊ အပင္လည္းမရွိ၊ ေရလည္းမရွိဆုိေတာ့ လူလည္းစားစရာျပတ္၊ ငွက္လည္းနားစရာျပတ္ကုန္တယ္။ ဒီလုိမ်ဳိးတခုနဲ႔တခုခ်ိတ္ဆက္ေနတာက Ecosystem (ေဂဟစနစ္) ပဲ။ ေဂဟစနစ္မွာ ေရ၊ ေန၊ ေလ၊ ေျမ၊ လူ၊ Animal ေတြအားလုံးအက်ဳံး၀င္တယ္။ ဒါက က်ေနာ္နားလည္တဲ့ ေဂဟစနစ္။

ဘာ့ေၾကာင့္ေရခမ္းတာလည္းဆုိေတာ့ အင္းေလကန္ရဲ ႔ေဘးပတ္၀န္းက်င္က Ecosystem တခုလုံးပ်က္စီးေနလုိ႔ပဲ။

ျမန္မာျပည္တခုလုံးရဲ ႔ေဂဟစနစ္လည္းပ်က္စီးေနၿပီ။ ဒါ့ေၾကာင့္ ေရမရွိတာ၊ မုိးအရမ္းရြာတာ၊ ေနပူတာ၊ ေရႀကီးတာေတြျဖစ္လာေနတယ္။ ဒါက လူတုိင္းနားလည္တဲ့ သီအုိရီပဲ။

ျမန္မာ့ႏုိင္ငံရဲ ပတ္၀န္းက်င္ ႏုိင္ငံေတြကုိၾကည့္။ လူဦးေရအမ်ားဆုံးတရုတ္၊ ကုလားေတြရွိတယ္။ ဒီႏုိင္ငံႏွစ္ခုရဲ ႔ Ecosystem ကုိၾကည့္။ တရုတ္ျပည္ဟာ ကမၻာေပၚမွာ ေလထုညစ္ညမ္းမႈ အမ်ားဆုံး၊ သဘာ၀ပတ္၀န္းက်င္ပ်က္စီးမႈ အမ်ားဆုံးႏုိင္ငံ။ ကမၻာေပၚက စက္ရုံေတြအမ်ားစုဟာ တရုတ္ျပည္မွာသြားၿပီး Made In China လုပ္ကုန္ၿပီ။ အလုပ္သမားေစ်းေပါလုိ႔။ စက္ရုံေတြသြားေတာ့ဘာျဖစ္လဲ။ စက္ရုံနဲ႔အတူ အမိုက္၊ အညစ္အေၾကး၊ အဆိပ္ေငြ႔ေတြပါသြားတယ္။ ဒါေတြက တရုတ္လူဦးေရ သန္းတစ္ေထာင္ကေန သန္းတစ္ရာျဖစ္သြားႏုိင္တဲ့ အေျခအေန။

ကုလားျပည္ကုိလည္းၾကည့္အုံး။ တရုတ္လုိပဲ။ ေနရာတုိင္း ခ်ီးပုံေတြရွိတယ္။ ဗမာေတြလုိပဲ ကုလားေတြလည္း ညစ္ပက္တယ္။ ကုလားျပည္ရဲ ႔သဘာ၀ ပတ္၀န္းက်င္လည္း ကမၻာေပၚက အဆုိးဆုံးႏုိင္ငံေတြထဲမွာပါတယ္။ လူဦးေရထူထပ္တယ္။ ေက်းလက္မွာအရမ္းဆင္းရဲတယ္။ အရမ္းဆင္းရဲေသာျပည္သူေတြရဲ ႔သဘာ၀ပတ္၀န္းက်င္ေစာင့္ေရွာက္ဖုိ႔ဆုိတာက သူတုိ႔အတြက္ တေန႔စာထင္းတစ္စီးရဖုိ႔ေလာက္ေတာင္ အေရးမႀကီးဘူး။

ဒီႏုိင္ငံႏွစ္ခုရဲ ႔ Ecosystem မွားယြင္းေနတယ္။ ညစ္ညမ္းမႈေတြရွိေနတယ္။ ေလထု၊ ေရထု၊ ညစ္ညမ္းမႈေတြျဖစ္ေနတယ္။ ညစ္ညမ္းမႈ Pollution ေတြက အၿငိမ္မေနဘူး။ ေလွ်ာက္ဒုိးေနတာ။ ေလထုကေန ေလတုိက္ရင္ဗမာျပည္ထဲကုိ ေရာက္သြားႏုိင္တယ္။ ေျမေအာက္ေရ၊ ေျမေပၚေရကလည္း တျဖည္းျဖည္းေရႊ ႔ေနတာ ၾကပ္ေျပး, အထိမေရာက္ဘူးလုိ႔ ေျပာႏုိင္လား။ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေတြ Arsenate လုိ ့ ေခၚတယ္ ေျမေအာက္အဆိပ္ေရေသာက္ၿပီး ေသသြားႏုိင္တယ္။ ေျမေအာက္အဆိပ္ေရနဲ႔ပက္သက္လုိ႔ ရုိဟင္ဂ်ာႏုိင္ငံ (ဘဂၤလားေဒ့ရွ္) ကုိၾကည့္။ အရမ္းေပါတယ္။ ကုလားေတြ ေရဆိပ္မိလုိ႔ေသကုန္တာ နည္းတာမဟုတ္ဘူး။

ဒီ Pollution ေတြဘာ့ေၾကာင့္ျဖစ္လာလဲဆိုေတာ့ လူေတြေစာက္သုံးမက်လုိ႔ျဖစ္လာတာလုိ႔ေျပာရမွာပဲ။ စက္ရုံအလုပ္ရုံေတြက ထြက္တဲ့အညစ္အေၾကးေတြကုိ စနစ္တက်စြန္႔ပစ္ရမယ္။ ဥပမာ -စက္ရုံကုိမေျပာနဲ႔အုံး။ ကားေတြကုိ ဓာတ္ဆီျဖည့္တဲ့ ဓာတ္ဆီဆုိင္ရဲ ႔အညစ္အေၾကး။ ဓာတ္ဆီသုိေလွာင္ကန္ကေန တျဖည္းျဖည္း စိမ့္ထြက္ၿပီးေျမႀကီးထဲကုိေရာက္မယ္။ ေျမႀကီးထဲကေန ေျမေအာက္ေရရွိတဲ့ေနရာအထိေရာက္မယ္။ ေျမေအာက္ေရထဲေရာက္သြားၿပီပဲထား။ ဓာတ္ဆီဆုိင္ရဲ ႔ေဘးနားက အိမ္မွာ အ၀ီစိတြင္းရွိရင္ေတာ့ ေသဖုိ႔သာျပင္ေတာ့။ ဒါက ေျမေအာက္ေရညစ္ညမ္းမႈ။ ဒီဟာေတြဟာ ခ်က္ခ်င္းျဖစ္မလာသလုိ၊ ခ်က္ခ်င္းလည္း ေပ်ာက္သြားတာမဟုတ္ဘူး။ အနည္းဆုံး ၁၀- ႏွစ္ေလာက္ၾကာတယ္။

အထက္က ဥပမာက ႏုိင္ငံတုိင္းမွာရွိတယ္။ က်ေနာ္စုိးရိမ္တဲ့ တရုတ္နဲ႔ ကုလားျပည္က အညစ္အေၾကးေတြဟာ မၾကာခင္ ဗမာျပည္ကုိကူးလာေတာ့မယ္။ ဗမာျပည္ဟာ စက္ရုံအလုပ္ရုံအညစ္အေၾကးတင္ရတာမဟုတ္ဘူး။ လူ,အညစ္အေက်းပါ တရုတ္ျပည္ကေနရေနတယ္။ ဥပမာ - မႏၱေလးကုိၾကည့္။ ယူနန္ II ျဖစ္ေတာ့မယ္။ ဗမာႏုိင္ငံဟာ မိမိရဲ ႔ Ecosystem ကုိ မထိန္းရင္ ေနာင္ႏွစ္ေပါင္း သုံးရာေလာက္ဆုိရင္ ဗမာျပည္၊ ဗမာလူမ်ဳိးရွိေတာ့မွမဟုတ္ေတာ့ဘူး။ ဘာ့ေၾကာင့္လဲဆုိေတာ့ တရုတ္ / ကုလားရဲ ႔အညစ္အေက်းေတြ (Pollution) မိကုန္လုိ႔ပဲ။

Ecosystem ပ်က္စီးေအာင္လုပ္တဲ့ေနရာမွာ အေရးႀကီးဆုံးက Irreversible မျဖစ္ဘုိ႔အေရးႀကီးတယ္။ ဥပမာ - သစ္ပင္ခုတ္လုိက္ရင္ သစ္ပင္ဟာ ၁၀ - ႏွစ္အတြင္းအရြယ္ေရာက္ႏုိင္တယ္။ ေျမႀကီးေအာက္က ေရနံေတြ၊ Gas ေတြအကုန္လုံးကုိ တရုတ္နဲ႔ထုိင္းကုိေရာင္းစားလုိက္တဲ့အခါ ကုန္သြားရင္ ဘယ္လုိလုပ္မလဲ။ ဒါေတြက သစ္ပင္စုိက္သလုိ ၁၀ - ႏွစ္အတြင္းျပန္ၿပီး ျပည့္လာတာမဟုတ္ဘူး။ ဒါကုိ Irreversible လုိ႔ေခၚတယ္...ငတုံးသန္းေရႊရဲ ႔၊ ငအ သိန္းစိန္ရဲ ႔။ ေရာင္းစားဖုိ႔ေလာက္ပဲ စိတ္မကူးနဲ႔။ ဗမာျပည္ရဲ ႔ Ecological footprints ဘယ္ေလာက္ရွိလဲဆုိတာကုိလည္း ေလ့လာအုံး။

ဗမာျပည္ရဲ ႔ Ecosystem နဲ႔ ပက္သက္ၿပီး အခုေလာေလာဆယ္ဘာလုပ္ရမလဲ။ အေျဖကေတာ့ က်ေနာ္တုိ႔ျပန္လည္ေမြးျမဴရေတာ့မယ္။ ေရခမ္းသြားလုိ႔ဆုိၿပီး NLD လုိေကာက္ခါငင္ကာ အပင္ထစိုက္သလုိမ်ဳိးမရဘူး။ အပင္ကလည္း တစ္ရက္အတြင္း ၀ုန္းကနဲ႔ထၿပီး ႀကီးသြားတာမဟုတ္ဘူး။  Long Term Plan ရွိရမယ္။ သဘာ၀ပတ္၀န္းက်င္နဲ႔ဆုိင္တဲ့ ဥပေဒေတြကို ထုတ္ရေတာ့မယ္။ ဒါေတြ စနစ္တက် ဗမာျပည္မွာမရွိဘူး။ ရွိတဲ့ ဥပေဒေတြကလည္း ကေဘာက္တိကေဘာက္ခ်ာနဲ႔။ ဥပေဒရွိၿပီး မလုိက္နာရင္လည္း အလကားပဲ။ ေနာက္ၿပီး Instituation ေတြရွိရမယ္။ သဘာ၀ပတ္၀န္းက်င္ဆုိင္ရာ Research ဌာနေတြရွိရမယ္။ Enviromental Impact Assessement ေတြကုိ အစုိးရက စနစ္တက်အေကာင္အထည္ေဖာ္ရမယ္။ အာ...ဒါေတြေျပာရင္ၿပီးမွာမဟုတ္ေတာ့ဘူး။ က်ေနာ္ေျပာရင္ သန္းေရႊအစုိးရ နားလည္မွာ မဟုတ္ဘူး။ အေသးစိတ္သိခ်င္ရင္ က်ေနာ့္အိမ္လာခဲ့လုိ႔ပဲ ေျပာရေတာ့မယ္။ ထားပါေတာ့။

ဆုိေတာ့ ဗမာျပည္ရဲ ႔သဘာပတ္၀န္းက်င္ပ်က္စီးေနၿပီလုိ႔ လူတုိင္းနားလည္ထားတယ္။ အုိေက...ရတယ္....ထုိင္းလိုေျပာရင္ မိန္႔ပလိုင္(ျပႆနာမရွိဘူး)။ ပ်က္ေနၿပီးဆုိေတာ့ျပင္ရေတာ့မယ္။ ဘယ္လုိျပင္ရင္ေကာင္းမလဲ။ ဒီေနရာမွာ ဥပမာတခုရွင္းျပမယ္။ အေမရိကန္ႏုိင္ငံက ဥပမာ။

" ဒီျဖစ္ရပ္က Air pollution လုိ႔ေခၚတဲ့ ေလထုညစ္ညမ္းမႈ နဲ႔ဆုိင္တယ္။ အေမရိကန္ႏုိင္ငံမွာ Chattanooa လို႔ေခၚတဲ့ၿမိဳ ႔ရွိတယ္။ ၁၉၆၀ မွာ ဒီကိစၥျဖစ္ခဲ့တယ္။ အဲဒိၿမိဳ ႔ရဲ ႔ေလထုညစ္ညစ္မႈဟာ အေမရိကန္မွာ အဆုိးဆုံးပဲ။ သံရည္က်ဳိစက္ရုံေတြက ထြက္တဲ့အေငြ႔ေတြေၾကာင့္ Chattanooa ၿမိဳ ႔ဟာ ေန႔ခင္းေၾကာင္ေတာင္မွာေတာင္ ကားေမာင္းရင္ မီးထုိးၿပီးေမာင္းရတယ္။ မုိးခုိးေငြ႔ေတြဟာ တၿမိဳ ႔လုံးကုိ ေမွာင္ေနတာပဲ။ ဒါ့ေၾကာင့္ ၿမိဳ ႔လူထုဟာ တျခားၿမိဳ ႔ေတြကိုလစ္ေျပးကုန္ၾကတယ္။

၁၉၈၄-ခုႏွစ္မွာ လူထုေခါင္းေဆာင္ေတြ ဒီကိစၥအတြက္ အစည္းအေ၀းေခၚၿပီး၊ လူထုနဲ႔တုိင္ပင္တယ္။ အားလုံးသေဘာတူမႈ Consensus တစ္ခုရတယ္။ ဒါကေတာ့ ဒီၿမိဳ ႔ကုိ သန္႔ရွင္းေအာင္လုပ္ဖုိ႔။

၁၀-ႏွစ္ၾကာၿပီး ၁၉၉၅-ခုႏွစ္မွာ Chattanooa ၿမိဳ ႔ဟာ ေတာ္ေတာ္သန္႔ရွင္းလာတယ္။ စက္ရုံကထြက္တဲ့မီးခုိးေငြ႔ေတြကုိ သုံးညအဆင့္ထိေလွ်ာ့ခ်ႏုိင္တယ္။ ဒီဇယ္နဲ႔ေမာင္းတဲ့ ဘက္စ္ကားေတြ၊ ရထားေတြအစား၊ လွ်ပ္စစ္နဲ႔ေမာင္းတဲ့ ရထားေတြ၊ ကားေတြကုိ အစားထုိးသုံးလာတယ္။ Recycling အစီအစဥ္ေတြအေကာင္အထည္ေဖာ္တယ္။ ၃၅ ကီလုိမီတာေလာက္ရွည္တဲ့ ပန္းၿခံတခုကုိတည္ေဆာက္တယ္။ အဲဒိပန္းၿခံမွာ အပင္ေတြ၊ ပန္းေတြစုိက္တယ္။ ေနာက္ပုိင္းၿမိဳ ႔က ေတာ္ေတာ္စိုျပည္လာတယ္။ က်န္းမာေရးနဲ႔ညီညြတ္လာတယ္။ ၿမိဳ ႔ကေန လစ္ေျပးၿပီး၊ တျခားၿမိဳ ႔မွာ သြားေနၾကတဲ့ စီးပြားေရးလုပ္ငန္းေတြ၊ လူထုေတြျပန္လာၾကတယ္။ ေနာက္ဆုံး အျခားၿမိဳ ႔ကလူေတြဟာ တစ္ႏွစ္ကုိ လူတစ္သန္းေလာက္အထိ Chattanooa ၿမိဳ ႔ပန္းၿခံကုိလာၿပီးေတာင္ အပန္းေျဖရတဲ့အဆင့္ျဖစ္တဲ့အထိေအာင္ျမင္လာတယ္"

ဒီျဖစ္ရပ္က အတုယူစရာျဖစ္ရပ္ပါ။ ျဖဳတ္, အုံးေႏွာက္နဲ႔စစ္အစုိးရကုိေျပာမယ္။
သူမ်ားႏုိင္ငံေတြရဲ ႔ေကာင္းတဲ့ လုပ္ရပ္ကုိအတုမခုိးခ်င္ရင္ လုပ္စရာတခုပဲရွိေတာ့တယ္။ ဗမာျပည္ကုိ FOR SALE ကပ္လုိက္ေတာ့။ အားလုံးမကုန္ေသးခင္ အခ်ိန္မွီေသးတယ္။

မီွျငမ္း....Miller ရဲ ႔Living in the Enviroment ကုိမီွျငမ္းထားသည္။

Sanctions force exit of Burmese general's daughter

I really appreciate this decision.

LIKE many overseas students, Zin Mon Aye hoped to parlay her accounting degree into permanent residency.

But her days in Australia were numbered once officials from the Department of Foreign Affairs and Trade learned she was on campus at the University of Western Sydney.

Ms Aye, 25, is the daughter of Brigadier-General Zin Yaw, a senior figure in the Burmese dictatorship.

Australia is a party to sanctions supposed to put pressure on the regime by targeting its leaders and their families.

Foreign Minister Stephen Smith decided in 2008 that allowing Ms Aye to stay in the country would be at odds with Australia's international policy on Burma.

She is expected to return to Burma within days, having fought Mr Smith all the way to the full bench of the Federal Court, and lost.

"Sadly, she's being punished for something of which she is innocent," said her lawyer, Tony Silva.

According to the court decision this month, Ms Aye said "she was estranged from her parents because of her father's association with the brutal Burmese military dictatorship".

She said she did not depend on her parents financially and had a full-time job waiting once she finished her masters at UWS.

Her argument was that Australia's sanctions should not penalise "adult children of senior Burmese regime figures, who are not supporters of the regime".

The three judges who heard her appeal agreed it must fail, although they split 2-1 on the degree to which she could challenge Mr Smith's essentially political decision in the courts.

One judge, Bruce Lander, said Mr Smith's decision directly affected her right to stay in Australia.

This meant he should have given her procedural fairness by allowing her to say whether or not she was in fact Brigadier-General Zin Yaw's daughter. But since her identity was not in question, her appeal had to fail.

The other two judges, Jeffrey Spender and Neil McKerracher, took a more absolute position on the separation of powers issue.

They said Ms Aye was inviting the courts to second-guess Mr Smith's sanctions policy. This they could not do.

ဗုိလ္မႈးခ်ဳပ္ဇင္ေယာ္ရဲ ႔သမီး ၾသစေတ်းလ်ႏုိင္ငံမွ ေမာင္းထုတ္ခံ(နစ္ေနမန္း)

Wednesday, June 30, 2010

နအဖ ဗိုလ္မွဴးခ်ဴပ္ ဇင္ေရာ္ရဲ ့ သမီးအား ႀသစေႀတလ်ႏိုင္ငံကေန ထြက္ခြာဖို ့ တရားရုံးခ်ဴပ္မွ ဆုံးျဖတ္။

ႀသစေႀတလ်ႏိုင္ငံ နယူးေဆာက္ေ၀းလ္ျပည္နယ္ရဲ ့ ဆဒ္ဒနီျမဳိ ့ အေနာက္ဆစ္ဒနီတကၠသိုလ္ (University of Western Sydney) မွာ ပညာလာေရာက္သင္ႀကားေနတဲ့ နအဖ ဗိုလ္မွဴးခ်ဴပ္ ဇင္ေရာ္ရဲ ့ သမီးျဖစ္သူ ဇင္မြန္ေအးကို ႀသစေႀတလ်ႏိုင္ငံကေန ထြက္ခြာဖို ့ ႀသစေႀတလ်ႏိုင္ငံ တရားရုံးခ်ဴပ္ကေန ဆုံးျဖတ္လိုက္ပါတယ္။

အသက္ (၂၅) ႏွစ္အရြယ္ ဇင္မြန္ေအးဟာ ဒီလို ႀသစေႀတလ်တကၠသိုလ္မွာ ေက်ာင္းတက္ျပီးရင္ ႀသစေႀတလ်ႏိုင္ငံမွာ ေနထိုင္ဖို ့ ရည္ရြယ္ခ်က္ရွိေႀကာင္း၊ ဘာသာရပ္အထူးျပဳ (Master) ဘာသာတစ္ခုကို သင္ႀကားေနဆဲ ျဖစ္ေႀကာင္း သိရွိရပါတယ္။

ဒီလို ႀသစေႀတလ်ႏိုင္ငံကေန ထြက္ခြာခိုင္းျခင္းမွာ ႀသစေႀတလ်ႏိုင္ငံက ဥပေဒထုတ္ျပန္ျပီး တားျမစ္ထားတဲ့ နအဖအာဏာရူးမ်ားရဲ ့မိသားစုမ်ား အထူးသျဖင့္ နအဖထိပ္ပိုင္းေခါင္းေဆာင္မ်ားရဲ ့ မိသားစုအဖြဲ ့၀င္မ်ားအား ႀသစေႀတလ်ႏိုင္ငံသို ့ လာေရာက္ျခင္း မျပဳရန္ (visa ban) တားျမစ္ထားျခင္းေႀကာင့္ ျဖစ္ပါတယ္။

ဇင္မြန္ေအးဟာ ၂၀၀၈ ခုႏွစ္ကတည္းက ႀသစေႀတလ်ႏိုင္ငံကို ေရာက္ရွိခဲ့တာ ျဖစ္ျပီး အခုရက္ပိုင္းအတြင္းမွာ ႀသစေႀတလ်ႏိုင္ငံကေန ထြက္ခြာရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီဆုံးျဖတ္ခ်က္ကို ႀသစေႀတလ်ႏိုင္ငံ ဗဟိုတရားရုံးကေန အမိန္ ့ခ် ဆုံးျဖတ္ခဲ့တာ ျဖစ္ပါတယ္။

(သတင္းေပးပို ့လာသူ ကိုေသာမတ္စိုးအား ေက်းဇူးတင္ရွိပါတယ္)။

 

ထုိင္း-ျမန္မာနယ္စပ္မွ ျမင္ကြင္း ...............ကုိထူးခ်စ္ (GHRE)

Photo by Ko Htoo Chit

Internatinal Human Rights Training (Canada) တြင္ေတြ႔ရေသာ ကုိထူးခ်စ္ (GHRE)

ဘယ္(Ms. Gueye, Mme Enelyne Mame Sami သည္ Senegal နိုင္ငံ မွ Save the Children ( Sweden) အဖြဲ႔မွာျဖစ္သည္)

ညာ(Mr. Senaka Bandara, Director of the Institute for Decentralized Alternative Awareness" Projects department. Sri Lanka က လူ႔အခြင္႔အေရးေရွ႕ေန)

The View from the Thai/Burmese Border: The Problem of Burmese Migrants in Thailand

By Mr. Htoo Chit

24 June 2010, Burmese/Thailand Border. Under Burma’s military dictatorship, the people of Burma have suffered a great deal. Burma’s military dictatorship has ruined the country and the economy. As a result of bad economic planning, many poor Burmese people have fled to neighboring countries to get jobs. Many of the Burmese people end up fleeing into Thailand to seek jobs.

In addition, many Burmese people flee into Thailand because the Burma Army attacks many of its citizens and uses forced labor on many infrastructure projects. The Burma Army is still using forced labor, especially in rural areas where the Burmese military regime, the State Peace and Development Committee (SPDC) have increased the presence of their forces and built military bases. The SPDC army has confiscated many acres of land in order to grow paddy and vegetables for Army’s rations. In areas under SPDC control, even in places where there is no resistance threat, the local people are regularly summoned to do one or more days of forced labor at military camps and farms. Whenever a new battalion moves into an area, the nearby villages are forced to provide most of the building materials such as wood and bamboo for the camps.

As a result of the military attacks and forced labor, thousands of Burmese refugees cross the Thai-Burma border to seek safety and jobs in Thailand. Thailand is a most developed country in the region so many Burmese migrants flee to Thailand for safety and to look for jobs. Most of Burmese migrants face lots of difficulties in Thailand. They face the “3D’s”: Dangerous, Difficult and Dirty work. We estimate that there are 4 million undocumented and documented Burmese migrants working in Thailand in 3D jobs.

My organization is trying to help these refugees. We help them by providing schools, shelter, and working with local authorities to make sure that migrants have their rights. We are trying to make sure that workers and Burmese migrants are not deported. We try to make sure the migrants are treated with respect. We work to ensure that they have healthcare, fair treatment, and understand their rights.

Many of the migrants are not registered in Thailand, which means they suffer abuses from Thai authorities and workers. Common human rights violations facing Burmese migrant workers are labors rights abuse such as uncompensated overtime, low salaries, no life insurance or compensation, sexual harassment and torture. My organization helps migrants apply for temporary passports. Many migrants do not register with the Thai government due to the high cost and fear of reprisals of giving their address in Burma. Some Thai employers also don’t want to allow their Burmese workers to register to avoid any taxes and to prevent any recourse for abuses on their workers.

The situation has recently become more difficult for Burmese migrants in Thailand. On 2 June 2010 the Prime Minister of Thailand, Abhisit Vejjajiva, established the Special Centre to Suppress, Arrest and Prosecute Alien Workers Who Are Working Underground. This support shall be provided in accordance with the systems and regulations of the Fund for Deporting Alien Workers from the Kingdom of Thailand. This order shall be effective immediately. A total of 346 Burmese were arrested between 16 June and 19 June 2010, in Bangkok alone.

This law is unfair and my organization is trying to lobby on behalf of the Burmese migrants to make sure this law does not get used to attack Burmese migrants unfairly.

.

Htoo Chit is the Founder of Foundation for Education and Development in Thailand and a 2008 Ashoka Fellow.

ယခုေဆာင္းပါးသည္ အေမရိကန္ႏုိင္ငံမွ နာမည္ႀကီး ဘေလာ့ဂါ Meghan O’Meara ရဲ ႔ ဘေလာ့ဂ္တြင္ ေဖာ္ျပခဲ့သည့္ေဆာင္းပါးျဖစ္သည္။
http://blog.gale.com/speakingglobally/

...........................................

Is there such a thing as an “illegal” human being?

Wednesday, 30 June 2010 10:04

We ask Thailand to show compassion to humans without documents By Htoo Chit, Executive Director of the Foundation for Education and Development (FED), formerly Grassroots HRE Life as a migrant isn’t easy for Burmese people in Thailand, but a new law just made it that more difficult.  On June 2nd, 2010 the Prime Minister of Thailand, Abhisit Vejjajiva, established the Special Centre to Suppress, Arrest and Prosecute Alien Workers Who Are Working Underground. This support shall be provided in accordance with the systems and regulations of the Fund for Deporting Alien Workers from the Kingdom of Thailand. This order shall be effective immediately. A total of 346 Burmese were arrested 16-19 of June, 2010 only in Bangkok. Whether in California, or Thailand or France, the influx of poor migrants seeking a better life causes tension between the majority population and their new neighbors.  It is important to enact fair policies that protect the human rights of all people.  This new law is not a fair way to deal with immigration, particularly in light of the difficult process migrants face in trying to become legal. “Migrants have long experience of mass raids which do not screen migrants’ status. It is highly likely that some migrants holding only appointment cards for nationality verification will also be arrested, together with undocumented migrants, and this will undermine the confidence of all migrants to proceed with regularization.  Furthermore, ordering the arrest of the 300,000 migrants who were eligible to enter into the nationality verification process but did not follow through does not address the shortcomings of the process, it only causes more confusion, distrust and resentment.” Mae Kong Migration Network (MMN) which is regional advocacy group, statement on 22 June, said. So why aren’t migrants registering?  Many migrants do not register with the Thai government due to high cost and fear of reprisals of giving their address in Burma. Some Thai employers also don't want to allow their Burmese workers to register to avoid any taxes prevent any recourse for abuses on their workers.  Many of the migrants are not registered in Thailand, which means they are vulnerable to exploitation. Common human rights violations facing Burmese migrant workers is labor rights abuse such as uncompensated overtime, low salary, no life insurance or compensation, sexual harassment and torture. In response, we have been mobilizing migrants to apply for temporary passports. Still, many migrants live in fear.  “We understand the legal status would be protected for our rights but are we afraid to practice the national ratification because we don’t trust the government and we are concerned our family to be harassed in Burma.”  Nai Soe, Burmese’ a rubber plantation worker said. If there is so much abuse in Thailand, who do these people leave Burma? Under Burma’s military dictatorship, the people of Burma have suffered a great deal. The dictatorship has ruined the country and the economy. As a result of bad economic planning, many poor Burmese people have fled to neighboring countries to get jobs. Many of the Burmese people end up fleeing into Thailand to seek jobs.  In addition, many Burmese people flee into Thailand because the Burma Army attacks many of its citizens and uses forced labor on many infrastructure projects. The Burma Army is still using forced labor, especially in rural areas where the Burmese military regime, the State Peace and Development Committee (SPDC), has increased the presence of their forces and built military bases. The SPDC army has confiscated many acres of land in order to grow paddy and vegetables for Army’s rations.  In areas under SPDC control, even in places where there is no resistance threat, the local people are regularly summoned to do one or more days of forced labor at military camps and farms. Whenever a new battalion moves into an area, the nearby villages are forced to provide most of the building materials such as wood and bamboo for the camps. As a result of the military attacks and forced labor, thousands of Burmese refugees cross the Thai-Burma border to seek safety and jobs in Thailand. Thailand is one of the most developed country in the region so many Burmese migrants flee to Thailand for safety and to look for jobs. Most Burmese migrants face lots of difficulties in Thailand. They face the “3D’s”: Dangerous, Difficult and Dirty work. We estimate that there are 4 million undocumented and documented Burmese migrants working in Thailand in 3D’s jobs. “We are working the jobs in Thailand shunned by the Thai workers; we did not steal their jobs. I strongly believe that over 90 % of fishery workers are Burmese. I think that they (Thai workers) don’t want to work as our Burmese fellows because we have to work for long distance with very limited safety and living conditions” Mg Lay said, who is working in the fishing industry for over a decade and is supervisor of the fishing boats. Some Thais are compassionate to the plight of their neighbors.  “We have chance to eat fresh sea food and export it to others countries because of Burmese migrant workers” said Ms. Kwe, a Thai human rights activist. Thai employers and authorities also admitted that the Thai economy has been growing because of migrant workers and some of them are starting to support fair treatment of Burmese migrant. So this is where we are left, with a poor oppressed community seeking a better life and contributing to the economy while their host country makes life even more difficult.  Thailand has a long cultural tradition of compassion, so we ask that this new law be rescinded and we look for ways to work peacefully together.

ကြန္ျပဴတာဟာသမ်ား

Credit to Ma May

ၾကြက္ေတြေနရာေျပာင္းတာ နိမိတ္ေကာင္းလား၊ နိမိတ္ဆုိးလား။

ဒါက ထူးျခားတဲ့နိမိတ္ပဲ။

နိမိတ္မွာ ေကာင္းတဲ့နိမိတ္ရွိတယ္။ မေကာင္းတဲ့နိမိတ္ရွိတယ္။ ဒီနိမိတ္က ျပည္သူေတြအတြက္ ေကာင္းတဲ့နိမိတ္၊ နအဖအတြက္ေတာ့ မေကာင္းတဲ့နိမိတ္ပဲ။ ေဗဒင္တက္တဲ့ ဘုန္းႀကီးတစ္ပါးေျပာတာက "ဒါက အစုိးရပ်က္ဖုိ႔အတြက္ ျပတဲ့နိမိတ္ပဲ။ အခ်င္းခ်င္းသတ္ျဖတ္တာေတြျဖစ္လာမယ္"

အာဏာသိမ္းပြဲျဖစ္ေလမလားပဲ။

ျမန္မာ့ သမုိင္းမွာ ဒီလုိမ်ဳိးအလားတူျဖစ္ရပ္ႏွစ္ခုရွိခဲ့တယ္။ ၁၈၈၅-ခုႏွစ္မွာတစ္ႀကိမ္၊ ၁၉၄၈-မွာ တစ္ႀကိမ္ျဖစ္တယ္လို႔ ဘုန္းႀကီးက ေျပာျပတယ္။ ျဖစ္ၿပီးမၾကာဘူး၊ အစုိးတစ္ရပ္ေျပာင္းခဲ့တယ္။

ေသြးထြက္သံယုိမႈမရွိပဲေျပာင္းခဲ့တာမဟုတ္ဘူး။ လူေတြေထာင္ခ်ီေသၿပီးမွ ေျပာင္းခဲ့တယ္။

မွတ္ခ်က္။ ။ ထိပ္ပိုင္းက ေကာင္ေတြလုပ္ႀကံၿပီး၊ အာဏာသိမ္းပါေစ။

သူပုန္ဆုိသည္မွာ

သူပုန္လုပ္တယ္ဆုိတာ ေသနတ္ကိုင္ၿပီး တုိက္ရတယ္။ သူပုန္လုပ္ၿပီး စစ္မတိုက္ဘူးဆုိရင္ အဲဒိသူပုန္ဟာ ေၾကာက္လုိ႔ပဲ။ အခုနယ္စပ္က ၈၈ ေနာက္ပုိင္းေရာက္တဲ့သူပုန္ေတြ စစ္မတုိက္ရဲဘူး။ ေသမွာေၾကာက္ေနၿပီ။ စစ္ေတာ့မတုိက္ခ်င္ဘူး...သူပုန္ဘြဲ႔ေတာ့ခံယူတယ္။ လူတုိင္း ၿမိဳ ႔ေပၚမွာ ေအးေအးေဆးေဆးေနခ်င္တယ္။ ဒါက သဘာ၀ပဲ။ ဒါ့ေၾကာင့္ သူပုန္လုပ္ခ်င္ရင္ အနစ္နာခံ၊ အပင္ပန္းခံ၊ အသက္အေသခံရတယ္။ ကြန္ျပဴတာေရွ ႔ထုိင္ၿပီး သူပုန္လုပ္တဲ့လူဟာ ေစာက္ရႈးပဲ။ ဘယ္ေတာ့မွ ပတ္၀န္းက်င္မွာ အသိအမွတ္ျပဳခံရမွာမဟုတ္ဘူး။

ေအာ္ပေရးရွင္း အမ္သရုိပြိဳင္႔ (ဆလုိင္းကုိကုိဦး)

Operation Anthropoit I(2)

ကုိဦး

က်ေနာ္ဖတ္ၾကည့္တယ္။

ဒါမ်ဳိးေရးတဲ့လူ၊ ဘာသာျပန္တဲ့လူ တခါမွမေတြ႔မိဘူး။ အခုကုိဦးလုပ္တယ္။ ၈၈-ေက်ာင္းသားေဟာင္းေတြမွန္သမွ် လုပ္ႀကံဖုိ႔ကုိ အားေပးရင္ သန္းေရႊေသၿပီေပါ့။ အေ၀းေရာက္အစုိးက စီစဥ္ၿပီးလုပ္မလား၊ မလုပ္လားေတာ့မသိဘူး။ စစ္အစုိးရကုိတုိက္ရုိက္စိန္ေခၚဖုိ႔ တခါတုန္းက လုပ္တာေတာင္ ဖင္တုန္ေနတယ္။ ဒါမေကာင္းဘူး။ ေစာက္ရႈးအေ၀းေရာက္အစုိးရပဲ။ ဘယ္ေတာ့မွမယုံဘူး။ ဒီလုိအလုပ္မ်ိဳးကုိ လုပ္ဖုိ႔ ဘယ္သူမွမက်ဳိးစားၾကဘူး။

တုိက္ပြဲမွာေအာက္ေျခရဲေဘာ္ေတြေသမဲ့အစား၊ ထိပ္ပုိင္းကေကာင္ေတြေသတာက ပုိထိေရာက္တယ္။ ဒီလုိမ်ဳိးမ်ားမ်ားေရးၿပီးအေကာင္အထည္ေဖာ္ကုိေဖာ္ရမယ္။ ဒါကုိေျပာရင္ က်ေနာ့္ကုိေစာက္ရႈးလုိ႔ေျပာတဲ့လူတဲ့ရွိတယ္။ ေလထဲတိုက္ေဆာက္ေနတယ္လုိ႔ေျပာတယ္။

ဘယ္အရာမဆုိ စိတ္ကူးစိတ္သန္းက အရင္လာတာပါ။ ၿပီးမွ ေနာက္ဆက္တြဲလာမွာေပါ့။ စစ္အစုိးရကုိ လုပ္ႀကံေရးျဖစ္မယ္ဆုိတာကုိ ဘယ္သူသိလဲ။ ဘယ္သူမွမသိဘူး။ ျဖစ္မလား၊ မျဖစ္ဘူးလားဆုိတာေကာဘယ္သူသိလဲ။ ဘယ္သူမွမသိဘူး။ ျဖစ္ရင္လည္းျဖစ္မယ္၊ မျဖစ္ရင္လည္းမျဖစ္ဘူး။

ေျပာေန၊ ေရးေနတာကုိက လုပ္ႀကံမႈ ပထမ အဆင့္ပဲ။

က်ေနာ္ေတာ့ေထာက္ခံတယ္။ အလုပ္မအားတဲ့အခ်ိန္မွာေတာင္ ဒီလုိလုပ္ေပးတာကုိက တန္ဖုိးတခုပဲ။ ဘယ္သူလုပ္လဲ။ ဘယ္သူမွမလုပ္ဘူး။

အခုကုိဦးလုပ္တယ္။

အားေပးတယ္။
ဘုန္းေက်ာ္(လူ႔ေဘာင္ခ်စ္)
www.phonekyaw.blogspot.com

DVB သုိ႔....ေရာခ်င္ေရာ၊ မေရာခ်င္လည္းေန။

ကုိမုိးသီးရဲ ႔အုိင္ဒီယာကုိ သေဘာက်တယ္။ ဒီဗြီဘီက အခုလုိေဘာလုံးပြဲ နဲ႔ ႏုိင္ငံေရးကုိ ေရာသမေမြ လုပ္သင့္တယ္။ ျမန္မာ့အသံ နဲ႔ ျမ၀တီက မျပႏုိင္ဘူး။ ဆုိေတာ့ ဒါအခြင့္အလမ္းေကာင္းပဲ။

ၾသစေတ်းလ်၀န္ႀကီးခ်ဳပ္ ကယ္ဘင္ရပ္ဒ္ ဘာ့ေၾကာင့္ထြက္ရတာလဲ

ၾသစေတ်းလ်ႏုိင္ငံရဲ ႔ ပထမဆုံး၀န္ႀကီးခ်ဳပ္ ဂ်ဴလီယာကုိ UK က Wale မွာေမြးပါတယ္။ ၾသစေတ်းလ်မွာ ေမြးတဲ့သူမဟုတ္ပါဘူး။ သူ႔အေဖက Wale မွာ ေက်ာက္မီးေသြးတူးတဲ့ မုိင္းအလုပ္သမားပါ။ ဂ်ဴလီယာမွာ ေယာက်္ားမရွိပါဘူး။ ခေလးလည္းမရွိပါဘူး။ ရည္းဇားေတာ့ရွိပါတယ္။ သူက South Australia မွာ ႀကီးပ်င္းေက်ာင္းတက္ၿပီး ေရွ ႔ေနဘြဲ႔ရရွိပါတယ္။ ေနာက္ပုိင္း ေလဘာပါတီကုိ၀င္ခဲ့ပါတယ္။

ၾသစေတ်းလ်၀န္ႀကီးခ်ဳပ္ ကယ္ဘင္ရပ္ဒ္ ဘာ့ေၾကာင့္ထြက္ရၿပီး၊ ဂ်ဴလီယာ ဘာ့ေၾကာင့္ ႏုိင္တာလဲ။ ဒီေနရာမွာ ေျပာခ်င္တာက ဂ်ဴလီယာႏုိင္တာမဟုတ္ပါဘူး။ Deputy leader ကေန Leader ဆုိတာကုိအလုိအေလွ်ာက္ရတာပါ။ ကယ္ဗင္ ဦးေဆာင္တဲ့ေလဘာအစုိးရက ဂၽြန္ေဟာ၀က္ဦးေဆာင္တဲ့ လစ္ဘရယ္အစုိးရကုိႏုိင္ခဲ့တာ ႏွစ္ႏွစ္ေလာက္ပဲရွိပါေသးတယ္။ သုံးႏွစ္သက္တမ္းေတာင္မျပည့္ေသးပါဘူး။ အခုေတာ့ ကယ္ဗင္ ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္အျဖစ္ကေန ထြက္လိုက္ရပါတယ္။ သူတုိ႔ပါတီတြင္းမွာ ကယ္ဗင္ကုိမႀကိဳက္လုိ႔ ပါတီေခါင္းေဆာင္သစ္အျဖစ္ ေနာက္တစ္ေယာက္ကုိေရြးပါတယ္။ သူကေတာ့ ဒုတိယေခါင္းေဆာင္ ဂ်ဳလီယာျဖစ္ပါတယ္။ ဂ်ဴလီယာဟာ ဒုတိယ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္လည္းျဖစ္ပါတယ္။ ႏွစ္ဦးယွဥ္ၿပိဳင္တဲ့အခါမွာ ကယ္ဗင္ရပ္ဒ္ ၀င္, အေရြးမခံေတာ့တာျဖစ္ပါတယ္။ သူတုိ႔ဘာ့ေၾကာင့္ ဒီလုိျပသနာေတြႀကဳံရလဲဆုိေတာ့ အဓိကအေၾကာင္းရင္းက ႏွစ္ခ်က္ျဖစ္ပါတယ္။ နံပါတ္တစ္အခ်က္က Mining Tax ကိစၥျဖစ္ပါတယ္။ ေနာက္တစ္ခ်က္က ၾသစေတ်းလ်ကုိ ေလွနဲ႔ ခုိး၀င္ဖုိ႔က်ဳိးစားတဲ့ ဒုကၡသည္ေတြကိစၥျဖစ္ပါတယ္။

Mining Tax ကိစၥ

အရင္တုန္းက မုိင္းကုမၸဏီေတြကေန အခြန္ ၂၀ % ေကာက္ပါတယ္။ ၾသစေတ်းလ်က မုိင္းနဲ႔အဓိက ရပ္တည္ရတဲ့ႏုိင္ငံျဖစ္ပါတယ္။ အဓိက မုိင္းေတြတည္ရွိတဲ့ေနရာကေတာ့ Western Australia လုိ႔ေခၚတဲ့ အေနာက္ဘက္ေဒသကျဖစ္ပါတယ္။ က်ေနာ္တုိ႔ ေနတဲ့ေနရာေပါ့ဗ်ာ။ ၂၀ % အခြန္ ေကာက္လာတာဟာ ဂၽြန္ေဟာ၀က္တက္တဲ့အခ်ိန္ထိျဖစ္ပါတယ္။ အခုအစုိးရလက္ထက္မွာေတာ့ ၄၀ % ေကာက္ဖုိ႔ အစုိးရကပါလီမန္မွာ တရား၀င္ဥပေဒျပဌာန္းဖုိ႔က်ဳိးစားေနပါတယ္။ ဒါကုိ မုိင္းကုမၸဏီႀကီးေတြက မေက်နပ္ပါဘူး။ အတိုက္အခံျဖစ္တဲ့ လစ္ဘရယ္ပါတီကလည္း လုံး၀သေဘာမတူပါဘူး။ အဓိကသေဘာမတူတဲ့အခ်က္ကေတာ့ အခြန္တုိးေကာက္လုိက္ရင္ မုိင္းကုမၸဏီႀကီးေတြက အျမတ္နည္းသြားမယ္။ အျမတ္နည္းေတာ့ ကုမၸဏီေတြက ရင္းႏွီးျမဳပ္ႏွံဖုိ႔ တြန္႔ဆုတ္ေနမယ္။ ရင္းႏွီးျမဳပ္ႏွံမယ္ဆုိရင္ ျပည္သူေတြအလုပ္ရမယ္။ သူတုိ႔မလုပ္ဘူးဆုိရင္ ျပည္သူေတြ အလုပ္မရွိျဖစ္မယ္။ ဒုကၡေရာက္မယ္ေပါ့။ ဒါက အတုိက္အခံလစ္ဘရယ္ပါတီဘက္က သေဘာမတူတဲ့အခ်က္။ ကုမၸဏီေတြဘက္ေတာ့ အခြန္နည္းေလေကာင္းေလဆုိေတာ့ သေဘာမတူတဲ့အေၾကာင္းျပခ်က္ကေတာ့ ရွင္းတယ္။

အာဏာရပါတီျဖစ္တဲ့ ေလဘာအစုိးရသေဘာမတူတဲ့အခ်က္ကေတာ့ ၾသစေတ်းလ်ႏုိင္ငံရဲ ႔သဘာ၀သယံဇာတေတြဟာ ၾသစေတ်းလ်ျပည္သူေတြအားလုံးပုိင္တဲ့ ပစၥည္းျဖစ္တယ္။ မည္သူတစ္ဦးတစ္ဖြဲ႔ ရဲ ႔အိတ္ကပ္ထဲကုိမွ အဓိကမေရာက္ခ်င္ဘူး။ ဒါက သူတုိ႔ရဲ ႔အဓိက သေဘာထားျဖစ္တယ္။ ဒါကုိ မုိင္းသူေဌးႀကီးေတြက ကြန္ျမဴနစ္လုိ႔ဆုိၿပီးစြပ္စြဲတယ္။ အခြန္ ၂၀ % ကာလမွာ မုိင္းကုမၸဏီေတြ အျမတ္ေငြဘီလီလ်ံလုိက္ ႏွစ္စဥ္ရတယ္။ မုိင္းကုမၸဏီေတြဆုိတာက ၾသစေတ်းလ်ႏုိင္ငံသားေတြပုိင္တဲ့ ကုမၸဏီမဟုတ္ဘူး။ တကမၻာလုံးက ေငြရွိတဲ့ရွယ္ရာရွင္ေတြ ပုိင္ဆုိင္ၾကတယ္။ ဆုိေတာ့ ၾသစေတ်းလ်ႏုိင္ငံက သယံဇာတပစၥည္းေတြဆီကေန ရတဲ့အျမတ္ေတြဟာလည္း သူတုိ႔ကိုလည္းျပန္ေပးရတယ္။ အခြန္နည္းေတာ့ သူတုိ႔ပုိရတယ္။ အခြန္ပုိေကာက္ရင္ ၾသစေတ်းလ်ျပည္သူေတြပုိရမယ္။ အဆင့္ျမင့္ေက်ာင္းေတြ၊ က်န္းမာေရးေစာင့္ေလွ်ာက္မႈေတြကုိ ပုိၿပီးအဆင့္တန္းမီွမွီ/ မုိင္းကရတဲ့အျမတ္ေတြနဲ႔လည္ပတ္လုိ႔ရမယ္။ ဒါက ေလဘာပါတီရဲ ႔အခြန္ ၄၀ % ေကာက္ခံရတဲ့အေၾကာင္းျပခ်က္။ ျပည္သူအက်ဳိးရွိမယ္။

၂၄-၆-၂၀၁၀ မွာ ဂ်ဴလီယာ ပထမဆုံး၀န္ႀကီးခ်ဳပ္ျဖစ္လာတယ္။ သူ၀န္ႀကီးျဖစ္တဲ့ေန႔မွာပဲ ပါလီမန္မွာ Question Time လုိ႔ေခၚတဲ့ အစုိးရကုိ အတုိက္အခံက သူတုိ႔သိခ်င္တာကုိ ေမးခြန္းေမးရတဲ့အခ်ိန္မွာ ဂ်ဴလီယာဟာ ရွင္းရွင္းလင္းလင္း ျပည္သူလူထုကို ဒီလုိေျပာခဲ့တယ္။

" က်မ အေမနဲ႔အေဖဟာ Working Class အလုပ္သမားလူတန္းစားကလာတယ္။ အလုပ္ကိုပင္ပင္ပန္းပန္းလုပ္ရတယ္။ က်မတက္တဲ့ေက်ာင္းဟာလည္းအစုိးရေက်ာင္းျဖစ္တယ္။ အစုိးရကလုပ္ထားတဲ့အခမဲ့ က်န္းမာေရးေစာင့္ေရွာက္မႈ ႔ေတြကို က်မတုိ႔အားကုိးရတယ္။ ဒါေတြကုိ ဒီအခြန္ေငြေတြနဲ႔လည္ပတ္ရတယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္ ၾသစေတ်းလ်ျပည္သူေတြဟာ ေျမေပၚေျမေအာက္သယံဇာတပစၥည္းနဲ႔ပက္သက္ၿပီး အားလုံးအက်ဳိးခံစားခြင့္ရွိရမယ္။ အခုအခြန္ ၄၀ % ကိစၥကုိ အတုိက္အခံ ေခါင္းေဆာင္နဲ႔ အတုိက္အခံေတြက သေဘာမတူဘူးဆုိရင္ ၾသစေတ်းလ်ရဲ ႔သယံဇာတပစၥည္းေတြကုိ ၾသစေတ်းလ်ျပည္သူေတြမပုိင္ဘူးလုိ႔ေျပာတာနဲ႔အတူတူပဲ "

ဒါက ေလဘာပါတီရဲ ႔ Ideology ႏုိင္ငံေရး အေတြးအေခၚပဲျဖစ္ပါတယ္။ ဒါနဲ႔ပက္သက္ၿပီး သူတုိ႔ ဘယ္ေတာ့မွအရႈံးေပးမွာမဟုတ္ပါဘူး။

ၾသစေတ်းလ်ႏုိင္ငံကုိ ေလွနဲ႔ခုိး၀င္ဖုိ႔လုပ္တဲ့ ဒုကၡသည္မ်ားကိစၥ

ဒီကိစၥမွာလည္း ေလဘာပါတီက အႀကီးအက်ယ္ေထာက္ခံတယ္။ ၾသစီမွာရွိတဲ့လူတုိင္းဟာ ဒုကၡသည္ေတြပဲဆုိတဲ့အယူအဆကုိ သူတုိ႔လက္ခံတယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္ ေလဘာအစုိးရမွာ လူမ်ဳိးေပါင္းစုံပါတယ္။ သဘာ၀ပတ္၀န္းက်င္နဲ႔ဆုိင္တဲ့ ၀န္ႀကီးဟာ အာရွသားပါ။ ေလဘာအစုိးရလက္ထက္မွာ လာတဲ့သူမွန္သမွ် လက္ခံတယ္။ ကူညီေပးတယ္။ ဒါကုိ လစ္ဘရယ္အစုိးကအႀကီးအက်ယ္ကန္႔ကြက္တယ္။ ၾသစေတ်းႏုိင္ငံမွာရွိတဲ့ ေၾကာ္ျငာေတြမွာေတာင္ ကယ္ဗင္ရက္ဒ္လက္ထက္မွာ ေလွဘယ္ႏွစ္စီးေရာက္လာၿပီ...ဆုိၿပီး ဆန္႔က်င္တဲ့ လႈပ္ရွားမႈမ်ဳိးလုပ္ခဲ့တယ္။ လုပ္ေနဆဲလည္းျဖစ္တယ္။ ေလွနဲ႔လာတဲ့သူေတြက အမ်ားစု အီရက္၊ သိရိလကၤာ၊ ျမန္မာျပည္က ရုိဟင္ဂ်ာ၊ အာဖဂန္နစၥတန္ကလူေတြျဖစ္တယ္။ ဒါကို လစ္ဘရယ္အစုိးရရဲ ႔အေၾကာင္းျပခ်က္ကေတာ့ သူတုိ႔ေတြဟာ ဒုကၡသည္ေတြမဟုတ္ၾကဘူး။လူေမွာင္ခုိကူးခံရသူေတြျဖစ္တယ္။ၾသစေတ်းလ်မွာေနခ်င္လုိ႔ခုိး၀င္သူေတြျဖစ္တယ္...လုိ႔အေၾကာင္းျပတယ္။ သူတုိ႔အေၾကာင္းျပခ်က္ကုိ ေလဘာအစုိးရက ဥပေဒနဲ႔အညီစစ္ေဆးေမးျမန္းၿပီးမွ ဒုကၡသည္အျဖစ္လက္ခံမႈျပဳပါတယ္လုိ႔ ေျပာတယ္။

အထက္ကေျပာတဲ့အဓိက ႏွစ္ခ်က္ေၾကာင့္ ကယ္ဗင္ရက္ဘ္ ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္ကေနဆင္းေပးလုိက္တာပါ။ အဓိကေတာ့ အခြန္ေလးဆယ္ရာႏႈံးတုိးေကာက္တဲ့ကိစၥပါ။ အခုထိ ဒီကိစၥကၿပီးေသးပါဘူး။ ဒါ့ေၾကာင့္ မုိင္းသူေဌးႀကီးေတြက ေဒၚလာ သန္း ၂၀၀ ေက်ာ္သုံးၿပီး မီဒီယာကေန အခြန္ ၄၀% ကိစၥမျဖစ္ေအာင္ ျပည္သူရဲ ႔အားကုိ ယူပါတယ္။ ဆႏၵျပပြဲေတြကုိ မုိင္းသူေဌးႀကီးေတြက ဦးေဆာင္ၿပီးလုပ္ပါတယ္။ ၂၃-၀၆-၂၀၁၀ မွာ Perth ၿမိဳ ႔ရဲ ႔အခ်မ္းသာဆုံး မုိင္းသူေဌးႀကီး Andrew Forrest က ဦးေဆာင္ၿပီး ဆႏၵျပပြဲလုပ္ပါတယ္။ ဒီပြဲမွာ သူက ၾသစေတ်းလ်အစုိးရဟာ ကြန္ျမဴနစ္အစုိးရျဖစ္ေနၿပီလုိ႔ ေျပာသြားတာရွိပါတယ္။ အဓိကေတာ့ သူတုိ႔ရဲ ႔အက်ဳိးစီးပြားေရ ထိခုိက္လုိ႔ျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒိမတုိင္ခင္မွာ သူေဌးႀကီးေတြက ဦးေဆာင္ၿပီး  အိမ္ေျခမဲ့ Homeless ေတြေနသလုိ လမ္းေဘးမွာအိပ္တဲ့ပုံစံအတုိင္း သူတုိ႔ စတန္႔ထြင္ၿပီး တစ္ရက္၊ ႏွစ္ရက္ အိပ္ျပပါတယ္။ သူတုိ႔လည္း ဆင္းရဲသားေတြရဲ ႔ဘ၀ ကုိစာနာတယ္ဆုိတာကုိျပပါတယ္။  ၿပီးေတာ့ ဆင္းရဲသားေတြအတြက္ ေဒၚလာ တစ္သိန္းခြဲနီးပါ Andrew Forrest လွဴခဲ့ပါတယ္။

ဒါကေတာ့ အစုိးရနဲ႔ သူေဌးႀကီးေတြရဲ ႔ ျပသနာျဖစ္ပါတယ္။ အခုလုိအခြန္ကိစၥေၾကာင့္ ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္ ကယ္ဘင္ရက္ဘ္ဟာ သူေဌးႀကီးေတြနဲ႔ အေပါင္းအပါေတြရဲ ႔ဖိအားကုိ မခံႏုိင္လို႔ထြက္ရတယ္လို႔ပဲျမင္ပါတယ္။ သူ, ထြက္ေပးတာပါ။ ေလဘာပါတီရဲ ႔ေပၚလစီကေတာ့ ဒီအတုိင္းပဲျဖစ္ပါတယ္။ အလုပ္သမားလူတန္းစားရဲ ႔ အက်ဳိးစီးပြားကုိအေျခခံတဲ့ အေတြးအေခၚေပၚမွာပဲ ခုိင္ခုိင္မာမာရပ္ပါတယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္ ေ၀ဖန္သူေတြကေတာ့ ကယ္ဗင္ မရွိေပမဲ့ ေလဘာပါတီရဲ ႔ေပၚလစီကုိ ဒီလုိေျပာပါတယ္။
The same boat but a different driver။ ျမန္မာျပည္အေရးနဲ႔ပက္သက္လုိ႔ေပၚလစီအေျပာင္းအလဲလည္း အရင္အတုိင္းပါပဲ။ ဘာမွပူစရာမလုိပါဘူး။

ဒီေနရာမွာက်ေနာ့္ရဲ ႔အျမင္ကုိေျပာခ်င္ပါတယ္။ ေလဘာအစုိးကုိ က်ေနာ္တုိ႔မဲေပးခဲ့ပါတယ္။ ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္ ဂၽြန္ေဟာ၀က္ကုိမႀကိဳက္လို႔ပါ။ ၁၀-ႏွစ္ေက်ာ္ၾကာအာဏာယူထားတာကုိမ်က္စိေနာက္ပါတယ္။ ေလဘာပါတီရဲ ႔ေပၚလစီကုိအျပည့္အ၀ေထာက္ခံပါတယ္။ ၾသစေတ်းလ်ရဲ ႔သယံဇာတဟာ အားလုံးနဲ႔ဆုိင္ပါတယ္။ သူေဌးႀကီးေတြ ထားစရာေနရာမရွိေအာင္ကုိ ခ်မ္းသာေနပါတယ္။ Andrew Forrest ဟာ လြန္ခဲ့ ႏွစ္ေပါင္းသုံးဆယ္ေလာက္က ငမြဲတစ္ေယာက္ပါ။ အခုမုိင္းကရတဲ့ေငြနဲ႔ အေမရိကန္ေဒၚလာ ၅ ဘီလီလ်ံေလာက္ခ်မ္းသာပါတယ္။ ဒီေငြေတြဟာ ၾသစေတ်းလ်ႏုိင္ငံက သယံဇာတပစၥည္းေတြ ျဖစ္ပါတယ္။ အရင္တုန္းက အခြန္ ၂၀% ေကာက္တုန္းက ဘာအသံမွမၾကားရဘူး။ အခု ၄၀ % တုိးေကာက္ေတာ့မွ အသံၾကားရတယ္။ ဒိေလာက္ခ်မ္းသာတာေတာင္ ေလာဘက မရပ္ေသးဘူး။ ဆုိေတာ့ ဘယ္သူမွားလဲမွန္လဲဆုိေတာ့စဥ္းစားသာၾကည့္ေတာ့။ အခြန္ေလးဆယ္ေကာက္လုိ႔ မုိင္းမွာရင္းႏွီးျမဳပ္ႏွံမႈ မလုပ္ခ်င္လည္း ဘာမွ မျဖစ္ပါဘူး။ တျခားလုပ္တဲ့သူေတြတပုံႀကီးရွိပါတယ္။

Sick of အခမ္းအနား

ေစ်းသုံးလည္းမႂကြယ္နဲ႔ ေရွးထုံးလည္းမပယ္နဲ႔ဆုိတဲ့ ဆုိရုိးစကားက ျမန္မာလူမ်ဳိးေတြရဲ ႔ေခါင္းထဲမွာ စဲြေနၿပီလားမသိဘူး။ ဒီထြင္ဖန္တီးမႈ ့ဉာဏ္နဲ႔ ပက္သက္လုိ႔ နည္းနည္းေလာက္ အာ, ခြင့္ျပဳပါ။ ေျပာခ်င္တဲ့ အေၾကာင္းအရာကေတာ့ ႏုိင္ငံေရးအခမ္းအနားမ်ားအေၾကာင္းပါ။ အခုဆုိရင္ ၈၈၈၈ ေလးေန႔အခမ္းအနားကုိ တမၻာလုံးမွာရွိတဲ့ ျမန္မာ့အေရးစိတ္၀င္စားသူေတြ ႂကြတက္သူေတြလုပ္ေတာ့မဲ့အခ်ိန္ စေနပါၿပီ။ ဒီပြဲမတုိင္ခင္ က်ေနာ္တုိ႔ လုပ္ေနၾကျဖစ္တဲ့ ေရွးထုံးကုိပယ္ရပါလိမ့္မယ္။
ျမန္မာ့ႏုိင္ငံေရးမွာ အထိမ္းအမွတ္အခမ္းအနား အေတာ္မ်ားပါတယ္။ ဘာေတြလဲၾကည့္ရေအာင္။

၁) လြတ္လပ္ေရးေန႔အခမ္းအနား
၂) ျပည္ေထာင္စုေန႔အခမ္းအနား
၃) အာဇာနည္ေန႔အခမ္းအနား
၄) ၆၂-ခုႏွစ္အာဏာသိမ္းေန႔အခမ္းအနား
၅) ေဒၚစုေမြးေန႔အခမ္းအနား
၆) ရွစ္ေလးလုံးအခမ္းအနား
၇) ဟုိလူေသလုိ႔ လုပ္တဲ့အခမ္းအနား
၈) ဒီလူ႔ကုိ သတိရလုိ႔ လုပ္တဲ့အခမ္းအနား
၉) ဘာအခမ္းအနား၊ ညာအခမ္းအနား

အခမ္းအနားေတြ တပုံႀကီးရွိပါသည္။ အခမ္းအနားကို လုပ္တဲ့ရည္ရြယ္ခ်က္ အမ်ဳိးမ်ဳိးရွိတယ္လုိ႔ထင္ပါတယ္။ အခမ္းအနားတခုလုပ္တုိင္း လူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ေရွးထုံးအတုိင္း လုိက္လုပ္ပါတယ္။ ဥပမာ..သဘာပတိ။ အခမ္းအနားမႈး။ အခမ္းအနားမွာ အာမဲ့လူႀကီးမ်ား..စသျဖင့္ ရွိတက္ၾကပါတယ္။ ေနရာတုိင္းလုိလုိ ဒီလုိအခမ္းအနားလုပ္တာ တူေနပါတယ္။ ဘာ့ေၾကာင့္ တူေနတာပါလဲ။ အခမ္းအနားလုပ္တာဟာ ေတာ္လွန္ေရးအတြက္ ဘာေတြေအာင္ျမင္လုိ႔ပါလဲ။

အခမ္းအနားလုပ္တာေကာင္းပါတယ္။ မေကာင္းဘူးလို႔ေျပာေနတာမဟုတ္ပါဘူး။ အခမ္းအနားလုပ္ေတာ့ မသိတဲ့လူေတြသိတယ္။ သိတဲ့လူေတြ ဒိထက္ပုိ အလြတ္ရတာေပါ့။ အခမ္းအနားလုပ္ေတာ့ Church ေက်ာင္းမွာ တနဂၤေႏြေန႔တုိင္း လူစုၿပီးတရားနာရသလုိဖီလင္ရွိပါတယ္။ လူစုံေတာ့ေပ်ာ္စရာေကာင္းပါတယ္။

သုိ႔ေသာ္ တျခားနည္းလမ္းရွာဖုိ႔၊ စဥ္စားၾကေစခ်င္လို႔ပါ။ က်ေနာ္တုိ႔အခမ္းအနားလုပ္တဲ့ရည္ရြယ္ခ်က္က ႏုိင္ငံေရးလုပ္တာပါ။ အတုိက္အခံႏုိင္ငံေရးဟာ စစ္အာဏာရွင္စနစ္ျပဳတ္က်ေရးကုိ
ဦးတည္တုိက္တဲ့ ႏုိင္ငံေရးျဖစ္တယ္ဆုိတာ လူတုိင္းသိပါတယ္။

ႏုိင္ငံလႈပ္ရွားမႈတခုအေနနဲ႔က်ေနာ္တုိ႔ အခမ္းအနားတခုလုပ္ပါတယ္။ ဥပမာ- ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ေမြးေန႔ပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ဘုန္းေမာ္ေလွ်ာသြားလုိ႔လုပ္သည္ပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ႏုိင္ငံေရးအလုပ္တခု လုပ္ပါတယ္။ သုိ႔ေသာ္ တခါလာလည္း ဒီအခမ္းအနားမွာ ဒီလူကတက္ပြား။ ေနာက္အခမ္းအနားလည္း ဒီလူပဲတက္ပြား။ အခမ္အနားကိုလာတဲ့သူလည္း တႏွစ္လာလည္း ဒီလူ၊ တႏွစ္လာလည္း ဒီလူ။ ကုလားႀကီးနဲ႔ ခ်စ္တီးႀကီးလုိပဲ။ ၾကာလာေတာ့ အခမ္းအနားလုပ္တာနဲ႔ပက္သက္ၿပီး ပ်င္းလာတယ္။ က်ေနာ္တုိ႔အခမ္းအနားေတြဟာ ဘာရည္ရြယ္ခ်က္နဲ႔လုပ္ၾကတာလဲဆုိတာကုိ ျပန္သုံးသပ္ဖုိ႔ေကာင္းပါတယ္။ အခမ္းအနားမွာ လာတဲ့လူေတြကုိ ဒီေန႔ဟာဘာ့ေၾကာင့္ျဖစ္လဲဆုိတာကိုလည္း ရွင္းျပစရာမလုိေတာ့ပါဘူး။ ဘာ့ေၾကာင့္လဲဆုိေတာ့ ဒီလူေတြပဲျဖစ္ေနလုိ႔ပါ။ သိၿပီးသားလူေတြကုိ ဒီအေၾကာင္းပဲထပ္ခါထပ္ခါ ေျပာေနရင္ က်ေနာ္တုိ႔ေတာ္ေတာ္ေပါရက္ေလတယ္လုိ႔ေျပာႏုိင္ပါတယ္။


ထုိင္းအေျခစိုက္ အတုိက္အခံကုိၾကည့္ပါ။ သူတုိ႔လည္း အခမ္းအနားလုပ္တုိင္း ကစားတာကုိ အထူး၀ါသနာပါတယ္လုိ႔ ထင္မိပါတယ္။ အခမ္းအနားတခုမွာ ေတြ႔လုိက္တုိင္း ဒီလူေတြပါပဲ။ အစည္းအေ၀းေတြလည္းဒီလူေတြပါပဲ။ လူစုၿပီး အာ,လည္းဒီလူေတြပါပဲ။ ဥပမာ ေဒၚစန္းစန္း၊ ဦးခြန္မား၊ စသျဖင့္ လူေတြကုိ ဓာတ္ပုံေတြထဲမွာ အၿမဲတမ္းေတြ႔ေနရတယ္။ ကုိေအာင္မုိးေဇာ္၊ ေဒါက္တာႏုိင္ေအာင္၊ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ၿပီးတာမလာေဘာ၊ ဆရာမစင္သီယာေမာင္၊ မခင္ဥမၼာ စတဲ့လူေတြဟာ အခမ္းအနားမင္းသား၊ မင္းသမီးေတြပါပဲ။ အဖြဲ႔အစည္းကေခါင္းေဆာင္တုိင္းဟာ အခမ္းအနားမင္းသား၊ မင္းသမီးေတြဆုိတာ လူတုိင္းသိပါတယ္။ က်ေနာ့္အေနနဲ႔ မင္းသား၊ မင္းသမီးေတြကုိ အကယ္ဒမီေပးဖုိ႔အတြက္ ေကာ္မတီတခုေလာက္ဖြဲ႔ထားရင္ ေကာင္းမလားလုိ႔ပါ။ ဒါက က်ေနာ့္အုိင္ဒီယာ။ အခမ္းနားမွာ ဘယ္သူက ပုိၿပီး အလြမ္းသည္တက္သလဲေပါ့။ ဘယ္သူက ပုိ အာ, တက္သလဲေပါ့။ ဘယ္သူကပုိၿပီး သရုပ္ေဆာင္ေကာင္းသလဲဆုိတာကုိေရြးခ်င္လုိ႔ပါ။ ဒါက ထုိင္းအေျခစုိက္အတုိက္အခံအျပင္၊ တမၻာလုံးမွာရွိတဲ့ အခမ္းအနားမင္းသား၊ မင္းသမီးေတြကုိလည္းေပးခ်င္လုိ႔ပါ။

အခမ္းအနားလုပ္တဲ့၀ါသနာက ျပည္တြင္းကစတယ္လုိ႔ျမင္ပါတယ္။
ျပည္တြင္းမွာလည္း ဒီအတုိင္းပါပဲ။ ႏုိင္ငံေရးအဖြဲ႔အစည္းက ေခါင္းေဆာင္ေတြစုၿပီး အိမ္ထဲမွာ မိမိအမ်ဳိး ေလးငါးဆယ္ေလာက္ကုိစုၿပီး အျပင္းေျပ စကားေျပာေနသလုိမ်ဳိးျဖစ္ေနပါၿပီ။

ျပည္တြင္းအျပင္ အေမရိကန္ႏုိင္ငံပဲၾကည့္မလား။ ဒီလုိမ်ဳိးအလားတူ လူေလးငါးဆယ္ေလာက္ကုိစုၿပီး သဘာပတိ၊ အခမ္းအနားမႈးနဲ႔တကြ သုံးေလးေယာက္ေလာက္တက္ၿပီး အာ၊ ပြား၊ အခမ္းအနားၿပီး၊ ထုတ္ျပန္ေၾကျငာခ်က္ထုတ္၊ ဒါနဲ႔ပဲ ၿပီးဆုံးတာမ်ားပါတယ္။ အခမ္းအနားကုိလာတဲ့လူေတြဟာ လူသစ္ေတြမဟုတ္ေတာ့ပါဘူး။ တစ္ႏွစ္လာလည္း ဒီလူပဲ။ ေနာက္ႏွစ္လုပ္လည္းဒီလူပဲ။ ဆုိေတာ့ ကုိယ့္လူအခ်င္းအခ်င္း သိၿပီးသားစကားေတြထပ္ခါထပ္ခါေျပာစရာလုိပါသလား။ က်ေနာ့္အထင္ မလုိေတာ့ပါဘူး။

ၾသစေတ်းလ်ႏုိင္ငံမွာ ရွိတဲ့ ႏုိင္ငံေရးတက္ႂကြလႈပ္ရွားသူမ်ားလည္း အလားတူပါပဲ။ ေရွးထုံးကုိမပယ္ပါဘူး။ အခမ္းအနားလုပ္တုိင္းကစားပါတယ္။ အခမ္းအနားကုိ တက္သူမ်ားလည္း ဒီလူ ဒီလူ ပါပဲ။ ႏုိင္ငံေရးကုိစိတ္၀င္စားသူမ်ား၊ အသစ္ေရာက္ဒုကၡသည္ ေလးငါးေယာက္ေတာ့လာပါတယ္။ မဲလုိခ်င္တဲ့ၾသစေတ်းလ်အမတ္သုံးေယာက္ေလာက္ကုိ ႏွစ္စဥ္လုိလုိ အခမ္းအနားမွာအၿမဲေတြ႔ပါတယ္။ ေနာက္ၿပီး  ၾသစေတ်းလ်ႏုိင္ငံမွာ လာၿပီးခုန္ခ်တဲ့ လူမ်ားလည္းေတြ႔ပါတယ္။ ဒုကၡသည္ေလွ်ာက္လုိ႔ရေအာင္ ႏုိင္ငံေရးလုပ္တယ္ဆုိၿပီး အခမ္းအနားမွာ ဓာတ္ပုံလာရုိက္ပါတယ္။ ဒုကၡသည္အျဖစ္ရၿပီးတဲ့အခါမွေတာ့ သူတုိ႔အခမ္းအနားကုိ မလာေတာ့ပါဘူး။ အခမ္းအနားကုိ ဦးေဆာင္လုပ္တဲ့ ႏိုင္ငံေရးလႈပ္ရွားသူမ်ားကလည္း တစ္ေယာက္တစ္လွည့္တက္ပြားပါတယ္။ ေျပာၿပီးသြားရင္ ၀ါးတီးဖြင့္ပါတယ္။ ဒါက ၾသစေတ်းလ်ႏုိင္ငံက အခမ္းအနားျဖစ္ပါတယ္။ တႏွစ္လာလည္း ဒါပဲ။ ေနာက္ႏွစ္လည္း ဒီလုိအေျခအေနမ်ဳိးပါပဲ။ ၾကာလာေတာ့ ပ်င္းစရာေကာင္းတဲ့ ကစားနည္းပါလားလုိ႔ ေကာက္ခ်က္ခ်မိပါတယ္။ 

မေလးရွားႏုိင္ငံမွာရွိတဲ့ ႏုိင္ငံေရးလႈပ္ရွားသူမ်ားလည္း ဒီလုိပါပဲ။ သဘာပတိ၊ အခမ္းအနားမႈး၊ တစ္ေယာက္ေယာက္က တက္ပြား၊ ဓာတ္ပုံရုိက္၊ အမ်ားစုက ဓာတ္ပုံရရင္ ယူအန္ေလွ်ာက္။ ဓာတ္ပုံကုိအင္တာနက္မွာတင္။ ႏုိင္ငံေရးလႈပ္ရွားသူမ်ားအျဖစ္တက္ႂကြၾကပါတယ္။ ဂ်ပန္ႏုိင္ငံက ႏုိင္ငံေရးလႈပ္ရွားသူမ်ား၊ အဂၤလန္၊ ေနာ္ေ၀၊ နယူးဇီလန္၊ စတဲ့ ႏုိင္ငံေပါင္းစုံက ႏုိင္ငံေရးလႈပ္ရွားသူမ်ားသည္လည္း အထက္ကေျပာသလုိ ေရွးထုံးကုိမပယ္ပါဘူး။ ဆုိေတာ့ ဒီေနရာမွာေမးခြန္းေလးတခုေတာ့ ေမးရပါေတာ့မယ္။ ျမန္မာေတြ သူမ်ားဆီက ေကာ္ပီလုပ္တာ ၀ါသနာပါလားလုိ႔ပါ။ တီတြင္ဖန္တီးမႈညဏ္မရွိေတာ့ပါလား။

က်ေနာ္တုိ႔ျပည္ပႏုိင္ငံေရးသမားေတြ၊ လႈပ္ရွားသူေတြအေနနဲ႔ အထိမ္းအမွတ္အခမ္းအနားေတြလုပ္မဲ့အစား အျခားနည္းလမ္းတခုခုကုိ စဥ္စားသင့္ပါတယ္။ က်ေနာ့္အျမင္ကေတာ့ ၾသစေတ်းလ်ႏုိင္ငံ Perth မွာ စစ္အစုိးရနဲ႔ေပါင္းၿပီး ႀကီးပြားေနတဲ့ ျမန္မာလူတန္းစား၊ အျဖဴလူတန္းစားေတြရွိပါတယ္။ စီးပြားေရးလုပ္ငန္းေတြရွိပါတယ္။ စစ္အစုိးရအရာရွိႀကီးမ်ားရဲ ႔သားေတြသမီးေတြ၊ အမ်ဳိးေတြေက်ာင္းတက္ေနတာေတြ၊ စီးပြားေရးလုပ္ငန္းေတြရွိပါတယ္။ သူတုိ႔ကုိ က်ေနာ္တုိ႔စည္းရုံးလုိ႔မရႏုိင္ဘူးလား။ စည္းရုံးလုိ႔မရႏုိင္ဘူးဆုိရင္ တုိက္ခုိက္ဖုိ႔နည္းလမ္းပဲရွိေတာ့ပါတယ္။ တုိက္ခုိက္တယ္ဆိုတာက ပါးစပ္နဲ႔တုိက္ခုိက္တာပါ။ လက္နဲ႔မဟုတ္ပါဘူး။ လူသိေအာင္လုပ္ေပးယုံပါ။ ဒီလုိလုပ္ငန္းစဥ္ေတြက စစ္အစုိးရရဲ ႔ ရင္ဘတ္ထဲကုိ လုံး၀ထိပါတယ္။ ဒါက ၈၈၈၈ အခမ္းအနားမွာ သမရုိးၾက အာ၊စား၊ ႂကြားေရးထက္ ပုိၿပီးထိေရာက္တယ္လုိ႔ထင္ပါတယ္။ ဒီလုိမ်ဳိးရည္ရြယ္ခ်က္ခ်က္ရွိရွိ အုပ္စုနဲ႔ လႈပ္ရွားၾကည့္ပါ။ အခမ္းအနားၿပီးတဲ့အတဲ့အခါ စတိတ္မန္႔ထုတ္တာထက္ထိေရာက္ပါတယ္။


ေနာက္ၿပီး ျမန္မာလူမ်ိဳးေတြၿပီးေတာ့ တျခားႏုိင္ငံသားေတြရဲ ႔ ေကာင္စစ္၀န္ရုံးေတြရွိပါတယ္။ ဒါက Perth မွာ ျမန္မာသံရုံးမရွိလုိ႔ပါ။ ဥပမာ တရုတ္ေကာင္စစ္၀င္ရုံးေပါ့။ တရုတ္က ျမန္မာစစ္အစုိးနဲ႔ -င္-ိုး-င္ခံ လုပ္ၿပီး ေပါင္းစားေနတယ္ဆုိကုိ လူတုိင္းသိပါတယ္။ သူတုိ႔ကိုလည္းက်ေနာ္တို႔ ႏုိင္ငံေရးအခမ္းအနားထဲမွာ ထည့္လုိ႔ရပါတယ္။

ဒါ့အျပင္တျခားနည္းလမ္းေတြရွိအုံးမွာပါတယ္။ စစ္အစုိးရရဲ ႔ရင္ဘတ္တည့္တည့္ကုိ ထိႏုိင္တဲ့ ႏုိင္ငံေရးအခမ္းအနားေတြကုိ လုိခ်င္ပါၿပီ။ ဒါက က်ေနာ္တို႔လုပ္ေနၾက အခမ္းအနားထက္စာရင္ပုိလုိ႔ေတာင္ ထိေရာက္ႏုိင္ပါတယ္။ က်ေနာ့္အေနနဲ႔ ဒီေန႔ကစၿပီး လုပ္ေနၾကေရွးထုံးအခမ္းအနားကုိ ပယ္လုိက္ပါၿပီ။ စစ္အစုိးရေတာင္ ခ်ိတ္ထမိန္၀တ္ၿပီး ၂၁၁၀ ေမာ္ဒယ္ပြဲနဲ႔ မဲေရြးေနၿပီပဲဗ်ာ။

က်ေနာ္တုိ႔လုိပဲ ထုိင္း၊ စကၤာပူ၊ ဂ်ပန္၊ မေလးရွား၊ အေမရိကန္၊ အဂၤလန္၊ စတဲ့ႏုိင္ငံေတြမွာလည္း မိမိေဒသနဲ႔ကိုက္ညီတဲ့ ႏုိင္ငံေရးအခမ္းအနားသစ္ကုိ ေဖာ္ေဆာင္လုိ႔ရပါတယ္။

သမရုိးက်၊ ျဖစ္ေနတဲ့ ဆႏၵျပပြဲ၊ အခမ္းအနား၊ ညီလာခံေတြကုိ လုပ္တာမေကာင္းဘူးလုိ႔ေျပာေနတာမဟုတ္ပါဘူး။ ဒိထက္ထိေရာက္ႏုိင္တဲ့ ႏုိင္ငံေရးလႈပ္ရွားမႈ ့ေတြကုိ ေတြ႔ခ်င္လုိ႔ပါ။ ဘုိလုိေျပာရင္ အခမ္းအနားေတြကုိ Sick of ျဖစ္ေနလုိ႔ပါခင္ဗ်ား။ ဘယ္သူကုိမွ ပုတ္ခတ္တာမဟုတ္ေၾကာင္း၀န္ခံပါတယ္။

ဂ်ီေတာ့၊ က်ေနာ္ ႏွင့္ ေတာ္လွန္သူမ်ား

ဂ်ီေတာ့ (G-talk) ရဲ ႔အားသာခ်က္က ျမန္မာ့ႏုိင္ငံေရး ေလာကမွာ အထင္ကရပဲ။ ဘာ့ေၾကာင့္လဲဆုိေတာ့...ဂ်ီေတာ့သည္ ေစ်းေပါသည္။ လြပ္လပ္သည္။ ျပည္တြင္းျပည္ပ အတင္း၊ သတင္းဖလွယ္လုိ႔ရသည္။

ဒါ့အျပင္..လူမႈေရးအရ...အရသာႏွစ္မ်ဳိးခံစားရသည္။ တခုက G-Talk မွာေတြ႔တဲ့ ေကာင္မေလးေတြကုိ စာနဲ႔အီစီကလီလုပ္လုိ႔ရသည္။ ေစာ္ေလးေတြလည္းငန္းရသည္။ မိတ္ေဆြေတြကုိလည္း အာလုိ႔ရသည္။

မူးသည္ျဖစ္ေစ၊ မမႈးသည္ျဖစ္ေစ ဂ်ီေတာ့ႏွင့္ဂ်ီက်ရသည္မွာ ၾကည္ႏႈးစရာျဖစ္သည္။

ဂ်ီေတာ့ေၾကာင့္ က်ေနာ္တုိ႔သည္ ဘယ္ေနရာေရာက္ေရာက္ ၊ တစ္ေယာက္ႏွင့္တစ္ေယာက္ ဂ်ီက်သည္။ ဂ်ီေတာ့ကို ကြန္ျပဴလက္ေတာ့လုိ သယ္သြားရန္မလုိ။ အီးေမးတခုပဲလုိသည္။ ဒါရရင္..ပြားလုိ႔ရသည္။ဖလွယ္လုိ႔ရသည္။ ရႊီးလို႔ရသည္။ ထုိ႔ေၾကာင့္ ဂ်ီေတာ့သည္္ ေက်းဇူးရွင္ျဖစ္သည္။ ဂြတ္ဂယ္ကုိအထူးေက်းဇူးတင္သည္။

ပုိ,လုိ႔ေက်းဇူးရွိသည္မွာ ျမန္မာျပည္အစုိးရမွ ဂ်ီေတာ့ကုိမပိတ္တဲ့အတြက္ အထူးေက်းဇူးတင္ရွိသည္။ အဘယ့္ေၾကာင့္ဆုိေသာ္ ရန္ကုန္ကုိ ေအာ္စီမွ တမိနစ္ ႏွစ္ေဒၚလာႏႈံးေပးရလုိ႔ျဖစ္သည္။ ဂ်ီေတာ့သည္ ဖရီးျဖစ္သည္။

က်ေနာ့္ဂ်ီေတာ့မွာ ဘယ္သူေတြရွိသလဲ။ ၾကည့္ရေအာင္။

က်ေနာ္သည္ ၾသစေတ်းလ်ႏုိင္ငံ ပတ္သ္ၿမိဳ ႔တြင္ ေနသည္။ မူးရင္ ခ်ီးက်သည္။ အခ်ိန္တိုင္းနီးပါးဂ်ီေတာ့တြင္ အားအားယားယားရွိသည္။ က်ေနာ့္၏ ဂ်ီေတာ့တြင္ရွိသည့္မိတ္ေဆြေတြသည္ တမၻာလုံးမွျဖစ္သည္။ ထုိင္းႏုိင္ငံမွ သူပုန္မ်ားသည္အဓိျဖစ္သည္။

နာမည္ျဖင့္ေဖာ္ျပရေသာ္...ကိုေအာင္ျမတ္စုိး(လူ႔ေဘာင္သစ္)၊ ကုိခ်စ္တင္ (ေအေအပီပီ)၊ ကုိေယာဟန္ေအာင္(RFA)၊ ကုိထူးခ်စ္( GHRE)၊ ကုိေက်ာ္မင္းထုိက္ (ရုိးမသုံး)၊ အမ၀၀တစ္ေယာက္ (NLD)၊ ဦး..ကုိ စသျဖင့္စုံလင္သည္။ အေမရိကန္မွ ဆလုိင္းကုိဦး၊ ေနာ္ေ၀မွ ကိုေအာင္ေက်ာ္စုိး၊ ဘန္ေကာက္မွ သတင္းေထာက္ကအစ စုံလင္လွသည္။ ဒါ့အျပင္..မေလးရွား၊ စလုံးမွ ေဘာ္ဒါမ်ား။ ေအာ္စီမွ ရဲေဘာ္မႀကီးတႀကီးမ်ားလည္းရွိသည္။ အား....ေျပာရင္..တေထာႀကီးပဲ....။ ထုိ႔ေၾကာင့္ က်ေနာ့္ဂ်ီေတာ့သည္ လူစုံေၾကာင္းေျပာခ်င္ပါသည္။

လူစုံေတာ့ေကာင္းသည္။ သတင္းအခ်က္အလက္ေတြကုိ ေငြမကုန္ပဲ ျမန္ျမန္ထက္ထက္ၾကားႏုိင္သည္။ ဥပမာ...ျမန္မာျပည္တြင္ မီးေလာင္သည္။ သုံးမိနစ္အတြင္းမွာပင္ မီးေလာင္သည့္သတင္းၾကားရသည္။ ဒါ့အျပင္ ထုိင္းႏုိင္ငံမွာ ကဗ်ာဆရာ သူပုန္ႀကီး ကုိေမာင္ေမာင္ၿငိမ္းသည္ အရက္ေၾကာင့္ေသသြားသည္။ သုံးမိနစ္အတြင္းဂ်ီေတာ့မွ သတင္းရသည္။ ကုိေမာင္ၿငိမ္းဆုံးသည့္သတင္းကုိ သုံးမိနစ္အတြင္း သူ႔သူငယ္ခ်င္း စုိးျမတ္သူဇာ သိရွိခဲ့သည္။ ဒါ့ေၾကာင့္ဂ်ီေတာ့သည္ လုံး၀မုိက္သည္။

သုိ႔ေသာ္ ဂ်ီေတာ့ေၾကာင့္ ကြိဳင္တက္သည္။ က်ေနာ့္မိန္းမသည္ ဂ်ီေတာ့တြင္ က်ေနာ္ေတြ႔ေသာ ေစာ္ေလးေတြႏွင့္ အီစီကလီလုပ္တာကုိ သေဘာမက်။ က်ေနာ္သည္ သူငယ္ခ်င္းျဖစ္ေၾကာင္း၊ မိတ္ေဆြရေၾကာင္း... မိန္းမကုိ အာသည္။ ဘယ္လုိေျပာေျပာ သူမ..လက္မခံ။

တေန႔.... ျမန္မာျပည္မွ Company ေထာင္ထားသည္ဟုဆုိေသာ ကုိယ္လူေခ်ာသည္ က်ေနာ့္၏ ဂ်ီေမးအား လာၿပီးငန္းသည္။ သူ႔အထင္ က်ေနာ္္သည္ ေစာ္ေလးတေဗြျဖစ္မည္ဟု ထင္ျမင္ယူဆပုံရသည္။

 " ဟလုိ... How are you?ေပါ့...မိန္းမလား...ေယာက်ာ္းလားေပါ့..မိတ္ဆက္ရင္း...က်ေနာ္..လက္ခံစကားေျပာျဖစ္သည္...က်ေနာ္လိမ္ခဲ့သည္...မိန္းခေလးျဖစ္သည္ဟု..။

ေနာက္ဆက္တြဲအျဖစ္..က်ေနာ္ ရည္စားစကားေျပာခံရသည္...။

ေအာ္....ဂ်ီေတာ့။

ေနာက္ဆုံးက်ေနာ္ေျပာခ်င္သည္မွာ...။ ဂ်ီေတာ့သည္ အလိမ္ခံရရန္...ေသာ္လည္းေကာင္း...လိမ္ရန္ေသာ္လည္းေကာင္း...အသုံး၀င္သည့္ပစၥည္းျဖစ္ပါသည္လုိ႔...။

ဂ်ီေမး G-Mail သည္ အျပည့္အ၀ လုံၿခဳံစိတ္ခ်မႈရွိပါသလား။

Privacy ဟုေခၚေသာ က်ေနာ္တုိ႔တဦးခ်င္စီရဲ ႔ကုိယ္ေရးကိုယ္တာလြပ္လပ္ခြင့္ေတြကုိ G-mail က ခုိးယူဖတ္ရႈ ႔ႏုိင္ပါသည္။ အေၾကာင္းမႈကား ဂ်ီေမးသည္ ဂြတ္ဂယ္ Google ရဲ ႔ Free Service ျဖစ္သည္။ ဂြတ္ဂယ္ Company သည္ အေမရိကန္ႏုိင္ငံတြင္ အေျခစုိက္သည္။ အေမရိကန္ပုိင္ျဖစ္သည္။ ထုိ႔ေၾကာင့္အေမရိကန္ႏုိင္ငံရဲ ႔ဥပေဒအားလုိက္နာရသည္။ အေမရိကန္ဥပေဒသည္ အေျခအေနကုိလုိက္ၿပီး ေျပာင္းလြယ္ျပင္လြယ္ရွိသည္။

အေမရိကန္အစုိးရသည္ အၾကမ္းဖတ္မႈဆုိင္သည့္အခ်က္အလက္မ်ားအားအလုိရွိေနသည္။ ထုိ႔ေၾကာင့္ မသကၤာသည့္ အီေမးမ်ားအားအၿမဲတေစၾကည့္ရႈ ႔ေစာင့္ဖတ္ေနသည္မွာ ယုံးမွားသံသယျဖစ္ရန္မလုိ။သူတုိ႔သည္ ကမၻာေပၚရွိ အီးေမးအသုံးျပဳသူမ်ားအား ဖရီးဆားဗစ္ဟုေခၚေသာ ေစတနာရွိသလုိမ်ဳိးဖန္တီးေပးထားသည္။ တကယ္ပင္ ေစတနာရွိလုိ႔ ဖရီးေပးတာလား။ စဥ္းစားၾကည့္ပါ။ မဟုတ္ပါ။ အက်ဳိးအျမတ္ေၾကာင့္ျဖစ္သည္။ အက်ဳိးအျမတ္တြင္ ႏွစ္ခုရွိသည္။ တစ္ခုမွာ ေငြေၾကးျဖစ္သည္။ ေနာက္တခုမွာ အခ်က္အလက္လုိခ်င္ေသာေၾကာင့္ျဖစ္သည္။ ေအာက္ပါ အေျခအေနကုိ နားေထာင္ၾကည့္ပါ။


ေငြေၾကးအက်ဳိးအျမတ္ႏွင့္ပက္သက္၍

Hotmail၊ Yahoo Mail G-Mail စသည့္ ဖရီးဆားဗစ္မ်ားကမၻာေပၚတြင္အမ်ားအျပားရွိသည္။ တခ်ဳိ ႔ Company မ်ားသည္ အီးေမးအသုံးျပဳမ်ားရဲ ႔ E-mail account မ်ားအား စီးပြားေရး Company မ်ားသုိ႔ေရာင္းစားသည္။ မားကတ္တင္းလုပ္ခ်င္သည့္ Company မ်ားသည္ Free E-mail Provider မ်ားထံမွ က်ေနာ္တုိ႔ရဲ ႔အီးေမးအေကာက္မ်ားကုိ၀ယ္ယူၾကရသည္။ ထုိ႔ေၾကာင့္ က်ေနာ္တုိ႔ရဲ ႔ Hotmail Account G-mail account ႏွင့္ ရာဟုအေကာက္မ်ားထဲတြင္ ေနစဥ္လုိလုိ Spam ဟုေခၚေသာ ေၾကာ္ျငာမ်ား ႏွင့္ ေပါက္ကရေမးမ်ား အလုိလုိေရာက္ရွိေနတက္သည္။ ေန႔စဥ္ထုိေမးမ်ားကို ဖ်က္ရသည္မွာအလုပ္တခုျဖစ္သည္။

ေနာက္တခုမွာ အီးေမးမွ ေၾကာ္ျငာ၀င္ေငြရရွိျခင္းျဖစ္သည္။ က်ေနာ္တုိ႔ရဲ ႔ရာဟုေမး ႏွင့္ အျခားေမးမ်ားရဲ ႔ေဘးေထာက္မ်ားတြင္ ေၾကာ္ျငာအကြက္မ်ားရွိသည္။ ထုိအကြက္မ်ားတခ်က္ႏွိပ္လုိက္သည္ႏွင့္ ေၾကာ္ျငာ၀င္ေငြရရွိေနသည္။

G-mail သည္လုံး၀လုံၿခဳံစိတ္ခ်မႈမေပးပါ။ အေမရိကန္အစုိးရသည္ လုိရင္လုိသလုိ ေစာင့္ၾကည့္သည္။ ျမန္မာအစုိးရသည္လည္း ထုိနည္းလည္းေကာင္းျဖစ္သည္။ မည္သူအတိအက် သိပါသလဲ။ က်ေနာ္တုိ႔ရဲ ႔ကုိယ္ေရးကုိယ္တာကိစၥမ်ား၊ အလုပ္ကိစၥမ်ားအား ဂ်ီေတာ့၊ ဂ်ီေမးျဖင့္ ေျပာဆုိ၊ ေရးသားၾကသည္မွာ အထူးစုိးရိမ္မိပါသည္။ ထုိ႔ေၾကာင့္ ဂ်ီေမးအား တကယ့္လ်ဳိ ႔၀ွက္အလုပ္လုပ္ရသည့္လူမ်ား အၿမဲတေစအသုံးမျပဳသင့္ပါ။

မွတ္ခ်က္။ ။ Sampath Wijeratne ေဆာင္းပါးမွေကာက္ႏုတ္ထားသည္။


----ဆက္ရန္

ခ်ိတ္ထမိန္နဲ႔ မမတုိ႔မ်ား...

ဓာတ္ပုံ ဧရာ၀တီ

လွတယ္ကြာ...ခ်ိတ္ထမိန္ေလးေတြနဲ႔ ခ်စ္စရာေလးေတြ။ ဟဲ..ဟဲ..။ ၂၀၁၀ ရဲ ႔ေခတ္သစ္ေမာ္ဒယ္ပြဲလားလုိ႔။ လိင္စိတ္ေကာ မႈမွန္ေသးရဲ ႔လား မသိေတာ့ပါဘူ။

မုံရြာၿမိဳ ႔ျမသိန္းတန္းေက်ာင္းတုိက္ရွိ ေက်ာင္းသားမ်ားအားလွဴဒါန္းႏုိင္ပါသည္

Type your summary here. Type the rest of your post here.

ကုိေဇာ္ထြန္း Facebook မွ....

Media Statement from John Hyde MLA

ျမန္မာ့အေရးကုိ အစဥ္တစုိက္အားေပးေထာက္ခံတဲ့ ၀န္ႀကီး John Hyde အားအထူးေက်းဇူးတင္ရွိပါသည္။
We really appreciate your support for democracy in Burma. 

Perth ရဲ ႔ေဒၚစုေမြးေန႔

Perth မွာ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ေမြးေန႔ပြဲကုိ ႏွစ္စဥ္လုပ္တဲ့အဖြဲ႔ရွိတယ္။ Tribal Refugee Welfare (TRW) လုိ႔ေခၚတယ္။ ေမြးေန႔ပြဲရဲ ႔၀င္ေၾကးကုိ ေဒၚလာ ၂၀ ေပးရတယ္။ေမြးေန႔ပြဲၿပီးရင္ ထမင္းစားေပါ့။

ေမြးေန႔ပြဲလုပ္တာေကာင္းတယ္။ ေစတနာပါရင္ အလကားအလွဴလုပ္ေပါ့ေနာ္။ ေမြးေန႔ရွင္ကုိ အရင္းတည္ၿပီး ေမ်ာက္ျပဆန္ေတာာင္းလုပ္တာမေကာင္းဘူး။

အားလုံးသိေစခ်င္ေအာင္ ဒီလုိေရးပါတယ္။

မြဲခ်င္တဲ့ေခြးျပာပုံမတုိးနဲ႔...စစ္တပ္ထဲ၀င္ၾကေဟ့...။

မြဲခ်င္တဲ့ေခြးျပာပုံမတုိးနဲ႔...စစ္တပ္ထဲ၀င္ၾကေဟ့...။

Aus's got talent (2010)

Aus's got talent (2010)

Australia's got talent 2010

Australia's got talent 2010 ကုိမေန႔ညက TV မွာ ၾကည့္လုိက္ရတယ္။ စာဖက္သူေတြကုိလည္း ေပ်ာ္ရႊင္ေစခ်င္တဲ့သေဘာနဲ႔ အခုလုိတင္ျပပါတယ္။ အရမ္းကုိလန္ထြက္ေနအာင္ အျဖဴ၊ အမဲ၊ အ၀ါ ေတြညီညာလွပါတယ္။ ဒီေကာင္ေတြ ေဒၚလာ ႏွစ္သိန္းခြဲနဲ႔အတူ ပထမဆုကုိ ဆြတ္ခူးခဲ့ပါၿပီ။ ဒီဆုက ဒီေကာင္ေတြ အနာဂတ္မွာ မီလီလ်ံနာျဖစ္ေအာင္ လုပ္ေပးမဲ့ပြဲျဖစ္ေၾကာင္း...

ရင္နင့္စရာျမင္ကြင္းေလးပါဗ်ာ...

ယခုဗြီဒီယုိကုိၾကည့္ၿပီး ေသသြားတဲ့ နအဖရဲေဘာ္ေလးေတြနဲ႔ပက္သက္ၿပီး အရမ္း၀မ္းနည္းပါတယ္။ စိတ္မေကာင္းပါဘူး။ သူတုိ႔သာ က်ေနာ့္ရဲ ႔ေဆြမ်ဳိးရင္းခ်ာေတြျဖစ္ၾကည့္ပါလား။ ဒိထက္ေတာင္ပုိဆုိးအုံးမယ္။ သူတုိ႔ရဲ ႔အသက္အရြယ္ေတြဟာ မ်ားေသာအားျဖင့္ ၁၈-၁၉ ေပါ့။ ဒီအရြယ္မွာ တျခားႏုိင္ငံက လူငယ္ေတြဆုိရင္ ေက်ာင္းသားအရြယ္ပဲရွိေသးတယ္။ က်ေနာ္တုိ႔ ဗမာႏုိင္ငံက အခုလူငယ္ေတြလုိ ပုိးဆုိးပက္စက္ ေသစရာေတာင္မလုိပါဘူး။ အခုေတာ့ဗ်ာ.. ဘယ္ေလာက္ရင္နာစရာေကာင္းလဲ။ ဘယ္သူ႔မွာအျပစ္ရွိလဲဆုိတာ ကုိယ့္ဟာသာကုိယ္ေတြးယူေတာ့ပါ။

စစ္ပြဲတစ္ပြဲမွာ ကုိယ့္ကုိမသက္ရင္ သူမ်ားကကုိယ့္ကိုသက္မွာဆိုေတာ့ KNU ဘက္ကေတာ့ သူလုပ္စရာရွိတာ သူလုပ္မွာပါ။ က်ေနာ္လည္း ဒီလုိေနရာမ်ဳိးမွာဆုိရင္လည္း ရန္သူကုိေသေအာင္ပစ္မွာပဲ။ မပစ္ရင္ သူက ကုိယ့္ကုိယ့္ပစ္မွာမဟုတ္ဘူးလား။ နအဖစစ္သားေလးေတြလည္း ထုိနည္းလည္းေကာင္းပဲ။ ၾကားထဲကေန အပစ္မရွိတဲ့ က်ေနာ္တုိ႔ လူငယ္ေတြ၊ အျပစ္ရွိတဲ့ေကာင္ေတြအတြက္ အလကားေနေသေပးေနရတယ္။ ေသတာေတာင္ အဆင့္တန္းရွိရွိမေသရဘူးဗ်ာ။

ေနာင္တခ်ိန္တုိင္းျပည္မွာ က်ေနာ္တုိ႔လူႀကီးေတြျဖစ္လာတဲ့အခါ က်ေနာ္တုိ႔လူငယ္ေတြ ေနာင္လာမည့္မ်ဳိးဆက္ေတြ၊ ကုိယ့္လူမ်ဳိးအခ်င္းခ်င္းမသက္ျဖစ္ေအာင္ လုပ္ရမယ္။

အခုေတာ့ ၾကားထဲကေနအျပစ္မရွိတဲ့ လူေတြေသေၾက၊ ဘ၀ေတြပ်က္စီးေနေအာင္လုပ္တဲ့ လက္တစ္ဆုပ္စာ စစ္ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေတြကုိ ေခ်မႈန္းပစ္ရမယ္။ ဒီေကာင္ေတြကုိ သတ္ျပစ္ရမယ္။ အခုလုိတုိက္ပြဲမွာ က်ဆုံးသြားတဲ့ နအဖစစ္သားေလးေတြဟာ သန္းေရႊရဲ ႔ေျမးဖုိးလျပည့္မဟုတ္ဘူး။ ေရႊမန္းသားမဟုတ္ဘူး။ သိန္းစိန္အမ်ဳိးတစ္ေကာင္မွမဟုတ္ဘူး။ ဒီေကာင္ေတြရဲ ့ ေစာက္မ်ဳိးေတြၾကေတာ့ ခ်မ္းသာခ်င္တုိင္းခ်မ္းသာကုန္ၾကၿပီ။ နအဖ နဲ႔ ေပါင္းၿပီးခုိးေနတဲ့ သူခုိးေတြရဲ ႔သားသမီးေတြဟာ ၾသစေတ်းလ်ႏုိင္ငံက တကၠသုိလ္ႀကီးေတြမွာ ေငြကုိေရလုိသုံးၿပီးလုပ္ေနၾကတယ္။

ဒီေလာက္မုိက္ရုိင္းတဲ့ေကာင္ေတြကုိ ဘာမွ စကားနဲ႔ေျပာစရာမလုိဘူး။ အဓိက သတ္ပစ္ရမွာက ႏွမေစာင္းေတြ၊ အသက္ႀကီးၿပီးအခ်ိန္မစီးတဲ့ သန္းေရႊ၊ ေမာင္ေအး၊ ေရႊမန္း တုိ႔ျဖစ္တယ္။ သူတုိ႔နဲ႔ဖင္-ုိးဖင္ခံ ေပါင္းေနတဲ့ေကာင္ေတြပါရွင္းပစ္ရမယ္။ ေရွ ႔တန္းက နအဖစစ္သားေလးေတြေသမဲ့အစား ဒီႏွမေစာင္းေတြ ပုိးဆုိးပက္စက္ေသရမွာ။

Airasia ေလေၾကာင္းသတင္း

Airasia ေလေၾကာင္းလုိင္းကေန ရန္ကုန္နဲ႔ ကြာလာလမ္ပူကို ေျပးေတာ့မယ္။ သိတ္ေကာင္းတဲ့သတင္းပါ။ ေဒၚလာ ၃၀၀ ေလာက္ဆုိရင္ ၾသစေတ်းလ်ႏုိင္ငံ Perth ကေန ရန္ကုန္ကုိ အပ်င္းေျပ တစ္ညအိပ္ ေဂါက္သြားရုိက္လုိ႔ရတယ္။ အခုေစ်းႏႈံးကေတာ့ Perth ကေန ကြာလာလမ္ပူကုိ Promotion ေစ်းမဟုတ္ေသးပါဘူး။ ပရုိမုိးရွင္းေစ်းဆုိရင္ ေဒၚလာ ၂၅၀ ေလာက္နဲ႔ ကြာလာလမ္ပူကုိ Perth ကေန အသြားအျပန္ရတယ္။

Perth to K.L
K.L to Yangon ကုိ ၀ယ္ရင္ တျခားလိုင္းေတြထက္ေစ်းအရမ္းေပါပါေၾကာင္း။ 

တာ၀န္သိစိတ္ရွိပါေစ...

လူတုိင္းမွာ ဒီလုိစိတ္ဓာတ္ရွိရင္ က်ေနာ္တုိ႔တုိင္းျပည္နဲ႔လူမ်ဳိးဟာ တင့္တယ္ၿပီေပါ့။ အခုလုိစိတ္ဓာတ္ေတြမရွိလုိ႔ သူမ်ားအႏွိမ္ခံဘ၀နဲ႔ ေနရၿပီ။

ႏုိင္ငံေရးပဲလုပ္လုပ္၊ လူမႈေရးပဲလုပ္လုပ္ ပတ္၀န္းက်င္က ေျပာတယ္။ မင္းလုပ္လည္း ဒီမုိကေရစီမရပါဘူးတဲ့။ တခ်ဳိ ႔ေခြးေလးခုန္လုိ႔ဖုန္မထဘူးလုိ႔ေတာင္ေျပာတယ္။ ဒီေနရာမွာေျပာခ်င္တဲ့စကားရွိတယ္...ေခြးႀကီးခုန္လုိ႔ေကာ ဖုန္ထလားဆုိတဲ့ ေမးခြန္းပါ။ ဒါေပမဲ့တခါမွမေမးမိပါဘူး။

က်ေနာ့္အေျဖကေတာ့ ဘယ္သူလုပ္လုပ္မလုပ္လုပ္ က်ေနာ္ေတာ့ လုပ္မွာပဲ။ မွန္တယ္ထင္တယ္။ တာ၀န္ရွိတယ္လုိ႔လည္း ယူဆတယ္။

ဒီဗီြဒီယုိမွာပါတဲ့ငွက္ကေလးဟာ သူႏုိင္သေလာက္ကုိ သူလုပ္တယ္။ ေအာင္ျမင္ရင္ ေအာင္ျမင္မယ္။ က်ရႈံးရင္လည္းက်ရႈံးမယ္။ ဒါေပမဲ့ သူရဲ ႔တာ၀န္သိတက္စိတ္ နဲ႔ သူ႔လုပ္ႏုိင္တာကုိ သူလုပ္တယ္။ ဒါဟာ လူ႔ဘ၀အတြက္ ႀကီးမားတဲ့ စိတ္ေခၚမႈႀကီးပဲ။ ျမန္မာလူမ်ဳိးေတြရဲ ႔စိတ္ဓာတ္ေတြဟာ ဒီငွက္ေလးလုိရွိရင္ သိတ္ေကာင္းမွာပဲ။

မွတ္ခ်က္။ ကုိထူးခ်စ္ ဂ်ီေတာ့မွတဆင့္။

ႏုိင္ငံေရးသမား ႏွစ္မ်ဳိး

ႏုိင္ငံေရးသမားတစ္ေယာက္ကုိ ဘယ္လုိအဓိပၸာယ္ဖြင့္လဲေတာ့မသိဘူး။ စာအုပ္စာတမ္းေတြထဲမွာ ႏုိင္ငံေရးသမား၊ ဘာလဲကြ ႏုိင္ငံေရးဆုိတဲ့ စာကုိဖတ္ဘူးတယ္။ ေနရာေဒသ ဌာန အလုိက္လုိက္ၿပီး ႏုိင္ငံေရးသမားကြဲျပားျခားနားပုံကုိ မေရးၾကဘူး။ ေရးတဲ့သူရွိရင္လည္းရွိမွာပါ။ တခါမွေတာ့မေတြ႔မိဘူး။ ႏုိင္ငံေရးသမားမွာ ႏွစ္မ်ဳိးရွိတယ္။ အာဏာရွင္စနစ္ကေန ဒီမုိကေရစီစနစ္ကုိ ေရာက္ဖုိ႔အတြက္ လုပ္တဲ့ ႏုိင္ငံေရးသမားရွိတယ္။ ေနာက္တမ်ဳိးကေတာ့ ဒီမုိကေရစီစနစ္ဆုိတဲ့ ေဘာင္ထဲကေနလုပ္တဲ့ႏုိင္ငံေရးသမားရွိတယ္။ ဒီႏွစ္မ်ဳိးရဲ ႔အဓိက ကြာဟခ်က္က ဘာလဲဆုိေတာ့ ပီတိကုိစားအားရွိတဲ့ေတာ္လွန္ရင္းလုပ္တဲ့ႏုိင္ငံေရးသမား နဲ႔ အာဏာရဖုိ႔အတြက္ လုပ္တဲ့ႏုိင္ငံေရးသမားပါပဲ။

အခုလက္ရွိတုိင္းျပည္မွာရွိေနတဲ့ ႏုိင္ငံေရးသမားေတြကုိ ဘယ္လုိအမ်ဳိးအစားခြဲရမလဲ။ သူတုိ႔ကုိ ဘယ္လုိမွ အမ်ဳိးအစားအတိအက်ခြဲလုိ႔မရဘူးျဖစ္ေနတယ္။ ဘာ့ေၾကာင့္လဲဆုိေတာ့...အခုလက္ရွိတုိင္းျပည္မွာျဖစ္ေနတဲ့ ႏုိင္ငံေရးသမားေတြဟာ လမ္းေၾကာင္းတခုကုိဦးတည္တဲ့သူရွိသလုိ၊ ဟုိလုိလုိဒီလုိလုိႏုိင္ငံေရးသမာေတြလည္းရွိေနတယ္။

ဥပမာ...လက္နက္ကုိင္ေတာ္လွန္ေရးကေနေပါက္ဖြားလာတဲ့ ႏုိင္ငံေရးသမားေတြရွိတယ္။ အပစ္ရပ္တုိ႔၊ ၈၈ မ်ဳိးဆက္တုိ႔။ ေနာက္ၿပီး ျပည္တြင္းမွာလက္နက္မကုိင္ပဲလုပ္တဲ့ႏုိင္ငံေရးသမားေတြရွိတယ္။ ကုိမင္းကိုႏုိင္တုိ႔အုပ္စုနဲ႔ အျခားအုပ္စုေတြေပါ့။ ၾကားအုပ္စုကေတာ့ အမွီးက်က္ရင္ အမွီးစားမယ္၊ ေခါင္းက်က္ရင္ေခါင္းစားမယ္ဆုိတဲ့ အုပ္စုရွိတယ္။ ဥပမာ ကုိေအးလြင္တုိ႔အုပ္စုေပါ့။

ပီတိကုိစားအားရွိတဲ့ႏုိင္ငံေရးသမားေတြဟာ ဘယ္ေတာ့မွ ဒူးမေထာက္ၾကဘူး။ ငါအာဏာရဖုိ႔အတြက္လုပ္တဲ့ လူတန္းစားကေတာ့ ငါဆုိတာကုိပဲၾကည့္တယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္ သူတုိ႔ဘာလုပ္လုပ္သူတုိ႔အလုပ္ကုိလုပ္တာသာျဖစ္တယ္။ ဘာမွရွည္ရွည္ေ၀းေ၀းမေျပာခ်င္ဘူး။ က်ေနာ္လုပ္ေနတဲ့ ႏုိင္ငံေရးသမားဘ၀ကေတာ့ ပီတိကုိစားအားရွိပါတယ္ဆုိတဲ့ႏုိင္ငံေရးသမားပဲျဖစ္ခ်င္တယ္။

...................

ေခါင္းေဆာင္ေတြလား!!!

ခင္ဗ်ားတုိ႔ ေတာ္လွန္ေရးေခါင္ေဆာင္ေတြကုိေျပာမယ္။

မီဒီယာမွာ ခင္ဗ်ားတုိ႔ေျပာတာကို က်ေနာ္တုိ႔ၾကားတယ္။ ခင္ဗ်ားတုိ႔ ေခါင္းေဆာင္လုိ႔ေခၚခံခ်င္ရင္ ေခါင္းေဆာင္နဲ႔ တူတဲ့တန္တဲ့အလုပ္ကုိလုပ္။ အဲဒိအလုပ္ကေတာ့ ခင္ဗ်ားတုိ႔ ေခါင္းေဆာင္ေတြတစ္ႏွစ္အတြင္း ေတာလွန္ေရးအားေကာင္းေအာင္လုပ္။ မလုပ္ႏုိင္ရင္ ခင္ဗ်ားတုိ႔ ဒုိးေတာ့။ အိမ္သာေဆးမဲ့အလုပ္ကုိလုပ္ေတာ့။

ေခါင္းေဆာင္ေတာ့လုပ္ခ်င္တယ္။ ဟုိမေရာက္ဒီမေရာက္နဲ႔။ သတိသာထားၾကေတာ့။ 

ပါတီ ဌာနခ်ဳပ္သုိ႔...

လူ႔ေဘာင္သစ္ဒီမုိကရက္တစ္ပါတီဌာနခ်ဳပ္ (မဲ့ေဆာက္) သည္ ကုိယ္သာလွ်င္ လူ ျဖစ္သည္..ဆုိသည့္အေပါက္မ်ဳိးခ်ဳိးေနသည္္။ သူတုိ႔ကုိ NED သာ ေငြမေပးလွ်င္ ထမင္းငတ္မည့္ လူတန္းစားျဖစ္မည္ေၾကာင္း...။